არ ვითვლი დღეებს
და ვიხსენებ ვინც საბრალოა.
შენ მალე მოხვალ-
უნდა ვიფხიზლო, რომ თვალი მოვკრა
როგორ აბრწყინებ
გაყინულ მინას ალმაცერ სხივით.
როგორ აჟღერებ ზანზალაკებს
სიჩუმის გულში
და შენი სუნთქვით,
როგორ ივსება ყოვლი სიტყვა - გაფიქრებისას...
თოვლი სინათლედ ექცა ღამეს
და ვერ დაღამდა,
ვწევარ ოთხად მოკეცილი
და გასუსული ვგრძნობ კელაპტარს,
ჩემს წყვდიადში შენ რომ აანთე.