ოთხი უენო და მკაცრი მცველი,
ჩვენი უმწეო ცრემლებით სველი
და შენი ყველა გზის ჩამკეტველი.
ძლივსღა განათებს მზე ფერმიხდილი,
მარტო ხარ, როგორც მინდორში ზვინი,
და მთვრალი შენი პურით და ღვინით -
შენს ამბავს ნელა ყვება სიკვდილი.
არ ჩქარობს შენი ბოლო ძმობილი,
არ ჩქარობს, რადგან თვითონაც იცის,
რომ უკვე ჩვენი კაცია ისიც,
შენს ჭრელ პერანგში გამოწყობილი.