თითქოს გაშალა ლეკმა ნაბადი
და ზედ ქისიდან დაყარა ოქრო -
ცა ვარსკვლავებით გაივსო უცებ,
გაჩინარდა გზა - ოკრო-ბოკრო.
ტყეს შეუნახავს დილის სურნელი,
როგორც ძველ რვეულს - პირველი ლექსი.
ფეხქვეშ შემკრთალი ნეშო შრიალებს
და ცის ოდნავი შერხევაც მესმის.