შემორჩა დილაზე მთების ღრმა ნაოჭებს,
მერევა სურვილები,
ლოდინით ვილევი
და მინდა, ვიღაცა ჭიშკართან გამოჩნდეს.
ხმაგაკმენდილი და ცერზე შემდგარი
ბუნება ისინჯავს მორჩენილ იარებს,
ღელავენ ფოთლები,
მეც ასე მღელვარი
გავყურებ მწვერვალებს, _
მზე რად იგვიანებს?
რა მოხდა ნეტავი?
იქნებ სიზმარია?
იქნებ აღმოსავალს გული ატკენია?
ზეცა უღრუბლოა,
მაგრამ მიმქრალია,
მე კი მზის ლოდინით
ცრემლი დამდენია.