ღამის ლამპა უკვე ქრება,
მეშინია, მეშინია,
რომ კაცს კაცი ემუქრება.
წყალი არ დის სათბობ მილში,
მიწას თამთასავით სძინავს,
ვწერო მინდა, რაღაც მიშლის
და ვეხები შუბლით მინას.
მიდის იმედების ჯოგი,
მე _ მე ვარ და ჩემსას ვუცდი,
როგორც დამარცხება ომში,
ვდგავარ ცარიელი ფურცლით.