შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

S E C R E T/ ს ა ი დ უ მ ლ ო (სრულად!) (+15)


6-03-2017, 22:14
ნანახია 27 574

როცა წყალი გადავივლე, ახლა უკვე ჩემს, ოთახში შევედი და საწოლში ჩავწექი. ვიფიქრე ლილის დაველაპარაკებოდი და აქაურობაზე რაღაცეებს გავიგებდი, მაგრამ მას როგორც ჩანს სულ სხვა გეგმები ქონდა.
–ჩემებმა დაიძინეს? –იკითხა და საწოლიდან წამოდგა.
–ოთახში ავიდნენ, მაგრამ არ ვიცი თუ დაიძინეს. –ვუპასუხე და მისკენ გადავტრიალდი.
–ძალიან კარგი. –თქვა და კარადასთან მივიდა. ტანსაცმელები ბრთხილად გამოყარა და თვალიერება დაუწყო. ჯერ ვერ ვხვდებოდი რას აპირებდა, ალბათ ტანსაცმელს ამზადებდა მეორე დღისთვის, ისე კარგი იდეა იყო, მეც უნდა მიმებაძა მისთვის.
–წამოხვალ?– მკითხა და რაღაც მოკლე ქვედაბოლო მიიზომა.
–რაა? – გაოცება ვერ დავმალე. –საად?
ლილიმ ჩაიცინა და კეფა მოიფხანა.
–კლუბში. –ჩემი ინტერესი დააკმაყოფილა და ახლა მაისურის მოსინჯვა დაიწყო.
–შენ ხომ ჯერ სრულწლოვანი არ ხარ?–ისევ გაოგნებული ვიყავი.
–მერე რა. რისთვის არსებობს ყალბი ID ბარათები? ისე ერთი შენთვისაც უნდა გავაკეთებინო.
გარდერობიდან რაღაც მოტკეცილი მთლიანი კაბა გამოიღო და სასწრაფოდ გადაიცვა, მაკიაჟიც მალევე გაიკეთა და ფეხაკრეფით გავიდა ოთახიდან.
ჩუმად ვიწექი და ლილის საქციელით გაოცებული უაზროდ მივშტერებოდი ჭერს. ის ადრე არასდროს იქცეოდა ესე, როგორც ჩანს, იმ ხნის განმავლობაში რაც ნანახი არ მყავდა, ძალიან შეიცვალა. და მე რა უნდა მექნა ახლა? ყოველ ღამე დავრჩენილიყავი სახლში და მენერვიულა იმაზე მისის და მისტერ მაილსები არ შემოსულიყვენ, თუ მასთან ერთად გავპარულიყავი ღამღამობით სახლიდან? დიდად არც ერთი მიზიდავდა, მაგრამ როგორც ჩანს რომელიმეს არჩევა მომიწევდა.
თავი 2

თვალზე რული არ მეკარებოდა, ვერადავერ დავიძინე, ჩემი ფიქრები სულ ლილის დასტრიალებდა. რამე ცუდი რომ მოსვლოდა? უაზროდ წოლა და ფიქრი მომბეზრდა ამიტომ, შუქი ავანთე და თაროსთან მივედი. მინდოდა წიგნი ამეღო რომ მის მოსვლამე რამეთი დავკავებულიყავი, ასე მაინც ვერ დავიძინებდი სანამ არ დავრწმუნებოდი რომ ცუდი არაფერი ემუქრებოდა. თარო გადავათვალიერე, რაც იდო თითქმის ყველა წიგნი წაკითხული მქონდა, ბოლოში თვალი მოვკარი Clifford D. Simak-ის ერთ–ერთ ნაწარმოებს Way Station-ს, ეს რაღაც ახალია ჩემთვის. ხელი მოვკიდე და თაროდან გამოვიღე. ოთახის განათება გამოვრთე და საწოლის გვერდზე, ტუმბოზე შემოდებული სანათი ავანთე. წიგნი არც ისე საინტერესო აღმოჩნდა ჩემთვის, ამიტომ დრო ძალიან გაიწელა. საათს შევხედე უკვე ორი ხდებოდა. წიგნი გადავდე, სინათლე ჩავაქვრე და ჭერს უაზროდ მივაშტერდი,რომელსაც ფანჯრიდან შემოსული მთვარის შუქი ანათებდა. ფიქრებში წასულს ისევ დედაჩემი გამახსენდა და თვალებზე ცრენმლები მომადგა, შეკავებას არც კი ვეცადე, ვიცოდი მაინც არაფერი გამომივიდოდა. ცოტახანში კარის გაღების ხმა მომესმა, სუნთქვა შემეკრა და გული საშინლად ამიჩქარდა სანამ გავიგებდი რომ ლილი იყო. ამოვისუნთე და თვალები დავხუჭე. თავი ისე მოვაჩვენე თითქოს მეძინა, არ მინდოდა მის თვალში სასაცილოდ გამოვჩენილიყავი. როცა უკვე დავრწმუნედი რომ ლილის არაფერი უჭირდა და სანერვიულოც არაფერი იყო მალევე ჩამეძინა.

რადგან ჯერ არდადაგები იყო და სკოლა არ მქონდა დილით კარგად გამოვიძინე, როდესაც ავდექი უკვე პირველი ხდებოდა. ჩავიცვი,ხელპირი დავიბანე და ქვევით ჩავედი, მამიდა სამზარეულოში იყო,მასთან მივედი და უკნიდან ჩავეხუტე.
-დილა მშვიდობის -მივესალმე, თუ რათქაუნდა დილა შეიძლებოდა მეწოდა პირველი საათისთვის.
-შუადღე მშვიდობისა ანაბელ –ღიმილით მომესალმა ისიც და ლოყაზე გამეთამაშა.
-ისაუზმებ ხომ? -მამიდას თავი დავუქნიე,ფეხზე წამოვდექი და მაგიდის გაწყობაში დავეხმარე. როდესაც მაგიდა გავშალეთ ლილიც ჩამოვიდა, თვალები დასიებული ჰქონდა .

-შვილო თვალები ჩაშავებული გაქვს,რა გჭირს? -ჰკითხა მამიდამ შეწუხებულმა.

-ღამე ვერ დავიძინე კარგად, ჯერ ვერ შევეგუე ვიღაცასთან ერთად ძილს -მოიტყუა და თვალი ჩამიკრა. სიტყვა ვიღაცა ყურში ცუდად მომხვდა მაგრამ გავატარე.
როდესაც ვისაუზმეთ ტელევიზორს მივუჯექით, იმედი გვქონდა რომ ამ შავთეთრ ტელვიზორში რაიმე ნორმალურ გადაცემას ვნახავდით, თუმცა სულ 10 არხი იყო და არცერთზე გადიოდა ნორმალური არაფერი, ბოლოს როდესაც რაღაც ვნახეთ იმ არხმა აურია და საერთოდ გამოვრთეთ. ლილიმ ხელი ჩამკიდა და გარეთ გავედით,ეზოში ვიჯექით და ვსაუბრობდით,გუშინდელ ამბებზე მიყვებოდა, კლუბში ყოფილა მის საუკეთესო მეგობართან ერთად , დაულევია კიდეც. ეს რომ მამიდამ და ბიძიამ გაიგონ ალბათ თავს მოიკლავენ, ერთ დღესაც მართლა გაიგებენ და კარგი დღე არ დაადგება.
–ერთი ბიჭი გავიცანი. –მითხრა რამდენიმე წუთიანი სიჩუმის მერე. –დღეს მას უნდა შევხდე ბაიკერების შეჯიბრზე.
–რაა? –თვალები რამის გადმომცვივდა ამის გაგნებაზე. -ბაიკერების შეჯიბრება? -ამოვილუღლუღე, მან თავი დამიქნია .
-კი მაგრამ ეს ხომ ძალიან საშიში შეჯიბრია, შეიძლება ითქვას საბედისწეროც -შეშინებულმა წამოვიყვირე.

-არა, ცდები -თავი გაიქნია -ბაიკი თავისუფლებისკენ სწრაფვის სიმბოლოა -დარწმუნებით მითხრა.

–და არ გეშინია ერთი დღის გაცნობილ ბიჭთან მარტო მაგ ადგილას წასვლა?
ლილიმ თვალები გადაატრიალა.

–კი.- მოკლედ მიპასუხა. –მაგრამ მე ხომ მარტო არ მივდივარ. –გამიღიმა და წარბები აათამაშა.

–რაა? გინდა რომ მანდ მეც წამოვიდე? –წამოვიძახე.

–ეი, ეი, ჩუუ! – გამაფრთხილა და საჩვენებელი თითი ტუჩებთან მომადო. –დედამ არ გაიგოს.

–არა, ჩემი იმედი ნუ გექნება. –თავი გავიქნიე.

–და აპირებ იქ მარტო გამიშვა? –ქვედა ტუჩი გადმოაგდო.

–შენებმა რომ გაიგონ?

–ვერ გაიგებენ. – მიპასუხა თავის სიტყვებში დარწმუნებულმა.

–არა, არა მაინც არ მინდა მაგ ადგლას წამოსვლა. – ხელები გავასავსავე.

–გთხოოოოვ, გემუდარები. –შემევედრა.

ესეთი რაღაცები ჩემთან სულაც არ იყო ახლოს, არც გართობა მინდოდა ჩემთვის ამ მძიმე პერიოდში და არც პრობლემები იმათთან ვინც შემიფარეს, მაგრამ მაინც მეშინოდა მისი იქ მარტო გაშვება. დიდად მე ვერაფერში ვუშველიდი, მაგრამ მის გევრდით ხომ მაინც ვიქნებოდი.

–ლილი არ ვიცი, არ მინდა მანდ წამოსვლა, მეშინია.

–გთხოვ, ჩემ გამო გააკეთე ეს.

–ოხ, ჯანდაბას. –ამოვიბუზღუნე და დავინახე მისი გაბრწყინებული სახე.

–მადლობა, მადლობა. – მითხრა და გადამეხვია.

საღამომდე არაფერი გვიკეთებია, უბრალოდ ვსაუბრობდით და ერთმანეთს რაღაცებს ვუყვებოდით, საღამოს კი ოთახში ავედით. ლილიმ ტანსაცმელების არჩევა დაიწყო . მოკლე ჭიპამდე მაისური აარჩია და ქვემოთ მაღალწელიანი, მოტკეცი შარვალი.
–გავალ ვეტყვი იმათ რომ ვიძინებთ და აღარ შეგვაწუხნ, იქამდე შენ აარჩიე რას იცმევ. –მითხრა და ოთახიდან გავიდა.
არჩევა არც დამიწყია, ჩემი უბრალო მუხლებამდე კაბა ჩავიცვი, ზევიდან კი თბილი ჟაკეტი მოვიცვი. მალე ლილიც შემოვიდა, ორ წუთში გადაიცვა თავისი ტანსაცმელი და მაკიაჟის გაკეთებას შეუდგა. როცა მორჩა ფანჯრისკენ წავიდა,მეც მას მივყევი,როდესაც მოაჯირს ფეხი გადააბიჯა თვალები დავაჭყიტე.

-მე აქედან ვერ ჩამოვალ, ჩავვარდები -ვთქვი შეწუხებულმა.
-მე დაგეხმარები,დამშვიდდი -გამანხნევა და წამებში ქვევით ჩახტა,
ღრმად ამოვისუნთქე, ეს რას ვაკეთებ. მაგრამ სხვა გზაც მაქ. არ შემიძლია აქ დავრჩე და მარტო გამომიჭირონ ამ ოთახში ბიძიამ და მამიდამ, მირჩევნია მასთან ერთად ვიყო,რადგან მათ პასუხს ვერ გავცემ და ლილის დავღუპავ.
-მისმინე, ერთი ფეხი გადმოდგი და მყარად დადგი მანდ,მერე მეორე,სამამდე დაითვალე და ჩამოხტი -ინსტრუქცია მომცა მან,კიდევ ერთხელ ღრმად ამოვისუნთქე და მის ინსტრუქციებს მივყევი, ცოტახანში უკვე მიწაზე ვიყავი გაწოლილი, ლილი კი პირზე ხელს იფარებდა,რომ ხმამაღლა არ გაეცინა, მოჭუტული თვალებით შევხედე და ვთხოვე,რომ ადგომაში დამხმარებოდა. ისიც დამეხმარა და სწრაფად მოვშორდით ჩვენს ქუჩას. მივდიოდით და ყოველ წამს უკან მიბრუნებაზე ვფიქრობდი, მალე იმ ადგილსაც მივაღწიეთ. უკვე საკმაოდ ბნელოდა, მაგრამ იქ ყველაფერი კარგად იყო განათებული. თვალები დიდზე დავაჭყიტე, როცა დავინახე როგორ ეცვათ იქ შეკრებილ გოგონებს, მათთან შედარებით ლილის ზემდეტად მოკრძალებულად ეცვა, ჩემზე რომ აღარაფერი ვთქვა. ყველა სვამდა, ეწეოდა, იცინოდა, ეს კი საშინელ აურზაურს იწვევდა.

–შეჯიბრი ორ წუთში დაიწყება.

გამოაცხადა ვიღაცამ, მაგრამ ხალხის სიჭარბის გამო ვერ დავინახე ეს ვინ გააკეთა.
ნელ–ნელა ყველა გვერდზე გადავიდა და შუაში დიდი ადგილი განთავისუფლდა. მალე ეს სიცარიელე რამდენიმე მოტოციკლეტმა შეავსო.

–3... დათვლა დაიწყეს –2... 1...
რბოლა დაიწყო. ყველაფერი შემზარავად მეჩვენებოდა, მეშინოდა როდესაც მოსახვევებში უხვევდნენ რამე არ დაშავებოდათ, ეს მართლაც რომ ძალიან საშიში და არასასიამოვნო სპორტია, თუ შეიძლება რომ ამას სპორტი დავარქვათ, უფრო თვითმკვლელობა. თვალებზე ხელები ავიფარე, როდესაც ერთერთმა ბაიკერმა საჭე ვერ დაიმორჩილა და ძირს ჩამოვარდა. მადლობა ღრმერთს მალევე წამოდგა ფეხზე, ვიფიქრე რომ რბოლას გაანებებდა თავს, მაგრამ ისევ მოტოციკლეტზე შემოჯდა და დანარჩენებს დაედევნა. წინ გავიხედე, ერთ–ერთი თვითმკვლელი პირველობას არავის უთმობდა, გაზს ბოლომდე აჭერდა და წინ ელვის სიწრაფით მიდიოდა ,ვერავინ ეწეოდა,როგორც ჩანს ზუსტად ის იყო დღევანდელი დღის ვარსკვლავი.

–აი ლიამიც. –წამოიძახა ლილიმ და დაკუნთულ, ტატუებიან ბიჭს ხელი დაუქნია.
ეს ის ბიჭია ლილიმ რომ გაიცნო? არ ველოდებოდი რომ ვინმე ჩვეულებრივი ბიჭი იქნებოდა, მაგრამ ასეთსაც ვერასდროს წამოვიდგენდი.
ყავისფერთმიანმა ბიჭმა გაიღიმა და ჩვენთან მოვიდა, ლილის გადაეხვია და ტუჩთან ძალან ახლოს აკოცა.

გავვოცდი მის საქციელზე, მაგრამ ვეცადე არაფერი დამტყობოდა. ლილის გავხედე, სახე ერთიანად აწითლებოდა, როგორც ჩანს ლიამის ამ საქციელმა ისიც დააბნია.

–ეს ანაბელია, ჩემი ბიძაშვილი. –უთხრა და ხელი ჩემკენ გამოშვირა.
ბიჭს თბილად გავუღიმე და გამოწვდილ ხელზე ხელი ჩამოვართვი.

–ჩემი მეგობრებიც მოვლლენ მალე და მათაც გაგაცნობთ. – თქვა ლიამმა და ვიღაც გვერდზე ჩამვლელს მიესალმა.

–აი ისინიც. – თქვა, როცა რამდენიმე წუთის წინ წასული მოტოციკლეტები ფინიშს მოუახლოვდნენ. როდესაც ერთ–ერთმა მათგანმა პირველად გადაკვეთა ფინიშის ხაზი ირგვლის აჟიოტაჟი ატყდა, ყველა მას მივარდა, გამარჯვებას ულოცავდა და ხელებს ურტყავდა.

–ჰეი აქეთ.– დაუძახა ლიამმა გამრჯვებულ ბიჭს.

ბიჭმა ჩაფხუტი მოიხადა, ხელით თმა გაისწორა და ჩვენსკენ წამოვიდა. მოსაცმელი ზემოდან ყველაფერს უფარავდა ამიტომ ვერ ვხვდებოდი მასაც ლიამივით უამრავი ტატუები ქონდა თუ არა. სინათლეზე საშუალება მომეცა მისთვის სახეზე შემეხედა და მის ნაქვთებს დავკვირვებოდი. თითქოს ყველაფერი იდეალური ქონდა სახეზე და... ტანზეც. ახლოს რომ მოვიდა ლიამი გადაეხვია და გამრჯვება მიულოცა.

–გაიცანი, ეს ლილია, ეს კი ანაბელი.

უცნობმა ბიჭმა ჯერ ლილის შეხედა, მერე მე და თავი ოდავ დაგვიკრა.

–ზეინი. –თითქოს მოვალეობის მოხდის მიზნით გვითხრა მისი სახელი და ისევ ლიამს გახედა. მალე კიდევ ერთი ბიჭი შემოგვიერთდა, ისიც ასევე ტატუებით სავდე, როგორც გავიგეთ მას ლუი ერქვა.

სამივე უნაკლოდ გამოიყურებოდა, მაგრამ შავგრემანი ბიჭისკენ უფრო გამირბოდა ყურადღება, რომელსაც როგორც ჩანს სულაც არ ვაინტერესბდით. დარწმუნებული ვარ რომ ახლა მას სახეზეც კი არ ვახსოვართ, მიუხედავად იმისა რომ რამდენიმე წუთის წინ რამდენიმე წამით შემოგვხედა ორივეს. იმის მერე კი ერთხელაც არ გამოუხედავს ჩვენკენ. მიუხედავად იმისა რომ მას ამდენად არ ვაინტერესებდით ჩემში მაინც დიდ ინტერესს იწვევდა, შეიძლება ზუსტად ესეც კი ყოფილიყო ამის მიეზეზი. მისი მუქი თაფსილფერი თვალები ერთიანად ციმციმებდა, მაგრამ მისგან მაინც დიდი სიცივე მოდიოდა. რამდენიმე წუთიანი დაკვირვების შემდეგ მიხვდი რომ ზედმეტად დიდანს ვიყავი მასზე მიშტერებული და წამში მოვწყვიტე თვალი.
–არ დალევთ? –იკითხა ლიამმა.

–არა, მე არ ვსვამ. –შევიცხადე.

ჩემს ამ რეაქციაზე ცისფერთვალებამ ჩაიცინა, როგორც მახოვს მას ლუი ერქვა.
ზეინს არც ახლა შემოუხედავს ჩემთვის.

–სასმელს მოვიტანთ მე და ლილი და მოვალთ. –თქვა ლიამმა, ხელი ჩაკიდა ლილის და გევრდზე გაიყვანა.
ბიჭებთან თავი უხერხულად ვიგრძენი, არც ვიცოდი რა უდნა მეთქვა ან რა უდნა გამეკეთებინა.

–კრისტინას ვნახავ და მოვალ –უთხრა ზეინმა ლუის და იქით წავიდა სადაც მოტოციკლეტი ყავდა გაჩერებული.

–აქ პირველად ხარ? – მკითხა ლუიმ, დარმწუნებული ვარ დიდიად არ იყო ამით
დაინტერესებული, მაგრამ უნდოდა უხერხული სიჩუმე როგორმე დაერღვია.
მისთვის არ შემიხედავს, თვალი ზეინს გავაყოლე, რომელიც ერთ–ერთ გამომწვევად ჩაცმულ გოგოსთან მივიდა და საჯომზე ხელი მოუჭია.
შემრცხვა რომ ეს დავინახე და სასწრაფოდ აქეთკენ გამოვიხედე, ალბათ ლოყებზეც ავწითლდებოდი.

–ხო, საერთოდ ლონდონში ახლა ჩამოვედი. –ვუპასუხე აფორიქებულმა.

–გასაგებია. –ჩაილაპარაკა ლუიმ, ხვდებოდა როგორი დაძაბული ვიყავი და როგორც ჩანს ამით ხალისობდა.

ამოვისუნთქე როცა ლიამი და ლილი გამოჩნდნენ, რამდენიმე წუთში მათ ზეინიც მოჰყვა. მოტოციკლეტი ჩვენს წინ გააჩერა და მას მიეყუდა. ტუჩები გაწითლებული ქონდა და ლოყაზეც ოდნავ პომადა ქონდა მიცხობილი. ისევ გავწითლდი, როცა გავაანალიზე რა გააკეთა მან რამდენიმე წუთის წინ იმ გოგოსთან, ან სულაც სხვასთან ერთად.
ზეინმა სიგარეტი ამოიღო და მოუკიდა, არასდროს მომწონდა ბიჭები რომ სიგარეტს ეწეოდნენ, მაგრამ ახლა მასზე ესეც კი მომეწონა. ვუყურებდი როგორ ქაავდა და როგორ უშვებდა ბოლს ხან პირიდან, ხანაც კი ცხვირიდან. მისით ძალიან ვიყავი გართული, ალბათ ისიც გრძნობდა როგორ მივსტერებოდი, მაგრამ საერთოდ არ ანაღვლებდა. ჩენმაირი ალბათ მას ათასი კაცი აშტერდებოდა ყოველ დღე.
ყველას ყურადღება ხალხის ხმამაღალმა ყვირილმა მიიპყრო.

-'პოლიციამ მოგვაგნო,გაიქეცით ' -დაიყვირა ვიღაც ბიჭმა. მაშინვე გულში რაღაცამ გამკრა,ლილისთვის ხელი უნდა ჩამეკიდებინა, მაგრამ ხალხის ბრბომ ერთმანეთს ჩამოგვაშორა. ყველა მირბოდა, მე კი ერთ ადგილას ვიდექი გაოცებული და ვერ ვხვდებოდი რა უნდა გამეკეთებინა, არ ვიცოდი სად უნდა გავქცეულიყავი,ან სად უნდა წავსულიყავი.
მალე თითქმის ყველა გაფანტა, ერთადერთი ვინც არ ჩქარებოდა ზეინი იყო, ის ისევ თავის მოტოციკლეტზე იყო მიყუდებული და მშვიდად ეწეოდა. როცა ბოლო ნაპასი დაარტყა სიგარეტი მოისროლა და მოტოციკლეტზე შემოჯდა. ერთადერთი ვინც ახლა დამეხმარებოდა ის იყო.
–დედიკომ იცის სად ხარ. ბარბი?
მკითხა და ჩაიცინა. ეს რომ სხვა სიტუაციაში ეკითხათ ალბათ ტირილს დავიწყებდი იმის გამო რომ დედა არ მყავდა, მაგრამ ახლა ამითვის იმდენი ყურადღება არ მიმიქცევია, ამაზე ბევრად დიდი სანერვიულო მქონდა. რამენიმე წამით გავიფიქრე რომ ის წამიყვანდა, მაგრამ მაშინვე გამიცრუვდა იმედი, როცა ჩაფხუტი დაიფარა და ელვის სისწრაფით მოწყდა იქაურობას.
სირენების ხმა უფრო ახლოს გაისმა, ფეხები მომეკვეთა,მინდოდა გავქცეულიყავი და საკუთარი თავისთვის მეშველა,მაგრამ ვერ ვინძრევოდი,თითქოს წებოთი მიმაწებეს მიწასთანო,გული საოცრად მქონდა აჩქარებული, სხეული კი ადგილზე მიყინული. ვხვდებოდი რომ ვეღარაფერი მიშველიდა. რა უნდა მეთქვა პოლიციისთვის? ან მამიდაჩემისთვის და რობერტისთვის? ან სულაც მამაჩემითვის? შარში ვიყავი, ძალიან დიდ შარში. ვნანობდი, ძალიან ვნანობდი რომ ლილის აქ წამოსვლაზე დავთანხმდი. ეს ჩემი აღსასრული იყო.
თავი 3

ისევ ერთ ადგილას ვიყავი მიყინული და სირენების ხმა ყურებს მიყრუვებდა, როდესაც ჩემს წინ მოტოციკლი გაჩერდა. ვიფიქრე,რომ ზეინი იყო,თუმცა როდესაც სხვა ჩაცმულობა დავინახე ჩემი ფიქრები მაშინვე გაიფანტა.

-პოლიციელების მოსვლას ელოდები? -ირონული ტონით მკითხა უცნობმა და ჩაიცინა.
-სწრაფად დაჯექი -მითხრა, როდესაც პოლიცია უკვე ჩვენთან ძალიან ახლოს იყო, ერთი ჩაფხუტი მე მომაწოდა, მაშინვე თავზე დავიფარე. აღარც კი მიფიქრია რომ ესეთი რამეების ძალიან მეშინოდა, სხვა დროს რომ გეთქვათ არასდროს დაჯვდებოდი ზედ, მითუმეტეს ღამით და თანაც ვიცი როგორი სისწრაფით უნდა იაროს.

-ხელები წელზე ძლიერად მომხვიე -გამაფრთხილა, მას დავუჯერე და მთელი ძალით მოვუჭირე ხელები მუცელზე. საშინლად შეშინებული ვიყავი, ისეთი სისწრაფით ატარებდა რომ ვფიქრობდი მალე რაიმეს შევასკდებოდით-თქო. გზაზე კი არ მივდიოდით, მივფრინავდით. ისიც კი გავიფიქრე რომ ჯობდა იქ, პოლიცელებთან დავრჩენილიყავი. ჩემ თავს ვერ ვცნობი, რას ვაკეთები. ვიჯექი მოტოციკლეტზე, ამ შუაღამისას, ვიღაც უცხო ბიჭთან ერთად, რომელიც არც კი ვიცი როგორ გამოიყურება სახე და ხელები ისე მჭიდროდ მაქვს მოხვეული რომ მალე შეიძლება გავჭყლიტო კიდეც. ესე ახლოს ჯერ არცერთ ბიჭთან არ ვყოფილვარ. ახლა რომ დედა და მამა მიყურებდნენ, როგორ გავურბივარ პოლიციას წარმოდგენაც არ მინდა რა დაემართებოდათ. აქ ახალი ცხოვრების დასაწყებად ჩამოვედი, მაგრამ არა ესეთის.

როდესაც სირენების ხმა შეწყდა მოტოციკლეტი ოდავ შეანელა.

–საით მივდივართ? –მკითხა და ორი წამით თავი ჩემკენ მოატრიალა.

–ბრიქსტონის ქუჩაზე. –რაც შემეძლო ხმამაღლა ვუთხარი რომ გაეგო.

–კარგი. –თავი დამიქნია და გვერდზე შემოუხვია.

ახლა უკვე შედარებით ნელა მივდიოდით.
როდესაც მოტოციკლეტი სახლის წინ გააჩერა მაშინვე გადმოვხტი და ჩაფხუტი სასწრაფოდ მოვიხსენი. მანაც იმავე გააკეთა, თვალები გამიფართოვდა მისი უნაკლო სახის დანახვაზე. ამ ქალაქში ყველა ბიჭი სიმპატიურია, თუ რა ხდება?!

–ერმმ.. –ხელი გამომიწოდა. –მე ჰარი –გამეცნო და გამიღიმა,ხელი ჩამოვართვი და საპასუხოდ მეც გავუღიმე. ამ დროს ჩვენს წინ მოსახვევიდან კიდევ ერთი მოტოციკლეტი შემოვიდა, ამჯერად ლიამი და ლილი იყვნენ.
ლილი სასწრაფოდ ჩამოხტა მოტოციკლეტიდან , ჩაფხუტი ლიამს მიაჩეჩა და ჩემკენ გამოიქცა.

–მადლობა ღმერთს კარგად ხარ. – მითხრა და გადამეხვია. – ანაბელ შენზე ძალიან ვნერვულობდი. –ხელს არ მიშვებდა.

მოტოციკლეტიდან ლიამც გადმოვიდა და ჰარის დანახვაზე თვალები გაუფართოვდა.

-ამასთან ერთად რას აკეთებ? -დაიღრინა .

–წამომიყვანა. – ვუპასუხე შეშინებულმა.

–მაგდენს ვხვდები, მაგრამ რატომ? –იკითხა და ხუჭუჭთმებიანს მწველი მზერა ესროლა.

–სულ მარტო ვიყავი იქ, ყველანი წახვედით. შენი მეგომარი ზეინიც იქ იყო, მაგრამ არც კი უფიქრია რომ წავეყვანე და იქ დამტოვა, მარტო. -გაღიზიანებულმა ვუპასუხე. ლიამს ჩემ ნათქვამზე ჩაეცინა.
–არცაა გასაკვირი რომ ზეინმა არ წამოგიყვანა, ის არავის ისვავს თავის მოტოციკლეტზე.

–ჰარი ერთადერთი იყო ვინც იქიდან გამომიყავა და ამისთვის მასთან მთელი ცხოვრება ვალში ვიქნები. –მტკიცედ ვუპასუხე, ჰარის ჩემს ნათქვამზე გაეღიმა, ლიამს დამცინავი სახით შეხედა და თავი გააქნია. არ ვიცი რა მოხდა მათ შორის, მაგრამ აშკარაა ერთმანეთს ვერ იტანენ.

-ჩემი წასვლის დროა –მითხრა ჰარიმ და ჩაფხუტი აიღო. –მშვიდობიან ღამეს გისურვებ, ანაბელ. –სახეზე ეშმაკური ღიმილი დასთმაშებდა. ეი, მისთვის ხომ ჩემი სახელი არ მითქვამს? საიდან იცის? გავოცდი, მაგრამ შემდეგ გავაანალიზე რომ მაშინ გაიგებდა როდესაც ლილიმ სახელით მომმართა. მესიამოვნა მისი ეს ჟესტი და გავუღიმე.

–ნახვამდის, –ვუთხარი და ხელი დავუქნიე დამშვიდობების მიზნით.

ლიამს დავემშვიდობე და სახლში ფეხაკრეფით შევედი, ცოტახანში ლილიც მომყვა, ოთახში ძალიან ჩუმად ავედით,კარი შევხსენით,ცოტა ჭრაჭუნობდა, მაგრამ ვცდილობდით რომ მაქსიმალურად ნელა გამოგვეხსნა,როდესაც შევხსენით შიგნით შევედით,კარი სასწრაფოთ მივკეტეთ. დაჭიჭრაჭუნა,მაგრამ მალევე გაჩერდა. ტანზე სასწრაფოდ გავიხადეთ და საწოლში ჩავწექით. ჯერ ისევ შოკში ვიყავი მომხდარის გამო. კიდევ კარგი ჰარიმ გადამარჩინა,თორემ ახლა პოლიციის განყოფილებაში ვიჯდებოდი.უცებ ლილი საწოლზე წამოჯდა და თვალებში ჩამაშტერა, ხმას არ იღებდა.

-რა მოხდა? -ვკითხე დაინტერესებულმა.

-ლიამმა მაკოცა -გახარებულმა მომახალა და ქვედა ტუჩი კბილებს შორის მოიქცია. მე კი შევკრთი და პირზე ხელი ავიფარე

-გაგიჟდი?თქვენ ხომ შეყვარებულები არ ხართ! ერთმანეთს ჯერ მხოლოდ ორჯერ შეხვდით. – ლილის საქციელით გაკვირვებული ვიყავი. –ვინმემ რომ გაიგოს რას იფიქრებს შენზე, როგორ გაბედე ასეთი რაღაც? ხომ იცი რომ ასე სხვანაირი გოგოები იქცევიან -გავუბრაზდი.

-გეფიცები მეც არც კი მიფიქრია ამაზე, თვითონ მაკოცა და წინააღმდეგობა ვეღარ გავუწიე, უბრალოდ ვერ შევძელი. –ამიხსნა. სახეზე ანათებდა, როგორც ჩანს მართლა ძალიან გახარებული იყო.

–კარგი რა -ხელი ჩავიქნიე.
და გულაღმა დავწექი საწოლზე. ლილიმ ამოიოხრა და შემდეგ მანაც იგივე გააკეთა. ცოტახანს არცერთი ხმას არ ვიღებდით, შემდეგ ვეღარ მოვითმინე და ისევ საწოლზე ჭამოვჯექი.

–როგორი გრძნობა იყო? –ვკითხე და წარბები ავუწიე. ლილიც წამოიწია და ჩემ წინ დაჯდა. თვალები ისევ აენთო.

–ვერ აღვწერ, ძალიან მაგარი იყო. როცა ჩემთან ძალიან ახლოს მოვიდა გული საშინლად ამიჩქარა, მაგრამ როგორც კი მაკოცა თითქოს გული გამიჩერდა, საერთოდ ირგვლივ ყველაფერი გაჩერდა, თავს სამოთხეში ვგრძნობდი –აღტასებული ლაპარაკობდა, მართალია არ მომწონდა რაც გააკეთა, მაგრამ მისი ბედნიერება მეც მიხაროდა.

–საიდან იცოდი როგორ უნდა გეკოცნა? –ვკითხე დაინტერესებულმა, მე სერიოზულად ვნერვიულობდი ჩემს პირველ კოცნაზე, მეშინოდა რომ ჩემი უცოდინრობის გამო ყველაფერი არ გამეფუჭებინა.
ლილიმ მხრები აიჩეჩა.

– არ ვიცოდი. გამცა პასუხი. –თავსით მოხდა, უბრალოდ მე მას ავყევი და ვფიქრობ მას ეს მოეწონა. –მითხრა გაღიმებულმა და ლოყებზე აწითლდა.

ამოვისუნთქე და საწოლზე გადავწეიქი. –დავიძინოთ უკვე გვიანია, ხვალ ვილაპარაკოთ ყველაფერზე დაწვრილებით –მითხრა და ისიც საწოლში დაბრუნდა.

საბანში ჩავიფუთნე და ფიქრი დავიწყე. დღევანდელი დღის მერე დაძინება საკმაოდ გამიჭირდებოდა. ყველაფრის გახსენბა თავიდან დავიწყე და გამახსენა ზეინიც. სხეულში არასასიამოვნო გრძნობამ დამიარა, არ მინდოდა მას ან მისნაირ უხეშ ადამიანებს კიდევ შევხვედროდი, მაგრამ მისი მწველი, თაფლისფერი თვალების გახსენებისას ტანში ჟრუანტელმა დამიარა და მის მიმართდაგროვილი ბრაზი თითქოს გამიქარწყდა. მინდოდა რომ შემძულებოდა იმისთვის რაც გამიკეთა, მაგრამ არ შემეძლო.

მასზე ფიქრში ჩამეძინა,დილით კი ჭახანის ხმამ გამაღვიძა, წამით შევკრთი კიდეც, გარეთ არ წვიმდა,ამიტომ წვიმას ვერ დავაბრალებდი ამ ხმაურს,ფეხზე წამოვხტი,ტანზე მოვიფარე და ფანჯარაში გავიხედე. ამ დროს ფანჯარას კიდევ ერთი კენჭი მოხვდა, ქვევით ლიამი იყო,როდესაც დამინახა დაიკრიჭა, გამეცინა

-ლილი,ლიამია მოსული -ცოტა ხმამაღლა ვუთხარი. ეძინა, მაგრამ როგორც კი ლიამი-სახელი გაიგო მაშინვე წამოხტა საწოლიდან, ხალათი გამხადა და თვითონ ჩაიცვა,შემდეგ კი აივანზე გავიდა,მხრები ავიჩეჩე და საწოლში დავბრუნდი. ლილისკენ გავიხედე,მოაჯირზე გადადიოდა. ღმერთო,ნეტავ არავინ დაინახოს,თორემ მაშივე ეტყვიან მამიდას. მხარი ვიცვალე და ზუსტად ამ დროს კარები მამიდამ შემოხსნა,დავიბენი,საშინლად დავიბენი.

-დილამშვიდობისა ანაბელ -მომესალმა ის

-დილამშვიდობის -ვუპასუხე მეც.

-მარტო წევხარ? ლილი სადაა? -მკითხა.
რა უნდა ვუპასუხო?

-ერმ...ლილი საჭირო ოთახში ჩამოვიდა წეღან -მოვიტყუე და ალბათ სახეზეც ავწითლდი

-სამზარეულოში ვიყავი და ალბათ ვერ შევნიშნე -ღიმილით მიპასუხა და საწოლზე ჩამოჯდა .

-შეიძლება -დაბნეულმა ამოვიბუტბუტე

-ანაბელ,რატომ შემოვედი ახლა, დღეს სკოლაში უნდა წავიდეთ და საბუთები შევიტანოთ, შემდეგ კი სკოლის ფორმები უნდა წამოვიღოთ შენთვის, შენი ზომა. -მამიდას თავი დავუქნიე,შუბლზე მაკოცა, შემდეგ კი ოთახიდან გავიდა,მამიდას გასვლა და ლილის ოთახში შემოვარდნა ერთი იყო. ხმის ამოუღებლად სასწრაფოდ ჩაიცვა ტანზე
-რას აკეთებ, სად მიდიხარ? -ვკითხე დაბნეულმა

-თუ დედაჩემმა რამე გკითხოს,უთხარი თავისმა კლასელმა სთხოვა,რომ მასთან მისულიყოთქო -სასწრაფოდ მომაყარა და ისევ აივანზე გაიქცა,დავუყვირე რომ გაჩერებულიყო,მაგრამ ჩემი ნათქვამი გაატარა,საღამურებით გავვარდი აივანზე,მაგრამ ლილი უკვე ლიამის მოტოციკლზე იყო მომჯდარი და მიდიოდნენ.ჯანდაბა ლილი! მის გამო არ მინდა რომ მამიდას მოვატყუოხოლმე.ღრმად ამოვისუნთქე და სახლში შევედი,ტანზე ჩემი გუშინდელი კაბა ჩავიცვი,ზევიდან თბილი მაისური. ხელ-პირი დავიბანე და ქვევით ჩავედი,მამიდა ჩაის სვამდა,თან რვეულში რაღაცას ამოწმებდა

-რას აკეთებ? -ვკითხე.

-გადასახადებებს ვითვლი,თან ამ თვეში საჭმელიც ხომ გვინდა და ფულს ვანაწილებ.
-მიპასუხა მან,თავი დავუქნიე და სამზარეულოში შევედი,ჩვენი პატარა,თითქმის უკვე გაფუჭებული მაცივარი გამოვხსენი, შიგნიდან ლაზანიის ნარჩენი გამოვიღე და ღუმელში შევდგი, როდესაც გაცხელდა თეფშეზე გადმოვიღე და გემრიელად მივირთვი. თან მამაზე ვფიქრობდი,ძალიან მომენატრა.მამიდასთან გავედი

-მამიდა,გადავწყვიტე მამას წერილი გავუგზავნო,ძალიან მომენატრა -მამიდას სახე გაუბრწყინდა და თავი დამიქნია, თაბახის ფურცელი მომცა,შემდეგ კალმისტარი და მელანი.წერილის წერა დავიწყე. მამას ვწერდი აქაურ ამბებს,რომ ძალიან კარგად შევეგუე, არ მინდოდა ენერვიულა. მივწერე,რომ ძალიან მენატრებოდა და რაც შეიძლება მალე ვნახავდი ,ისიც მივწერე,რომ დღეს სკოლაში უნდა წავიდე და საბუთები შევიტანოთ. მოკლედ რომ ვთქვა გუშინდელი ამბის გარდა ყველაფერი მოვუყევი,შემდეგ მელანი გავაშრე,წერილი გადავკეცე და კონვერტში ჩავდე, როცა ყველაფერი მზად იყო გარეთ გავიქეცი და სახლის წინ,ფოსტაში ჩავდე წერილი უკან დავბრუნდი.

–ლილი სად არის რატომ არ ჩამოდის ამდენ ხანს? –იკითხამა მამიდან და ფიქრებიდან გამომიყვანა.

–ამმ.. თქმა დაავიწყდა მეგობართან წავიდა. პასუხი გავეცი და თავი დავხარე, არ მინდოდა თვალიბში შემეხედა.

–შენ რატომ არ გაყევი? იკითხა დაინტერესებულმა.

–ჩვენ ხკოლაში უნდა წავიდეთ და... – მოვიტყუე და ჩემი თავის გამიკვირდა ესე სწრაფად რომ მოვძებნე მიზეზი სიტუაციიდან თავის დასაღწევად.

ცოტახანში სკოლაშიც წავედით და საბუთები შევიტანეთ, ფორმის ასაღებად კი რამდნეიმე დღეში უნდა მივსულიყავი.
სახლში როცა დავბრუნდით ლილი ჯერ კიდევ არ იყო მოსული.
მასზე ძალიან ვნერვიულობდი.ასე რომ იგვიანებდა? ნეტავ სად წაიყვანა ლიამმა?იმედია ლილი რაიმე სისულელეს არ ჩაიდენს. მამიდასთან ვცდილობდი რომ არ შემემჩნია ჩემი მოუსვენრობა,ამიტომ სახეზე ყალბი ღიმილი მქონდა აკრული .ღმერთო გთხოვ მალე დაბრუნდეს,თორემ უკვე ჭკუიდან ვიშლები.
ჩვენი შავთეთრი ტელევიზორი გვქონდა ჩართული და რაღაც გადაცემას „ვუყურებდი“, როდესაც კარის ხმა გავიგე

-დე დავბრუნდიი -დაიყვირა ლილიმ,ღრმად ამოვისუნთქე და ფეხზე ელდანაკრავივით წამოვხტი,ლილის ხელი ჩავკიდე და მეორე სართულზე ავათრიე,როგორც კი კარი დავკეტე მაშინვე შეტევაზე გადავედი

-სად იყავი?იცი როგორ მანერვიულე?რა ჯანდაბას აკეთებ მთელი დღე ისეთ ბიჭთან,რომელსაც არც კი იცნობ?რაიმე რომ მოგსვლოდა რა ჯანდაბა უნდა მეთქვა დედაშენისთვის?მე არ მინდა ამ სისულელეების გამო მამიდას ვატყებდე,გასაგებია? -ჩუმად, მაგრამ მაინც დავუყვირე. –ჩემ მოძღვრებებს ყურადღება არ მოუქცევია ,

-ზეინი დაუჭერიათ გუშინ -დაიჩურჩულა.
ჯერ გავოგნდი, მერე კი სახეზე ღიმილი გადამეკრა.

–ძალიან კარად! –ამოვიოხრე.

–გაგიჟდი? –ჩემი ნათქვამი გაიოცა ლილიმ.

–რა? მან მე გამწირა იმისთვის რომ პოლიციას დავეჭირე და თითონვე აღმოჩნდა მათთან. აი ესაა სამრთალი. –ვთქვი და სამეცადინო მაგიდის წინ მგდომ სკამზე ჩამოვჯექი.
რაღაც წიგნს უაზროდ ჩავაჩერდი. როგორ დაიჭირეს ის როცა ჩემზე ბევრად ადრე წამოვიდა? არამგონია მათი გასწრება გასჭირვებოდა. უცნაურია, მაგრამ მიხარია. მოვატყუე ჩემი თავი. თავიდან მართლა გამეხარდა, მაგრამ ახლა სულაც აღარ მახარებს ეს ამბავი პირიქით მრცხენია კიდეც ჩემი თავის, რომ სხვისმა უბედურებამ გამახარა. არ ვიცი რატომ, მაგრამ მასზე ძალიან ვღელავ.
–დიდი ხანი მოუწევს ციხეში ყოფნა? –ლილისკენ არც გამიხედავს ისე ვკითხე დაბალ ხმაზე.
–არამგონია, მაქსიმუმ ორი ღამე. –მისმა ნათქვამმა შვება მომგვრა და გამეღიმა.
რატომ ვღელავ იმ ბიჭზე ესე რომელმაც არაფრად ჩამაგდო და პოლიციელებისთვის გამწირა? ზიზღი ნამდვილად არაა ის გრძნობა რომელსაც მისდამი განვიცდი, მაგრამ არც იმას იმსახურებს რო მებრალებოდეს.
თავი 4
სამი დღე უაზროდ გავიდა, ისეთი არაფერი მომხდარა, უბრალოდ ლილის საუკეთესო მეგობარი მარტინა გავიცანი და მივხვდი რატომაც იყო ლილი ასე ძალიან შეცვლილი. ადრე სხვა გოგონებთან მეგობრობდა, მაგრამ როგორც ჩანს მათთან კავშირი გაწყვიტა და ახლა მასთანაა. სიმართლე გითხრათ მარტინამ დიდად არ მომხიბლა, არა იმიტომ რომ ის განსხვავებულია, უბრალოდ მას არ ვენდობი.
დილით როცა გავიღვიძე უკვე თორმეტი სრულდებოდა, სასწრაფოდ წამოვდექი საწოლიდან, სკოლაში უნდა წავსულიყავი ფორმის წამოსაღებად სანამ დაიკეტებოდნენ. წყალი გადავივლე და დაბლა ჩავედი სასაუზმოდ, ლილიც იქ იყო, გამეხარდა, არ მიყვარდა მარტო საუზმობა. როცა ვისაუზმეთ „ჩემ ოთახში“ ავედი, რომ გამომეცვალა. სკოლის გზა უკვე ვიცოდი ამიტომ შემეძლო მარტო, მამიდას გარეშე წავსულიყავი.

მივდიოდი და თან ყველაფერს კარგად ვაკვირდებოდი, რომ გზა არ ამრეოდა. სულ ცოტაც და სკოლასთან ვიქნებოდი, როცა ქუჩის კუთხეში ზეინი შევნიშნე. არ ვიცი რატომ, მაგრამ ფეხები ამიკანკალდა, როცა გამოიხედა და თავისი თაფლისფერი თვალები შემომანათა. ჩემგან შორს იდგა მაგრამ მისი მწველი მზერა ჩემამდეც აღწევდა ვგრძნობდი როგორ და მაკვირდებოდა, თითქოს ჩემს ყველა მოძრაობას სწავლობდაო. მისი ეს ქცევა სხეულში განსვავებულ შეგრძნებებს მბადებდა. შემეშინდა და ნაბიჯებს ავუჩქარე. მინდოდა ძალა მომეკრიბა როცა მას ჩავუვლიდი. ნეტა სინდისი მაინც არ აწუებს იმის გამო რაც გამიკეთა? მაგრამ არამგონია, როგორც ჩანს გულზე დიდად არ ვეხატები და მისთვის საერთოდ არ აქ მნიშვნელობა სად ვიქნები, აქ თუ პოლიციაში. მალე ძალიან მივუახლოვდი, გულისცემა საგრძნობლად ამიჩქარდა, მთლიანად იმაზე ვიყავი კონცენტრილებული რომ არ დავბნეულიყავი და წესიერად, წაბორძიკების გარეშე ჩამევლო მისთვის. მაგრამ ალბათ, ზუსტად ამან შემიშალა ხელი და წამის მეასედში ძირს, ცივ მიწაზე ამოვყავი თავი. როცა გავაანალიზე რა მოხდა, დავინახე როგორც გაიცინა ზეინმა და თავი გაიქნია. თავი ესე
შერცხვენილად არასდროს მიგვრძნია, ალბათ მთელ სახეზე ერთიანად ვიყავი აწითლებული, სირცხვილისგან და ტკივლისგან თვალებზე ჩემდაუნებურად ცრემლები მომადგა. არ ველოდი რომ ზეინი დამეხმარებოდა და ამაყენებდა, მაგრამ მაინც გამიკვირდა როცა ზურგი მაქცია და თავის გზაზე წავიდა. ფეხზე წამოვდექი და სასწრაფოდ დავიბერტყე ყველაფერი, შემდეგ კი თვალებზე მომდგარი ცრემლები მოვიწმინდე, თავის დამშვიდების მიზნით რამდენჯერმე ღრმად ჩავისუნთქე. ყოველთვის მე რატომ უნდა ვვარდებოდე ასეთ უხერხულ მდგომარეობაში? წამით ზეინი შემძულდა, ის ისეთი მაგარია, მე კი როგორც ერთ სულელ გოგონას ისე მიყურებს, მაგრამ რა ჯანდაბად მაინტერესებს, უხეში, უზრდელი, ცუდი ბიჭის აზრი, რომელსაც ფეხებზე ვკიდივარ და თავის ბრჩხილის ფასადაც არ მაგდებს, მაგრამ იმასკი ვერ აცნობიერებს რომ ჩემამდე ვერც კი მოვა?!
საშინლად ვიყავი გაღიზიანებული ამ ინციდენტის გამო, სახეზე ბრაზიზგან ალბათ ერთიანად ვხურდი და ვფიცავ, ზეინი გზაზე კიდევ რომ შემხვედროდა ალბათ შუაზე გავგლეჯდი. რომ მახსენდება როგორ დამცინა როდესაც წავიქეცი, მისი ცოცხლად დამარხვის სურვილი მიჩნდება! საზიზღარი!

ფორმა სასწრაფოდ გამოვიტანე სკოლიდან, ახლა სახლში მისვლაზე, ჩემს ლოგინში, საბანში გახვევაზე და დღევანდელის დავიწყებაზე მეტი არაფერი არ მინდოდა. ასი პროცენტით ვიყავი დარწმუნებული რომ ზეინს აღარ შევხვდებოდი, როცა ქუჩის კუთხეში მოფარებულ ადგილას დავლანდე.

მარტო არ იყო, როცა კარგად დავაკვირდი მივხვდი, რომ ვიღაცას გამეტებით ურტყამდა, ტანში შიშის ჟრუანტელმა დამიარა, არ ვიცოდი როგორ მოვქცეულიყავი. აგლის მივეყინე და გაფართოებული თვალებით დავუწყე ცქერა. მინდოდა მივსულიყავი და გამეშველებინა, მაგრამ ამავდროულად მეშინოდა რომ პირიქით ჩემთვის არ დაეშავებინა რამე. მათკენ დავიძარი, მაგრამ ისევ ჩემმა მხდალმა მხარემ იმარჯვა და უკან გამობრუნებას ვაპირებდი, როდესაც დავინახე რომ ბიჭი რომელსაც ზეინი სცემდა ჰარი იყო. ღმერთო, არ ვიცი რას ვაკეთებდი, ინსტიქტურად მათკენ გავიქეცი, არ ვაპირებდი ჰარის ზეინთან მიტოვებას, ის ამისთვის არ მემეტობოდა, თანაც მასთან ვალში ვიყავი და უნდა დამეცვა.

–ჰეი – რაც შემეძლო მკაცრად დავიყვირე, მაგრამ არამგონია ჩემი „სიმკაცრის“ ვინმეს შეშინებოდა. ჰარი ძალაგამოცლილი კედელთან იყო მიყუდებული, მას კი გამძვინვარებული ზეინი უმოწყალოდ ურტყამდა მუცელში მუშტებს. როცა დავიყვირე ზეინმა გამოიხედა, თვალები გაუფართოვდა როდესაც დამინახა,ალბათ არ მოელოდა ჩემგან ასეთ სიმამაცეს. ხელზე მოვქაჩე რომ ჰარისთვის მომეშორებინა.
ზეინმა მაჯაში უხეშად ხელი მომკიდა და გვერდზე გამწია. ჩემთან ძალიან ახლოს იყო, გული ამიჩქარდა, როცა თვალებში ჩამხედა. დავინახე როგორ ეცვლებოდა ნელ–ნელა სახე, ბრაზი და ცხოველური გამომეტყველება რომელიც ვინმეს მოკვლის სურვილით იყო გაჯერებული, გაკვირვებამ და დაბნეულობამ შეცვალა.
უცებ ვიღაცამ ზეინი მთელი სისწრაფით მომაშორა, რათქმაუნდა ჰარი იყო. ხელზე სწრაფად წამავლო ხელი და თავის ზურგს უკან მომაქცია.
-ანაბელ წადი, - ჰარიმ დაიღრინა, მე კი ნატკენი ხელის სრესვა დავიწყე, სულ რაღაც მცირე პერიოდში ორმა ძლიერმა მამაკაცხმა, ხელით ორჯერ ძლიერად გამომწია. რომ დავხედე მათი ხელების წითელი ანაბეჭდები მქონდა კანზე.
-აჰ, შენ ანაბელი ქგვია არა? - თავი ჰარის ზურგს უკან ამოვწიე და დავინახე ზეინი როგორი ავისმომასწავებელი ღიმილით მომჩერებოდა. ჩემმა გულმა კიდევ უფრო სწრაფად დაიწყო ფეთქვა, სხეულში ჟრუანტელმა დამიარა, როდესაც გავაცნობიერე რა ხდებოდა. ჩემს და ზეინს შორი ჰარის ძლიერი სხეული დგას და მისგან მიცავს. თავი ნამდვილად დიდ შარში მაქვს გაყოფილი.
შევხტი და ხელები პირზე ავიფარე როდესაც სწრაფი მოქმედებით, უთქმელად ისევ ეცნენ ერთმანეთს. ჰარის მუშტი ზეინს სახეში მოხვდა და უკან გადააგდო. ახლა ჰარი იყო დომინანტ პოზიციაში. ზეინის ტკივილი მეც ვიგრძენი, ისე მწარედ დაემანჭა სახე. ეს საშინელება იყო რასაც ეს ორი ერთმანეთს უკეთებდა! ჰარი ზეინს ზევიდან ეცა და რტყმა გააგრძელა. ალბათ ერთმანეთს დახოცავენ, ვერც კი ვიგრძენი ისე მომადგა თვალებზე ცრემლები და პანიკაში ჩავვარდი.
-ჰარი გაჩერდი! - დავიკივლე და მხარში, ვწვდი. მაგრამ მან ინსტიქტურად ხელი აიქნია, რაზეც წონაწორობა დავკარგე და დღეს უკვე მეორედ ამოვყავი მიწაზე თავი. ორივენი გაჩერდნენ და შეშფოთებული სახეებით მე შემომხედეს. სახეზე ერთიანად აწითლებული ვიყავი და ცრემლებიც ღვარად მომდიოდა.
საშინლად ვბრაზობდი ორივეზე. ნეტავ ბიჭი ვყოფილიყავი, ორივეს ისე მაგრად ვცემდი და დავსჯიდი ასეთი სულელური ქცევების გამო! ერთმანეთს გამოეცალნენ, მაინცდამაინც გოგო უნდა დაშავდეს რომ ბიჭებმა ერთმანეთის ცემაზე ხელი აიღონ?!
ჰარიმ გაფაროებული თვალებით შემომხედა, ცდილობდა რაღაცის თქმას, მაგრამ არაფერი აღარ უთქვამს. ფეხზე სწრაფად წამოვხტი, ჩემი ძირს დაგდებული ფორმა ავირე და მთელი სისწრაფით გამოვიქეცი სახლისკენ. თავი კი მათგან შორს რომ დავიგულე, კედელს ავეკარი ზურგით და ჩვეული სუნთქვის ვარჯიშების კეთება დავიწყე. შემდეგ თვალები მოვიწმინდე და სახლისკენ მიმავალ გზას დავადექი.
დღეს უკვე ორჯერ წავიქეცი და ორჯერვე ვიტირე ამ უხეში, ცუდი ბიჭების გამო! არავითარი სურვილი არ მქონდა მთი ნახვის. რაც გზად შეხვდებათ ყველაფერს აფუჭებენ და სპობენ. არც ჰარის ნახვა მინდა, რომლისკენაც უფრო მეტი სიმპათიებით ვიყავი განწყობილი რადგან ზეინივითუგულო არ მეგონა და აღარც ზეინის და მისი მომაჯადოვებელი თვალების დანახვა აღარ მინდოდა! ღმერთო, ყველაზე სიმპატიური ბიჭები რატომ არიან ასეთი უხეშები და ცუდები?!
ცოტა რომ დავმშვიდდი უჩაზე ნელა სიარული გავაგრძელე, რატომღაც აღარ მინდოდა სახლში მისვლა და ჩემს საბნებში დამალვა, სუფთა ჰაერზე სეირნობა და ჯანსაღად ფიქრი მჭირდებოდა, იმის შესახებ თუ რა მოხდა გასული დღეების განმავლობაში ჩემს ცხოვრებაში. თუ ასეთი ტემპით გავაგრძელებდი ცუდ ბიჭებთან ურთიერთობას რაღაც კარგი ნამდვილად არ მელოდა მომავალში, ამიტომ გადავწყვიტე რომ საბოლოოდ დამესვა ამ ყველაფრისთვის წერტილი და თავი მაქსიმალურად ამერიდებინა მათთვის, მაგრამ კიდევ ერთხელ რომმენახა, ჰარიზე მოძალადე ზეინი ასი პროცენტით დარწმუნებული ვარ რომ იგივეს ვიზამდი, იმისდამიუხედავად რომ არცერთი არ იმსახურებს ჩემ დახმარებას!
-ხვალ ლიამის დაბადების დღეა. ლილიმ მამაცნო როდესაც ოთახში მარტო დავრჩით.
-მერე?– ამ საკითხით დიდად დაინტერესებული არ ვიყავი.

–რა მერე, მივდივართ. –ჩემ მაგივრად გადაწყვიტა ლილიმ რომ დაბადებისდღეზე მეც მივდიოდი.
–რატომ უნდა წავიდე იმ ადამიანის დაბადებისდღეზე რომელსაც არც კი ვიცნობ? არ ფიქრობ რომ იქ არაფერი მესაქმება?
–ლიამმა დაგვპატიჟა ორივე, ასე რომ ორივე მივდივართ.
–და მე რა მინდა იქ? -გაკვირვებულმა ვკითხე. დავუშვათ და თუ წავედი, რაც გამორიცხულია, ლილი ლიამთან იქნებოდა და მე? იქ ჩემი ადგილი ნამდვილად არ არის, თან ზეინიც იქ იქნება და დღევანდელი დღის შემდეგ ნამდვილად არ მაქვს მისი ნახვის სურვილი.
-მინდა რომ გამომყვე, მარტო არ გამიშვებენ დედა და მამა, თან შენც არ იჯდები სახლში მოწყენილი -მხრები აიჩეჩა. არა მე წასვლას არ ვაპირებ! ეს უკვე გადაწყვეტილია! აღარ მინდა ასეთ ხალხთან ურთიერთობა.
-მე არ მინდა წამოსვლა.
-რატომ?
-იმიტომ რომ იმ ხალხში ყოფნა არ მსიამოვნებს, თავს მათთან ყოფნისას დამცირებულად ვგრძნობ.
-ამცირებულად? მათთან ყოფნა არგეკადრება? - თვალები გადაატრიალა ლილიმ. ვერ გამიგო რას ვამბობდი.
-არა ლილი. ისინი არ მკადრულობენ მე! - დავიბუზღუნე და ლოგინში შევწექი. არ მინდოდა მათ წვეულებაზე წასვლა, სხეულში ისეთი შეგრძნება მქონდა თითქოს მეშინოდა იქ წასვლის? არ ვიცი, მაგრამ თავს პირობა მივეცი რომ ასეთ უხეშ ხალხთან ურთიერთობას გავწყვეტდი! ხვალ ლილის ვეტყვი რომ ცუდათ ვარ და ვერ წავალ..
თავი 5

-არა ლილი. ისინი არ მკადრულობენ მე! - დავიბუზღუნე და ლოგინში შევწექი. არ მინდოდა მათ წვეულებაზე წასვლა, სხეულში ისეთი შეგრძნება მქონდა თითქოს მეშინოდა იქ წასვლის. არ ვიცი, მაგრამ თავს პირობა მივეცი რომ ასეთ უხეშ ხალხთან ურთიერთობას გავწყვეტდი! ხვალ ლილის ვეტყვი რომ ცუდათ ვარ და ვერ წავალ.
-კარგი რა ანაბელ, რატომ ფიქრობ მასე, ისინი ასეთები არიან, ცოტა უხეშები, მაგრამ თავს დავდებ ყველაზე კეთილი გული აქვთ. უბრალოდ ხალხს არ უჩვენებენ.
თვალები გადავატრიალე, ლილის ნათქვამი ძალიან სულელურად ჩანდა, მას შემდეგ რაც ჰარის და ზეინის ჩხუბს შევესწარი.
-სისულელეა. ძალიან საშიში ადამიანები არიან, - ხელით ბალიში გავასწორე.
-საიდან მოიტანე, – ლილიმ ჩაიხითხითა და რახან მე მისკენ ვერ გადამატრიალა, თვითონ გადმოძვრა ლოგინის მეორე მხარეს, ისე რომ სახეები ერთმანეთის საპირისპიროდ გვქონოდა, მიღიმოდა.
-დღეს ზეინის და ჰარის ჩხუბს შევესწარი.
-რა? - ყბა ჩამოუვარდა.
-ჰო.. კედელზე ჰყავდა ჰარი აკრული და მუცელში მუშტებს ურტყამდა.
ლილიმ ვეღარაფერი მოიფიქრა მათ გასამართლებლად, ამიტომ გაჩუმდა და საწოლში შეწვა.
უკვე თითქმის მეძინა, როცა ქვემოდან ამოსული ტირილის ხმა გავიგე.
–ეიი ლილი გძინავს? – ვკითხე გამოსაფხიზლებლად და ხელი მხარზე დავადე. ლილიმ თავი წამოწია და თვალები ზანვით გაახილა.
როცა მანაც გაიგო ტირილის ხმა სწრაფად წამოდგა და დაბლა ჩავარდა, მეც მას გავყევი.
-რა მოხდა? - დაფეთებულმა იკითხა ლილიმ, როდესაც დაინახა როგორ გულმოთქმით ტიროდა დედამისი და ხელში წერილი ეკავა, ხოლო მამამისს თავი ხელებში ჩაერგო და სავარძელზე ჩუმად ჩამომჯდარიყო.
-უილიამი ავარიაში მოჰყვა და მისი მდგომარეობა კრიტიკულია,- თვალები მოიწმინდა მამიდამ, მაგრამ იქიდან ცრემლების ახალი ნაკადი წამოვიდა.
უილიამი ბიძიას დის შვილიშვილი იყო. ჩვენზე დაახლოებით 1-2 წლითაა უფროსი. მე რამდენჯერმე მყავს მხოლოდ ნანახი, მაგრამ ამბავმა შემძრა! არავინ არ იმსახურებს ასე ახალგაზრდა სიკვდილს. ღმერთო გთხოვ გადაარჩინე, გთხოვ!
ოჯახური საუბრის შემდეგ გადაწყდა რომ, მამიდა და ბიძია ხვალ დილით გამთენიისას გაემგზავრებოდნენ ქალაქში, სადაც უილიამი და მისი ოჯახი ცხოვრობს.
ახლა ლოგინში ვწევარ, ფანჯრის მხარეს ვარ გადატრიალებული და ნახევარმთვარეს ვუყურებ, მესმის როგორ ქვითინებს თავის საწოლში ჩუმად ლილი. ყელზე ჩამოკიდებულ ჯვარს ხელი მოვუჭირე და უილიამისთვის ლოცვა დავიწყე. ღმერთო გთხოვ გადაარჩინე.

მეორე დღეს მამიდა და ბიძია დილაადრიან გაემგზავრნენ. სავარძელში უემოციოდ ვიჯექი და შავთეთრ ტელევიზორს მივჩერებოდი. რაღაც კომედია გადიოდა გრეის კელის შესრულებით, მაგრამ გულს ვერ ვუდებდი. ლილი სამზარეულოს ალაგებდა.
კარზე ზარი დარეკეს და მეც ავტომატურად წამოვდექი და კარი გავაღე, რა წამსვეც შევხედე ვინ იდგა ჩემს წინ მაშინვე თვალები გამიფართოვდა.
-ლიამ? - გაკვირვებულმა შევხედე, მის გვერდით ბიჭი იდგა, რომელიც მეგობრულად მიღიმოდა. მგონი ლუი, მაშინ ვნახე, მოტოციკლეტების რბოლაზე.
-ლიამ! - ზურგსუკან კივილი მომესმა და შეშინებული შევხტი. ლილიმ გამწია და ლიამს ჩაეხუტა, - გილოცავ! გილოცავ! გილოცავ! - გახარებული ეხუტებოდა და მთელ სახეს უკოცნიდა, შემდეგ კი ტუჩებში აკოცა. ღმერთო! თვალები შუბლზე ამივიდა და სახეზე ერთიანად ავხურდი. ლუის გავხედე, რომელიც იცინოდა და შემდეგ მზერა ჩემზე გადმოიტანა. ო, ღმერთო რა უხერხული სიტუაციაა. მოვტრიალდი, უკან მისაღებში შემოვედი და სავარძელზე ჩამოვჯექი.
-შემოდით, - შემოიპატიჟა ლილიმ.
-დღეს დილით შენები დავინახე რომ მიდიოდნენ, - დიაწყო ლიამმა, როდესაც მისაღებში შემომიერთნენ და სავარძლებში მოკალათდნენ.
-ჰო, ჩემი ბიძაშვილის შვილი ავარიაში მოყვა და..
-ბიძაშვილის შვილი? - გაიკვირვა ლუიმ.
-ჰო, ჩემმა მშობლებმა გვიან იქორწინეს.
-აჰჰ.. ანუ რამდენი ხანი დარჩებიან იქ? - წარბები აათამაშა ლიამმა.
-არ ვიცი, სანამ უილიამი არ გამოჯანმრთელდება.
-ანუ დღეს სახლიდან გაპარვა არ მოგიწევთ? - ლუიმ წამოიწყო საუბარი.
-არა, მოვდივართ.
-მე არ მოვდივარ, - ამდენი ხნის შემდეგ ხმა ამოვიღე.
-ოუ, რატომ? - ლიამი წარბშეკრული მომაჩერდა.
-გუშინ ჰარის და ზეინის ჩხუბს შეესწრო და თქვენი ეშინია. –გამცა ლილიმ.
ღმერთო ლილი მოგკლავ! ენის პირში გაჩერება რატომ არ იცი.
-ღმერთო ეგ ორნი, - თავი გააქნია ლუიმ და სავარძელში უკეთესად მოკალათდა, ლიამმა კი ღრმად ამოისუნთქა.
-ჰოომ.. მაგრამ გპირდები ჩემ წვეულებებზე ჰარი არ დადის და ზეინს საჩხუბარი არავისთან ექნება, ამიტომ წამოდი.
-არ მინდა.. - თავი ჩავღუნე.
-მიდი ანაბელ, ლილის მარტო ხომ არ გამოუშვებ ცუდ ბიჭებთან? - იუმორით სავსე ხმით მიკითხა ლიამმა. ოთახში მყოფთ ჩემ გარდა ყველას გაეცინა. თავი ავწიე და ლილის შევხედე.
-ლილიც არ მოდის, - მკაცრად ვთქვი, მარა ჩემივე ნათქვამში მეთვითონ მეპარებოდა ეჭვი.
-აი, ეგ კი არ გამოვა, - ღიმილით თქვა და ლილის ხელი გადახვია, - ლილი ყველა ვარიანტში მოდის და აი წვეულების მერე თუ მას რამე დაემართება შენი ბრალი იქნება, - თითი დამიქნია ლიამმა, ლუი კი თავისთვის ხითხითებდა.
დაბღვერილი ჯერ ლიამს მივჩერებოდი, შემდეგ კი ლილის. უსამართლობა იყო ჩემი ლილის მომავლით მანიპულირება! მართლა რომ რამე დაუშავდეს მერე რა ვქნა?!
-ჯანდაბა !- ჩემი ფიქრები ხმამაღლა ვთქვი და უცბად პირზე ავიფარე ხელი, რაზეც ისევ სიცილი აუტყდათ,
-ანუ მოდიხარ! - ჩაილაპარაკა ლუიმ, მე კი ოდნავ თავი გავიქნიე.
–მიდი რა გთხოვ– შემევედრა ლილი.
მრცხვენოდა კიდევ ამდენი თხოვნის მერეც რომ უარი მეთქვა, ლილის ისედაც შეეძლო წასვლა და რადგან მთხოვდნენ ესეიგი მათ მართლა უნდოდათ ჩემი იქ ყოფნა.
–კარგი. –ამოვიოხრე და გავიღიმე.
-წამოდი გამოვიცვალოთ, - ღიმილით მითხრა ლილიმ და ხელი გამომიწოდა. ზანტად წამოვდექი სავარძლიდან და ხელი ჩავკიდე,
- ცოტახანში ჩამოვალთ, - ლუის და ლიამს უთხრა და ზევით ავედით.
–რა ჩავიცვა? – ვკითხე, როცა გავაცნობიერე რომ ჩემ ტანსაცმელში არაფერი იყო ისეთი რასაც წვეულებაზე ჩავიცმევდი.
–აიღე –მითხრა და მუქი, მუხლამდე, მომდგარი კაბა გადმომიგდო. –ზემოდან კი ეს –მაიკა მესროლა, რომელიც იმაზე მოკლე იყო ვიდრე წელის დასაფარავად იყო საჭირო. აღარ შვწინააღმდეგებივარ, კაბა ამოვიცვი, შემდეგ მაისური გადავიცვი და სახეზე პუდრი წავისვი.
–მე მზად ვარ, –ვუთხარი, როცა ფეხსაცმელებიც ამოვიცვი. როცა ლილიც გამოეწყო დაბლა ჩავედით.
-ძალიან კარგად გამოიყურებით- ლიამმა ორივეს კომპლიმენტი გვითხრა,
–მართლაც –დაამატა ლუი.
მადლობა გადავუხადეთ ორივეს და სახლიდან გავედით.
–ო, არა! ისევ მოტოციკლეტები? –ამოვიძახე როცა გარეთ მდგარ მოტოციკლეტებს შევხედე. –ამმ.. მე რომ ავტობუსლით წამოვიდე?- უმწეოდ ვიკითხე და ვლოცულობდი რომ დამთანხმებოდნენ, მაგრამ არა!
-რატო ავტობუსით როცა ჩვენ შეგვიძილია წაგიყვანოთ? - წარბაწეულმა მკითხა ლიამმა. ნერწყვი გადავყლაპე და მოტოციკლეტს მივაშტერდი. აღარ მინდოდა ამ ეშმაკის მანქანაზე კიდევ დაჯდომა.
-წამოდი, წამოდი, - სიცილით მითხრა ლუიმ და თან გამიყოლა. შემდეგ ჩაფხუტი თავის ხელით დამაფარა და მოტოციკლეტზე შემოჯდა. - ახლა დაჯექი და ხელები წელზე მაგრად მომხვიე რომ არ გადავარდე, კარგი?
-კარგი, მაგრამ ნელა ატარემ.
-კარგი, ნუ გეშინია, - ჩაიხითხითა. უკან მივუჯექი და ხელები მაგრად მოვხვიე წელზე. თვალები დავხუჭე, ლუიმ კი მოტოციკლეტი დაძრა.

უკვე რამდენიმე საათია ლიამის დაბადების აღსანიშნავ წვეულებაზე ვარ. თავიდან ცოტა ხანი მე და ლილი ერთად ვიყავით, შემდეგ კი სადღაც გაუჩინარდა. მისი ძებნა დავიწყე, მთელი პირველი სართული შემოვიარე, მაგრამ იქ არ იყო. ამოვიოხრე და კედელს მივეყუდე.
The Who ვიღაცამ ფირფიტაზე Pink Floyd-ით ჩაანაცვლა. წამით თვალები დავხუჭე, როდესაც გავახილე რამდენიმე მეტრით შორს ნაცნობი, კუპრივით შავი თმა დავინახე. ზეინს ცალ ხელში სიგარეტი ეჭირა, მეორეში კი სასმლით სავსე ჭიქა და თავს მუსიკის რიტმს აყოლებდა.
-გამარჯობა, - ნაუცბათევობისგან შევხტი და გვერდზე გავიხედე სადაც ჩემზე სამი თავით მაღალი ბიჭი იდგა და ზემოდან დამცქეროდა.
-გამარჯობა, - მორცხვად ვუთხარი.
-მე ჯეისი, შენ?
-ანაბელი.
-ლამაზი სახელია - თბილად მიღიმოდა.
-მადლობა, შენიც ლამაზი სახელია, - დავიმორცხვე და თავი ჩავხარე.
-ლამაზი ქერა თმა გაქვს, - ვიგრძენი როგორ შემეხო მისი ხელი თმაზე, არ ვიცი რატომ, მაგრამ მის შეხებაზე ტაში ჟრუანტელი დამიარა. თვალი შემთხვებით ზეინისკენ გამექცა, შევხედე და შევამჩნიე როგორ მომშტერებოდა, შემედეგ კი უბრალოდ გატრიალდა და წავიდა. - და ლამაზი ცისფერი თვალებიც გაქვს, - ხელი ნიკაპში მომკიდა და სახე ამაწევინა.
ხელი ხელზე დავადე, რომ მომეშორებინა, არ მომწონდა მისი ეს შეხებები, მაგრამ თავის სასარგებლოდ მიიღო ეს ჟესტი და ხელი ჩამკიდა.
-რამდენი წლის ხარ?
-17-ის. იცი..ჩემ მამიდაშვილს ვეძებდი, ლიამთან ერთად დავინახე და ხომ არ იცი სად არიან?
-კი როგორ არა. უკანა ეზოში დავინახე როგორ გავიდნენ, - ჯეისმა ხელით მანიშნა მინის კარებზე საიდანაც ჩაბნელებული ეზო მოჩანდა.
-ამმ.. კაი, - სიბნელეში სიარული დიდად არ მსიამოვნებდა. ჩემი ხელი ჯეისის ხელისგან გამოვითავისუფლე და მინის კარისკენ დავიძარი, მაგრამ რამდენიმე წამში ისევ ვიგრძენი როგორ ძლიერად ჩამკიდა ვიღაცამ ხელი და ეს ვიღაცა რათქმაუნდა ჯეისი იყო.
-გამოგყვები, გარეთ უკუნი სიბნელეა, - მეგობრულად გამიღიმა და მის საქციელზე მეც გამეღიმა.
-მადლობა, - თავი დავუქნიე და ორივენი წინ წავედით.
-ლილი! - მაშინვე დავიყვირე, როცა კარეთ გავედით. - ლილი სად ხარ? - სიბნელეში წინ წავედი, - ლილი! - მასზე გაბრაზებულმა კიდევ ერთხელ დავიყვირე და ჯეისს მოვუტრიალდი.
-ხმას რატო არ მცე... - მაგრამ წინადადება ვერ დავასრულე ისე მწვდა მკლავებში და კედელს ამაკრა, - რა ხდება? - გაურკვევლობაში მყოფმა და ამავდროულად სიკვდილამდე დამბრთხალმა ვიკითხე.
პასუხი არ გაუცია, სამაგიეროდ მკლავები მაგრად მომხვია წელზე, ჰაერში ამწია და კისერში კოცნა დამიწყო. ახლა გავაცნობიერე რა ხდებოდა. შოკისგან და შიშისგან ხმა ჩამიწყდა. თვალებს შეშინებული აქეთ-იქით ვაცეცებდი და მშველელს, ვეძებდი მაგრამ ამ სიბნელეში არავინ ჩანდა. სხეულს და ქმედებებს ვერ ვიმორჩილებდი, თავს ძალას ვატანდი რომ რამე სიტყვა მაინც მეთქვა, მაგრამ ვერა. უცბად კი სრულიად გაუაზრებლად მთელი ძალით გულისგამგმირავად დავიკივლე.
-მოკეტე შენი! - დაიღრიალა ჯეისმა და რაც შეიძლებოდა უფრო მომაწვა ტანზე.
-მიშველეთ! - კიდევ ერთხელ ამოვიკვნესე, ოღონდ ეს შედარებით დაბალ ხმაზე. ვჭირვეულობდი, მისი ხელების მარწუხებიდან თავის დახსნა მინდოდა, მაგრამ ის ჩემზე ათჯერ ძლიერი იყო.
უცებ მისი ხელები ჩემს სხეულს მოშორდა. ვიღაცამ ჯეისი მომაშორა, მიწაზე დააგდო და ფეხი ძლიერად მიკრა გვერდზე. შემდეგ კი მე მომიბრუნდა და თვალებში ჩამხედა. ამ ყავისფერ თვალებს ათასში გამოვარჩევ.
ზეინი. ეს ზეინი იყო. გაუკვირდა იქ მე რომ დამინახა, არ მელოდა, ვიღაც სხვა ეგონა. ალბათ რომ სცოდნოდა რომ მე ვიყავი არც გადამარჩენდა. ის სხვა რომ ყოფილიყო, და არა ზეინი, მადლობას ვეტყოდი გადარჩენისთვის, მაგრამ სანამ ის ჩემს მადლობას საიმსახურებს ბოდიში უნდა მომიხადოს იმის გამო რაც მაშინ, შეჯიბრებაზე გამიკეთა.
მისთვის არაფერი მითქვამს ისე გამოვეცალე იქაურობას, ჯერ ისევ შოკირებული ვიყავი, ამოსუთქვა და აზრზე მოსვლა მჭირდებოდა ამიტომ გარეთ სკამზე ჩამოვჯექი. თვალებიდან გადმოგორებული ცრემლები მოვიწმინდე, საზურგეს მივეყრდენი და თვალები დავხუჭე.
სული ისევ შემეხუთა, როცა ვიგრძენი რომ გვერდზე ვიღაც მომიჯდა. დაფეთებულმა გვერდზე გავიხედე. გამიკვირდა როცა ზეინი დავინახე, ჩემგან მილიმეტრები აშორებდა. თვალებში ჩავხედე, რომელიც სულ ჩაწითლებოდა. სურნელი, მისი სურნელი შესანიშნავი იყო, სიგარეტის, მამაკაცის სუნამოს და კიდევ ჩემთვის ამოუცნობი სურნელების ერთმანეთთან შერწყმა იყო. ზეინი თვალებში მიყურებდა და როგორც მაშინ მისი უნაკლო, გაყინული სახე შიშმა და შეშფოთებამ მოიცვა. თვალი სასწრაფოდ ამარიდა და წინ გაიხედა, ხმას არც ერთი არ ვიღებდით, მე უბრალოდ ვიჯექი იქ და ვკანკალებდი, არ ვიცი ეს რით იყო გამოწვეულ იმით რაც რამდენიმე წუთის წინ მოხდა, თუ იმით რომ ზეინი ჩემთან ძალიან ახლოს იჯდა და თვალებში ჩამშტერებოდა, ისე თითქოს ჩემ თვალებში კოშმარს კითხულობდა რომლისგანაც თავის დაღწევა მთელი არსებით სწადდა.

–არ იცი რომ ცუდ ბიჭებს არ უდნა ენდო?– ცოტა ხნის შმედეგ სიცილით მკითხა და შემომხედა, თვალები ჩაწითლებული ქონდა, ალბათ ბევრი დალია. მის ნათქვამზე ნერვიულად გავიცინე, შემდეგ კი ცას ავხედე, ამოვიოხრე და თავი გავიქნიე.

–შენი მეგობარი შიგნითაა –მითხრა და ხელი სახლისკენ გაიშვირა. ისევ მას შევხედე.

–კარგი –ვუთხარი და წინ გავიხედე.

–არ შედიხარ?

–არა. –მოკლე პასუხი გავეცი და ნერწყვი გადავყლაპე. მინდოდა წასულიყო, ჯერ კიდევ მაშინევდა, მითუმეტეს რომ მთვრალი იყო.
აღარ მინდოდა წვეულებაზე დაბრუნება, სახლში მინდოდა, წყნარად, უბრალოდ მინდოდა დამეძინა. მაგრამ არ მინდოდა ლილი შემეწუხებინა და ჩემ გამო წვეულებიდან წამოსულიყო.

–შეგიძლია ლილის უთხრა რომ მე სახლში წავედი და არ ინერვიულოს? –ვკითხე და ფეხზე წამოვდექი, მეშინოდა ამხელა გზაზე მარტო წასვლა, მაგრამ აქ დარჩენას ნამდვილად მერჩივნა.

–მარტო აპირებ წასვლას შუაღამისას? –ჩაიცინა.
–კი, არ მინდა ლილი ჩემ გამო გართობას დააკლდეს.

–კარგი ვეტყვი. –პასუხი გამცა რამდენიმე წამის წინ დასმულს შეკითხვაზე და ისიც ფეხზე წამოდგა.

ამოვისუნთქე და ბილიკს გავუყევი, ჭიშკარში გავედი და აქეთ–იქით მიმოვიხედე, გამახსენდა რა გზითაც მოვედით და ზუსთად იმ გზაზს ჩავუყევი. იმედია დღეს კიდევ რაიმე საშინელება არ დამემართება.
თავი 6

ჭიშკარი დავკეტე და შუკაში შევუხვიე, ჩაბნელებულ არემარეს ლამპიონების სუსტი ნათება, ზოგი აქა-იქ ჩამქვრალიც კი იყო, და მთვარის შუქი ანათებდა. ღამის ლონდონი ისეთი იდუმალი, ამოუცნობი და საიდუმლოებებით სავსე ჩანდა. სხეულში ჟრუანტელმა დამიარა, არ მსიამოვნებდა ღამით მარტოს ბნელ ქუჩაში სიარული. ნელ-ნელა ჩემ ყურადმე მოტოციკლეტის ძრავის ხმამ მოაღწია, უფრო ავნერვიულდი და ნაბიჯებს ავუჩქარე, თვალებს აქეთ-იქით ვაცეცებდი და ადგილს ვეძებდი რომ დავმალულიყავი მოტოციკლეტისტს რომ არ შევემჩნიე და ახალ პრობლემაში არ გამეყო თავი, მაგრამ უკვე გვიანი იყო.მოტოციკლმა სვლა შეანელა და ჩემთან ერთად დაიწყო სიარული, შიშისგან სხეულში ერთიანად დამბურძგლა და ბეწვი ამეშალა, ფეხებისკანკალით ძლივს ვაგძელებდი სიარულს, სახე ნელ-ნელა გავატრიალე მოტოციკლეტისკენ და როდესაც ნაცნობი სახე დავინახე გულზე მომეშვა, გაფართოებული თვალებით მივაჩერდი. მადლობა ღმერთს ზეინი იყო და არა სხვა. მართალია არც მას ვენდობოდი ბოლომდე, მაგრამ მადლობა ღმერთს ის იყო და არა სხვა უფრო ჯეისისნაირი დიდი ნაგავი.
-იჩქარე, თორემ მულტფილმებს ვერ მიასწერებ - სიცილით მითხრა, გზას თვალი მოწყვიტა და მე შემომხედა. მინდოდა საპასუხოდ რაიმე მეთქვა, მაგრამ იმ წამს ვერაფერი მოვიფიქრე.
რამდენიმე წამის შემდეგ რაღაც იდეები მქონდა, მაგრამ ამდენი ხნის მერე პასუხის დაბრუნდება სულელური იქნებოდა.
-ყოველთვის ვფიქრობდი რომ ბარბები ესე გვიან, ქუჩაში არ დადიოდენენ მითხრა და წარბები ამიწია– მითუმეტეს მარტო, - დააყოლა რამდენიმე წამში. ღრმად ამოვისუნთქე და ხელები გულმკერდზე გადავიჯვარედინე, რომ სითბო უფრო შემენარჩუნებინა, გამაჟრჟოლა.
–იცი აქ რამდენი მკვლელობა ხდება? რამდენიმე დღის წინ აქ შენხელა გოგო მოკლეს. –თავს დავდებ რომ იტყუებოდა და ამით უბრალოდ ჩემს შეშინებას ცდილობდა, მაგრამ როგორც ჩანს მართლა გამოუვიდა. სიცივისგან გამოწვეულ კანკალს ახლა უკვე შიშისგან გამოწვეულმა კანკალმა შეცვალა.
-ჰმმ...როგორი მოსაწყენი ყოფილხარ, –თქვა ირონიით. –მომბეზრდი,კარგად. - დამემშვიდობა და გავიგონე უფრო როგორ ახმაურდა ძრავა და ზეინის მოტოციკლი სინათლის გავრცელების სისწრაფით მოწყდა ადგილს.
როცა გავაანალიზე რომ წავიდა ავფორიაქდი, მასთან თავს დაცულად ვგრძნობდი, მიუხედავად იმისა რომ ყველაზე დიდი საბრთხე პირველ რიგში ის იყო.
რამდენიმე წამში მოტოციკლი მოატრიალა და დაამუხრუჭა. სულ ბუღი დააყენა გზაზე და ამ ბუღშივე თვითონ გაეხვია და მოტოციკლიანად გაუჩინარდა. ისევ მომესმა ძრავის გამაყრუებელი ხმა და ბუღიდან ზეინის მოტოციკლი მთელი სისწრაფით გამოვარდა ჩემსკენ.
თვალები გამიფართოვდა, ფეხები კი ადგილს მიმეყინა. ინსტიქტები მეუბნებოდა რომ გვერდზე უნდა გავწეულიყავი, მაგრამ ჩემი სხეული არ მემორჩინებოდა. ერთ დღეში ეს ყველაფერი ზედმეტი იყო ჩემთვის. გონება სრულმა პანიკამ მოიცვა, სხეული კი შოკში იყო. სიკვდილს თვალებში ჩავხედე, მაგრამ არ მინდოდა რომ მომკვდარიყავი. ჯერ მხოლოდ 17 წლის ვარ, ცხოვრების ჯერ კიდევ არაფერი გამეგება, მაგრამ მინდა გავიგო. ყოველ შემთხვევაში მინდოდა. მინდოდა შემყვარებოდა, მინდოდა ოჯახი მქონოდა, იმდენი რამე მინდოდა. და ღმერთო და მამა?.. ჩემს სიკვდილს ნამდვილად ვეღარ გადაიტანდა. ამ მცირე დროში თავში ათასი ფიქრი მიტრიალდებდა, თითქოს ყველაფერზე ერთდროულად ფიქრობდი.
ზეინმა ზუსტად ჩემ ფეხებთან დაამუხრუჭა და ამჯერად ძრავის გამაყრუებელი ხმის მაგივრად მისი ხარხარი გაისმა გაისმა.
-ერთი შენს თავს შეგახედა, - ტირილამდე იცინოდა და ხელებს მუცელზე იჭერდა.
მე კი სრულაც არ მეცინებოდა, ჰაერი ხავილით შევისუნთქე და ახლა გავაცნობიერე რომ ამ ხნის განმავლობაში სუნთქვაშეკრული ვიდექი. ხელი გულზე დავიდე და ვიგრძენი როგორ მომაწვა ცხარე ცრემლები და ღვარად გაიკვლიეს გზა ჩემს ლოყებზე.
ზეინის სიცილი აღარ ისმოდა, ან მე აღარ მესმოდა, თავბრუსვევა დამეწყო, ალბათ მიღებული შოკის გამო და კიდევ იმიტომ რომ სუნთქვაშეკრული დიდ ხანს ვიდექი.
წელზე მძლავრი ხელების შემოხვევა ვიგრძენი და შემდეგ ზეინმა თავის გულს ამაკრა.
-მე მხოლოდ ვიხუმრე, - უდანაშაულოსავით მითხრა და ამ დროს ვიგრძენი როგორ მომაწვა მის მიმართ დაგროვი ბრაზი სხეულში და გულის გამგმირავად დავიყვირე.
-მძულხარ! მძულს ის დღე, როცა ლონდონში ჩამოვედი და როცა შენ შეგხვდი! მძულს! - აცრემლებული მუშტებს გულმკერდში ვურყავდი და მისი მარწუხებიდან გათავისუფლლებას ვცდილობდი, მაგრამ ის ჩემზე ძიერი იყო და მთელი ძალით მიკრავდა გულში, - მომშორდი. –ბოლოჯერ გავიბძროლე, როგორც ჩანს ჩემი ქმედებები საერთოდ არაფერს ტკენდა, მე კი პირიქით.
-დაწყნარდი? - დამსვა, ჩემი სახე ხელებში მოიქცია და ისე მკითხა. არ ვიცი რა მემართებოდა, მაგრამ გველნაკბენივით გამოვეცალე და სახეში ხელი ძლიერად გავარტყი. შემდეგ კი რომ გავიაზრე რა ვქენი შეშინებული გაურკვეველი მიმართულებით გავიქეცი.
რამდენიმე წამში მისმა ხელებმა ისევ დამიჭირეს და მის მკერდს ამიკრეს. ვწრიალებდი, თავის დაღწევა და ისევ გაქცევა მინდოდა, მაგრამ არ შემეძლო. ზედმეტად სუსტი ვიყავი და ყველაზე მეტად ეს მიშლიდა ნერვებს. მე არავინ, აბსოლოიტურად არავინ არ მყავდა ვისი დაცვის იმედიც მექნებოდა ახლა.
-ხომ არ ფიქრობ რომ ზედმეტად გათამამდი? –ყურში ჩამჩურჩულა. გული ადგილიდან ამოვარდნაზე მქონდა, მის ტონში ნათლად ჩანდა რომ გაბრაზებული იყო, გაქცევა მინდოდა და სწორედ ამიტომ კიდევ ერთხელ გავიბრძოლე.
-ჰეი! დამშვიდდი! - დამიყვირა და კედელს ამაკრო.
-გ-გთხოვ, არაფერი დამიშ-შავო, - თვალებდახუჭული შევევედრე. წამებში მისი სხეული მომშორდა და თვალები ხამხამით გავახილე.
-მოტოციკლეტზე დაჯექი,- ცივად მითხრა და თვალები დამიბრიალა.
მეგონა ხუმრობდა,მაგრამ არა, სრულიად სერიოზულად იქცეოდა. ლიამის ნათქვამი გამახსენდა “ის არასდროს სვამს სხვას თავის მოტოციკლეტზე”.
-შენ ხომ არავის ისვამ მოტოციკლზე? - კედელს აყუდებულმა შეშინებულმა დავიჩურჩულე, ჩემი ხმა ვერ ვიცანი, მაგრამ მის რეაქციაზე მივხვდი რომ გაიგონა.
-ჩემი შემოთავაზება 10 წამში გაუქმდება – ცივად მიპასუხა და თითებით ათვლა დაიწყო. ნელა წავედი მისკენ, მან თავისი ჩაფხუტი მე გამომიწოდა თითონ კი მოტოციკლეტზე შემოჯდა. მეც უკან მოვუჯექი, ვეძებდი ადგილს სადაც შევძლებდი რომ ხელი მომეჭიდა, არ მინდოდა ეს ადგილი მისი წელი ყოფილიყო, ბოლოს გადავწყვიტე სავარძლის კიდეებს მოვჭიდებოდი.
–შემომხვიე ხელი თორემ გადავარდები – ამოიოხრა ზეინმა და თავი გაიქნია. სკამს ნელ–ნელა ხელები გავუშვი და მას მოვხვიე, მუცლის ვიბრაციაზე მივხვდი რომ ჩაიცინა, სიამოვნებდა რომ ჩემი დამორჩილება შეეძლო.
როდესაც ჩემი სახლის მისამართი ვუთხარი მოტოციკლეტი დაძრა და ახლა ნელა ატარებდა, ალბათ ეშინოდა რომ კიდევ ერთხელ არ დავეფრთხე. ცოტახანში გაუცნობიერებლად თავის მის ბეჭებზე დავდე, მეგონა რომ მეჩხუბებოდა და თავს ამაწევიდებდა, მაგრამ როცა ეს არ გააკეთა ხელებიც უფრო მჭიდროდ მოვხვიე და ბოლომდე მოვდუნდი.
თავი წამოვწიე როცა ჩემი სახლის წინ გაჩერდა. მოტოციკლეტიდან გადმოვედი და ჩაფხუტის შესაკრავს დავუწყე წვალება, მაგრამ ვერაფრით ვხსნიდი. უცბათ ხელის მტევნებზე თბილი შეხება ვიგრძენი, ავიხედე და ზეინის ყავისფერ თვალებს შევეჩეხე, ხელები ჩამოვუშვი და სახეზე წამოვწითლდი როდესაც მისი ნაზი, მაგრამ უხეშად მოქმედი თითები კანზე მომხვდა, ტანში ჟრუანტელმა დამიარა. თასმას მიხსნიდა, შემდეგ კი ჩაფხუტის მოხსნაშიც მომეხმარა.
-ღამემშვიდობის – დავიჩურჩულე და სახლისკენ წავედი, არ მეგონა თუ გამომყვებოდა, მაგრამ უკან ამედევნა. ავფორიაქდი ის რა სახლში შემოყოლას აპირებს?! კარებთან გავჩერდი და მისკენ მივტრიალდი,ჩემთან ძალიან,ძალიან ახლოს იყო. კარებს ავეკარი,რომ დისტანცია დამეცვა, ორივე ხელი კარებს მიადო, ჩიხში მომიმწყვდია. შემეშინდა, ძალიან შემეშინდა.
-რატომ კანკალებ? -იკითხა და ჩაიცინა. სიცილის დროს გამოსუნთქული, ცხელ ჰაერი მთელს სახეზე ვიგრძენი. ვგრძნობდი და გული წუთში ასჯერ მაინც მიცემდა,შიშმა უფრო იმატა როდესაც თავისი ტუჩები ყურზე მომადო.
-მადლობის გადახდას არ აპირებდი? -ჩუმად ჩამჩურჩულა,თვალები დავხუჭე და ღრმად ამოვისუნთქე.
-მ.მადლობა -ამოვილუღლუღე,თავი გააქნია და ჩაიცინა
-არა, მე მადლობებს ეგრე არ ვიღებ-ერთი ხელი კარებიდან ჩამოუშვა და თმა გადამიწია,თავი დახარა და ტუჩის კუთხეში მაკოცა. გამაჟრჟოლა და თვალები გუგებიდან ლამის გადმომვივდა. ჩემთვის ჯერ ასე არავის უკოცნია, მისი ტუჩები ლამის ჩემ ბაგეებს შეეხო.
-მომავალ შეხვედრამდე– ბოხი ხმით დაიჩურჩულა, წამებში თავის მოტოციკლზე შემოჯდა და გააქროლა. გონება არეული სახლში შევედი და მეორე სართულის კიბეები ავირბინე. საწოლზე წამოვწექი და ხელი იმ ადგილას დავიდე,სადაც მაკოცა.
გაკვრებული ვიყავი, რატომ გააკეთა მან ეს?
–ჯადაბა! – ხმამაღლა წამოვთქვი –და რატომ მესიამოვნა მე ეს ესე ძალიან?
თავი 7
წუხელ ლილის არც დავლოდებივარ ისე მალე ჩამეძინა, ძალიან დაღლილი და გამოლეული ვიყავი. გუშინ ღამით იმდენი რამ მოხდა, მთელი ცხოვრების განმავლობაში რომ არ გადამხდენოდა. დილით რომ გავიღვიძე ლილი გვერდით მეწვა და მეხუტებოდა. ხელები ფრთხილად გავაშვებინე და საწოლიდან წამოვდექი, უკან რომ მივიხედე,ლილი წამომჯდარიყო და თვალებს ისრესდა.
-რა მოხდა, გუშინ სად გაუჩინარდი? -მკითხა და დაამთქნარა.ვფიქრობდი მეთქვა გუშინდელზე,მაგრამ ბოლოს გაჩუმება ვარჩიე.
-უბრალოდ დავიღალე და სახლში წამოვედი -უცებ მოვიგონე ტყუილი და ჩავიცვი.
-დღეს ლიამი გამოგვივლის და წავიდეთ სადმე ხო? -მკითხა სანამ კარიდან გავიდოდი.
-დღეს არსად წასვლას ვაპირებ,ხვალ სკოლაა და უნდა მოვემზადო.
კიბეები ჩავირბინე და სამზარეულოში შევედი და საუზმე მოვამზადე ჩემთვის და ლილისთვის. ვისაუზმობდით, როდესაც ფოსტა მოვიდა.
-მე ავიღებ, - ვთქვი და შემოსასვლელში გავედი. კარებთან ერთი წერილი ეგდო, ავირე და გავხსენი, - მამიდასგანაა, გვწერს რომ.. - ნაწერს თვალი გადავავლე, - კიდევ მოუწევთ უილიამთან დარჩენა და ჩვენი სკოლის დაწყებას ვერ მოუსწრებენ და ფულიც დევს კონვერტში.
-კარგი.
როდესაც ლიამმა ლილი წაიყვანა სახლში მარტო დავრჩი. ოთახში ავედი და წიგნები გადმოვიღე,თვალი გადავავლე იმ მასალას,რაც სკოლაში უნდა გავიარო,ვფიქრობ არ იქნება რთული.
საწოლზე წამოვწექი და ფიქრი დავიწყე. დედა და და გამახსენდა და გამეღიმა. ძალიან მენატრებოდნენ, განსაკუთრებით კი დედის თბილი გამოხედვა. მას ძალიან ლამაზი თვალები ქონდა, მე და სკარლეტაც მისგან გამოგვყვა ცისფერი თვალები, მაგრამ როდესაც ვაცნობიერებ რომ ჩვენ სამიდან ორმა სამუდამოდ მიიძინეს ცუდად ვხდები და გული მიჩუყდება. ახლაც ცხარე ცრემლები მიიკველევნ გზას ჩემს სახეზე. ძნელია მათ გარეშე ყოფნა, ძნელია მარტოობა. წამოვდექი და სარკეში დავუწყე ჩემ თვალებს ცქერა, მინდოდა მათი სახეები გამეხსენებინა, მინდოდა ჩემ ანარეკლში ისინი დამენახენ, რადგან ძალიან ვგავდით ერთმანეთს. მენატრებიან.. ძალიან მენატრებიან.
მახსენდებოდა როგორ ვერთობოდით ერთად. ღრმერთო,ისე მენატრებიან ისინი.. მამაც მომენატრა,უკვე დიდი ხანია არ მინახავს,ნეტავ როგორაა. ღრმად ამოვისუნთქე და თვალებიდან ცრემლები მოვიწმინდე. ისევ საწოლს მივუბრუნდი და ტირილში ჩამეძინა, თვალები როდესაც გავახილე ოთახში ლილი დამხვდა.
-ოუ -თვალები მოვისრისე და მას გავუღიმე
-დილამშვიდობის -სიცილით მითხრა ლილიმ,მეც გამეცინა,გარეთ ბნელოდა,ლილი საწოლზე ამოხტა და ჩამეხუტა.
- ძალიან ბედნიერი ვარ -ამოიჩურჩულა და ვიგრძენი როგორ აუჩქარდა გული
– მიხარია შენ გამო – თბილად გავუღიმე.
–ძალიან მინდა რომ შენც იპოვო ვიმე, ძალიან კარგი იქნება მე, შენ, ლიამი და შენი შეყვარებული ერთად ვიქნებით ხოლმე.
–ლიამისმეგობრები ნუ გავიწყდება. – მათ გახსენებაზე ამოვიოხრე.

დილით, როცა გავიღვიძე ხელპირი დავიბანე,ტანზე ჩემი ფორმა ჩავიცვი,რომელიც ძალიან მომწონდა,შემდეგ კი ლილი გავაღვიძე,ძლივს წამოდგა საწოლიდან და გაემზადა,შემდეგ კი ქვევით ჩავირბინეთ,თან ვნერვიულობ და თან გახარებული ვარ, საუზმე არ გვიჭამია, სკოლაში ლანჩითაც დავკმაყოფილდებოდით.მე და ლილი ფეხით გავუყევით გზას სკოლისკენ.
სკოლას რომ მივუვახლოვდი იქაურობა მოვათვალიერე, დიდი აგურით ნაშენი შენობა იყო, გარეთ ძალიან ბევრი მოსწავლე ირეოდა, ერთმანეთს ესალმებოდნენ და ეხვეოდნენ. რამდენიმე მოწაფემ ლილისაც დაუქნია ხელი და მიესალმა. სკოლაში რომ შევედით წამსვე კლასისკენ ავიღეთ გეზი,დირექტორის კაბინეტი უნდა გაგვეარა, როდესაც ვიღაცამ კარები სწრაფად გამოაღო და სასწრაფოდ გამოვიდა .
ზეინი. მოიცა ზეინი მოსწავლეა? შემომხედა, ვიფიქრე რომ გუშინდელის მერე მომესალმებოდა, თუმცა არა, ისე ჩამიარა, თითქოს არც კი მიცნობდაო. ამ ბიჭისთვის გზაზე დაგდებული უბრალო კენჭიც კი ბევრად უფრო ღირებულია ვიდრე მე.
ამოვიოხრე და დაბნეულმა გზა გავაგრძელე. ვხედავდი როგორ მიყუვებოდა ზეინი ჰოლს და როგორ აყოლებდა მისგარშემო მდგარი გოგოებით თვალს და როგორ უჩურჩულებდნენ ერთმანეთს რაღაცეებს. მისი გარეგნობა, ტატუები, სიარულის მანერა და ყოველთვის თავდაჯერებული მზერა ხალხში ყურადღებას იწვევდა. როდესაც კლასი დავინახეთ იქით წავედით,ხელში ცხრილი დავიჭირე,რომელიც დირექტორმა ფორმასთან ერთად მომცა
-პირველი რა გაქვს? -მკითხა ლილიმ.
-მმ.. ლიტერატურა, - ვუპასუხე.თავი დამიქნია.
როდესაც კლასში შევედით რამდენიმე ბავშვი დაგვხვდა იქ.
-გამარჯობა – ყველას მივესალმეთ, გავიღიმე და უკანა მერხზე დავჯექით,ისინიც მეგობრულად მოგვესალმნენ.
-როგორც ვხედავ სანერვიულო არაფერი ყოფილა -ვუთხარი ლილის და გავუღიმე,მანაც თავი დამიქნია
როდესაც კლასი შეივსო ზარიც დაირეკა და მასწავლებელი შემოვიდა,ყველა ფეხზე წამოვდექით,ისიც თბილად მოგვესალმა,გვკითხა თუ როგორ გავატარეთ არდადაგები,შემდეგ კი თავის ადგილს მიუჯდა.
-ბავშვებო,კლასსში ორი ახალი მოსწავლე გვყავს, –თქვა როცა ცხრილს ჩახედა.
–შეგიძლიათ წამოდგეთ? –მოგვმართა.
ფეხზე წამოვდექი და მასწაველებელს მივესალმე, მეორე ბავშვი კი არ ჩანდა.
–ბოდიშით დაგვიანებისთვის –კლასის კარი გაიღო და ვიღაც ბიჭი შემოვიდა.
–ესეც თქვენი ახალი მოსწავლე, მათეას ვოლკერი –განგვიმარტა მასწაველებელმა. მათეასი ყველას მოგვესალმა და თავისუფალი მერხი დაიკავა. მასწავლებელმა გაკვეთილი დაიწყო მინდოდა მომესმინა მისთვის, მაგრამ ლილი ამის საშუალებას არ მაძლევდა. კლასში ვინც კი იჯდა ყველა ბავშვს სათითაოდ მიხასიათებდა. ვთხოვდი გაჩერებულიყო,რადგან მასწავლებელმა რამდენჯერმე შენიშვნა მოგვცა,ბოლოს როდესაც ლილი ვერ გაჩერდა მასწავლებელმა სხვა ადგილას გადასვა,ზუსტად ამ დროს კლასის კარი გაიხსნა, ვიღაც ქერათმიანი,გამხდარი ბიჭი შემოვიდა.
-ჰორან,ეს შენი კლასი არაა,აქ რა გინდა? -იკითხა მასწავლებელმა.
-დირექტორმა აქეთ გადმომიყვანა -მხრების ჩეჩვით თქვა ქერათმიანმა.
-კარგი -თავი დაუქნია მასწავლებელმა -ამის შემდეგ ანაბელთან იჯდები და ეგ იქნება შენი ადგილი -თქვა მასწავლებელმა და ხელი ჩემსკენ გამოიშვირა, ბიჭი ჩემსკენ წამოვიდა და ჩემს გვერდით დაჯდა.
-გამარჯობა – თავი დამიქნია.
-გამარჯობა -მეც მივესალმე დაბნეულმა,შემდეგ კი მასწავლებელს დავუგდე ყური, კარები კიდევ ორჯერ შემოიხსნა, ვიღაც ბიჭები შემოვიდნენ, რომლებიც დანარჩენებივით მეგობრულები არ ჩანდნენ,სახეზე ირონიული ღიმილი გადაკვროდათ და ყველას ასე უყურებდნენ,სანამ თავის ადგილზე დაჯდებოდნენ ერთ-ერთ გოგონას მაგიდიდან რვეული ჩამოუგდეს,შემდეგ კი ვითომ უნებლიეთ მოვუდათ და ბოდიში მოიხადეს. ღრმად ამოვისუნთქე და მასწავლებეს შევხედე,რომელიც რაღაცას გვიხსნიდა.
ახლა უკვე ვხვდებოდი ამ კლასში ვისთან შეიძლებოდა მემეგობრა და ვისთან არა.
-მე ნაილო– გამეცნო ჩემს გევრდზე მჯდარი ბიჭი და ხელი გამომიწოდა.
-უმჰ.. ანაბელი,. –ვუთხარი ჩემი სახელი მოუხედავად იმისაა რომ უკვე გაიგო როცა მასწავლებელმა უთხრა რომ ჩემს გევრდით ჯდებოდა და ხელი ჩამოვართვი. გავუღიმე და შემდეგ ისევ მასწავლებეს დავუგდე ყური.

ყველა გაკვეთილს ინტერესით ვუსმენდი და საჭირო მასალას რვეულში ვინიშნავდი. არ მინდოდა რამე გამომრჩენოდა, წლის ბოლოს მაღალი ქულები უნდა ამეღო!
ლანჩი ლილისთან ერთად მივირთვი, ქერათმიანი ბიჭი, ნაილი, თავის მეგობრებთან ერთად იჯდა და რაღაცეებით ერთობოდა და მათთან ერთად იცინოდა.
სკოლა რომ დამთავრდა მე და ლილი ერთად გამოვედით შენობიდან.
-ჰეი- ლიამს ხელი დაუქნია ლილიმ, როცა გარეთ დაინახა.
-ამ ანაბელ, - დაიწო ლილიმ.
-ლიამთან ერთად გიდნა წასვლა და გაინტერესებს ხომ არ მეწყინება? –მაშინვე მივხვდი ლილი რის თმას აპირებდა.
–გეწყინება? –უხერხულად მკითხა, არ უდნოდა ჩემი სახლში მარტო გაშვება, მაგრამ ლიამთანაც უნდოდა.
-არა არ მეწყინება, - თბილად გავუღიმე ლილის და მასაც მაშინვე შეეცვალა მოღუშული სახე და გახარებული გადამეხვია.

სახლისკენ მიმავალ გზას დავადექი. ქუჩაში ცოტა მანქანა ირეოდა. უცებ ის ნაცნობი მოტოციკლეტის გრუხუნის ხმა გავიგონე, რომელმაც სწრაფად ჩამიქროლა, შემდეგ დაამუხრუჭა და უკან მოტრიალდა. ზეინი მეგონა, მაგრამ ჩაფხუტი რომ მოიხსნა ჰარი აღმოჩნდა რომელიც მეგობრულად მიღიმოდა. მისი დანახვა იმ ინციდენტის შემდეგ არ გამხარებია, მაგრამ მეც გავუღიმე.
-როგორ ხარ ანაბელ? - ღიმილით მკითხა
-კარგად,შენ როგორ ხარ?
-მეც კარგად -მიპასუხა ეშმაკური ღიმილით -მიგაცილო სახლამდე? -თამაზიანად მკითხა.
-არა,მადლობა,ჩემით მივალ -უარით გავისტუმრე და თვალი მოვწყვიტე.
გზას გავხედე, შორიახლოს ნაილი დავინახე, რომელიც დაწვრილებული თვალებით გვაკვირდებოდა ჩვენ,როდესაც შენიშნა რომ დავინახე იმ ადგილს წამებში მოსწყდა.
-როგორც გინდა–მიპასუხა ჰარიმ და მოტოციკლეტი დაძრა. ცოტახანში გზად ნაილი დამეწია.
-კიდევ გამარჯობა -მხიარულად მომესალმა
-გაგიმარჯოს -მხიარულად ვუპასუხე
-შენი ჩანთა მომეცი,მე წამოგიღებ -შემომთავაზა,მადლობა გადავუხადე და ჩემი ჩანთა მას მივეცი,ამას არ გავაკეთებდი ძალიან მძიმე რომ არ ყოფილიყო.
-ლონდონში ახლა ჩამოხვედი? –მკითხა დაინტერესებულმა.
–კი,რატომ მეკითხები?
–ისე უბრალოდ, აქამდე სკოლაში არასდროს მინახიხარ და არც სხვაგან სადმე.
- რამ გადაგაწყვეტინა ამხელა გზაზე წამოსვა? -მკითხა რამდენიმე წამიანი სიჩუმის შემდეგ.
–ერმ.. დედაჩემის სიკვდილის შემდეგ მამა ვეღარ მოახერხებდა ჩემს მოვლას ამიტომ აქ, მამიდასთან გამომიშვა. –გულიახდილად ვუპასუხე.
-მაპატიე,მე არ ვიცოდი... -ლაპარაკი დაიწყო თუმცა გავაჩერე
-არაუშავს, საიდან უნდა გცოდნოდა. -ღიმილით ვუთხარი და შესახვევში შევუხვიეთ, ლაპარაკში ვერც კი გავიგეთ ისე მივადექით ჩემს სახლს
-ოუ,მაპატიე,ჩემს გამო ამხელა გზა გამოიარე -ვუთხარი მე
–არაუშავს, სასიამოვნო იყო შენთან საუბარი. –თბილად გამიღიმა.
––იცი ერთადერთი ჩვეულებრივი ბიჭი ხარ ვინც აქ გავიცანი. –არ ვიცი რატომ, მაგრამ მასთან გულახდილი ვიყავი, მე უკვე მომწონდა ის.
–ჩვეულებრივში რას გულისხმობ? – სიცილით მკითხრა და ჩემი ჩანთა მომაწოდა. –ეს ცუდია თუ კარგი?
–ზრდილობიანი ხარ, არ გაქ ტატუები და რაც მთავარია არ ხარ ბაიკერი . –ავუხსენი და გავუღიმე. –ეს კი კარგია.
–აჰჰ ვხვდები ჩემამდე ვინებიც გაიცანი. –როგორც ჩანს ისიც იცნობდა მათ.
–და საერთოდ არ ვარ ამით გახარებული. –ვუთხარი და მაშინვე ენაზე ვიკბინე, ხომ შეიძლება ნაილიც მათი მეგობარი იყოს? ღმერთო ჩემო რა წინდაუხედავი ვარ!
–ანაბელ ხომ იცი რომ ჩვენ ცხოვრებაში ტყუილად არასდროს არავინ ჩნდება? თუ ისინი გაიცანი ეს იმას ნიშნავს რომ ესე იყო საჭირო. უბრალოდ დაელოდე და გაიგე ვინ რა მიზნით შემოვიდა შენს ცხოვრებაში. –ნაილი თავის სიტყვებში დარწმუნებული იყო. არა მე მართლა მომწონდა ის და ვაპირებდი მასთან ურთიერთობის გაგრძელებას.
–კარგი დაველოდები და იმასაც გავარკვევ შენ რა მიზნით ხარ ჩემს ცხოვრებაში შემოსული. –ჩემ ნათქვამზე ორივემ გავიცინეთ, შემდეგ ნაილი დამემშვიდობა და მეც სახლისკენ წამოვედი.
გასაღებით კარი გავაღე და შიშისა და მოულოდნელობისგან მაშინვე შევხტი, როცა დივანზე ჩამომჯდარი ზეინი დავინახე.
თავი 8
შეშინებული ადგილზე შევხტი და ხელი გულზე მივიდე, როდესაც ზეინი ჩემს სავარძელში ჩამომჯდარი დავინახე. თვალებგაფართოებული მივაჩერდი, მან კი ჩაიცინა, სიგარეტი რომელსაც ეწეოდა საფერფლეში ჩააქრო და წამოდგა.
-აქ რას აკეთებ?! - შევეცადე ჩემი შიშისთვის გადამებიჯა და მამაცურად მეკითხა, მაგრამ კიდევ უფრო დავბრთხი, როდესაც არაფერი მიპასუხა და ძალიან ახლოს მოვიდა ჩემთან. ინსტიქტურად ნაბიჯი უკან გადავდგი და კარებს ავეკარი, ის კიდევ უფრო მოიწია. მისი სუნთქვა სახეზე მეცემოდა, ჩვენ სხეულებს კი სულ რამდენიმე მილიმეტრი აშორებდა ერთმანეთისგან.
-როგორ ფიქრობ სად მიდიოდი? - სახე უფრო მოსწია, გვერდზე გავიხედე, მაგრამ თითები ნიკაპში წამავლო და სახე შემომატრიალებინა.
-ა-აქ რა გინდა? -სახე კიდევ უფრო მოაახლოვა, რაზეც სუნთქვა შემეკრა.
-ლიამმა მითხრა რომ აქ დავლოდებოდი, სახლში კი არ იყავი და თავი დავიპატიჟე, - ყურჩი ჩამჩურჩულა. მის ამ ქცევაზე სხეულში ჟრუანტელმა დამიარა და შემდეგ შევკრთი, როდესაც ვიგრძენი როგორ ჩააცურა ხელი ჩემ საჯდომათან. შეშინებული სწრაფად გამოვეცალე. არ ვიცოდი რა მექნა, ან სად წავსულიყავი. რომ მეთქვა რომ აქედან წასულიყო სისულელე იქნებოდა, მაინც არ დამიჯერებდა ამიტომ გაჩუმება ვარჩიე. აფორიაქებულმა ტელევიზორი ჩავრთე და დივანზე ჩამოვჯექი, სხვა ვერაფეირი მოფიქირე მისთვის თავის ასარიდებლად. გაფაციცებული ვიყავი, არ ვიცოდი ზეინი რას აკეთებდა, მალე თვალის კუთხეში ლანდი დავლანდე, რომელიც შემდეგ ჩემს გვერდით სავარძელში ჩამოჯდა.
ნერწყვი გადავყლაპე, იმედი მქონდა რომ ყურადღებას ჩემიდან ტელევიზორზე გადაიტანდა, მეც ტელევიზორს მივჩერებოდი, ვცდილობდი სახეზე აფორიაქება არ დამტყობოდა და ტელევიზორისთვის ისე მეყურებინა თითქოს მაინტერესებდა რა გადიოდა.
–გეშინია ჩემი? –ირონიული ტონით იკითხა.
მისმა კითხვამ უფრო დამაბნია, მას გავხედე, შემდეგ კი დაფეთებულივით ისევ ტელევიზორს შევხედე, არ ვიცოდი რა უნდა მეპასუხა სიმართლე, თუ ტყუილი, მაშინ როცა საშინელი მატყუარა ვარ და ამას მაშინვე შეამჩნევდა.
–კი –ამოვილუღლუღე, ბოლოს მაინც სიმართლის თქმა ვარჩიე. ზეინს ჩაეცინა და თავი გაიქნია. სულ ერთიანად დამბურძგლა, როცა ვიგრძენი, როგორ მიიკვლებდა ზეინის ხელი ჩემ ფეხებშუა გზას და უფრო ზევით ადიოდა. სუნთქვა შემეკრა და სასწრაფოდ დავადე ჩემი ხელი მისას რომ მომეშორებინა. ხელი გვერდზე გადავადებინე, ცოტა გვერდით ჩავიჩოჩე და ისევ ტელევიზორს მივაშტერდი.
თვალები გამიფართოვდა, როდესაც დავინახე რას აჩვენებდნენ, ნამდვიად არ მსურდა ზეინთან ერთად მეყურებინა როგორ კოცნიდნენ ერთმანეთს გოგო და ბიჭი. სწრაფად წამოვხტი და გამოვრთე. რაზეც მას გაეცინა, შემდეგ კი არ ვიცოდი რა მექნა ამიტომ ისევ სავარძელში ჩავჯექი.
-ჯერ არავისთვის გიკოცნია, არა? - კიდევ უფრო ახლოს მოწეულიყო. ვიგრძენი როგორ ავხურდი, არ ვიცოდი რა მექნა, სრულიად დავიბენი.
შევკრთი და ფეხზე დავიხედე, სულ ერთიანად დამბურძგლა, როდესაც ჩემ ბარძაყზე ისევ ზეინის ხელი დავინახე. ადგილს მივეყინე, თვალებგაფართოებული და პირდაღებული მივჩერებოდი როგორ ასწია ფორმის ქვედაბოლო,
–საშინელი ფორმაა – ამოიოხრა.
–მე მომწონს – ერთმანეთს მივაყარე ეს ორი სიტყვა და ხელი ისევ ავაღებინე ჩემი ფეხებიდან. ის კი უფრო მოიწია. ცალი ხელი ჩემს უკან საზურგეზე გადაადო, მეორე კი სახეზე ჩამომისვა, ლოყა ხელისგულში მოიქცია და თავი მის მხარეს შემომატრიალებინა.
შეშფოთებული ვუყურებდი მას, ის კი ავისმომასწავებელი ღიმილით მომჩერებოდა. გაწევა ვცადე, როდესაც სახე უფრო მოაახლოვა, მაგრამ ორივე ხელით დამიჭირა, თავის გულს მიმაკრო და ვიგრძენი როგორ მაკოცა ყურის ძირში, რაზეც თვალები უნებლიედ დამეხუჭა, თავი ამოწია და ზუსტად ჩემი სახის წინ გააჩერა. მისი სუნთქვა ბაგეზე ვიგრძენი, შემდეგ კი თავისი ტუჩები ჩემსას შეახო. თვალები ხამხამით ფართოდ გავახილე და გაოცებულმა ზეინს შევხედე.
ჩემგან განსხვავებით თვალები დაეხუჭა. სხეულში რაღაც სასიამოვნოდ მივლიდა, მაგრამ სწორი არ იყო რასაც ვაკეთებდი! პირი გავაღე რომ შესაწინააღმდეგებლად რაიმე მეთქვა, მაგრამ არ დამცალდა, რადგან მისი ენა ჩემსაში შემომოვიდა, მის ამ ქცევაზე კი ვიგრძენი რომ ცუდად გავხდი, ხელი გულზე მივიდე რომელიც უფრო და უფრო სწრაფად იწყებდა ცემას. ზეინმაც არ დააყოვნა და ჩემ ხელს თავისი დაადო, შემდეგ კი მაგრად მოუჭირა.
კვნესა ამღმომხდა მის ამ ქცევაზე და ჩემდაგაუცნობიერებლად კოცნაზე კოცნითვე ვუპასუხე, რამაც ზეინი უფრო გაათამამა და სავარძელზე მიმაწვინა, თვითონ კი ზემოდან მომექცა. ღმერთო მაპატიე, ეს რას ვაკეთებ.
ზეინმა ხელი ჩემი მკერდიდან ქვევით ჩააცურა, წვივში მომკიდა, ზევით ამაწევინა და მის წელზე შემომახვევინა.
მის კოცნის დროს ისეთი შეგრძნებები მეუფლებოდა რომ წინააღმდეგობის გაწევას ვერც ვახერხებდი, პირიქით, უფრო და უფრო მეტი მინდებოდა.მისმა ამ ქცევამ შიში სულ დამავიწყა, ისიც რომ კონა საერთოდ არ ვიცოდი. ხელები მის თმებში ავხლართე და მაგრად მოვუჭირე რაზეც სიამოვნებისგან ამოიოხრა. გაბართოებული თვალებით შევხედე, ეს იმდენად მესიამოვნა რომ ჩემი ქმედება ისევ გავიმეორე.
-ეს გსიამოვნებს? - კოცნა არ გაუწყვეტია ისე დაილაპარაკა ჩემს პირში, - გსიამოვნებს როდესაც სიამოვნებას მანიჭებ? –გამოიწია და ალმაცერად შემომხედა. პასუხი არ გამიცია, თვალები დავხუჭე და ღრმად ამოვისუნთქე. მისი ძალიან მრცხვენოდა იმის გამო რასაც რამდენიმე წამის წინ ვაკეთებდი და არ შემეძლო თვალებში მეყურებინა.
–თვალები გაახილე – მბრძანებლური ტონით მითხრა ზეინმა.
ისევ ღრმად ამოვისუნთქე და თვალები ნელ–ნელა გავახილე.
–თვალებში მიყურე – ისევ ისეთი ტონით მითხრა და ჩემი სახე მის ხელებში მოიქცია. –გინდა რომ გავაგრძელო? –მკითხა და თვალი თვალში გამიყარა. მისი თვალები ჩემგან პასუხს ელოდებოდნენ, მე კი არ ვიცოდი რა უნდა მეპასუხა.
–რომელი უფრო დიდი ცოდვაა ის რასაც ახლა ვაკეთებთ თუ ტყუილი? –ნელ–ნელა, დაბალ ხმაზე ვიკითხე, მაგრამ მისგან პასუხს ნამდვლად არ მოველოდი.
–როგორი უმანკო ხარ –მითხრა ისე რომ ჩემთვის თვალი არ მოუცილებია და ენით ტუჩები დაისველა.

მაშინვე ხელით გავწიე ზეინი, როცა კარზე კაკუნის ხმა გავიგე.
-ღმერთო, ლილი და ლიამი, - უცბად წამოვხტი და ტანსაცმლის სწორება დავიწყე.
-მოტოციკლის ხმა არ იყო, ალბათ ვითაცამ მანქანა გააჩერა, - თვალები გადაატრიალა ზეინმა.
-ვაიმე! მამიდა და ბიძია ჩამოვიდნენ! - ჩემთან ერთად ზეინსაც შეეცვალა გამომეტყველება.
-სწრაფად სადმე დაიმალე! - ხელზე დავექაჩე.
–არა! –მტკიცეთ გამომიცხადა.
–რას იტყვიან რომ დაგინახავენ? –უკვე პანიკა მეწყებოდა.
-არ ვაპირებ დამალვას –ზეინი ისევ თავის აზრზე იყო.
-ზეინ გთხოვ!
-არა!
-ჩემს ოთახში ადი! - ალმაცერად ამომხედა, შემდეგ კი სავარძლიდან წამოხტა და მეორე სართულის კიბებისკენ წავიდა.
-პირველვე კარი მარჯვნივ! - მივაძახე და კარებისკენ გავიქეცი. სადაც ბიძიას და მამიდას შევხვდი.
იქაური ამბები ჩამოიტანეს. უილიამის მდგომარეობა გაუმჯობესებულა, გონზე მოვიდა, რაც ძალიან გამიხარდა. ბარგის შემოტანაში დავეხმარე შემდეგ კი სწრაფად ჩემი ოთახისკენ გავიქეცი სადაც ზეინი მეგულებოდა.
-ზეინ! - ჩურჩულით დავიყვირე როდესაც ოთახში შევედი, კარები საგულდაგულოდ დავკეტე და ჩემ კარადის უჯრებში ჩამძვრალი ზეინი დავინახე.
-ეს შენი საცვლებია?, - სიცილით მკითხა და ხელში ვარდისფერი საცვალი მოიქცია.
-ჩუმად! - დავიხავლე, მასთან მივედი, საცვალი ხელიდან გამოვტაცე და უჯრაში ჩავკუჭე.
– საინტერესო იქნებოდა შენი ამ ლიფში ნახვა, - სიცილით მითხრა და თითით ჩემი ბიუსჰალტერში დაატრიალა. ღმერთო ჩემო! სახეზე სულ ავხურდი. ალბათ კიბორჩხალას ვგავდი და მას კიდევ უფრო აუტყდა ამაზე სიცილი. ჩემი ნივთები ხელიდან გამოვგლიჯე, არეულად შევტენე კარადაში და ზეინს აივნისკენ ვუბიძგე.
-წადი!
–კარგი, ბოლომდე დავათვალიერებ შენს საცველბს და წავალ – მითხრა ეშმაკურად და თვალი ჩამიკრა.
–წადი გთხოვ –შევევედრე, მართლა ძალიან დიდ საბთხეში ვიქნებოდი ახლა რომ რომელიმე ამოსულიყო.
-კარგი ხო! - ამოიოხრა და აივნისკენ წავიდა. –მომავალ შეხვედრამდე–მითხრა გადახტომის წინ და წამებში გაუჩინარდა.
სახეზე ხელები ავიფარე და ღრმად ამოვისუნთქე. ეს რა გავაკეთე. რამდენიმე წუთის წინ ვკოცნიდი ჩემთვის სრულიად უცხო, საშიშ ადამიანს, რომელმაც გამწირა იმისთვის რომ პოლიციელებს დავეჭირე, დამაიგნორა როცა წავიქეცი და დილით კი არც მომესალმა ისე ჩამიარა. ეს მე არ ვარ, ეს არ არის ის ანაბელი. –ღმერთო მიშველე –ხმამაღლა წამოვთქვი და პირჯვარი გადავიწერე
თავი 9
ლოგინზე ვიყავი ჩამომჯდარი, კედელს მივშტერებოდი და დღევანდელზე ვფიქრობდი. დღეს პირველად შედგა ჩემი პირველი კოცნა ბიჭთან, რომლის მეშინია თავისი ქცევების გამო და რომელსაც არც კი ვიცნობ. ეს ყველაფერი არასწორი იყო, მაგრამ იმ წუთებში სწორად ჩანდა.. ჩემი ფიქრები კარის ხმამ გაფანტა
-გაგიჟდი? სიგარეტი მოწიე? –ქოშინით შემოვარდა ლილი ოთახში და კითხვები დამაყარა.
–რაა? არა რათქმაუნდა –წარვები შევკარი და თავი გავიქნიე.
–ქვევით სიგარეტის ნამწვავი იყო, ჩემებმა ვერ ნახეს ალბათ,მოვასწრი გადაგდება -მითხრა და სავარძელზე ჩამოჯდა.
-აჰჰ, ალბათ ზეინიაა -ვუპასუხე და საწოლზე გადავწექი.
-ზეინი აქ იყო? - გაკვირვებულმა მკითხა, - რა უნდოდა?
-ხო,ლიამს ეძებდა -ამოვიჩურჩულე და თვალები დავხუჭე. ცოტახნით ასე ვიწექი, როდესაც გამახსენდა რომ გაკვეთილები მქონდა სამეცადინო ზანტად წამოვიწიე საწოლიან ჩანთიდან წიგნები ამოვიღე და მაგიდას მივუჯექი. იმ ყველაფრის შემდეგ რაც დღეს მოხდა ძალიან მიჭირდა სამეცადინოდ მობილიზება, ვგრძნობდი რომ როდესაც რამის წაკითხვას დავაპირევდი თითოეული სიტყვა და წინადადება მას მახსენდება. საბოლოოდ როგორღაც მოვაბი თავი და დავალებები გავაკეთე, შემდეგ კი დავიძინეთ.
დილით სკოლისთვის მამიდამ გაგვაღვიძა,ფეხზე ავდექით,მოვწესრიგდით,ვისაუზმეთ და სკოლაში წავედით,გზაში ხმას არ ვიღებდი,ლილი რაღაცას მელაპარაკებოდა თუმცა ჩემი გონება ისევ გუშინდელს დასწტრიალებდა.
-მისმენ? -ხელი ამიფრიალა სახის წინ ლილიმ
-მაპატიე რაღაცაზე ჩავფიქრდი -ვუპასუხე და მას შევხედე.
-რა გჭირს?გუშინ და დღეს რაღაც სულ ჩაფიქრებული ხარ.
-არაფერი -მხრები ავიჩეჩე -უბრალოდ სკოლაზე ვფიქრობ,წინასწარ მეშინია გამოცდების -ვიცრუე და გზას გავხედე. მინდოდა ლილისთვის სიმართლე მეთქვა, მაგრამ არ შემეძო, მე ვიყავი ის ადამიანი ვინც ჭკუას არიგებდა და ახლა მეც ზუსტად იმავე გავაკეთე, მრცხვენოდა ჩემი საქციელის. სკოლას მალევე მივუახლოვდით, გარეთ ბავშვები ირეოდნენ, კლასში შევედი. როდესაც ჩემი ადგილისკენ გავიხედე ნაილი უკვე ადგილზე იჯდა,ხელი დამიქნია,მეც ღიმილით წავედი მისკენ,მივესალმე და ჩემს ადგილას დავჯექი.
-როგორ ხარ? -ვკითხე და მათემატიკის წიგნი და რვეული ამოვიღე.
-კარგად,შენ როგორ ხარ?
-მშვენივრაად -ვუპასუხე და სკამზე გავსწორდი.
-დავალებები გააკეთე? -მკითხა,რაზეც თავი დავუქნიე, როდესაც კლასსში მასწავლებელი შემოვიდა ყველა ფეხზე წამოვდექით,შემდეგ კი გაკვეთილიც დაიწყო, საბედნიეროდ თუ საუბედუროდ დაფასთან გამიძახა და რამდენიმე ამოცანის გაკეთება დამავალა, თავიდან ძალიან დაბნეული ვიყავი, მეშინოდა რამე ცუდად არ გამეკეთებინა და კლასს არ დაეცინა, უკან რომ მივიხედე ნაილის გამამხნევებელ მზერას შევეჩეხე და ცოტა არ იყოს დავმშვიდდი, შემდეგ კი მოცემული დავალება შევასრულე, შვებით ამოვისუნთქე, როდესაც ჩემ ადგილას დავბრუნდი რაზეც ნაილს ჩაეცინა.
–ყოჩაღ – შემაქო და ხელი გამომიწოდა დასარტყმელად.მეც ხელი დავურტყი და თბილად გავუღიმე.

ამის მერე ერთი კვირა ისე გაილია რომ ჩემ თავს დიდი აღარაფერი გადახდენია, არც ზეინი არ მინახავს, არც არაფერი გამიგია მასზე. არც კი ვიცი მისი ნახვა მინდოდა თუ არა. მამიდა როგორც ყოველთვის სამზარეულოშია,ბიძია კი სამსახურში.როდესაც კარზე ხმა შემოვესმა მაშინვე წამოხტა ლილი მის გასაღებად,ცოტახანში კი ოთახში გაბრწყინებული მარტინა შემოვიდა
-თქვენ არ იცით რა ხდება ! -თითქმის დაიყვირა და საწოლზე დაეხეთქა. ინტერესით აღვივსე და მეც მათთან ერთად მოვკალათდი ლოგინზე.
-მიდი, მიდი მალე მოყევი რა მოხდა, - ანთებული თვალებით მიაჩერდა ლილი და ასევე მეც. ერთი სული მქონდა ხმას როდის ამოიღებდა გაბადრული მარტინა.
-ესეიგი.. - დაიწყო, ღრმად ამოისუნთქა და შემდეგ სიცილი აუტყდა, ჩვენც გაურკვევლობაში მყოფებმა ერთმანეთს გადავხედეთ და ჩავიცინეთ, - ზეინ მალიკი! - გახარებულმა წარმოთქვა ეს სიტყვები და მე რამის გულმა რეჩხი მიყო, იმისდამიუხედავად რომ არ ვიცოდი რა ხდებოდა. სახედან ღიმილი წამეშალა და დაძაბული მივაჩერდი, - გუშინ კლუბში ვიყავი და ისიც იქ მოვიდა, როდესაც დამინახა ჩემსკენ წამოვიდა, მიცნო რომ შენი მეგობარი ვიყავი, ცოტა ვილაპარაკეთ, დასალევი შემომთავაზა შემდეგ კი გარეთ გავედით და.. - ტუჩზე იკბინა და საწოლზე ცანცარი დაიწყო. მუცელში თითქოს რაღაც ჩამწყდაო, სხეულში ერთიანად დამიარა ცხელმა მწველმა სითხემ, თვალებზე ცრემლები მომაწვა. მარტინას ვუყურბდი როგორ იცინოდა და როგორ ეხვეოდა გახარებული ლილის, ლილიც არა ნაკლებ გახარებული იყო.
ვფიცავ ცხოვრებაში პირველად გამიჩნდა მოძალადე ფიქრები, მინდოდა მარტინაზე მეძალადა, მისი გრძელი თმებით მაგრად მეთრია და ცოცხლად დამემარხა! მან მე მაკოცა პირველს და არა მას! თავი ჩავხარე რომ ჩემი წაშლილი სახე არ დაენახათ, საუბედუროდ კი მარტინამ საუბარი გააგრძელა.
-ღრმერთო მისი კოცნა საოცრება იყო, ისე მეხებოდა მისი ტუჩები,რომ გული მიმდიოდა. ტუჩებზე ალუბლის ლიქიორის გემო ჰქონდა, ისე ერწყოდა ჩვენი მოძრაობები რომ თითქოს ერთმანეთისთვის ვიყავით გაჩენილები - ! –სიმწრით ამოვიხედე და მის გაბრწყინებულ სახეს შევხედე და ვიგრძენი როგორ მატულობდა მისდამი დაგროვილი ზიზღი და ააგრესია ჩემში. ამოიხვნეშა და საწოლზე გადმოვწვა,თავი მე დამადო მუხლებზე. ვერც კი გავაანალიწე ისე სწრაფად წავიღე ხელები მისი თმებისკენ, მაგრამ გონს ღვთისწყალობით მალე მოვედი და სწრაფად წამოვხტი, რის გამოც საწოლის ზამბარებიან რკინებს დაარტყა თავი და ტკივილისგან შეიჭმუხნა.
-ბოდიში, - ამოვილუღლუღე, მაგრამ ბოროტ ღიმილს ვერ ვიკავებდი, რომელიც სახეზე გამომსახვოდა. ლილიმ დაბნეულმა გამომხედა და მე კი ქუსლებზე სწრაფად მოვტრიალდი.
-ქვევით ჩავალ – ჩემდაუნებლიედ დავიღრინე და კიბეები ჩავირბინე.
-მამიდა ეზოში ვიქნები – შევატყობინე, პასუხს არ დავლოდებივარ ისე გავედი ეზოში, არეულად დავაბიჯებდი აქეთ იქით და გონებაში მარიტნას ვლანძღავდი. შემდეგ ზეინის სახე წარმომიდგა გონებაში და ვიგრძენი როგორ შემძულდა, მთელი ბრაზი ახლა მის მიმართ მომეძალა, მინდოდა მეც მეტიკნა მისთვის გული ისე როგორც თვითონ მატკინა ახლა. ჩემი პირველი კოცნა წაიღო, შემედეგ მიმატოვა და სხვა გოგოსთან ერთად გაერთო. მინდოდა მენახა და ამისთვის მაგრად გამელამაზებინა მისი მშვენიერი ცხვირი. გაუთლელი სულელი ბიჭი! თავი ყველაზე მაგარი გონია, არადა ყველაზე.. ყველაზე.. ყველაზე ცუდია! ცუდი, გაუთლელი, სულელი მახინჯი ბიჭი! მე კიდევ უფრო სულელი კოცნის უფლება რომ მივეცი! რა მეგონა რომ მოვწონდი? როდის გაიზრდები ანაბელ – ჩემ თავს ვეჩხუბებოდი, ღმერთო ეს რა სულელი ვარ. გამორიცხულია ამიეროდან ვინმეს ვენდო ან ვინმე შემიყვარდეს! ყველაზე ცივი ადამიანი გავხდები, ზეინისნაირი და ვანანებ აბუჩად რომ ამიგდო! ვარწმუნებდი ჩემს თავს, მაგრამ ზუსტად ვიცოდი რომ ამას ვერასდროს შევძლებდი.
ვერც კი გავაცნობიერე სიბრაზისგან ისე წამომსვლოდა თვალებზე ღვარად ცრემლები, გაღიზიანებულმა უხეშად მოვიწმინდა და ხის ძირში მწვანე ბალახზე ჩამოვჯექი. თავი ყველაზე დაუცველ და უსუსურ ადამიანად მეგონა მსოფლიოში, ვისაც ყველა ისე იყენებდა როგორც მოუდნებოდა!
ბალახებში ამოსული რამდენიმე გვირილა მოვწვიტე და ეზოდან გავედი, მამიდა ალბათ გადაირევა როდესაც გაიგებს რომ გავიპარე, მაგრამ არ მანაღვლებს.
“ვაზღვევინებ!” “ვერ ვაზღვევინებ!” “ვაზღვევინებ!” ვერ ვაზღვევინებ!”
გაბრაზებული მივაბიჯებდი ლონდონის ქუჩებში და გვირილებს უმოწყალოდ ვპუტავდი. “ვაზღვ..”
-ჰეი ანაბელ – ფიქრებიდან ნაილის ხმამ გამომარკვია, მისკენ მივიხედე,
-ჰეი -მეც მივესალმე
რას შვრები? - ჩემს ხელებს დააკვირდა და გაეცინა, - ვის უყვარხარ? - ისევ სიცილით მკითხა.
-არავის! - ამოვიბუზღუნე და ყვავილები გადავყარე, რაზეც კიდევ უფრო გადაიხარხარა.
-სად მიდიოდი?
-არსად, უბარლოდ გასეირნება მინდოდა, - ვუთხარი და ორივემ სეირნობა დავიწყეთ.
-შენ? - ვკითხე და ავხედე.
-მეც ვსეირნობდი, - მხრები აიჩეჩა და ხელები ჯიბეებში ჩაიწყო. - ისა ანაბელ, - უცებ დაიწყო და თავი მოიქექა, - როლინგ სტოუნზის კონცერტი იმართება იცი? წასვლას ვაპირებ და ვიფიქრე რომ შენთან ერთად კარგი იქნებოდა იქ ყოფნა.
-აჰ.. კი გავიგე მაგაზე დღეს სკოლაში საუბრობდნენ, მაგრამ არამგონია გამომიშვან, - მოღუშული სახით გავხედე.
-ოუ, შეგიძლია გამოიპარო, ლილიც წამოიყვანე, ბევრი ბილეთები მაქვს და ყველას გვეყოფა.
–არ ვიცი, ვერ დაგპირდები, მაგრამ ვეცდები, - ზრდილობიანად გავიღიმე, შემდეგ ნაილი სანაყინესთან შეჩერდა და ორი შოკოლადის ნაყინი იყიდა. მეუხერხულა, თავიდან უარზე ვიყავი რადგან ფული არ მქონდა, მაგრამ ჩემმა წინააღმდეგობამ არ გაჭრა.
-10 საათზე მოგაკითხავ, - ღიმილით მითხრა, როდესაც სახლთან მომაცილა. თავი დავუქნიე, საღამომდე დამემშვიდობა.
სახლში შევედი,მარტინა ისევ საწოლზე იყო წამომჯდარი,თვალი ავარიდე და გარეთ გავიხედე. დიდად ესეთი კონცერტები არ მიზიდავდა, მაგრამ მინდოდა იქ ნაილთან ერთად წასვლა ამიტომ გადავწყვიტე, რომ კიდევ ერთხელ გავიპარებოდი სახლიდად. დაახლოებით საღამოს 7 საათი იყო როდესაც მარტინა წავიდა,ლილი ოთახში გამოიქცა
-დღეს კონცერტია,როლინგ სტოუნზის, ლიამმა დამპატიჟა, ხომ წამოხვალ?
-მე ნაილმა დამპატიჟა - ვუპასუხე და თავი დავუქნიე. ლილი გაკვირვებული სახით მომაჩერდა.
-სად ნახე ნაილი?
-ახლა გასული რომ ვიყავი ქუჩაში შემხვდა და.. - მხრები ავიჩეჩე, კარადა გამოვაღე და შავი კაბა გადმოვიღე, - შენი აზრით მომიხდება?
-კი.. - სახეშეჭმუხნულმა გამომხედა ლილიმ, შემდეგ კი თვითონაც დაიწყო ტანსაცმლის ქექვა და თეძოებზე გადაჭრილი ჩითის კომბინიზონი და შავი მაისური აარჩია.
თმა გავიშალე და აქეთ-იქით ჩამოვიყარე მხრებზე, შემედეგ ლილის პომადა მკრთლად გადავისვი ტუჩებზე.
-ჰმ -ლილიმ ჩაახველა -კარგად გამოიყურები -ღიმილით მითხრა და გაიცინა,თვალები გადავატრიალე და მადლობა გადავუხადე,უცებ ნახევრად შეღებული აივნის კარი სრულიად შეისნა რაზეც გული გამისკდა და ოთახში ლიამმა შემოყო თავი,გამეცინა მის დანახვაზე,მივესალმე.
-მიხარია შენც რომ მოდიხარ -მითხრა და თმა ამიჩეჩა,წუწუნი დავიწყე რაზეც გაეცინა,ლილის შუბლზე აკოცა,
–აღარ მოდიხართ? –იკითხა რამდენიმე წუთში ლიამმა.
–თქვენ წადით მე უნდა მომაკითხონ და ჩემით წამოვალ.
–როგორც გინდა –თქვა ლიამმა და აივნიდან გადახტა.
–იქ გვანხავ– მომაძახა ლილიმაც და მას მიჰყვა. ცოტახანში ნაილიც მოვიდა ფანჯრიდან გადავძვერი, კიდევ ერთხელ მივესალმე და გზას გავუდექით. როდესაც დანიშნულების ადგილს მივუახლოვდით ნაილს ხელი ხელზე მაგრად ჩავჭიდე, ბევრი ხალხი ირეოდა და არ მინდოდა დავკარგულიყავი. მანაც მაგრად ჩამჭინდა ბრბოს გარღვევა დავიწყეთ.
დარბაზში შევედით, ბილეთები დაცვას ვუჩვენეთ შემდეგ კი ბრბოში შევძვერით, რომ წინ ვყოფილიყავით.
უკვე ერთი საათია რაც კონცერტი გრძელდება და მე ძალიან მოვიწყინე. ამდენ ხალხს და ასეთ ხმაურს არ ვიყავი მიჩვეული, უკვე ყურები მტკიოდა და ჰაერი არ მყოფნიდა.
–ცოტახნით გარეთ გავალ –ვუთხარი ნაილს ხმამაღლა რომ ჩემი ნათქვამი გაეგო.
–გინდა გამოგყვე? –ზრდილობიანად მკითხა .
–არა იყოს, დავბრუნდები მალე. –ვუთხარი და ხალხის ბრბოში გამოვიკვლიე გზა.
ღრმად ამოვისუნთქე, როცა სუფთა ჰაერზე გავედი. ცოტახანი გარეთ ვიდექი, შემდეგ კი შესვლა დავაპირე, სიბნელემ შემაშინა, მიტუმეტეს რომ მარტო ვიყავი.
უკან ვბრუნდებოდი, როცა დავინახე რომ ჩემსკენ ნაცნობი სილუეტი წამოვიდა, ზეინი. გადავწყვიტე დამეიგნორებინა და მისი ქცევებისთვის ყურადღება არ მიმექცია, ამიტომ მზერა ავარიდე. მისი ლანდი დავინახე როგორ მომიახლოვდა, რაზეც გულისცემა ამიჩქარდა, მაგრამ მისკენ არ გამიხედავს. ვიგრძენი რომ შემომხედა, ვეღარ მოვითმინე და მეც მას გავხედე, როცა დამინახა რომ ვუყურებდი მზერა ამარიდა და ზუსტად ის გააკეთა,რასაც მე ვგეგმავდი,ისე ჩამიარა,თითქოს იქ არც ვდგარიყავი. ბრაზმა ერთიანად დამიარა სხეულში, ამოვიოხრე და შესასვლელისკენ წავედი.
–გოგონავ თქვენი ბილეთი? –გამაჩერა დაცვამ.
–უკვე განახეთ როცა შევედი. –დაბნეულმა ამოვილუღლუღე.
–შენ გარეთ ხარ – თვალები აატრიალა.
–ხომ ვიცი, იმიტომ რომ გამოვედი ჰაერი მჭირდებოდა, მაგრამ შესვლისას განახეთ. –ვცდილობდი რომ შიგნით შევეშვი.
–კარგით, ახლიდან მანახეთ თქვენი ბილეთი. –როგორც ჩანს დაცვა არ მიჯერებდა.
–კარგით –გაუაზრდებლად ვთქვი, შემდეგ კი გამახსენდა რომ ბილეთები ნაილს ქონდა.
–აქ არ მაქ, გთხოვთ შემიშვით შიგნით მელოდებიან.
–გვერდზე გაიწიეთ –დააიგნორა ჩემი თხოვნა დაცვამ და გვერდზე გამომწია.
ღმერთო ახლა რაღა უნდა ვქნა? კონცერტის დამთავრებამდე აქ უდნა ვიდგე მარტო, სიბნელეში? ამოვიოხრე და გვერდზე ტროტუარზე ჩამოვჯექი, იმ იმედით რომ ნაილს გავახსენდებოდი და გამოვიდოდა.
თავი 10

ღმერთო ახლა რაღა უნდა მექნა? არ უნდა გამოვსულიყავი! თვალები დავხუჭე და თავი უკან გადავაგდე.
ციოდა და თან საშინლად, შემოდგომაა და ლონდონში უკვე საგრძნობლად აცივდა. თვალები ხამხამით გავახილე და ცოტა მოშორებით ნაცნობი სილუეტი შევნიშნე ორ მაღალ ბიჭთან ერთად. ოჰჰ ზეინი.
ვერ გადამეწყვიტა რა უნდა მექნა, მივსულიყავი მასთან და დახმარება მეთხოვნა თუ ისე მოვქცეულიყავი თითქოს პირველად ვხედავდი. არ მინდოდა აქ გაყინვა, ყინვას გავუძლებდი, მაგრამ ძალიან მეშინოდა ამ სიბნელეში მარტო ყოფნის.
ბოლოს ჩემს თავს გადავაბიჯე, ფეხზე წამოვდექი, კაბა გავისწორე, დავიფერთხე და ზეინისკენ ნელა დავიძარი. გული გამალებით მიცემდა, მასთან მისვლის თან მრცხვენოდა. როდესაც ვუახლოვდებოდი ერთ-ერთმა მიმსა მეგობარმა შემამჩნია, რომელიც ჩემკენ სახით იხედებოდა საუბრისას, ზეინი ზურგშექცევით იდგა.
-ზ-ზეინ.. - ხმა ჩახლეჩილი მქონდა და ჩემი ნათქვამი კატის კნავილივით გაისმა. ჩავახველე რომ ყელი გამეწმინდა და ამასობაში ზეინიც შემოტრიალდა. დამიანხა თუ არა ცივი და მობეზრებული სახით შემომხედა. თავი ცუდად ვიგრძენი, ჩემი საქციელის გადაფიქრებას და აქედან რაც შეიძლება შორს გაქცევას ვგეგმავდი, როდესაც კიდევ ერთხელ მეცა ცივი ჰაერი მოშიშვლებულ სხეულზე და სიცივიგან გამაჟრჟოლა.
სამი მამრობითი სქესის წარმომადგენელი მე მომჩერებოდა, ამათგან ორის თვალებში ჩემდამი დაინტერესებას ვკითხულობდი, ზეინი კი ჩემგან დაღლილის სახით მომჩერებოდა. სახეზე წამოვწითლდი როდესაც მისმა, ერთ-ერთმა მეგობარმა ტუჩზე იკბინა და მზერა ჩემს დეკოლტით მოშიშვლებულ მკერდზე გადაიტანა. დღეისთვის მეტისმეტად გამომწვევად ვცადე ჩაცმა და როგორც ჩანს გადავამეტე. უხერხულად შევიშმუშნე, ეს ზეინმაც შეამჩნია და მზერა ჩემსას გააყოლა. შემდეგ კი როდესაც მისი მეგობრების სახეებს შეეჩეხა თვალები გადაატრიალა, ჩემზკენ დაიძრა, ხელი მკლავში წამავლო და უხეშად გამათრია მოფარებულში.
-რა გინა? - ცივად მკითხა.
-შ-შენი დახმარება მჭირდება. თ-თუ შეიძლება, - ენაბმით ძლივს მოვუყარე სათქმელს თავი. არადა დღეს ვგეგმავდი რომ.. თუმცა რა მნიშვნელობა აქვს, ყველაფერი წყალშია ჩაყრილი.
-რაში? - დამამცირებელი მზერით შემომხედა - მალე თქვი მეჩქარება.
-შ-შეგიძლია შიგნით შესვლაში დამეხმარო?
–თუ ბილეთები არ გქონდა რაღას მოდიოდი? - თვალები გააატრიალა,
-ბლეთი მაქვს! - გაბრაზებულმა ვუთხარი.
-მაშინ აჩვენე! - ამჯერად თვალები მე გადავატრიალე.
-აქ არ მაქვს! ჩემს მეგობარს აქვს შიგნით! თანაც ამ დაცვამ დამინახა როგორ შევედი. იქ ვერ ვსუნთქავდი ჰაერზე გამოვედი და შიგნით აღარ მიშვებენ.
-მერე მე რა ვქნა! წესი ასეთია, მაგრამ შეგვიძლია ჩემს ბინაში წავიდეთ და...– თვალები ეშმაკურად აენთო.
-ღმერთო! - გაღიზიანებულმა ამოვიოხრე. –და შენ ვინ გგონივარ? –მაღალი ტონით ვკითხე. -აღარასდროს აღარ გაბედო ჩემთან მოკარება! - შევუღრინე, ვგრძნობდი როგორ მასხავდა სისხლი თავში სიბრაზისგან. მან კი უბრალოდ ჩაიცინა,
–და ვინ ხარ? აბა ერთი შენი სახელი გამახსენე?
-ანაბ.. - მაგრამ როდესაც მივხვდი რომ დამცინოდა, მთელი ბრაზი სხეულში ერთიანად მომაწვა, საშინლად გაბრაზდი, ის კი ბოროტად მიღიმოდა და ჩემი მიამიტობით თამაშობდა. მინდოდა გამერტყა, მაგრამ ვიცოდი რომ ეს უფრო გააღიზიანებდა და შეიძლებოდა ჩემთვის რამე დაეშავებინა. სუსტი ვიყავი! ძალიან სუსტი და ამაში ყოველ დღე მარწმუნებდა ზეინის ქცევები.
ტუჩზე ვიკბინე რომ არ მეტირა.
– ხარ! –ჩემდაუნებრუად წარმოვთქვი, ვერც ვხვდები ეს როგორ გავბედე.
ზეინს სახე მაშინვე შეეცვალა, მისი მზერსი შემეშინდა და ერთი ნაბიჯით უკან დავიხიე.
-მისმინე ბარბი! –შემომიღრინა და კედელთან ამაკრო. – შენნაირებს დღეში მილიონს ვხვები, ამიტომ თავი განსაკუთრებული ნუ გგონია და ისწავლე როგორ უნდა მელაპარაკო- დაჟინებით მიყურებდა თვალებში, რითიც უფრო მაბრთხობდა, ხელები გულზე მივაბჯინე, რომ გაწეულიყო, მაგრამ კიდევ უფრო მოიწია , შეშინებულმა ამოვისლუკუნე და ვიგრძენი როგორ ჩემეხო მისი თბილი ტუჩები კისერში.
-ა-არ გაქვს უფლება ერთ დღეს ჩ-ჩემთან იყო და მეორე დღეს მარტინასთან მიღალატო! - განაწყებულმა და გაბრაზებულმა ვუთხარი. ბაგე სხეულიდან მომაშორა, შემდეგ თვალებში ჩამხედა სადაც ჩემს მკვლელ მზერას შეეჩეხა. უცბად თავი უკან გადააგდო და გადაიხარხარა, სხეული გაუბრთხილებლად და სწრაფად მომაშორა. ჩემთავს ვებრძოდი რომ მის წინაშე არ ავტირებულიყავი!
როდესაც მივხდი რომ ცრელებს ვერ შევაკავებდი სწრაფად რაც შეიძლება შორს გავიქეცი მისგან, უკნიდან კი მისი ხარხარის ხმა მაცილებდა.
თავი მისგან შორს რომ დავიგულე, ახურებული სახე კედელს მივადე და გულიაად ავტირდი. ეს ყველაფერი მეტისმეტი იყო ჩემთვის, ამდენ ტკივილს ვეღარ გავუძლებდი. არარაობა ვარ და სწორედ ამიტომ მექცევა ზეინი. მისმა ქცევებმა უკვე თვითგვემამდე მიმიყვანეს. კიდევ ერთხელ ჩავიკეცე კედელთან. ახლა აღარავის ნახვა არ მინდოდა, ყველაფრის ხასიათი დამეკარგა, არც სკოლაში სწავლა მინდოდა, საერთოდ მინდა ოთახში ჩავიკეტო და იქიდან აღარასდროს გამოვყო თავი. დეპრესია მეწყება.. ასე არ შეიძლება მაგრამ თავს ვერ ვშველი.
უმწეოდ შემოვიხვიე ხელები მუხლებს გარძემო და ხელები გულზე მივიბჯინე, თავი კი ჩავხარე და ჩუმად ქვითინი დავიწყე.
-ანაბელ? - უცბად ნაცნობი ხმა მომესმა, მაგრამ თავი არ ამომწევია. მარტო ყოფნა მინდოდა.
-ჰეი, ანაბელ, - მაგრამ ის მაინც არ მეშვებოდა, ჩემთან მოვიდა და ხელი მხარზე დამადო. თავი წამოვსწიე და მის მწვანე თვალებს შევეჩეხე, - აქ რას აკეთებ? - აღელვებულმა მკითხა და ჩემს წინ ჩაიმუხლა. თავი გავაქნიე და არაფერი ვუპასუხე.
-ანაბელ, აქ რას აკეთებ მარტო? - წარბებ შეჭმუხნულმა კითხვა გამიმეორა ჰარიმ.
-კ-კონცერტზე, მეგობართან ერთად მმ-ოვედი და.. - ხელი თვალებზე მოვისვი და ცრემლები მოვიწმუნდე, შემდეგ ღრმად ჩავისუნთქე რომ დავწყნარებულიყავი, - ჰაერი მინდოდა, გული შემიწუხრა შიგნით ამენ ხალხში, აქ გამოვედი და დაცვა შიგნით აღარ მიშვებს იმიტომ რომ ბილეთები თან არ მაქვს, ჩემ მეგობარს აქვს. - სიტუაცია ავუხსენი, მაგრამ ზეინის შესახებ არ მითქვამს, ვიცი რომ ისედაც დაძაბული ურთიერთობა აქვთ და არც მიკვირს ჰარისი. ჰარიმ ოდნავ, თბილად ჩაიღიმა
–და მერე მაგის გამო ტირი ესე? ადექი –ხელი გამომიწოდა და წამოდგომაში დამეხმარა. - წამომყევი, - თბილად მითხრა და მეც მას დაკარგული ლეკვივით ავეკიდე.
დაცვასთან რომ მივედით მცველმა ჩემს დანახვაზე თვალები გადაატრიალა, ჰარიმ კი გაღიზიანებული სახით ორი ბილეთი მიაწოდა, - ჩემთან ერთადაა, - შეუღრინა როდესაც დაცვამ მე გამომხედა. თვალები დავუბრიალე და ჰარის შევყევი.
-გინდა შენთან ერთად ვიქნები? - თავი მოიქექა ჰარიმ დაბნეულმა.
-არა, ჩემ მეგობარს მოვძებნი, - გავუღიმე და ხალხში ნაილის ძებნა დავიწყე, როდესაც ვიპოვნე გულზე მომეშვა და ჰარის მოვუბრუნდი, - მადლობა ჰარი.
-არაფრის, - გამიღიმა და ლოყები ჩაეჩუტა. მეც გამეცინა დავემშვიდობე და ნაილთან წავედი.
-ამდენი ხანი სად იყავი? - ხმამაღლა მკითხა.
-დაცვა არ მიშვებდა, - ხმამაღლა დავიყვირე მეც. ნაილმა თავი დამიქნია და შემდეგ ისევ სცენას მიაბყრო მზერა.
გავიღიმე და გვერდზე გავიხედე და სუნტქვა შემეკრა ზეინის დანახვაზე. მე მიყურებდა, მომაკვდინებელი მზერა ვესროლე, რაზეც თვალები გადაატრიალა , და გაიხედა, მეც იგივე გავაკეთე. ვფიქრობ ჩემს და მის ურთიერთობას, თუ ეს ურთიერთობა იყო, წერტილი საბოლოოდ დავუსვი.
თავი 11
თავი ბალიშზე მედო და ფანჯარას მივშტერებოდი, ლილიც ჩემ გვერდით იწვა, უკნიდან მეხუტებოდა. უკვე კარგა ხანია წესით უნდა დამეძინა, მაგრამ თვალებზე რული არ მეკარებოდა. რამდენჯერაც თვალებს დავხუჭავდი და ის ის იყო უნდა მიმძინებოდა ზეინის დამცინავი ღიმილი წარმომიდგებოდა გონებაში და ყურებში მისი დამამცირებელი სიცილის ხმა ზარივით მცემდა. საშინელებაა როდესაც აცნობიერებ რომ შენ და შენი გრძნოები აბუჩად აიგდეს, მოგტაცეს პირველი კოცნა რომელიც უნდა ყოფილიყო განსაკუთრებული. ყოველთვის წარმომედგინა რომ ამას საკურთხევლის წინ გავაკეთებდი, თეთრ კაბაში და ის ერთადერთი ჩემი მომავალი ქმარი იქნებოდა, მაგრამ როდესაც ზეინს ვკოცნიდი ეს ყველა ფიქრი გადამავიწყდა და თავს უფლება მივეცი ეს ყველაფერი მომხადრიყო! სულელი ვიყავი! ძალიან სულელი.
ამ შაბათ-კვირამ უაზროდ ჩაიარა, ძირითადად ჩემს ოთახში ვიყავი ჩაკეტილი და წიგნის კითხვას ვცდილობდი რომ ის საშინელი მომენტები ამომეგდო თავიდან, მაგრამ არ გამომდიოდა. ლილი ხვდებოდა რომ ცუდად ვიყავი და მეკითხებოდა კიდეც რა მჭირდა, მაგრამ არაფერს არ ვეუბნებოდი და თავიდან ვიშორებდი, ბოლოს თვითონაც ხელი აიღო.
ორშაბათ დილას მამიდამ გაგვაღვიძა, ტანზე ჩავიცვით, მე არ მისაუზმია ვაშლი ავიღე და გზას ლილიზე ადრე დავადექი. სკოლაში უხასიათოდ შევაბიჯე, არავის მივსალმებივარ და გეზი პირდაპირ ლიტერატურის კლასისკენ ავიღე, კლასში შევედი და ჩემი ადგილი დავიკავე, რვეული გადავშალე და უკან ყვავილების ხატვა დავიწყე, ერთადერთი რამ იყო რისი დახატვაც გამომდიოდა.
-ჰეი, - ვიღაცამ ყურთან ახლოს ჩამჩურჩულა და ნაუცბათევობისგან შევხტი. გაკვირვებული ავიხედე და ნაილს შევეჩეხე რომელიც სულისმოუთქმელად ხარხარებდა და სახეზე ერთიანად წამოწითლებულიყო. მისმა ასეთ მდგომარეობაში დანახვამ ამ ორი დღის შემეგ ცოტა არ იყოს მეც გამახალისა.
-როგორ ხარ? - მხიარულად დაიკავა თავისი ადგილი ჩემს გვერდით.
-კარგად შენ?
-მშვენივრად, - ეს იყო ნაილმა თქვა და ზარიც დაირეკა, კლასი მოსწავლეებით აივსო და მასწავლებელიც შემოვიდა.
ჩემთვის ჩუმად ვიჯექი, მასწავლებელს არ ვუსმენდი და შავი რვეულის უკანა ყდაზე ფანქრით ისევ ვხატავდი რაღაცეებს.
-ანაბელ,- ხელით ნელა მიჯიკა ნაილმა.
-რა ხდება.
-უსმინე, - სერიოზული სახით მითხრა, მეც გამოვერკვე ფიქრებიდან და მასწავლებეს მივაჩერდი.
-...რაც შეეხება თემების განაწილებას შეეხება ამ ყუთში სათაურებს ჩავყრი და რომელიც ამოგივათ იმაზე გამიკეთებთ პრეზენტაციას, - თქვა მასწავლებელმა და ხელში მუყაოს ყუთი აათამაშა, - დრო ორი კვირა გაქვთ.
-რა ხდება? - ნაილს მივუბრუნდი.
-წყვილებში მერხის მეზობლები ვაკეთებთ თემებს.
-მე და შენ ერთად გავაკეთებთ?
-ჰო. - გადმომიჩურჩულა და ორივენი გავინაბეთ როდესაც მასწავლებელი მუყაოს ყუთით მოგვიახლოვდა. ხელი მე და ნაილმა ერთდროულად წავიღეთ და შემდეგ შევჩერდით.
-მიდი, - ღიმილით მითხრა და უფლება მომცა თემა მე ამომერჩია. რომ ამოვიღე მასწავლებელმა ხელიდან გამომტაცა ფურცელი და ხმამაღლა წაიკითხა.
-ანაბელის და ნაილის წყვილი თემას ნარკოტიკებზე მოამზადებს, - შემდეგ გაიღიმა და ფურცელი დაგვიბრუნა.
-უჰჰ, - ამოისუნთქა ნაილმა.
-და როგორ უნდა დავწეროთ? რთული თემაა. მაგის შესახებ არაფერი ვიცი გარდა იმისა რომ ორგანიზმს ვნებს.
-მე შედარებით მეტი რამ ვიცი, მაგრამ ეს ცოდნაც არაა საკმარისი.
-რა ვქნათ?
-სამეცნიერო წიგნებში მოვძებნოთ.
-მე არ მაქვს.
-მე მაქვს, მაგრამ იქაც თუ ვერ ვნახეთ საჭირო ინფორმაცია ბიბლიოთეკაში მოვძებნოთ.
-კარგი, - თავი დავუქნიე.
ზარი რომ დაირეკა ერთად გამოვედით გაკვეთილიდან, ნაილმა ისტორიის კლასამდე მიმაცილა და შემედეგ თავის გზას გაუყვა. ისტორია ლილისთან ერთად მქონდა, როდესაც ესეც მორჩა ერთად გავუყევით ჰოლს კაფეტერიისკენ.
ლანჩი ავიღეთ და ჩვენი ადგილები დავიკავეთ მაგიდებზე.
ლილი მეგობრებთან იყო საუბარში გართული მე კი ჩანგალს უაზროდ ვარჭობდი საჭმელში.
-შეიძლება? - ზრდილობიანად იკითხა ვიღაცამ და ყველამ მას ავხდეთ.
-ამ.. რათქმაუნდა, - უთხრა ლილიმ ნაილს, მანაც გაიღიმა და ჩემს გვერდით ჩამოჯდა.
-დღეს ჩემთან წამოხვალ? - იკითხა ეს და მაგიდაზე სრული სიჩუმე ჩამოვარდა. ლოყებზე წამოვწითლდი და ნაილს გაკვირვებულმა გავხედე.
-თემის შესასრულებლად, - დაამატა ბოლოს.
-ჩვენთან რომ მოხვიდე ნაილ? - თანხმობის თქმა არ მაცადა ლილიმ ისე ჩაერთო საუბარში.
-ნარკოტიკებზე გვაქვს თემა და ანაბელმა მითხრა სამეცნიერო წიგნები არ მაქვსო, მე კი მაქვს და ამიტომ ვპატიჟებ სახლში, - ლილის უთხრა, შემდეგ კი მე მომიბრუნდა, - წამოხვალ?
-კი, - გავუღიმე.
-სკოლის მერე ერთად წავიდეთ. სახლშიც მიგაცილებ.
-კარგი.
ბოლო გაკვეთილებმაც ჩაიარეს და მე და ნაილი ერთად დავადექით გზას მისი სახლისკენ.
-შორსაა?
საუბრის წამოსაწყებად ვიკითხე.
-ითონის მოედანზე, - გამიღიმა ნაილმა.
-ოუ, - გავიღიმე.არ მეგონა ნაილი ამდენად მდიდარი თუ იყო. ბოლოს როგორც იქნა მივადედით მის საცხოვრებელ ადგილს, თეთრი სახლების მწკრივში N45 სახლთან შევჩერდით და პარმაღი ავირბინეთ.
-კეთილი იყოს მობრძანება, - კარი შეაღო ნაილმა და შიგნით შემიძღვა, - თავი ისე იგრძენი როგორც საკუთარ სახლში, - ღიმილით მითხრა. მეც გავუღიმე და ვეცადე თავი ისე დამეჭირა რომ აღფრთოვანება არ გამომეხატა.
-აქ შენს მშობლებთან ერთად ცხოვრობ?
-არა. მათთან დიდი ხანია აღარ ვცხოვრობ –ხელი ჩაიქნია.
-აჰ.. - კიდევ ბევრი რამის კითხვა მინდოდა, მაგრამ უტაქტოდ რომ არ გამომსვლოდა გავჩუმდი და ნაილს ავყევი მეორე სართულზე და მის ოთახში შევედით.
-მამა არ მყავს, - როგორც ჩანს ჩემი ინტერესი იგრძნო და ხელით დასაჯდომად მიმითითა. ჩანთა მოვიხსენი და სკამზე ჩამოვჯექი, - დედა მეორედ გათხოვდა. მამინაცვალს ვერ ვიტან და აქ გადმოვედი საცხოვრებლად. შენც მომიყევი ახლა რამე შენზე სანამ დავიწყებთ –ამოვიოხრე, არ მინდოდა იმის გახსენება რაც აქამდე გამოვიარე, მაგრამ უზრდელობა იქნებოდა მისი კითხვის დაიგნორება.
–არასდროს მქონია საინტერესო ცხოვრება –სულ რამდენიმე წლის წინ ვცხოვრობდით, როგორც ერთი პატარა ბედნიერი ოჯახი, მაგრამ ყველაფერი შეიცვალა, როცა ორი წლის წინ ჩემმა უფროსმა დამ თავი მოიკლა –ვუთხარი სევდიანი ტონით.
–თავი მოიკლა? –ნაილს ფერი ეცვალა.
თავი დავუქნიე თანხმობის ნიშნად –ჯერაც ვერ ვხვდები ეს რატომ გააკეთა.– ხმა გამებზარა. –ზუსტად იმ დღის შემდეგ დაინგრა ჩვენი ოჯახი, ეს ამბავი ყველაზე მძიმედ დედამ გადაიტანა, ერთი თვის წინ კი ისიც გარდაიცვალა, მანქანა დაეჯახა –ცოტა ხანს გავჩერდი და ნერწყვილი გადავყლაპე. –მინდა ჩემი თავი დავარწმუნო რომ ეს უბედური შემთხვევა იყო, მაგრამ ვიცი ეს თითონ უნდოდა. –ქვედა ტუჩს ვუკბინე რომ ცრემლები არ წამმსკდარიყო.
როცა ნაილს შევხედე დავინახე როგორ ქონდა თავისი ზღვისფერი თვალები ამღვრეული.
ოთახში სიჩუმე ჩამოვარდა, არცერთი ხმას არ ვიღებდით, შემდეგ ნაილი უბრალოდ ჩემსკენ მოიწია და გულში ძლიერად ჩამიკრა.
–ყველაფერი კარგად იქნება –მეუბნებოდა და თმაზე ხელს მისმევდა დასაწყნარებლად.
თბილი ჩახუტება –ახლა სწორედ ეს იყო რაც მჭირდებოდა, ხელები მეც მჭიდროდ ამოვხვიე და თავი მის მხარში ჩავდე.
–ყველაფერს გადალახავ –მითხრა და თვალებიდან ცრემლები მომწმინდა. –შენ არ იმსახურები იმას რაც გადაიტანე – თავი გაიქნია.
ამოვიოხრე და ახლა ჩემით მოვიწმინდე ცრემლები.
–ახლა შენზე მომიყევი რამე. –ვუთხარი და სევდიანად გავიღიმე.
–ააჰჰჰ– ხელი აიქნია. –მე მართლა არაფერი მაქ მოსაყოლი, სკოლაში დავდივარ, ვსწავლობ დანარჩენ დროს კი მეგობრებთან ვატარებ, სულ ესაა მთელი ჩემი ცხოვრება. არაფრით განსხვავებული და განსაკუთებული.

–მგონი დროა დავიწყოთ ხო? –მკითხა და ლოყაზე ოდნავ მიჩქმიდა.
–დავიწყოთ –ვუთხარი და ჩანთიდან ფურცლები და კალამი ამოვიღე.
–მოვალ მალე– ცოტახნით ოთახიდან გავიდა ნაილი, შემდეგ კი ბევრი წიგნებით სავსე შემობრუნდა.
-ვფიქრობ რომელიმეში მაინც იქნება ის რაც გამოგვადგება. –გამიღიმა, გვერდით მომიჯდა და მეცადინეობას შევუდექით.
წიგნები გავინაწილეთ, სამ წიგნში მე ვეძებდი საჭირო მასალას, სამში კი ის.
-არ დაიღალე? - შევეკითხე, რამდენიმე წიგნის უშედეგოდ გადათვალიერების შემდეგ.
-ცოტათი, მაგრამ მგონი რაღაც ვნახე.
-ცოტახანი შევისვენოთ რა.. ბოლოსდაბოლოს ორი კვირა გვაქვს წინ, - ჩავიხითხითე.
-კარგი, - თავი წიგნიდან ამოწია და თვალები მოისრისა, - ქვევით ჩავიდეთ.
-კარგი, - სკამიდან წამოვდექი,ნაილს ჩავყევი და მისაღებში შევედით. დიდი მისაღები ქონდა.
-სავარძელში ჩაჯექი მე კი მანამ პოპკორნს გავაკეთებ, - ტელევიზორი ჩართო და სამზარეულოში გავიდა.
-კარგი, - თავი დავუქნიე და სავარძელში მოვკალათდი.
-ანნ.. - ცოტა უცნაურად ვიგრძენი თავი როდესაც ნაილმა შემოკლებული სახლით დამიძახა.
-გისმენ, - გავსძახე.
-სიმინდი გამთავებია და ახლავე მოვიტან, უბრალოდ დამელოდე კარგი? - ოთახში ისევ ნაილი შემოვიდა მოსაცმელს იცვამდა.
-ამ.. მე..
-არ წახვიდე ახლავე მოვალ, - სათქმელი გამაწყვეტინა და სახლიდან სწრაფად გავიდა.
ჯანდაბა! ახლა რა ვაკეთო მარტო მის სახლში?
გადავწყვიტე უბრალოდ ტელევიზორისთვის მეყურებინა და დავლოდებოდი. დიდი ხანი არ იყო გასული რაც სალხში რაღაც ხმაური შემომესმა მეორე სართულიდან.
-ნაილ? - ვიკითხე და ჰოლში გამოვედი. მივაყურადე, არაფრის ხმა არ იყო, ალბათ მომეჩვენა, ის ის იყო უნდა შემოვბრუნებულიყავი რომ იატაკის ჭრაჭუნის ხმა გაისხმა. შევხტი და შიშისგან ცივმა ოფლმა დამასხა. მეორე სართულიკენ ასასვლელ კიბეებს ავხედე და მაშინვე შევკრთი როცა კიბეებთან მდგარი ზეინი დავინახე. სველი, სრულიად შიშველი, მხოლოდ წელზე ერთი პირსახოსის ამარა იდგა და გაკვირვებული მომშტერებოდა.

თავი 12
პირდაღებული და გაკვირვებული მივჩერებოდი კიბის თავში მდგარ, ნახევრად შიშველ და ასევე ჩემი დანახვით გაკვირვებულ ზეინს, რომელსაც სველი თმიდან წვეთები გულზე ეცემოდა და წყალი პატარა ბილიკებად მიიკვლევდა გზას მისი მკერდიდან ჭიპამდე და ჭიპის შემდეგ პირსახოცში უჩინარდებოდნენ.
ჩემს ცხოვრებაში პირველად ვხედავდი ნახევრად შეიშველ მამაკაცს ასე ახლოს. ფიქრი, რომელიც ტვინიდან არ მშორდებოდა და მეუბნებოდა რომ ის საცვლების გარეშე იდგა ჩემს წინ და ყოველ წამს, პატარა განძრევაზეც კი შეიძლებოდა ჩამოვარდნოდა, გულს მიჩქარებდა. ზეინმა ჩაახველა და მეც წამსვე მოვაშორე თვალები მის უნაკლო სხეულს და ლოყებაწითლებულმა ავხედე.
-პირი დაკუმე, - მოთამაშის ღიმილი დასთამაშებდა სახეზე. მეც უცბად დავკუმე პირი და გაფართოებული თვალებით მივაჩერდი.
-აქ რასს აკეთებ? - გაოგნებულმა ვკითხე.
-შენთვითონ რას აკეთებ აქ?! - კითხვაზე კითხვითვე მიპასუხა და კიბეებზე ჩამოვიდა.
-მ-მე ნაილის კლასელი ვარ, - ენისბორძიკით ვუთხარი როდესაც საგრძნობლად მომიახლოვდა. თავი ჩავხარე რადგან არ ვიცოდი სად გამეხედა, თვალები სულ მისი მოშიშვლებული სხეულისკენ გამორბოდა, რომელსაც ათასი ტატუ მაინც ფარავდა და ეს, კიდევ უფრო მიმზიდველს ხდიდა.
სიტყვის უთქმელად მოვტრიალდი და მისაღებში შევედი სადაც ჩემი მოსაცმელი მეგულებოდა დივანზე გადადებული, სახლიდან წასვლას ვაპირებდი, არ მსურდა ზეინთან ერთად ერთ ჭერქვეშ მარტო დარჩენა, სისწრაფეში ჩანთა არც გამხსენებია, რომელიც მეორე სართულზე ნაილის ოთახში მქონდა დატოვებული. ძალიან მაინტერესებს ის აქ რას აკეთებს, მაგრამ მისთან არ ყოფნის სურვილი იმდენად ძლიერია, რომ არც ზეინთან საუბარი მინდა და არც ნაილს მინდა დაველოდო და მის შესახებ ვკითხო. ამაზე ხვალ დაველაპარაკები თუ არ დავიმორცხვე.
როდესაც მოვტრიალდი, გული შიშისგან ლამის გამისკდა და შეშინებულმა მარჯვენა ხელი მკერდზე მივიდე.
-სად გამირბიხარ ბელ? - წინ ამსვეტვოდა და ჩემს რეაქციაზე ხითხითებდა, ჩვენი სხეულები სულ მცირე მანძილით იყო ერთმანეთისგან დაშორებული. უცბად ყურში რაღაც არასწორად მომხვდა. მან რა, ზედმეტსახლით მომმართა?
-უბრალოდ ანაბელი! - გაბრაზბულმა შევუსწორე და გვერდით ჩავუარე, არ მსურდა ვინმეს კიდევ ერთხელ დაეძახა ჩემთვის – ბელ.
-კარგი ბელ, - ეშმაკური ღიმილით გამომხედა, რაზეც თვალები გადავატრიალე, დარწმუნებული ვარ, ახლა უფრო მეტჯერ დამიძახებს ბელ-ს უფრო რომ გამაღიზიანოს.
-კარგი ზენ! - მეც შევეცადე მისი სახელი შემემოკლებინა მაგრამ უნიჭოდ გამომივიდა. იქნებ თვითონ ზეინია რამე სახელის შემოკლება?
-ეს ზეინია და ჩემი სახელი არ მოკლდება, - თვალები გადაატრიალა.
-კარგი ზენ!
-ზეინია ბელ!
-მე ანაბელი მქვია! - გაბრაზებულმა დავიყვირე რაზეც ის კიდევ უფრო ახითხითდა. - ნახვამდის! - მისი ქცევებით გაღიზიანებული კარისკენ გავტრიალდი. ის ის იყო სახელური უნდა ჩამომეწია რომ კარი თავისით გაიღო და მის ჩარჩოში ნაილი გამოჩნდა.
-სად მიდიხარ? -დაბნეულმა მკითხა და სახიდან ღიმილი გაუქრა.
-ს-სახლში -დაბნეულმა ვუპასუხე.
-რატომ? - შეჭმუხნული სახით შიგნით შემოვიდა და კარი მიხურა. ჩემი პასუხი არც კი დასჭირდა როდესაც შემოსასვლელში ზეინი გამოჩნდა, - ღმერთო! - გაბრაზებულმა ჩურჩულით მაგრამ ყველასთვის გასაგონად თქვა.
-ზეინ, პატივს დაგვდებ და ჩაიცვამ?! - თვალების ბრიალით უთხრა ზეინს, ხელი ჩამკიდა და შემოსასვლელიდან სამზარეულოში გამიყვანა.
-რატომ თავს ასეც კარგად ვგრძნობ, - იქიდან გამოგვძახა, რაზეც ნაილმა თვალები გადაატრიალა.
-თუ ღმერთი გწამს, ზეინ! - გაღიზიანებულმა გასძახა და მე შემომხედა. მეორე ოთახიდან სიცილის ხმა გაისმა, რაზეც ნაილსაც გაეღიმა, - ბოდიშს გიხდი მის გამო, რამე ხომ არ გაწყენინა?
-არა.. უბრალოდ უხერხული იყო, - მორცხვად ჩამოვჯექი სკამზე და თავი ჩავხარე.
-ყურადღება არ მიაქციო, კარგი? რაღაც თავისებურია, მაგრამ თავს დავდებ ცუდი ადამიანი არ არის, - მეგობრულად გამიღიმა ნაილმა. საიდან იცოდა ამდენი მის შესახებ. ცნობისმოყვარეობა შიგნიდან მჭამდა, მაგრამ ჯანდაბა, მეტისმეტად მორცხვი ვარ იმისთვის რომ პირში ვკითხო ზეინი მისთვის ვინ არის.
როდესაც პოპ-კორნის კეთებას მოვრჩით, ჯამებში ჩავყარეთ და წვენთან ერთად მისაღებში გავიტანეთ. მაგიდაზე ყველაფერი კოხტად დავალაგე, ნაილმა კი ტელევიზორი ჩართო და ჩემს გვერდით სავარძელში მოკალათდა.
-ვერასდროს წარმოვიდგენდი სახლში გოგოს თუ მოიყვანდი, - ოთახში ზეინი შემოვიდა თუ არა მაშინვე ეს უთხრა ნაილს. წვენს ვსვამდი, მაგრამ ამის გამგონემ ლამის დავღვარე და ხველება ამიტყდა, რაზეც ზეინს გაეცინა. სული რომ მოვიბრუნე კობორჩხალასავით აწითლებული ნაილი დავინახე რომელიც ზეინს მკვლელი მზერით მისჩერებოდა.
-ანაბელი ჩემი კლასელია და ერთად პროექტს ვაკეთებთ, - შეუღრინა ნაილმა.
-ოჰ, კარგი რა ნაილ, - ისევ ჩაიცინა ზეინმა, ნაილის გვერდით სავარძელში ჩაჯდა და მხარზე მუშტი კრა, - მაინც რა პროექტს?
-ნარკოტიკებზეა, თუ რამდენად საშიშია ის ადამიანის ჯანმრთელობისთვის, - ამჯერად მე ამოვიღე ხმა. ზეინმა კი წარბი ამიწია.
-და თუ რამდენად ბოროტ საქმეს სჩადიან მათი რეალიზატორები, - ყალბი ღიმილით თქვა ნაილმა, რაზეც ზეინმა თვალები გადაატრიალა და ტელევიზორს მიაჩერდა.
-საინტერესო თემაა, - ბოლოს დაამატა.
უხერხული სიჩუმე ჩამოვარდა, იმისდამიუხედავად რომ ტელევიზორი ჩართული იყო და მეც მთელი მონდომებით დავიწყე მისი ყურება.
-მოსაბეზრებელი ფილმია, - დაიბუზღუნა ზეინმა.
-გეთანხმები, - ნაილმაც ამოიოხრა. მე აღარაფერი მითქვამს, რამდენიმე პოპ-კორნი ჩავიდე პირში და ტელევიზორს მივაჩერდი.
-ამ დროს გოგოს შენს ოთახში ასვლა უნდა შესთავაზო, - ზეინის ხითხითით ჩურჩული გავიღე და თვალებგაფართოებულმა მათ გავხედე. ნაილი ჩემსავით არაკომფორტულად გრძნობდა თავს და როგორც სჩანს ზეინი ამით ერთობოდა. - მგონი ჯობია იჩქაროთ, ისეთი ფორმები გაცვიათ მთელი დღე მოუდნებით მათ გახ.. აუჩ!
-ღმერთო ჩემო მალიკ! - ნაილმა ზეინს მუცელში მუშტი კრა და შემდეგ ლეკვის თვალებით გამომხედა, - მაპატიე გთხო.. - სათქმელი ვერ დაამთავრა, ისე წავლო ხელები ზეინმა და ჩხუბი დაუწყო. რათქმაუნდა სერიოზულად არ ჩხუბობდნენ, ეს უფრო თამაშს გავდა მათთვის, უვნებელ დარტყმებს იღებდნენ ერთმანეთისგან და თან ხარხარებდნენ კიდეც. თავიდან ვცდილობდი სერიოზული სახე მქონოდა, მაგრამ მათ საქციელზე ღიმილს ვერ ვიკავებდი.
ასეთი ზეინი არ წარმომედგინა, ის უფრო ჩაკეტილი, ნერვების მომშლელი, მთელს მსოფლიოზე გაბოროტებული ბიჭი მეგონა. ამ დროს კი ყველაზე ლაღად მეჩვენა. როდესაც იცინოდა კბილებს ერთმანეთს აჭერდა და მათ უკან ენა მოჩანდა.
როდესაც ნაილი დაიჭირა და თმის აბურდვა მუშტით დაუწყო, თავი ვერ შევიკავე და სიცილი ამიტყდა. ისინი სიეთი განსხვავებულები ჩანდნენ ამ დროს, არამგონია ზეინი მის სხვა მეგობრებს ასე მოქცეოდა. ღმერთო ვინ არიან ერთმანეთის?
-ღმერთო, გიჟი ხარ შემეშვი, - ნაილმა ამოიოხრა და ბოლოჯერ გაიბრძოლა.
-ვაპირებდი, მაგრამ ახლა უარესი მოგელის ლეპრიკონო, - ზეინიც იცინოდა, ალბათ სხვას რომ მისთვის გიჟი ეწოდებინა ცემით ამოხდიდა სულს, მაგრამ ნაილთან ყველაფერი სხვა იყო მისთვის. როდესაც დაიღალა ხელები შეუშვა, წამოდგა და ჩაჩაჩული შარვალი გაისწორა, - ახლავე მოვალ, - თქვა და ოთახიდან გავიდა.
დრო ვიხელთე თუ არა ჩემი მორცხვობა სადღაც ბნელ კუთხეში მოვისროლე და ნიალი კითვებით ავავსე.
-ეს შენი სახლია? ან ზეინს საიდან იცნობ?
-ზეინს შენც იცნობ? - გაკვირვებულმა ამომხედა, შემდეგ წამოდგა და დივანზე ჩემს გვერდით ჩამოჯდა.
-ამ.. კი აქამდე რამდენჯერმე შევხვდი. პირველად ბაიკერების რბოლაზე.
-მანდ დადიხარ? - კიდევ უფრო გაკვირვებულმა მკითხა ნაილმა.
-არ დავდიოდი, ლილიმ წამიყვანა.
-აჰ გასაგებია, - ჩაიხითხითა ნაილმა.
-ჰო და ერთად ცხოვრობთ?
-კი..- ნაილმა ამოიხვნეშა, - სახლიდან რომ წამოვედი ზეინმა შემიფარა.
-ეს ზეინის სახლია? - კიდევ უფრო გაკვირვებულმა ვიკითხე. იმიტომ რომ არ წარმომედგინა ზეინისნაირი ბიჭი ასეთ მდიდრულ სახლში თუ იცხოვრება. მას უფრო დაბალი დონის, პატარა ბინა შეეფერებოდა ჩემს წარმოსახვაში.
-ჰო, შესანიშნავი მეგობარია, - ღიმილით დაამატა და მის ამ ქცევაზე მეც გამეღიმა. იქნებ არც ისეთი ცუდია ზეინი, მე როგორიც წარმომედგინა. იქნებ მართლაც თავისებურია და მის ხასიათს უბრალოდ გაგება სჭირდება?
-არ მეგონა ზეინი ასეთი თუ იქნებოდა შენთან. შენთან არა საერთოდ.
-ხომ გეუბნებოდი, უბრალოდ თავისებურია. მთელი ბავშვობა მასთან ერთად მაქვს გატარებული, ყველაზე ახლო მასთან ვარ. ოჰჰ იმდენი რამ გადაგვხდენია ერთად. –ხელი აიქნია და ჩაიცინა, ალბათ ძველი ისტორიები გაახსენდა.
-ჰოო? მაინც რა? - უფრო დავინტერესდი.
-ძალიან რთული ბავშვი იყო. ყველაფერზე ბუზღუნებდა, - გაიღიმა ნაილმა და თვალები გაუშტერდა, ეტყობა ძველ მოგონებებს იხსენებდა. მეც თავი ნიკაპს ჩამოვადე და ისტორიების მოსასმენად მოვემზადე, - მახსოვს პატარები რომ ვიყავით სულ შავი ჩაფხუტით დარბოდა, ბავშვიბიდან გიჟდებოდა მოტოციკლეტებზე. სხვათაშორის მაგ ჩაფხუტმა ბევჯერ გადაარჩინა ტვინის შერყევას. ჩვემთან შედარებით დიდია და ბავშვობაშიც უფრო მაღალი იყო. სადაც მე უპრობლემოდ ვძვრებოდი ის სულ თავს არტყამდა რაღაცას და ჩაფხუტიც იცავდა ტვინის დაზიანებისგან. მაგრამ მგონი ბოლომდეც ვერ დაიცვა, - თვალი ჩამიკრა და ახარხარდა.
სიცილი ამიტყდა როდესაც წარმოვიდგინე, პატარა ყავისფერთვალება ბიჭი, კუპრივთ შავი თმით, როგორ დარბის აქეთ-იქით და თავს ურტყამს რაც ხელში მოხვდება ყველაფერს, მაგრამ თავიცი ჩაფხუტი იცავს.
-ძალიან ანცი და ეშმაკი იყო, - ფიქრებიდან ნაილმა გამომარკვია, - სუფთა შავი ტარაკანა...

როდესაც საკმაოდ მოსაღამოვდა, გადავწყვიტე სახლში დავბრუნებულიყავი,მეორე სართულზე სწრაფად ავირბინე ზურგჩანთა მხარზე მოვიგდე და ქვევით დავბრუნდი. კიბის თავში ზეინი და ნაილი მელოდებოდნენ. როდესაც ქვევით ჩამოვედი და ჰოლში გავდით უკან შეხება მივრძენი, რათქმაუნდა ზეინი იყო, უხერხულად შევიშმუშნე და ხელი მოვაშორებინე. რათქმაუნდა ეს ნაილს არ შეუმჩნევია რადგან წინ მიდიოდა კარების გასაღებად.
-რა საშინელი ფორმები გაქვთ -ამოიოხრა ზეინმა -ხელს რომ მოკიდებ კანის ქავილს გაწყებინებს -ეშმაკური ხმით თქვა. თვალები გამიფართოვდა და სახეზე წამოვწითლდი. იმედია ნაილი ვერაფერს მიხვდა,
-ყველა მისტერ ზეინ მალიკი ვერ ვიქნებით,უფორმოდ რომ ვიაროთ სკოლაში - სიცილით უთხრა ნაილმა და კარის კლიტე გააღო, გულზე მომეშვა როდესაც ვერ მიხვდა რატომ თქვა ზეინმა ეს. მაგრამ რომ მოტრიალდა ზეინს თავში წამოუთაქა,რაზეც სიცილი ამივარდა. არც ისეთი გულუბრყვილო ყოფილა როგორიც მეგონ, ან უბრალოდ ზეინს იცნობდა ზემდეტად კარგად.
-მოგივლი მერე – ღიმილით უთხრა ნაილს და შემდეგ ორივემ მე გამომხედეს.
-ნახვამდის, - დავემშვიდობე.
-ნახვამდის, - ზინმა მითხრა და გატრიალდა, - ჰო, ნაილ მალე დაბრუნდი საქმე მაქვს! - სერიოზული სახით უთხრა ნაილს და რომელიღაცა ოთახში შევიდა.
ნაილმა სახლამდე მიმაცილა, შემდეგ მასაც დავემშვიდობე. სახლში რომ შევედი მამიდას სიტუაცია ავუხსენი, მაგრამ ხელი ჩაიქნია “ლილიმ მომახსენა დღევანდელი ამბები უკვეო” მითხრა და სამზარეულოში ფუსფუსი გააგრძელა. გამიხარდა მამიდა რომ მენდობოდა. შემდეგ ოთახში ავედი და საწოლზე დავწექი. მარტო ვიყავი, როგორც ჩანს ლილი ლიამთანაა გაპარული. გაკვეთილები ლილის მოსვამდე ვიმეცადინე, შემდეგ მისი და ლიამის ამბებს მოვუსმინე და ორივენი დასაძინებლად გავემზადეთ.
ძილისწინ ისევ მომერია ზეინზე ფიქრები. დღეს სურულიად განსხვავებული მისი მე დავინახე და ცოტა არ იყოს ბრაზმა გადამიარა კიდეც, მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს რომ დავივიწყებ როგორ ცუდად მომექცა. ეს უბრალოდ დღევანდელი დღე იყო და მეტი არაფერი, ხვალიდან ყველაფერი თავის ადგილს დაუბრუნდება.
თავი 13
მოსწავლეებით გადატენილი სკოლის დერეფანს ძლივს ძლივობით მივიკვლევდი ჩემს კარადამდე, როგორც იქნა მივაღწიე იქამდე. წიგნები შევალაგე და კაფეტერიისკენ გავემართე სადაც ლილი მეგულებოდა. ასევე ბავშვებით სასვე კაფეტერიაში ლილის წაბლისფერი თმები დავინახე და მათკენ გავემართე.
-გამარჯობა, - ამოვიხვნეშე და ადგილი ლილის გვერდით დავიკავე.
-გამარჯობა, - მხიარულად მომესალმა ლილი.
-როგორ ჩაიარა გუშინდელმა ვიზიტმა ნაილთან? - მაგიდის ბოლოდან თავი წამოყო მარტინამ. ღმერთო როგორ მაღიზიანებს!
-კარგად, - მხრები ავიჩეჩე.
-მაინც?
-ჯერ ვმეცადინეობდით, შემდეგ რომ დავიღალეთ ფილმის ვუყურეთ, - უცებ გონებაში ერთმა საძაგელმა აზრმა გამიელვა, - ჰო ზეინიც იქ იყო.
-ზეინი? - უცებ მთელი მაგიდა მე მომაშტერდა, მარტინას კი სახე აუმჟავდა და წარბი ამიწია.
-ჰო, ახალი ნაბანავები იყო, - მხრები ავიჩეჩე და ისევ მარტინას გავხედე, სახეზე სულ აწითლებული იყო და ავისმომასწავებელი თვალებით მომჩერებოდა. გამეღმა, რატომღაც მესიამოვნა მარტინას ეს რეაქცია. ქუჩის ქალი! მეტს იმსახურებს. ფიქრებიდან გამოვერკვიე და კაფეტერიაში მომივიხედე.
-ახლავე მოვალ, ნაილთან საქმე მაქვს, - ყალბად გავიღიმე და ნაილისკენ წავედი, რომლის მაგიდიდანაც ჟრიამული მოისმოდა.
-ჯე-ი-რა-ნი! - თავის მეგობრებს ჯეირანს ეთამაშებოდა, რომ დამინახა რომ მოვუვახლოვდი, გამიღიმა, გვერდით ჩაიჩოჩა, მეც იქვე ჩამოვჯექი და მათ თამაშს ცქერა დავუწყე.
რაღაცაზე ჰქონდათ სანაძლეო დადებული. მათმა ჟრიამულმა ისევ დააყრუა ყურები როდესაც ნაილმა მოწინააღმდეგეს „ჯეირანი“ მოუგო.
-ჯანდაბა! არასდროს აგებს! - ამოიოხრა ერთ-ერთმა.
-იქნებ ერთხელ მაინც შეგვიწყალო ნაილ! - მოწინააღმდეგემ გადაიხარხარა.
-ახლა წადი და ელზას უთხარი რომ მოგწონს, - გამარჯვებულის ღიმილით უთხრა ნაილმა. ისევ ბიჭების შეძახილევბი გაისმა და ნიალის მოწინააღმდეგეც ქერათმიანი, სათვალიანი გოგონასკენ გაემართა.
-გუშინ რომ დაგვავიწყდა დანარჩენი წიგნების ნახვა? - გავახსენე ნაილს.
–აჰჰჰ ხოომ, აღარც გამხსენებია –ამოიოხრა. -დღეს არ მცალია და ხვალ სკოლის შემდეგ ჩემთან სახლში მოდი თუ სხვა გეგმები არ გექნება.
-არა, არ მაქვს. ხვალ შეგხვდები.
-კარგი, - გამიღიმა ნაილმა და მეც ჩემი მაგიდისკენ გავემართე.
სკოლამ უინტერესოდ ჩაიარა. გაგვაბრთხილეს რომ იქით კვირაში უკვე ტესტის წერა მოგვიწევდა, ამიტომ სახლში რომ დავბრუნდით მე და ლილი გაკვეთილებს ჩავუჯექით. ყველაფერი გავიმეორე პირველი გაკვეთილიდან მოყოლებული. კონსპექტებადაც ამოვწერე რომ სწავლა უფრო გამადვილებოდა.
მეორე დღეს სკოლის შემდეგ, უკვე ნაილის სახლთან ვიდექი და კარზე ზარს ვრეკავდი. გავშრი როდესაც კარები ზეინმა გამიღო. ჯინსის შარვლის გარდა არაფერი ეცვა, თმები არეული ჰქონდა და ნამძინარევი სახით მომჩერებოდა.
-ისევ შენ? - მობეზრებული სახით გამომხედა.
-გაიხსენე პროექტზე ვმუშაობთ, - ჩუმად ვუთხარი და სახლში შევედი.
-აჰ, რა თქმა უნდა, - ამოიბუზღუნა, - ნაილ!
-ჰო, - მეორე სართულიდან ნაილის ხმა მოისმა.
-ბარბი მოვიდა, - ღმერთო ჩემო, როგორ ვერ ვიტანდი ზედმეტსახელებს რომ მარქმევდა, თვალები დავუბრიალე და მეორე სართულის კიბეებზე ავირბინე სადაც უკვე ნაილი ღიმილით მელოდებოდა.
-როგორ ხარ?
-მშვენივრად, - გავიღიმე და მის ოთახში შევედი. ჩვეულად იგივე სკამზე ჩამოვჯექი და ჩანთა გვერდით დავიდე. მე და ნაილი სამუშაოდ მოვემზადეთ თუ არა კარზე კაკუნი გაისმა და ოთახში თავი ზეინმა შემოყო.
-რა გინა? - ნაილმა ამოიოხრა და ზეინს გახედა.
-ლუდი, ნაბახუსევიდან რომ გამომიყვანოს, - გაიღიმა ზეინმა და თავისი ქათქათა, უნაკლო კბილები გამოაჩინა. ნაილმა თვალები გადაატრიალა და შემდეგ უხეშად მიმართა.
-მერე დალიე.
-გაგვითავდა და ამიტომ გაწუხებ.
-მე ვერ წავალ საყიდლად პროექტზე ვმუშაობ!
-უნდა წახვიდე, თავი საშინლად მისკდება, - კარი უფრო გააღო და შიგნით შემოვიდა, ზევიდან რათქმაუნდა არფერი გადაუცვამს. თავი თმებში ჩავმალე და ვეცადე მთელი ყურადრება წიგნზე გადამეტანა და მისი შიშველი სხეულითვის არ შემეხედა.
-არ შემიძლია-თქო!
-ჯეირანი! - მობეზრებულმა უთხრა ზეინმა და მუშტი წინ წამოსწია. თავი წამსვე წამოვწიე და ნაილს გავხედე, რომელიც უკვე გამარჯვებული იღმოდა. წამოდგა და თამაში დაიწყეს, მაგრამ პირი ღია დამრჩა როდესაც ნაილმა წააგო.
- წადი ლუდი მომიტანე, - ზეინმა თავში წამოარტყა ნაილს.
ნაილმა მოიოხრა და მე გამომხედა, - ბოდიში ანაბელ, მალე დავბრუნები.
-არაუშავს, - ზრდილობიანად გავიღიმე და საქმეს მივუბრუნდი. ნაილი ოთახიდან გავიდა და მე და ზეინი მარტო დაგვტოვა.
თავს უხერხულად ვგრძნობდი, ვერ მოიაზრებს რომ მარტო დამტოვოს და მეცადინეპბის საშალება მომცეს?! ის კი პირიქით მოვიდა, ჩემი სკამის საზურგეს დაეყრდნო და ჩემს რვეულში ჩაიხედა.
-რატო არ წერ? - ინტერესით იკითხა.
-იმიტომ რომ თავზე მადგახარ, - გაღიზიანებულმა ვუთხარი.
-ყურადღებას გიფანტავ? - გაიცინა, აღარ მიპასუხია და მთელი ყურადრება წიგნზე გადავიტანე. შემდეგ ვიგრძენი როგორ მომშორდა, შვებით ამოვისუნთქნე მაგრამ სკამი გამოსწია და გვერდით მომიჯდა, რაზეც თვალები გადავატრიალე, მაგრამ ისევ ვეცადე დამეიგნორებინა. რამდენიმე წიგნი აიღო და მათი თვალიერება დაიწყო, შემდეგ კი მობეზრებულმა უკან მაგიდაზე დააგდო და გაიზმორა. ვცდილობდი რამე წამეკითხა მაგრამ საკუთარ თავს ვატყუები, თვალის კუთხიდან მის მოქმედებებს ვადევნებდი თვალს.
შევკრთი როდესაც ბარძაყზე შეხება ვიგრძენი, წიგნი ხელიდან გამივარდა და გაფართოებული თვალებით ზეინს გავხედე, რომლის ხელიც ნელა მიიკვლევდა გზას ჩემი საცვლისკენ. კაბა ამიწია თუ არა მაშინვე დაფეთებული წამოვხტი.
-ყოველთვის ამას რატომ აკეთებ?! - ნერვებმოშლილმა ვკითხე და აწეული კაბა გავისწორე.
-იმიტომ რომ ვგრძნობ სიამოვნებისგან როგორ თრთიხარ ჩემი შეხებისას, - მაცდური ღიმილით კიდევ უფრო მომიახლოვდა, პირი გავაღე რომ მეუარა, მაგრამ წინადადებას თავი ვერ მოვუყარე მანამ სანამ ხელი არ წამავლო და მეც დამბრთხალი არ გავხტი.
-ნ-ნაილი ხომ არასდროს აგ-გებს და ეს სპეციალურად გაითამაშეთ რომ ჩემთან მარტო დარჩენილიყავი არა?!
-რამხელა წარმოდგენა გქონია შენ თავზე, - დამცინავი სახით გამომხედა, რამაც გული მატკინა, ისევ ის ძველი ზეინი დაბრუნა, - რატომ უნდა მინდოდეს შენთან ერთად მარტო დარჩენა.
არ ვიცი რატომ მაგრამ მისმა სიტყვებმა გული ძალიან გამიტეხა, არ აქვს უფლება ასეთი საშნელებები მელაპარაკოს და ყოველ ფეხის ნაბიჯზე დამამციროს! თავი ჩავღუნე და მოვტრიალდი. ნიკაპი ნერვიულობისგან ამითამაშდა და არ მინდოდა მტირალი კიდევ ერთხელ დავენახე.
-მართალი ხარ, - ჩემი ხმა ვერ ვიცანი, ამდენი ტკივილისგან და უარყოფითი ემოციებისგან გამბზარვოდა, - საშნელება ვარ! - აცრემლებული თვალები ხელით მოვიწმინდე, - ყველასგან მიტოვებული უსუსური არსება ვარ, ამიტომაც მექცევი შენ ასე ცუდად და ყოველი ჯერზე როდესაც შანსი მოგეცემა მამცირებ და ფეხქვეშ მთელავ! - ტკივილი იმდენად ძლიერი იყო რომ თავი ვეღარ შევიკავე და ცხარე ცრემლები თვალებიდან ღვარად გადმომვარდა.
-ჰეი, - მოჩვენებითი სითბოთი მითხრა და ხელი მხარზე ჩამომადო რომ შემოვეტრიალებინე, მაგრამ გავჯიუტდი. არ მინდოდა დავენახე, მსურდა რომ წასულიყო და მარტო დავეტოვებინე მისივე სახლში.
როგორც იქნა მოახერხა და მის მხარეს შემომატრიალა, - რატომ გაქვს შენს თავზე ესეთი ცუდი წამოდგენა? -ხელი ნიკაპქვეშ ამომიდო და სახე ამაწევინა.
-მგონი ვიღაცამ უნდა იზრუნოს იმაზე რომ თავი სრულფასოვნად იგრძნო. -ჩემთან ძალიან ახლოს მოიწია, ჩვენს შორის თითქმის აღარ იყო მანძილი. გაშეშბული, ხესავით ვიყავი აყუდებული. მას კი ნელ ნელა მოჰქონდა თავი ჩემი ყელისკენ, თმა ამიწია და ვიგრძენო როგორ მომადო ცხვირი ყელზე. –მმმმ.. არაჩვეულებდივი სურნელი გაქ –მითხრა როცა ჩემს კანს დაყნოსა. –შენი კანი კი ისეთი ნაზი და უბიწოა, - ტუჩები ყელში ამისრიალა თან მეჩურჩულებოდა თან მკოცნიდა. სუნთქვა შემეკრა და ჩემდაუნებურად თვალები დავხუჭე.
ვიგრძენი, როგორ მომაშორა ტუჩები, მინდოდა თვალი ახლა მაინც გამეხილა, მაგრამ ვერ შევძელი.
–თვალი გაახილე, მინდა გიყურო –საჩვენებელი თითი დახუჭულ თვალზე გადამატარა. თვალები ნელ–ნელა გავახილე და მაშინვე მის ღრმა მუქ ყავისფერ თვალებს შევეჯახე.–ესეთი კეთილი, უმანკო და უცოდველი თვალები ჯერ არასდროს მინახავს –ნერწყვი გადაყლაბა და რამდენიმე წამით თვალები დახუჭა. მის ყოველ კომპლიმენტზე გული მიჩქარდებოდა და სუნთქვა მეკვროდა. ვიცოდი რომ გაუნძრევლად დგომა და იმის ყურება რას მიშვებოდა ზეინი არ შეიძლებოდა, მაგრამ არ შემეძლო მისგან გაწევა, ერთი ნაბიჯითაც კი. ხელი კისერში შემომიცურა და ტუჩის კუთხეში მაკოცა, შემდეგ კი ტუჩებზეც გადაინახვლა. გამაჟრჟოლა, სხეულში ერთიანად დამიარა სიამოვნების ჟრუანტელმა, დაუფიქრებლად ხელები მის შიშველ წელზე შემოვხვიე. ჩაიღიმა და ენა ჩემს პირში შემოასრიალა. თვალები დავხუჭე და ხელი უფრო ზემოთ, კისერთან ავაცურე. ამოვიკვნესე, როცა ერთი ხელი საჯდომზე მომიჭირა. –
მომწონ შენი – შევკრთი, როცა ეს სიტყვები სოსწყდა ზეინის ბაგეებს. სახეზე ალბათ ერთიანად ავწითლდი.
–დამშიდდი ეს კომპლიმენტია–ისევ ჩაიცინა და ტუჩები ყელთან ჩაასრიალა. ბეწვი ამეშალა რდესაც კისერში კანის წუწვნა დაიწყო, ამიტომ გაუაზრებლად თმაში მოვქაჩე რის გამოც კვნესა მოსწყდა მის ბაგეს და შემდეგ ვიგრძენი როგორ ჩამესო მისი ბასრი კბილები კანში.
ამოვისკულუკუნე თუ არა მაშინვე მომშორდა და ენა ნაზად გადამისვა ახურებულ კანზე, შემედეგ კი სული შეუბერა.
-გიხდება ჩემი ნაკვალევი, - ღიმილით მითხრა და თმა კისრიდან კარგად გადამიწია.
-რ-რა? - დაბნეულმა ვკითხე, მას კი ჩაეცინა. მეორე მხარეს, სარკისკენ მიმატრიალა და საკუთარი თავი დამანახა. კისერში ორი დიდი ჩალურჯება მქონდა. ო, ღმერთო! თმები სწრაფად ჩამოვირარე კისერზე რასაც ზეინის სიცილი მოყვა. ორივე შევხტით, როდესაც შემოსასვლელი კარის გაღება-დაკეტვის ხმა გავიგეთ.
-ოჰჰჰ, - თვალები გადაატრიალა ზეინმა, - მე ჩემს ოთახში ვიქნები, - სახე ამაწევინა, ტუცებში ბოლოჯერ მაკოცა და ოთახიდან გავიდა.
სასწრაფოდ მაგიდას მივუჯექი და წიგნი ავიღე თავის მოსაჩვენებლად, რომ ვკითხულობდი ნაწერს. რა დავაკვირდი უკუღმართი იყო და წამსვე ამოვატრიალე და ოტახის კარიც გაიღო.
-ზეინი სადაა? - გაკვირვებულმა მკითხა მე კი მხრები ავიჩეჩე.
-არ ვიცი, - უმანკო სახით გავხედე.
-აჰ, კარგი, - თავი მოიქექა ნაილმა და დაბნეულმა გამომხედა, - ლუდს მივცემ, - ბოთლი ამიწია რომ დამენახა შემდეგ კი კარები მიხურა. ღრმად ამოვისუნთქე, ღმერთო! სწრაფად რომ არ გვემოქმედა შეილებოდა შემოესწრო!
ცოტახანში ნაილიც დაბრუნდა, ოთახში ღიმილით შემოვიდა და გვერდით მომიჯდა.
-აბა რამე იპოვე?
-ჯერ ვეძებ, - ღიმილითვე ავხედე და თმები კიდევ უფრო გადმოვიგდე მარჯვენა მხარეს.
-ამდენი ხანი?
-ჰო, ჯერ ვერ ვიპოვე საჭირო მასალა.
-კარგი, - ნიალმა ჩაიცინა და წიგნი გადაშალა. სახეზე წამოვხურდი და თავი წიგნში ჩავრგე. იმ ამბის შემდეგ მიჭირდა მობილიზირება, სულ ზეინზე მეფიქრებოდა.
-რაღაც დაძაბული ჩანხარ, - სერიოხული სახით მკითხა ნაილმა და მას გავხედე.
-ა-არა? გეჩვენება ალბათ, - დაბნეულმა თავი გავაქნიე და სულ წიგნში ჩავრგე თავი. დიდ შარში ვარ!
ამის შემდეგ სახლში ისე წამოვედი ზეინი არ მინახავს, ჯერ არ იყო იმდენად დაღამებული და ნაილის გამოცილებაზე უარი ვთქვი. ქუჩაში ქარი უბერავდა და თმებს მირევდა, როგორც იქნა ძლივს მივაღწიე სახლში და მეორე სართულზე ჩემს ოთახში ავედი, იმ წამსვე აივნიდან ლილი გადმოძვრა, ალბათ ლიამმა მოიყვანა.
გამიღიმა შემდეგ კი ღიმილი სახეზე გაუქრა და ჩემსკენ გაფართებული თვალებით დაიძრა. გაკვირვებული შევიძმძნე.
-რა მოხდა? - შეშფოთებულმა ვკითხე.
-ეს ვინ გაგიკეთა? - ასევე შეშფოთებულმა მკითხა და ხელით კისრისკენ მიმანიშნა. ო არა! წამსვე თმით დავიფარე ის ადგილი.
-არავინ! - მაშნვე ვიუარე.
-ანაბელ რა მოგივიდა?! - არ მეშვებოდა ლილი.
-რაღაცას მივარტყი ქუჩაში რომ მოვდიოდი, არაფერია ლილი.
-ანაბელ ნუ მატყუებ! დროზე მითხარი ვინ გაგიკეთა.
-ღმერთო! - ამოვიხვნეშე, საწოლში ჩამოვჯექი და თავი ხელებში ჩავრგე.
-ნაილი იყო? - დაეჭვებულმა მკითხა ეველინმა.
-ღმერთო არა! - წამოვიყვირე მაშნვე.
-აბა ვინ იყო?
-ზეინი..]
თავი14
-ეს ვინ გაგიკეთა? - ასევე შეშფოთებულმა მკითხა და ხელით კისრისკენ მიმანიშნა. ო არა! წამსვე თმით დავიფარე ის ადგილი.
-არავინ! - მაშნვე ვიუარე.
-ანაბელ რა მოგივიდა?! - არ მეშვებოდა ლილი.
-რაღაცას მივარტყი ქუჩაში რომ მოვდიოდი, არაფერია ლილი.
-ანაბელ ნუ მატყუებ! დროზე მითხარი ვინ გაგიკეთა.
-ღმერთო! - ამოვიხვნეშე, საწოლში ჩამოვჯექი და თავი ხელებში ჩავრგე.
-ნაილი იყო? - დაეჭვებულმა მკითხა ეველინმა.
-ღმერთო არა! - წამოვიყვირე მაშნვე.
-აბა ვინ იყო?
-ზეინი..
-რაა? –თვალები გაუფართოვდა. დარცხვენილი ჩამოვჯექი საწოლის კიდეზე და ამოვიოხრე.
–ეს რატომ გაგიკეთა? რამე დაუშავე? –კითხვები მომაყარა და ჩემკენ მოიწია, რომ კარგად ენახა. ლილის თითქმის ყველაფერი მოვუყევი, თუ როგორ გადამარჩინა ნამუსის ახდას ლიამის დაბადების დღეზე, შემდეგ ღამით როგორ მომაცილა და ტუჩის კუთხეში როგორც მაკოცა. ჩემი და ზეინის პირველ კოცნაზეც ვუთხარი, ოღონდ ისინი არ მითქვამს, როგორ მომიჭირა საჯდომზე ხელი და როგორ ცდილობს სულ რომ ხელი ჩემს საცვლამდე მიიტანოს. თავი ჩავხარე, ცოტახანი ასე ვიყავი შემდეგ კი ამოვიხედე და დავინახე გაშტერებული ლილი, როგორ მიყურებდა პირდაღებული, შემედეგ კი ეჭვის თვალით შემომხედა.
–ეს ყველაფერი მოიგონე ხომ? –როგორც ჩანს მას ჩემი არ სჯეროდა, მაგრამ რა დასაჯერებელი იყო. მე ხომ ანაბელი ვარ, ის კი ზეინი. ყველაზე არასასურველი გოგო და ყველაზე მიმზიდველი ბიჭი. მე და ზეინი როგორც ცა და დედამიწა ისე შორს ვართ ერთმანეთისგან.
–ხო კარგი მოგატყუე –ამოვიოხრე –აბა ისე არ მიჯერებ რომ უბრალოდ რაღაცას მივარტყი.
–ხო, კარგი –ხელი ჩაიქნია – უკვე მჯერა, ეს ბევრად უფრო დამაჯერებელია. –მითხრა და საწოლზე გადაწვა. ოჰ ღმერთო, ლილიც კი ფიქრობს რომ მახინჯი ვარ და ზეინი არასდროს შემომხედავს. რატომ დავიჯერე ზეინის კომპლიმენტები? თვალებზე ცრემლები მომადგა, სასწრაფოდ ავდექი და სააბაზანოში შევედი, რომ ლილის არ დაენახა როგორ ვტიროდი. სარკეში ვიყურებოდი და ჩემი თავის მიმართ ზიზღს ვგრძნობდი, ზიზღს იმიტომ რომ ესეთი ბავშური და მიამიტი ვარ. ამ ქვეყანაზე ყველას და ყველაფრის მჯერა. ზუსტად იმიტოა რომ ბოლოს ერთადერთი ვინც გულნატკენი რჩება ეს მე ვარ. ონკანი მოვუშვი და სახეზე ცივი წყალი შევისხი ცრემლების მოსაშორებლად, სახე პირსახოცით მოვიწმინდე და ისევ ოთახში დავბრუნდი.
–რატომ იტირე? –მკითხა ლილიმ, როცა ჩემი დაწითლებული თვალები დაინახა.
–არაფერია, დედა გამახსენდა–მოვიტყუე და მაგიდას მივუჯექი.
ფიზიკის წიგნი ავიღე და უაზროდ ჩავაშტერდი, აღარ მინდოდა ლილის კიდევ რამე ეკითხა.
–ეს მართლა ზეინმა გიქნა, არა? –უკნიდან ლილის ხმა მომესმა. თავი ამოვწიე და მას შევხედე. პასუხი არ გამიცია, უბრალოდ თავი დავუქნიე.
–დედაჩემმა ან მამაჩემმა რომ დაგინახოს ხომ იცი რა მოხდება? –თავი ისევ უხმოდ დავუქნიე.
–ესეიგი თავის ნაფერებ მოტოციკლზე დაგსვა? –ტუჩებზე ღიმილი შეეპარა და თვალები ეშმაკურად აუციმციმდა. მხოლოდ წარბები ავუწიე და ჩავიცინე
- ზიეინმა თავის მოტოციკლზე სხვა დასვა და ეს ადამიანი ჩემი დეიდაშვილია, ლიამს უნდა ვუთხრა.–წამოიძახა ბედნიერმა.
-რა?! არა გთხოვ არაფერი არ უთხრა! - სახეზე სულ ავხურდი.
-ყველაფერს კი არ ვეტვი, იმას რომ მოსწონხარ.
-ღმერთო ლილი არაფერი თქვა! ზეინს არც კი უთქვამს რომ მოვწონვარ, სულ მამცირებს, როგორ შეიძლება მე მოვწონდე.
-გამცირებს? - გაკვირვებული მომაშტერდა, - როგორ თუ გამცირებს?
–ხო, სულ ცდილობს რომ მიკბინოს და გული მატკინოს –მხრები ავიჩეჩე.
–და შენ მაინც აძლევ უფლებას რომ შეგეხოს და გაკოცოს? –ლილი გაოგნებული იყო ჩემი საქციელით.
მისმა რეაქციამ მიმახვერდა რომ ქუჩის ქალივით ვიქცეოდი, როცა ზეინს ვაძლევდი უფლებას რომ ჩემთვის ეკოცნა, მიუხედავად იმისა რომ არც კი მოვწონდი. შემრცხვა ჩემი საქციელის და სახეზე მთლიანად წამოვწითლდი.
–მე ვერ ვაკონტროლებ ამას, მინდა წინააღმდეგობა გავუწიო, მაგრამ ვერ ვახერხებ, არ შემიძლია –ვცდილობდი თავი დამეცვა.
–მესმის, ის ხომ ზეინია,–ამოიოხრა. –ვფიქრობ მისგან თავი შორს უნდა დაიჭირო.
–ხო, ვცდილობ, მაგრამ ის ყოველი ფეხის ნაბიჯზეა, სადაც არ უნდა წავიდე ყველგანაა.
ლილი ცოტახანს დაფიქრდა.
–მან ხომ გადაგარჩინა გაუპატიურებას?
–კი.
–ხომ დაგსვა თავის მოტოციკლეტზე? –თავი დავუქნიე.
–ხომ გკოცნის?
–ხოო...
–და იქნებ მართლა მოსწონხარ?
–კარგი რა, შენ მართლა ფიქრობ მაგას? –ხელი ჩავიქნიე.
–აბა რატომ გააკეთებდა ამ ყველაფერს?
მხრები ავიჩეჩე
–მას რას გაუგებ.– ამოვიოხრე და ისევ წიგნს მივუბრუნდი. ვცდილობდი დავალებები გამეკეთებინა, მაგრამ ლილი არ მაცდიდა, უამრავ კითხვას მისვამდა და გეგმევს აწყობდა როგორ უნდა გაგვერკვია ზეინს მართლა ვაინტერესებდი თუ არა.
მეორე დღეს სკოლაში სიხარულით წავედი, თან ერთი სული მქონდა როდის წამიყვანდა ნაილი თავის სახლში რომ ლილის ერთ–ერთი გეგმა განმერხოციელებინა რითიც შეიძლებოდა გაგვეგო მოვწონდი თუ არა ზეინს.

საწოლზე ვიწექი წამოწოლილი და ვფიქრობდი ჩემ გეგმაზე რომელიც ჩაიშალა, ნაილმა გამომიცხადა რომ ბიბლიოთეკაში უნდა გვემეცადინა .ახლა ვხვდები ეს რატომ გააკეთა, ალბათ მიხვდა რა მოხდა ჩემს და ზეინს შორის და არ სურდა ეს კიდევ ერთხელ განმეორებულიყო. თავს ძალიან შერცხვენილად ვგრძნობ. კიდევ უფრო დაკვირვებული უნდა ვყოფილიყავი, მე კიდე მის სახლში მისვლას და ისევ მის ვკლავებში ჩავარდნას ვაპირებდი. ღმერთო რა სულელი ვარ!
ხუთშაბათს სკოლის შემდეგ ლილის ბევრი ხვეწნის შემდეგ
რბოლაზე წავედი და ვუყურებდი როგორ ელაპარაკებოდა ზეინი ლუის. არ ვიცი რატომ დავთანხმდი ლილის ისევ აქ გამოყოლაზე, ბოლოს აქ რომ ვიყავი პოლიციამ რამის დამიჭირა. სად მაქ საერთოდ ჭკუა. ჩემს თავზე ვბრაზობდი, მაგრამ მაინც მიხაროდა რომ ზეინს ვხედავდი.
–რამდენიმე წუთში რბოლა დაიწყება, ყველა მოემზადეთ. – გაისმა გამაყრუებელი ხმა და და რამდენიმე წამში მწკრივში რვა მოტოციკლეტი ჩამწკრივდა. ზეინი მარჯვნიდან მესამე იყო. იქვე გავარჩიე ჰარის მოტოციკლიც, ზეინისგან ორის დაშორებით იდგა.
–სამი.. ყველა მოემზადა. – ზეინმა ეშმაკურად გამომხედა, თვალი ჩამიკრა და ჩაფხუტი მოირგო. –ორი.. გაზს დააჭირეს ფეხი და ბუღი დააყენეს მოტოციკლეტებს. ჰარისკენ გავიხედე და დავინახე როგორ გაიხედა ზეინისკენ, ჩაიცინა და ჩაფხუტი მოირგო, ეს სავარაუდოდ ზეინსაც უდნა დაენახა, რადგან მისკენ იყურებოდა. –ერთი!! –გაისხმა ხმა და შვიდი მოტოციკლი ადგილს მოსწყდა ერთის გარდა, რადგან ამ უკანასკნელს რაღაც დეტალი გაუსკდა და ვერ დაიძრა.
-ამის დედაც! - გამძვინცვარებულმა იყვირა ზეინმა და ჰარისკენ გაიქცა, მაგრამ ვეღარ დაეწია, უკნიდან კი ბიჭები ეცნენ გასაკავებლად. ღრიალებდა და უწმაწურ სიტყვებს გამწარებული ისვრიდა, ლილის ანერვიულებული ავეკარი, ისიც შეშფოთებული სახით იხედებოდა იქითკენ სადაც ზეინს ლიამი და ლუი აკავებდნენ. ბიჭებმა ზეინი იმ ადგილს გამოარიდეს და ჩვენთან მოიყვანეს.
ჩაფხუტი მოიხსნა და კიდევ ერთხელ შეიკურთა.
–მოვკლავ მაგ ნაბიჭვარს –ცოფებს ყრიდა. სიგარეტი ამოიღო და სასწრაფოდ მოუკიდა. ეწეოდა თან რაღაცეებს ბუტბუტება, ესეთი გამწარებული მაშინაც კი არ იყო, როცა ჰარის სცემდა. ნეტა რა ხდება მათ შორის? რატომ სძულთ ესე ერთმანეთი და რატომ ცდილობენ სულ ერთმანეთისთვის რაიმის დაშავებას?
–და აი გამარჯვებულიც –გაისმა ისევ ის გამაყრუებელი ხმა. –მიესამლეთ დღევანდელ ჩვენს ჩემპიონს ჰარის სტაილსს.
ჰარი მოტოციკლეტიდან გადმოვიდა და ჩაფხუტი მოიხსნა, სახეზე გამარჯვებულის იერი გადაჰკვროდა. ამის დანახვაზე მაშინვე ზეინს გავხედე, ვიცოდი ამაზე საშინელი რეაქცია ექნებოდა. ავისმომასწავლებლად ჩაიცინა და მისკენ გაიწია. არ ვიცი რა დამემართა ან ეს რატომ გავაკეთე, მაგრამ ჩემდა უნებურად ზეინს ხელზე ხელი წავავლე და მოვექაჩე.
–არ წახვიდე– უეცრად მოსწყდა ჩემს ბაგეებს, არ მინდოდა რომ მასთან ეჩხუბა და რაიმე დაშავებოდა, მაგრამ რატომ გავაკეთე ეს, ახლა ყველა მე მომშტერებია გაკვირვებული სახეებით.
–იქნებ მისი ბრალი არ იყო –სიტუაციის გამოსწორება ვცადე.
–რა მეამიტი ხარ –თვალები გადაატრიალა–არსად წახვიდე აქ იდექი, მალე დავბრუნდები. –ახლა ყველას გაკვირვებული მზერა ზეინისკენ იყო მიმართული. დავიბენი და ხელი ნელ–ნელა ჩამოვუშვი.
ზეინი ჰარისკენ წავიდა, მის შეჩერებას როგორც ჩანს არავინ აპირებდა, ალბათ იმიტომ რომ იცოდნენ მაინც არ ექნებოდა აზრი.
–მოდი აქ შე –დაუღრიალა ზეინმა და საყელოში ძლიერად მოკიდა ხელი. ის ის იყო მუშტი სახეში უნდა დაერტყა ჰარისთვის, როცა თითონ მიიღო ძლიერი დარწყმა მუცლის არეში.
-შენი დედაც ნაბოზვარო –ისევ დაიღრიალა ზეინმა და ორმაგად გამწარებული ისევ ეცა ჰარის. შეშინებულმა ლიამს გავხედე
–გთხოვ გააშველე, მოკლავს –შევევედრე და ისევ მათ გავხედე. ჰარი უკვე ძირს ეგდო ზეინი კი მის ზემოდან იყო მოქცეული.
–აზრი არ აქ, უბრალოდ დატკბილი სანახაობით –მიპასუხა ლიამმა ისე რომ მათთვის თვალი არ მოუშორებია.
ლილის ხელი ჩავკიდე და თვალები დავხუჭე, აღარ მინდოდა ამ სისასტიკისთვის კიდევ მეყურებინა.
–ოუუუჰ– წამოიძახა ლილიმ და მაშინვე თვალი გავახილე რომ მენახა რა ხდებოდა. ჰარის პირიდან სისხლი გადმოსდიოდა და წვეთები ძირს, მიწაზე ეცემოდა, სავარაუდოდ ეს ზეინის ძლიერმა დარტყმამ გამოიწვია.
ჰარი უკვე თვალებიდან ვეღარ იხედებოდა, ცდილობდა გაეხილა მაგრამ არ გამოსიოდა.
–გთხოვთ ჰარის უშველეთ –ხმა გაბზარულმა ამოვისლუკუნე და თვალებიდან გადმოგორებული ცრემლები მოვიწმინდე. მინდოდა მივსულიყავი და მე გამომეყვანა მეხსნა ჰარი ზეინისგან, მაგრამ გამახსენდა ბოლოს ეს რომ გავაკეთე რა დამემართა, ამიტომ ჩემმა სიმხდალემ და უსუსურობენ გაიმარჯვა და ადგილზე დამტოვა.
ჰარიც ზეინზე არანაკლებ ძლიერი იყო, მაგრამ ამჯერად ზეინს მისი სიბრაზე უფრო ეხმარებოდა და უფრო აძლიერებდა, გამწარებული ურტყავდა ჰარის, საპასუხოდ კი არაფერს იღებდა..
თავი15
ტირილს ვერ ვწყვეტდი,როდესაც ვხედავდი როგორ უმოწყალოდ ურტყამდა ზეინი ჰარის,არ ვიცი რა ხდება მათ შორის ასეთი, მაგრამ ყველაფრისდა მიუხედავად ასე საცემრად როგორ გაიმეტა?! როდესაც ვიფიქრე,რომ ჰარი უკვე მკვდარი იყო ამდენი ცემისგან,ზუსტად ამ დროს ხელი ზემოთ ამოსწია და ზეინს მუშტი სახეში უთავაზა, წამოვიყვირე და პირზე ხელი ავიფარე, არ შემეძლო იმის ყურება როგორ იღებდნენ ისინი ერთმანეთის დარტმებს. მე და ლილი ვკანკალებდით შიშისგან,დანარჩენები კი ამ სცენას კმაყოფილი ღიმილით უყურებდნენ, თითქოს წინ რაიმე სასიამოვნო სცენა ყოფილიყოს.ზეინმა ცხვირზე ხელი მოისვა,მომენტით ისარგბლა ჰარიმ და ზეინს რამდენჯერმე დაარტყა,გული საოცრად მქონდა აჩქარებული და თვალებიც მეწვოდა ამდენი ტირილისგან. ლილის ვეხუტებოდი და ვლოცულობდი, რომ ეს კოშმარი მალე დამთავრებულიყო! ღმერთმა ჩემი ლოცვა შეისმინა, როდესაც ლუი მათკენ წავიდა და ისინი გააშველა. ჰარი ფეხზე ვერ დგებოდა, თუმცა საბოლოოდ მაინც წამოიწია, ბორძიკობდა, ზეინის ჩაშავებული თვალები მაშინებდნენ
-სშვილი -შეიკურთხა ზეინმა,გადააფურთხა და ჩვენსკენ წამოვიდა,ლიამი ლილის მოეხვია და აწყნარებდა, მე კი მარტო ვიდექი და ვკანკალებდი,როდესაც ზეინი მომიახლოვდა ხელი მკლავზე მომკიდა
-სისხლი გდის ცხვირიდან -ამოვილუღლუღე და ცრემლები მოვიწმინდე.
-არაუშავს,მას უფრო მეტი მოხვდა -კმაყოფილმა ჩაიცინა.
-მაგრამ არც შენ დარჩენილხარ აუღებელი ციხე-სიმაგრე -უკმაყოფილოდ ამოვიოხრე,რაზეც ზეინს ჩაეცინა. კურტკა მხრებზე კარგად შემოვიჭირე და თავი დავხარე. ლილისკენ მივტრიალდი
-ლილი არ წავიდეთ? -ვკითხე.
-შენ ჩემთან ერთად წამოხვალ -ბოხი ხმით თქვა ზეინმა, გაკვირვებული მისკენ შევტრიალდი -არ მიყვარს მარტო, ფეხით სიარული -დაამატა,არ ვიცი რატომ,მაგრამ თავი დავუქნიე, ლილის გავხედე,თავი დამიქნია და ტუჩის მოძრაობით მანიშნა რომ ფრთხილად ვყოფილიყავი.ლილის ჰაეროვანი კოცნა გავუგზავნე და ზეინთან ერთად წავედი. გვერდი-გვერდ მივდიოდით, ცოტახნით ხმას არ ვიღებდი,ზეინი კი შიგადაშიგ იგინებოდა.
-მოტოციკლს არაფერ აღარ ეშველება? -ვკითხე ჩუმად, ზეინმა შემომხედა
-ეშველება -თავი დამიქნია -ცოტა პრობლემატური ადგილია გაფუჭებული და ჩალიჩი დასჭირდება -მიპასუხა
-აჰჰ მე საერთოდ ვერ ვერკვევი ეგეთებში -მსუბუქად გავიცინე,ზეინს ავხედე და ისიც იცინოდა.მასთან ასე ახლოს ყოფნა გონებას მირევდა,თანაც ის არ ცდილობდა,რომ დავემცირებინე ან ჩემთვის რაიმე ცუდად ეთქვა და ამიტომ უფრო თავისუფლად ვგრძნობდი თავს.
-შენსა და ჰარის შორის რა ხდება?რატომ ვერ იტანთ ერთმანეთს? -დაუფიქრებლად ვიკითხე,ვიცი სულელი ვარ ამ კითხვის გამო, მაგრამ მაინტერესებს.ზეინის სახეს შევხედე,მთლიანად გასწითლებოდა,ყბას ყბაზე აჭერდა,ხელები მომუშტა. ვიფიქრე რომ დამარტყამდა და ჩემი თავი გავკიცხე ამ კითხვის გამო,ზეინმა ღრმად ამოისუნთქა და მე გამომხედა
-აგრილდა,ხომ არ გცივა? -საუბარი გადაიტანა და მივხვდი რომ იმ თემას მეორედ არ უნდა შევხებოდი.
-ცოტა -ღიმილით ვუთხარი,ზეინმა თავისი გრძელი ტორები მხრებზე მომხვია და გულში ჩამიკრა. მისგან ეს ქცევა ყველაზე მეტად გამიკვირდა, გული ამიჩქარდა და თვალები ცრემლებით ამევსო,არ ვიცი რატომ. ალბათ გადამეტებული ემოციების ბრალია. როცა ვიფიქრე,რომ ასე მშვიდად მივაღწევდით სახლამდე,ზუსტად ამ დროს ჩვენს წინ 3 ბიჭი გამოჩნდა,ზეინმა ამოიოხრა,ხელები წელზე უფრო ძლიერად მომიჭირა და მის ტანს ამაკრო. გავჩერდით, გული შიშისგან ამიჩქარდა.
-გვერდით შესასვლელია,იქ შედი და არ გამოხვიდე -ყურში ჩამჩურჩულა.
-მალიკ -დამცინავად დაიწყო ლაპარაკი შუაში ყველაზე დიდმა. მას არამეგობრული ღიმილი გადაკვროდა სახეზე, რაც გულს უარესად მიჩქარებდა.
-ანაბელ სწრაფად -კბილებში გამოსცრა, შემდეგ კი შესახვევისკენ მიბიძგა,მის ნებას დავყევი და შესახვევში შევუხვიე,თუმცა არ შემიძლია მისი მარტო დატოვება. იქვე დავდექი და ჩუმად თვალს ვადევნებდი მათ. სამწუხაროდ არ მესმოდა რაზე ლაპარაკობდნენ. ბოლოს იმ შუაში მდგომმა კაცმა ზეინს სახეში მუშტი დაარტყა, ის ზეინზე ბევრად დიდი იყო,ზეინი ინერციით უკან წაბორძიკდა,პირზე ხელი ავიფარე რომ არ მეყვირა, ცრემლები ლოყებზე გზას მიიკვლევდნენ. თითოეული მათი მუშტი,რომელიც ზეინისკენ იყო მიმართული,მე მტკიოდა. ვგრძნობდი,როგორ იტანჯებოდა ის ამ დარტყმებისგან, წინააღმდეგობა სუწევდა მათ, მაგრამ ერთ ერთმა ხელი დაუჭირა უკნიდან და საშუალება აღარ მისცა რომ დარტყვები მოეგერიებინა. თვალები დავხუჭე და ღრმად ამოვისუნთე, ვიცოდი რომ ზეინს ვერაფრით დავეხმარებოდი, მაგრამ მაინც არ შემეძლო გაუნძრევლად დგომა და იმის ყურება, როგორ ურტყავდა სამი უცნობი მას გამეტებით.
–თავი დაანებეთ –დავიყვირე რაც შემეძლო ხმამაღლა და მათკენ წავედი სწრაფი ნაბიჯით. ვეცადე ზეინი მათი ხელიდან გამომეგლიჯა, მაგრამ არაფერი გამომდიოდა.
–მიხედეთ ამას –გასცა ერთ–ერთმა ბრანება. მათგან ყველაზე პატარა ტანის ჩემკენ წამოვიდა, ხელი მკლავში მომკიდა და უკან გამათრია.
ერთი მე მაკავებდა ხელით, მეორე ზეინს, მესამე კი მას გამეტებით ურტყავდა ხან მუცელში, ხანაც სახეში.
ვტიროდი და ვევედრებოდი რომ თავი დაენებებინათ, მაგრამ მე ყურადღებას არავინ მაქცევდა. როცა ზეინის ცემით გული იჯერეს ხელი გაუშვეს, მან თავი ვეღარ შეიკავა და ინერციით უკან წავიდა და ძირს ჩაიკეცა.
–წავედით –გასცა ბრძანება იმ ტიპმა, რომელიც ზეინს ურტყავდა და უკან დაიხია. მეც როგორც კი ხელი გამიშვეს მაშინვე ზეინს მივვარდი .საშინელი შესახედი იყო, ჰარისავით ახლა მასაც პირიდან სისხლი გადმოსდიოდა და ტკივილისკან იკლაკნებოდა.
-ზეინ -ამოვიჩურჩულე და მის წინ მუხლებზე დავემხე. ვოცნებობდი ვინმეს გამოევლო და დამხმარებოდა, თუმცა სულ ტყუილად. ზეინის სახე მთლიანად დასიებული იყო,ტუჩი გახეთქილი ჰქონდა,ასევე წარბიც, მთელი სახე სისხლით ჰქონდა დაფარული. იმდენად ძლიერად იყო ნაცემი,რომ ხმასაც კი ვერ იღებდა,ვხვდებოდი რომ რაღაცის თქმა უნდოდა,თუმცა ვერ ამბობდა. აქდან მის სახლამდე არც ისე შორი გზაა, ამიტომ ვეცდები,რომ ჩემით მივიყვანო იქამდე. ცრემლები შევიშრე,ვეცადე დავწყნარებულიყავი, რამდენჯერმე ღრმად ჩავისუნთქე და ამოვისუნთქე, ზეინის ხელი მხარზე გადავიდე და ფეხზე წამოვაყენე,ფეხებს ძლივს მოათრევდა, მე კი ყოველ 10 წუთში ერთხელ ვისვენებდი.
–კეთილი ხარ –მითხრა ძლივ ძლიობით და ასევე ძლივ ძლიობით ჩაიღიმა.
მის ნათქვამზე ჩამეღიმა, ხელი უფრო მჭიდროდ მოვახვევინე და გზა გავაგრძელეთ.
დიდი წვალების შემდეგ ზეინის ეზომდეც მოვაღწიეთ,ხელი წელზე კარგად მოვხვიე და კიბეებზე ავიყვანე, შემდეგ კი ზარი დავრეკე და დაველოდე როდის გააღებდა ნაილი კარს, მაგრამ არ გამოდიოდა, ზარი კიდევ ერთხელ დავრეკე.
–გასაღები ჩემს ჯიბეშია, შეძლებ ამოიღო? –მკითხა ზეინმა და კურტკის მარჯვენა ჯიბისკენ მანიშნა.
–ხელი მაგრად მომხვიე –გავაფრთხილე და ხელი გავუშვი რომ მის ჯიბეში ჩამეყო. რაც ხელში მომყვა ყველაფერი ამოვიღე და ხელზე დავიხედე. გასაღები, სანთებელა და რაღაც პატარა ოთხკუთედი პაკეტი მეჭირა ხელში.
–ეს უკან ჩააბრუნდე, დაგვჭირდება მერე –საჩვენებელი თითი იმ პაკეტს დაადო და გააიცინა, შემდეგ კი ამოიკვნესა, ალბათ სიცილის დროს სცეული დაეჭიმა. სახეზე მაშინვე წამოვწითლდი, როცა გავაანალიზე რა მეჭირა ხელში.
ამოვიოხრე და გასაღები კარები მოვარგე. ცოტახნიანი წვალების მერე კარებიც გავაღე და ზეინი შიგნით შევიყვანე.
დივანზე ჩამოვსვი და ნაილის ოთახში შევედი რომ გამეღვიძებინა.
–ნაილ –დავუძახე და სინათლე ავანთე.
ნაილმა თვალები ძლივს ძლიობით გაახილა და ჩემ დანახვაზე შეკრთა, ალბათ არ მელოდა. თვალები მოიფშვნიტა და კიდევ ერთხელ შემომხედა.
–აქ რას აკეთებ? –გაკვირვებულმა მკითხა.
–შეგიძლია ჩამოხვიდე? ზეინი საშინლადაა ნაცემი. –როგორც კი ნაილს ეს ვუთხარი მაშინვე საწოლიდან წამოხტა და დაბლა ჩაირბინა, მეც მას მივყევი.
-ჯანდაბა მალიკ,ეს რა გჭირს -წამოიყვირა გაკვირვებულმა
–ანაბელ შეგიძლია დამეხმარო მის კიბეებზე აყვანაში? –მკითხა ნაილმა და ზეინი სავარძლიდან წამოაყენა.
–კი– ვუთხარი და ზეინს მეორე მხარეს ამოვუდექი. ნაილის ოთახიდან ორი ოთახის დაშორებით კარები შევხსენით,როგორც ჩანს ეს ზეინის ოთახია.ფრთხილად მივიყვანეთ და საწოლზე დავაწვინეთ
-სპირტს და წყალს მოვიტან რომ სახე გავუსუფთავოთ -თქმა ნაილმა,თავი დავუქნიე,იქამდე მასთან ახლოს მივედი,ფეხზე გავხადე,მინდოდა მაისურიც გამეხადა,რადგან მუცელშიც არანაკები დარტყმები მიიღო,თუმცა ვერ გავბედე. არ მინდა რომ უფრო ვატკინო
-ოდნავ წამოიწევი,რომ მაისური გაგხადო? -ხმადაბლა ვკითხე,უძლურად თავი დამიქნია,მასთან ახლოს მივედი,დავეხმარე რომ წამომჯდარიყო,შემდეგ მისი თეთრი მაისურის ბოლოებს შევეხე,თეთრის გარდა ეს მაისური ყველანაირი ფერის იყო, ძირითადად კი შავი და წითელი ირეოდა.ფრთხილად ავწიე,ხელები გამოვაწვინე,შემდეგ კი თავზეც გავხადე. მისი მუცელი და ზურგი საშინელ დღეში იყო,თვალებიდან ისევ ცრემლები წამომივიდა და მის მკერდს დაეცა.
-ბელს -ამოიჩურჩულა,გული შემეკუმშა იმ ხმის გაგონებისას,რა ხმითაც ჩემი სახელი წარმოსთქვა,ამ დროს ნაილი შემოვიდა,ხელში დიდი ჯამით წყალი ეჭირა მეორე ხელში კი სპირტით სავსე ბოთლი,ნაილი ზეინთან მივუშვი, თვალს ვადევნებდი როგორ უსუფთავებდა სისხლისგან სხეულს,ზეინს კი სახე შეეჭმუხნა,რადგან დარწმუნებული ვარ ეს ძალიან არასასიამოვნო გრძნობაა,ნაილი საყვედურებს აძლევდა,ამბობდა რომ შარიანია,თან მასზე გული შესტკიოდა
-შეგიძლია სპირტით შენ დაუმუშავო? მე არ შემიძლია -ამოიხრა ნაილმა.სასწრაფოდ დავუქნიე თავი,მასთან მივედი,ნაილის ადგილას დავჯექი,ბამბა ავიღე და სპირტში დავასველე,შემდეგ კი ფრთხილად მუცლის ჭრილობებზე გადავუსვი.თან სულს ვუბერავდი,რაზეც რამდენჯერმე ჩაიცინა კიდეც. ვხვდებოდი რომ ძალიან ეწვოდა,ამიტომ მინდოდა მისთვის ტკივილი ოდნავ შემემსუბუქებინა.
-ნაილ,თუ გინდა დაწექი შენ -კედელთან იდგა და აშკარა იყო რომ ეძინებოდა
-არა,ვერ დავტოვებ მას -ჩუმად თქვა
-ზეინთან მე ვიქნები -ჩურჩულით წარმოვთქვი
-მართლა? -გაუკვირდა,თავი დავუქნიე და ზეინის ჭრილობებს მივუბრუნდი.როდესაც მუცელი დავუმუშავე მის ხელებზე გადვედი.
როცა სახვევები გათავდა დაბლა ჩავედი ამოსატანად ოთახში შესვლისას კი გავიგე, როგორ ეუბნებოდა ზეინი ნაილს რომ ეს ჰარის ბანდის წევრებმა გააკეთეს. ოთახში გაოგნებული შევედი, მაგრამ არ შევიმჩნიე რომ მათი საუბარი მოვისმინე. ნაილი ოთახიდან გავიდა,თან მითხრა რომ ხშირად შემოგვაკითხავდა და ზეინს დახედავდა.როდესაც მის დახეთქილ ტუჩებს მივუახლოვდი ხელი ამიკანკალდა და ცრემლების ახალი ნაკადი წამომივიდა თვალებიდან. წინ დამიდგა ის სცენა როგორ ურტყამდნენ ზეინს. თვალები ერთმანეთს ძლიერად დავაჭირე,შემდეგ კი ტუჩზე მოვუსვი სპირტიანი ბამბა,ზეინს სახე დაემანჭა,შემდეგ ხელი მომკიდა და თავი დამახრევინა,ოდნავ ამოიწია,სახიდან თმა გადამიწია და ჩემს ბაგეებს დაეწაფა,თავი ბალიშზე დავადებინე,თავი დავხარე და მთელი გრძნობით ვაკოცე,ზეინმა ხელი წელზე მომხვია,ოდავ დამქაჩა და მის მკერდზე მომათავსა
-ოუ -წამოვიძახე უცებ,არ მინდოდა მისთვის რაიმე მეტკინა.ზეინმა ხელი წელზე მომხვია,ფრთხილად მაკოცა,შემდეგ კი მის გვერდით მომათავსა,ხელები მუცელზე დავაწყვე, თვალები დავხუჭე და ვიგრძენი მისი ტუჩების შეხება ჩემს თავზე.
თავი16
მეღვიძა, მარამ იმდენად დაღლილი ვიყავი რომ თვალები არც კი გამიხელია. ჩემს ქვემოთ რაღაც რიტმულად ზევით-ქვევით მოდიოდა. ხელები ავამოძრავე რომ ბალიში გამესწორებინა. თვალები დიდზე ვჭყიტე როდეაც გავიაზრე რომ ეს ბალიში არ იყო. სამაგიეროდ წინ დაკუნთული სხეული დავინახე. თავიდან დაზაფრული მივჩერებოდი, მაგრამ შემდეგ გამახსენდა გუშინ რაც მოხდა. სხეულზე თითები ნაზად გადავუსვი, რადგან არ მინდოდა სტკენოდა იმდენი ჩალურჯება ჰქონდა. თავი ნელა წამოვსწიე და ზეინის დალურჯებული და დასიებული სახე რომ დავინახე გული შემეკუმშა. ხელი ავწიე და მის სახეს შევეხე,ნატკენ ადგილებზე ვეფერებოდი და გული მტკიოდა ასეთ მშვენიერ ნაკვთებს ახლა სილურჯეები რომ ფარავდა. ის ისე იყო ნაცემი მაგრამ ერთი ცრემლიც არ გადმოვარდნია და ერთხელაც არ დაუწუწუნია,სწორედ ამიტომ მის მიმართ პატივისცემის გრძნობით აღვივსე.
საათს შევხედე, ათის ნახევარი სრულდებოდა. ღმერთო სკოლაში დავაგვიანე! საწოლზე წამოვჯექი და თმებში ხელები სავარცხელივით შევიცურე. ღმერთო,არც წიგნები მაქვს,არც ფორმა! პლუს ამას გუშინ სახლში არ დამიძინია და ჩემები ამას შეამჩნევდნენ! ღმერთო! ახლა რაღავქნა?! აფორიაქებული წამოვდექი და ნაილის ოთახისკენ დავიძარი, კარზე მსუბუქად დავაკაკუნე,მაგრამ ხმა არ გამცა,ოდნავ შევხსენი და ოთახი სრულიად ცარიელი დამხვდა. რათქმაუნდა სკოლაში წავიდა და მე არ გამაღვიძა! ღრმად ამოვიოხრე და სააბაზანოში შევედი. სახეზე ცივი წყალი შევისხი რამაც ცოტა არ იყოს გამომაფხიზლა და დამამშვიდა კიდეც. იმედი მაქვს ლილიმ რამე მოიფიქრა და მამაიდას და ბიძიას უთხრა. ნიჟარასთან ჭიქაში ზეინის თუ ნაილის კბილის ჯაგრისი იდო. არ მსურდა მათი გამოყენება, ზედმეტად ჰიგიენური ვარ ამისთვის, ამიტომ თაროებში ძებნა დავიწყე. სარკის კარადა გამოვაღე და წამლების, მგონი ტკივილგამაყუჩებლებია, მათ უკან რამდენიმე ახალი კბილის ჯაგრისი ვიპოვნე და ასე გავსუფთავდი. ხელპირი რომ დავიბანე ზეინის ოთახში დავბრუნდი, ისევ ეძინა. საწოლზე დავჯექი და თავი მოვიქექე.რა უნდა გავაკეთო ახლა? ან მამიდას რა უნდა ვუთხრა დღეს როდესაც მივალ სახლში? თავი ხელებში ჩავრგე და ღრმად ამოვისუნთქე. მუცელში საშინელი შეგრძნება მქონდა. ამოვიოხრე და აქეთ-იქით მიმოვიხედდე. ფეხზე წამოვდექი და მის კარადასთან მივედი,ფრთხილად გამოვაღე და მის ნივთებში ქექვა დავიწყე. თავს ცუდად ვგრძნობდი ამას რომ ვაკეთებდი, მაგრამ ის მაქეზებდა რომ თვითონაც გამიკეთა იგივე ერთხელ. შარვლები და მაისურები ცალცალკე დალაგებულად ელაგა, მე კი მეგონა რომ ყველაფერი აბურდული ექნებოდა. ის ხომ ცუდი ბიჭია. ერთი უჯრა ვნახე,შემდეგ კი მეორე უჯრას მივადექი,როდესაც ეს უჯრა გამოვხსენი სახეზე ავწითლდი და თავი დავხარე. მთელს უჯრაში პრეზერვატივების შეკვრა იდო.სასწრაფოდ მივხურე ეს უჯრა,შემდეგ კი კარადისკენ წავედი,ფრთხილად გამოვაღე, მისი ნივთები ეკიდა, ქვევით კი რამდენიმე ყუთი ელაგა. დამაინტერესა რა იყო და გავხსენი, თვალები შუბლზე ამივიდა როდესაც შიგნით უამრავი სათამაშო დავინახე. ერთს ხელი მოვკიდე და გამოვიღე, ყავისფერი საყვარელი დათუნია იყო, ნაზი ბეწვით.ამდაგვარი კიდევ უამრავი იდო შიგნით. ზოგიერთს ეტყობა რომ ძველია,ალბათ ზეინის ბავშვობის დროინდელია.უცებ უკნიდან ჩახველების ხმა გავიგე, შევხტი და აწითლებული მისკენ მივტრიალი. ზეინს ხელები გულმკერდზე დაელაგებინა და წარბაწეული მიყურებდა. თავი დავხარე ძალიან,ძალიან შემრცხვა.
ნაბიჯების ხმაზე გავიგე რომ ჩემსკენ წამოვიდა, ჩემს სიმაღლეზე ჩაიცუცქა. გულს ბაგა-ბუგი გაუდიოდა ისე რომ ჩემი პულსის ცემაც კი მესმოდა. თითები ნიკაპქვეშ ამომიდო და სახე ნაზად ამაწევინა.
-რას ეძებდი ჩემს უჯრებში? -ახალგაღვიძებული ბოხი ხმით მითხრა. დავიბენი და ხმა ვერ ამოვიღე. ის კი ღიმილიანი სახით მომჩერებოდა.
-მე..მე უბრალოდ .. -სათქმელი არ მათქმევინა,ფრთხილად შეეხო მისი ბაგე ჩემსას,გული ამიჩქარდა, პირი გავაღე თუ არა მისი თბილი ენა ჩემს პირში შემოსრიალდა, რაც საოცარ გრძნობებს იწვევდა ჩემში. ხელები შიშველ მკერდზე დავალაგე და კოცნაზე კოცნითვე ვუპასუხე. ხელები წელიდან უკანალზე ჩაასრიალა და მაგრად მომიჭირა. შევხტი და კოცნა გამიწყდა მაგრამ ზეინმა თავისი ტუჩები მაგრად დამაწაფა და ვიგრძენი როგორ ჩაეღიმა. ხელი კიდევ ერთხელ მომიჭირა და ამჯერად თავი ვერ შევიკავე და მის პირში ამოვიკვნესე. ხელში ფრთხილად ამიყვანა,ფეხები წელზე მოვხვიე,თან ვცდილობდი მისი ნაიარევს უხეშად არ შევხებოდი,საწოლისკენ წავიდა,ფრთხილად დამაწვინა,თავი მომაშორა და ლავიწის ძვალზე მაკოცა,შემდეგ ჩემს ზემოდან მოექცა,ხელი მაისურის ქვეშ შემიცურა,გონს მალევე მოვეგე და ხელი ფრთხილად ვკარი,რომ გაწეულიყო
-ზეინ.გთხოვ -ამოვიხავლე
-შშშ -ჩუმად ჩამჩურჩულა -მინდა გუშინდელის გამო მადლობა გადაგიხადო .
ყურს უკან მაკოცა და ხელი მკერდამდე ამაცურა. თვალები დავხუჭე.არ ვიცოდი რა უნდა გამეკეთებინა,მისი სველი კოცნები გონებას მირევდა და გულს მიჩქარებდა. მეშინოდა,არ ვიცი რისი,მაგრამ მეშინოდა. მაისური ოდნავ ამიწია,დაიხარა და ჭიპთან ახლოს მაკოცა,ამოვიოხრე და თითები თმებზე შევუცურე,როგორც ჩანს ჩემმა ქმედებამ მას სამოვნება მიანიჭა,რადგან ხმამაღლა ამოიოხრა
-ღმერთო ბელ.. -ჩუმად ამოილუღლუღა. სხეულზე სველ კოცნებს მიტოვებდა და ენას ზედ ასრიალებდა, რის გამოც მუცელში ქარიშხალი მიტრიალებდა.ხმამაღლა ვსუნთქავდი და საკუთარ თავს ვაიძულებდი,რომ ის გამეჩერებინა,თუმცა ამის ძალა არ შემწევდა.
-ზეინ -ამოვიოხრე როდესაც ხელი მკერდზე მომიჭირა და ახლა უკვე მივხვდი რომ თუ არ გავაჩერებდი აუცილებლად ისეთ რამეს გავაკეთებდი,რასაც ვინანებდი, -გთხოვ გაჩერდი, -ამოვილუღლუღე და დარცხვენილმა ხელით გავწიე გვერდზე, ფრთხილად მეამბორა ტუჩებზე შემდეგ კი გვერდით მომიწვა,ხელები ფრთხილად შემომხვია და გულში ჩამიკრა. ზეინმა მისკენ მიმატრიალა და აწითლებულ ლოყებზე თავისი უხეში და კან-აყვლეფილი თითებით მომეფერა. თვალები დავახამხამე,რაზეც გაეცინა, ხელი ზევით ავწიე და ტუჩზე,ნაცემ ადგილას მოვუსვი, თვალები დახუჭა. ვერ მივხვდი ეს რატომ გააკეთა, ეტკინა თუ ესიამოვნა,ამიტომ ხელი მის ბაგეს მოვაცილე და ნახად დავუწყე ფერება ჩაულურჯებელ ადგილებში.
-შენს კარადაში უამრავი სათამაშო ვნახე. .- ხითხითით ვუთხარი. ახლა ვხვდები რომ ის კარგი ადამიანია როდესაც ნელ-ნელა ვიცნობ მას. არ ვიცი წარსულში რა გადახდა რამაც ასე შეცვალა და ბოროტი ადამიანის ნიღაბი მოარგებინა სახეზე, მაგრამ ახლა ვხედავ მის ნამდვილ მეს და მზად ვარ მივიღო ის და ვაპატიო წარსულის წყენები რომლებიც მის მიმართ მქონდა დაგროვილი, თავისი უხეში ქცევების გამო. დაბნეულმა შემომხედა და თავი მოიქექა, რაზეც კიდევ უფრო ავხითითდი. ის ისეთი კარგი და ბავშვური არის.
-ამ.. ჩ-ჩემი ბავშვობის სათამაშოებია, - დაბნეულმა მითხრა ზეინმა. პირველად მოვისმინე როგორ დაება ენა რაზეც დიდზე გამეღიმა. დაბნეული წარბებაწეული მიყურებდა, დაკარგულ ლეკვს გავდა. ალბათ რცხვენოდა ცუდი ბიჭი სათამაშოებით სავსე ყუთით რომ გამოვიჭირე. - ჩვენს სკოლაში, ნუ თქვენს სკოლაში, მე დიდი ხანია დავამთავრე. წელიწადის ამ დროს, ზამთრის წინ, ყოველთვის იმართებოდა საქველმოქმედო აქცია, უპატრონო ბავშვების დასახმარებდლად და ამიტომ ჩემი ბავშვობის დროინდელი სათამაშოები გადმოვიეღე რომ ნაილს წაეღო, თუმცა უარზეა, ბიჭს არ შეეფერება სათამაშოების ტარება – თვალები გადაატრიალა და ბოლო წინადადებაში ნაილი გააჯავრა რაზეც სიცილი ამტყდა.
-მე შემიძლია წავიღო -შევთავაზე და ღიმილით მივაჩერდი, რაზეთ თვალები გაუბრწყინდა.
-ძალიან კარგს იზამ -თავი დამიქნია -იქ ერთი ბიჭი იქნება, სკოლის უკანა მხარეს, ის იბარებს ასეთ რაღაცეებს და შენც უბრალოდ ჩააბარებ და ეტყვი რომ ჩემგანაა, კარგი? - ღიმილით მითხრა და შუბლზე მაკოცა.
-კარგი, - ამოვილუღლუღე და თავი დავუქნიე.
-არ გშია? -რამდენიმე წუთის შემდეგ მკითხა ზეინმა,თავი გავაქნიე და საწოლზე გადავბრუნდი.უკნიდან მისი შეხება ვიგრძენი და გული ამიჩქარდა,ხელი ფრთხილად ჩაასრიალა წელიდან ბარძაყზე და ოდნავ მომიჭირა,თვალები მაგრად დავხუჭე,ხელი ქვევით ჩავაცურე და მის ხელს შევეხე.
-გთხოვ.. -ხმადაბლა ვუთხარი, დღეს მეორედ ეს უკვე ზედმეტი იქნება ჩემთვის,ალბათ ხელებში ჩავადნები. გული აჩქარებული მქონდა. გავიგე როგორ ჩაიცინა, ხვდება რასაც მმართებს და შემდეგ ამაზე იცინის! მხარზე მაკოცა,შემდეგ კი ფეხზე წამოდგა, აფთიაქი გამოხსნა და რაღაც წამალი აიღო, ტაბლეტი პირში ჩაიდო დატუმბოზე შემოდებული წყალი დააყოლა.
-რა წამალია? -ვკითხე
-ტკივილგამაყუჩებელი -მიპასუხა. როგორც ჩანს ჯერ კიდევ სტკივა,საწოლზე წამოწვა,ვაკვირდებოდი მის თითოეულ მოძრაობას,დავინახე როგორ აუთამაშდა კანქვეშ კუნთები როდესაც ხელები თავქვეშ ამოიდო,ფეხებიც ერთმანეთზე გადაჯვარედინა.
ფეხზე წამოვდექი და ტანსაცმელი გავისწორე.
-ჰეი საით? -მკითხა
-სახლში უნდა დავბრუნდე -ვუპასუხე
-არა ჯერ ისაუზმე.
-ზეინ, სახლში რომ შეამჩნიონ რომ არ ვარ..
-ნუ ღელავ, - ჩაიცინა საათს დახედა და შემდეგ ისევ მე შემომხედა, - ჯერ სკოლა არ დამთავრებულა, საუზმე გამიმზადე და მერე წადი.
-ოუჰ, - დოინჯი შემოვირტყი და წარბაწეული მივაჩერდი.
-გთხოვ. შენ არ იცი რამდენი ხანია ქალს ჩემთვის საუზმე არ მოუმზადებია და წესიერად არ წამიხემსებია, - წუწუნით მოვიდა ჩემთან და ხელები წელზე მომხვია.
სიტყვა “ქალის” გაგონებაზე სხეულში ჟრუანტელმა დამიარა და თითქოს უფრო თავდაჯერებული გავხდიო. ზეინს რომ ავხედე გაღიმებული მიყურებდა. ხელით თმა ყურზე გადამიწია შემდეგ კი ტუჩებზე მეამბორა.
-ანუ საუზმეს მომიმზადებ? - სიცილით მკითხა, შედეგ კი თამაშით ყურის ბიბილოზე მიკბინა, რაზეც ბეწვი ამეშალა და სიამოვნებისგან გამაჟრჟოლა.
-კარგი, - ამოვიოხრე და მოვცილდი, თორემ თავისი ქმედებები რომ გაეგრძელებინა გული წამივიდოდა.
ჩაიცინა, ხელი ჩამკიდა და პირველ სართულზე ჩამიყვანა.
-აი სამზარეულო, ახლა კი შენ იცი. მანამ მე გამოვიცლი, - ღიმილით მითხრა, მაკოცა და გატრიალდა.
რამდენიმე წუთი ასე ვიდექი, შემდეგ კი მოვტრიალდი და ღრმად ამოვიოხრე. დოინჯი წელზე შმომოვირტყი და ჩემ თავზევე გამეცინა. თავს მართლა ქალად ვგრძნობდი და არა 17 წლის მოზარდად, რაც მაბედნიერებდა და თავდაჯერებულად დავიწყე ზეინისთვის საუზმის მომზადება. ღმერთო რას არ მივცემ რომ ამის შანსი ყოველ დილას მქონდეს, ყოველ დილას ვიღვიძებდე მის მკლავებში და თავს დაცულად ვგრძნობდე ისე როგორც არასდროს.
თავი17
გადავწყვიტე ომლეტი მომემზადებინა. კეთების პროცესში ვიყავი, როდესაც წელზე ორი დიდი ხელის შეხება ვიგრძენი და გამეღიმა. ზეინმა თავი კისერში ჩამიდო და ნაზად მეამბორა.
-მმ.. გემრიელი სუნი დგას.. რას აკეთებ?
-ომლეტს.
-მჰჰმ.. - დაიზმუილა, ხელები მჭიდროდ მომხვია და მაგრად ამაკრო მის ზურგს. შევკრთი, როდესაც გავიაზრე რა იყო ის ამობურცულობა, რომელიც უკანაზე მომაჭირა. სახეზე სულ მთლიანად წამოვწითლდი და მისი მარწუხებიდან დახსნა ვცადე, მაგრამ ამაოდ. კიდევ უფრო ძლიერად ამეკრო.
გულისცემა ამიჩქარდა და თავში ათასი აზრი მომაწვა ერთდროულად. ზეინი ჩემს კისერში სველი კოცნების დატოვებას აგრძელებდა, რაზეც სიამოვნებისგან მბურძგლავდა.
-მოვედი, - შემოსასვლელი კარის მოჯახუნების ხმა გავიგეთ და ორივენი დამფრთხლები შევხტით. ზეინი როგორც იქნა მომშორდა და მეც საუზმის კეთება გავაგრძელე.
-ზეინ არ მითხრა რომ სადილს აკ.. - შემოსასვლელიდან ნაილის ხმა ისმოდა და სამზარეულოში რომ შემოვიდა გაჩერდა, - აჰ! როგორ ვერ მივხვდი, - ჩაიხითხითა, - გამარჯობა ანაბელ.
-გაგიმარჯოს ნაილ, - ღიმილით ვუთხარი.
-მმ.. რას აკეთებ? - თვალებდახუჭულმა მკითხა.
-ომლეტს.
-ასეც ვიცოდი, სუნზე მივხვდი, - ზეინს ჩაეცინა, - გამოვიცვლი და ახლავე ჩამოვალ. –ნაილმა გაგვაბრთხილა და სამზარეულოდან გავიდა. წამის მეასედებში ისევ ვიგრძენი ზეინის ხელები თეძოებზე.
-ზოგჯერ როგორი გამაღიზიანებელია.. - ჩაიდუდუნა და ისევ ჩემს სხეულს დააცხრა საკოცნელად.
-რატომ?
-კარგი მომენტების ჩაშლა ძალიან კარგად გამოსდის..
თვალები გადავატრიალე, მაგრამ მაინც გამეცინა. ზეინი ისევ მომშორდა, როცა ნაბიჯების ხმა გაიგო. მეც ამასობაში საუზმე, უფრო სწორად სადილი, მოვამზადე და თეფშებზე გადავანაწილე, რომლებიც ზეინს უკვე მრგვალ მაგიდაზე დაელაგებინა. სუფრის თავში ნაილი დაჯდა, მე მის გვერდით ,ზეინი კი ჩემს გვერდით.
სადილობას რომ შევუდექით ნაილი სკოლის ამბებს ყვებოდა და მეც ვუსმენდი, მაგრამ აზრები სრულიად ამერია, როდესაც ბარძაყზე ზეინის თბილი ხელის შეხება ვიგრძენი, თვალებგაფართოებულმა მას გავხედე, მაგრამ მე არ მიყურებდა, საუზმეს მისჩერებოდა. სახეზე ღიმილი დასთამაშებდა, რითიც მივხვდი რომ ჩემს რეაქციაზე ეღიმებოდა. კიდევ კარგი ნაილი ვერ მიხვდა რა ხდებოდა იმდენად იყო საუბარში გართული. ხელი ზინის ხელს დავადე რომ დაეწია, მაგრამ უფრო გაჯიუტდა და უფრო ზევით ააცურა ხელი.
ყურებამდე ავწითლდი და თვალებგაფართოებული ნაილს მივაჩერდი იმის იმედით რომ არაფერს შეამჩნევდა და ასეც იყო, ჩანგას საკვებში ასობდა და თან საუბრობდა. ახლა ზეინს გავხედე ვედრებით რომ გაჩერებულიყო, მაგრამ სპეციალურად არ მიყურევდა. ხელი კიდევ უფრო რომ აახურა ჩემს საცველბთან დაპანიკებულმა ხელში ბრჩხილები ჩავასე და მაგრად ვუბწკინე.
-ააჰ!! სსს.. - წამოიძახა ზინმა და ნატკენი ადგილი ტუცებსშუა მოიქცია. თავი ვერ შევიკავე და ავხითხითდი მის რეაქციაზე, თვითნ კი მკვლელი თავლებით შემომხედა, მაგრამ ვამჩნევდი რომ ტუჩის კუთხეებში მაინც ეღიმებოდა.
-რა მოხდა? - ზეინის წამოყვირებამ ნაილი გამოაფხიზლა თავისი საუბრის ტრანსიდან და თავი წამოყო.
-არაფერი. თითში ხიჭვი შემერჭო, - ამოიუზღუნა ზეინმა.
-მერე სწრაფად ამოიღე, შეიძლება ინფექცია შეგეჭრას. სხვათაშორის ჩვენი ბიოლოგიის წიგნში მაგალითად იყო ერთ-ერთი ინფექციის სახეობა მოყვანილი, რომელიც კაცს ხიჭვისგან შეეჩრა თითში და შემდეგ ექიმები იძულებულები გახსნენ თითი მოეჭრათ.
მეც მქონდა წანაკითხი ეს გაკვეთილი და თავს სიცილით ვუქნევდი ნაილს. ზეინმა კი თვალები გადაატრიალა.
-მოკეტე ნაილ.
-არა, მართლა ასე ეწერა ანაბელი დამეთანხმება.
-მართალს ამბობს, - სიცილით ვუტხარი ზეინს რაზეც ისევ თვალები გადაატრიალა.
-ჰოომ.. თუ მასეა იმ ხიჭვს კარგი დღე არ ელის, - ჩაიცინა და ჩუმად წარბაწეულმა ამომხედა. ამის შემხედვარემ წამსვე შევწყვიტე სიცილი და ჩემს საჭმელს მივუბრუნდი.
-ძალიან გემრიელი იყო ანაბელ, - ხელსახოცით პირი მოიწმინდა, როდესაც სადილს მორჩა და თავაზიანად გამიღიმა.
-მადლობა, - გავიცინე და სახეზე სიევ ავხურდი, რაც იმას ნიშნავდა რომ ჩემი ფერმკრთალი სახე ახლა სულ ღაჟღაჟა წითელი იყო.
-ჩემი წასვლის დროა, - ღიმილით ვთქვი და მაგიდიდან წამოვდექი.
-ხვალამდე ანაბელ, - ნაილმა სამზარეულოდან გამომძახა.
-ხვალამდე, - მეც მივაზახე, ზეინი კი უკან მომყვებოდა. გავედით თუ არა სამზარეულოდან ზეინმა ხელი დამავლო და კედელს ამაყუდა.
-ძალიან გემრიელი იყო საუზმე,მაგრამ შენს ტუჩებს ვერ შეედრება -ჩემს ყურთან ჩუმად ამოილუღლუღა. მუცელში მწველი სითხე ჩამეღვარა და გახარებული ავფორიაქდი მის სიტყვებზე. შემდეგ კი სახე გამოსწია და ბაგეზე, უდაბნოში მოსიარულე წალმოწყურებული ადამიანივით დამაცხრა.
როდესაც მოვრჩით სათამაშოებით სავსე ყუთი ავიღე და კარებისკენ წავედი.
- ნახვამდის. –დამემშვიდობა ზეინი, როცა კარიდან გავედი.
-ნახვამდის, - მეც ჩუმად დავიჩურჩულე და გამოვბრუნდი.
-ხვალ 8 საათისთვის გაემზადე,გამოგივლი -ბოხი ხმით მითხრა,
–ისა..ხო.. არ – არ ვიცოდი რა უნდა მეთქვა, მან კი საუბარი აღარც დამამთავრებონა.
–საღამომდე– მითხრა და გამიღიმა. თავი დავუქნიე, კიდევ ერთხელ დავემშვიდობე და სახლისკენ წავედი. გზაში ვფიქრობდი რა მეთქვა მამიდასთვის.
შინ სანამ მივედი უამრავ რამეზე ვიფიქრე,ნერვიულობისგან გული ამიჩქარდა,როდესაც სახლამდე მივაღწიე კარზე დავაკაკუნე,ცოტახანში მამიდამ გამიხსნა
-ოჰ,ძვირფასო,როგორ ხარ? -გადამეხვია და ლოყაზე მაკოცა
-ლილიმ მითხრა რომ შენს კლასელთან დარჩი და იქ ამზადებდით პრეზენტაციას -მადლობა ლილის!
-კი,იქ ვაკეთებდით,ღამე კი ძალინ დამიბნელდა და იქ დავრჩი -ლილის ტყუილი გავაგრძელე,თან სახლში შევედი,სათამაშოებით სავსე ყუთი დივანზე დავდე და მეც იქვე დავჯექი
-ეს რა ყუთია? -მკითხა მამიდამ
-უპატრონო ბავშვებისთვის სათამაშოები გამომატანა ჩემმა კლასელმა, დღეს დილით ვერ მივიტანეთ სკოლაში და ხვალ უნდა წავიღო -ღმერთო რა ურცხვად ვატყუებ მამიდას
-ლილი სადაა? -თემა გადავიტანე
-ოთახშია,სწავლობს -მამიდას თავი დავუქნიე და ჩემს ყუთს ხელი დავავლე,კიბეზე უნდა ავსულიყავი,რომ მამიდამ გამაჩერა.
-სკოლაში ფორმის გარეშე იყავი? -მკითხა და მაშინვე ავხურდი სახეზე,რა ვუთხრა?!
-ამ..კი..ჩემი ფორმა ვახშმობისას დალაქავდა და სხვა გზა არ მქონდა -ვთქვი უცებ,მამიდამ რაღაც თქვა, მაგრამ არ გამიგია მაშინვე ოთახში შევვარდი,ყუთი იქვე დავდე,ლილი საწოლზე იწვა და წიგნს კითხულობდა,როგორც კი მე დამინახა საწოლიდან წამოხტა და ჩემთან მოირბინა და გადამეხვია.
-ღმერთო როგორ ვინერვიულე შენზე! სად იყავი,-წამოიყვირა, მე კი პირზე ხელი ავაფარე რომ დაბლა ხმა არ ჩასულიყო.
-ზეინთან დავრჩი,ძალიან იყო ნაცემი,მერე დამიბნელდა და ვეღარ წამოვედი -მოკლედ ავუხსენი
-ეს რა არის? -ყუთზე მიმანიშნა
-სკოლაში უნდა მივიტანო,ზეინმა გამომატანა,უპატრონო ბავშვთა სახლს ეხმარებიან თურმე -ლილიმ მხრები აიჩეჩა და საწოლზე დაჯდა. ყუთთან ჩავიმუხლე და გავხსენი. აქ ზეინის იმდენი ბავშვობის სათამაშო იდო, მიკვირს როგორ აკეთებს ამას, მე ვერ შევძელბდი ჩემი ნივთების გაჩუქებას, მითუმეტეს ამდენი ამბის შემდეგ ძალიან სენტიმენტალური გავხდი და თითოეული ნივთი ძვირფასია ჩემთვის, რადგან ტკბილ მოგონებებტან მაკავშირებს რომლებიც აღარასოდეს განმეორდება.
ერთ-ერთი სათამაშო ამოვიღე და გულში ჩავიხუტე, გადავწყვიტე რომ ეს სათამაშო ჩემთან დარჩებოდა. შემდეგ წამოვდექი და საწოლთან მივედი.
-ლილი.. - მისკენ გადავტრიალდი და კითხვით სავსე სახით მივაჩერდი.
-ჰო.
-უმმ.. შენ და ლიამი.. მარტო კოცნით ერთმანეთს?
–რაა? –ლილიმ ჩაიცინა, ვერ მიხვდა რას ვგულისმობდი.
–ანუ მხოლოდ კოცნით ერთმანეთს თუ სხვა რაღაცეებსაც გიკეთებს?
-ოჰ.. ხო..რავი, მხოლოდ ვკოცნით - წიგნიდან ტავი წამოყო ლილიმ.
-მეტი არაფერი?
-გინდა მკითხო ერთად ვიყავით თუ არა? –ლილიმ ჩაიცინა.
–არა ეგ არ მიგულისხმია –თავი გავაქნიე.
–ჰო..ლიამი მხოლოდ მკოცნის,მეტი არაფერი –პასუხი გამცა და ისევ წიგნში ჩაყო თავი. ლიამი და ლილი შეყვარებულები არიან და ერთმანეთს მხოლოდ კოცნიან. მე და ზეინი კი შეყვარებულებიც კი არ ვართ,მაგრამ მისი ხელები ჩემი სხეულის თითოეულ კუთხე კუნჭულშია უკვე ნამყოფი. სახეზე წამოვწითლდი და მეორე მხარეს გადავტრიადი.
–ისე ლიამმა ერთხელ სცადა უკანალზე შემხებოდა, მაგრამ გავაფრთხილე რომ ეს აღარ გაეკეთებინა და ეს მეტჯერ აღარ მომხდარა. –ლილის ნათქვამმა უფრო გამიჩინა სირცხვილის გრძნობა. როგორ შეუძლია მას ლიამს წინააღმდეგობა გაუწიოს და რატომ არ შემიძლია მეც იგივე გავაკეთო ზეინთან? ამოვიოხრე და ფეხზე წამოვდექი. ვიმეცადინე და როდესაც ყველაფერს მოვრჩი ლოგინშ შევწექი. საშინელ დაღლილობას ვგრძნობდი და მაშნვე ჩამეძინა.
დილით მამიდამ გაგვაღვიძა,საწოლიდან წამოვდექით, გავემზადეთ,ხელ-პირი დავიბანეთ,ვისაუზმეთ და სახლიდან გავედით.უცებ მივხვდი რომ ის ყუთი მავიწყდებოდა,სახლში შევირბინე,ყუთი ავიღე და ლილისთან მივედი.
-მე და ლიამი მგონი ვერ ვართ ისე კარგად -მითხრა ლილიმ დაღვრემილმა.
-რატომ? -ვკითხე,მხრები აიჩეჩა
-ამასწინ შევკამათდით და უკვე ორი დღეა არ მინახავს..
–და რატომ იკამათეთ? -ვკითხე გაკვირვებულმა და გზაზე უცებ გადავირბინეთ ლილიმ კი ისევ მხრები აიჩეჩა.
-ღმერთო ჩემო არ ვიცი ანაბელ, - თავი ხელებში მოიქცია, - არ ვიცი, მაგრამ უკვე საშნალდ მენატრება.
-და იმის მერე არ გამოჩენილა? -გაკვირვებულმა ვკითხე, ლილიმ თავი გააქნია და დავინახე შეუმჩნევლად როგორ მოიწმინდა ცრემლები.
-არ ღირს ნერვიულობად,ალბათ არაა ქალაქში-დავაიმედე ის და გავუღიმე.
-ალბათ.. - ამოიოხრა და თავი გააქნია.
ამ საუბარში სკოლამდეც მივაღწიეთ, ლილის ვუთხარი რომ სათამაშოებს ჩავაბარებდი და მალე დავბრუნდებოდი, როცა ის ბიჭი დავინახე რომელზეც ზეინმა მითხრა რომ მისთვის მიმეცა ესენი, ჩვენ ერთ კლასში ვიყავით.
–ესენი შენ უნდა მოგცე ხომ? –ვკითხე და პარკებზე ვანიშნე.
–რა ესენი? –გაიკვირვა და პარს შეხედა.
–ზეინმა გამომატანა, სათამაშოებია. –ავუხსენით.
–აჰჰჰ კარგი, მომეცი. –მითხრა და ხელი გამომიწოდა. –მადლობა –მადლობა გადამიხადა როცა პარკი მივაწოდე.
–მადლობა ზეინს უნდა გადაუხადო –გავუღიმე და სკოლის შესასვლელისკენ წავედი. კიბეებზე უნდა ავსულიყავი როცა ნაცნობი ხმა გავიგე,უკან გავიხედე და ჩალურჯებული ჰარის სილუეტი დავინახე ჩემსკენ მომავალი.ხელი დამიქნია და ცალი ხელით დაგადამეხვია, რადგან მეორეში შავი ჩაფხუტი ეჭირა.
-ანაბელ - სერიოზული სახით შემომხედა.
-ხო - მთელი სხეულით დავიძაბე
- შენ და ზეინი ერთად რატომ წახვედი?! - გამჭოლი მზერით მომაჩერდა, რაზეც უხერხულად შევიშმუშნე.
-უმ.. მე..
-მისგან თავი შორს დაიჭირე! –ისეთი სახით მითხრა ჰარიმ რომ დამზაფრა და ბეწვი ამეშალა.
–რატომ? –მაინტერესებდა რა მიზეზს მეტყოდა.
–შეგიძლია გაკვეთილზე ცოტა დააგვიანო? და მოგიყვები ყველაფერს. –მითხრა როცა ზარის ხმა გაიგო. არ მინდოდა გაკვეთილზე დაგვიანებით შესვლა, მაგრამ ძალიან მაინტერესებდა რა ხდებოდა ზეინსა და ჰარის შორის.
–კარგი – თავი დავუქნიე.
–წამოდი ჩამოვჯდეთ –მითხრა და ეზოში დადგმულ სკამებზე მიმითითა. უხმოდ გავყევი და სკამზე ჩამოვჯექი. ველოდებოდი როდის დაიწყებდა ლაპარაკს.
–პირველივე დღესვე, როცა შეგხვდი, მაშინვე კარგი წარმოდგენა დამიტოვე. მომწონხარ ანაბელ და არ მინდა რაიმე საფთხეში ჩავარდე, ეს კი ადვილი შესაძლებელი იქნება თუ ზეინისგან თავს შორს არ დაიჭერ.
–მას არ იცნობ კარგად და ამას იმიტომ ამბობ. – ბორძიკით, ძლივს ამოვილუღლუღე. ჰარიმ ჩემს ნათქვამზე ირონიულად ჩაიცინა.
-ჩემზე უკეთ მას არ იცნობ დამიჯერე.
-შენ მას არ იცნობ, შენ მხოლოდ მისი ცუდი მხარე იცი! - კბილებში გამოვსცერი. ჰარიმ არაფერი იცის ზეინზე, არ იცის თუ რამდენად კეთილი გული აქვს, არც ის იცის რომ ქველმოქმედია და სწორედ ამიტომ არ აქვს მასზე ასე საუბრის უფლება.
-ჩვენ ყველა ერთად ვიყავით, ერთად ყველას წინააღმდეგ. –თქვა ზეინმა და სავარძელ მიეყრდნო.
თვალები გამოფართოვდა და პირდაღებული მივაშტერდი.
–შენ და ზეინი მეგობრობდით?
–კი, – თავი დამიქნია –მე, ზეინი, ლუი, ლიამი–ყველა ერთად ვიყავით იქამდე სანამ ზეინი ჩემს დას არ შეაცდენდა და გამოიყენებდა. –თავი გაიქნია. მე ისევ გაოგნებული ვიყავი მისი ნათქვამით და ხმას ვერ ვიღებდი. –დაფიქრდი ანაბელ და დამიჯერე რასაც გეუნბები თუ არ გინდა რომ ცუდად დაასრულო, - ცალყბად გამიღიმა.
–ზეინი არ არის კარგი ადამიანი. ის ყველას იყენებს და მერე სანაგვეში ისვრის, შენც იგივე გიწერია –გამაფრთხილა და წამოდგა. ეტყობოდა რომ ამ თემაზე ლაპარაკი არ სიამოვნებდა, მან ზეინის გამო ხომ ყველა სხვა მეგობარიც დაკარგა.
–იფიქრე –ბოლოჯერ გამაფრთხილა და სკოლისკენ წავიდა. სკამზე მივეყინე, ჩემი ტვინი ვერ აანალიზებდა ამ ახალ ინფორმაციას. ჰარი და ზეინი მეგობრები იყვნენ. ვერასდროს წარმოვიდგენდი ამას ორ მოსისხლე მტერზე. შევკრთი როდესაც გამახსენდა რომ გაკვეთილზე უკვე ძალიან მაგვიანდებოდა, სასწრაფოდ წამოვდექი და საკლასო ოთახისკენ სწრაფი ნაბიჯით დავიძარი. ნაილი ფანჯარაში იყურებოდა,როდესაც კლასში შევედი, მასწავლებელს მოვუბოდიშე და ჩემი ადგილი დავიკავე. ნაილს მივესალმე და მათემატიკის წიგნი და რვეული გადავშალე.
-რას გელაპრაკებოდა ჰარი? -მკითხა და ადგილზე გასწორდა
-არაფერი ისეთი -მოვიტყუე და წიგნს ჩავაჩერდი რომ მეტი აღარაფერი ეკითხა. ვცდილობდი,რომ გაკვეთილისთვის ყურადრებით მესმინა,მაგრამ ჰარის საუბარს გონებიდან ვერ ვშლიდი. ზეინმა ჰარის დასთან ურთიერთობა დაიჭირა,ხოლო როდესაც ის მიიღო რაც უნდოდა მიატოვა. თავი ხელებში ჩავრგე,ყველაფერი ისეთ არეული იყო. არ მინდა მეც მისი მსხვერპლი ვიყო.
მთელი დღის განმავლობაში ამ ყველაფერზე ვფიქრობდი. სახლში ვიჯექი და ვერ გადამეწყვიტა გავყოლოდი თუ არა ზეინს,ბოლოს როდესაც ქვევიდან დაძახება გავიგე აივანზე გავედი,ზეინი იქ იდგა,მე კი ჯერაც არ ვიაყვი მზად
თავი18
-წამოდი, - ქვემოდან ამომძახა ზეინმა. ხელები აივნის კიდეებს მაგრად ჩავჭიდე, არ ვიცოდი რა მექნა და თავი მისგან როგორ დამეღწია. მთელი დღეა ჩემი და ჰარის საუბარი თავში მიტრიალებს.
-არ შემიძლია, - ჩუმად ჩავსძახე და კბილებით ლოყის შეიგნიდან ხორცის კვნეტა დავიწყე.
-რა? - სახე მოექუფრა ზეინს.
-არ შემიძლია, ბევრი სამეცადინო დამიგროვდა. შემდეგისთვის გადავდოთ, - ის ის იყო უკან უნდა შევბრუნებულიყავი, რომ ზეინმა ჩემი სახელი ხმამაღლა დაიძახა და მეც შეცბუნებული სწრაფად შემოვტრიალდი.
-ჩუმად გაიგონებენ! - ბრაზით ვუთხარი და საჩვენებელი თითი ტუჩებზე მივიდე. ზეინს ბოროტად გაეცინა.
-ან ჩემთან ერთად ახლავე წამოხვალ, ან იგივეს გავიმეორებ, - თავხედურად მომაჩერდა ქვემოდან. თვალები გადავატრიალე და დაჟინებით მივაჩერდი.
-ანაბელ, - ჩუმად თქვა, მე კი თავი გავაქნიე, - ანაბელ! - ცოტა უფრო ხმამაღლა წამოიძახა.
-კარგი! კარგი! - თვალებგაფართოებულმა ჩავძახე, - ფეხზე გამოვცვლი და ჩამოვალ!
-ხუთ წუთს გაძლევ თორემ ვიყვირებ, - ხითხითით ამომძახა, თვალები კიდევ ერთხელ გადავატრიალე მის მომთხოვნელობაზე. ფეხზე ჩავიცვი და აივნიდან გადმოვძვერი. როდესაც საკმაოდ ქვევით ვიყავი, ზეინი წელში მწვდა, ძირს დამსვა და თავი ჩემსკენ გამოწია, მაგრამ ხელები გულზე მივადე და გავიწიე.
-რა გჭირს? - გაკვირვებულმა მკითხა.
-არაფერი, - მხრები ავიჩეჩე, - სად მივდივართ? - ვითომც არაფერიო ისე შევეკითხე. ზეინმა წარბები შეკრა და ისე მომაშტერდა, მე კი უდანაშაულოდ გავიღიმე.
-წამოხვალ და ნახავ, - ხელი მაგრად ჩამჭიდა და თან წამიყოლა.
-შეაკეთე? - აღტაცება ვერ დავფარე მოტოციკლი რომ დავინახე.
-არაა ჩემი- ამოილუღლუღა ზეინმა. ახლოს რომ მივედით მართლაც შევამჩნიე განსხვავება მოტოციკლეტებს შორის. თავზე ჩაფხუტი დამაფარა, შემდეგ თვითონაც მოირგო, ორივენი ბაიკზე შემოვჯექით ხელები წელზე მჭიდროდ შემოვხვიე და ზეინმაც დაძრა. ნელა ატარებდა. მიუხედავად იმისა რომ დღეს ჰარიმ ასეთი რამ მითხრა მასზე,მასთან მაინც დაცულად ვგრძნობ თავს.რამდენიმე ხნიანი მგზავრობის შემდეგ მოტოციკლეტი ტყესთან შეაყენა, იქიდან ფრთხილად გადმოვედი. ყურთასმენა დავძაბე რადგან შორიახლო ხმაური მესმოდა. ზეინმა ფრთხილად მომხსნა ჩაფხუტი,შემდეგ თვითონ მოიხსნა,ცოტა მოშორებით დავინახე რომ ცეცხლი ენთო და ბიჭების ყიჟინა აყრუებდა არემარეს,ზეინმა კიდევ ერთხელ ნაზად მაკოცა ტუჩებზე და მათკენ წავედით,როდესაც ჩვენ დაინახეს ყველა მოგვესალმა. ხის კუნძთან მივედით, ზეინი ზედ ჩამოჯდა, მე კი შევყოვნდი ადგილს ვათვალიერებდი დასვრილი ხომ არ იყო, რაზეც ზეინს გაეცინა, ხელით დამქაჩა და თავისთან ახლოს დამისვა, შემდეგ კი მკლავი მხრებზე გადამხვია. ჩვენს გვერდით მჯდომი ბიჭებს ხელში სიგარეტი ეჭირათ და ერთმანეთს აწვდიდნენ.როდესაც ზეინს ჯერი დადგა მანაც მოქაჩა და თეთრი ბოლი რგოლებად გამოუშვა. შემდეგ კი მოსაწევი სხვას გადააწოდა. კოცონის ცეცლის ნათება მის სახეზე ლამაზ აჩრდილებად ეფინებოდია, ის იმდენად სიმპატიური იყო რომ ვერც კი მივხვდი რომ მივაშტერდი, ტრანსიდან კი მისმა ღიმილმა გამომარკვია რაც იმას ნიშნავდა რომ შემამჩნია როგორ ვაკვირდებოდი. თავი წამსვე დარცხვენილმა გამოვსწიე და ვიგრძენი ლოყებზე ალმური როგორ მომედო. ჩემს რეაქციაზე უფრო გაეცნა და ცალი ხელით გულში ჩამიკრა. მეც სიამოვნებისგან გავინაბე და ხელები წელზე შემოვხვიე, თვალები დავხუჭე და მისი მამაკაცის სურნელი ხარბად ჩავისუნთქე. სახე გამებადრა როდესაც ფილტვები მისი სურნელით აღივსო და ვიგრძენი როგორ მისვამდა ხელს ზურგზე ზემოთ-ქვემოთ და ასე მეფერებოდა. თავს ამდენი ხნის შემდეგ როგორც იქნა ბედნიერად ვგრძნობდი, ამ პატრა ჟესტითაც კი და ეს მახარებდა.
ამ პატარა და ლამაზმა მომინტმა, სულ გადამავიწყა ჰარის დარიგებები და სახე სიამოვნებისგან გაღიმებულმა წამოვწიე და ხესთან მდგარი კრისტინა დავინახე, ლუდის ბოთლით ხელში. სახემოღრეცილი მოგვშტერებოდა. არ ვიცი, რატომ მაგრამ მესიამოვნა რომ ვაღიზიანებდი. ყველანაირად ცდილობდა ზეინის ყურადღება მიეპყრო, ძალიან თამამ მოძრაობებს აკეთებდა,შემიძლია დავიფიცო,რომ ზეინი ამ ყველაფერს ხედავდა,თუმცა ოსტატურად არიდებდა თავს. ბოროტად გავიღიმე და ზეინს კიდე უფრო ავეკარი, რაზეც მან უფრო მაგრად მომხვია ხელები, მისი სხეულის ვიბრაციაზე კი ვიგრძენი რომ ჩუმად ეცინებოდა ჩემს რეაქციაზე, ცოტათი შემრცხვა მაგრამ არ მანაღვლებდა, ზეინი ახლა ჩემი იყო და არ ვაპირებდი მისი ტავი ისეთი ბოზებისთვის დამეთმო ან გამეყო როგორებიც კრისტინა და მარტინა არიან.
და ამ წამს გავაანალიზე რომ არც ისეთი კარგი ადამიანი ვარ, როგორიც თავი მეგონა რომ ვიყავი. თვალები კრისტინას ნერვებისმომშლელ სახეს მოვაშორე და ზეინის მზერის მიმართულებით გავიხედე და ნაცნობი სილუეტი დავლანდე რომელიც..
უცებ ზეინმა სახე მოატრიალა და თავისი ბაგე ჩემსას ვნებიანად დააწაფა, რაც სავსებით მოულოდნლი იყო, თავიდან ფიქრები გამეფანტა, მაგრამ შემდეგ მივხვდი რომ ეს კოცნა სპეციალური იყო რომ არ დამენახა რაც ხდებოდა, მაგრამ უკვე გვიანი იყო. ზეინს ხელები მკერდზე ნაზად მივადე, გავწიე და ლიამისკენ გავიხედე, რომელიც ვიღაც უცნობს კოცნიდა.
-ვერ ვიჯერებ, - წყენით დავილაპარაკე. ლილი სახლში ნერვიულობს მასზე,ტირის და ამბობს რომ ენატრება,ლიამი კი სხვა გოგოსთან არის?!
ზეინს რაღაცის თქმა უნდოდა, მაგრამ ვიღაც ბიჭებმა შეგვაწყვეტინეს.
-კოცონიდან უკან დაიხიეთ, - არტაცებით სავსე ხმით გვითხრეს. ყვ ელანი წამოიშალნენ, მე კი გაკვირებული წამოვდექი. ზეინს ავხეე. მისი სახე ღიმილს მოეცვა, თვალებში კი ცეცხლის ენები უელვარებდა.
-რა ხდება? - გაკვირვებულმა ვკითხე როდესაც უკან გამიყვანა.
-უყურე და ნახავ, - ჩემს უკან დადგა, ხელები წელზე მომხვია და თავი კისერში ჩარგო.
ბიჭები ცეცხლს მიუახლოვდნენ, ხელში არყის ბოთლები ეკავათ, წარბები შევჭმუხნე რა ჯანდაბას შვებიან?
შევხტი, შეცბუნებულმა წამოვიყვირე და პირზე ხელი ავიფარე როდესაც ერთ-ერთმა მათგანმა არაყი ცეცხლს დაასხა, მისი ენები იმხელაზე ავარდნენ ცაში რომ ის ბიჭი ლამის დაწვეს. მგონი ჩემს გარდა აქ შეკრებილი საზოგადოებიდან ყველა იცინოდა. ზეინიც კი.
-იდიოტი, - სიცილის დროს თქვა და მე შემომხედა. ჩემი შეშინებული სახე რომ დაინახა, გაიკრიჭა, - ნუ გეშინია არაფერი დაშავებია. - თავისი ჭკუით დამამშვიდა და ისევ კოცონს გახედა.
ის ბიჭი, რომელის წამის წინ ლამის დაიწყვა, ტაშით და სტვენით გამოაცილეს, თან ზურგზე ხელებს უბარტყუნებდნენ. შემდეგ კი შორიდან დაისყეს ალკოჰოლური სასმელების კოცონისკენ სროლა, რაზეც ცეცხლი კიდევ უფრო და უფრო იზრხებოდა.
-აი სანახაობაც იწყება, - აღტაცებით თქვა ზეინმა და იქითკენ მიმახედა საითაც უკვე ტრამპლინები დაეყენებინათ. ერთმა მოტოციკლეტისტმა შორიდან აიღო სისწრაფე, ტრამპლინზე აფრინდა, ზუსტან ცეცხლის წვერების სიმაღლის წერტილში ამოტრიალდა და ძირს უსაფრთხოდ დაეშვა.
თვალებგაფართოებული და პირდაღებული მივჩერებოდი ამ სანახაობას, ექსტრემი და ადრენალინი ერთანად მომაწვა სხეულში, ისე რომ ვერც ვკი ვგრძნობდი როგორ მიკანკალებდა ფეხები.
-ვაუ, - აღმომხდა როდესაც უფრო რთული ილეთი გააკეთა ერთ-ერთმა. ამან კი როგორც ჩანს ზეინის ყურადღება მიიქცია და შოუდან მზერა ჩემზე გადმოიტანა.
-ყველაფერი რომ არ მქონდეს ჩამსხვრეული განახებდი რა არის ნამდვილი შოუ-დანანებით ჩაილაპარაკა, ხელები კი უფრო მჭიდროდ მომხვია და მაგრად მიმიკრა მის მკერდზე -ამ საქმეში ვერც ერთი ვერ და ვერც ვერასდროს მაჯობებს! - თავმომწონეთ თქვა, მე კი მასზე გამეცინა.
ცეცხლი რომ მინელდა ბიჭებმაც შეწყვიტეს გიჟური ილეთების კეთება და ნელ–ნელა ყველამ სხვა ადგილას გადაინაცვლა. მე და ზეინი ჩვენს კუნძზე დავბრუნდით. თავი მის მხარზე ჩამოვდე და წინ გავიხედე.
–ჰეი ზეინ –შორიდან ლიამის ხმა მომესმა, თავი წამოვწიე და მას შევხედე, როგორც კი დამინახა რომ მეც იქ ვიყავი ნაბიჯებს შეუნელა და კეფის ფხანით მოვიდა ჩვენამდე.
ზეინს ხელი ჩაურტყა და მე უბრალოდ თავის დაქნევით მომესალმა.
–დიდი ხანია აქ ხართ? – იკითხა და ჩვენს წინ, მიწაზე, ჩამოჯდა.
–თუ იმიტომ კითხულობ რომ გაიგო დაგინახა თუ არა ანაბელმა როგორ კოცნიდი ვიღაც გოგოს, საქმეს გაგიმარტივებ და პირდაპირ გეტყვი რომ დაგინახა.– ნიშნის მოგებით უპასუხა ზეინმა და ლიამს მიაშტერდა.
ლიამმა თვალები დაუბრიალა ზეინს და შემდეგ კი მე გამომხედა დამნაშავის თვალებით.
–ლილი შენზე ნერვიულობდა –ვუთხარი და თავი გავიქნიე.
ლილის და ლიამს თითქოს ისეთი იდეალური ურთიერთობა ქონდათ, ვიცოდი რომ ლიამი უცოდველი არ იყო, მაგრამ მაინც ვერ წამოვიდგენდი რომ ლილის ესე მოექცეოდა.
თვალები გადავატრიალე, როდესაც თავის ჩვეულ ადგილას მდგარი კრისტინა დავინახე. თითებით თავის ისედაც მოკლე კაბას აწვალებდა და ქვედა ტუჩს იკვნეტდა. თვალები გამიფართოვდა, როდესაც ხელები მკერდისკენ წაიღო და თავისი ისედაც დიდი დეკოლპტე კიდევ უფრო გაიდიდა, თავისი დიდი მკერდი გამოაჩინა და ზეინს თვალი ჩაუკრა. ეჭვიანობამ ერთიანად მოიცვა ჩემი სხეული და დაბღვერილი მივაჩერდი კრისტინას, მაგრამ თითქოს თავზე ცივი წყალი გადამასხესო ისე გავხევდი, როდესაც ზეინი ფეხზე წამოდგა და კრისტინასკენ წავიდა.
–მოვალ მალე –როგორც ჩანს ზეინს ნებისყოფა არ ეყო. ჩემს თავს ვსჯიდი რომ ასეთი ბავშვური ვიყავი და არა კრისტინასავით მიმზიდველი ქალი. თავს საშინლად დამცირებულად ვგრძნობდი, როდესაც იმ ქალის სახეზე გამარჯვებულის ღიმილს ვუცქერდი.
მისგან მზერა ლიამისკენ გადავიტანე, რომელიც ამდენი ხანი ჩუმად იჯდა.
–ვწუხვარ, –თქვა და ფეხზე წამოდგა. –მართლა– დააყოლა და ცოტა ხანში ისიც მომშორდა და სადღაც გაუჩინარდა. თვალი ისევ ზეინისკენ და კრისტინასკენ გამექცა, შევნიშნიშნე როგორ წაიღო კრისტინამ ხელი და ზეინს წელზე შემოხვია, ამის დანახვაზე თითქოს მუცელში რაღაც ჩამწყდა. ზეინმა მისი ხელი მოიშორა, რაღაც უთხრა და ჩემკენ წამოვიდა.
ნელ–ნელა ვრწმუნებოდი რომ აქ წამოსვა სრული სისულელე იყო, ჰარისთვის უნდა დამეჯერებინა, როცა მითხრა რომ ზეინისგან თავი შორს დაემჭირა.
ამოვიოხრე, როცა ზეინი ისევ გვერდით მომიჯდა. საკოცნელად წამოიწია, მაგრამ მაშინვე თავი გავწიე.
–მოხდა რამე? –დაეჭვებულმა იკითხა.
–არაფერი, სახლში მინდა წასვლა. წამიყვან?
ზეინი ისევ ჩემსკენ გამოიწია, მაგრამ თავი ისევ ავარდიდე.
–წამიყვანე, გთხოვ– შევევედრე.
–ვერ ვიტან როცა რაღაც არ ვიცი, მითხარი რა ხდება. ლიამმა გითხრა რამე? –საუბრის ტონზე დაეტყო როგორ დაიძაბა.
–არაფერია –კიდევ ერთხელ მოვიტყუე და წინ გავიხედე.
ირგვლივ სიჩუმე ჩამოვარდა, არც ზეინი და არც მე რამდენიმე წუთის განმავლობაში ხმას არ ვიღებდით, ზეინმა ჯიბიდან სიგარეტის კოლოფი ამოიღო და ერთ ღერს მოუკიდა. სიგარეტი საკმაოდ მალე ჩაიყვანა ბოლომდე, დადარჩელილი ბიჩოკი კი შორს მოისროლა.სიჩუმეს ვეღარ ვუძლებდი ამიტომ ბოლოს მე დავიწყე ლაპარაკი.
–ჰარის დასთან იყავი? –გადავწყვიტე სიმართლე გამერკვია და ზეინისთვის პირდაპირ მეკითხა რაც მაინტერესებდა.
–კი, მაგრამ შენ რატომ ხარ ამით დაინტერესებული? –ზეინი არ მოელოდა ამ კითხვას.
–შენ ის გამოიყენე?
–საიდან გაიგე, ჰარიმ გითხრა? –მე უბრალოდ თავი დავუქნიე მას და რამდენიმე წამით ისევ გავჩერდით ორივე.
–მან მითხრა რომ მისი და გამოიყენე და შემდეგ როცა მიიღე ის რაც გჭირდებოდა მაშინვე მიატოვე. მეც იმავეს მიპირებ? –ეს იყო ის რაც ყველაზე მეტად მაშინებდა.
–კიდევ რა გითხრა ჰარიმ? –ზეინმა ჩემი კითხვა დააიგნორა.
–ის რომ შენგან თავი შორს დამეჭირა.
–და მაგის გარდა კიდევ გითხრა რამე? –ზეინი უფრო მეტის გაგებას ცდილობდა.
–არა– თავი გავიქნიე.
–შემომხედე – მითხრა და თავი შემომატრიალებინდა.
–გპირდები არასდროს გაგაკეთებინებ ისეთ რამეს რაც შენც თითონ არ გენდომება. არ ვაპირებ შენს გამოყენებას –თვალებში ჩამაშტერდა. –გჯერა ჩემი?
არ ვიცი რატომ, მაგრამ გაუზარებლად მაშინვე თავი დავუქნიე. ზეინს ჩაეღიმა, ხელები მაგრად მომხვია და გულში ჩამიკრა.
Secret
თავი19

ზეინისგან არც თუ ისე შორს ვიჯექი და ერთ ადგილს მივშტერებოდი. კრისტინაზე და ზეინზე ვფიქრობდი. ვერ გადამეწყვიტა დამესვა თუ არა მისთვის კითხვა, რომელიც ასე მიღრღნიდა სულს.
-ზეინ -მივმართე, მან კი ინტერესით სავსე მზერა მომაბყრო
-კრისტინას საიდან იცნობ?
-რატომ დაინტერესდი მისით? - წარბაწეულმა კითხვაზე კითხვით
მიპასუხა.
-ლამაზია -მხრები ავიჩეჩე -მოსწონხარ, სულ შენ გიყურებს. -ზეინს ჩაეღიმა,მეც ლაპარაკი განვაგრძე - დაგინახეთ რომ კოცნიდით ერთმანეთს და როგორ შეეხე საჯდომზე -სახეზე ალმური მომედო, მაგრამ არ შევეშვი, -რა ხდება თქვენს შორის? -საბოლოოდ ვკითხე, რაზეც ზეინს გაეცინა.
-შენ რა ეჭვიანობ? -სიცილით მკითხა
-არა,არა - ხელი ავიქნიე, - უბრალოდ მაინტერესებს.
-მაინც მგონია რომ ეჭვიანობ -სიცილით მითხრა და ხელით მისკენ ახლოს მიმწია.
-სულაც არა.
-ესეიგი არა ხო? -ჩაიხითხითა,თავი გავაქნიე და ენა გამოვუყავი, რაზეც გემრიელად გადაიხარხარა და ზემოდან გადამაჯდა. ხელები ჩემი გვერდებისკენ წამოიღო და ღუტუნი დამიწყო.
-ზეინ მეღუტუნება -სიცილით ვუთხარი და ვცდილობდი მისი დიდი ტორებისგან თავი დამეხსნა,მაგრამ სულ ტყუილად,ისიც ჩემთან ერთად იცინოდა. თავი უკან წავიღე და მიწაზე გადავწექი, ზეინი კი უფრო ქვემოთ ჩაჩოჩდა.
ეშმაკური მზერით შემომხედა და ქვედაბოლოს ბოლოები ნელ–ნელა ზემოთ ააცურა.
სახეზე ავწითლდი როდესაც ვიგრძენი რომ ბარძაყს მატერია აღარ მიფარავდა,ფეხზე ნაზად მეფერებოდა,კაბას ხელი მოვკიდე და ქვევით ჩავწიე,ზეინს გაეცინა,მაგრამ შემდეგ იგივე გააკეთა,კაბა ზემოთ ამომიწია,მისი უხეში, ათას ჩხუბში დასერილი თითები ფეხზე ბრთხილად მეფერებოდნენ, მისი ეს ქმედებები გონებას მირევდნენ და საოცარ შეგრძნებებს ტოვებდნენ .
–ზეინ–ამოვილუღლუღე, -აქ მარტონი არ ვართ - ზეინმაც მიმოიხედა და სახეზე კმაყოფილი ღიმილი აუთამაშდა.
-აქ მხოლოდ ჩვენ ვართ. მხოლოდ მე და შენ -ხაზგასმით თქვა,შემდეგ კი ისევ მომიახლოვდა, კაბა ისევ ამიწია, მაგრამ ახლა აღარ შევწინააღმდეგებივარ სახეზე წამოვწითლდი და თვალები დავხუჭე, როცა ზეინი საცვლებზე მომაშტერდა. ალმური მომედო,ბარძაყიდან ხელი ზემოთ ნელა ამოაცურა, სუნთქვა შემეკრა,გული კი გამალებით ამიჩქარდა. ზეინმა ხელი საცვლის ზოლზე გადამისვა. თვალები დავაჭყიტე და ამოვიკვნესე, თითქოს მოძალებული ემოციები გამოვუშვიო. ზეინს ჩაეცინა,მშვიდად მიყურებდა ტრუსზე,თვალები მისი შარვლისკენ გამექცა, სადაც ნათლად მოჩანდა ჯინსის მოტკეცილ შარვალში ამოზნექილობა. ძალიან შემრცხვა,როდესაც მივხვდი მიზეზს,მაგრამ ჩემი სახე მეტად გაწითლებას ვეღარ შეძლებდა.ზეინი ოდნავ დაიხარა და ტრუსის ზოლთან კოცნების დატოვება დაიწყო,ხმამაღლა ვსუნთქავდი,მისი ხელი ბარძაყზე მეფერებოდა,ტუჩები კი მუცლის ქვევით კანს მიკოცნიდა. ცოტაც და სიამოვნებისგან ალბათ გულიც წამივიდოდა.
-ზეინ -ღონე მიხდილმა ამოვილუღლუღე. ოდნავ ჩაჩოჩდა და ქვევით მაკოცა,ამოვიოხრე,თვალები სიამოვნებისგან მიმენაბა,როდესაც თავი ოდნავ მომაშორა ცივი ჰაერი მეცა და ფეხები მაშინვე შევატყუპე,ზეინს ჩემს რეაქციაზე უკმაყოფილო ოხვრა მოსწყდა, ფეხები დიდზე გამაშლევინა და ახლა საშოზე წრიულად გადამისვა თითი.
-ზეინ, - სიამოვნებისგან ისევ ამოვიკვნესე და ქვედატუჩზე ვიკბინე.
-აახხ – ჩემთან ერთად ამოიოხრა და მოქმედება ისევ გაიმეორა,ოფლისაგან ვიღვრებოდი,მისი შეხებები საოცარ გრძნობებს აღვიძებდა ჩემში.ეს უბრალოდ საოცრება იყო,ცოტახანში მისი ამონასუნთქი ვიგრძენი, შიდა ბარძაყის არეში და ხმამაღლა ამოვიოხრე. მუცლის ქვემოთ თითქოს რაღაც მწველი სითხე ჩამეღვარა რამაც მთელი ნერვული სისტემა დამიჭიმა და უფრო მეტი მომანდომა. ღმერთო ეს ბიჭი საღი აზროვნების უნარს მაკარგვინებს. ცოტახანში ზემოთ ამოიწია და უკვე მეორედ ჩემს ფეხებს შორის მოექცა,ამოვოხრე და ხელები წელზე მოვხვიე, მისი თითები ურცხვად ცდილობდნენ მაისურში შემოღწევას,რასაც დიდი დრო არ დასჭირვებია,მალევე მისი დიდი ტორები ჩემს მკერდზე ვიგრძენი,მინდოდა გამეპროტესტებინა,მაგრამ ლაპარაკის უნარი დავკარგე,თან მისი ბაგე,ჩემსაზე ჰქონდა მობჯეილი და გაგიჟებული მკოცნიდა. ავთრთოლდი, როდესაც ლიფი ჩამოსწია და მისი ხელის გულები შიშველ მკერდზე მომაჭირა, შემდეგ კი ჩემს ფეხებს შუა სხეულის მოძრაობა დაიწყო.
-ღმერთო – ნასიამოვნებმა ამოვილუღლუღე,თვალები დავხუჭე, ზეინმა ტუჩები მკერდზე ჩააცურა,ხელი გამოსწია და მაისური ჩამიწია. თვალები გაუნათდა,როდესაც ჩემი მკერდი პირველად დაინახა, თავი დახარა და ტუჩებით მეამბორა,შემდეგ კი ძუძუს თავზე ფრთხილად მიკბინა
-გთხოვ -ამოვიკვნესე და თვალები დავხუჭე,როდესაც საკოცნელად მოიწია, მისი ბაგე ჩემსას შეეხო. მალე მისი ენაც ვიგრძენი პირში, ტანში ისევ სიამოვნების ჟრუანტელმა დამიარა. შევკრთი და თვალები მაშინვე გავახდილე როდესაც საშოზე ხელი ძლიერად მომიჭია. ზეინმა კოცნა შეწყვიტა და თვლაებში ჩამაშტერდა, სახე დაემანჭა და დამფრთხალივით სასწრაფოდ მომშორდა. ვერ მივხვდი ეს რატომ გააკეთა, წარბები შევკარი და კაბა სასწრაფოდ დაბლა ჩამოვიწიე.
ფეხზე წამოდგა, მეც მას მივყევი, მრცხვენოდა მისთვის თვალებსი ჩახედვის ამიტომ მასთან მოშორების დავდექი.
–მოხდა რამე? –დარცხვენით ვიკითხე.
ზეინმა შემომხედა და თავი გაიქნია. –აღარასდროს აღარ შემომხედო დამბრთხალი, შეშინებული თვალებით –მითხრა და მომიახლოვდა. –გასაგებია? –თავი ამაწევინა და თვალები ჩამაშტერდა. უხმოდ თავი დავუქნიე და ხელები წელზე მჭირდროდ შემოვხვიე, თავი კი მის მკერდში ჩავდე.
–და კიდევ ერთი –დაიწყო ზეინმა –ნუ გრცხვენია იმის რასაც აკეთებ.
ჩამეღიმა და თავი დავიქნიე. ვერ ვიტყვი რომ სრულიად, მაგრამ ზეინის ნათქვამმა ნაწილობრივ მომიხსნა ჩემი სირცხვილის გრძნობა.
–გვიანია წავიდეთ, ხო?–მკითხა, როცა ხელები მოვაშორე.
–წავიდეთ –ვუთხხარი და გავუღიმე, რაზეც ზეინის ლოყაზე კოცნა დავიმსახურე.
–ძალიან მომწონს შენი ღიმილი –სახიდან თმა გადამიწია –ის ისეთი გულრწფელი და ბავშურია, ისეთივე გულრწფელი, როგორიც შენი თვალები.– ტუჩებიდან მზერა ჩემს თვალებზე გადაიტანა. ლოყაზე საჩვენებელი თითი ნაზად ჩამომისვა და ჩაფხუტი დამაფარა.

როდესაც ჩემს სახლთან მივედით ფრთხილად გადმოვედი მოტოციკლეტიდან,ჩემს ოთახში შუქი ენთო,სუნთქვა შემეკრა. ზეინმა ჩაფხუტი მომხადა,ნიკაპზე ხელი მომკიდა და თავი ფრთხილად ამაწევინა
-ლილის არ უთხრა ლიამის შესახებ -ჩუმად მითხრა -არ ღირს ლიამის სირობის გამო მას გული ატკინო.
-მაგრამ ლიამი ხომ ატყუებს მას -გავაპროტესტე,ზეინს ჩაეცინა
-არა,არ ატყუებს -თავი გააქნია -უბრალოდ მთვრალი იყო და არ ღირს ამისგან პრობლემის შექმნა. თითომ მოაგვარებენ,კარგი? -მკითხა.ჩუმად დავრჩი,ხელი წელზე მომხვია და ცერა თითით ლოყაზე მომეფერა.
-ანაბელ -გამიმეორა
-კარგი -ამოვიოხრე,ზეინს ჩაეღიმა
-დამპირდი -უნდობლად მითხრა
-გპირდები -თვალები გადავატრიალე რაზეც ზეინს გაეცინა,ტუჩებზე ფრთხილად მაკოცა,შემდეგ კი მიყურებდა,როგორ ვცდილობდი აივანზე ასვლას.როდესაც ავედი ხელი დავუქნიე და ოთახისკენ მივბრუნდი,კარი შევხსენი და ადგილს მივეყინე,როდესაც მამიდა და ლილი საწოლზე ჩამომხსდარნი დავინახე. როდესაც კარის ხმა გაიგეს მოტრიალდნენ, ჩემს დანახვაზე საწოლებიდან წამოფრინდნენ მომვარდნენ.
-სად იყავი? -ორივემ ერთად მკითხა, რაზეც ბრინჯივით დავიბენი.
-მ-მე...მე.. ვსეირნობდი. -უცებ მოვიტყუე.
-ამ ღამეში?! - გამკიცხავი მზერით მომაჩერდა მამიდა. აფთარს გავდა ისე მიყურებდა, რაზეც ძალიან შემეშინდა და თვალებში ცრემლები მომადგა. ღმერთო ახლა რაღა მიშველის! აუცილებლად მომკლავს! შემდეგ მამაჩემს ეტყვის უკან დამაბრუნებს.
-დედა და და გამახსენდნენ, - ნიკაპი ამიკანკალდა იმდენად შეშინებული ვიყავი, ვაიდათუ ტყუილში გამომტეხოს, - დ-და მომინდა რომ მარტო ვყოფილიყავი. -თავი ჩავქინდრე და თვალები დავხუჭე, რაზეც ცრემლები ღვარად ჩამომიგორდა ლოყებზე. ვსო! ყველაფერი დამთავრდა, ახლა აღარაფერი მიშველის. შევკრთი როდესაც ვიგრძენი როგორ შემომეხვია ხელები და გულში მაგრად ჩამიკრეს. თვალები ვჭყიტე და ლილის ეშმაკურ ღიმილიან სახეს შევეჩეხე. მამიდას გულში ვყავდი ჩაკრული და ჩემთან ერთად ისიც ტიროდა. ლილიმ ჩაახველა, სახე შეცვალა და შემდეგ ისიც მოგვეხვია.
-ანაბელ ძალიან შემაშინე -ამოიოხრა მამიდამ, მომშორდა და თვალიდან წამოსული ცრემლები შეიშრო.
-მაპატიე - სლუკუნით ვუთხარი.
-მეორედ ასე აღარ მოიქცე -დაიბუზღუნა, -ძალიან საშიშია ღამე მარტო სიარული -თავი დავუქნიე და კიდევ ერთხელ მოვუბოდიშე ჩემი უმსგავსო საქციელის გამო, შევპირდი რომ სხვა დროს ასე აღარ ვანერვიულებდი,მანაც თავი დამიქნია, გამაბრთხილა რომ თუ გარეთ გასვლა მომინდებოდა აივნიდან აღარ გადავპარულიყავი და კარით მესარგებლა, მაგრამ აუცილებლად ვინმესთან ერთად უნდა გავსულიყავი და არა მარტო. ბოლოს შუბლზე მაკოცა და ოთახიდან გავიდა.
-სად იყავი?ზეინთან ხომ? -მაშინვე კითხვები მომაყარა ლილიმ
-ღმერთო არა -საწოლზე გადავვარდი -ხომ გაიგე სადაც ვიყავი -მასაც ვერ ვეტყვი სიმართლეს! მრცხვენია!
-არ მჯერა -მოჭუტული თვალებით მითხრა.
-შენი ნებაა -მხრები ავიჩეჩე,საწოლიდან ავდექი,ტანზე გამოვიცვალე და საღამურები ჩავიცვი,შემდეგ კი საწოლში ჩავიფუთნე.ლილიც მალე შემომიწვა,მომეხვია ისე დავიძინეთ.
დილით ადრე მამიდამ გაგვაღვიძა,სასწრაფოდ მოვემზადეთ და სკოლაში წავედით. კლასში შესვლისთანავე ქერა თავი შევნიშნე და მისკენ წავედი
-ჰეი ნაილ -გავუღიმე და ჩემი ადგილი დავიკავე
-ანაბელ როგორ ხარ? -მკითხა
-მშვენივრად,შენ? -ვუპასუხე
-კარგად -გამიღიმა -პრეზენტაცია ხომ არ დაგავიწყდა?ბიბლიოთეკაში ვართ წასასვლელები
-არა,მახსოვს რაათქმაუნდა.წავიდეთ -თავი დავუქნიე,შემდეგ გაკვეთილები დაიწყო.არაფერი არ მესმოდა,გუშინდელზე ვფიქრობდი..
ლანჩის დროს მე და ნაილი ბიბლიოთეკაში შევედით და პრეზენტაციას გამორჩენილი შტრიხები დავამატეთ, ყველაფერი შევავსეთ,ბოლოს კი როდესაც ჩვენი ნაშრომით კმაყოფილები დავრჩით მასწავლებელს პროექტი წარვუდგინეთ. ნარკოტიკების შესახებ ამომწურავი ინფორმაცია გვქონდა, ამიტომ მასწავლებელი დაგვპირდა რომ ნაშრომს საერთაშორისო პროექტზე გაგზავნიდა. რაზეც ძალიან გახარებულები დავრჩით.
სკოლა რომ მორჩა ყველანი კლასებიდან გამოვცვივდით და გეზი მე და ლილიმ ერთად ავიღეთ გასასვლელისკენ. ეზოში გავედით თუ არა ორივეს პირი ღია დაგვრჩა, როგორც დანარჩენ სხვებს, რომლებიც ზეინს და მის მოტოციკლეტს შურით და აღტაცებით სავსე სახეებით მისჩერებოდნენ. გამეღიმა და მისკენ დავიძარი, მაგრამ სახე მალევე წამეშალა, რომ დავინაზე როგორ მიდიოდა მისკენ გაღიმებული მარტინა. გავჩერდი და წარბებშეჭმუხნული მივაჩერდი მოქმედებას რომელიც ჩემს წინ ხდებოდა. ზეინი მოტოციკლეტიდან წამოიწია და ღიმილით სავსე სახით დაიძრა, ბრაზისგან ლოყებზე სულ ავხურდი, როდესაც მარტინას ღიმილი უფრო და უფრო გაიზარდა. ის ის იყო უნდა მოხვეოდა რომ, ზეინმა გვერდი ისე ჩაუარა თითქოს იქ არც მდგარიყოს, რაზეც პირი გაოცებისგან და აღტაცებისგან ღია დამრჩა. ზეინი ჩემთან მოვიდა და ხელები წელზე ძლიერად მე მომეხვია.

თავი20
მინდოდა მეკივლა, მეწივლა, მეხტუნა, მეცეკვა იმდენად გახარებული ვიყავი. ზეინის მკლავებში ვიყავი ამდენი ხალხის წინაშე მოქცეული და მაგრად ვეხუტებოდი. ზეინის მხრიდან მარტინას ამღვრეულ სახეს ვუცქერდი რომელიც სავსე იყო ბრაზით, შურით, ეჭვიანობით. ზეინი ჩემია და ეს უკვე მერამდენედ დავამტკიცეთ. გამარჯვებულის ღიმილით გავხედე რაზეც სულ აილეწა, ქუსლებზე შეტრიალდა და უკან სწრაფი ნაბიჯებით გაბრუნდა. თვალი რომ გავაყოლე ხალხს უკან ჰარის სერიოზულ სახესაც მოვკარი თვალი, მაგრამ მზერა მალევე გადავიტანე სხვა რამეზე და საერთოდ თვალები დავხუჭე. ზეინი არ არის ისეთი როგორიც იყო და ვიცი რომ ისე არ მომექცევა როგორც ჰარის დას. ამიტომ სანერვიულოც არაფერია. მე ჩემი არჩევანი გავაკეთე.
ზეინმა თავზე მაკოცა,შემდეგ კი ერთი ხელი წელიდან ზევით ამოიტანა და ლოყაზე მომეფერა
-როგორ ხარ ბელ? - წარბაზეულმა მკითხა. გუშინდელი გამახსენდა და სახეზე ავხურდი.თავი დავხარე და ისევ მის მკერდში ჩავრგე სახე,ზეინს ჩაეცინა.ზეინმა თავი ამაწევინა და ცხვირზე მაკოცა.
-კარგად ვარ,შენ როგორ ხარ?
-გადასარევად -მიპასუხა,თან ეცინებოდა. არ ვიცი რატომ, - წავიდეთ?
-სად?
-სახლამდე მიგაცილებ.
-ამმ.. და ლილი? - ლილისკენ გავიხედე რომელიც სკოლის გასასვლელთან მიციდიდა.
-ოოჰ, მოტოციკლზე ორი ვერ დაეტევა, მარტო წავიდეს არაფერი დაუჭავდება.
-ზეინ! - მხარზე გავკარი, - ასე ვერ დავტოვებ.
ჩემს ნათქვამზე თვალები გადაატრიალა და მის სხეულს უფრო ამაკრა.
-დავიჯერო თვითონ იგივე არ გაუკეთებია? - წარბაწეულმა მკითხა, - როესმე.. ლიამთან ერთად.
პირი გავაღე რომ შევპასუხებოდი არათქო, მაგრამ შევყოვნდი როადგან გამახსენდა როგორ წავიდა ლიამთან ერთად ერთხელ და მე სახლშI მარტო გამომიშვა.
-აჰა! - დაიზმუილა ზეინმა, - უთხარი რომ ჩემთან ერთად მოდიხარ.
-არ შემიძლია.
-ანაბელ, - ცხვირი ჩემს კისერში ჩარგო და ნაზი კანი სულ დამიკოცნა.
-არა! - მტკიცედ ვიდექი ჩემს პოზიციაზე, ზეინს გულზე ხელი ვკარი და მოვიშორე.
-ღმერთო რა ჯიუტი ხარ! - გაბრაზებულმა ჩაიდუდღუნა.
-ვიცი, - ჩამეცინა და თავი დავხარე.
-მომავალ შეხვედრამდე მაშინ, - ღიმილით ჩამომისვა თმაზე ხელი, - დღეს საღამოს არ მეცლება საქმეები მაქვს, ხვალ გნახავ, - უფრო დიდზე და თბილად გამიღიმა. შემდეგ დაიხარა, ვიცოდი რასაც აკეთებდა ამიტომ ცოტათი გავიწიე, ამდენ ხალხში მერიდებოდა მეკოცნა, მაგრამ ტუჩის კუთხეში კოცნა მაინც მოასწრო. ერთიანად აწითლებული და დარცხვენილი, ჩემი რეაქციით გახალისებულ ზეინს დავემშვიდობე და ლილისკენ წამოვედი რომელიც აჟიტირებული მიციდიდა.
დღემ ნელა ჩაიარა. ლილი წამდაუწუმ მომაბეზრებელ კითხვებს მისვამდა, რაზეც თავის არიდებას ვცდილობდი. ბოლოს დანამ პირი რომ არ გამიხსნა ლილიც მოეშვა და საღამოს ორივენი დასაძინებლად შევწექით.
მეორე დღეს, ბოლო გაკვეთილზე, ჩემი ადგილი ისევ ნაილის გვერდით მეკავა.
ცოტახანში კლასის კარი გაიღო და მარტინა შემოვიდა,სახეზე კმაყოფილი ღიმილი დასთამაშებდა,თავის ადგილას დაჯდა და მოცინარი სახით შემომხედა, ვგრძნობდი რომ ეს ღიმილი ცუდის მომასწავლებელი უნდა ყოფილიყო, ამიტომ მზერა ავარიდე. ალბათ გუშინდელზეა გულმოსული და რაღაც საშინელების გაკეთებას აპირებს. ლოყის შიგნიდან ვიკბინე და დაეჭვებულმა ნაილს გავხედე, რომელმაც ჩემი მზერა ვერ შეამჩნია იმდენად იყო რაღაცის წერით გართული.
ზარი დაირეკა მაგრამ რატომღაც მასწავლებელი აგვიანებდა. ნაილი წელში გასწორდა გაიზმორა და მე შემომხედა.
-რა გჭირს? - დაეჭვებით მკითხა ჩემი სახე რომ დაინახა, მე კი უბრალოდ მხრები ავიჩეჩე და უაზროდ დავიწყე კალმით თამაში.ცოტახანში კლასში გამწარებული მასწავლებელი შემოვიდა და მეც გამოვერკვიე ფიქრებიდან. ხელში ჟურნალი ეჭირა და ფურცლებს გამწარებული შლიდა, შემდეგ კი სათვალე გაისწორა და ერთ-ერთ მათგანს მიაშტერდა
-ანაბელ -დაიწივლა.გული ამიჩქარდა.კლასში ანაბელი მხოლოდ მე მქვია. დავინახე მარტინას სახეზე კმაყოფილი ღიმილი და სულმთლად დავიბენი. ფეხზე წამოვდექი და შეშინებული სახით მასწავლებეს შევხედე
-ეს როგორ გამიბედე! -დაიყვირა და ჟურნალი მაგიდაზე მთელი ძალით დააგდო ისე რომ შიშიგან შევხტი. სახეზე ერთიანად ავხურდი და საშველად ნაილს გავხედე რომელიც წარბებშეჭმუხნული დაძაბული მომჩერებოდა.
-რ-რამოხდა? - ძლივს ამოვიკნავლე. მასწავლებელს კი სახე ერთიანად უფრო აუწითლდა.
-რაში დაგჭირდა ნიშნების ჩაყრა?! - ჟურნალი აიღო, ჩემსკენ წამოვიდა სა პირდაპირ სახეში მესროლა. აწითლებულმა და შერცხვენილმა მარტინას გავხედე, რომელიც ჩუმად იცინოდა. თვალებიდან ცრემლები ღვარად გადმომვარდა და სახეზე ხელები ავიფარე.
-ანაბელს არაფერი გაუკეთებია, - თავისი აგილიდან ნაილი წამოდგა და მასწავლებელს შეეკამათა.
-მისტერ ჰორან თქვენი ადგილი დაიკავეთ! თქვენ კი მის სმიტ დროზე დირექტორის კაბინეტში!
ანერვიულებულმა ჩემი ნივთები სწრაფად ავკრიფე და დირექტორის კაბინეტისკენ გავიქეცი.
თავი ხელებში მაქვს ჩარგული და დირექტორის საყვედურებს ვისმენ. გული კი თითქოს საგულედან ამომგლიჯესო შემდეგი სიტყვები რომ გავიგონე.
“თქვენი ცუდი ყოფაქცევის გამო, თქვენი პროექტი არ გაიგზავნება საერთაშორისო კონკურსზე. ეს ფაქტი თუ კიდევ ერთხელ განმეორდება სკოლიდან გაირიცხებით, ხოლო ეს კონვერტი თქვენ მეურვეს გადაეცით. ნახვამდის მის სმიტ.” აღარ მახსოვს როგორ გამოვედი დირექტორის კაბინეტიდან. გონს ლილის მკლავებში მოვედი, რომელსაც დერეფანში ვეხუტებოდი და სლუკუნით ავუხსენი სიტუაცია.
როგორ მინდოდა საერთაშორისო კონკურსზე წასვლა, ახლა კი მელი ჩემი შრომა წყალში ჩამეყარა ტუტუცი მარტინას გამო. რამდენს ვმუშაობდით მე და ნაილი ამ პროექტზე. ღამეებსაც კი ვათენებდით. ვაიმე ნაილი! ჩემს გამო მასაც გაუფუჭდა საქმე.
-ლილი ნაილთან უნდა წავიდე, - ამოვისლუკუნე, ლილის მოვშორდი და თვალებიდან ცრემლები მოვიწმინდე.
-რატომ? - გაკვირვებულმა მკითხა და სახიდან ცრემლები გადამიწია.
-უნდა ვუთხრა რომ პროექტი არ გაიგზავნება. სახლში გნახავ, - დავემშვიდობე და გასასვლელისკენ წამოვედი. მთელი გზა ნაილის სახლისკენ გულაჩქარებული მივრბოდი და რომ მახსენდებოდა დღევანდელი გული კიდევ უფრო მეკუმშებოდა და ახალი ცხარე ცრემლები მადგებოდნენ თვალებზე. ხვალ რორგორ მივიდე სკოლაში? ყველა დამცინებს ამის გამო! ხვალ არ წავალ სკოლაში, არც ზეგ და საერთოდ აღარასოდეს!
ნაილის კარზე აქოშინებულმა დავაკაკუნე და ხელით კიბის მოაჯირს დავეყრდენი. კარი რამდენიმე წამში გაიღო და ქერათმიანი ბიჭის ნაცვლად ხელთ ზეინი შემეჩეხა.
იღიმოდა, მაგრამ როდესაც ჩემი სახე დაინაზა სიფათი წაეშალა.ცოტახნით გაშეშდა და კარიდან უკან დაიწია. მისმა რეაქციამ შემაშფოთა,გაკვირვებული სახით მიყურებდა და გაოცებულს პირი დაეღო
-ზეინ -ამოვიქვითინე,ჩემი ხმის გაგონებაზე გონს მოეგო და ჩემსკენ წამოვიდა.
-რა მოგივიდა? - დაფეთებულმა მკითხა. ენა პირში ვერ ავამოძრაფე და ატირებული ზეინს მივაჩერდი თვალებში,
-ღმერთო ჩემო ანაბელ! ვინმემ რამე დაგიშავა?! - მხრებში მწვდა და მის გულს ამიკრო. თმაზე ხელი ჩამომისვა, შემდეგ კი სახე ამაწევინა და თვალებში შემომხედა, საიდანაც უფრო და უფრო ღვარად მციოდა ცრემლები.
-ანაბელ - თვალები დახუჭა, ღრმად ამოისუნთქა და შემდეგ ისევ შემომხედა. მის თვალებში შიშს პირველად ვკითხულობდი. განა ასე ძლიერად ზრუნავს ჩემზე? აკანკალებული თითებით ცრემლები მომწმინდა და შემდეგ შუბლი შუბლზე მომადო. მისი ცხელი სუნთქვა ტუჩებზე მეცემოდა და იმ ტკიილს რაც წუთების წინ გადამხდა მავიწყებდა,
- მითხარი ვინ შეგეხო! - დაიღრინა და ხელებით ჩემი მაისური მაგრად მომუშტა.
ო, ღმერთო. არა! არა! არა! ის ფიქრობს რომ.... ღმერთო! ერთიანად ავწითლდი და ზეინს გამოვეცალე.
-ა-არა, ა-არავინ შემხებია, - ამოვილუღლუღე. ღრმად ამოისუნთქა თითქოს მოეშვაო, მაგრამ მაინც დაძაბული იყო.
-სიმართლე მითხარი!
-სიმართლეს გეუბნები..
-აბა რა მოხდა?! - დაიგრგვინა.
-მ-მარტინამ ჟურნალი გააფუჭა და მე დამბრალდა. - ზეინმა ამოიოხრა და კიდევ უფრო დაჟინებით დამაკვირდა.
-ხომ გითხარი სიმართლე მითხარითქო!
-სიმართლეს გეუბნები! - გაბრაზებულმა მიწას ფეხი დავარტყი, - მარტინამ ჟურნალი გააფუჭა, ეს მე დამბრალდა. მ-მასწავლებელმა ჟურნალი სახეში მესროლა მთელი კლასის წინ, შემდეგ დირექტორთან შემიყვანეს და იმით დამსაჯეს რომ ჩემი და ნაილის პროექტს კონფერენციაზე არ გაგზავნიან! - გახსენებისას კიდევ უფრო მომადგა ცრემლები და ავტირდი.
-ღმერთო მოდი აქ! - ხელები წელზე მაგრად მომხვია და კარი დაკეტა რომელიც აღარც კი მახსოვდა რომ ღია იყო.
-რატომ მე?! - გამწარებულმა წამოვიძახე, - ყოველთვის მე რატომ მემართება ასეთი საშინელება! რა დავაშავე! - ბრაზი ერთიანად მომაწვა და ზეინს მაგრად ავეკარი, - მარტინას გამო საქმე მეც გამიფუჭდა და ნაილსაც. მძულს ცხოვრება! საშინლად მძულს! - ზეინს გამწარებულმა გაუაზრებლად გულში მუშტი ჩავარტყი, რაც ვაჟკაცურად აიტანა, ან ჩემი დარტყმა მისთვის ბუმბულის შეხებასავით იყო.
-ჰეი, ჰეი დამშვიდდი, - ხელები მკლავებში წამავლო და მისგან გამსწია.
-არ შემიძლია! ალბათ ამდენი ბრაზისგან გავსკდები! მეტი აღარ შემიძლია! -
მთელი ძალით დავიკივლე, სულ აღარ მაინტერესებდა აქ ზეინი იდგა თუ არა. შემდეგ ჩემივე საქციელით უფრო შერცხვენილმა ხელები სახეზე ავიფარე. წამებში კი ზეინის მკლავები ვიგრძენი, როგორ ძლიერად შემომეხვივნენ და ხელები სახიდან მომაშორებინეს.
-გამოუშვი! გამოუშვი ეს ბრაზი! - დაჟინებით მომაჩერდა, - იკივლე! იწივლე თუ გინდა მთელი სახლი დაამტვრიე დაგადაწვი, არ მადარდებს. მთავარია განთავისუფლდე მაგ ემოციებისგან! იყვირე.
-არ შემიძლია.
-შეგიძლია. უბრალოდ დაიყვირე და ნახავ როგორ მოგეშვება.
-არ შემიძლია, - თავი გავაქნიე, - არა..
-რატომ?
-მერიდება! გიჟივით ვერ მოვიქცევი, - თავი ჩავღუნე და შემდეგ კი შევხტი როდესაც ზეინმა დაიღრიალა, გაფართოებული თვალებით მოვაჩერდი.
-ხედავ? ძნელი არ არის. ცხოვრება ყველას თავის დაღს ასვამს, ერთადერთი კი რაც დაგვრჩენია არის რომ დავიცალოთ ამ უარყოფითი ენერგიისგან! აიღე! - ხელში ვაზა მომაჩეჩა, - აიღე და კედელს ესროლე და ისიამოვნე იმით თუ როგორ იმტვრევა.
-ამის გატეხვით ორგორ ვისიამოვნო?
-წარმოიდგინე თითქოს ის ადამიანი ტყდება და ილეწება ისე როგორც ეს ვაზა. გააკეთე ეს! - ორჭოფით მივაჩერდი, - ანაბელ გააკეთე! გიბრძანებ რომ ეს ვაზა დაამტვრიო! - შევტოკდი, მე არ მსურდა ვინმეს ბრძანებების შესრულება. ზეინმა ამოიოხრა, ხელში მწვდა და ვაზა ძალით მასროლინა კედელზე. ათას ნაწილად დაიმსხვა. ზეინი მართალი იყო მე ეს მესიამოვნა.
მკვეთრი მოძრაობისგან ამოვიოხრე, ზეინმა სხვა ვაზისკენ წამიყვანა და ისიც ჩემთან ერთად მოისროლა. აზარტში იმდენად შევედი რომ ზეინისგან თავი დავიხსენი და შემეგი ვაზა ჩემით გაუცნობიერებლად დავამტვრიე.
გონს რომ მოვედი, ჩემს წინ ცისფერი ნატეხები ეგდო. ამაზე კიდევ უფრო ავნერვიულდი, მისი ნებართვის გარეშე მისი ნივთი გავტეხე. ჩემმა საბრალოებამ გამაცეცხლა და დავიკივლე. ხელები ყურებზე ავიფარე და გიჟივით ძალაგამოცლილი ჩავიკეცე. არ მინდოდა ეს მომხდარიყო! არ მინდოდა მის თვალში გიჟი ვოყიფილიყავი. მაგრამ გულზე მომეშვა როდესაც გულში მისმა ხელებმა ჩამიკრეს და მისმა ტუჩებმა შუბლზე ნაზი კოცნების დატოვება დაიწყეს.
-ჩშშ.. ყველაფერი კარგად იქნება.. მე შენთან ვარ.. - ეს იყო სიტყვები რომლებმაც ძალა მომცა რომ მენტალურად ისევ წელში გავსწორებულიყავი. ზეინმა ხელი ფრთხილად მომკიდა იდაყვში,ფეხზე წამომაყენა,შემდეგ სავარძელში ჩაჯდა,მის გვერდით უნდა მოვთავსებულიყავი,თუმცა ზეინმა ხელი მკლავში მომკიდა და მის კალთაში ჩამაგდო
-ოუ -ამოვიძახე შერცხვენილმა და თავი მის მკერდზე მივადე.მისი ძლიერი ხელები წელზე მეფერებოდნენ,ერთი ხელი ფრთხილად ამოიტანა ზევით და თმაზე მომეფერა.
-დამშვიდდი? -მკითხა ცოტახნის შემდეგ,მორცხვად დავუქნიე თავი და ხელები კისერზე მოვხვიე.
-გპირდები რომ დირექტორთან ყველაფერი მოგვარდება,-ჩუმად მითხრა
-მაპატიე რომ ამდენი რაღაც დავამტვრიე. -მისი ნათქვამი დავაიგნორე და თვალებით ჩემს დამტვრეულ ნივთებს შევხედე და სახეზე ავწითლდი,როცა ჩემს საქციელს ვიხსენებდი უფრო შემრცხვა.
-ეს მართლა ძალიან აწყნარებს.ერთხელ ჩემმა ახლო მეგობარმა მითხრა,რომ როდესაც გაბრაზებული ვიქნებოდი ხელში რაც მომხვდებოდა დამემტვრია! ეს მართლაც შველის ბელს, მეც გამოცდილი მაქ.
-რომელმა მეგობარმა? -ვკითხე. შეიძლება მეც ვიცოდე ის ადამიანი, რბოლებიდან.თუ მისი მეგობარია რბოლებში აუცილებლად მეყოლებოდა ნანახი. ზეინი ცოტახანს ჩაფიქრდა.
-ის ახლა ციხეშია -ამოიოხრა -ძალიან დიდი ხანია არ მინახავს -ნაღვლიანად თქვა და შუბლზე მეამბორა,თვალები დამეხუჭა,როდესაც მისი თბილი ტუჩები მომშორდა ფრთხილად წამოვიწიე მისი კალთიდან
-რატომ არ ნახულობ? -ვკითხე გაკვირვებულმა
-ციხეში არ მიშვებენ მასთან -მიპასუხა -რაღაც მოხდა და ამ ციხეში გაშავებული ვარ, არ მაქვს მისი მონახულების უფლება.არადა დიდი ხანია მასთან მინდა მისვლა,რაღაც ძალიან აუცილებელი ნივთვი მაქვს,რომელიც მას უნდა გადავცე, თუმცა ჯერაც ვერ შევძელი -დანაღვლიანებულმა ამოიოხრა. ცოტახნით მის მშვენიერ სახეს დავაკვირდი და მის ნათქვამზე ჩავფიქრდი.
-მე შემიძლია მას გადავცე ის ნივთი -ვუთხარი. მინდა მას დავეხმარო.
-არა -ზეინმა კატეგორიული უარი მითხრა -შენნაირი გოგო იქ არ უნდა მივიდეს.
-ზეინ -ამოივიოხრე -შენ ხომ დამეხმარე,მეც მინდა დაგეხმარო -სახეზე მოვეფერე -გთხოვ უარს ნუ მეტყვი.
- არა, –თავი გაიქნია –არავითარ შემთხვევაში -გაჯიუტდა,ცხვირზე ვაკოცე,მისი ხელები წელზე ვიგრძენი,თავი ისევ მის მკერდზე მიმადებინა.
-გთხოვ -ამოვიჩურჩულე -მომეცი უფლება ამ უბრალო რაღაცით დაგეხმარო -ზეინმა ამოიოხრა
-არ გაგიშვებენ -მითხრა
-თუ ეგრეა აქაც არ გამომიშვებდნენ, მაგრამ როგორც ხედავ ახლა აქ ვარ -ვუპასუხე,ვიბრაციაზე ვიგრძენი რომ გაეცინა.
-კარგი,მაგრამ დარწმუნებული ხარ? -საეჭვოდ მკითხა,თავი დავუქნიე. მინდა მისთვის რაიმე გავაკეთო,მინდა დავეხმარო.
-კარგი -დამნაშავე ბავშვივით თქვა, რაზეც გამეცინა
-ღმერთო ჩემო ძლივს! -ამოვიოხრე -ნუ გეშინია არაფერი დამემართება თანაც მე ხომ მარტო არ ვიქნები -ვუთხარი, ზეინმა თავი ამაწევინა და დაბღვერილმა შემომხედა.
-აბა ვინ იქნება შენთან ერთად? -დაეჭვებულმა მკითხა
-ღმერთი, ის ხომ ყოველთვის ჩვენთანაა. -ვუპასუხე,ზეინს კი ჩემ ნათქვამდე გაეცინა,მისი კალთიდან გადავჯექი,ფეხი მოვხარე და გვედულად დავჯექი დივანზე.
–რატო იცინი? –ვკითხე დაეჭვებულმა.
-ღმერთი არ არსებობს -თავი გააქნია ზეინმა. შოკისგან თვალებგაფართოებულმა გავხედე,
-ის რომ არ არსებობდეს ჩვენც ხომ არ ვიქნებოდით ამ ქვეყანაზე?!
-ანაბელ რა მიამიტი ხარ! -ხელი აიქნია -ღმერთი თუ არსებობდეს ამდენი უსამართლობა რატომ ხდება?
–არ დაგავიწყდეს რომ ღმერთის გარდა ეშმაკიც არსებობს. –ზეინის ეშმაკის არსებობა შევახსენე, მან კი ჩემ ნათქვამზე კიდევ ერთხელ ჩაიცინა.
–შენ ალბათ იმასაც ფიქრობ რომ დევები არსებობენ, ხო? –დამცინა. მე კი გამრაზებულმა მხარზე ხელი მივარტყი.
–მე მარტო ჩემი თავის მწამს და მარტო ჩემი თავის იმედად ვარ ამქვეყნად. სხვა ვერავინ დამეხმარება. ჩემი ისევ ჩემი სათრევია.– თვალებში შემომხედა – ნურასდროს ნურავის იმედზე ნუ იქნები ანაბელ, თორემ მერე იმედები გაგიცრუვდება და გული ძალიან გეტკინება.
–ამოიბუტბუტა და ისიც ხელებგადაჯვარედინებული მოკალათდა სავარძელში.
-მაპატიე, მაგრამ მე შენში ტვინს ვერ ვხედავ, - წარბაწეულმა ნიშნის მოგებით ვუთხარი. თვალებგაფართოებული გაკვირვებული მომაჩერდა. ალბათ იმიტომ რომ პირველად იყო რომ ვინმე ასე ეკამათებოდა მას და აგრეთვე პირველად იყო რომ ვინმეს ასე ვეკამათებოდი მე.
სავარძლიდან ჩემსკენ წამოიწია ავისმომასწავებელი მზერით, რაზეც დამბრთხალი უკან გავიწიე, მაგრამ უკვე გვიანი იყო, თავის კლანჭებში უკვე მოქცეული ვყავდი.
-შენ არ იცი ახლა რამდენი აზრი მიტრიალებს თუ როგორ დავადუმო ეგ შენი გრძელი ენა, - ჩურჩულით მითხრა შემდეგ კი ძლიერად მომაჭირა თავისი ტუჩები და ვნებიანად მაკოცა. უკან გადამაწვინა ჩემს ზემოდან მოექცა.
–მოიცა– ამოვილუღლუღე და ზეინი უკან გავწიე.
–ერთ ადგილას უნდა წავიდეთ –ვუთხარი და სავარძლიდან წამოვდექი.
თავი21
სანამ სახლიდან გავიდოდით ზეინი ოთახში ავიდა,რომ ის ნივთი ჩამოეტანა,რაც მე ციხეში მისი მეგობრისთვის უნდა მიმეტანა. როდესაც კიბეებზე ჩამოირბინა ხელში პატარა ყუთი ეჭირა.
-დარწმუნებული ხარ? -მკითხა,თავი დავუქნიე და გავუღიმე,ყუთი გამოვართვი და ჩანთაში ჩავიდე,ზეინმა შუბლზე მაკოცა,სახლიდან უნდა გავსულიყავით,როდესაც ნაილმა შემოხსნა კარები,როდესაც სახლს თვალი მოავლო გაკვირვებულმა მოგვხედა ორივეს.
-რა მოხდა აქ? -იკითხა გაკვირვებულმა -ომი დაიწყო?
-არაფერი -ზეინმა ხელი აიქნია, ნაილს უთხრა რომ მალე დაბრუნდებოდა და სახლიდან გამოვედით.
-რატომ არ მათქმევინე პროექტზე? -ვკითხე გაკვირვებულმა,როდესაც სახლის კარი მიხურა.
-არაა საჭირო,ყველაფერი მოგვარდება -შუბლზე მაკოცა და წავედით.
გზას ნელი ნაბიჯებით მივუყვებოდით,ზეინს ჩემი ხელი მისაში ჰქონდა მოქცეული და მე მომყვებოდა,ჩემი ჩანთან ზურგზე კარგად მქონდა მოკიდებული,ქარი კი ჩემს ქერა თმას ცოტათი არხევდა
-ანაბელ სად მივდივართ? -უკმაყოფილოდ ამოიბურტყუნა
-ნახავ! -მინდოდა მკაცრად მეთქვა მაგრამ არ გამომივიდა, თავი დავხარე და ჩვენს ხელებს შევხედე,გული სიხარულისგან ამიჩქარდა. ეს საუკეთესო შეგრძნებაა. მისი ხელი იმდენად ძლიერად მიჭერდა,თითქოს ჩემს თავს ვინმე ართმევდეს. როდესაც ეკლესიის წინ გავჩერდი, ზეინს უკმაყოფილო ოხვრა აღმოხდა.
-მეხუმრები? - მისი ხელიდან ჩემი ხელი განვათავისუფლე და პირჯვარი გადავიწერე, რაზეც თვალები გადაატრიალა და ხელი სწრაფად ჩამჭიდა რომ აქედან გავეყვანე,მაგრამ თვალები დავუბრიალე და შიგნით ძალით შევიყვანე. ეკლესიის კუთხეში პატარა უპატრონო გოგონა იჯდა. გული შემეკუმშა, თვალები დავხუჭე და გამახსენდა რომ ჩანთაში დანაზოგი მქონდა. მის წინ ჩავიცუცქე და ჩანთიდან ზეინის მოცემული ყუთი ამოვიღე საფულე რომ მეპოვნა. საფულიდან რაც კი ხურდები მქონდა ყველაფერი მუჭაში ჩავუგდე. ბავშვი ჯერ გაკვირვებული სახით მომჩერებოდა, ალბათ ჯერ არავის არ მიუცია მისთვის ამდენი ფული.
-მადლობა, - აკანკალებული ხმით მითხრა, შემდეგ კი სახეზე ფართო ღიმილი გამოესახა. მეც იმით გახარებული რაც წამის წინ გავაკეთე გაბადრული სახით წამოვდექი და უკან ზეინისკენ მოვტრიალდი, რომელიც წარბებშეჭმუხნული მომჩერებოდა.
როდესაც მასთან მივედი გულში ჩამიკრა და თავზე მაკოცა. ხელიდან კი სწრაფად გამომგლიჯა თავისი ყუთი.
-რას შვები?! - გაკვირფებულმა ვკითხე.
-ამას შენ არ წაიღებ! - კატეგორიულად მითხრა და თავი გააქნია. სწრაფად ვწვდი ხელში და ყუთს მაგრად ჩავბღუჯე თითები.
-წავიღებ!
-არა, ანაბელ შენ ამას არ გააკეთებ!
-კი! - მკაცრად მივუგე, თითისწვერებზე ავიწიე და ბაგეზე ვეამბორე. ზეინის ხელი მოუიდუნდა რითიც ვისარგებლე, ამანათი ხელიდან გამოვაცალე და ჩანთაში ჩავიდე.
-ოჰჰ ბელ! - გაცურებულმა ზეინმა ამოიოხრა, მე კი ჩამეცინა. შემდეგ ხელი მომხვია და უპატრობო ბავშვს ბოლოჯერ შევავლე თვალი.
–ღმერთი იყოს შენი მფარველი– ჩუმად ამოვიბუტბუტე, ზეინმა კი ჩემს ნათქვამზე ამოიოხრა.
–ღმერთი არ არსებობს ანაბელ –მითრა და ეცადა უკან გაბუნებულიყო, მაგრამ ხელით დავიჭირე და ეკლესიისკენ მოვაბრუნე. ზეინს ხელი მაგრად მოვუჭირე და ეკლესიაში შევედით. ზეინი დასჯილი ბავშვივით შემომყვა,უკანა სკამზე დავჯექი და ლოცვა დავიწყე. ღმერთს ვევედრებოდი რომ ხალხისთვის ვინც მე მიყვარდა გამძლეობა მიეცა. გარდაცვლილებისთვის, დედაჩემისთვის და დისთვის, კი ნათელში ყოფნას შევსთხოვდი. და კიდევ ზეინი, მისთვისაც მინდოდა რომ თვალი აეხილა.
როდესაც მას გავხედე ხელები გულზე გადაჯვარედინებული ჰქონდა და დაბღვერილი სახით იყურებოდა
-დაამთავრე? -მკითხა, როცა დამინახა რომ მას ვუყურებდი. მე კი თანხმობის ნიშნად თავი დავუქნიე.
-წავედით -მითხრა და ადგომა სცადა.
-მხოლოდ იმ შემთხვევაში წავალთ,თუ შენც ილოცებ -ვუთხარი,რაზეც გაეცინა
-არ არსებობს! -ცივად მიპასუხა.
-ზეინ -უკმაყოფილოდ ამოვიოხრე -გთხოვ.ნახე როგორ მოგეშვება -ჩუმად ჩავჩურჩულე.
-არა! - დაიღრინა და თვალები გადაატრიალა. ღმერთო რა სჭირს ამ ბიჭს!
–მიდი დაიწყე –არ ვეშვებოდი.
ზეინი ჩაფიქრდა –კარგი, მხოლოდ მაშინ შენ თუ ერთ სურვილს შემისრლებს.
ამოვიოხრე და თავი დავუქნიე.
ზეინმა თითების თამაში დაიწყო შემდეგ ჭერში აიხედა. ჯერ ხმას არ იღებდა, ცოტახანში სახეზე ხელი მოისვა და ამოიოხრა.
–ღმერთო გთხოვ დაიფარე დედაჩემი, რომელიც არცერთ კვირას არ ტოვებდა ისე რომ ეკლესიაში არ მოსულიყო, ღამე ისე არ იძინებდა რომ ლოცვები არ წაეკითხა. ნათელში ამყოფე ის ქალი, რომელიც შენ დაუშვი რომ ვიღაც ნაბიჭვრის ხელით ადრე მომკვდარიყო. ასევე ნათელში ამყოფე მამაჩემი, ის კაცი, რომელსაც ამ ქვეყანაზე კარგის მეტი არაფერი უკეთებია და რომელიც ისევ შენ მოკალი. დამიფარე მე, ადამიანი რომელიც უმოწყალოდ აწამე და დემონად აქციე. მადლობა იმ ყველაფრისთვის რაც გამიკეთე, მადლობა რომ ყველაფერი წამართვი, მადლობა რომ ის ადამიამები მომიკალი, ვინც ყველაზე მეტად მიყვარდა და მჭირდებოდა. მადლობა რომ ისეთი რამ გამაკეთებინე, რასაც უკანასკნელი ახვარიც კი არ ჩაიდენდა და რასაც მთელი ჩემი დარჩენილი სიცოცხლე მანანებინებ. ღმერთო დაიფარე ყველა ის ადამიანი, რომელიც მე გადამეყრება, დაიფარე იმ ურჩხულისგან რომელიც შენ შექმენი.
–მე მოვრჩი –მითხრა ზეინმა და მე გამომხედა. თვალებში სიმწრის ცრემლები ჩასდგომოდა, ამის დანახვაზე გული შემეკუმშა და აცრემლებული თვალებით მივჩერებოდი, არ ვიცოდი ამდენ რამეს თუ მალავდა. არ ვიცოდი მისი წარსული და გულს მტკენდა ის რომ აქ მოსვლა და ჩემს წინაშე აღიარება ვაიძულე, რაც არ უნდოდა. ფეხზე წამოდგა და ეკლესიიდან სინათლის გავრცელების სიჩქარით გავარდა. სასწრაფოდ ჩანთა ავიღე და მეც მას გავყევი.
მის სილუეტს ეკლესიის შემოსასვლელთან მოვკარი თვალი. უკვე სიგარეტი ამოეღო და ეწეოდა.
–მაპატიე რომ ეს გაიძულე–ვუთხარი, როცა მივუახლოვდი და ხელები ძლიერად მოვხვიე წელზე. ზეინს არაფერი უთხრამს, უბრალოდ მანაც მჭიდროდ მომხივია ხელები.
–მაპატიე –კიდევ ერთხელ ამოვილუღლუე და ვიგრძენი როგორ წამომცვივდა ცრემლები.
–გთხოვ ნუ ტირი –მითხრა და ცრემლები ნაზად მომწმინდა.
-წავიდეთ რა აქედან – თითქოს მევედრებოდა რომ აქაურბას სასწრაფოდ გავცლოდით. თავი დავუქნიე და ჭიშკარში გავედით.
სახლამდე არცერთს აღარ ამოგვიღია ხმა,მე კი ამ ახალ ინფორმაციას ვამუშავებდი და ზეინის მიმართ უფრო მეტი სითბო მეღვრებოდა გულში. როდესაც ჩემს მოსახვევში მივედით,გავჩერდით
-ხომ გახსოვს რომ ერთი სრვილი მაქ –ლაპარაკი დაიწყო ზეინმა – ხოდა დღეს შენს ფანჯარასთან დაგელოდები -ვიცი ძალიან სახიფათო იყო კიდევ სახლიდან გაპარვა მას შემდეგ რაც მამიდან წინაზე რამის გამომიჭირა, მაგრამ სვხა გზა არ იყო, თავი დავუქნიე, ფეხის წვერებზე ავიწიე და მის წვერიან ლოყაზე ვაკოცე,შემდეგ კი პირველად ჩემი ინიციატივით მის ბაგეებს დავეწაფე. ვიგრძენი როგორ ჩაეღიმა,შემდეგ კი მანაც მთელი გრძნობით მაკოცა. როდესაც კოცნას მოვრჩით მას დავემშვიდობე და სახლისკენ გავიქეცი.
-შეხვედრამდე ანაბელ -მომაძახა,გამეცინა და ხელი დავუქნიე. ეზოს კარი შევხსენი,შემდეგ კი სახლის კარზე უნდა დამეკაკუნებინა,მაგრამ ღია იყო,შევხსენი და შიგნით შევედი. როდესაც მისაღებში შევედი ჩვენი მეზობელი დამხვდა,მამიდას ესაუბრებოდა,ჩემს დანახვაზე გაიღიმა
-ოჰ ძვირფასო,როგორ გაზრდილხარ -წრიპინა ხმით თქვა და წამოდგა,რომ მომსალმებოდა,მასთან მივედი და გადავეხვიე
-როგორ ბრძანდებით? -ზრდილობიანად ვკითხე
-მე კარგად ვარ -ღიმილით მიპასუხა -რა კარგია ძვირფასო რომ ცხოვრების დინებას მიყვები და დეპრესიაში არ ხარ დედაშენის სიკვდილის გამო -სახეზე მომეფერა. მაგრამ მისი ნათქვამი გულზე მომხდა და გველნაკბენივი მოვიშორე მისი ხელი, -სწავლობ, შეყვარებულიც გყავს... -ლაპარაკი არ დააცადა მამიდამ რომ გაკვირვებულმა შემომხედა
-რა შეყვარებული? -იკითხა.აი სად გავიჭედე. როგორც ჩანს ზეინთან ერთად ხშირად მხედავენ ხოლმე.ახლა რა ვთქვა? ძალიან დავიბენი.
-ნუთუ შენ არ იცი? -იკითხა მეზობელმა ქალმა,რომლის სახელიც არ ვიცი -მათზე ხშირად საუბრობენ და ერთადაც ხშირად ხედავენ -თქვა. თვალებგაფართOებული მივჩერებოდი, შემდეგ კი მამიდას შევხედე,რომელიც ამ იმფორმაციით შოკირებული იყო.
-მე შეყვარებული არ მყავს, -კბილებში გამოვსცარი, - ალბათ ვინმეშI გეშლებით!ახლა ძალიან დაღლილი ვარ, თქვენის ბოდიშით დაგტოვებთ. ნახვამდის -ოთახში ავირბინე,ლილიც იქ იწვა,მას გადავეხვიე და მოვიკითხე.საწოლზე დავწექი,ზეინის დათუნია ჩავიხუტე და თვალები დავხუჭე. მასზე ფიქრს ვერ ვიშორებდი თავიდან.როდესაც ვიხსენებ მის ცრემლიან და ტკივილით სავსე თვალებს მინდება რომ მასთან გავიქცე და მთელი ძალით მოვეხვიო,ვაგრძნობინო,რომ მარტო არაა და შეუძლია ჩემი იმედი ჰქონდეს ყველაფერში.
როდესაც ჩემს ფიქრებში ვიყავი გართული მამიდამ შემოხსნა კარი,იცი აქ რისთვისაც ამოვიდა და გული ამიჩქარდა. ნუთუ უკვე გამომიჭირეს?
-ანაბელ,ვისზე ლაპარაკობდა ზოი? -მკითხა.
-ჯერ იქამდე რაღაც უნდა გითხრათ -ვთქვი მე,მამიდა საწოლზე ჩამოჯდა,მეც ლაპარაკი დავიწყე,ლილიც ყურადღებით მისმენდა.მან იცის დღევანდელი ამბები.
-ჩვენი კლასელი მარტინა.
-ლილის მეგობარი?
-დიახ, რომელსაც რატომღაც არ მოწონვარ,მასზე მაღალი შეფაესბები მაქვს და მეჯიბრება -მოვიტყუე -დღეს კი მან სკოლის ჟურნალში ნიშნები ჩამიყარა,მასწავლებელი კი გამიბრაზდა,თუმცა მე ჩემს სიმართლეს დავამტკიცებ -მტკიცედ ვთქვი,მამიდას რაღაცის კითხვა უნდოდა,თუცა არ დავაცადე,გავაგრძელე
-ის ბიჭი კი ჩემი შეყვარებული კი არა,ჩემი კლასელია,ნაილი,რომელთან ერთადაც პროექტს ვაკეთებდი.სკოლის გარეთაც ვმეგობრობთ,ამიტომ სანერვიულო არაფერია -ვთქვი მე.იმედია არ გამომიჭერენ ტყუილში. ნაილი და ზეინი გარეგნობით ისე განსხვავდებიან,როგორც ცა და მიწა.
-ლილიც დამეთანხმება,რომ მე და ის შეყვარებულები არ ვართ -ვთქვი და ლილის გავხედე,რომელმაც თავი დაგვიქნია
-ანაბელს რომ ვინმე ჰყავდეს აუცილებლად იტყოდა -დაამატა ლილიმ,მამიდამ შემომხედა და ლოყაზე მომეფერა
-ჩემო პატარა გოგონა -შუბლზე მაკოცა,შემდეგ კი გულში ჩამიკრა.როგორ უნამუსოდ ვატყუებ მას! სინდისი მქენჯნის,რადგან ის ამას არ იმსახურებს.მამიდას ლოყაზე ვაკოცე და ხელები უფრო ძლიერად მოვხვიე.
თავი22
საწოლზე ვიჯექი და ჩემთვის გულში ქალბატონ ზოიზე ვბრაზობდი. ბავშვობიდან მაღიზიანებდა თავისი ჭარტალა ენით! ფიქრებიდან რაღაც ხმამ გამომარკვია. ლილიმაც წამოსწია თავი და ფანჯარას მიაჩერდა. შემდეგ კი გახარებული იქითკენ გაიქცა და გამოაღო.
-ზეინ? - იმედგაცრუებულმა და გაკვირვებულმა იკითხა. წამსვე ფეხზე წამოვხტი და ფანჯარას მივვარდი.
-ზეინ! - ამჯერად მე გადავძახე.
-ჰეი, - ღიმილით ამოგვძახა. ლილი მოღუშული გაბრუნდა უკან, მე კი ზეინს შეწუხებულმა გავხედე, - დაამშვიდე და წამოდი, აქ გელოდები. - მიმიხვდა ზეინი და მეც ლილისკენ მივტრიალდი.
-ლილი, მე უნდა წავიდე.. - თავდახრილმა ვუთხარირაზეც ჩაეცინა.
-გახსოვს სულ პირველად მე რომ გაიძულებდი გამოპარვას, - ავხედე და ნაღვლიანად მიყურებდა.
-იმედია ლიამთან გამოასწორებ ურთიერთობას, - მასთან მივედი დამოვეხვიე.
-მეც იმედი მაქ, - ამოილუღლუღა, - ძალიან და არ დააგვიანო და ფრთხილად ზოის თვალები პროჟექტორებივითაა.
ამაზე ჩამეცინა, ლილის ლოყაზე ვაკოცე და შემდეგ აივნიდან ქვევით ჩავძვერი.
ზეინი ჩემკენ წამოვიდა,წელზე მომხვია ხელი და ნაზად კოცნაზე ვუპასუხე და შემდეგ ძლიერად ჩავეხუტე
-როგორ ხარ ბელ? -მკითხა,მხრები ავიჩეჩე და მას შევხედე
-შენ როგორ ხარ? -ვკითხე,მანაც მხრები აიჩეჩა, გამეცინა.
-წავიდეთ აქედანსანამ ვინმეს დაუნახივართ -ამოვიოხრე,ზეინმა ხელი ჩამკიდა და გზას გავუყევით.
-ჩვენმა მეზობელმა დამინახა შენთან ერთად რომ დავდივარ და მამიდაჩემს უთხრა შეყვარებული ყავსო.
-რა? მერე შენ რა თქვი.
-ვერ ვუარყავი და ხვალ საღამოს ვახშამზე ხარ დაპატიჟებული.
-რა? - ზეინს რომ ავხედე სახეზე ფერი არ ედო. თავი ვეღარ შევიკავე და ავხითხითდი, - ღმერთო ანაბენ, - ზეინმა გულზე ხელი მიიდო და გაიცინა, - ასე საშინლად აღარ მომატყუო! - გაიცინა, მაგრამ მისი სიტყვები გულზე მომხვდა.
-რატომ? - წარბშეჭმუხნულმა ავხედე, - რა მოხდება შეყვარებულები რომ ვიყოთ?
-ანაბელ, - ზეინს ყბა დაეჭიმა, რამაც საშიში შესახედაობა მისცა, - ჩვენ შეყვარებულები არ ვართ.
-ვიცი, - ღრმად ამოვისუნთქე და თავი დავხარე. ზეინს ჩემთვის სიყვარული არ აუხსნია, მაგრამ გულის სიღრმეში დარწმუნებული ვარ რომ ჩემს მიმართ გულგრილი არ არის და ერთ დღესაც ნამდვილი შეყვარებულებიც გავხდებით, მაგრამ ჯერ ადრეა, ჯერ ხომ მხოლოდ რამდენიმე კვირა ვიცნობთ ერთმანეთს, არა? თუ უკვე თვეზე მეტიც? ღმერთო ამდენი დრო გავიდა?
-მისმინე ანაბელ, - ზეინმა ღრმად ამოისუნთქა, გაჩერდა და შემომხედა, - მე ძალიან ბევრი ურთიერთობა მქონდა სხვადასხვა გოგოსთან, მაგრამ არასდროს არც ერთი არ ყოფილა ჩემი შეყვარებული.
-რატომ?
-მე სერიოზულად არ ვუყურებ გოგოებს.
-რა?! - გაკვირვებულმა ვიკითხე, - ეგ როგორ? არავინ გყვარებია?
-ღმერთო ანაბელ, - ზეინმა ჩაიცინა, - არც სიყვარული არსებობს.
-როგორ შეგიძლია ამის თქმა?!
-ანაბელ..
-ღმერთო ეს ვის გადავეყარე! -ჰაერში ხელები ავიქნიე, - ზეინ შენ არაფრის არ გჯერა! ალბათ არც იმის გჯერა რომ 9 წლის წინ იური გაგარინი კოსმოსში მართლა გაფრინდა, ეგ კი არა წელს უკვე არმსტრონგმა მთვარეზე ფეხი დადგა და რაღაც დადგმაა არა?! - შევიცდახე, ამდენი უკვე აღარ შეიძლება, ზეინი მეტისმეტად ურწმუნოა.
-ღმერთო ანაბელ რა ბავშვური ხარ!
-ანუ გგონია რომ ეგ ყველაფერი დადგმა იყო?! - თვალებგაფართოვებულმა ვკითხე და გამეცინა.
-არა, ბელ არა! მჯერა იმის რასაც ვხედავ, რაც რეალურია, სიყვარული კი არ არსებობს!
-არსებობს!
-არა!
–რომ არ გყვარებია არ ნიშნავს იმას რომ არ არსებობს.
–იმიტომ არ მყვარებია, რომ არ არსებობს –ზეინი არ ნებდებოდა.
-არსებობს, შენი მშობლები არ გიყვარდა? ნაილი არ გიყვარს?
–ეგ სხვა სიყვარულია– ხელი აიქნია –ახლა კი მოვრჩეთ ამაზე საუბარს! - გაღიზიანებულმა მომახალა და სხვა მხარეს გაიხედა. თვალები გადავატრიალე და გზა გავაგრძელეთ. არ მეგონა ზეინი ამდენად რწმენაშერყეული თუ იყო, მაგრამ მე ყველანაირად შევეცდები თავიდან დავანახო თუ რა ლამაზია ცხოვრება, მიუხედავად ყველა იმ სირთულისა რომელსაც ის გვიმზადებს.
-სად მივდივართ? -ვკითხე საკმაოდ ხანგრძლივი დუმილის შემდეგ. კუთხეში შევუხვიეთ და ზეინის მოტოციკლი დავინახე.
-კლუბში -მომახალა
-მოტოციკლი შეაკეთე? -გახარებულმა ტაში შემოვკარი, რაზეც ზეინს ჩაეცინა. კარგია რომ ხასიათი გამოუკეთდა.
-ხო,ძლივს ახალს დაემსგავსა -სიცილით თქვა, ჩაფხუტები აიღო,ერთი ბაიკის სკამზე დადო,მეორე კი ჩემსკენ წამოიღო,ჩაფხუტი დამაფარა,თვითონაც დაიფარა და ბაიკზე შემოვჯექით.ხელები ზეინის წელზე მქონდა შემოხვეული.ის სხვისთვის შეიძლება საფრთხეს წარმოადგენს,მაგრამ მე მასთან თავს ყველაზე დაცულად და თავისუფლად ვგრძნობ. დღევანდელის შემდეგ კი მასზე მთლიანად შემეცვალა წარმოდგენა,რადგან ვიცი,მასაც ჩემსავით ტკივა გული,რადგან დაკარგა მშობლები,მე კი დავკარგე დედა და და.
მისი ზურგიდან თავი წამოვწიე,ერთი ხელით მუცელზე ძლიერად მოვეჭიდე,მეორე ხელი კი ფრთხილად გავუშვი,ზეინმა უკან მოიხედა და გაიცინა,შემდეგ ისევ გზას გახედა,თვალები დავხუჭე და ხელი ფრთასავით გავშალე. შემდეგ ცალი თვალი გავახილე და მერე ორივე. გამეცინა და ვიგრძენი რომ ზეინიც იცინოდა. თითები ავამოძრავე და შემდეგ თითქოს ჰაერში დასრიალებსო ხელით ისეთ მოძრაობებს ვაკეთებდი, რაც მომწონდა. ეს შეგრძნება არასოდეს დამავიწყდება.
-მოგწონს?
-კი, - გაბადრულმა ვუთხარი.
-მეორე ხელიც გამიშვი.
-გაგიჟდი?
-არა.
-მართლა? - გაკვირვებულმა ვკითხე.
-ღმერთო ანაბელ! - ვითომ გაბრაზებულმა მომახალა, მაგრამ ორივეს გევცინებოდა. როდესაც მოტოციკლმა მსვლელობა შეანელა,ხელები და თავი ისევ ჩემს ადგილს დავუბრუნე. მალევე ზეინმა მთლიანად გააჩერა ბაიკი,იქიდან გადმოვედით,ჩაფხუტი მან მომხსნა,შემდეგ თვითონ მოიხსნა. კლუბისკენ გავიხედე,საიდანაც ხმამაღალი მუსიკის ხმა გამოდიოდა,სხვადასხვა ფერები კი ერთმანეთს ენაცვლებოდა. ზეინმა ხელი ჩამჭიდა და შიგნით შევედით.ფრთხილად მივიწევდით წინ. წინ ზეინი მიმიძღვოდა,ხელი ჩემსაზე ეკიდა და არ მიშვებდა მე კი უკან ვიყავი და ყველაფერს ვათვალიერებდი. ბართან ახალგაზრდა ბიჭი იდგა. ზეინი ყველას ესალმებოდა,ნუთუ ის აქ ყველას იცნობს?! საბოლოოდ ბართან გავჩერდით,ზეინი დამეხმარა,რომ მაღალ სკამზე შემოვმჯდარიყავი,თვითონ კი ჩემს გვერდით დაჯდა,ხელი მუხლზე ედო და ცერა თითით მეფერებოდა,რაც მამშვიდებდა და მახარებდა.
-რას დალევ? -მკითხა
-წვენი -მხრები ავიჩეჩე,ზეინს გაეცინა და ლოყაზე მეამბორა.
-დენ -დაიძახა ზეინმა.მაშინვე ბარმენი ბიჭი ჩვენსენ წამოვიდა
-როგორ ხარ მალიკ? -ზეინმა მხრები აიჩეჩა
-არაყი და ერთი რამე მსუბუქი კოქტეილი მოგვიტანე. მე-7 მაგიდასთან ვიქნებით -დენმა თავი დაგვიქნია,ზეინი სკამიდან ჩამოვიდა,მე თეძოებზე ხელი მომკიდა და ფრთხილად ჩამომსვა სკამიდან.
-წვენი? - გაკვირვებულმა ვკითხე რაზეც გაეცინა თავი გააქნია და მაგიდებისკენ გამიძღვა.
ზეინის ხელს დავეჭიდე და ისე გავედით მე-7 მაგიდამდე,სადაც ცალკე იდგა მხოლოდ ერთი მრგალი მაგიდა და ორი პატარა დივანი იდო ერთმანეთის გასწვრივ
-იქით არ არის ასეთი ხმაური -დაიყვირა ზეინმა რომ მისი ხმა გამეგო,თავი დავუქნიე და იქ მივედით.რათქმაუნდა ხმაური აქაც აღწევდა,მაგრამ შედარებით სიწყნარე იყო,რადგან ეს მაგიდა კლუბის ბოლოში იყო. პატარა შავი დივანი იდო,ფრთხილად დავჯექი და ზეინიც გვერდით მომიჯდა,ხელი მუხლზე დამადო,თავი ხელზე მივადე, დენმა სასმელი მოგვიტანა,ზეინმა რაღაცაზე თვალი ჩაუკრა,მივხვდი რომ რაღაც ანიშნა. დენმა ჭიქები მაგიდაზე დადო,ზეინს თავი დაუკრა და გავიდა.
-არასოდეს დამილევია სერიოზულად, მხოლოდ ერთხელ არაყი, მამაჩემმა ძალით დამალევინა, როცა ზამთარში არაფერი მათბობდა და საშინელება იყო, იმის მერე არაფერს გავკარებივარ.
-ახლა დალევ ჩემთან ერთად -გამიღიმა ზეინმა, დაეჭვებით ავხედე. –გასინჯე მოგეწონება.
ჭიქა ჩემკენ მოვიწიე და ნელ–ნელა მოვსვი. არც ისეთი საშინელი ყოფილა, როგორ მე მეგონა, არყის გემო თითქმის არ ქონდა. გავთამამდი და უფრო მეტი მოვსვი. სანამ ზეინი არაყს დაასხვადა და გადაკრავდა მე უკვე ჩემს სასმელს მორჩენილი ვიყავი.
-კიდე მინდა!
-რა? - გაკვირვებულმა გამომხედა.
-კიდე მინდა დალევა-თქო! - ზეინი გაკვირვებული მომჩერებოდა,
–დენ –ხელი აუწია ბარმენს რომ ყურადღება მიექცია- კიდევ ერთი გთხოვ– ხელში დაცლილი ჭიქა აიღო იმის მისახვედრებლად თუ რას ითხოვდა.
მალე კოქტეილიც მოიტანეს. რამდენიმე ყლუპი მოვსვი და ვხდებოდი, როგორ იწყებდა ჩემს ირგვლივ ყველაფერი ტრიალს. თითქოს უფრო გავიხსენი, მოვეშვი. ეს მომეწონა, ამიტომ ჭიქა ბოლომდე ჩავცალე და ვხვდეობდი რომ ახლა ჩემს თავზე კონტროლს ვკარგავდი.
–რადგან აქამდე არასდროს დაგილევია, ძალიან მალე მოგეკიდება. –მითხრა ზეინმა და ჩემი ჭიქა გვერდზე გადადგა.
–უკვე მომეკიდა–ვუთხარი და გავიკრიჭე. –წამოდი ვიცეკვოთ ვუთხარი და ფეხზე წამოვდექი, მაგრამ თავი ვერ შევიკავე, წავბარბაცდი და ზეინის კალთაში ჩავვარდი,რაზეც მას სიცილი აუტყდა და ხელები წელზე მომხვია.
-ნუ დამცინი -ბუზღუნით ვუთხარი და ახლა მე გადავბჟირდი სრულიად უმიზეზოდ. ისტერიულ სიცილს როცა მოვრჩი, ფეხები აქეთ-იქით გადავადე და ტუჩებში ვნებიანად ვაკოცე. ენა მის პირში ღრმად შევასრიალე, თმებში ხელები მაგრად წავავლე და კოცნის ბოლოს მისი ქვედა ტუჩი მაგრად მოვწუწნე.
-ღმერთო! აქ ხშირად უნდა მოგიყვანო, - ზეინმა უკანალზე ხელი მომიჭირა, რაზეც შევრკრთი და თავი მის კისერში ჩავდე.
-წამოდი,ცივი წყალი შეისხი სახეზე - ცოტა ხნის შემდეგ მითხრა ზეინმა. ალბათ ეშინოდა რომ მის მხარზე ხვრინვას ამოვუშვებდი. ზეინმა საპირფარეშოში შემიყვანა და ზურგს უკან კარი გადარაზა, შემდეგ მე მომიტრიალდა და მაცდური სახით ჩემსკენ წამოვიდა. უკან დავიხიე ის კი სიარულს მანამ აგრძელებდა სანამ კედელს არ ამაკრო, ბარძაყებში არ მწვა და ფეხები თავის თეძოებზე არ შემომაწყობინა.
-ბელ, ბელ, ბელ, - დაიჩურჩულა და ბაგეზე გაშმაგებული მეცა.
-ზეინ, - ამოვიკვნესე და ხელები მაგრად ჩავბღუჩე თმებში, რომ კოცნა უფრო ღრმა ყოფილიყო და მთელი არსებით შემეგრძნო ის.
-ზეინ.. - თავს ვერ ვიკავებდი, ემოციებმა მთელი ჩემი სხეული მოიცვა და ამას ალბათ ალკოჰოლიც ემაყებოდა, იმიტომ რომ ავლაპარაკდი ისე როგორც არასდროს დამილაპარაკებია.
-შემეხე! - განკარგულება გავეცი, - შემეხე ისე როგორც მაშინ, ტყეში, - ამოვიკვნესე. ზეინმა ამოიოხრა და სხეულის მოძრაობა დაიწყო, რაც სიამოვნებას მანიჭებდა. თავი ცივ კედელს მივადე, ზეინმა კი ყელის კოცნა დამიწყო.
-მინდიხარ- სიამოვნებისგან გაუაზრებლად აღმომხდა, რაზეც ზეინმა ამოიოხრა და თავი უკან გადააგდო, შემდეგ კი თვალებში ჩამხედა.
-ანაბელ, მაგ სიტყვებს ფხიზელი თუ მეტყვი, ისე გაგჟმავ, ისე რომ ორი კვირა ფეხზე ვერ დადგები! - კბილებში გამოსცრა, რაზეც მოულოდელობიგსან და გაკვირვებისგან პირი დავაღე. მაშივე განვთავისუფლდი ზეინისგან როცა კარებზე ბრახუბი ატყდა. დამფრთხალი გამოვეცალე ზეინს.
-მალიკ, გამოდი გელოდებიან!
-ახლავე! - გაღიზიანებულმა გასძახა. შარვალი შეისწორა და შემდეგ მე მომიტრიალდა.
-ახლა წყალი სახეზე შეისხი, მე გარეთ დაგელოდები, - დაიჩურჩლა და საპირფარეშდან გავიდა.
ამოვიოხრე, მოვტრიალდი, ნიჟარას დავეყრდენი,წყალი მოვუშვი და სახეზე შვისხი.ცივი წყალი მესიამოვნა და იგივე გავიმეორე,შემდეგ ონკანი დავკეტე. ნელ–ნელა თითქოს გამოვფხიზლდი და ახლაღა გავიაზრე,რომ რაც რამდენიმე წუთის წინ მოხდა ყველაფერი ჩემი ინიციატივა იყო.. ახლა ალბათ კიბორჩხალასავით წითელი ვარ. რა ჯანდაბა გავაკეთე რამდენიმე წამის წინ. ღმერთო ახლა რას იფიქრებს ზეინი..
მოვტრიალდი და თავბრუ დამეხვა,ორი წუთით თვალები დავხუჭე,შემდეგ ისევ გავახილე. კარისკენ წავედი და გარეთ გავედი. მიდამო მოვათვალიერე,ზეინი და ვიღაც ორი ბიჭი ხალხისგან მოშორებით იდგნენ. ვერცერთმა მათგანმა ვერ შემამჩნია,რადგან რაღაცას არკვევდნენ.მათკენ წავედი,როდესაც მივუახლოვდი მათ დიალოგს მოვკარი ყური.
-მე ვერაფერს ვშვები მითვალთვალებენ, –ზეინის ტონში გაბრაზება იკითხებოდა. იმის გამო რომ ნასვამი ვიყავი აზრები მეფანტებოდა, ამიტომ გონება კარგად მოვიკრიბე და მთელი გულის ყურით დავიწყე მათი მოსმენა.
–ნებისმიერ დროს შეიძლება დამიჭირონ, ამტომ ამ საქმეს ჩემით ვერ ვაკეთებ.
–ხომ იცი რომ ეს მაინც შენი გასაკეთებელია? ვერ დაუცდი როდის დაგანებებენ ძაღლები თავს. –ძაღლების გაგონებაზე ცოტა არ იყოს შევშინდი, უკან დახევა მინდოდა, მაგრამ იმტერესი იმისა თუ რაზე ლაპარაკობდნენ და რა ხდებოდა ამის საშუალებას არ მაძლებდა.
–მე არ ვუცდი როდის შემეშვებიან ის ნაბიჭვრები, რაც საჭიროა ყველაფერს ვაკეთებ. ის გოგო მეხმარება, ქერა, ახლა რომ ჩემთან ერთადაა. –ზეინის ნათქვამმა დამაბნია, ვერ მივხვდი რაში ვეხმარებოდი.
–შენ რა გაგიჟდი? თუ ის დაიჭირეს, მაშინვე იტყვის რომ ამას შენ გამო აკეთებდა. –ამის გაგონებაზე საშინლად ავხური და ოფრმა ერთიანად დამასხა.ვერ ვხვდებოდი რა ხდებოდა და ეს უფრო მანერვიულებდა. ისევ მათკენ გავიხედე როცა ნაცნობი ჩაცინბის ხმა მომესმა.
–კარგი რა, ის სულელი, პატარა ბავშვია, არც კი იცის რომ ნარკოტიკებს მისაღებს.
„პატარა, სულელი ბავშვია!“ „ნარკოტიკებს მისაღებს“ რამდენიმე წუთი ეს სიტყვები ჩემ გონებაში უაზროდ ტრიალდებდა.
გონება ჩამეკეტა, ვეღარაფერზე ვფიქრობდი, მაგრამ აზრზე რომ მოვედი მაშინვე ჰარის სიტვები გამახსენდა.
„-მისგან თავი შორს დაიჭირე!“
„-ჩვენ ყველა ერთად ვიყავით, ერთად ყველას წინააღმდეგ... ყველა ერთად ვიყავით, იქამდე სანამ ზეინი ჩემს დას არ შეაცდენდა და გამოიყენებდა.“
„შეაცდენდა და გამოიყენებდა“
„გამოიყენებდა“
ზეინმა მეც ისევე გამომიყენა, როგორც ჰარის და, ეს რომ გავაანალიზე გული ათას ნაწილად დამეფშვნა და ვიგრძენი ნიაღვარივით როგორ წამომივიდა ცრემლები.
თავი23
ერთადერთი რაც გავიაზრე იყო ის რომ წყვილი ცისფერი თვალები მომაჩერდნენ და შემამჩნიეს რომ მათ ვუსმენდი. სხეული ერთიანად დამეჭიმა, როდესაც ზეინს ანიშნეს რომ ჩემსკენ გამოეხედა და შემდეგ თვალი თვალში მას გავუყარე. სახიდან ფერი წაუვიდა, როდესაც მიცნო. შეიგინა და ჩემსკენ წამოვიდა. ავნერვიულდი და ავცახცახდი. ჩემი შინაგანი მე გაჰკიოდა რომ რაც შეიძლებოდა მალე გავცლოდი აქაურობას და არც კი დამიყოვნებია ისე სწრაფად მოვტრიალდი და გავიქეცი.
-ანაბელ, - ზურგს უკან მომესმა ზეინის ღრიალი, რამაც მოტივი მომცა უფრო სწრაფად გავქცეულიყავი.
-ანაბელ მოიცადე! - გამძვინვარებულმა მეორედ დაიღრიალა, რადგან მის ნებას არ ვემორჩილებოდი. ცარიელ ქუჩებში უცნობი მიმართულებით მივრბოდი.
-ანაბელ, - ბოლოჯერ, უფრო ახლოდან დაიყვირა და მხარში მწვდა.
-გამიშვი! - ვიკივლე, როდესაც შემომატრიალა და ორივე ხელით ძლიერად ჩამაფრინდა მკლავებში რომ არ გავქცეულიყავი, - გამიშვი! - უმწეოდ ვიყავი მოქცეული მის მკლავებში და ხელებს გულში ვურტყამდი.
-ანაბელ მისმინე! - ყვიროდა, მაგრამ არ ვუსმენდი. მის მკლავებში ვიკლაკნებოდი რომ მტკივნეულ შეხებებს გავქცეოდი, მაგრამ რაც უფრო ვმოძრაობდი, მით უფრო მტკენდა მისი ხელები.
-ანაბელ გაჩერდი! - მთელი ძალით დაიღრიალა და შემანჯღრია. შეშინებული გავხევდი და გამძვინვარებულ თვალებში მივაჩედი. მიხვდა რომ დამაშოშმინა, ღრმად ჩაისუნთქა და საუბარი დაიწყო,
- პირველ რიგში დაივიწყე ის საუბარი. გეფიცები სადმე ამ თემაზე კრინტს დაძრავ და მოგკლავ! გასაგებია? - ნესტოები დაებერა და თვალებში დაჟინებით ჩამაშტერდა. პასუხი რომ ვერ მიიღო დავინახე, როგორ დაეჭიმა ძარღვები ყელზე და შუბლზე და კიდევ ერთხელ მთელი ძალით დაიღრიალა, - გასაგებია თუ არა-თქო?!
მის ამ საქციელზე თვალებზე ცრემლები მომადგა. ჯერ არავის არუყვირია და არ შევუშინებივარ ასე.
-ჰარი მართალი იყო! - კბილებში გამოვცერი, - ხარ! მეც უსირცხვილოდ გამომიყენე!
-მოკეტე! შენ არაფერი იცი!
-ვიცი! ჰარიმ მითხრ..
-ჰარის დედაც! - სიბრაზისგან კანკალებდა და ისე მიყვიროდა, - ჰარის დედაც და დაც!
-არ გაქვს უფლება ხალხზე ასე ილაპარაკო, როდესაც ერთადერთი დამნაშავე შენ ხარ, - სახეში მივახალე და ისევ ავწრიალდი რომ მისგან თავი დამეხსნა.
-გაჩუმდი როდესაც არაფერი იცი!
-არ გავჩუმდები! ვინმემ სიმართლე ხომ უნდა გითხრას! დამიახლოვდი, იმიტომ რომ გამოგეყენებინე. ყველაფერი რაც ჩვენს შორის მოხდა ტყუილი იყ..
-რა მოხდა ანაბელ, - ირონიურად გადაიხარხარა. პირზე სიტყვები მიმეყინა, გაფაროებული თვალებით მივაჩერდი. შეუძლებელია ძველი ზეინი დაბრუნებულიყო. თუმცა შთაბეჭდილება მქონდა რომ არც არსად გამქრალა.
-ღორი ხარ, დიდ ნეხვში ამოსვრილი ღორი. ფეხებზე გკიდია სხვა ადამიანის გრძნობები, - ხმას ნელ-ნლეა ვუწევდი, - არ გქონდა უფლება ასე მომქცეოდი, არ გქონდა უფლება დამმახლოებოდი და შემდეგ შენი ნარკოდილერი გაგეხადე ისე რომ არ ვიცოდი, - ამაზე უფრო აუვარდა სიცილი, რამაც უფრო გამამწარა და გულზე მუშტების რტყმა დავუწყე, - , არაადამიანო! არაფრის ღირსი არ ხარ ამ ქვეყანაზე! შენ არ იცი როგორ მძულს შენნაირი ღორ..
სიტყვა გამიწყდა, როდესაც თავისი ტუჩები ჩემსას მოაჭირა. ამ წამს მთელი არსებით შემზიზღდა ზეინი. ავწრიალდი და თავი ძლივს გამოვითავისუფლე მისი კოცნისგან. ამღვრეული სახით ავხედე მის გამაღიზიანებელ სიფათს და სახეში შევაფურთხე.
წამით ხელები შემიშვა და გაფართოებული თვალებით შემომხედა. შემდეგ კი მისი სახე სრულიად აწითლდა, ძარღვები ისევ დაეჭიმა. მარჯვენა ხელი აწია, რასაც შეშინებულმა შევხედე, თავი უნდა დამეცვა, მაგრამ ვერ კი გავაანალიზე ისე სწრაფად და ძლიერად დამარტყა. თავი ვეღაც შევიკავე, დარტყმის მიმართულებით წავიქეცი და საფეთქლით რაღაც ცივზე და მაგარზე ჩამოვარტყი თავი....
თვალები ხამხამით გავახილე. რაღაცაში ვიყავი და ვირწეოდი. თვალების გახელას ვცდილობდი, მაგრამ არ გამომდიოდა ისე მქონდა ქუთუთოები დამძიმებული. თითქოს ცივ რაღაცაზე მიმაწვინეს ოღონდ ნელა. ნაცნობი სუნი მეცა.. ტვინში არომატს ვიხსენებ და თან ვხვდები რომ ბალახზე მაწვენდნენ. კანკალმა ამიტანა,როდესაც გავიაზრე,რომ ზეინის კალთაში ვიყავი მოკალათებული,
პირველი რაც გონებაში მომივიდა ისაა რომ თვალები გამეხილა, წამოვმდგარიყავი და შორს გავქცეულიყავი, მაგრამ შემეშინა ზეინს კიდევ რაიმე არ დაეშავებინა ჩემთვის და თავში სხვა აზრი მომივიდა. თვალები დავხუჭე და მოვდუნდი, იქნებ აღარაფერი დეშავებინა თუ ეგონებოდა რომ გონზე ჯერ ისევ არ ვიყავუ, თუმცა შინაგანად კანკალმა ამიტანა,შიშისგან დახუჭული თვალებიდან ცრემლები წამომივიდა, ძალიან მეშინოდა ისევ არ გაერტყა ჩემთვის. ახლაც კი ვგრძნობდი მის დიდ ტორებს ლოყაზე. შიგნიდან ყველაფერი ამიხურდა, თვალები ერთმანეთზე ძლიერად მივაჭირე რომ არ გამეხილა მაგრამ შიში ძალიან ძლიერი იყო. ავნერვიულდი და ისევ პანიკაში ჩავვარდი, როდესაც ვიგრძენი როგორ მოაახლოვა სახე. მისი წვერი ლოყაზე გამეხახუნა. ჩემი თმა ხელში აიღო და სახიდან უკან გადამიყარა.
-შენ მაიძულე.. - მის ბაგეს ეს სიტყვები ჩუმად მოსწყდა, ამის შემდეგ კი სწრაფად მომშორდა. რამდენიმე წუთში შორიდან, მაგრამ მაინც გარკვევით გავიგე მოტოციკლის ძრავის ხმა. გულზე მომეშვა, მივხვდი რომ წავიდა, თვალები ხამხამით გავახილე და ვარსკვლავებით მოჭედილ ცას მივაშტერდი.ცრემლები მოვიწმინდე და შემდეგ ფრთხილად მივიდე ლოყაზე. ამეწვა! საშინლად ამეწვა და თვალებიდან ისევ ღვარად წამომივიდა ცრემლები! ეს მე არ უნდა დამმართნოდა. არაფერი გამიკეთებია ისეთი რომ ეს დამემსახურებინა! ავკანკალდი, მაგრამ ვერ ვხვდებოდი ეს ღამის სიცივისგან იყო გამოწვეული თუ შიშისგან, რომელსაც მთელი არსებით ვგრძნობდი. მან ხელი დამარტყა. თვალები მაგრად დავხუჭე და შემდეგ ისევ ცას ავხედე.
ნეტა ახლა სად ხარ დედა, ან სკლარკეტ შენ სად ხარ? ნეტავ თუ ნახეთ რა დამემართა? ნეტავ ის მაინც თუ იცით მომავალში რა მოხდება?
დედა მჭირდები და მენატრები ისე როგორც არასდროს. მინდა მომეხვიო, გულში ჩამიკრა და მითხრა რომ ყველაფერი კარგად იქნება. საოცარია, მაგრამ როდესაც მეხვეოდი ასე მეგონა რომ მთელს მსოფლიოში ჩემზე დაცული ადამიანი არავინ იყო. თუმცა საკვირველი არაფერია, რადგან “ბავშვის თვალში დედა ყოველთვის ღმერთია.”
არ ვიცი რამდენი დრო გავიდა რაც ზეინმა აქ დამტოვა და ასე გაშეშებული მივშტერებივარ ვარსკვლავებს. ბევრი ცრემლი ვღვარე ამ დროის განმავლობაში, მაგრამ ახლა დრო იყო სახლში დავბრუნებულიყავი.
ფეხზე ძლივს წამოვდექი და აივნისკენ გავეშურე, ავძვერი და ოთახის კარი ფრთხილად შევაღე. ლილის ლოგინში მშვიდად ეძინა. მინდოდა იქ შევწოლილიყავი და სამუდამო ძილს მივცემდი, მაგრამ ეს აფსურდი იყო, ასე ადვილად ვერ გავექცევოდი ყველაფერს.
სააბაზანოში შევედი,შუქი ავანთე. ბჟუტავდა,მაგრამ მაინც გაანათა ჩაბნელებული ოთახი. სარკესთან მივედი და ჩემ აწითლებულ ლოყას დავაკვირდი, რომელსაც ნათლად ემჩნეოდა ზეინის ხუთი თითი. ალბათ მალე სილურჯეშიც გადამივა. ამოვიოხრე როდესაც მარჯვენლა საფეთქელზე ნაკაწრები შევნიშნე. ალბათ დაცემის ბრალია. ონკანი მოვუშვი და ხელები ცივი წყლით დავისველე, მერე კი ახურებულ ლოყაზე მივიდე. ცოტათი მესიამოვნა, შემდეგ კი საფეთქელი მოვიბანე.
გული მილიარდ ნაწილად მქონდა ფაფლეთილი.მე მას ვენდობოდი,მაგრამ ძალიან დიდი ყოფილა. ზიზღს ვგრძნობდი მის მიმართ,ალბათ წინ რომ დამიყენონ კიდევ უამრავჯერ შევაფურთხებ სახეში.
გავიგე საპირფარეშოს კარები როგორ გაიხსნა. თავი ლილიმ შემოყო,როდესაც ასე დამინახა ჩემსკენ აფორიაქებული წამოვიდა.ხელი ისევ აწითლებულ ლოყაზე მედო.
-რა მოხდა?რა გჭირს? -მკითხა ანერვიულებულმა, ჩემთან ახლოს მოვიდა და ხელი ჩამომაშვებინა ლოყიდან. როდესაც აწითლებული ლოყა დაინახა შოკისგან პირი დააღო.
-ღმერთო, ანაბელ.. ეს ვინ გიქნა?
პასუხის გაცემა მინდოდა, მაგრამ ვერ შევძელი. ნიკაპი ამიკანკალდა, მიმიკების გაკონტროლებას ვცდილობდი, მაგრამ საშინლად ჩავფლავდი და თავი მის მხარზე მტირალი ამოვყავი.
-დამშვიდდი, ჩშშ.. ყველაფერი კარგად იქნება.. - ჩემს დამშვიდებას ცდილობდა და თმაზე ხელს ნაზად მისვამდა.
-ზ-ზეინი იყო.. - ამოვისლუკუნე. ლილი გაშრა, შემდეგ კი ნელა მომშორდა და თვალებში მომაშტერდა.
-რ-რა? - ბორძიკით აღმოხდა.
-ზეინმა დ-დამარტყა..
-ღმერთო ჩემო ანაბელ!- ხელები პირზე აიფარა და გაფართოებული თვალებით მომაშტერდა, შემდეგ კი ისევ მაგრად ჩამიკრა გულში.
-მითხარი კიდევ რამე დაგიშავა? სადმე შეგეხო? მითხარი ანაბელ!
-არა! - თავი სწრაფად გავაქნიე, - ვიჩხუბეთ და სახეში გამარტყა. შემდეგ გონება დავკარგე და რომ გავიღვიძე ჩვენს გაზონზე ვიწექი.
-მადლობა ღმერთს რომ მეტი არაფერი ქნა, - ჩემი სახე ხელებში მოიქცია და კოცნა დამიწყო, - მადლობა ღმერთს!
ამაზე უფრო ავსლუკუნდი.
-დაწყნარდი, დაწყნარდი ანაბელ. მოდი წყალი შეისხი, - ნიჟარასთან მიმიყვანა და სახე ცივი წყლით მომბანა. - ახლა ყველაფერი კარგადაა. სისხლი საფეთქელზე აღარ გაქვს. ჩავალ ყინულს ამოვიტან და სახეზე დაგადებ და ისე აღარ გეტკინება, - თბილად მესაუბრებოდა, მე კი მხოლოდ თავს ვუქნევდი, - მიდი საწოლზე დაჯექი სანამ ყინულს მოვიტან, - ლილის საძინებელში გავყევი, ის კი ოთახიდან გავიდა. თვალები დავხუჭე და დღევანდელი ფილმივით ამომიტივტივდა თავში. რაღაც უნდა დავაზუსტო.
საწოლის ჩემს მხარეს ჩამოვჯექი და ტუმბოზე ჩამოდებული დათუნია ავიღე, ხელში ავათამაშე და დაკვირვება დავუწყე.
ამაში რაღაც უნდა იყოს. მიდი ანაბელ იპოვნე! არც ისეთი სულელი ხარ, უბრალოდ მიამიტი იყავი.
დათუნია ყელთან შევათვალიერე და შევნიშნე რომ ძაფი ამობლანდული იყო. ფრჩხილებით ვაწვალე და ბლანდი უფრო ავახვიე. დათუნიას თავი მოსწყდა და შიგნით ერთადერთი რაც ვნახე ბამბა იყო.
-ჯანდაბა! - კბილებში გამოვცერი და ფეხზე წამოვდექი, როცა რაღაცის დავარდნის ხმა გავიგე და ძირს დავიხედე. თვალები შუბლზე ამივიდა როდესაც ძირს დაგდებული პარკში მაგრად შეხვეული მრგვალი რაღაც დავინახე. წავბარბაცდი და ხელი გულზე დავიდე.
ეს სიმართლეა! სურვილიც კი არ მაქვს ამანათი გავხსნა და შიგ რა დევს ვნახო! თვალები ღონე მიხდილმა დავხუჭე და თავი ცივ კედელს მივადე. ღმერთო რა სულელი ვიყავი. მადლობა ღმერთს რომ ყველაგფერი დროზე გავიგე და ციხეში იმ ვიღაცის სანახავად არ წავედი. ეშმაკმა უწყის რა დამემართებოდა..
თვალები გავახილე და უემოციოდ ისევ იმ პარკს მივაშტერდი. გამომიყენა.. იმ ნაბიჭვარმა ბიჭმა გამომიყენა! ფეხებზე დამიკიდა, ჩემი გრძნობები აბუჩად აიგდო და გამომიყენა.
-ანაბელ, - კარი ლილიმ შემოხსნა და ჩემსკენ წამოვიდა. სანამ ლილი ჩემთან მოვიდოდა და თეთრ პარკს დაინახავდა, მანამ წინ სწრაფად გადავდგი ნაბიჯი და ნარკოტიკი საწოლის ქვეშ შევაგდე, - ეს ის დათუნია არაა? - დარღვეულ სათამაშოს შეხედა, - ზეინის დათუნია..
-ჰო..
-კარგი გიქნია. - გაიღიმა და ლოყაზე ყინულები დამადო, - მასეთი არაკეცები ჩვენს ცხოვრებაში მოდიან და ისე მიდიან თოთქოს არც ყოფილან. უნდა დაივიწყო და მის გამო აღარ იტირო. შენ მასზე ბევრად კარგი ხარ რომ ეს ცრემლები ზეინისთვის დახარჯო.
-ვიცი, - თავი დავუქნიე და ნაძალადევად გავიღიმე.
-წამოდი დავიძინოთ.
ხელი ჩამკიდა ლილიმ და საწოლისკენ წამიყვანა, სადაც წამის შემდეგ ორივე ავიბლანდეთ და ერთმანეთს მაგრად ჩავეხუტეთ.
Secret
თავი24
დღეს ლოგინიდან თავი არ ამიწევია. ლილიმ მამიდა მოატყუა რომ ცუდად ვიყავი და დღეს სკოლაში ვერ წავიდოდი. მამიდა იყო ჩემს სანახავად ამოსული, მაგრამ თავი მოვიკატუნე თითქოს მეძინა, მარჯვენა გვერდზე ვიწექი რომ არაფერი დაენახა. ტუმბოზე ჩაი დამიტოვა, წასვლის წინ ლოყაზე მაკოცა და გავიდა. ცოტახანი ჩაის მივშტერებოდი და ვაკვირდებოდი როგორ ირეკლებოდა მასჭი მზის სხივები, შემდეგ კი თვალები მივლულე. მთავარი კარის დაკეტვის ხმით მივხვდი, რომ ყველანი წავიდნენ და სალხში მარტო ვიყავი. თვალები გავახილე, წამოვდექი და ბარბაცით საპირფარეშოში შევედი. სარკეში რომ ჩავიხედე თვალები წამსვე მაგრად დავხუჭე. სახე სულ დამახინჯებული მქონდა ჩალურჯებისგან. ანარეკლის დანახვამ მოგონებები ამომიტივტივა. გაბრაზებული უკან გამოვბრუნდი, საწოთან დავიხარე და გუშინ რომ ნარკოტიკი მის ქვეშ შევაგდე გამოვიღე. შემდეგ მაკრატელს დავწვდი, რომელიც ტუმბოს მეორე თაროზე მედო და ისევ საპირფარეშოში შევედი. უნიტაზს თავსახური ავხადე, პარკი მაკრატლით გადავჭერი და თეთრი ფხვნილი უნიტაზში ჩავრეცხე. მეზიზღები ზეინ მალიკ! მთელი არსებით მძულხარ!
ამის შემდეგ სახეზე ყინული დავიდე და ისევ ლოგინში შევწექი. მიმეძინასავით.. მაგრამ რაღაცის ხმამ გამომარკვია. თვალები ხამხამით გავახილე და მივაყურადე, ცოტახანი არაფერი იყო, მაგრამ შემდეგ ისევ რაღაც ხმა გაისმა. საათს შევხედე 12 ხდებოდა, ლილი ჯერ კიდევ სკოლაშია. დაბნეული წამოვიწიე და გულგახეთქილმა შევიცხადე.
ჩემს ოთახში ზეინი იყო შემოპარული, ჩემგან ზურგშექცევით იდგა და კარადაში რაღაცას აკეთებდა.
-აქ, რას აკეთებ? სკოლაში არ უნდა იყო? - უემოციო ხმით მითხრა ისე რომ არც კი მოტრიალებულა. ენა ისე ჩამივარდა პირში რომ პასუხიც ვერ გავეცი, რაზეც შემოტრიალდა და დამინახა თუ არა თვალები გაუფართოვდა, სახეზე შოკი აღებეჭდა. ეს ალბათ მისგან მიღებული დალურჯებების დანახვისგან იყო გამოწვეული.
-რა გინდა? - ძლივს ამოვღერღე.
ზეინმა რამდენჯერმე გააღო პირი, შემდეგ დაკუმა. ისევ გააღო და დაკუმა, მაგრამ არაფერი მითხრა. ისევ შეტრიალდა და ჩემი კარადის ქექვა გააგრძელა.
ბრაზი ერთიანად მომაწვა სხეულში და დაუფიქრებლად წამოვხტი საწოლიდან. წამის მეასედში ზეინის გვერდით ვიდექი და კარადის თარო მთელი სისწრაფით მივკეტე ისე რომ თითებიც რამის შიგ მივაყოლე.
-აქ რა გინდა-მეთქი! - კბილებში გამოვცერი და მომაკვდინებელი მზერით მივაჩერდი. ჩემ ასეთ რეაქციას ეტყობოდა არ მოელოდა და სახეზე დაბნეულობა გამოესახა, მაგრამ მალევე შეიცვალა მიმიკები და დამცინავი სახით გამომხედა.
-გუშინდელმა ღამემ გაკვეთილი არ გასწავლა ანაბელ? - წარბი ამიწია და ჩემსკენ ნაბიჯი გადმოდგა. ინსტიქტურად უკან დავიხიე, - ჯერ კიდევ ვერ შეიგნო შენმა პატარა, უჭკუო ტვინმა რომ ჩემთან ხუმრობა არ ღირს?!
-მე არ გეხუმრები! - გაღიზიანებულმა მყარად ვუთხარი, - ახლა კი წადი ჩემი სახლიდან! - ხმას ავუწიე რაზეც ზეინს საშინელი რეაქცია ქონდა. ყელში მწვდა და კედელს მიმანარცხა.
-ცეცხლს რომ ეთამაშები ვერ ხვდები ხომ?- დაიღრინა, - მეორეჯერ არც კი გაბედო ჩემთან ასე საუბარი თორემ ქათამივით მოგიღრეც მაგ კისერს! –გაავებული მომჩერებოდა და ხელს უფრო და უფრო მაგრად მიჭერდა. თითებით მის ხელს უიმედოდ ვკაწრავდი რომ მომშორებოდა. ყელი საშინლად ამტკივდა და უკვე სუნთქვასაც ვეღარ ვახერხებდი. ხორხი ამეწვა და თვალებიდან ცრემლები წამომივიდა. უცბად ზეინმა ხელი შემიშვა, ზემოდან დამემხო და სახე ჩემს კისერში ჩაყო.
ამოვიხავლე, ხელები ყელზე მივიდე და მთელი ძალით ჩავისუნთქე. თვალებიდან ცრემლები ღვარად გადმომვარდა. ჩემში ბრაზმა ისევ იმატა და გულში ზეინს მუშტები ძლიერად დავარტყი!
-როგორ ბედავ! - გამწარებულმა ამოვიხავლე, - როგორ ბედავ და ჩემს სახლში მოდიხარ! წადი აქედან თორემ პოლიციას გამოვუძახებ!
ჩემი ხელები თავის ტორებში მოიმწყვდია და თვალებში დამცინავად ჩამაშტერდა, - და რა? ახლა გგონია რომ მაშინებ? –აგდებით მკითხა. დავიკლაკნე, მისი ხელებიდან თავი დავიძვრინე და რაც ძალი და ღონე მქონდა მუშტი მკერდში ჩავარტყი.
–გაეთრ...- სიტყვა დამთავრებული არ მქონდა, ისე ამიყვანა ხელში და საწოლზე დამაგდო.
-ეს უკვე ზედმეტია ანაბელ, - გამოსცრა, ზემოდან შემომაჯდა და ხელები თავს უკან დამაწყობინა. სრულიად გამბორკა რომ ვერ შევწინააღმდეგებოდი, - როგორც ჩანს ჯერ ვერ შეიგნე ვინაა აქ მთავარი! - დაიღრინა, შემდეგ კი თავისი ტუჩები ძლიერად მომაჭირა და ვნებიანად დამიწყო კოცნა. კოცნაზე რათქმაუნდა კოცნითვე არ ვუპასუხე.- ამიტომ ახლა გაკვეთილს გიჩვენებ, - ავწრიალდი, რომ მისგან თავი დამეხნსა, მაგრამ ამის გამო უფრო მაგრად მომიჭირა ხელები. ხმის ამოღება მინდოდა, მაგრამ ვერ ვიღებდი, რადგან მივხვდი რომ ჩემი ყოველი შეპასუხებას უფრო და უფრო გამოყავდა მწყობრიდან და შეიძლებოდა რამე დაეშავებინა. ზეინი კოცნას არ წყვეტდა, მე კი მისგან განთავისუფლება მინდოდა, ამიტომ რამე უნდა გამეკეთებინა. მისი ქვედა ტუჩი კბილებს შორის მოვიქციე და კბილები მაგრად დავაჭირე ერთმანეთს, იქამდე არ ვუშვებდი სანამ პირში სისხლის გემო არ ვიგრძენი.
–ფუუ შენი –ამოიოხრა ზეინმა და ენით ტუჩის ქვეშიდან სისხლი მოიწმინდა.
–ესე ხომ? –ზეინს ძარღვები დაეჭიმა და შარვლის შეხსნა დაიწყო.
-არა, არა, არა.. - თავის ქნევით ვუთხარი და მის ხელებში კიდევ უფრო ავწრიალდი.
-კი, ანაბელ კი! - სიცილით მითხრა.
-არა გთხოვ.. -მიშველეთ! - გულისგამგმირავად დავიკივლე როდესაც შანსი მომეცა, - ვინმემ გადამარჩინეთ!
-არავინ მოვა, - ნასიამოვნები ღიმილით მეუბნებოდა ზეინი, თან შარვალს ქვემოთ იქაჩავდა. - შენს დასახმარებლად არავინ მოვა! მარტო ხარ ანაბელ! - გულისამრევად ჩაიცინა.
-ვინმემ მიშველეთ! - კიდევ უფრო ხმამაღლა დავიწივლე.
-სახლშ არავინაა ბარბი! - გადაიხარხარა და ზემოდან მომაჩერდა. სიამოვნებდა ალბათ მის მკლავებში უმწეოდ გამომწყვდეულს რომ მხედავდა. ახლა ვხვდები რომ ცხოველები მხოლოდ ტყეებში და ჯუნგლებში არ დარბიან. ისინი აქ არიან ჩვენს გასწვრივ არიან.
-მეზობლები ხომ მაინც გაიგებენ! და ციხეში გიკრავენ მაგ აყროლებულ თავს! - ზიზღით გამოვცერი, რაზეც ზეინს თავისი გაღიმებული სიფათი დაბღვერილში გადაეზარდა.
-ვერ გამირკვევია ეს ურჩობა სიმამაცით მოგდის თუ სისულელით.
- შუბლი შუბლზე მომადო და ისევ კოცნა დამიპირა, მაგრამ სახე გავატრიალე. ყველანაირ შანსს ვეძებდი რომ მისგან თავი დამეღწია, მაგრამ ეს შეუძლებელი იყო. ფეხებსი უხეშად გამაშლევინა და მათ შორის მოთავსდა. ჩემი საცვლისკენ ხელი წაიღო და ის ის იყო უნდა ჩამოეწია, რომ უეცრად შეჩერდა.
-ჩუმად! - გამაფრთხილა და მეც გავიგე გარედან შემომავალი ნაბიჯების ხმა. მაშინვე თვალები გამიბრწყინდა და მოკუმული პირით „მიშველეს“ დაძახებას შევეცადე, მაგრამ ამან ზეინი გააანჩხლა და ლამის სახეში გამარტყდა.
-გეფიცები, კრინტს დაძრავ და სახლში ვინცაა, არ მაინტერესებს ვინ, გინდ ლიამის თოჯინა იყოს ამ დანით, - ხელი უკან წაიღო, ჯიბიდან დანა ამოიღო და თვალებთან დამიტრიალა, - ამ დანით ავკუწავ.
თავალები გამიფართოვდა, მივხვდი რომ ამის გამკეთებელი მართლა იყო.
-გესმის თუ არა ჩემი! - დაიღრინა და მეც თავი დავუქნიე, - კრინტს ამოიღებ და მთელს შენს ოჯახს ამოვწყვეტ! - ბოლოჯერ გამაბრთხილა. შემდეგ ხელი ნელა მომაშრა. შემედეგ შარვალი აიწია. კარებზე დააკაკუნეს და შიშისგან ორივენი შევხტით. ზეინმა თვალები დამიბრიალა და საწოლის ქვეშ შეძვრა, მე კი საბანი გადავიფარე და ისევ მარჯვენა მხრით დავწექი, რადგან ვინც არ უნდა ყოფილიყო ვიცოდი რომ ეს ლილი არ იქნებოდა. ლილი კარებზე არ აკაკუნებს, მის გარდა კი არავინ იცის ჩალურჯების შესახებ.
-შემოდით, - დავიძახე და ერთიანად დავიჭიმე.
-ანაბელ გღვიძავს? - ოთახი მამიდას თბილმა და მზრუნველმა ხმამ აავსო.
-არა..
-რა გჭრის ძვირფასო? -მკითხა, ჩემთან მოვიდა, ჩამოჯდა და თმაზე მომეფერა.
-არაფერი, - თვალები დავხუჭე. მინდოდა მალე გასულიყო აქედან.
-ნამტირალევი ხარ ანაბელ, - მზრუნველად ჩამომისვა ცრემლებით დანამულ ლოყაზე თითები, - ისევ შენს მშობლებზე ფიქრობდი?
პასუხი არ გამიცია, მხოლოდ შევიშმუშნე და თავი საბნებში მაგრად ჩავრგე.
-ჩემი საბრალო გოგონა, - დაიხარა და ისიც ჩამეხუტა. ყბას-ყბას მაგრად ვაჭერდი. ტკივილი რომელიც ჩემს გულში ბუდობდა ძალიან ძლიერი იყო და ნელ-ნელა უფრო და უფრო ძლიერდებოდა და ათას ნაწილად მიფლეთდა გულს. მიკვირს კიდევ რამდენი რამ უნდა მოხდეს და რამდენ რამეს უნდა გავუძლო.
-ვიცი უდედობა ძნელია.. მეც ამხელა ქალს ძალიან მაკლია დედაჩემი. მაგრამ ანაბელ სახლში ასე გამოკეტვა არ არის კარგი. გარეთ გადი, გაისეირნე, სუფთა ჰაერი ჩაყლაპე დანახავ როგორ მოგეშვება. თან სკოლაში.. მოიცა ანაბელ სკოლაში ცუდად ხომ არ გექცევიან? - შეშფოთებულმა მკითხა.
-არა, - ძლივს ამოვღერღე და თავი გავაქნიე.
-მაშინ დღეს რატომ არ წახვედი?
-თავს ცუდად ვგრძნობდი.
-ჩაი მე რომ მოგიტანე რატომ არ დალიე? გიშველიდა. ჩაი ყველაფერს შველის, - თვალები გადავატრიალე, მაგრამ მამიდამ ვერ დაინახა. ოხ ეს ბრიტანელები და მათი ჩაის კულტი. თუმცა რას ვამბობ მეც ბრიტანელი ვარ,
- ჩავალ ახალს გაგიმზადებ და აუცილებლად უნდა დალიო! - საწოლიდან წამოდგა და ჩაის ჭიქას ხელი დაავლო.
-უი ჰო, ანაბელ სულ დამავიწყდა, - მამიდა ჩემსკენ ღიმილიანი სახით მოტრიალდა. ღმერთო ოღონდაც მალე გავიდეს აქედან. ერთადერთი რამ რაც ყველაზე ნაკლებად მინდა ზეინის მოთმინების ფიალის ამოწურვაა, - აი ეს მედალიონი მინდოდა მომეცა შენთვის. გახსოვს ჰო? - ჯიბიდან მედალიონი ამიოღო და დამანახა. მაშინვე წამოვჯექი საწოლზე და გაფართოებული თვალებით მივაჩერდი მედალიონს. შემდეგ უცებ გამახსენდა ჩემი დასახიჩრებული ლოყა და სასწრაფოდ თმა სახეზე გადმოვიყარე, რომ მამიდას არაფერი ენახა. მედალიონი დედასი იყო რომელიც რამდენიმე წლის წინ დაკარგა და მის დაკარგვას ძალიან განიცდიდა, -ეს მედალიონი მამაშენმა აჩუქა, როცა ჯერ ისევ შეყვარებულები იყვნენ და ამით სამუდამო სიყვარული შეჰფიცა, კარგა ხნის წინ ვიპოვნე სახლში. ყოველთვის მინდოდა მიმეცა დედაშენისთვის, მაგრამ სულ მავიწყდებოდა, ან ისე ეწყობოდა სიტუაცია რომ ვერ ვახერხებდი. ახლაც კარგია რომ გამახსენდა და ვფიქრობ დედაშენს გაუხარდებოდა ეს შენ რომ გქონიდა ანაბელ, - გამიღიმა და მედალიონი გამომიწოდა. თვალებიდან ცრემლები გადმომვარდა როდესაც ნაცნობ ნივთს შევეხიე, მუჭაში მოვიქციე და გულში ჩავიკარი. მამიდა დაიხარა, შუბლზე მაკოცა და ოთახიდან გავიდა. ზეინმა დაიგულა თუ არა რომ მამიდაჩემი გასული იყო მაშინვე საწოლიდან გამოძვრა. დავიჭიმე, როდესაც ჩემს საწოლზე ჩამოჯდა. თვალები მაგრად დავხუჭე, ძალიან შემეშინდა.
-სად არის? - ხრინწიანი ხმით მკითხა, შემდეგ ხელი წამოიღო და ფეხზე დამადო, შეშინებული გავიწიე და ზეინის ხელი მოვიშორე. ზეინმა ამოიოხრა, წამოდგა და ისევ ქექვა დაიწყო, მას უაზროდ მივაჩერებოდი, რომელიც კარადის წინ იდგა და გამწარებული იმ ნივთ ეძებდა რაც ჩემთან იყო. ცოტახანში უემოციოდ წამოვდექი საწოლიდან, ჩემს ჩანთასთან მივედი. ზეინმა მგონი "როგორ ვერ მივხვდი"-სავით რაღაც ამოიბურტყუნა. ჩანთიდან ზეინის ნივთი ამოვიღე, მასთან მივედი და უხეშად მივაწოდე.
-ახლა კი წადი! - გაღიზიანებულმა ვუთხარი და ხელები გულზე გადავიჯვარედინე.
წამით მომაშტერდა, შედმეგ კი ჩემსკენ ერთი ნაბიჯი გადმოდგა, რაზეც უკან სწრაფად დავიხიე.
-შეხვედრამდე ბელ, - თვალი ჩამიკრა და წამის მესაედებში გაუჩინარდა ოთახიდან.

თავი25
გუშინდელი დღე ოთახში გამოკეტილმა გავატარე,არ მინდოდა ვინმეს ნაიარევები ენახა, მაგრამ მგონი კიდევ კარგა ხანს არ გადავა სილურჯეები.
ყველაფრის გახსენებაზე,რაც ამ რამდენიმე დღეში გადამხდა სულ ცუდად ვხდები და გული მიჩუყდება. როგორ მინდა ის წამი დავაბრუნო როცა ჰარი მაფრთხილოებდა და დავუჯერო მას, მაგრამ არაფრის შეცვლა არ შემიძლია, ყველაფერი ჩემი სიჯიუტის და მიამიტობის გამო დამემართა. სულელი ანაბელი!
გონება სრულიად არეული მაქვს, მაგრამ ახლა ნამდვილად ვიცი ვის უნდა ვენდო და ვის არა. ცრემლები უხეშად მოვიშორე და საწოლიდან წამოვდექი,ლილი უკვე აბაზანაში იყო და ემზადებოდა,მეც ჩავიცვი სკოლის ფორმა,მეტს ვერ გავაცდენ..სარკეში ჩავიხედე,თმები უკან გადავიყარე და ხელი სახეზე დავიდე,აღარ მეწვოდა,თუმცა ნაიარევი მაინც ცუდად ჩანდა.ღრმად ამოვისუნთქე და მაქსიმალურად ვეცადე,რომ ცრემლები შემეკავებინა.სკოლაში ჩაწითლებული თვალებით და დალურჯებული ლოყით მისვლა არ მინდა..
-რას აკეთებ? -უკნიდან ლილის ხმა შემომესმა
-სკოლისთვის ვემზადები, შეგიძლია რაიმე მომცე რომ სილურჯეები დამიფაროს?-ლოყაზე მივანიშნე.
-ახლავე, დედას პარფიუმერიის ჩანთას მოვიტან.- მითხრა ლილიმ და ოთახიდან გავიდა და ორ წუთში უკან დაბრუნდა,მამიდას პატარა ჩანთა ეჭირა,აბაზანაში შევედით,სარკის წინ,პატარა თაროზე დადო ჩანთა,შემდეგ კი გახსნა,რაც საჭირო იყო ყველაფერი ამოიღო.
- -ჩაიდუდღუნა ლილიმ და ლოყაზე მომეფერა,შემდეგ კი ფრთხილად მაკოცა ნატკენ ადგილას. ჩემი კანის ფერი კრემი აარჩია და სახეზე ბრთხილად და ნაზად წამისვა.საბოლოოდ როდესაც ბოლოჯერ გადამისვა ლოყაზე კრემი სარკეში ჩავიხედე.იმდენად აღარ მეტყობოდა და ასე თუ ისე დაფარულიც იყო.თმები წინ გადმოვიყარე და ყელი დავიფარე,შემდეგ აბაზანიდან ოთახში დავბრუნდი,ჩანთაში წიგნები ჩავალაგე და გარეთ გავედით.მამიდას გამოვემშვიდობეთ და გზას გავუყევით.
გზაში ხმა არცერთს ამოგვიღია,როდესაც სკოლის ეზოში მივედით პირდაპირ კიბეებზე ავედი,კლასში შევედი,შიგნით არავინ იყო.ჩემს ადგილას დავჯექი, ლიტერატურის წიგნი ამოვიღე და გაკვეთილის კითხვა დავიწყე,ხელები თავზე მქონდა შემოლაგებული,თმები კი წინ მქონდა გადმოყრილი,რომ ლოყა დამეფარა. კლასი ნელ-ნელა ივსებოდა, ვიგრძენი,რომ ჩემს გვერდით ვიღაც დაჯდა. ავხედე,ეს ნაილი იყო. მომესალმა,მეც მსუბუქად გავუღიმე და ისევ წიგნს ჩავაშტერდი.
წიგნში უაზროდ იქამდე ვიყავი ჩაშტერებული,სანამ მასწავლებელი არ შემოვიდა კლასში,რომელიც გაცხარებული მარტინას უყურებდა. წარბები შევჭმუხნე,ნუთუ კიდევ რაიმე დააშავა?
-მარტინა,ფეხზე ადექი ! -გაბრაზებულმა კბილებში გამოსცრა,შემდეგ კი მე მომიტრიალდა -ანაბელ,შენც. -ფეხზე კანკალით ავდექი,ნუთუ კიდევ რაიმე გააკეთა მარტინამ?გული ლამის წამივიდა,სანამ მასწავლებელმა დაიწყო ლაპარაკი.
-ანაბელ,მთელი კლასის წინაშე გიხდი ბოდიშს,ამის წინანდელი შეურაცყოფის და ტყუილი ბრალდების გამო -თქვა მისის ჰენსონმა, თავი უხერხულად ვიგრძენი,როდესაც მასწავლებელმა მთელი კლასის წინაშე ბოდიში მომიხადა.
-მარტინა,შენ კი,იმის გამო რომ ანაბელის გრაფაში ნიშნები ჩაწერე. ნე და დირექტორმა განვიხილეთ ეს საქმე და ერთი კვირის განმავლობაში გაკვეთილებიდან მოხსნილი ხარ. ხოლო გაკვეთილების შემდეგ დაშაბათ-კვირას სკოლაში მოხვალ და დამლაგებელთან ერთად დაალაგებ! - მარტინას ყბაჰქონდა მოქცეული და გაფართოებული თვალებით მისჩერებოდა მასწავლებელს, შემდეგ ღვარძლიანი მზერა ჩემზე გადმოიტანა მაგრამ მაინც მორჩილად დაუკრა თავი მასწავლებელს და თავის ადგილას დაჯდა.დარწმუნებული ვარ ახლა გულში მწყევლის.
ამ გაკვეთილზე ნაილი ვერ ისვენებდა,ცდილობდა დამლაპარაკებოდა,თუმცა ოსტატურად ვაიგნორებდი.მართალია მას ძალიან შევეჩვიე და ძალიან კარგი ადამიანია, მაგრამ ის ზეინის უახლოესი მეგობარია,ამიტომ მასთან მეგობრობას ვერ გავაგრძელებ.როდესაც ზარი დაირეკა ფეხზე ავდექი და გარეთ გავედი. ნაილიც გამომყვა,როდესაც კლასიდან გავედი ჰოლს ჩქარი ნაბიჯებით ჩავუყევი,თუმცა ხელზე ნაილმა მომკიდა ხელი და მისკენ მიმატრიალა
-რა გჭირს? -მკითხა -ანუ ვგულისხმობ რომ მაიგნორებ.რაიმე გეწყენინე ასე რომ იქცევი? -დაბნეული ჩანდა,ეტყობოდა რომ ნაწყენი იყო.ხმა არ ამომიღია. ხელი გავაშვებინე და უნდა გავბრუნებულიყავი,როდესაც თმები ამეწეწა და ჩემი ლოყა მთლიანად გამოჩნდა.ნაილმა გაოგნებულმა შემომხედა,როგორც ჩანს მაკიაჟი მაინც ვერ ფარავდა ჩალურჯებას და ახლა საშინლად გამოვიყურები ამ ნაიარევის გამო.
-რა დაგემართა? -გაოცებულმა მკითხა.ხმა ვერ ამოვიღე,ალბათ ვუთხრა,რომ ეს ზეინმა გააკეთა,არც დამიჯერებს,რადგან ნაილისთვის ზეინი,როგორც უფროსი ძმა ისეა.თუმცა ბოლოს გადავწყვიტე მისთვის რაღაც მეკითხა.
-იცი რომ ზეინი ნარკოდილერია? -ჩუმად,ძლივსგასაგონათ ვთქვი. ნაილმა ამოიოხრა,კბილებიი ძლიერად დააჭირა ერთმანეთს და შემდეგ ისევ მე შემომხედა.
-ზეინმა გააკეთა ეს? -ნაიარევზე მიმითითა.არაფერი მიპასუხია.ახლა ხმა რომ ამომეღო აუცილებლად ვიტირებდი,რადგან უკვე ვგრძნობდი რომ ნიკაპი ამიკანკალდა. თავი დავუქნიე და იქიდან სწრაფად გამოვედი.ნუთუ ნაილმა იცოდა,რომ ზეინი ასეთ საშიშ საქმეში იყო ჩაბმული?და თუ იცოდა,რატომ არ წყვეტდა მასთან ურთიერთობას? ალბათ იმიტომ რომ ნაილი ზეინის ხელშია ''გაზრდილი'', მან იცის რომ ზეინი არაფერს დაუშავებს. ჩემი თვალით რომ არ მენახა როგორ ექცევა ზეინი ნაილს,ალბათ სხვას რომ ეთქვა არც დავიჯერებდი და ვიფიქრებდი რომ ეს რაღაც ხუმრობა იყო.
როდესაც კლასსში დავბრუნდით ლილი დავინახე,რომელსაც თავში ჩაერგო ხელები და რაღაცას ჩაშტერებოდა.ჩემს ადგილას მივედი და მათემატიკის წიგნი ამოვიღე. მთელი დღის განმავლობაში ნაილი თავდახრილი იჯდა და არაფერს ამბობდა,არც მასწავლებელს უსმენდა,თავისთვის ფიქრობდა. ვხედავდი, როგორ ეჭიმებოდა ხელზე ვენები. ასეთი ნაილი არასოდეს არ მინახავს.ღრმად ამოვიოხრე და მასწავლებელს შევხედე,მაქსიმალურად ვცდილობდი გაკვეთილისთვის ყური დამეგდო და მომესმინა,თუმცა არაფერი გამომდიოდა,ვიხსენებდი ამ დღეებში მომხდარ ამბებს და გული მილიარდ ნაწილად მემსხვრევა.მე ამას არ ვიმსახურებდი,რადგან მინდოდა მას დავხმარებოდი,მან ისარგებლა იმით რომ ასეთი ბავშური ვარ,მაგრამ მე ვერ წარმოვიდგენდი იმას,თუ ზეინი ასეთ რაღაცას გამიკეთებდა.
როდესაც გაკვეთილები დამთავრდა მე და ლილი ერთად დავადექით სახლის გზას.გარეთ გასულებს სკოლის კარებთან ლიამი დაგვხვდა,მის დანახვაზე ლილის სახეზე ამოუცნობი ემოცია აღებეჭდა, ვხედავდი ტკივილსაც და სიხარულსაც, როდესაც ლიამმა დაგვინახა ჩვენსკე წამოვიდა. დაბღვერილმა შევხედე,მახსოვს როგორ კოცნიდა და ეფერებოდა ვიღაც ძუკნას.
-ლილი დავილაპარკოთ, კარგი? -პირდაპირ საქმეზე გადავიდა
-არ მინდა -ხელი აიქნია ლილიმ,ვხედავდი მის თვალებში ტკივილს და გული მეტკინა,გადავწყვიტე რომ მათ ცალკე უნდა ესაუბრათ,ამიტომ მათგან მოშორებით დავდექი,ლილის კი ვანიშნე,რომ მას ველოდებოდი.ვხედავდი, როგორ უხსნიდა ლიამი რაღაცას,თუმცა ლილი არაფერს ამბობდა,ლიამმა ხელი მოჰკიდა და მისკენ მიიზიდა,უნდოდა ეკოცნა,თუმცა ლილიმ ხელი ჰკრა,ლიამმა კი ისევ რაღაც უთხრა
-ყველაფერი მორჩა, ვსო!!-დაიყვირა ლილიმ იმხელა ხმაზე რომ მეც გავიგე.სკოლის ეზოში ყველამ მათ შეხედა. –ლიამ მორჩი, "ჩვენ" –ეს სიტყვა აღარ არსებობს –კიდევ ერთხელ შეუბღვირა და ლიამი დატოვა. რაც უფრო მიახლოვდებოდა მის სახეზე უკეთ ვარჩევდი ცრემლებს.
გზა საშინლად გაიწელა,თანაც არცერთი ხმას არ ვიღებდით, ლილი რაღაცაზე იყო ჩაფიქრებული,დარწმუნებული ვარ მისი ფიქრები ლიამთან იყო დაკავშირებული,ამიტომ არ მინდოდა მისთვის რაიმე მეთქვა. როდესაც სახლში მივედით მამიდა სამზარეულოში იყო.
-მოვედით -ხმამაღლა დავიძახე და პირდაპირ ოთახში ავედით.როგორც კი ოთახში შევედით ლილის უარესად წასკდა ცრემლები ,საწოლზე დაემხო და ტიროდა. მასთან მივირბინე და მის სახესთან ჩავიცუცქე
-დამშვიდდი გთხოვ.რა გითხრა? -ვკითხე,ლილი საწოლზე ჩამოჯდა და თვალები მოისრისა.
-შევრიგდეთო და რაღაც უაზრობები -ტირილით თქვა. -ანაბელ,ჯერ ლიამს დავშორდი,მე მინდა მასთან თუმცა არ შემიძლია მას შევურიგდე, ლიამის გარდა კიდევ მარტინა..მე ვიფიქრე რომ კარგი მეგობრები ვიყავით,თუმცა მან რა გაგიკეთა. როდესაც ვფიქრობ რომ.. -ამოისლუკუნა და ცრემლები შეიშრო -..რომ ვიღაცასთან ავაწყე ურთიერთობა,მაშინ ხდება ყველაფერი ცუდი -ლილის ჩავეხუტე და თავზე მოვეფერე.
-ის არ იმსახურებს შენნაირ მეგობარს ლილი -ჩუმად ვუთხარი -შენ მასზე ბევრად მეტს იმსახურებ.ის არაა შენი ღირსი -თავი გავაწევინე და ცრემლები შევაშორე.
-არც ლიამი გიმსახურებს და არც მარტინა -თავი გავაქნიე და შუბლზე ვაკოცე.
-ის ასეთი არ იყო -თავი გააქნია და ბალიში ჩაიხუტა -ახლა არ ვიცი რა დაემართა. -ღრმად ამოვისუნთქე,ლილის ბალიში გამოვართვი,გვერდით გადავაგდე და მთელი ძალით ჩავეხუტე.ორი პატარა,უიღბლო მოზარდი..
როდესაც ლილი ცოტა დაწყნარდა წიგნები ამოვიღეთ და გაკვეთილების გაკეთებას შევუდექით. მოსაღამოვებულზე კი უკვე საწოლში ვიწექით და იქამდე ვსაუბრობდით სანამ არ ჩაგვეძინა.
მეორე დილით ადრე გამეღვიძა,8-ის ნახევარი იყო,ლილიც გავაღვიძე და სკოლისთვის მზადება დავწყეთ,ჯერ ფორმა ჩავიცვი,შემდეგ კი აბაზანაში შევედი,თმა დავვარცხნე და ჩემს ნაიარევს დავაკვირდი.სილურჯე კიდევ მქონდა,თუმცა ცოტა მომირჩა.ლილიმ სახეზე რაღაც წამისვა,შემდეგ კი ჩანთაში წიგნები ჩავალაგეთ,მამიდას დავემშვიდობეთ და სკოლისკენ წავედით.
როდესაც კლასში შევედი მასწავლებელი იჯდა და ჟურნალში რაღაცას ნახულობდა
-გამარჯობათ მისის ჰენსონ -მივესალმე მას,ისიც ღიმილით მომესალმა და თავი დამიკრა
-მისის ჰენსონ თქვენთან თხოვნა მაქვს -მორიდებულმა ჩუმად მოვილუღლუღე
-გისმენ ანაბელ -ღიმილიანი სახლით მომხედა
-მინდა რომ ადგილი შემიცვალოთ.ძალიან გთხოვთ სხვაგან დავჯდები
-მოხდა რამე?ნაილთან უთანხმოება გაქვს? -მკითხა გაოცებულმა
-არა არა -ხელები ავიქნიე -უბრალოდ ადგილის გამოცვლა მინდა-ვუპასუხე.მასწავლებელმა თავი დამიქნია
-მაშინ წინ გადმოჯექი და აქ მგონი მია ზის და მას უკან გადავსვამ შენს ადგილას -მასწავლებელს მადლობა გადავუხადე და ჩანთიდან გეოგრაფიის წიგნი ამოვიღე.როდესაც კლასი შეივსო მია ნაილთან დასვა მასწავლებელმა,ჩემს გევრდით კი ტაილერი იჯდა.მას უბრალოდ მივესალმე, შემდეგ კი წიგნიდან თავი არ ამომიწევია.როდესაც ნაილს შევხედე სახეზე წყენა და ტკივილი გამოესახა, რამაც გული მეც დამწვიტა, მაგრამ ეს ყფელაფერი მეტისმეტი იყო და ჩემი კელდები უნდა ამეშენებინა რომ ასეთ სიტუაციაში აღარ აღმოვჩენილიყავი.
როდესაც გაკვეთილები დამთავრდა ლილი გარეთ გაიქცა,მგონი რომელიღაც კლასელს გაყვა,მე კი ნელა გავედი გარეთ, კარისკენ წავედი,გარეთ გასულს ნაცნობი ხუჭუჭა თმა მომხვდა თვალში, როდესაც ჰარიმ შემნიშნა ჩემსკენ წამოვიდა.თმებით ჩემი ლოყა სასწრაფოდ დავიფარე,თუმცა გარეთ ქარი უბერავდა და რთული იყო თმების დაკავება
-როგრო ხარ ანაბელ? -მკითხა.მხრები ავიჩეჩე
-შენ როგორ ხარ? -მანაც ჩემს მსგავსად მხრები აიჩეჩა,ორივეს გაგვეცინა. ქარმა ძლიერად დაუბერა და სახე გამომიჩინა.ვეცადე უცებ დამეფარა,თუმცა ჰარიმ დამინახა,კიბეზე ამოვიდა და თმა გადამიწია ლოყიდან
-რა დაგემართა? -გაოცებულმა მკითხა
-დ.დავეცი -უნიჭოდ მოვიტყუე,რადგან ჰარიმ ჩაიცინა და მიმახვედრა,რომ მე მას ვერ მოვატყუებდი.
-სიმართლე მითხარი,მე ადვილად ვერ გამაცურებ -ღრმად ამოვისუნთქე და მას შევხედე.
-მართალი იყავი -ჩუმად ვთქვი და მას შევხედე -შენთვის რომ დამეჯერებინა და თავი მისგან შორს დამეჭირა არაფერი მოხდებოდა – დავიჩურჩულე, ჩემს სიტყვებზე ჰარის სახე მოეღრიცა.
-მაგის დედაც! -გაბრაზებულმა წამოიყვირა -ხომ გაგაფრთხილე ანაბელ,ხომ გითხარი -დამტუქვსელი მზერა მომაპყრო,თავი დავხარე. თვალები ისევ ამიწყლიანდა, არ მიდნდოა ეს ჰარის დაენახა ამიტომ საპირისპირო მიმართულებით სწრაფად გავიქეცი. ჰარიმ რამდენჯერმე დაიყვირა ჩემი სახელი რომ დავლოდებოდი, მაგრამ ყურადღება არ მიმიქცევია მისი სიტყვებისთვის, როცა დავწყნდარდი ჩემი სახლისკენ მისასვლელი გზისკენ გადავუხვიე და ქუჩაში ლილისაც შევხვდი და ერთად მივედით სახლამდე.
რამდენიმე კვირა გავიდა ისე,რომ ზეინი არ მინახავს,სიმართლე გითხრათ არც მინდა მისი ნახვა,რაც შეეხება ნაილს,მასთან მხოლოდ ''კლასელური'' უერთიერთობა მაქვს.
ნაიარევმა მთლიანად გაიარა.დღეს კვირაა.მე მამიდა და ლილი ტელევიზორში რაღაც კომედიას ვუყურებდით,თან წვენს ვსამდით.ამ დროს ბიძია მოვიდა,მამიდას ლოყაზე აკოცა,მე და ლილის კი შუბლზე გვეამბორა
-დიდი ხანია არსად ვყოფილვართ წასულები და არსად გვივახშმია.იქნებ სადმე წავსულიყავით? -გვკითხა.მე და ლილიმ გახარებულებმა ერთმანეთს შევხედეთ,მამიდამ კი კლაყოფილმა თავი დაუქნია
-მაშ მიდით,გაემზადეთ და წავიდეთ -თქვა ბიძიამ და ორი წლის ბავშვივით ტაში შემოჰკრა.მე და ლილი ოთახში გავიქეცით,მე ლილის ტანსაცმელში ვიქექებოდი,ის ჩემსაში.საბოლოოდ ლილის მუხლამდე შავი კაბა შევარჩიე,თმა დავიხვიე და ყელზე მამიდას მიერ მოცემული დედას მედალიონი გავიკეთე
-სუპერ. საოცრება ხარ -მითხრა ლილიმ,გამეცინა
-შენ კი მშვენიერი ხარ -ვუთხარი მას კომპლიმენტი.ის მართლაც კარგად გამოიყურებოდა.ფეხზე ოდნავ მაღლებზე შემდგარი ფეხსაცმელი ეცვა, ღია ვარდისფერი კაბა,თმები კი დაუსწორებია.ის მართლაც მშვენივრად გამოიყურებოდა. ქვევით ჩავედით და მამიდას შევხედეთ,რომელსაც მუხლს ქვემოთ შავი კაბა ეცვა,ზემოდან თეთრი ლამაზი მაისური,რომელიც მძივებით იყო მორთული,თვალებზე კოხტად წაუსვამს შავი ფანქარი
-ვაუ! -წამოვიძახე მე -მამიდა,დღეს ალბათ რობერტი ბიძია მეორედ გთხოვს ხელს -ვთქვი მე,მამიდამ ჩუმად ჩაიქირქილა,დავინახე როგორ შეეფაკლა ლოყები
-მატრაკეცებო -წამოიძახა ბიძიამ -წავედით,წავედით,გარეთ ტაქსი გველოდება. -გარეთ გავედით,ტაქსიში ჩავჯექით და გზა მხიარულად გავიყვანეთ.ამდენი ხნის შემდეგ მე მხიარულად ვიყავი და ცხოვრება მიხაროდა.როდესაც რესტორანში მივედით ერთ მაგიდამდე მიგვიძღვა ბიძია,სადაც ოთხი სკამი იდგა.ოთხივე დავსხედით და მომტანს დაველოდეთ.მე და ლილი მენიუში ვიყურებოდით,როდესაც თავზე ვიღაც დაგვადგა,
-რას ინებებთ? -იკითხა,თავი ავწიე,რომ შეკვეთა მიმეცა,ვიღაც ახალგაზრდა ქალი იყო,რომელიც ღიმილით ელოდებოდა შეკვეთებს.მე და ლილიმ ერთნაირად ნეკნები შევუკვეთეთ,მამიდამ და ბიძიამ კი მაგიდის შევსება ითხოვეს ხილით და გემრიელი საკვებით,ამასთან შავი ღვინოც დაამატეს.როდესაც გვერდით გავიხედე გავვოცდი,რადგან იქ მიმტანის ფორმაში ნაილი იდგა,ხელში რკინის პოდნოსი ეკავა და მაგიდებს შორის დარბოდა.მას კარგად დავაკვირდი,ნუთუ მელანდება,თუ ეს მართლა ნაილია? არა არ მელანდება.მართლა ისაა,მაგრამ როგორ ან რანაირად?რამ აიძულა აქ მუშაობა?
თავი26
წვენს ვსვამდი და გაოცებული ნაილს ვადევნებდი თვალს.ვერ ვიჯერებ,რომ ეს ბიჭი მართლა ნაილია.რამ აიძულა აქ მუშაობა?!ცოტახნით ჩემს სკამზე ვწრიალებდი,ვერ ვისვენებდი,მინდოდა რომ მასთან მივსულიყავი და ყველაფერი მეკითხა,დავიჯერო ზეინთან იჩხუბა,შემდეგ კი სახლიდან გამოაგდო?საკუთარი თავი ვაიძულე,რომ ამაზე მოგვიანებით მეფიქრა,მიუხედავად იმისა,რომ მაინტერესებდა რა ხდებოდა,ჩემებს მივუბრუნდი და მათ ვუყურებდი.
მამიდა და ბიძია თავისთვის ჩურჩულებდნენ,იცინოდნენ,თან შავ ღვინოს წრუპავდნენ, ლილი კი მათ ღიმილიანი სახით უყურებდა,ყველანარად ვცდილობდი კონცეტრაცია მათზე მომეხდინა,მაგრამ მაინც ნაილზე ვფიქრობდი, ვერ ვხვდებოდი რა შეიძლება ყოფილიყო მისი აქ მუშაობის მიზეზი. ვეღარ მოვითმინე, წვენის ბოლო ყლუპი დავლიე და ფეხზე წამოვდექი.
-ჩვენი კლასელი დავინახე,ვნახავ და მოვალ -ავუხსენი მათ და ნაილისკენ წავედი.თავის საქმეში იმდენად იყო ჩართული რომ ვერც დამინახა,მასთან ახლოს მივედი,ხელი ზურგზე დავადე,რომ შემობრუნებულიყო, როგორც კი შეხება იგრძნო ჩემსკენ მოტრიალდა.
-გამარჯობა -მივესალმე დაბნეულმა,ნაილმა მოსალმების ნიშნად თავი დამიქნია და ოდნავ გამიღიმა.
-აქ რატომ ხარ? -დაბნეულმა ვკითხე -ანუ ვგულისხმობ,რომ აქ რატომ მუშაობ?
-აჰ -ჩაიცინა და თავი გაიქნია -ბინის ქირა ხომ უნდა გადავიხადო? -მხრები აიჩეჩა და კიდევ ერთხელ გამიღემა. მინდოდა მეთხოვა,რომ უკეთ აეხსნა ყველაფერი,თუმცა უფროსმა დაუძახა და უთხრა,რომ სამუშაო გაეგრძელებინა,არ მინდოდა ჩემს გამო მას შენიშვნა მიეღო,ამიტომ უხმოდ გამოვეცალე და ჩემს მაგიდას მივუჯექი, როდესაც ლაპარაკით გული ვიჯერეთ მაგიდიდან წამოვდექით,ბიძიამ მაგიდაზე ფული დადო და კარისკენ წავედით,უნდა გავსულიყავით,როდესაც კარი შემოიხსნა,გაკვირვებისგან ენა პირში ჩამივარდა.ზეინი და მარტინა. მამიდა მარტინას მიესალმა,ზეინი კი მე მომაჩერდა, გზა დაგვითმო, კარში უნდა გავსულიყავი, როდესაც უკანალზე ხელის შეხება ვიგრძენი, გააზრებაც ვერ მოვასწარი ისე მომიჭირა ხელი. !მკვლელი მზერით შევხედე,კმაყოფილი,თავხედური ღიმილით მიყურებდა,თითქოს არაფერი დაეშავებინოს. მზერა ავარიდე და ბიძიას გავყევი ტაქსამდე. ნუთუ ისინი ახლა ერთად არიან? ან აქ ნაილთან მოვიდნენ? რა გამოდის რომ არ უჩხუბიათ? უმარავი კითხვა გამიჩნდა თან რატომღაც ძალიან ვბრაზობდი ზეინზე და მარტინაზე, ერთად რომ იქვნენ. სახლამდე ისე მივედით რომ კრიჭა მქონდა შეკრული და ხმას ვერ ვიღებდი.ტაქსიდან გადმოვედით და ფეხით გადავკვეთეთ გზა.კბილებს ერთმანეთს ვაჭერდი,რომ ზეინი და მარტინა ხმამაღლა არ გამომელანძღა.
-მარტინა და ის ტატუიანი ბიჭი შეყვარებულები არიან? -იკითხა მამიდამ
-არ ვიცი -უპასუხა ლილიმ.
-იმ უმსგავსო ბიჭთან რა ესაქმება -თქვა ისევ მამიდამ -რას გავდა,სულაც არ უხდებოდა იმდენი ტატუ და ის საყურე.თანაც ასეთი ბიჭები კარგი ყოფაქცევით არ გამოირჩევიან -დაამატა,შემდეგ კი გააგრძელა -ისინი ყოველთვის რაღაც ცუდში არიან გარეულები, საზიზღარი შესახედაობიანი არიან,თანაც ძალიან უცნაურები. -როდესაც მამიდამ ზეინის ლანძღვა დაასრულა ლილის შევხედე,ისიც გაოცებული მიყურებდა.მას ლიამი ჰყავდა ასეთი,მე კი თვითონ ზეინი.მამიდა მართალია.ორივე ჯანდაბაში წასულან.
როდესაც სახლში შევედით პირდაპირ ოთახში გავიქეცით მე და ლილი,საწოლზე დავემხე და ზეინზე და მარტინაზე ვფიქრობდი.უნდა ვაღიარო,ზეინი შავი ჭირივით მძულს,მაგრამ სადღაც,გულის სიღრმეში ძალიან მეწყინა მათი ერთად დანახვა.გონებაში ამომიტივტივდა სკოლის წინ მომხდარი,როდესაც მარტინა ელოდა,რომ ზეინი მას ჩაეხუტებოდა,თუმცა სრულიად მოულოდნელად ჩემსკენ წამოვიდა და მთელი ძალით მომხვია ხელები წელზე,თანაც უნდოდა,რომ იმდენი ბავშვის წინაშე ჩემთვის ეკოცნა. თვალები ცრემლებმა დამისველეს. მაშინ ვერც კი ვიფიქრებდი,რომ ზეინი ასეთი იყო,ანდაც მაშინ,როდესაც ტაძარში ვიყავით,მისი ტკივილით სავსე,ჩაწითლებული თვალები.ცრემლები მოვიშორე და ყური დავუგდე გარედან შემოსულ ხმას.
-ლილი -შევძახე ლილის,რომელიც სააბაზანოში იყო -ლილი,გარეთ ლიამია და ყვირის -ხმადაბლა დავიყვირე,ლიამის ხსენებაზე ლილი აბაზანიდან გამოვარდა,თან კაბას ისწორებდა.
-სწრაფად გადი,თორემ ჩვენები გაიგებენ -ლილი სასწრაფოდ გავარდა აივანზე,მეც მას მივყევი,ქვევით ლიამი იდგა,რომელიც ალკოჰოლის ზემოქმედების ქვეშ იყო,ფეხზე ნორმალურად ვერ იდგა და აქეთ-იქით ბარბაცებდა.
-ლილი,ჩამოდი -დაიძახა
-ჩუმად -გაბრაზებულმა ლილიმ ჩასძახა უკან -არ ჩამოვალ ლიამ. წადი. ჩემები გაიგებენ შენს ხმას. -ლილის შევხედე,რომელიც სახე მთლიანად წაშლილი ქონდა.
-ლილი,გთხოვ.შენთან ლაპარაკი მინდა. ლილიმ ხმა ვერ ამოიღო, უბრალოდ თავი გაიქნია უარის ნიშნად.
-ლილი გთხოვ.მომენატრე -ხმამაღლა თქვა.მივხვდი რომ ეს სიტყვები გულიდან იყო წამოსული და წამით ის შემებრალა კიდეც.ლილიმ თავი გააქნია და ოთახში შევიდა.
-ლიამ წადი -ვუთხარი მე და ლილის შევყევი,მესმის მისი,ძალიან კარგად მესმის.საწოლზე ჩამოვჯექი და მას ჩავეხუტე.
-დამშვიდდი.ყველაფერი მოგვარდება,აი ნახავ -შუბლზე ვაკოცე.
-მინდა,მასთან,მაგრამ მეშინია ისევ ასე არ მომექცეს -ამოისლუკუნა
-ყველაფერი დალაგდება,დამშვიდდი,ლიამზე უკეთესი ბიჭებს მოსწონხარ სკოლაში,დავიჯერო არ შეგიმჩნევია,როგორ გიყურებენ? -წარბების თამაშით ვკითხე,ლილის გაეცინა
-მე შევძელი მისი ხასიათზე მოყვანა -დავიყვირე,ლილის უარესად აუვარდა სიცილი და თავში ბალიში ჩამარტყა
-ამისთვის დაისჯები! -დავიყვირე და მეორე ბალიში მე ჩავარტყი,როდესაც ჩვენს პატარა 'ომობანა'ს მოვრჩით საწოლზე გადავვარდით და ერთმანეთს ვუყურებდით
-შენ რომ არ მყავდე რა მეშველებოდა? -მკითხა
-რავი,რამე გეშველებოდა? -ვკითხე,თავში ხელი წამომარტყა და ჩამეხუტა,მისკენ მივიწიე და მთელი ძალით ჩავეხუტე.მასზე ჩახუტებულს ჩამეძინა კიდეც.
დილით სკოლისთვის მოვემზადეთ,ფორმები ჩავიცვით,წიგნები ჩავალაგეთ და გზას დავადექით.როდესაც სკოლის ეზოში შევედით პირდაპირ კიბეები ავირბინეთ და კლასში შევედით,მალევე მთლიანად კლასი შეივსო,მარტინას დამცინავი მზერა მოეპყრო ჩემთვის და ისე მიყურებდა,გამწარებულმა ხელები მოვმუშტე,რომ მისი თმები ღერა-ღერა არ დამეწიწკნა,წინ გავიხედე და ვეცადე,რომ მის კმაყოფილ მზერაზე ყურადღება არ გამემახვილებინა. მასწავლებელი შემოვიდა კლასში,სიის ამოკითხვს შემდეგ კი ბავშვების გამოკითხვა დაიწყო.მეც გამიძახა,კარგად ვუპასუხე და უმაღლესი შეფასების შემდეგ ჩემს მერხს კმაყოფილი ღიმილით დავუბრუნდი,ნაილი მიყურებდა და მასაც კმაყოფილი ღიმილი გამოეხატა სახეზე,როგროც ადრე,ახლაც ცერა თითი ამიწია მოწონების ნიშნად.თავი დავუქნიე და ტაილერის გვერდით დავჯექი. ეს გაკვეთილიც მალე გავიდა და კლაში ბიოლოგიის მასწავლებელი შემოვიდა, რომელმაც მე და ნაილს მადლიერი მზერა მოგვაბყრო.
-ნაილ, ანაბელ -ჩვენი სახელები წარმოთქვა -მინდა ორივეს მოგილოცოთ,თქვენი ნაშრომი,ნარკოტიკების შესახებ,რომელიც გავაგზავნეთ საერთაშორისო ნამუშევრებში,თქვენმა პროექტმა ყველაზე მეტი მოწონება დაიმსახურა.თქვენ ახლა მესამე ტურისთვის უნდა მოემზადოთ. -მე და ნაილმა ტაში შემოვკარით,მისკენ დაუფიქრებლად გავიქეცი და მთელი ძალით მოვხვიე ხელები.
-გილოცავ -ვუთხარი და უფრო მჭიდროდ მოვხვიე ხელები -და მაპატიე,-ჩუმად ვუთხარი.
-საპატიებელი არაფერი გაქვს -ყურში ჩამჩურჩულა -პირიქით მე მაპატიე,რომ ჩემმა მეგობარმა ეს გაგიკეთა და მე მისი შეჩერება ვერ შევძელი -ნაილს ლოყაზე ვაკოცე და მოვშორდი,სახეზე მსუბუქი ღიმილი გადაჰკვროდა და ისე იყურებოდა. ბავშვებმა მოგვილოცეს,მასწავლებელი გადაგვეხვია და მადლობა მოგვიხადა,რომ კლასი და ის ვასახელეთ.გაკვეთილებმა ჩვეულებრივ ჩაიარა,ძალიან ბედნიერი ვიყავი ჩემი და ნაილის პროექტის გამო.როდესაც სკოლა დაგვისრულდა ნაილი გამომელაპარაკა,კიდევ ერთხელ მომილოცა პროექტის გამარჯვება,შემდეგ კი მითხრა,რომ ხვალ მის სახლში წავსულიყავი და იქ დაგვეწყო გეგმები ახალ პროექტთან დაკავშირებით.რაღაც ძალა მაჩერებდა.ალბათ ის რომ ვიცი ზეინიც იმ სახლში ცხოვრობს. როდესაც ნაილმა ჩემი ყოყმანი დაინახა მაშინვე მითხრა
რომ ზეინი იქ არ ცხოვრობდა, ამოვისუნთქედა საბოლოოდ დავთანხმდი. ორმა დღემ ჩვეულებრივად ჩაიარა. გაკვეთილების შემდეგ კი ლილის დავემშვიდობე და ნაილთან ერთად მასთან წავედით. რამდენიმე წუთიანი სიარულის შემდეჰ ერთ-ერთ სადარბაზოში შევედით და მეორე სართულზე ავირბინეთ. ნაილმა ჯიბიდან გასაღები ამოიღო და ერთ-ერთი კარი გახსნა.
-კეთილი იყოს შენი მობრძანება ჩემს ახალ ბინაში-ღიმილით მითხრა და შიგნით შემიძღვა.
პირველ რიგში თვალში რაც მომხვდა ბინაში შესვლისას ეს იყო ოთახი,რომელიც წინა სახლისგან შედარებით საოცრად პატარა იყო.პირი გაოცებისგან დავაღე,შემდეგ კი ისევ დავკეტე და თვალი მომავლე იქაურობას. კუთხეში ტელევიზორი ედო, მრგვალი მაგიდა და მის გვერდით ორი სკამი და კიდევ ერთი პატარა დივანი..
-შემოდი ცოტა დავისვენოთ და შემდეგ ამოვარჩიოთ თემა -მითხრა ნაილმა და დივნისკენ მიმანიშნა.
-თემა მასწავლებელმა არ უნდა გვითხრას? -ვკითხე როცა დივანზე ჩამოვჯექი.
-არა,ახლა ჩვენ უნდა ავარჩიოთ -მიპასუხა და სამზარეულოში გავიდა.
მალე საუზმე შეათბო და დამიძახა რომ გავულიყავი. ჭამის შემდეგ ისევ დივანთან დავბრუნდით და თემის არჩევას შევუდექით, მაგრამ მე გონება ისევ სხვაგან გაირბოდა, მაინტერესებდა რა მოხდა ისეთი რომ ნაილმა საცხოვრებელი შეიცვალა.
-აქ რატომ გადმოხვედი -დაუფიქრბლად ვკითხე შუა ლაპარაკის დროს. ნაილს სახე მოეღრიცა, როგორც ჩანს ან უნდოდა ამ კითხვაზე პასუხის გაცემა.
-ასე ჯობდა-გამიღიმა და რაღაც წიგნებს ჩააჩერდა. ეს ალბათ იმიტომ გააკეთა, რომ მეტი კითხვა აღარ დამესვა.
-შენ და ზეინმა იჩხუბეთ? -არ შევეშვი.
-დაახლოებით -მითხრა და ამოიოხრა.
-დაგიშავა რაიმე? -ცოტა ავფორიაქდი, ზეინისგან უკვე აღარაფერი იყო გამორიცხული.
ნაილმა გაიცინა და თავი გაიქნია. -არა, არა დამშვიდდი-დამამშვიდა და რაღაცის ცაწერა დაიწყო, ნაილის პასუხებმა არ დამაკმაყოფილა, მაგრამ სხვა რა გზა იყო. აღარაფერი მიკითხავს და წიგნებს ჩავხედე. უკვე საკმაო ხანი იყო გასული, როცა კარზე დააკაკუნეს, უფრო სწორად ეს ბრახუნი უფრო იყო, ნაილი წარბშეკრული ადგა და კარის გასაღებად წავიდა. ცოტახანში ნაცნობი ხმის გაგონებაზე დავიძაბე, ოთახში ნაილთან ერთად ზეინი შემოვარდა.
თავი27
ზეინის დანახვამ ძალიან დამაბნია და შემაშინა. ვიფიქრე,რომ რამეს მეტყოდა,ისევ გამომლანძღავდა ან რაიმე მაგდაგვარი, თუმცა როდესაც შემოვიდა ჩემთვის არც შემოუხედავს, ვფიქრობ ან დამაიგნორა, ან საერთოდ ვერ დამინახა, თუმცა არ მადარდებს. უკეთესია, მასთან გასარკვევი აღარაფერი არ მაქვს, ყველაფერი დამთავრდა. მიუხედავად იმისა, რომ ჩემგან ზურგით იდგა, მაინც ვამჩნევდი, როგორი დაძარღვული ჰქონდა ყელი და კისერი. ეტყობოდა,რომ ნასვამი იყო, თანაც ძალიან, რადგან ფეხები ერეოდა და რამდენჯერმე ნაილს რომ არ დაეჭირა კედელს დაეჯახებოდა. გულსაც მოვიფხანდი ასე რომ დამართნოდა და გულიანადაც ვიცინებდი.
-ნაილ, იმ სულელი, ლაწირაკი გოგოს გამო ამიჯანყდი? -ხმამაღლა,მკაცრი ტონით უთხრა -....ობას აკეთებ, ახლავე ჩაალაგე ჩანთები და წამოდი,-დაიყვირა გაცხარებულმა - ვფიქრობ და ვერ ვხვდები იმ უტვინო გოგოს გამო როგორ მიმაგდე -ისევ დაიგრგვინა. ნაილი აჩერებდა და რაღაცეებს ეუბნეოდა, თუმცა ზეინი თავისას არ იშლიდა და ყვიროდა. ნაილმა ჩემსკენ გამოიხედა და როდესაც ერთ ადგილას გაჩერებული, გაშტერებული დამინახა სახე აემღვრა,ზეინმა ნაილის მზერას გამოაყოლა თვალი და როდესაც მე დამინახა თვალები წამოენთო სიბრაზისგან,მისი სახის დანახვისას გულმა რეჩხი მიყო და შემეშინდა კიდეც, თუმცა თავი ხელში ავიყვანე და ცრემლებს უფლება არ მივეცი კიდევ ერთხელ დავემცირებინე მის წინაშე. მან საკმარისზე ბევრჯერ ნახა ჩემი ცრემლები. ზეინი ბარბაცით ჩემსკენ წამოვიდა, სასწრაფოდ ხელში ჩამავლო თავისი ტორები, გული ადგილზე გამიჩერდა შიშისგან.
-ეს რა მოუშორებელი ჭირი ხარ -დაიყვირა -ვერ ხედავ რომ ჩემი და ნაილის მეგობრობის შორის დგახარ? დაატიე ეგ დამპალი ერთ ადგილას -ისევ დაიღრიალა. აცახცახებული თვალებგაფართოებული მივაშტერდი. პირი სულ გამიშრა ნერვიულობისგან. ვერაფერს ვამბობდიიმდენად შეშინებული და დაბნეული ვიყავი. ხელს ისე ძლიერად მიჭერდა,ალბათ ვენებში სისხლი აღარ მოძრაობდა. ნაილი გამწარებული მოგვვარდა,ხელი გააშვებინა და მის წინ აისვეტა.
-გაჩერდი მალიკ -დაუღრიალა,ზეინს შავი თვალები უარესად გაუშავდა -რა დაგემართა, სულ გამოსირდი? -ნაილის ყვირილმა და მისმა ბილწმა სიტყვებმა ძალიან გამაკვირვეს და გაკვირვებისგან პირი დავაღე.
-ხედავ? -დაიყვირა -ხედავ? ხედავ-თქო? ეს შენ გამო ხდება-დამიღრიალა ზეინმა
-მოკეტე -გამწარებულმა ნაილმა დაიყვირა -ამის დედაც ზეინ,უბრალოდ მოკეტე. - შემიძლია დავიფიცო,რომ ასე ნაილი თავის ცხოვრებაში პირველად გამწარდა. მისი სახე კიბორჩხალასავით წითელი იყო და მისი ლურჯი,ზღვასავით უკიდეგანო თვალები, რომლებიც მე ასე ძალიან მომწონს მთლიანად შავ ფერს ჩაენაცვლებინა.
-ნაილ გაანებე თავი,მთვრალია -ამოვიხავლე ძლივს. ვხედავდი, როგორ დაეძაბა ნაილს ხელი,ზეინმა ნაილს ხელი გააშვებინა და მის ოთახში შევარდა, კარები ღია დატოვა, დავინახე როგორ აიღო რაღაც ჩანთა და ნაილის ნივთების ჩაყრა დაიწყო ჩანთაში,ნაილი ზეინისკენ წავიდა.
-რას ჯანდაბას აკეთებ -შედარებით დაწყნარებული,თუმცა მაინც გაბრაზებული ხმით უთხრა ნაილმა
-ნივთებს გილაგებ. სახლში ბრუნდები -უპასუხა,ნაილმა ხელიდან გამოგლიჯა ჩანთაც და მისი ნივთებიც. დივანზე მოწყვეტით დავჯექი. ნეტავ სულ არ ჩამოვსულიყავი აქ! ხომ აღარ ვიქნებოდი ამ ყველაფრის მოწმე.
''ამ ყველაფრის მოწმე კი არა,ეს ყველაფერც არ მოხდებოდა შენ რომ არ ჩამოსულიყავი'' ჩემმა მეორე 'მე'მ ჩამძახა და თავი დამნაშავედ ვიგრძენი, რადგან ამ ყველაფრის მიზეზი მე ვიყავი.
-სანამ ადამიანების პატივისცემას არ ისწავლი არსადაც არ წამოვალ -კბილებში გამოსცრა ნაილმა,ის ძალიან გაბრაზებული იყო -მეტიც, შენს სანახავადაც არ მოვალ -დაამატა,ზეინის სახეზე გაბრაზება აისახა,ოთახიდან გამოვარდა და მისი ბაიკის გასაღები, რომელიც შემოსვლისას მაგიდაზე მიეგდო ხელში აიღო და კარისკენ წავიდა, მაშინვე ფეხზე წამოვდექი.
-ნაილ ის საშინლად მთვრალია, ავარია მოუვა -დაუფიქრებლად წამოვიძახე,ზეინი ჩემმა სიტყვებმა გააჩერეს. ჩემსკენ შემოიხედა
-და არ გაგიხარდება? -მკითხა. მისი ტონი ვერ ამოვიცანი.
-რა თქმა უნდა არა -ვუპასუხე -ყველა შენნაირი არ არის. ყველას ან უნდა ვინმემ ცუდათ იგრძნოს თავი. ცუდს არასდროს არავის ვუსურვებ. -ვიცი რომ ზეინი ჩემგან არაფრის ღირსი არაა, მითუმეტეს სიბრალულის,მაგრამ მას რომ რამე მოუვიდეს ამას ნანდვილად ვერ გადავიტან. არ ვიცი ასე არტომ ვფიქრობ, მაგრამ ასე ადვილად ვერ ველევი, მიუხედავად იმისა რეები გამიკეთა. რაც არ უნდა მოხდეს არ შემიძლია შევიძულო, ამას პირველივე ნახვისას მივხვდი, როცა მაშინვე ვაპატიე ჩემი თავის პოლიციელებისთვის მიგდება. ნაილი ზეინთან მივიდა, ხელი მოჰკიდა და დივანში ჩასვა,ხელიდან ბაიკის გასაღები გამოართვა და მაგიდაზე დადო.
-წავალ წყალს გავუმზადებ,ცოტა აზრზე მოვა,ყურადღება მიაქციე არ წავიდეს. -ამოიოხრა ნაილმა და აბაზანისკენ წავიდა.
-გთხოვ, არ დამტოვო მასთან მარტო -შეშინებული ნაილს მივვარდი.
-ნუგეშინია, აღარაფერს დაგიშავებს -დამამშვიდა და სააბაზანოსკენ წავიდა. კედელთან ავიტუზე და ხმას არ ვიღებდი.ზეინი დივანზე იჯდა და რაღაცაზე ფიქრობდა, მისი გამომეტყველება არ მაძლევდა საშუალებას გამეგო რაზე ფიქრობდა. გულმა საშინლად დაიწყო ცემა, როდესაც ზეინი ფეხზე წამოდგა, გულის ცემას ყურებშიც ვგრძნობდი. ვიფიქრე,რომ წასვლას აპირებდა, მაგრამ როდესაც ჩემსკენ წამოვიდა გული უარესად ამიჩქარდა და ფეხებში სისუსტე ვიგრძენი.მინდოდა ადგილს მოვშორებოდი,თუმცა ფეხებმა ამის საშუალება არ მომცეს,თითქოს ადგილს მივეყინე,როდესაც ხელები თეძოებზე დამალაგა,თავი დახარა და ყელში ჩარგო სახე, თვალები დავხუჭე, ვეცადე,მომეშორებინა,ყელში ბურთი მქონდა გაჩხერილი,მაგრამ თავი მაქსიმალურად შევიკავე,ზეინმა ხელი თეძოზე ამომისრიალა და ყელში მაკოცა, შემაჟრჟოლა, ის მომენტი დამახსენდა, როცა გაუპატირებას მიპირებდა და საშინელი სიბრაზე მომაწვა.
-შემეშვი -ხმაჩამწყდარმა ვუთხარი და ხელი ვკარი.
-ოჰ აბანელ -დამცინავად ჩაილაპარაკა და სხეული ძლიერად მომაჭირა, ვფიქრობდი რომ მალე სუნთქვასაც ვერ შევძებდი, სული მეხუთებოდა, ზეინი კი უფრო ძლიერად მაწვებოდა,
-ნაილი დაარწმუნე რომ ჩემთან დაბრუნდეს, თორემ ხომ იცი რასაც გიზამ -წარბების თამაშით თქვა და მისი სასქესო ორგანო ჩემსას მოაჭირა. თვალებგაფართოებულმა ავხედე, მთელ სხეულში ჟრუანტელმა დამიარა, მუცლის ქვემოთ კი რაღაცამ უცნაურად გამიელვა. სხეული ჩემსას კიდევ ერთხელ გაუხახუნა რაზეც თავი ვერ შვეიკავე და ხმადაბლა ამოვიკვენე, იმდენად ძლიერად მაწვებოდა,რომ უკვე მტკიოდა კიდეც, ხელი ზემოთ ამოწია,ვიფიქრე,რომ ისევ უნდა დაერტყა და თავი გავწიე,ცრემლებს ძლივს ვიკავებდი,არ მინდოდა ასე შემხებოდა,თუმცა რეალურად ხმას ვერ ვიღებდი და ველოდებოდი,როდის გაიწეოდა ჩემგან.ზეინმა ხელით სახე დამიჭირა,მარჯვენა ლოყაზე მომეფერა,იმ ლოყაზე,რომელიც მისი დარტყმის გამო კვირაზე მეტი დალურჯებული მქოდა,ფრთხილად მაკოცა ,შემდეგ კი ტუჩის კუთხეში მეამბორა და მომშორდა. ღრმად ამოვისუნთქე,როდესაც სხეული გამინთავისუფლდა მისგან. გული იმდენად მქონდა აჩქარებული,რომ ყურებში ჩამესმოდა მისი ფეთქვა.ზუსტად იმ წუთას,როდესაც ზეინი დივანზე უნდა დამჯდარიყო ნაილი გამოვიდა,ხელი მოჰკიდა და აბაზანაში შეათრია,დივანზე დავჯექი და ღრმად ამოვისუნთქე, ახალი პროექტის გასაკეთებლად მოვედი აქ და რეები მოხდა.რევეული ავიღე და სახის წინ დავიქროლე. ჰაერი დახუთული მეჩვენებოდა და სუნთქვა მეკვროდა,როდესაც გამახსენდა ზეინი როგორ მეფერებოდა ნატკენ ლოყაზე,როგორ მაკოცა იქვე...არა, ჯანდაბა,ამაზე არ უნდა ვიფიქრო,ეს ყველაზე დიდი სისულელეა. რათ მინდა მისი მოჩვენებითი მოფერება,როდესაც რამდენიმე კვირის უკან ასეთი რაღაც გამიკეთა?! არ მჭირდება მისი არაფერი. ცოტახანში ნაილი გამოვიდა და გვერდით მომიჯდა,ღრმად ამოისუნთქა და წელი დივანს მიეყრდნო.
-ხო სად გავჩერდით? -იკითხა და წიგნებს ჩააშტერდა.
-აი აქ-ვუთხარი და იმ ამზაცზე მივანიშნე, რომელზეც გაჩერებულები ვიყავით. ნაილმა წიგნი აიღო და უაზროდ ჩააშტერდა.
-ნაილ არ კითხულობ? -ვკითხე, რამენიმე წუთის შემდეგ, როცა საბოლოოდ დავრწმუნდი რომ წიგნში ტყუილად იყურებოდა. ნაილმა ამოიოხრა და თავი ხელებში ჩარგო.
-მაპატიე, არ ვიცი რა მოვუხერხო.
-არაფერია- თავი გავიქნიე.
-ის ჩემი ძმასავითაა და ძაან მიჭირს მასზე გაბრაზება -ამოიოხრა -ძაან მიყვარს,თუმცა ღირსი არაა. ვიცი არ დაიჯერებ,მაგრამ გულის სიღრმეში ძალიან კარგი ადამიანია -ისევ ამოიოხრა,მე კი წარბები შევჭმუხნე. კი ერთი კვირის წინ მეც ასე ვფიქობდი, მაგრამ ეს სრული აფსურდია. უბრალოდ ზეინი უყვარს და ამიტომ საუბრობს ასე, თან ზეინი მას ძალიან კარგად ექცევა. -არც კი ვიცი ასეთი რაღაცეები რატომ გაგიკეთა -ლაპარაკი განაგრძო ნაილმა. ამის გახსენება ახლა ნამდვილად არ მინდა.
-აპირებ მასთან დაბრუნებას? -ვკითხე,მინდოდა ლაპარაკი გადამეტანა.
-არ ვიცი -ამოიოხრა -მთელი ცხოვრებაა მასთან ვცხოვრობ და სიმართლე გითხრა მის გარეშე ყოფნა მეც მიჭირს, მაგრამ სანამ არ მოინანიებს სახლში არ დავბრუნდები -მიპასუხა,კმაყოფილმა შეუმჩნევლად ჩავიცინე,ზეინი ამის ღირსია. მაგრამ უცებ გამახსენდა ზეინის მუქარა და ცოტა ავღელვდი. არ ვაპირებ დავემორჩილო და ნაილს ვუთხრა რომ დაბრუნდეს, მაგრამ მან რომ პირობა აასრულოს? ღმერთო რა დავაშავე ისეთი, რომ ესე მტანჯავ.
მე და ნაილი ჩვენი საქმით ვიყავით გართული,როდესაც ზეინი შედარებით ფხიზელ მდგომარეობაში გამოვიდა აბაანიდან, წელს ქვემოთ თეთრი პირსახოცი ჰქონდა მოხვეული,ზევიდან კი წყლის წვეთები უნამავდა ტანს. მიუხედავად იმისა რომ ის საზიზღარი ადამიანია,უნდა ვაღიარო რომ არაჩვეულებრივი სხეული აქ, თუმცა მისი არაადამიანობა ყველაფერს ფარავს. ზეინი სამზარეულოში გამოვიდა,კარადა გახსნა,დიდი ჭიქა გამოიღო,მადუღარაში ერთი კოვზი ყავა ჩაყარა,შემდეგ წყალი დაასხა და ადუღებდა. ისე იქცეოდა თითქოს რამდენიმე წუთის წინ არაფერი მომხდარიყო. ნაილმა პროექტზე დაიწყო ლაპარაკი
-მე მოვიძიებ დღეს წიგნებს კიდევ უფრო მეტს -მითხრა, მე კი თავი დავუქნიე
-ისევ იმ პროექტს აკეთებთ? -იკითხა და სკამზე დაჯდა.
-არა -უპასუხა ნაილმა.მე არ მქონდა სურვილი მისთვის პასუხი გამეცა -იმ პრეზენტაციაში,ნარკოტიკებზე რომ გვქონდა გავიმარჯვეთ,ახლა სხვა უნდა გავაკეთოთ -უპასუხა. ზეინმა ადუღებული ყავა ჭიქაში ჩაისხა და ეშმაკური ღიმილით მომაჩერდა.
-ჰმ. რა თქმა უნდა გაიმარჯვებდით, ანაბელი ხომ ძალიან გამოცდილია მაგ საკითხში, თანაც ნარკოტიკსაც ასაღებდა -თვალი ჩამიკრა და ჩაიცინა, ნაილსაც გაეცინა, ცდილობდა სიცილი დაეფარა, მაგრამ არაფერი გამოსდიოდა.
-ვიღაც ს დამსახურებით -გამწარებულმა დაუფიქრებლად ჩავიდუდღუნე და მაშინვე ვინანე ჩემი უაზროდ წამოსროლილი უწმაწური სიტყვა. ნაილს ჩემს პასუხზეც ანალოგირად ჩაეცინა. ზეინს დაბნეული სახე ქონდა, ალბათ იმიტომ რომ ჩემგან „ს“ მოსმენას არასდროს ელოდა, შემდეგ კი მანაც ჩაიცინა.
-ახლა რა უნდა გააკეთოთ? -იკითხა ზეინმა.მე და ნაილს არ გვაძლევდა უფლებას პრეზენტაციაზე ნორმალურად გვესაუბრა
-ეკოლოგიურ პრობლემებზე -უპასუხა ისევ ნაილმა.
-ჰმმმ.. საინტერესოა და როდის უნდა ჩააბაროთ? -ისევ იკითხა, ვხვდებოდი, რომ ეს ზეინს სულაც არ არინტერესებდა,უბრალოდ ჩემს გაბრაზებულ სახეზე დამცინოდა და იმიტომ სვამდა ამდენ კითხვას.
-არ ვიცი და მოკეტე მალიკ -ნაილმა თვალები გადაატრიალა.
-მმ..მარტო თქვენ აკეთებთ? -ისევ არ წყვეტდა კითხვების დასმას. ნერვებ მოშლილი ფეხზე ავდექი
-მე წავალ და სხვა დროს გავარკვიოთ პრეზენტაციის ამბები -ვუთხარი ნაილს,მისაღებში გავედი,ჩანთა ზურგზე მოვიკიდე და კარისკენ წავედი, როდესაც ზეინის ხმა გავიგე
-დაიცადე,მეც მოვდივარ და ბარემ გაგიყვან -მის ხმაში აშკარად იგრძნობოდა დაცინვა და ირონია. მისთვის არაფერი მიპასუხია,ღრმად ამოვისუნთქე, ნაილს დავემშვიდობე და სახლის გზას დავადექი.მთელი გზა ჩაფიქრებული მივდიოდი. ჩემი გონება სულ ზეინს დასტრიალებდა. უცებ ცუდი შეგრძნება დამეუფლა, თითქოს ვიღაც მომყვებოდა. უკან გავიხედე. არავინ იყო ორი ბიჭის გარდა, რომლებიც თავჩაქინდრულებულები რამდენიმე მეტრის დაშორებით მომყვებოდნენ. მაინც არ მესიამოვნა და ნაბიჯებს დავუჩქარე. წუთი არ იყო გასული რომ ვიღაც ხელში მწვდა. თავიდან შავი ტყავის მოსაცმელი რომ დავლანდე ზეინი მეგონა, მაგრამ მის მაგივრად სხვას შევეჩეხე, რომელმაც პირზე რაღაც მომადო.
თავი 28
თვალები ნელ-ნელა გავახილე, თავიდან ვერ მივხვდი რა მჭირდა, თავი საშინლად მტკიოდა, საფეთქლებში კი თითქოს რაღაც მძიმე საგანს მირტყამდნენო. ხელები თავზე მივიჭირე, ტკივილმა ცოტათი რომ გამიარა ოდნავ წამოვიწიე,თვალები დავახამხამე,ახლად გამოღვიძებულს სინათლის აღქმა არ შემეძლო,თვალები მეწვოდა ამიტომ დავხუჭე,შემდეგ ისევ გავახილე,როდესაც იქაურობას თვალი მოვავლე მაშინვე ვიცანი ეს ადგილი! ჰარიმ და ზეინმა რომ იჩხუბეს, მაშინ როდესაც მე ფორმა გამოვიტანე სკოლიდან. ფეხზე უნდა ავდგარიყავი,მაგრამ მაშინვე რაღაც ძალამ ძირს დამაგდო,გაკვირვებულმა ზევით ავიხედე და დავფრთხი,როდესაც ჩემს ზემოთ ორი გიგანტური ზომის კაცი დავინახე,მოკლე მკლავიან მაისურში ტატუები მოუჩანდათ,რომელიც მთელს მკლავს უფარავდნენ,მათი არამეგობრული ღიმილი მაფრთხობდა და გამახსენდა,რომ ნაილის სახლიდან დაბრუნებისას გამიტაცეს. ხელები თვალებზე ავიფარე და კედლის კუთხეში შევიმალე,თითქოს ისინი ვეღარ დამინახავდნენ.
-პრინცესა,თუ გინდა რომ ყველაფერი მალე დამთავრდეს გვითხარი სად არის ჩვენი კუთვნილი წამალი -ვითომ მეგობრულად მითხრა, მაგრამ მის ტონში ნათლად იგრძნობოდა რომ ჩემგან ყველაზე ნაკლებად მეგობრობა სურდა. გონებაში აზრის დაწყობას ვცდილობდი რომ გამერკვია რა სურდა და რა წამალზე მესაუბრებოდა მაგრამ იმდენად ვიყავი დაშინებული რომ პირში ენას ვერ ვაბრუნებდი. რომ შეამჩნია რომ ძალიან ვიყავი შეშIნებული მომიახლოვდა, ცემს წინ ჩაიცუცქა და ხელი მხარზე ჩამომადო. მის შეხებაზე შევკრთი და სწრაფად გავიწიე.
-ნუ გეშინია, ახლა კი მითხარი სად არის ნარკოტიკების შეკვრა. სულ ხუთი ცალია, პატარა პარკებში შეხვეული თითო ას-ასი გრამი და ვიცით რომ შენ გაქვს. - თვალები გამიფართოვდა. მაშინვე მივხვდი რაზეც საუბრობდა. რამდენიმე დღის წინ როდესაც აღმოვაჩინე რომ ზეინის სათამაშოში ნარკოტიკები იყო ავიღე და ტუალეტში ჩავრეცხე.
შეშინებულს კანკალი ამივარდა,ხმა ვერ ამოვიღე,ანდაც,რომ მეთქვა რომ ის ნარკოტიკი წყალს გავატანე ნამდვილად ვიცი,მომკლავენ,მათთვის ნარკოტიკს უფრო დიდი ფასი აქვს,ვიდრე ადამიანის სიცოცხლეს. ამის გაფიქრებაზე უფრო ავტირდი
-წყობიდან ნუ გამოგვიყვან -დაიღრინა მეორემ,თავს ნერვულად ვაქნევდი,მეშინოდა ამ ორი უზარმაზარი კაცის.ერთ ერთმა თმებში ხელი წამავლო, ეტყობა უკვე გამოვიყვანე მწყობრიდან, როდესაც მის სიბრაზისგან გაშავებულ თვალებს შევხედე უარესად შემეშინდა, თმებში ხელს ძლიერად მიჭერდა
-მტკივა -ამოვიკვნესე და ცრემლების ახალმა ნაკადმა დაფარა ჩემი ლოყები
-თუ შენ დამპალ ენას არ ამოიდგამ და არ გვეტყვი სად ჯანდაბაშია ჩვენი წილი უარესად გეტკინება -დაიღიალა.
-მე აღარ-რ მაქ..
-რა?
-ტუალეტში ჩ-ჩავრეცხე,- ბოლოს გადავწყვიტე სიმართლე მეთქვა.
-რა?? - ორივემ ერთად დაიღრიალა. ერთ-ერთი მათთაგანი მწვდა, კედელს მიმანარცხა და ტანით ამეკრო.ხელები გულზე უმწოდ მივაჭირე რომ მომშორებოდა, მაგრამ საპირისპირო მივიღე. სახეში ძლიერად დამარტყა ისე რომ კისრის თითოეული ძვალი გამიტკაცუნდა. ინერციით გვერდზე გადავვარდი და თავი ცემენტს დავარტყი. მთელი სხეული ამტკივდა.სიმწრისგან ამოვიქვითინე,ყველაფერი მტკიოდა: სხეული,სახე,თავი. ხელები თავზე ავიფარე თავდასაცავად.გული მიგრძნობდა რომ ყველაფერი ადვილად არ დამთავრდებოდა და დრეს რაღაც საშინელება დატრიალდებოდა. თუ ისინი მეც მომკლავენ მამა ალბათ ჭკუიდან გადავა.ჩემით ცოცხლობს,მეც რომ მოვკვდე,ალბათ ისიც თავს მოიკლავს. ერთ-ერთი წამოვიდა ხელები მაისურში ჩამავლო და დაიღრიალა.
-სად არის წამალი-მეთქი!
-არ მაქვს-თქო!
-არ მჯერა!
-მე არ მა.. - ხმა გამიწყდა როდესაც ის კაცი სწრაფად მომშორდა და მე ინერციით უკან გადავვარდი. სახე წამოვსწიე თუ არა ის დავინახე.
ზეინი.
ის აქ იყო.
შეშინებულმა ავხედე და უფრო შორს გავიწიე. მისი დავალებით იყვნენ ეს კაცები მოგზავნილი ჩემთან! ასი პროცენტით დარწმუნებული ვარ ეს მისი ბრალია!
არ ვიცი რატომ მაგრამ სახე წაეშალა ჩემს დანახვაზე. თვალები გაუფართოვდა დაპირი დააღო, შემდეგ კი გამძვინვარებული მათ მიუტრიალდა.
-რა ჯანდაბას შვებით?! - დაიღრიალა და წინ ამეფარა.
-ამ ბოზმა ხუთასი გრამი კოკაინი წყალს გაატანა!
-ამიტომ ქალი უნდა ცემოთ თქვე ნაბიჭვერბო?! - ხელი ერთ-ერთს გულში კრა, რომელიც ინერციით უკან დაიხია. შმედეგ მე მომიტრიალდა. ხელი მკლავში უხეშად ჩამავლო და წამომაყენა.
-წამოდი!
-სად მიგყავს?! - დაიყვირა ერთ-ერთმა გამტაცებელმა.
-თქვენგან შორს!
-იცოდე მალიკ ჩემს წილს არ დამიბრუნებ და ცუდად იქნება შენი და შენი ს საქმე!
-წადი შენი! - კბილებში გამოსცრა ზეინმა და მოტოციკლისკენ წამიყვანა.
-დაჯექი! - ცივად მითხრა, თვითონ შემოჯდა და შემდეგ თავისი ჩაფხუტი მომაწოდა. ნელა დავიხურე თავზე და ისევ ზონარის შეკვრაზე წვალება დავიწყე. ეტყობა მოთმინების ფიალა აევსოო, სწრაფად მოტრიალდა ხელები ზონრისთვის გამაშვებინა, სწრაფად შემიკრა და ისევ შეტრიალდა.
-მომეჭიდე! - კიდევ ერთხელ გასცა განკარგულება და მოტოციკლი დაძრა. მაშინვე მჭიდოროდ მოვხვიე ხელები წელზე და მტელი სხეულით ავეკარი, იმით შეშIნებული რომ მოტოციკლიდან გადავვარდებოდი.
ცივი ჰაერი სახეზე მომედო,მესიამოვნა ნატკენ ადგილებზე სიცივე.თვალები დავხუჭე,ვგრძნობდი როგორი დაძაბული იყო ზეინი.
როდესაც მოტოციკლი გაჩერდა გონს მოვეგე.ზეინი ბრთხილად გადავიდა ბაიკიდან, ხელი ჩამჭიდა, მოტოციკლიდან გადმოსვლაც არ მაცადა, ლამის წამაქცია და მსწრაფი ნაბიჯებით თავისი სახლისკენ წამიყვანა. შემიყვანა თუ არა მოტრიალდა, ჩაფხუტი მომხსნა და იქვე მიაგდო.
დიდი ხანია არ ვყოფილვარ ამ სახლში,არაფერი იყო შეცვლილი,ყველაფერი ისევ ისე იდგა,როგორც მაშინ,ჩემი ბოლოს აქ ყოფნის დროს.
ზეინმა გეზი მეორე სართულისკენ აიღო,როგორც მივხვდი თავის ოთახში მივყავდი.როდესაც დიდ შავ კარებთან გაჩერდა ჩემი ვარაუდიც გამართლდა. კარები შეხსნა,ოთახს თვალი მოვავლე,არეული იყო,საწოლთან მიმიყვანა და და მანიშნა რომ დავმჯდარიყავი.
-სპირტს და ბამბას მოვიტან. -დაგუდული,ბოხი ხმით მითხრა,თავი დავუქნიე.ოთახიდან გავიდა და ორ წუთში უკანვე დაბრუნდა,საწოლზე ჩემთან ახლოს დაჯდა შემომხედა და გაღიზიანებულმა ჩუმად შეიკურთხა,თვალები დავხუჭე,როდესაც მტკივან ადგილებს შეეხო.ის დღე გამახსენდა,როდესაც საშინლად ნაცემი ზეინს მე ვუვლიდი,ახლა კი მაგიდები შემოტრიალდა. ზეინმა ბამბა ჭრილობებზე დამადო, საშინლად ამეწვა, ტავი ვერ შევიკავე და თვალებიდან ცრემლები გადმომცვივდა. მან კი სისველე ლოყებიდან ნელა მომწმინდა. თვალები დავხუჭე,სახე დავმანჭე,როდესაც ნატკენი საშინლად ამეწვა, შემდეგ კი მოულოდნელობისგან შევკრთი, ზეინს გაკვირვებულმა ავხედე რომელიც ნატკენ ადგილებზე სულს მიბერავდა. შეამჩნია თუ არა ჩემი მზერა სახე მოექუფრა და ტუცები მოკუმა. ხოტახანი დაბღვერილი მიყურებდა მაგრამ შემდეგ ხელი მელა წამოსია და ნატკენ ადგილებზე ჩამომისვა თავისი უხეში თითები,თვალები დავხუჭე და საწოლის კიდეს მივეყუდე.
-ნაბიჭვრები -ხმადაბლა თქვა -როგორ ასწიეს შენზე ხელი -ისეთი ხმით წარმოთქვა,რომ თითქოს არ სჯეროდა ახლა რასაც ხედავდა.მის სიტყვებზე ირონიულად ჩამეცინა, მაგრამ მთელი სახე ამეწვა მიმიკების მიღებისას და ტკივილისგან დავიმანჭე.
-შენც იგივე არ გააკეთე?- დამანჭულმა მწარედ ვუთხარი. ხელი,რომელიც ჩემს ლოყაზე ჰქონდა,თითქოს იქვე მიეყინაო,სახეზე ენით აუხსნელი ტკივილი გამოეხატა, მაგრამ ესეც ალბათ მისი რომელიმე გეგმის ნაწილი იყო. ხელი ფრთხილად ჩამოიღო ჩემი ლოყიდან,ხმის ამოუღებლად ადგა და ოთახიდან გავიდა. ცოტახნით გაბრაზებული მივჩერებოდი იმ ადგილს საიდანაც წამის წინ ზეინი გავიდა, მაგრამ შემდეგ მოვდუნდი და ღრმად ამოვისუნთქე. როდესაც ძალა მოვიკრიბე საწოლიდან წამოვდექი და დაბლა ჩავედი. ზეინი ჩაფიქრებული სახით იჯდა სკამზე. ღრმად ამოვისუნთქე, როდესაც ზეინის მზერა ჩემსას შეხვდა.
-სახლში უნდა დავბრუნდე.
-წაგიყვან. -ფეხზე წამოდგა.
-ჰმ, - ჩავიცინე და დამცინავი მზერით ავხედე, - ერთხელ რომ გადამარჩინე იმას არ ნიშნავს რომ გაპატიე.
თავიდან გაბრაზებული მომჩერებოდა, შემდეგ კი სახეზე მასაც ჩემსავით ირონიული ღიმილი გამოესახა.
-ერთხელ? - ადგებით ჩაიცინა, - შენი პატიება არ მჭირდება, უბრალოდ ჩემი მოვალეობა იყო შენი იმათგან დახსნა. ჩემ გამო რომ არ მომხდარიყო ეს ყველაფერი, გეფიცები, ერთ წამსაც კი არ დავფიქრდებოდი შენს შველაზე.
- ხარ! -გაღიზიანებულმა დავუღრიალე.
-უკვე ვნანობ რომ იქიდან გამოგათრიე -
კბილებში გამოსცრა.
-უკვე ვნანობ პოლიციასთან რომ არ ჩაგიშვი -მინდოდა ირონიით სავსე ღიმილი მეჩუქებინა მისთვის, მაგრამ ამის მაგივრად სახე დამეჭყანა ტკივილსგან.
-ძურკნა -მომაძახა და ავისმომასწავებელი მზერით შემომხედა. -გაეთრიე ჩემი სახლიდან! - ცოტახანში მოთმინება დაკარგულმა დამიღრიალა. ერთი თვის წინ მის ასეთ ქცევაზე ალბათ შიშისგან გული დამისკდებოდა, მაგრამ ახლა მისი აღარ მეშინია, მიუხედავად იმ ყველაფრისა რაც დამიშავა.
-აუცილებლად!- დავუყვირე და მისი სახლის კარი გამოვიჯახუნე.
თავი29

ზეინის სახლიდან გაბრაზებული გამოვედი,კარი ძლიერად მივხურე და კიბეები ჩავირბინე. წამიც არ იყო გასული, როდესაც უკნიდან ხმა გავიგე, ზეინმა ხელი იდაყვში უხეშად წამავლო და გზაზე ისე გამიყვანა,გაკვირვებულმა ავხედე.
-რა ჯანდაბას აკეთებ -კბილებში გამოვცერი და ხელი გავაშვებინე,
-შენ რა სულ შეიშლაე? სახლში მარტო აპირებ წასვლას თანაც ფეხით? -ამოიოხრა და თავი გაიქნია. ერთი ხელი ისევ იდაყვში წამავლო, ძლიერად მიჭერდა თან გზისკენ მიმათრევდა, მეორეთი კი ტაქსი გააჩერა. კარი გააღო და შიგნით შემაგდო, შემდეგ კარი მოაჯახუნა მძღოლს ჩემი სახლის მისამართი უთხრა, ფული გადაუხადა და ისევ მე მომიტრიალდა. ფანჯარა ჩაწეული იყო ამიტომ მისი ხმა კარგად მესმოდა.
-ეს რამდენიმე დღე არსად გახვიდე -ისე მაფრთხილებდა თითქოს ჩემი სიცოცხლე რამედ ღირებოდა.
-ხო, იცი მე ვაპირებდი ნაცემი სკოლაში მევლო -თვალები გადავატრიალე და ზუსატდ ამ დროს დაძრა მძღოლმა მანქადა და ხუთ წუთში ჩემს სახლთან გააჩერა. მანქანიდან გადმოვედი, ღრმად ამოვისუნთქე და კარებზე დავაკაკუნე.
მალე კარიც გაიღო, დამინახა თუ არა მამინდამ განცვიფრებისგან შეხტა, ხელი მომკიდა, შიგნით შემომიყვანა და კარი სასწრაფოდ მიხურა.
-შვილო რა გჭირს -წამოიყვირა მამიდამ, როცა უკეთ დამაკვირდა და ხელზე ჩალურჯებულ ადგილას შემეხო.თავი ავწიე და თვალებში ჩავხედე, გაოცებისგან პირი დააღო და სახეზე ჩამომისვა ხელი და ცრემლები წასკდა
-რა დაგემართა ანაბელ -პანიკაში მყოფმა მამიდან დივანზე დამსვა
-გამქურდეს - თავჩაღუნულმა ვუთხარი,მამიდას ხმაზე ბიძია სამზარეულოდან გამოვიდა და ჩემს დანახვაზე მასაც შოკისგან გაეხნა პირი და როდესაც ვუთხარი მზიეზი შეიგინა,პირველად ცხოვრებაში ბიძია რობერტისგან გინება გავიგე.
-რობერტ! დროზე მილიციაში დარეკე! - გაცეცხლებული წამოიჭრა მამიდა ფეხზე. თვალები გამიფართოვდა და მეც შეშფოთებული მაშინვე წამოვხტი.
-არა. არა. არა! არსადაც არ დარეკავთ!
-რატომ არა ანაბელ? - ბიძიამ დაეჭვებულმა მკითხა.
-იმ-იმიტომ რ-რომ, არ გავუქურდივარ.
-რა ანაბელ?! - უფრო შეშინებულმა შემომხედა მამიდამ.
-მამიდა, გეუბნებით მილიციის ყურამდე მისაწვდენი საქმე არ არის. ქუჩაში მოვდიოდი ჩემთვის, როდესაც ერთი ბიჭი დამეჯახა და ჩემი გაქურდვა უნდოდა. მაგრამ იქ ხალხი ირეოდა, მე გამომექომაგნენ და ის ქურდბაცაცაც გაიქცა. ნამდვილად არაა საჭირო სადმე დარეკოთ.
-აბა ეს ჩალურჯებები საიდან გაქვს ანაბელ? - ბიძია რობერტმა მკითხა.
-რომ დამეჯახა, ხელზე მომიჭირა ძალიან, - და ჩემი ხელი ვაჩვენე დასამტკიცებლად, - სახეს რაც შეეხება გაწევა-გამოწევის დროს კედელს მიმანარცხა, რომელიც აგურისგან იყო ნაგები და ამიტომ მაქვს შუბლზე ჩალურჯება, - ასე ვთქვათ ნახევრად სიმართლე ვთქვი. აგურის კედლის მაგივრად თავი ცემენტის იატაკს დავარტყი, ხელზე კი ქურდბაცაცამ კი არა ნარკოდილერმა დამიტოვა ჩალურჯება. ლოყა კი უბრალოდ აწითლებული მქონდა და იმედი მაქვს მალე გადამივა.
-ჩემი საცოდავი გოგო, - მამიდა აქვითინდა და გულში მაგრად ჩამიკრა.
-კარგი, ნუტირი გთხოვ! - შევევედრე და გამოვიწიე, - ლილი სად არის?
-თავის ოთახშია.
-მასთან ავალ, - გავუღიმე, შუბლზე ვაკოცე, შემდეგ ბიძიასაც დავემშვიდობე და ზევით ავედი.
-ლილიმ დამინახა თუ არა მაშინვე საწერი მაგიდიდან წამოხტა.
-კიდევ ზეინმა გცემა?! - შეშინებული ჩემსკენ წამოვიდა და სახის თვალიერება დამიწყო.
-არა - თვალები დავხუჭე და თავი გავაქნიე.
-აბა ვინ?!
თავიდან ვყოყმანობდი მეთქვა თუ არა ლილისთვის სიმართლე, მაგრამ საბოლოოდ გადავწყვიტე რომ მეთქვა. ის ის იყო საუბარი უნდა დამეწყო რომ კარებზე დააკაკუნეს და ოტახში მამიდა შემოვიდა საფენებით ხელში.
-ესენი სახეზე დაიდე ანაბელ - სახეზე ჭრილობების დამუშავება დამიწყო ზეინივით და შემდეგ მარლათი შემიხვია, - და მეორეჯერ აღარ დაგინახო სახლიდან ასე შორს წასული!
-მამიდა ახლოს ვიყავი!
-მითუმეტეს! სკოლის გარეთ არსად არ წახვალ! და ამდენი ხანი არ დაიგვიანო თორემ შემდგომში მილიციაში ჩემი ფეხით წავალ.
-მამიდა ხომ იცი რატომაც შემაგვიანდა.
-კი ჩემო სიხარულო, მაგრამ შემდგომში მართლა ძალიან ვინერვიულებ. დამიბარე რამდენ ხნით გადიხარ და დროს არ გადააცილო, თორემ შენ რომ რამე მოგივიდეს მამაშენს რა პირით დაველაპარაკო.
-მამიდა, ნუ გეშინია გპირდები ამის მერე შორს აღარ წავალ.
-კარგი ჩემო სიხარულო, - აქოთქოთებული მამიდაჩემი დაიხარა, ლოყაზე სწრაფად მაკოცა და შემდეგ ოთახიდან გავიდა.
გავიდა თუ არა მაიშნვე ლილი მომვარდა.
-დროზე მითხარი რა მოხდა! - თვალებგადმოკარკლული მომაჩერდა. მეც ამოვიოხრე და აბსოლიტურად ყველაფერი მოვუყევი და დავაფიცებინე რომ ნარკოტიკებზე სიტყვა არავისთან არ დასცდებოდა.
-ღმერთო ჩემო, - თვალებგაფართოებული და პირზეხელაფარებული მომჩერებოდა ლილი, - ანაბელ ხვდები რა შარში გაყავი თავი?
ღრმად ამოვისუნთქე და თავი დავუქნიე.
-ღმერთო! ანაბელ! - ხელები თმაში სავარცხელივით შიცურა, საწოლიდან წამოდგა და ოთახში ბოლთის ცემას მოჰყვა. - ხვდები ხო, რომ თავს ასე ადვილად არ დაგანებებენ? იმ შემთხვევაშიც კი ზეინმა თავისი წილი, რომ დაუბრუნოს. ამას ხვდები?
-რატო ლილი? - წარები შევჭმუხნე, - მე რა შუაში ვარ?
-ანაბელ ზეინმა შენ დაგიცვა. თან მათ თვალ წინ. ეს მათთვის კი იმას ნიშნავს, რომ შენ ზეინისთვის მნიშვნელოვანი ადამიანი ხარ და ამის მერე რამეში ზეინის დაშანტაჟება თუ მოუნდებათ შენ გამოგიყენებენ. ანაბელ, შენ მათი კოზირი ხარ ზეინის წინააღმდეგ. -მოსწყდა თუ არა ეს სიტყვები ლილის ბაგეს, მაშინვე ვიგრძენი რომ მუცელში რაღაც ჩამწყდა. სახლიდან სფერი სულ გადამივიდა და გაფითრებული ერთ წერტილს მივაჩერდი. გონებაში ლილის ნათქვამს ვიმეორებდი და ყველაფერი ნათელი ხვდებოდა. ღმერთო ჩემო! ეს ხვრელი იმაზე უფრო ღრმა და ბნელია ვიდრე მე მეგონა. ფეხები მკერდზე მივიჭირე, ხელები შემოვიხვიე და თავი შიგ ჩავრგე.
ვიგრძენი როგორ დამბურძგლა და შიშმა მთელს სხეულში როგორ დამიარა.
-ახლა რა ვქნა, - ჩუმად ამოვიქვითინე. ლილისგან პასუხი არ მიმიღია, თავი წამოვწიე და მას შევხედე, ის კი სკამზე ჩამომჯდარიყო და ერთ ადგილს მისჩერებოდა. ცოტახანი მივჩერებოდი, შემედეგ მივხვდი რომ ისიც ძალიან ნერვიულობდა, აღარ შევაწუხე, ჩემს მხარეს გადავკიტრიალდი და ცოტახანში ძილს მივეცი.

უკვე სამი დღე გავიდა იმ ინციდენტის შემდეგ, მაგრამ შუბლზე ეს ნაიარევი მაინც არ მიცხრება. კოპმა ცოტათი კი მოიკლა ზომაში, მაგრამ მაინც საშინლად მეწვის. ეს სამი დღეა ჩალურჯებების გამო სკოლაში არ ვყოფილვარ, ლილისგან განსხვავებით.
სარკესთან ვიდექი და ჩემს ანარეკლს ვაკვირდებოდი. გასაკვირია ერთ თვეში როგორ შეიძლება შეიცვალოს ადამიანი. აგვისტოს ბოლოს, როდესაც ლონდონში ჩამოვედი, ერთ პატარა ტყუილსაც კი ვერ ვიტყოდი და ახლა? თითქმის ყოველდღე ვატყუებ იმ ადამიანებს, რომელბიც ამას არ იმსახურებენ. ჩემი ოჯახის წევრები ყოველთვის ფიქრობდნენ, რომ იდეალური ვიყავი და არასდროს ჩავიდენდი სისულელეს, მაგრამ როგორც ჩანს ცდებოდნენ. ფიქრებიდან გამოვედი და კიდევ ერთხელ შევხედე ჩემს თავს სარკეში. უკვე თითქმის სულ სხვა ადამიანი ვარ. სახის ნაკვთებიც კი გამიმკაცრებული მაქვს. არ მინდა რომ შევიცვალო, არ მინდა სხვა ადამიანი გავხდე. აღარ შემიძლია ამდენს გავუძლო, მე ხომ ჯერ მხოლოდ ჩვიდმეტის ვარ. რატომ შემემთხვა ამდენი საშინელება? თვალებიდან წამოგორებული ცრემლი მოვიწმინდე და ვეცადე თავი ხელში ამეყვანა, მაგრამ არ გამომდიოდა. სარკის წინ უაზროდ ჩავშტერებოდი ჩემივე თავს თვალებში, ვხედავდი როგორ მოგორავდნენ ცრემლები თვალებიდან და ჩემი თავის სიბრალულით ვივსებოდი. რა დავუშავე ღმერთს რომ ამ ყველაფრისთვის გამწირა? დამაშორა დას, დედას, მამას, სულ მარტო დამტოვა, მარტო ამ გაუგებრობაში. აქამდე რომ ჩემთვის არავის ხელი არ დაუკარებია ამ ერთი თვის განმავლობაში უკვე ორჯერ დამარტყეს ხელი და ორჯერ სცადეს ჩემი გაუპატიურება. იქნებდა ზეინი მართალია და ღმერთი არ არსებობს? რომ არსებობდეს ამდენი საშინელებისთვის რატომ გამიმეტებდა?
„ოხხხ არა ანაბელ!“ ჩემ თავს წამოვუძახე „ნუ ფიქრობ სისულელებს“ ამოვიოხრე და თვალებიზე წყალი შევისხი. აღარ მინდოდა კიდევ მეფიქრა იმ საშინელებებზე რაც ესეთ მოკლე დროში გადამახდა, თორე ამდენს დიდხანს ვეღარ გავუძლებდი. სარაკეში ბოლოჯერ შევავლე თვალი ჩემს ნაიარევს, შემედეგ ისევ მალამოები დავიდე, შევიხვიე და სააბაზანოდან გამოვედი. ლოგინზე წამოვგორდი და წიგნის კითხვა დავიწყე. ხუთი წუთიც კი არ იყო გასული რომ კარებზე დააკაკუნეს და ოთახში თავი ნაილმა შემოყო. დამინახა თუ არა ღიმილი სახიდან წაეშალა, შემეოვიდა და კარები დაკეტა. საწოლიდან წმაოვდექი და მისკენ წავედი.
-ნაილ? - გაკვირვებულმა წამოვიძახე, როცა დავინახე როგორ მომჩერებოდა.
-ახლა რაღა მოგივიდა? - აღელვებულმა მკითხა, - ისევ ზეინმა გიქნა რამე? - ჩემი სახე ხელისგულებში მოიქცია და თავი დამითვალიერა.
-კიბეებზე დავგორდი, - ვიცრულე და თავი ჩავღუნე. - ზეინი იმ დღის მერე აღარ მინახავს.
-ანაბელ რა მოუხერხებელი ხარ, - თვალები გადაატრიალა ნაილმა.
-აქ რატომ მოხვედი?
-სკოლაში რომ არ მოხვედი ვინერვიულე.
თავისი ლურჯი ზღვისფერი თვალებით მომაჩერდა საიდანაც სითბო იღვრებოდა და მაშინვე სახე გამებადრა.
-და ამიტომ სკოლიდან წამოხვედი? - გამეცინა.
-ჰო სამი დღეა არ მოსულხარ. თან რაც ჩემი სახლიდან წახვდედი შენი ამბავი არ გამიგია, - თავი მოიქექა, - ლილის კი ვკითხე სად იყავი, მაგრამ ბრინჯივით დაიბნა და რაღაცეების ლაპარაკი დაიწყო რაც მეთვითონაც ვერ გავარკვიე.
ლილის ამ ქცევაზე გამეცინა.
-კონკრეტულად სად გტკივა.
-აი აქ მქონდა ძალიან დიდი კოპი, - თითით მივანიშნე ნაილს და ორივე ავხითხითდით. არ ვიცი რატომ.
-ძალიან გტკივა?
-ახლა ისე აღარ.
-რა მოუქნელი ხარ, - თავი გააქნია.
-ეგ უკვე მითხარი, - თვალი ჩავუკარი რაზეც გაეცინა და ორივენი საწოლზე ჩამოვჯექით.
-სკოლაში რა ხდება?
-დიდი არაფერი. ყველაფერიისევ ისეა.
პირი გააღო კიდე რაღაც უნდა ეთქვა, მაგრამ საკეტიკს გატკაცუნების ხმამ გააწყვეტინა, რომელიც აივნის კარის მხრიდან მოდიოდა. ორივენი იქითკენ მივტრიალდით და თვალები გამიფართოვდა, როდესაც დავინახე როგორ იასვეტა ჩემს საძინებელში ზიენი.
-აქ რას აკეთებ?! - საწოლიდან ნაილი წამოხტა. ზეინი რომელიც კარებს კეტავდა და აქამდე საერთოდ არ შევემჩნიეთ ჩვენკენ გულგახეთქილი შემოტრიალდა და შემდეგ ნაილს დაბღვერილი მიაჩერდა.
-შენ რას აკეთებ ანაბელის ოთახში?! - კბილებში გამოსცრა ზეინმა, - რა ისევ თავისი ნაიარევებით შეგაცოდა თავი და ისევ მის გამო უნდა მიატოვო მეგობარი?! - ჩემსკენ გამოიხედა და დაისისინა.
-აქ რა გინდა?! - გაღიზიანებული ახლა მე წამოვდექი ფეხზე და ნაილს გვერდში ამოვუდექი.
-მძღნერში ვართ - აღელვებულმა წამრმოსთქვა ზეინმა, სახეზე ეტყობოდა რომ შეშინებული იყო.
-ოუუჰჰ წამოგიდგენიათ? -ჩავიცინე -ზეინ მალიკი შეშიმებულია. ამას ვინ იფიქრებდა. -დამცინავი მზერა ვესროლე და თვალებში ჩავაშტერდი.
- მოკტე ანაბელ და ნარკიტიკები დამიბრუნე. -გამწარებულმა წამოიძახა და უფრო მომიახლოვდა.
-რა ნარკოტიკები? - თვალებგადმოკარკლულმა იკითხა ნაილმა, - ზეინ ამჯერად რა ქენი? - შეშფოთებულმა ამოიოხრა და მე გამომხედა, - ანაბელ ნარკოტიკებს ღებულობ? - მუდარით სავსე თვალებით შემომხედა, ელოდა რომ არას ვეტყოდი.
-არა, ნაილ, ღმერთო ჩემო! - თვალები გადაატრიალა ზეინმა, - ამ სულელმა, საყვარელი დათუნია დაიტოვა თავისთვის, ჩემ თავს ახსენებდა და ღამით მასთან ერთად იძინებდა, - დამცინავად თქვა ზეინმა, რაზეც ბრაზისგან ერთიანად ავწითლდი. - ამ დროს კი გაგებაში არ იყო რომ შიგ ნარკოიტიკებს ვინახავდი. -ჩაიცინა ზეინმა და თვალებში ეშმაკურად შემომხედა.
-რამხელა ახვარი ხარ! - გამოსცრა ნაილომა, ზეინმა კი კიდევ ერთხელ გადაატრიალა თვალები.
-ნარკოტიკები მომეცი, - ახლა მე მომიტრიალდა.
-მე აღარ მაქვს.
-ანაბელ მომეცი თორემ ისინი არ მოგასვენებენ.
-ვინ ისინი? - გაკვირვებულმა იკითხა ნაილმა.
-ისინი ვინც ანაბელი ასე დაამუშავეს, - ჩემზე მიუთითა ზეინმა. ნაილმა გაფართოებული თავლებით გამომხედა. შემდეგ კი თმებში ხელები შეიცურა და ჩემს საწოლზე მოწყვეტით ჩაეშვა.
-ახლა მაინც რა შარში გახვიე? - ნაილს სახეზე მღელვარებისგან წითელი ფერი გადაკვროდა.
-ახლა არ არის მაგის დრო ნაილ, უბრალოდ დამიბრუნოს ნარკოტიკები და ვეცდები ყველაფერი მოვაგვარო - თქვა ზეინმა და მე გაომხედა იმ იმედით რომ პაჩკას დავუბრუნდებდი.
-ტუალეტში ჩავრცხე, - ჩუმად დავიჩუჩულე, რაზეც ზეინი უფრო გადაირია.
-ხომ გეუბნებოდი სულელია-თქო! - ზეინმა ხელები ჰაერში აიქნია. -ახლა კი მართლა დიდ მძღნერში ვართ -ხელები კეფაზე შემოიწყო და ღრმად ამოისუნთქა.
თავი30
ზეინის სიტყვებზე გავფითრდი, ისეთი გრძნობა დამეუფლა თითქოს შიგნიდან ყველაფერი ამომიტრიალდა.
-რა ხდება? -შეშინებულმა შევხედე ზეინს და ვგრძნობდი როგორ ნელ-ნელა ეუფლებოდა ჩემს სხეულს პანიკის შეტევა. ზეინმა ამოიოხრა, ჩემი კითხვა დააიგნორა და თმაში ხელი შეიცურა.
-ნაილ, სწრაფად ადექი მივდივართ, საქმე მაქვს, -კარისკენ წავიდა და ნაილიც თან გაიყოლა,
-ზეინ შენ როგორც ამოხვედი ისევ ისე ჩადი, არ დაგავიწყდეს, რომ მარტო არ ვცხოვრობ. -არ მინდოდა მამიდას ზეინი აქ დაენახა.
-ნუ გეშინია, როცა მამიდაშენმა კარი გამიღო მითხრა, რომ გადიოდა და სულ დამავიწყდა რომ შენთვის გადმომეცა.
-ხოდა მალე გადი -ზეინმა აღარ დამაცადა ნაილისთვის რაიმე მეთქვა ისე სწრაფად გავიდნენ ოთახიდან, რომ ვერც კი მოვასწარი მეკითხა რა ხდებოდა. ამოვიოხრე და საწოლზე დავჯექი. მეშინია, საშინლად მეშინია და ზეინის და ნაილის წასვლამ კიდევუფრო ამანერვიულა. სახლში ასე მარტო ჯდომა და ლოდინი თუ როგორ განვითარდება მოვლენები საშინელებაა.
ფიქრებში გართული კედლის ერთ წერტილს მივჩერებოდი და სანამ თითი არ ამეწვა, მანამ ვერ მივხვდი, რომ ბრჩხილები კვნეტით თითქმის ძირებამდე ჩავიყვანე. გაღიზიანებულმა თითი პირში ჩავიდე, შემდგე კი სული შევუბერე, ცოტათი კი მომეშვა, მაგრამ ამდენი რამ რომ ერთდროულად მაწუხებდა ნერვებზე უფრო და უფრო მშლიდა.
ოთახში ბილთის ცემა დავიწყე ზეინის და ნაილის მოლოდინში. იმედი მაინც მქონდა რომ უკან დაბრუნდებოდნენ და რამეს მეტყოდნენ. ზეინმა ხომ თქვა რომ საქმე ჰქონდა და რომ მოაგვარებს მოვა. მარტო არ დამტოვებენ!
უკვე როდესაც საათები გავიდა და ისინი მაინც არ ჩანდნენ ვერ მოვითმინე, სახეზე ცოტა მაკიაჟი დავიდე, ჩალურჯებები რომ დაემალა და ქვევით ჩავირბინე. მისაღებში არავინ იყო,კარიდან სწრაფად გავედი და სირბილით ზეინის სახლამდე წავედი.
ფეხები მიკანკალებდა, როდესაც ქუჩებში ასე მარტო მივდიოდი, ვინმეს ისევ რომ მოვეტაცე ვინ მიშველიდა? რა გარანტია მაქვს რომ ზეინი ისევ მომაგნებს?! ასეთი დამბრთხალი ზეინი ჯერ არასდროს მინახავს, ალბათ გაგიჟდება მარტო მოსიარულეს რომ მნახავს, მაგრამ სხვა გზა არ მაქვ სახლში უინფორმაიოდ და უსაქმოდ ჯდომა არ შემიძლია.
ზეინის მოსახვევში რომ შევუხვიე და მისი სახლი დავლანდე შვებისგან ამოვისუნთქე. ის რამდენიმე მეტრი სირბილით სწრაფად გავირბინე და მის კარებზე დავაკაკუნე. მინდოდა რაც შეიძლება წრაფად გაეღო, მაგრამ რატომღაც აგვიანებდა. იქნება სახლში არაა?! მეორეჯერ უფრო მაგრად დავაკაკუნე და აღელვებულმა ცქმუტვა დავიწყე. სახლში იყავით გთხოვთ!
უკან დაბრუნებას ვაპირებდი როდესაც, მძიმე ნაბიჯების ხმა გავიგე,წამებში კი საკეტი გატკაცუნდა და კარიც გაიღო,როდესაც ზეინმა დამინახა თვალები გაუფართოვდა, შემდეგ სახე სიბრაზისგან მოეღრიცა. ხელი მკლავში დამავლო და მის სახლში უხეშად და სწრაფად შემაგდო.
-აქ რა ჯანდაბას აკეთებ,არ გითხარი სახლიდან მარტო არ გამოხვიდეთქო?! - დამიყვირა და კარები მთელი ძალით მიაჯახუნა.
-რა ხდება? - მისი შენიშვნა დავაიგნორე
-ანაბელ.. - ზეინმა თავი გააქნია და თავისი მუქი ყავისფერი თვალებით მომაჩერდა.
- რა უნდათ ჩემგან? - ხავილით აღმომხდა და ვედრებით მივაჩერდი ზეინს, რომელმაც თმებში ხელები შეიცურა, შემდეგ ღრმად ჩაისუნთქა ზურგი მაქცია და ისე მიაჩერდა სივრცეს.
-ერთადერთი,რაც ცოცხალს გტოვებდა ნარკოტიკი იყო,ახლა ძალიან დიდ შარში ხარ -ამოიოხრა. თითქოს ცივი წყალი გადამასხესო ისე მეცა ელდა, -შეეცდებიან რომ მოგკლან, მათთვის საფრთხეს წარმოადგენ,რადგან ეშინიათ რომ პოლიციასთან ჩაუშვებ. -გავშრი და ერთ ადგილს მივეყინე. ჩემმა ტვინმა ფაქტების და ზეინის ნათქვამის თავიდან გადამუშავება დაიწყო და ერთი დასკვნა გამოიტანა:
"მე უკვე მოსიარულე გვამი ვარ“
პანიკამ, რომელიც ჩემი სხეულის დაუფლებას ლამობდა, ჩემზე იმარჯვა.
-ახლა რა უნდა ვქნა? -ისტერიკაში ჩავარდნილმა ბოლო ხმაზე ვიკივლე -ახლა რა ჯანდაბა უნდა ვქნა ზეინ?!- თავზე ხელები შემოვიწყე და გამალებით ფიქრი დავიწყე რა უნდა მექნა, მაგრამ არაფერი მაფიქრდებოდა. რამე ვინმესთვის რომ მეთქვა ამით გამოდის რომ სხვასაც სასიკვდილოდ ვწირავდი. ღმერთო, ჩემო რამხელა შარში ვარ!
თვალებიდან ცრემლები ღაპა-რუპით გადმომვარდრდნენ.
-არ მინდა სიკვდილი, - თავი გავაქნიე და ზეინს უიმედოდ ავხედე, რომელიც ერთ ადგილას გახევებული იდგა და გაფართოებული თავლებით მომჩერებოდა,- არ მინდა სიკვდილი. -ამოვიოხრე და დივანზე მოწყვეტით დავეცი. -თუ მომკლეს ეს შენი ბრალი იქნება! -ბოლოჯერ ამოვისლუკუნე და ცოტახანში ოთახში სიჩუმე ჩამოვარდა, მხოლოდ ზეინის ნაბიჯების ხმა ისმოდა ბოლთის ცემისას, ეს კი უფრო მაღიზიანებდა.
-ნუ დადიხარ აქეთ-იქით ისე თითქოს ღელავ -უხეშად მივახალე. ზეინს სახეზე გაბრაზება დაეტყო, ღრმად ამოისუნთქა, ჩემსკენ სწრაფი ნაბიჯით წამოვიდა,ხელებში ჩამაფრინდა და მთელი ძალით ისევ დივანზე დამაგდო,სხეული შიშისგან უარესად ამიკანკალდა, გამახსენდა, როდესაც ჩემი ურჩობის გამო ჩემი გაუპატიურება სცადა,თუმცა ცრემლები შევიკავე და ირონიული სახით შევხედე. ვცდილობდი მაქსიმალურად დამემალა ის შიში რასაც ვგრძნობდი ამ წუთას,თუმცა ვფიქრობ გული იმდენად ძლიერად მიცემდა რომ ის ამას აუცილებლად იგრძნობდა ან გაიგონებდა
-რას შვები,ისევ აპირებ ჩემზე ძალა იხმარო? -ვკითხე,მინდოდა ირონიულად ნათქვამი გამომსვლოდა,მაგრამ არ ვიცი რამდენად გამომივიდა ეს,რადგან ჩემი ხმა კატის კნავილს უფრო გავდა. ზეინმა ჩაიცინა
-შენ რა,ფიქრობ მაშინ მართლა ვაპირებდი შენს გაუპატიურებას? -გადაიხარხარა -შენთან სექსის სურვილი, რომ მქოდა მაშინ დი მთვრალი კლუბში რომ მთხოვდი მიხმარეო -დამცინავი ხმით მითხრა და ხმადაბლა ჩაიხითხითა. სახეზე ავხურდი, როდესაც ეგ გამახსენდა,რა სულელი ვარ,მას როგორ ვთხოვდი,რომ ჩემთან სექსით დაკავებულიყო.
-მეზიზღები -ფეხზე წამოვდექი და ბოლო ხმაზე ვუღრიალე. ჩემი სიტყვები გაიგო თუ არა ელდა ეცასავით. თაველბი ჩაუშავდა, კისერზე ძარღვები დაეჭიმა და ნესტოები დაებერა.
-ანაბელ გეყოს, - კბილებში გამოსცრა.
-რა უნდა მეყოს? ამის გაგების შემდეგ რა გეგონა რა რეაქცია მექნებოდა? გავიცინებდი და სახლში ბედნიერი დავბრუნდებოდი? თუ მადლობას გადაგიხდიდი ფაქტიურად ჩემი სიკვდილისთვის?- დავიკივლე და მაგიდაზე ჩამოდებულ ვაზას ხელი ვკარი, რომელიც კედელს მიელეწა და ნაწილებად დაიფშხვდა, - ჯერ ჩემი და, შემდეგ დედაჩემი ახლა მე! მამაჩემა რა ქნას?! ერთადერთი ცოცხალი მე დავრჩი, ისიც ჯერჯერობით!!
- ანაბელ დამშვიდდი! - ახლა მწყობრიდან გამოსულმა ზეინმა დაიღრიალა.
-რა ნამუსით მეუბნები დამშვიდდიო, როდესაც საქმე ჩემს სიცოცხლეს ეხება?! - ხელები გულმკერდში დავარტყი, რაზეც ცოტათი წაბარბაცდა - რა ნამუსით! - მეორეჯერ ვუბიძგე, მაგრამ ამჯერად ჩემი ხელები გააკავა და თავის ტანს ამაკრო.
-ანაბელ! - რბილად მიტხრა, მაგრამ ამან კიდევ უფრო გამაღიზიანა.
-გამიშვი!- გავვანჩხლდი და ხელები გავაშვებინე, შემდეგ კი ისევ შევუტიე, - შენ ფეხებზე გკიდია მომკლავენ თუ არა მაგრამ მე სიცოცხლე მინდა! - საჩვენებელი თითი მკერდზე მივაჭირე, რაც მალევე გამაშვებინა. ხელები ამჯერად ისე გამიკავა რომ თავი ვერც გამეთავისუფლებინა და თავის გულს ისევ ამაკრო!
-გამიშვი-მეთქი! - ისევ ავკივდი, ვებრძოდი კიდეც, მაგრამ უშედეგოდ. ის კი ყურში მშვიდად ჩამჩურჩულებდა "ჩშშ" ან "დამშვიდდის". ბოლოს ძალაგამოლეული დავნებდი. მის მაისურს მაგრად ჩავავლე ხელები და თავს უფლება მივეცი ზეინის მკლავებში მეტირა.
-მეშინია, - ქვითინისას ხმის კანკალით აღმომხდა, - ძალიან მეშინია.
ზეინს ხმა არ ამოუღია, ის უბრალოდ იდგა და ყველაფერს აკეთებდა იმისთვის, რომ მომეკეტა და ყვირილით მისთვის ტვინი აღარ გამებურღა. მინდოდა გამოვცლოდი, მაგრამ რაღაც მაკავებდა, ალბათ ის რომ მასთან თავს დაცუდლად ვგრძნობდი, მიუხედავად იმისა, რომ ეს ყველფერი მის გამო მემართებოდა. ცოტახანი ასე ერთად ვიდექით, მე მის მკერდში მქონდა სახე ჩამალული და მის დამათრობელ სურნელს ვსუნთქავდი.
-სახლში მიგიყვან, - ცოტახნის შემდეგ დაიჩურჩულა, რაზეც თავი დავუქნიე. მისი სხეულისდან გამწია. ჩემი შეშინებული და აღელვებული თვალების დანახვისას ისევე შეკრთა, როგორც პირველად ჩემი ესეთ მდგომარეობაში ნახვისას.
-შენი თვალები, - ისევ დაიჩუჩულა, თვალი ამარიდა და კარისკენ გატრიალდა, - წამოდი, - მომაძახა და მეც კუდში ავედევნე.
31.
დილით უკვე ლილისთან ერთად ჩვენს სამზარეულოში ვიჯექი და საუზმეს მივირთმევდი. გუშინ, როდესაც ზეინმა სახლში დამაბრუნა, სულ მიმეორებდა რომ ფეხი სახლიდან არ გამედგა, არსად არ გავსულიყავი, მარტო მის გარეშე. მაგრამ სათქმელს ზედმეტად მკაცრი და მომთხოვნი ტონით ამბობდა, რამაც დღეს სკოლაში წასვლა გადამაწყვეტინა. ვიცოდი რომ არასწორად ვიქცეოდი, თანაც მამიდამაც მთხოვა სახლში დავრჩენილიყავი, ნაიარევები მომშორებოდა და შემდეგ გავსულიყავი გარეთ, მაგრამ არა. მეყო უკვე, ყელში ამომივიდა და მომბეზრდა ყველას ჭკუაზე სიარული. ამიტომ დღეს უკვე ლილისთან ერთად მივაბიჯებ სკოლისკენ, მას შემდეგ რაც საუზმეს მოვრჩით და მამიდას დავემშვიდობეთ.
პირველი ისტორია გვქონდა, რომელიც ერთად გვიტარდებოდა, ამიტომ კარადებში ნივთები დავტოვეთ და ისტორიის კლასისკენ დავიძარით.
-ჰეი ნაილ, - ნაილს მივესალმე და მის გვერდით ადგილი დავიკავე.
-გამარჯობა, - გაკვირვებულმა გამომხედა, შემდეგ კი ორივენი ლილის მივაჩრედით რომელმაც ადგილი ჩვენზე ორი მერხით წინ დაიკავა, - აქ რას აკეთებ? - ჩურჩულით მითხრა ნაილმა.
-სკოლაში მოვედი, - მხრები ავიჩეჩე ვითომც არაფერიო.
-ზეინმა ხომ გითხრა რომ არ გამოსულიყავი სახლიდან! - უფრო მკაცრად მომმათა.
-მომბეზრდა სახლში ჯდომა! საქმე არაფერი მაქვს, თან შენც აქ ხარ, რა პრობლემა?
-აბაბელ, -მკაცრად დაიწყო საუბრი -ხომ იცი რომ საქმე შენ სიცოცხლეს ეხება? - წარბაწეულმა გავხედე ნაილს, რომელიც გაბრაზებული მომჩერებოდა. არაფერი მითქვას ისე გამოვიხედე უკან.
ზარი დაირეკა და მასწავლებელმაც გაკვეთილის ახსნა დაიწყო.
რვეულში ჩემთვის რაღაცას ვწერდი, როდესაც უბრალოდ ნაილისკენ გავიხედე, მაინტერესებდა ისევ გაბრაზებული იყო თუ არა, როგორც ჩანს ჩვენი საუბარი სულ აღარ აინტერესებდა, ისე დაჟინებით და გამკაცრებული სახით მისჩერებოდა რაღაცას. დამაინტერესა, მის მზერას თვალი გავაყოლე და ლილი დავინახე, რომელსაც მისი მერხის მეგობარი ბიჭი ყურში რაღაცას ეჩურჩულებოდა. შემდეგ ისევ ნაილს გამოვხედე და უფრო დავაკვირდი. -ნაილ, - მივმართე თუ არა სწრაფად გამომხედა.
-რა მოხდა?
-ლილის რატომ მიშტერებიხარ?
-არ მივშტერებივარ,- თავისთვის ჩაილაპარაკა და ყურებამდე აწითლა.
-მოგწონს? -ვკითხე ცოტახნიანი დუმილის შემდეგ.
-არა, ანაბელ. მასწავლებელს უსმინე, - მკვახედ მითხრა და ცხვირი წიგნში ჩარგო.
-კარგი -მხრები ავიჩეჩე და მასწავლებლისთვის დავიწყე ყურის გდება.
დანარჩენი სამი გაკვეთილი მალევე გავიდა და გადატვირთულ დერეფნებში გზას კაფეტერიისკენ მივიკვლევდი, სადაც ლანჩზე ლილის უნდა შევხვედროდი, მაგრამ უცებ მკლავში ხელი ვიღაცამ წამავლო და შემომატრიალა. მაშინვე ღიმილმა მოიცვა ჩემი სახე, როდესაც ნაცნობი სახე და ორი ხასხასა მწვანე თვალი დავლანდე.
-ჰარი, - ღიმილით მივესალმე.
-ანაბელ, - მან კი კოპებშეყრილმა გამომხედა, - სახეზე რა გჭირს?
-ამმ, მე.. არაფერი. კიბეებზე დავგორდი, - სახეზე თმა ჩამოვიყარე და პირველად ვინანე დღეს სკოლაში მოსვლა.
შევკრთი როდესაც მისი შეხება ვიგრძენი სახეზე. თმები ლოყიდან გადამიწია და დალურჯებულ ადგილზე ცერა თითი ჩამომისვა.
-ამ საქმეში ზეინი არის გარეული ხომ?
-რა? - დაბნეულმა ავხედე, - არა მე..
-ამიტომ დაშორდი არა? - სიტყვა გამაწყვეტინა. მის ნათქვამზე თვალები ბუდეებიდან გადმომიცვივდა.
-რა?
-ხმები სწრაფად ვრცელდება ანაბელ, - ცალყბად გამიღიმა.
-არა.. ჩვენ არც ვყოფილვართ ერთად, - თავი გავაქნიე, - და ეს ნაიარევები ზეინის ბრალი არაა-თქო! -მივხვდი, რომ ჩემი ტონი ზედმეტად მკაცრი იყო, არმინდოდა ჰარის ჩემი აღელვებაა შეემჩინია, ამიტომ ძალით გავუღიმე. ჰარიმ პირი რაღაცის სათქმელად დააღო, მაგრამ ნაილის ხმამ შეაწყვეტინა.
-ანაბელ, - ორივემ მისკენ მოვიხედეთ, რომელიც დაახლოებით ორი მეტრის დაშორებით იდგა, - არ მოდიხარ?
-უჰ.. კი, - ნაილს გავძახე და ჰარის მოვუტრიალდი.
-ბრთხილად იყავი, კარგი? - ღიმილით მითხრა, რაზეც მეც გამეღიმა.
-კარგი, - თავი დავუქნიე, მოვტრიალდი და ნაილისკენ წამოვედი.
-რა უნდოდა?
-ნაიარევებზე მკითხა.
-მერე შენ რა უთხარი?
-კიბეებზე დავგორდი-მეთქი, - თავი გააქნია.
-ზუსტად ვიცი არ დაიჯერებდა, მაგრამ მაინც კარგად მოიქეცი.
- დღეს ჩვენთან ერთად დაჯდები? - საუბარი სხვა თემაზე გადავიტანე.
-უჰ.. ს-სად?
-კაფეტერიაში. მე, ლილი და შენ. ჰმ? - ეშმაკურად ავხედე.
-ოჰჰ ანაბელ -თავი გაიქნია -ხომ იცი, რომ მე ჩემს მეგობრებთან ერთად ვარ ხოლმე.
-ოხხ, კარგი -ამოვიოხრე და მასთან ერთად გავაგრძელე დერეფნის გზების გაკვლევა, კაფეტერიისკენ.
როდესაც სკოლა მორჩა, მე და ლილი ერთად მოვდიოდით გასასვლელისკენ, თან ის გაუთავებლას დაუბრობდა მოახლოებულ ჰელოუინზე.
-რა კარგია ჰელოუინი შაბათ-კვირას, რომ ემთხვევა. ხვალ შეგვიძლია საყიდლებზე წავიდეთ და დეკორაციები ვიყიდოთ და თან არავითარი სკოლაა! - ხელები ცაში აღაპყრო ლილიმ რაზეც ხითხითი ამიტყდა.
-შენ რა იქნები? - კითხვით მომიტრიალდა.
-არ ვიცი, ვინმე გამაღიზიანებელი არსება.
-მარტინა, - სიცილით თქვა ლილიმ და მეც მასთან ერთად ხარხარი ამიტყდა. ეს ხუმრობა იმდენად მესიამოვნა, რომ სიცილისგან თვალებიდან ცრემლებიც კი წამომივიდა.

***
რადგან ჰელოუინამდე სულ ორი დრეღა რჩებოდა მე და ლილიმ კოსტუმების საყიდლად გადავწყვიტეთ წასვლა. გულში ხინჯად მიმყვებოდა ის ფაქტი, რომ ზეინის დაუკითხავად გავდიოდი გარეთ, ანდაც საერთოდ ზღურბლს ვადგამდი ფეხს, მაგრამ ის მთელი ცხოვრება თვალყურს ვერ მადევნებდა და საფრთხისგან ვერ დამიცავდა. ტანსაცმლის მაღაზიაში მე და ლილი კაბებს ვირგებდით, ფაქტიურად მარტო ლილი, რადგან მე ჩემი კაბა ავარჩიე და სარკეში ვიყურებოდი და ჩემს თავს ვათვალიერებდი.
-გიხდება, - ლილიმ მითხრა, მე კი ნაუცბადეობისგან შევხტი.
-მადლობა, - გავიღიმე და უფრო დავაკვირდი ჩემს ანარეკლს.
-იცი რა ლილი?
-რა? - მკითხა და ერთი კაბა გადმოიღო.
-ჩემს კაბას წითელი თმა ძალიან მოუხდებოდა. -ვუთხარი და ეშმაკურად გავუღიმე. ლილიმ თვალები მოჭუტა.
-არც გაბედო! -ჩანაფიქრს მიმიხვდა და სწრაფად მომახალა.
-უნდა შევიღებო -ისევ გავიღიმე.
-არა, ანაბელ არა!
-კი, ლილი, კი.
-რათ გინდა? ნახე რა კარგი ქერა თმა გაქვს!
-ლილი მინდა-თქო!
-ანაბელ, მერე ინანებ.
-კარგი, კაბა შეარჩიე? - მოვუტრიალდი.
-აქ არაფერია ისეთი, წამოდი სხვა მაღაზიაში შევიდეთ - მითხრა და ის კაბა უკან დააბრუნა, რომელიც ხელში ეჭირა.
როდესაც იმ მაღაზიიდან გამოვედით და ქუჩას ჩავუყევით თვალში ერთი მაღაზია მომხვდა, რომელშიც უამრავი საღებავი იყო გამოფენილი.
-წამოდი- ლილის ხელი ჩავკიდე და მაღაზიისკენ წავათრიე.
-უკაცრავად, ორი წითელი საღებავი მინდა -ვუთხარი გამყიდველს და ზრდილობიანად გავუღიმე.
-არა, ანაბელ, არა -ამოიოხრა ლილიმ და თავი დანაბებით გაიქნია.
-თქვენთვის გინდათ? -იკითხა გამყიდველმა, როცა თაროდან საღებავებს იღებდა.
-დიახ.
-დარწმუნებული ხართ? -ისევ იკითხა და პარკი გამომიწოდა.
-დიახ.
-არა. -ერთდროულად წამოვთქვით ორი განსხვავებული რამ მე და ლილიმ.
-დიახ, დარწმუნებული ვარ. -ბოლოჯერ მივუგე ფული გადავიხადე და მაღაზიიდან გამოვედით.
მე და ლილი ჩუმად მივუყვებოდით ქუჩებს, ხანდახან ის გაბრაზებულ მზერას მესვროდა, მაგრამ ვაიგნორებდი. უცებ უსიამოვნო შეგრძნება დამიტრიალდა სხეულში, არ ვიცი რატომ, მაგრამ თითქოს ვიგრძენი რომ ვიღაც მოგვყვებოდა, ლილის გავხედე და მასაც სახე უსიამოვნოდ შესჭმუზვნოდა, მაგრამ მას შემდეგ რაც საღებავი ვიყიდე ეს სიფათი არ მოშორებია.
-ლილი, - ჩუმად დავიჩუჩულე.
-ამ კუთხეში შევუხვიოთ, - თავი ზედმეტი შეკითხვების გარეშე დამიქნია, ალბათ ისიც ეჭვობდა რაღაცას. შევუხვიეთ თუ არა შესახვევში მაშინვე უკან გავიხედე და ორი ნაცნობი სილუეტი დავლანდე, რომლებმაც ჩვენი მოძრაობები გაიმეორეს.
-ჯანდაბა, - კბილებში გამოვცერი.
-გავიქცეთ, - უცებ ლილიმ დაიყვირა, ხელი ჩამკიდა და ორივენი ადგილს მოვწყიდთ.
-ჯანდაბა, - უკნიდან ერთ-ერთმა დაიყვირა და გავიგონე მათი ფეხსაცმელების ხმა, რომელბიც კვალდაკვალ მოგვსდევდნენ.
ათას კუთხეში შევუხვიეთ, ერთ ადგილას ორჯერაც კი გავირბინეთ. ბოლოს კი, როდესაც უკან გავიხედეთ, არავინ იყო და ორივემ ამოვისუნთქეთ. წამით კედელს მივეყრდენით და სუნთქვის დაჭერა ვცადეთ.
-აქ არიან, - დაახლოებით წუთის შემდეგ ხმა მოგვესმა. გაფართოებული თვალებით გავიხედე იმ მიმართულებით საიდანაც ბიჭები მორბოდნენ. სხეულში ჟრუანტელმა დამიარა და ფეხები ამიკანკალდა, გაქცევა მინდოდა, მაგრამ ქანდაკებასავით ერთ ადგილზე გავშეშდი.
-ანაბელ წამოდი, - შორიდან ლილიმ დამიყვირა, მაგრამ გაშეშებული მათ მივჩერებოდი. უცებ ვიგრძენი როგორ მწვდნენ ხელში და თავისკენ როგორ დამქაჩეს. შვებით ამოვისუნთქე, როდესაც გავიაზრე, რომ ეს ლილი იყო რომელიც მეჯაჯგურებოდა რომ ადგილიდან დავძრულიყავი და მეც გონს მოვედი, მასთან ერთად გავიქეცი. კიდევ დაახლოებით თხუთმეტ წუთიანი სირბილის შემდეგ როგორც იქნა ჩამოვიტოვეთ ისინი და ერთ-ერთ სასტუმროში დაფეთებულები შევვარდით და იქვე მდგარ სავარძლებს ამოვეფარეთ. რამდენიმე წამში იმ ორმა ამ ადგილას ჩაირბინა, ეტყობოდათ დაბნეულები იყვნენ და არ იცოდნენ სად წასულიყვენ.
-ალბათ ისინი იყვნენ ვინც შენ დაგსდევენ. - თქვა თუ არა ეს სიტყვები ლილიმ სახიდან ფერი გადამივიდა. მხოლოდ ახლა გავაანალიზე რომ შეიძლებოდა ისინი ყოფილიყვნენ, აქამდე რატომღაც ეს აზრი არც მომსვლია.
-ღმერთო ლილი, - ნიკაპი ამიკანკალდა.
-ანაბელ დაწყნარდი, - ლილიმ მხრებზე ხელები ჩამომადო. კბილები ერთმანეთს მაგრად დავაჭირე და შევეცადე არ მეტირა.
-რა უნდა ვქნათ ახლა? ისინი ჩემ გარეშე აქედან არ წავლენ. -ხმის კანკალით, დარცხვენილმა ვუთხარი ლილის. მრცხვენოდა, რომ ჩემ გამო ისიც საფრთხეში ეხვეოდა.
-ვიცი-ამოიოხრა. -შეხედე ტელეფონი. -რამდენიმე წამის შემდეგ სახეგაპრწყინებულმა წამოიძახა და ტელეფონთან მივარდა. რის გაკეთებას აპირებს? უნდა პოლიციას დაურეკოს? თუ ჩვენებთან უნდა დარეკვა?
-რა საპირებ? -დაბნეულმა ვკითხე.
-ახლა ღრმად ამოისუნთქე, გონება დაძაბე და გაიხსენე ზეინის ნომერი. -დაწყნარებული ხმით მითხრა ლილიმ, ნერვიულობა საერთოდ აღარ ეტყობოდა, ალბათ ფიქრობდა, რომ ზეინს დავურეკავდით და ის მოგვაშორებდა მათ, მაგრამ სამწუხაროდ მისთვის იმედი უნდა გამეცრუებინა, მე ხომ ზეინის ნომერი არც კი ვიცოდი. ხმას არ ვიღებდი უბრალოდ არაიმედის მომცემი მზერით მივშტერებოდი მას.
-ანაბელ, მითხარი რომ ჩუმად იმიტომ დგახარ რომ ზეინის ნომერს იხსენებ და არა იმიტომ, რომ მისი ნომერი საერთოდ არ იცი. -მისთვის პასუხი არ გამიცია უბრალოდ თავი გავიქნიე.
-ჯანდაბა! -შედარებით მაღალი ტონით წამოიყვირა ლილიმ.
-გოგონებო რამით ხომ არ დაგეხმაროთ? -გვკითხა რეგისტრატორმა.
-სამწუხაროდ ვერაფრით დაგვეხმარებით-ამოიოხრა ლილიმ და უკან გამობრუნდა. -მაგრამ... შეგიძლიათ სატელეფონო წიგნაკი გვათხოვოთ და ტელეფონით სარგებლობის საშუალება მოგვცეთ?
-დიახ, მობრძანდით -თავაზიანად გვიპასუხა და ქვედა უჯრიდან წიგნაკი ამოიღო.
-შენ რა ფიქრობ რომ აქ ზეინის ნომერი ეწერება?
-რა თქმა უნდა არა ანაბელ -უცნაურაად შემომხედა და თავი გაიქნია.
ლილიმ წიგნაკი აიღო და გადაფურცვლა დაიწყო, ჩქარობდა თან გარეთ იხედებოდა, რომ შეემოწმებინა ისევ ხომ არ მოგვაგნეს.
-მადლობა ღმერთს- ხლეები მაღლა აღმართა და შემდეგ სასწრაფოდ აკრიფა ნომერი.
-გამარჯობათ ბრიტანული კულტურულ-ხელოვნებათა განათლების ცენტრიდან ვრეკავ. თქვენი ორი სკოლის მოსწავლე მონაწილობას იღებს ჩვენს კონკურსში, რომელიც ახლა მსოფლიოს მაშტაბით ტარდება, რაღაც პატარა საკითხები გვაქვს მოსაგვარებელი და შეგიძლიათ ანაბელ სმიტის ან ნაილს ჰორანის ტელეფონის ნომერი ჩამაწერინოთ, რომ პირადად გავესაუბრო? -ლილიმ სასწრაფოდ ჩაიწერა ნომერი და ტელეფონი გათიშა.
პირდაღებული და გაკვირვებული მივჩერებოდი მას, ვიცოდი, რომ ტყუილები გამოსდიოდა, მაგრამ ვერც კი ვიფიქრებდი თუ ესეთი კარგი იყო ამაში.
-ლილი, ბრიტანული კულტურულ-ხელოვნებათა განათლების ცენტრი რა ჯანდაბა?
-უკეთესი იდეა გქონდა? მე მხოლოდ ეს მოვიფიქრე.
-და ჩვენი ნომერი რომ მოეცა მაშინ? -ჩემს ნათქვამზე ლილიმ თვალები გადაატრიალა.
-ტვინი გაანძრიე, გულუბრყვილოვ -მითხრა და საჩვენებელი თითი საფეთქელთან მომადო. -ჩვენ ხომ ტელეფონი არ გვაქ. -ჩაიცინა და ჩაწერილი ნომერი აკრიფა.
-შენ, იდიოტო, შეგეძლო ტელეფონისთვის უფრო მალე გეპასუხა. -მკაცრად დაიწყო ლაპარაკი ლილიმ, მე კიდე მაშინვე მივიწიე მისკენ, რომ ზეინის საუბარი მეც გამეგო.
-მადლობა თქვი, რომ საერთოდ ვუპასუხე. რა გინდა?
-იცი რა მინდა? მინდა რო ახლავე აწიო შენი ლაპში ამოსვრილი , მოხვიდე Belgraviaს ქუჩაზე, სასტუმროსთან და შენ ჩასვრილს საქმეს მიხედო.
-ახლა რაღა მოხდა? -იკითხა ზეინმა და ვფიცავ ნათლად დავინახე ზეინის სახე, როგორც გადაატრიალა თვალები.
-არაფერი ისეთი, უბრალოდ რამდენიმე საათში მე და ანაბელი დედამიწას დავტოვებთ -სარკაზმის სავსე ტონით უთხრა ლილიმ და ტელეფონი დაკიდა.
-იდიტორი-ამოიოხრა, რეგისტრატორს მადლობა გადაუხადა სავარძლისკენ მიბიძგა, რომ დავმჯდარიყავით და იქ დავლედებოდით ზეინს.
ზუსატდ ნახევარ საათში სასტუმროს მოპირდაპირე მხარეს მანქანა გაჩერდა, საიდანაც ზეინი გადმოვიდა.
-წამოდი ვუთხარი ლილის და გარეთ გავედით, გასვლისას კი კიდევ ერთხელ მოვუხადეთ რეგისტრატორს მადლობა.
როდესაც ზეინმა დაგვინახა სასწრაფოდ გადმოკვეთა ქუჩა და გამწარებული მკლავში მწვდა.
-შენ რა სულ გაგიჟდი? -იმხელაზე დაიღრიალა, რომ შიშისგან შევკრთი. -თუ ესე გკიდია შენი სიცოცხე წამოდი და ახლავე მივიდეთ მათთან და მე ნუღა მაწვალებ და შენ ჭკუაზე ნუღა დამატარებ. იცოდე თუ მოთმინება ამომეწურა მეთითონ მოგკლავ. -კბილებში გამოსცრა და ახლა მზერა ლილისკენ გადაიტანა -შენ კიდე, აღარასდროს გაბედო, რომ ეგრე დამელაპარაკო, აღარასდროს! -მკვლელი თვალებით შეხედა მას, შემდეგ კი ისევ მე გამომხედა და წინ, მანქანისკენ წამათრია.
-რას დგახარ წამოდი -უთხრა ლილის და ხელი გამიშვა.
-მე ვერ წამოვალ, კოსტუმი ჯერ არ მიყიდია ჰელოუინისთვის.
-კარგი წადი და ბარემ რამე ისეთი იყიდე რაც დაკრძალვისთვისაც გამოგადგება. -შედარებით წყნარი ტონით უთხრა ზეინმა, შემდეგ კი ხმას ისევ აუწია.
-წამოდი-თქო! -მკაცრად უთხრა და მისკენ წავიდა.
-მათ ანაბელი ჭირდებათ და არა მე. აქედან არწავალ ისე რომ რამე არ ვიყიდო, ანაბელი მოაშორე აქაურობას, მე ჩემს თავს მივხედავ. -უთხრა ლილიმ, ხელი დაგვიქნია და გზას გაუდა.
-ლილი! -ბოლოჯერღა დაუყვირა ზეინმა, შემდეგ კი შეეშვა და მანქანასთან მოვიდა.
-დაჯექი- მითხრა მკაცრი ტონით და კარი გამომიღო.
-მანქანით რატომ მოხვედი? - ვკითხე, როცა ადგილები დავიკავეთ. მიკვირდა, რადგან ეს პირველი შემთხვევა იყო, როცა ის მანქანით დავინახე.
-აბა რა გეგონა ლილის თავზე დავისვავდი? -მისი ტონი ისევ არ იცვლებოდა, მანქანა დაქოქა და წინ სწრაფად გაიჭრა. საზურგეს მივეყრდენი და თავი ფანჯარას მივადე.
ისევ ავღელვდი, როცა მივხვდი რომ მთელი გზა ერთი მანქანა არ მოგვშორებია.
-ზეინ მგონი მოგვყვებიან -შეშინებულმა ამოვიოხრე, შეშინებულმა არა იმიტომ რომ ისინი მოგვყვებოდნენ, ვიცოდი რომ ზეინთან არაფერი მემუქრებოდა, უბრალოდ ზეინის რეაქციის შემეშინდა, ვიცოდი ამის გამო ძალიან გამომლანძღავდა.
-ამის დედაც -შეიკურთხა და გაზს მიაჭირა.
ყოველ წამს უკან ვიხედებოდი და ვამოწმებდი ჩამოვიტოვეთ ისინი თუ არა, მაგრამ ზუტად მაშინ როცა ვფიქრობდი რომ კი, ისევ ჩნდებოდა ვერცხლისფერი მანქანა ჰორიზონტზე.
ჩუმად ვიჯექი, წინ უაზროდ მივშტერებოდი გზას, დროდადრო კი ზეინს გავხედავდი და მის სახეს ვაკვირდებოდი. რატომ აკეთებს ის ამას? ხომ შეუძლია უბრალოდ გამიშვას და ნება მისცეს მათ რომ მომკლან?
-მგონი ჩამოვიტოვეთ -ვუთხარი ზეინს, რომელიც როგორც ჩანს რაღაცაზე ფიქრობდა, რადგან ჩემი ხმა რომ გაიგო მაშინვე შეკრთა.
მას არაფერი უპასუხია, უბრალოდ სარკეში გაიხდა რომ თითონაც დარწმუნებულიყო ამაში. ცოტახანში კი ჩემი სახლთან გააჩერა მანქანა.
-ბოდიში -მითხრა და ჩემკენ მოტრიალდა.
ჩემდა გასაკვირად მის თვალებში სევდას და დანაშაულის გრძნობას ვკითხულობდი, ან უბრალოდ მეჩვენებოდა, რადგან ძალიან მინოდა რომ მის თვალებში ეს ყველაფერი დამენახა.
-ბოდიშს რისთვის მიხდი დაჭერისთვის რომ გამიმეტე, რომ მამცირებდი, კონცერტზე გარეთ რომ დამტოვე, იმისთვის რომ მომატყუე და იმას მიკეთებდი რაც მოგესურვებოდა, იმისთვის ნარკიტოკებს რომ მასახებინებდი, რომ მცემე, გაუპატიურებას რომ მიპირებდი თუ იმისთვის რომ ესენი გადამკიდე? -ჩემი სიტყვების მერე მანქანაში რამდენიმე წუთი სიჩუმე ჩამოვარდა.
-ყველაფრისთვის. -მიპასუხა ისე რომ თვალებში არც კი შემოუხედავს.
-თვალებში შემომხედე. -ზეინმა თავი ამოწია რამდენიმე წამით შემომხედა, მაგრამ ეგრევე ამარიდა თვალი.
-არ შემიძლია ანაბელ -თავი გაიქნია.
ცინიკურად ჩავიცინე.
-შენი აღარ მჯერა ზეინ-თავი გავიქნიე და მანქანიდან გადმოსვლა ვცადე, მაგრამ ვერ მოვახერხე, რადგან ზეინმა სწრაფად დამიჭირა ხელით და გადასვლის საშუალება არ მომცა.
-ანაბელ -ამოილუღლუღა.
კარის სახელურს ხელი გავუშვი და მისკენ მივტრიალდი.
-მაშინ.. პირველად... -ზეინი ბორძიკობდა, ალბათ ჯერ კიდევ ფიქრობდა ეთქვა თუ არა, რისი თქმაც დაიწყო. -იცი?!..მე მოვბრუნდი და იქ აღარ დამხვდი. -ძლივს დაამთავრა საქმელი. ეს ახლა არაფერს ცვლიდა, მაგრამ მისი ნათქვამი ძალიან მესიამოვნა.
-მაგიტომ დაგიჭირეს? -ზეინს ხმა არ ამოუღია, უბრალოდ თანხმობის ნიშნად თავი დამიქნია. ხმა აღარც მე ამომიღია, კარი გავაღე და მანქანიდან გადმოვედი.
-ნახვამდის ზეინ -ბოლოჯერღა შევხედე და მანქანის კარი მივხურე.
თავი 32

სარკის წინ ვდგავარ და ჩემს ანარეკლს ვაკვირდები, ვცდილობ წარმოვიდგინო როგორ მომიხდება ის ცვლილება, რომლის გაკეთებასაც ახლა ვაპირებ.
სარკიდან ქერა, ლურჯთვალა გოგონა უმანკოდ მიყურებს, მე კი დამღალა ამ უმანკოებამ, მითუმეტეს რომ ასეთი უკვე კარგახანია აღარ ვარ, მას შემდეგ რაც ზეინს გადავეყარე. აღარ მინდა მეამიტი და ბავშვური ვჩანდე, არა. პირიქით მინდა თავდაჯერებული, ჭკვიანი და ცბიერი ადამიანი ვიყო, რაშიც ეს ქერას ვიზუალი ხელს შემიშლის. არა, თმა ნამდვილად უნდა შევიღებო და არ მაინტერესებს ვინანებ თუ არა! მართალია ჩემი ქერა თმა მეცოდება გასაფუჭებლად, მაგრამ ამის გაკეთება მთელი გულით მინდა. შეიძლება ერთ-ერთი მიზეზი რის გამოც ჩემი გარეგნობის შეცვლა მოვისურვე, ის არის რომ ზეინის გემოვნებაში ჩავჯდე, მას უფრო მოვუხდე. ვიცი ეს ფიქრები სისულელედ ჩანს, მაგრამ თავს ვერ ვერევი. მიუხედავად მომხდარისა ვხვდები, რომ მისდამი პატარა გრძნობები მაინც მაქვს. ხოლო გუშინ, როდესაც აღიარა, რომ იქ ჩემს გამო დაბრუნდა და ამიტომ ამოყო ციხეში თავი, ახლაც როდესაც ვიხსენებ, ოკეანის ძლიერი ტალრასავით მარტყამს სიამოვნების დაუშრობელი ნაკადი.
მორჩა! საბოლოოდ გადავწყვიტე, რომ თმას ვიღებავ.
დაახლოებით 15 წუთში ჩემი თმები საღებავით გაიჟღენთნენ, კიდევ თხუთმეტი ცუთიც დავაცადე, შეიძლება ცოტა ნაკლებიც, რადგან ქერა თმა მაქვს და ადვილად შემეღებება, თან არ მინდა რომ თმია დავწვა და მისი სტრუქტურა გავაფუჭო, ამიტომ სასწრაფოდ სააბაზანოში შევედი და საღებავი ჩამოვირეცხე.
როდესაც მოვწესრიგდი და სარკეში ჩავიხედე, პირი აღტაცებისგან დავაღე. ეს ზუსტად ის იყო რა მინდოდა! იმდენად აღტაცებული და გახარებული ვიყავი და იმდენად მომწონდა ჩემი ახალი გარეგნობა რომ სარკეს კარგა ხანი ვერ მოვწყდი. ბოლოს როდესაც გული ვიჯერე საძინებელში გამოვბრუნდი, სადაც საწოლზე წამოგორებული ლილი დამხვდა, რომელიც რაღაც წიგნს კითხულობდა. როდესაც ხმაური გაიგო ჩემი მიმართულებით გამოიხედა და თვალები გაუფართოვდა.
-ეს რატომ ქენი! - გამწარებული ლოგინიდან წამოხტა და მე მომვარდა.
-თავიდან არ დაიწყო გთხოვ, - თვალები გადავატრიალე.
-კი , მაგრამ ხვდები მაინც რა უყავი შენს თავს?!
-კი, თმები შევიღებე, - ვუთხარი და გვერდი ჩავუარე.
-ისეთი ლამაზი თმები გქონდა! ეს არ უნდა გექნა! - ყურადღება არ მივაქციე და ჩემი ტანსაცმლის ძებნა დავიწყე, - შენ არ იცი როგორ მშურდა შენი, მეც მინდოდა ასეთი თმა.
-ჰოდა ახლა აღარ შეგშურდება.
-ჯანდაბა ანაბელ რა გემართება! - გაბრაზებულმა გამოსცრა და საწოლზე დაჯდა.
-არაფერი,წამოდი ჩავიდეთ და წავიხემსოთ თორემ ჩემი მუცელი ბუყბუყებს უკვე.
-კარგი, - უკმაყოფილოდ ამოიოხრა, წიგნში სანიშნი ჩადო და გამომყვა.
სამი, ორი, ერთი.. და სამზარეულოს კარი შევაღე, ოთახში შევედი, მამიდას თვალი გავუსწორე და...
-ეს რა ჯანდაბაა ანაბელ! - ისე შეჰკივლა, რომ ბიძიამ შიშისგან რამის ჭერს თავი აარტყა.
-ა-ანაბელ ეს რატომ ქენი? - ხელების კანკალით შეისწორა ბიძიამ სათვალე და მე მომაჩერდა.
-იმიტომ რომ წითელი თმები მომწონს!
-ეს არ უნდა გაგეკეთებინა! ღმერთო რა კარგი თმები გქონდა! ეს რა უყავი შენს თავს! მამაშენს რა პირით ვუთხრა, რომ ეს გააკეთე! ახლავე დალაქთან წაგიყვან და თმებს გადაგახოტრავ! -მის ნათქვამზე თვალები გადავატრიალე და სუფრას მივუჯექი. აღარაფერი ვუთხარი, რადგან არ მინდოდა კამათის გაგრძელება, მაგრამ ის მაინც არ ჩერდებოდა.
-ვინ იღებავს შენს ასაკში თმას, ჰა?! თან მითუმეტეს წითლად! ეს რა გამიკეთე!
-მამიდა გთხოვ! -ვცდილობდი, რომ დამეწყნარებინა და მშვიდად მევახშმა, მაგრამ არაფერი გამომდიოდა.
-რას მთხოვ რას?! ნახე რას დაემსგავსე!
-რას?! - გაღიზიანებულმა გამოვცერი და თვალებში დაჟინებით ჩავაშტერდი.
-აი იმ გოგოებს დამესგავსე 24 საათი გარეთ რომ აგდიან და ღმერთმა უწის რას აკეთებენ. ოჰჰჰ ღმერთო, რას იტყვიან შენზე ახლა ჩვენი მეზობლები?
-იცი რაა?! -გამწარებული მაგიდიდან წამოვხტი და ცხოვრებაში პირველად მასთან ხმას ავუწიე. -არ მაინტერესებს რას იტყვიან ჩვენი ჭორიკანა მეზობლები და საერთოდ არავის აზრი არ მაინტერებს -გაბრაზებულმა შევუბღვირე და ოთახიდან გამოვედი.
-ღმერთო რამ შეცვალა ეს გოგო ესე. -უკვე კიბეებზე ავრბოდი, როცა მამიდას ეს ნათქვამი გავიგე. ცოტახანს სვლა შევწყვიტე, ღრმად ამოვისუნთქე და შემდეგ ისევ გავაგრძელე გზა, მაგრამ ახლა უკვე შედარებით ნელი ტემპით.
ჩემი ჰელოუნის კაბა ჩავიცვი და სანამ ლილი ამოვიდოდა შევეცადე თმები დამეხვია და ისე დამეყენებინა, როგორც ჩაფიქრებული მქონდა. ნახევარ საათში უკვე მზად ვიყავი. საწოლზე ვიყავი ჩამომჯდარი და ჩემს თავს სარკეში ვაკვირდებოდი, როცა ოთახში ლილი შემოვიდა.
-შენ რა უკვე გაემზადე? ჯერ ხომ ადრეა - მითხრა და თავისი ფრომა გამოიღო.
-მამიდა კიდე წუწუნებდა? -ვუთხარი და ფეხზე წამოვდექი, რომ კოსტუმის ჩაცმაში დავხმარებოდი.
-ხომ იცი როგორია ეგ ერთი-ორი დღე კიდევ არ გაჩერდება. -ამოიოხრა და თავი გაიქნია. -არ უნდა შეგეღება თმა.
-ლილი მოდი გვეყოს ჩემი თმის გარჩევა. -ამოვიოხრე და ელვა შევუკარი.
რამდენიმე წუთში უკვე ისიც მზად იყო.
-მანქანა მოვიდა, - მაუწყა და მეც ფანჯრიდან გადავიხედე. ის მანქანა იყო რომლითაც გუშინ ზეინმა მოგვაკითხა.
ღრმად ჩვისუნთქ-ამოვისუნთქე. ანაბელ ნეტა რას შვრები! სარკეში რაღაც შტრიხები ბოლოჯერ შევისწორე და ლილის ქვევით ჩავყევი.
მანქანას რომ მივუახლოვდით, მეგონა შიგ ზეინი დაგვხვდებოდა, მაგრამ იმედები გამიცრუვდა, როცა იქიდან ნაილი გადმოვიდა და მოგვესალმა.
-მითხარი რომ პარიკია, - თვალებგაფართოებულმა მითხრა.
-ნუთუ არავის მოგწონთ?! -ვუთხარი და მაშინვე მასაც სახე წაუხდა, რაზეც თვალები გადავატრიალე.
-არ მჯერა! - ისევ თვალებგაფართოებულმა ჩემი თმის კულული ხელით აწია, - ეს შენ თმებს როგორ გაუკეთე!
-ნაილ გთხოვ, საკმარისად მეჩხუბნენ უკვე.
-ღირსი ხარ და მაგიტომ!
-ღმერთო ჩემო, - ამოვიოხრე და უკანა სავარზელზე ჩავჯექი. ლილის კი წინ დავუთმე ადგილი, რადგან ძალიან დიდი მომხრე ვარ ნაილის და ლილის წყვილის.
არ მქონდა იმის იმედი, რომ აქ კარგად გავერთობოდი, მაგრამ რამოდენიმე საათიანი აქ ყოფნის შემდეგ დავრწმუნდი, რომ ეს იმაზე უარესი ყოფილა ვიდრე მე წარმოვიდგენდი.
ხალხი სვავდა, ერთმათს აშინებდა, შემდეგ კი ლაპარაკს უბავდა, მე კი არც დალევა მინდოდა და მითუმეტეს არც ვინმესთან ლაპარაკის გაბმა, ამიტომ შედარებით წყნარი ადგილი ვიპოვე და სავარძელზე ჩამოვჯექი.
ფიქრებში ვიყავი გართული, როცა უცებ ვიგრძენი რომ გვერდით ვიღაც მომიჯდა. სანამ გავიხედავდი და გავიგებდი ვინ იყო, თავს იმის უფლებაც კი მივეცი, რომ მეფიქრა ეს ზეინი იყო და ამის გაფიქრებაზე ტუჩის კუთხეში ღიმილი შემეპარა. მეზიზღებოდა ჩემი თავი, როცა გამოვიჭერდი, როგორ უნდოდა ზეინთან სიახლოვე და მასთან ყოფნა მიუხედავად ყველაფრისა. რაც არ უნდა დაეშავებინა ჩემთვის გულის სიღრმეში მაინც მჯერა ნაილის რომ ის კარგი ადამიანია. დღეს უკვე მეორედ გამიცრუვდა იმედები, როცა ჩემს გვერდით ზეინის მაგივრად ჰარი დავინახე.
-ვოაჰ! ანაბელ ეს შენ ხარ?
მის რეაქციაზე ჩამეცინა.
-არა ბატონო ჰაროლდ, მე მეთხუტმეტე საუკუნის არისტოკრატი ქალბატონი გახლავართ. -ვუთხარი და ფეხზე წამოვდექი, რომ ჩემი კაბა დაენახა და ამაში თავადვე დარწმუნებულიყო.
-ოოჰჰჰ, მილედი-ჰარიც წამოდგა სკამიდან და რენესანსი გააკეთა. ჩამეცინა და ხელი მხარზე მივკარი.
-უბრალოდ პარიკია თუ თმა შეიღებე?
-შევიღებე -ვუთხარი და კარგად დავაკვირდი მას, რომ გამეგო მოეწონა თუ არა.
-აჰჰ- წამოთქვა, შემდეგ კი იდაყვი გამომიწია, რომ მისთვის პადრუჩკი გამეყარა.
„არ მოეწონა“ - ჩავილაპარაკე და ხელი გავუყარე.
-წამოდი გავისეირნოთ - დაილაპარაკა და მიმოიხედა,
-კარგი, წამოდი -ჩემს თანხმობაზე გაეღიმა და გასასვლელისკენ წამიძღვა.

ქუჩაში რომ გავედით, არც ისე ბევრი ხალხი ირეოდა, რადგან უკვე საკმაოდ გვიანი იყო. მაგრამ ზოგიერთი ბავშვი, მაინც აკაკუნებდა კარებზე და სასუსნავებს ითხოვდნენ.
-ვინც კამფეტებს არ მაძლევდა შენ არ იცი რა სეირს ვაწევდი, - მათ შემხედვარე ჰარიმ მითხრა.
-მაინც რას? - სიცილით ვკიხთე.
-კვერცხებს ვუშენდი მათ სახლს. გადავიხარხარე, შემდეგ კი ჩემი ბავშვობა მომაგონდა, უფროს დასთან ერთად როგორ დავდიოდი კარდაკარ ჰელოუინზე.
-ხო მეც ეგრე, ერთხელ შოკოლადები არ მომცეს და ვიტირე, - სიცილით ვუთხარი, რაზეც ჰარიც ახარხარდა. შემდეგ კი სიჩუმე ჩამოწვა. მე ძველ დროზე ვფიქრობდი, ალბათ ჰარიც თავის ბავშობას იხსენებდა.
-ვიღაცები აგვედევნენ?! - უცებ ყურში ჩამჩურჩულა ჰარიმ და ნაუცბათევობისგან შევხტი. უკან გავიხედე და მთელს სხეულში დამზაფრა.
-ა-არა, რა სისულელეა, გეჩვენება ალბათ, რატომ უნდა აგვკიდებოდნენ- ნერვიულად ჩავიცინე და ერთიანად გავფითრდი. ჰარიმ კიდევ ერთხელ მიიხედა და შემდეგ მე მომიბრუნდა.
-ნამდვილად მოგვყვებიან.
-ა-არამგონია ჰარი, წამოდი შიგნით შევიდეთ.
-ანაბელ რა ხდება? - დაეჭვებით მკიხთა ჰარიმ.
-ა-არაფერი.
-ის ნაიარევები ამათ გამო გქონდა ხომ? მომიუევი რა მოხდა- მკაცრად მითხრა და ისეთი თვალებით შემომხედა, მეგონა რენდგენს მიკეთებდა.
ცოტახანი ვყოვმანობდი, მაგრამ შემდეგ დავნებდი და თითქმის ყველაფერი მოვუყევი რაც განვლილი კვირების განმავლობაში გადამხდა.
როდესაც მოყოლას მოვრჩი მას ავხედე და შევამჩნიე, როგორ გამკაცრემოდა სახე, წარბებშეჭმუხნული მომჩერებოდა და ყბა-ყბაზე დაეჭირა. ასეთი შესახედაობის ჰარიმ მართლაც რომ დამაბრთხო და უკან დავიხიე, მაგრამ მაშინვე ხელში მწვდა და მისკენ მიმწია.
-მისმინე, ზეინს აღარ გაეკარო -მკაცრად მითხრა და თვალებში ჩამაშტერდა.
-ვიცი ეს მის გამო ხდება, მაგრამ ახლა ის ერთადერთია ვისაც ჩემი დაცვა შეუძლია. სხვა გზა არ მაქ. -ამოვიოხრე და მზერა ავარიდე.
-სხვა გზა ყოველთვისაა, ანაბელ და ის არ არის ერთადერთი ვისაც შენი დაცვა შეუძლია.
-ეს საქმე მისი გაფუჭებულია და ისაა ვალდებული თავისი გაფუჭებული თითონვე მოაწესრიგოს.
-ანაბელ, მისმინე, ამ ტიპებს მე მოგაშორებ, მაგრამ დამპირდი რომ ზეინს აღარ გაეკარები.
-არ ხარ ვალდებუ...
-დამპირდი, რომ იმ ნაბიჭვარს აღარ გაეკარები -სიტყვა გამაწვეტინა.
ჩემი ერთი ნაწილი ყველაფერს გააკეთებდა ოღონდაც ეს ორი „დაცვა“ თავიდან მომეშორებინა, მეორე ნაწილი კი თანახმა იყო, რომ ისევ საბრთხეში ყოფილიყო, თუ მხოლოდ ეს იქნებოდა ზეინის ნახვის საშუალება.
-გასაგებია -ამოიოხრა ჰარიმ -იმედია ოდესმე გონს მოეგები და მიხვდები ვისთან გაქ საქმე, ახლა კი წამოდი შიგნით შევიდეთ. ჰარის თანხმობის ნიშნად თავი დავუქნიე და სკოლაში შევედით.

-წავალ ლილის მოვძებნი, - ვუთხარი ჰარის და ზრდილობიანად გავუღიმე. -კარგი და იფიქრე იმაზე რაც გითხარი- მომაძახა სანამ ხალხში გავვუჩინარდებოდი. ნაილი და ლილი მალევე დავლანდე, ბართან ახლოს იჯდნენ და საუბრობდნენ. მათ ასე დანახვაზე გამეღიმა და გადავწყვიტე მათთვის ხელი აღარ შემეშალა.
-ჰეი ბარბი, - უცებ ვიღაცამ ჩამჩურჩულა და მეც მოულოდნელობისგან შევხტი, მაგრამ როდესაც სიტყვები გავიაზრე გულში სიხარულის ნაპერწკალმა გამკრა და უკან მივტრიალდი.
-აქ რას აკეთებ?
-თმა შეიღებე? -ჩემი კითხვა დააიგნორა.
-კი. -ვუთხარი და მის პასუხს დაველოდე, ყველაზე მეტად მისი აზრი მაინტერესებდა ჩემ ახალ თმასთან დაკავშირებით.
-რატომ? - სერიოზულად? არც მას მოსწონს? ამოვიოხრე და თავი გავიქნიე.
-აქ რას აკეთებ? -ახლა მე დავაიგნორე მისი კითხვა.
-მმმ.. მოდი დავფიქრდე, - თითი ნიკაპზე მიიდო და ჭერში აიხედა, - აჰ ჰო. აქ ერთი სულელი ბავშვის გამო მოვედი, რომელსაც ძალიან საშიში ხალხი დასდევს და სიკვდილით ემუქრება. მე კი როგორც მამაცმა რაინდმა, - თავის სამოსზე მიმანიშნა, - გადავწყვიტე რომ ის დავიცვა.
-შენ რა მთვრალი ხარ? - სიცილით ვკითხე.
-ჰო, სანამ შენ გიპოვიდი ცოტა დავლიე, - ღიმილით მითხრა, შემდეგ კი სახე მოექუფრა, -ისე სად იყავი?
-ჰარისთან ერთად ვსეირნობდი.
-ჰარის აღარ გაეკარო-გაბრაზებული ტონით მითხრა, შემდეგ კი ყალბად გაიღიმა.
-რა საინტერესოა, მანაც ზუსტად იგივე მითხრა შენზე -გავიღიმე, მაგიდაზე მდგარი უალკოჰოლო სასმელი ავიღე და ცოტა მოვსვი.
-აბანელ, მასთან ურთიერთობა არ უნდა გქოდეს. -მკაცრად გამაბრთხილა და ხელი მაჯაში მომკიდა.
-ერთადერთი ვისთანაც ურთიერთობა არ უნდა მქონდეს ეს შენ ხარ, მაგრამ ნახე შენს წინ ვდგავარ, - გაბრაზებულმა ხელი უხეშად გამოვწიე, მოვბრუნდი და ლილისკენ წავედი.
-ჰეი, - ღიმილით ვუთხარი და მას და ნაილს გვერდით ამოვუდექი. ნახევარი საათი არც იყო გასული, რომ უკვე აქ სული მეხუთებოდა, აღარ მინდოდა აქ ყოფნა, მაგრამ სახლში მარტო ვერ დავბრუნდებოდი, ამიტომ გადაჭედილ ოთახში, თვალებით ზეინის ძებნა დავიწყე. ბოლოს რომ ვიპოვნე მისი მიმართულებით წავედი და თავზე დავადექი, მარტინას ელაპარაკებოდა. აი თურმე რატომ მოვიდა აქ.
-სახლში წამიყვანე, - მარტინა დავაიგნორე და ზეინს მივუტრიალდი. სასმელს სვამდა, უკვე პირთან ქონდა მიტანილი, რომ უკან გამოსწია, რადგან ჩემთვის პასუხი გაეცა.
-შენ რა ზეინი შენი ფინია ძაღლი გგონია? -დაისისინა მარტინამ.
-მარტინა მოკლეტე, შენთვის არაფერი მიკითხავს, - უხეშად ვუთხარი და ზეინს მოვუტრიალდი, რომელიც ცალყბად იღიმოდა.
-ვოაჰ! ამ "რიჟას" დამიხედეთ. -პირი დავაღე, რომ მარტინასთვის პასუხი გამეცა, მაგრამ ამ დროს ზეინმა გამაწყვეტინა.
-ანაბელ, ვერ ხედავ რომ არ მცალია? ცოტახანი მოიცადე ან სხვას სთხოვე, - მითხრა, სასმელი გადაკრა და ისევ მარტინას მიუტრიალდა. სიბრაზისგან ერთიანად ახურეუბლმა მარტინას გადავხედე, რომელიც გველის ღიმილით მიღიმოდა.
-კარგი, მაშინ ჰარის ვთხოვ კომპანიონობას, - უკან გამოვბრუნდი და ახლა თვალებით ჰარის ძებნა დავიწყე. აი ვიპოვნე, მისკენ უნდა წავსულიყავი, რომ მკლავში ზეინი მწვდა და მისკენ შემომატრიალა.
-წავედით, - დაიღრინა და გასასვლელისკენ წამიყვანა.
-ეიიი მოიცა -მარტინას ხმა მოისმა.
-მერე გნახავ- სწრაფად მოიშორა ზეინმა და გზა გააგრძელა.
გარეთ გავედით თუ არა სახეზე ცივი ნიავი მეცა. მას შემდეგ რაც გარეთ ვიყავი გამოსული უფრო აცივებულა, მაგრამ მესიამოვნა, ცოტა არ იყოს გამომაფხიზლა.
-შენი თმა -მითხრა და ერთი კულული ხელში მოიქცია. ღმერთო, ოღონდაც ეხლა ამანაც არ მითხრას რომ საშინელებაა. -ძალიან მომწონს -დაამთავრა და თვალებში დაჟინებით ჩამაშტერდა. ბაგეზე მაშინვე ღიმილმა გადამირბინა, პირველი ადამიანი იყო ვინც დღეს კომპლიმენტი მითხრა. ჩვენს შორის ადგილი იმაზე მცირე გახდა ვიდრე იყო, როცა ზეინი უფრო მომიახლოვდა.
-მიუხედავად ყველაფრისა, მაინც არ გძულვარ, ხომ? -მისი ამოსუნთქული ჰაერი ყურთან სასიამოვნოდ მელამუნებოდა. ზეინის კითხვამ და სიახლოვემ ცოტა არ იყოს დამაბნია.
სანამ მე ვფიქრობდი საპასუხოდ რა მეთქვა, ზეინმა უკვე იცოდა პასუხი თავისივე დასმულ კითხვაზე. ვერ ვიტანდი, ნერვებს მიშლიდა, ყველაზე საზიზღარი ადამიანი იყო ვინც ცხოვრებაში ოდესმე შემხვედრია, მაგრამ მე მას ვერასდროს შევიძულებდი. ზეინს ქონდა რაღაც, რაც ბოლოს ყოველთვის მასთან ამომაყოფინებდა თავს. მე ის არ მძულდა და ვერც ვერასდროს შევიძულებდი. მიუხედავად იმისა, ამას გულწრფელობით აკეთებდა თუ არა, მაინც ერთადერთი იყო, რომელმაც თავი სრულყოფილად, მიმზიდველად და სასურველად მაგრძნობინა.
ახლაც, ყოველი მისი გამოხედვა, სიტყვა და შეხება მაგრძნობინებდა, რომ ყველაფერი რაც მოხდა ამად მაინც ღირდა. მიღირდა მის დაცვად, ზრუნვად და ჩემს გვერდში ყოფნად. ვიცი უთავმოყვარეო, უპრინციპო და სულელი ვარ, ვიცი რომ უნდა მძულდეს, ვიცი რომ არ უნდა ვაპატიო, მაგრამ ჩემი გული, სული და სხეული მთლიანად მას ითხოვს.
თვალები დავხუჭე და ღრმად ჩავისუნთქე, როცა ვიგრძენი, როგორ შემახო ტუჩები ყელზე, ყურის ძირში, და როგორ მაკოცა ბაგეზე. ტანში ერთიანად სიამოვნების ჟრუანტელმა დამიარა. ჩემს სხეულს ისეთი რეაქცია ჰქონდა თითქოს ასწილიანი თვლემის შემედეგ გამოიღვიძაო. ახლა ვაცნობიერებ, თუ როგორ მომნატრებია მისი კოცნის გემო.
-წავედით? -გონზე მისმა ხმამ მომიყვანა და თვალი გავახილე.
-და კითხვაზე პასუხი? კითხვაზე პასუხი არ გაინტერესებს? -ზეინმა
გაიცინა.
-არა, უკვე მივიღე პასუხი. - თავისი ჩაფხუტი გამომიწოდა და მოტოციკლეტზე შემოჯდა.
Secret თავი 33

ბოლოჯერ ჩავისუნთქე ღამის გრილი სიოს სუფთა ჰაერი და მოტოციკლზე ზეინს უკან მივუჯექი. ხელები წელზე მაგრად მოვხვიე და თავი მის ზურგს დავადე. ზეინმა მოტოციკლი დაქოქა და ისიც გამაყურუებელი გრუხუნით წინ გაიჭრა. ცივი ჰაერი სახეზე მეცემოდა და თვალებს მიწვავდა, ამიტომ გადავწყვიტე ცოტახანი თვალები დამეხუჭა. უცებ ზეინმა სიჩქარეს საგრძნობლად მოუმატა და მეც თვალები მაშინვე ვჭყიტე, გამოსახულებაც სულ აიდღაბნა. წინ რომ გავიხედე გული ლამის გამიჩერდა, როდესაც დავინახე რა სწრაფად მივდიოდით.
-ზეინ, - კბილებში გამოვცერი და კანზე ფრჩხილებით ჩავაფრინდი. ნელ-ნელა ზეინის სახეს ავხედე, რომელზეც ღიმილი დასთამაშებდა. უცბად მკვეთრად მოუხვია და მეც კიდევ უფრო მაგრად მოვეჭიდე.
- ზეინ! - შეშფოთებულმა წამოვიყვირე. როგორც ჩანდა ჩემი ქცევები ართობდა, რადგან გადაიხარხარა.
ისევ წინ გავიხედე და მივხვდი, რომ ეს ჩემი სახლის გზა არ იყო.
-ზეინ, ეს ჩემი სახლის გზა არაა, - სუნთქვაშეკრულმა ვუთხარი, მაგრამ პასუხი არ გამცა, - ზეინ.. - ხმას ავუწიე, მაგრამ მას მხოლოდ ჩაეცინა.
-იდიოტო ჩემს მოტაცებას თუ აპირებ იცოდე პოლიცია დაგიჭერს- ანერვიულებულმა ბოლო ხმაზე დავიკივლე, მაგრამ მან ისევ ისე გამაღიზიანებლად გადაიხარხარა.
- დაწყნარდი მოტაცებას არ გიპირებ!
მის ნათქვამზე ამოვიოხრე და ისევ წინ გავიხედე.
-გთხოვ სიჩქარეს მაინც მოუკელი, თორემ თავბრუ მესხმის და შეიძლება გული ამერიოს.
-ღმერთო, - ამოიოხრა და სვლას უკლო. მეც შვებისგან ამოვისუნთქე და თვალები ისევ მივნაბე იმის იმედით, რომ ამ გამაწყალებელ შეგრძნებას, რომელსაც მუცლის და ყელის არეში ვგრზნობდი, ბოლოს მოვუღებდი. ცოტახნიანი სიარულის შემდეგ სვლას უკლო და ბოლოს დაამუხრუჭა.
-სად ვართ? - თავლები სიბნელეში მოვავლე, მაგრამ ვერაფერს ვარჩევდი კარგად.
-დაიცადე, - მითხრა, მოტოციკლიდან ამაყენა. -წამოდი. - ხელი მომკიდა და წინ წამიყვანა.
-ატრაქციონების პარკი? - სიცილით ვკითხე, როცა მივხვდი სად მივდიოდით.
-ხო- მითხრა და ჭიშკარზე აძრომა დაწიყო.
-ზეინ რას შვები? - გაკვირვებულმა ვკითხე, როდესაც დავინახე რას აკეთებდა.
-შიგნით შევდივარ. შენ აქ დამელოდები?
-კი - ვუთხარი და მიმოვიხედე, რომ რაიმე ჩამოსაჯდომი მეპოვნა.
-რას შვები? -თვალები გადაატრიალა.
-გელოები -ვუთხარი და ძირს ჩამოვჯექი.
-ამოდი .
-უჰ.. კარგი? - დაეჭვებით ვუთხარი, ფეხზე წამოვდექი და ხელები რკინის ორნამენტებს ჩავბღუჭე. ჯერ ისევ ვფიქრობდი მინდოდა იქ ასვლა თუ არა. ბოლოს მაინც ასვლა გადავწყვიტე და ფეხის ჭიშკარზე შემოდება ვცადე, მაგრამ კაბამ შემიშალა ხელი. გამოვიწიე, მატერია მაგრად ჩავბღუჯე, შემდეგ ფეხი რკინაზე მყარად დავდგი, ხელები კაბას ვუშვი და კარებს მოვეჭიდე. გამეღიმა რომ გამომივიდა. ახლა უფრო ზემოთ მოვჭიდე ხელებით და მეორე ფეხიც შევდგი, მაგრამ ეს გრძელი კაბა მაინც ამებლანდა და ძირს დავვარდი.
-უჰ.. - ტკივილისკგან ამოვიკვნესე.
-რა მოგივიდა? - ზეინმა ჩამომძახა და რამდენიმე წამში თვითონაც ძირს დახტა და ზემოდან დამაჩერდა.
-კაბა ფეხებში ამებლანდა და დავეცი, - სიმწრით ვითქვი და წამოვიწიე.
-არაა სასაცილო, - შევუბღვირე, როდესაც ზეინს სიცილი აუტყდა.
-რა მოუქნელი ხარ, - ღიმილით მითხრა და ხელი გამომიწოდა. მეც ჩავჭიდე და წამოვდექი.
ზეინმა ხელები წელზე წამავლო და მის წინ დამაყენა, შემდეგ კი კაბის ქსოვილი მუშტებით მობღუჯა და ისე სწრაფად შემომახია, ისე რომ გაპროტესტებაც ვერ მოვასწარი.
-ეს რა ქანი?! - დავიკივლე და ნაგლეჟებს ვწვდი.
-დაანებე თავი. - მითხრა და მატერიის ქაჩვა დაიწყო, რომელსაც უმწეოდ ვიფარებდი ფეხებზე, - არაფერი გაქვს ისეთი რაც აქამდე არ მინახავს!-მატერიისთვის ჩხუბის დროს მომახალა, მე კი ერთიანად ავწითლდი არ ვიცი სიბრაზისგან თუ სირცხვილისგან. თავის საწადელს მიაღწია და ქსოფილი გამომგლიჯა.
-ახლა ღობეზე ასვლაზე - თავით კარისკენ მიმანიშნა, - ხელს არაფერი შეგიშლის.
თვალები გადავატრიალე და რკინის ბადისკენ წავედი, რომელიც უფრო დაბალი იყო ვიდრე რკინის ჭისკარი.
-მოიცა ამან ჭკუაში მაჯობა?- თავისთვის ჩაიბურტყუნა ზეინმა. ალბათ ჩემს გასაგონად არ თქვა და მეც თავი ისე მოვაჩვენე თითქოს არც გამეგო.
ბადეზე ბობღვა დავიწყე, ცოტა არ იყოს ხელისგულები მეტკინა,
უცბად რატომრაც რაღაცის ნაკლებობა ვიგრძენი და მივხვდი რომ ზეინი ჩემთან ერთად არ მობობღავდა.
-ზეინ? - გაურკვევლობაში მყოფმა ვიკითხე, - ზეინ სად ხარ?
-აქ, - ქვემოდან ხმა მომესმა და მეც ქვევით ჩავიხედე. სადაც დოინჯშემორტყმული ზეინი დამხვდა.
-მანდ რას აკეთებ? - კითხვაზე კი პასუხად მხოლოდ მისი ღიმილი მივიღე და ამან მაშინვე მიმახვედრა თუ რაში იყო საქმე, - ზეინ! - მისი სისულელეებით დაღლილმა პროტესტის ნიშნად დავიყვირე, - მოეშვი ჩემი უკანალის ყურებას და ამოდი.
-არა, აქ დავრჩები ცოტახანს, თვალყურს გადევნებ რომ არ ჩამოვარდე. - სიცილით მითხრა.
-ზეინ გთხოვ! - ფეხები უხერხულად შევატყუპე და ტანი გვერდზე გავწიე, მაგრამ ზეინმაც თავი გადახარა, - ზეინ!
როდესაც მივხვდი რომ ჩემს პროტესტს აზრი არ ქონდა ბადეზე უფრო სწრაფად ავძვერი და მეორე მხარესაც სწრაფად გადავედი.
კარგი რა ანაბელ, - ვითონ დამწუხრებულმა, მაგრამ აშკარად ჩემი რეაქციით წახალისებულმა ამომძახა და ბადეზე ისიც ამობობღდა.
ცოტახანში ორივენი ატრაქციონების პარკში ვიყავით.
-აქ ძალიან ბნელა -ამოვიბუტბუტე ცოტა არ იყოს შეშინებულმა.
-დამაცადე, - მითხრა ზეინმა და სადღაც წავიდა. რამდენიმე წუთში რაღაც ტკაცანის ხმა გაისმა და შემედეგ მთელი ატრაქციონების პარკი ერთიანად განათდა. მოულოდნელობისგან შევხტი და გულგახეთქილმა იქაურობას მოვავლე თვალი.
-მოგწონს? - უკნიდან ხმა მომესმა.
-კი, მაგრამ ვინმემ რომ დაგვიჭიროს? - დაძაბულმა ვკითხე.
-ნუ გეშინია, ეს ბევრჯერ გამიკეთებია.
-უჰ.. კაი.

-რომელ ატრაქციონზე დავჯდეთ?
-არ ვიცი. -ვუთხარი და ატრაქციონებს თვალი მოვავლე. -აი იქ -წამოვიძახე და ხელი კონკიას კარუსელისკენ გავიშვირე. ზეინმა ჩემს ხელს მზერა გააყოლა და ცხენებიანი კარუსელის დანახვისას ჩაიცინა.
-ხუმრობ ხომ?- დამცინავი მზერა მომაბყრო და შემდეგ ისევ იმ კარუსელს გახედა. -ეს ხომ ბავშვებისა?
-მერე შენც არ ამბობდი რომ ბავშვი ვარ? -პასუხი სწრაფად დავუბრუნე.
-ოხ, მშიშარა, კარგი მიდი დაჯექი და მე ჩავრთავ -მითხრა და ატრაქციონის ჩასართველისკენ წავიდა. მეც ერთ-ერთ ცხენს შემოვაჯექი და ზეინს ვანიშნე, რომ უკვე შეეძლო ჩართვა. როდესაც ზეინმა ჩართო კარუსელი,ჩემმა ცხენმა სვლა დაიწყო. ცივი ჰარი სახეზე მომელამუნა და სიამოვნებისგან გამეღიმა. გრილი სიო დაქროდა,ჩემი ცხენი კი წინ მიიწევდა,ქარი ჩემს წითელ დალალებს უკან აფრიალებდა,მე კი სახეზე მეფერებოდა.ატრაქციონის სასიამოვნო მელოდიამ,გრილმა სიომ და ამ ცხენებმა ბავშვობის წლები გამახსენეს,როდესაც მე, ჩემი და და ჩემი მეგობრები ერთდროულად,მხიარულად ვარჩევდით ჩვენთვის ლამაზ ცხენებს,შემდეგ მათზე შემოვჯდებოდით და წარმოვიდგენდით რომ ეს სათამაშო ცხენები ნამდვილი რაშები იყვნენ,ჩვენ კი მათ ცხრა მთას იქით მივაჭენებდით და წარმოვიდგენდით,რომ კონკიას ზღაპარში მყოფი კონკიები ვიყავით,ჩვენი ჟრიამულით თითქოს ყველა მხიარულობდა და ბედნიერი სახეებით მოგვჩერებოდნენ პატარა 'კონკიებს'..ჩემს მოგონებებზე გამეღიმა,მენატრება ის დრო..ძალიან მენატრება.. თმები სახიდან მოვიშორე და ზეინს შევხედე,რომელიც ასევე ღიმილიანი სახით მიყურებდა -ზეინ,მოდი შენც დაჯექი -მხიარულად შევთავაზე
-ბავშვების ატრაქციონები არ მიზიდავს -სიცილით მითხრა და ხელები მკერდზე გადაიჯვარედინა
-ოოო,მოდი მოდი -დავიჟინე მე,თან მეცინებოდა.ვიფიქრე,რომ ისევ უარს მეტყოდა,თუმცა უცებ სწრაფი ნაბიჯით წამოვიდა ატრაქციონისკენ,ის იმდენად თავდაჯერებული იყო,უეჭველად ფიქრობდა,რომ პირველივე მცდელობაზე ამოვიდოდა ჩართულ ატრაქციონზე,მაგრამ მისი თავდაჯერებულობა სადღაც გაქრა,როდესაც ერთი ფეხი ატრაქციონზე დარჩა,ხოლო მეორე ფეხი ისევ მიწაზე ედო. ხმამაღლა გამეცინა მის მდგომარეობაზე,იმდენად სასაცილოდ იდგა.. მასაც გაეცინა,ფეხი სწრაფად ჩასწია ძირს,შემდეგ კი ისევ სცადა ამოსვლა,თუმცა ისევ არ გამოუვიდა,რაც უკვე ისტერიულ სიცილში გადამეზარდა,ისიც იცინოდა ოღონდ ჩემთან შედარებით უფრო ხმადაბლა,თან ცდილობდა,როგორმე ამომძვრალიყო ზევით,საბოლოოდ უკან გაიწია,მთელი სისწრაფით გამოიქცა და წამის მეასედში ზემოთ ამოძვრა,პირზე ხელი ავიფარე და ისევ ჩამეცინა.ზეინი ჩემსკენ წამოვიდა და ჩემს გვერდით მჯდომ ცხენს შეაჯდა,გავუღიმე და წინ გავიხედე. ეს ყველაფერი იმდენად უცნაურად მეჩვენებოდა.. ჯერ ის მძულდა,ახლა კი მასთან ერთად გასართობად ატრაქციონებზე ვარ..გულის ცემა საშინლად აჩქარებული მაქვს. არ აქვს მნიშვნელობა თუ როგორ დამამცირა მან,როგორ მატკინა გული..როდესაც ის ჩემს სიახლოვესაა გული საგულედან ვარდება,ტვინში სისხლი უსწრაფესად მოძრაობს და სხეული მითრთოლდება. ისევ მას შევხედე,სახეზე საყვარელი ღიმილი ჰქონდა გადაფენილი,თან მე მიყურებდა.
-ისე სწრაფად მოძრაობენ ეს ცხენები,რომ ნებისმიერ,კარგად გახედნილ ცხენს გაუსწრებენ -სიცილით თქვა ზეინმა და ცხენებზე მიმანიშნა,მეც გამეცინა მის ნათქვამზე
-მე შემიძლია შეგეჯიბრო ჩემი ცხენით,შენს მოტოციკლს გავუსწრებთ -ასევე ხუმრობთ ვუპასუხე მას.ზეინს გაეცინა,მისი ენა მისი კბილებს შორის იყო მოქცეული და საყვარლად იცინოდა.თავი წინ გავატრიალე და სხვა ცხენებს შევავლე თვალი,მხოლოდ მე და ზეინი..მხოლოდ ჩვენ ორნი ვიყავით ამხელა პარკში,ამ ატრაქციონზეც მხოლოდ მე და ის ვზივართ,ზეინი გვერდით მიზის.. იმ ყველაფრის შემდეგ.. თვალი მისკენ გავაპარე,დავინახე რომ მე მიყურებდა,იდუმალი სახე ჰქონდა.არ ვიცი რას ფიქრობდა,მაგრამ მისმა მზერამ დამაბნია და ამაწითლა,თავი დავხარე,შემდეგ კი გაუაზრებლად ჩემი ხელი მისკენ გავიწვდინე,ზეინმა ჩემს ხელს დახედა,შემდეგ კი წამებში მისი დიდი ხელი ჩემსას ძლიერად ჩაკიდა და თითები ერთმანეთში ახლართა. ეს შეგრძნება არასოდეს დამავიწყდება. მომენტალურად გულმა ბაგა-ბუგი დაიწყო,ნერვიულობისგან ხელის გულები გამიოფლიანდა. ზეინმა თითქოს შეამჩნია ჩემი ნერვიულობა,ხელი უფრო ძლიერად მომიჭირა და ცერა თითით მეფერებოდა,მის ჟესტზე გამეღიმა,ხელი უფრო ძლიერად მოვუჭირე და წინ გავიხედე.სივრცეს გავყურებდი და ვფიქრობდი,როდესაც ვიგრძენი როგორ წამოდგა ზეინი თავისი ცხენიდან,ისე რომ ჩემთვის ხელი არ გაუშვია, ჩემთან მოიწია და უკნიდან მომიჯდა,ჩვენი ერთმანეთში ახლართული თითები მუცელზე დამალაგა და უკნიდან ძლიერად მომეკრო. მისმა სიახლოვემ,მისმა ჩახუტებამ მუცლებში პეპლების აფრენა და გულის საშინელი აჩქარება მაგრძნობინეს. თითქოს ჩვენს ირგვლივ ყველაფერი გაიყინა,თითქოს ეს საუკუნეა გრძელდება. თავი უკან გადავზიდე, მხარზე დავადე და სახეზე შევხედე,მიღიმოდა,თავი დახარა და ცხვირის წვერზე მაკოცა,რამაც ცოტა დამამშვიდა. ფრთხილად მეფერებოდა და თმაზე მეთამაშებოდა,მე კი მისი ყველა ქმედება ღიმილს მგვრიდა და ბედნიერებას მანიჭებდა.როდესაც ცოტა მოეშვა და თავისი ტორებისგან გამანთავისუფლა გადავწყვიტე,რომ ცოტა წამეთამაშა. რაც შემეძლო მთელი სისწრაფით წამოვხტი იმ ცხენიდან,შემდეგ კარუსელიდან ჩავხტი და სხვა ატრაქციონისკენ გავიქეცი. ზეინი უკან გამომედევნა,თან მეძახდა,მე კი ვიცინოდი და წინ მივიწევდი,ბოლოს ზეინი დამეწია და ხელი ძლიერად მომკიდა
-სად მირბიხარ ბარბი? -სიცილით მკითხა,სირბილისგან გული აჩქარებული მქონდა და ღრმად ვსუნთქავდი
-უბრალოდ ახალ ატრაქციონს ვეძებ -სიცილით ვუპასუხე,მასაც გაეცინა და ერთ-ერთ ატრაქციონზე მიმიყვანა.. ჩვეულებრივი საქანელები იყო,გამეცინა,ზეინმა მანიშნა რომ დავჯდარიყავი,მეც დავჯექი.როდესაც ატრაქციონი ჩაირთო ჯერ ძალიან ნელა მოძრაობდა,ზეინი შემოძვრა და ის ჩემს უკან დაჯდა,ცოტახანში საქანელამ დიდზე დაიწყო მოძრაობა და ინსტიქტურად დავიყვირე. ისეთი შეგრძნება მქონდა,ხელი რომ ამეწია ცას მივწვდებოდი. ხმამაღლა ვყვიროდი,ზეინი კი დამცინოდა და უარესად მაშინებდა.
-ანაბელ ახლა ჩამოვვარდებით -დამიყვირა და თან იცინოდა.
-გეყოს ჩემი შეშინება,ისედაც გული მისკდება -ასევე დავუყვირე და თან გამეცინა.. როდესაც ატრაქციონი გაჩერდა გულგახეთქილი წამოვხტი იქიდან და ხელები ჰაერში ავიქნიე
-ამ საქანელაზე მეროედ არ დავჯდები -შეშინებულმა წამოვიყვირე -ისეთი საყვარელი და ფერადი ჩანს,რომ ყველას მიიზიდავს,მაგრამ რა იციან წინ რა ელით -სიცილით ვთქვი,ზეინსაც გაეცინა და ხელი ეშმაკის ბორბლისკენ გაიშვირა.
-წამოდი -გააზრებაც ვერ მოვასწარი ისე ჩამკიდა ხელი და იქითკენ გამაქცია,გამეცინა და მის ნებას დავყევი,მართალია დიდად არასოდეს მყვარებია ეშმაკის ბორბალი,მაგრამ ახლა არ მინდა მას ვაწყენინო.ზეინმა ხელით მიმანიშნა,რომ შევსულიყავი,თვითონ კი ატრაქციონის ჩასართავად წავიდა, მეც ავედი ბორბალზე და შევედი შიგნით,ატრაქციონი ნელა დაიძრა და ზეინი ჩემსკენ გამოიქცა,სიცილით შემოვიდა ჩემთან და ღრმად ამოისუნთქა
-ოუუჰჰ,ძლივს მოვასწარი -ამოიოხრა, მე კი, უკვე კარგა ხნის მოკალათებული, ვიჯექი და უაზროდ ვიცინოდი. ცოტახანში სიცილიც შევწყვიტე და უხერხული სიჩუმე ჩამოწვა. ძირს გადავიხედე,მიწას ნელ-ნელა ვშორდებოდით და მეც უფრო და უფრო მითრევდა ჩემი ფიქრები.. არც კი მჯერა,რომ ასე ვართ მე და ზეინი,ერთად ვიცინით,ვმხიარულობთ და ატრაქციონებზე ერთად ვატარებთ დროს. ამას ვერც კი წარმოვიდგენდი.,ეს იმდენად არარეალურია.. მაგრამ ძალიან, ძალიან სასიამოვნო. უცებ ფიქრები სხვა მხარეს გამიფრინდნენ და სახეც მალევე მომეღუშა. მისკენ გავიხედე, რომელიც ჩვენს წინ გადაშლილ ხედს მისცერებოდა და ნაღვლიანად გამეღიმა.
-ყველაფერი ტყუილი იყო? - ჩუმად ვიკითხე, მაგრამ ზეინის ყურის გასაგებად.
-რა? - წარბებშეჭმუხნულმა გამომხედა.
-აი მაშინ ერთად რომ ვიყავით, ვგულისხმობ რომ... მოკლედ... ხომ ხვდები არა?! ყველაფერი დაგეგმილი იყო? -ზეინი ხმას არ იღებდა, თვალებში შემომხედა, შემდეგ კი დარცხვენილმა თვალი ამარიდა.
ღრმად მოვისუნთქე და თვალები დავხუჭე.
-ყველაფერი გასაგებია -ვუთხარი დაბალ ხმაზე და ნაძალადევად გავიღიმე. -და მაშინ.. ეკლესიაში. ისიც ტყუილი იყო? - სიჩუმე ისევ მე დავარღვიე, როცა ის დღე გამახსენდა, როცა ზეინს ლოცვა ვაიძულე.
ირგვლივ ისევ სიჩუმე ჩამოდგა, მეგონა რომ პასუხს ამაზეც არ გამცემდა, მაგრამ ბოლოს მაინც ამოერღა "არა".
-არა, ის ტყუილი არ იყო.. - კიდევ ერთხელ უარყო და მზერა ერთ წერტილზე გაუშტერდა, - ჩემი მშობლები ვიღაც ნაბიჭვრებმა ამოხოცეს ორი წლის წინ. -მითხრა, რაღაც გაურკვეველ წერტილს მზერა მოაშორა და ტკივილით სავსე თვალები მომაბყრო. მისი თვალების დანახვაზე შევკრთი. როგორც ჩანს ის ტკივილი ჯერაც არ განელებია, რაც ოჯახის დაკარგვამ მიაყენა.
-ამ ამბის შემდეგ ხარ ასეთი? - ჩემ კითხვაზე ზეინს ჩაეცინა.
-ასეთში რას გულისხმობ?
-თავს ისე აჩვენებ თითქოს სული არ გაქ, შენთან, შენს გონებასთან არავის უშვებ. ჩაკეტილი ხარ და იმ ყველაფერს კარგს კლავ შენში რაც გაგაჩნია. ნაილი მართალია, შენ კეთილი ხარ -ვუთხარი და ჩემი ხელი მის ხელს დავადე. -უბრალოდ შენც უნდა აღიარო ეს.
-შენ არ მიცნობ -მითხრა ზუსტად მაშინ, როცა კარუსელი თავის საწყის პიზიციას დაუბრუნდა და ატრაქციონიდან გადავიდა.
ამოვიოხრე და მეც მას მივყევი.
-არც შენ იცნობ საკუთარ თავს -ვუთარი და მის წინ დავდექი. აღარაფერი უთქვამს, უბრალოდ სიბნელეში ხელით ჩემი ხელის ძებნა დაიწყო და როცა იპოვა ძლიერად ჩამებღაუჭა.

Secret 34
.
წარბშეჭმუხნული გადმოვედი ზეინის მოტოციკლიდან, რადგან მეგონა ჩემს სახლში მომიყვანდა, მაგრამ არ შევწინააღმდეგებივარ, არ მინდოდა დღევანდელი საღამოც ჩხუბით დამთავრებულიყო და ყველაფერი გამეფუჭებინა. ზეინმა მოტოციკლი თავის ადგილას დააყენა და სახლისკენ გამიძღვა. როგორც კი ფეხი ზღურბლს გადავაბიჯე მაშივე გავიხადე ის ქუსლიანი ფეხსაცმელი, რომელიც ესე მტკენდა ფეხს და დივანზე ჩამოვჯექი.
-დამელოდე და ჩამოვალ, კარგი? -მკითხა ზეინმა, როცა კარი მიხურა.
ხმის ამოღების გარეშე უბრალოდ თავი დავუქნიე და დივანზე კარგად მოვკალათდი. ვიჯექი და ვფიქრობდი რას ვაკეთებდი აქ, ჩემს თავს
ვუბრაზდებოდი, რომ ახლავე არ ვდგებოდი და არ მივდიოდი აქედან. ვიცოდი ზეინი აქ უმიზეზოდ არ მომიყვანდა. იქნებ როგორც აქამდე ახლაც მატყუებს და ჩემი გამოყენება უნდა? იქნებ უნდა რომ უბრალოდ მიხმაროს და მიმაგდოს, როგორც ჰარის და?
-რაზე ფიქრობ? -ფიქრებიდან ზეინის ხმამ გამომიყვანა, ის ჩემ წინ იდგა ნახევრად შიშველი, სპორტული შორტების ამარა. რამდენიმე წამით ზეინის სხეულს მივაშტერდი, შემდეგ კი ზემოთ ავხედე.
-აქ რატომ მომიყვანე?
-შენ რა ვერ ვხვდები? ვაპირებ გიხმარო-ეშმაკურად მითხრა და წარბები ამიწია.
ფეხზე სასწრაფოდ წამოვდექი და ზეინს მოვშორდი. სახლში მხოლოდ მე და ის ვიყავით, ნამდვილად არ გაუჭირდებოდა ჩემთვის რამის დაშავება. მას რომ რაიმე დაეშავებინა პირველ რიგში მე ვიქნებოდი ამაში დამნაშავე.
ზეინი ნელ-ნელა მიახლოვდებოდა, არ ვიცოდი რა უნდა მექნა, აქეთ-იქით დაფეთებული ვიყურებოდი და რამე ისეთს ვეძებდი რის ჩარტყმასაც შევძლებდი რამე რომ დაეშავებინა.
-ზეინ გთხოვ არაფერი დამიშავო -ვუთხარი აკანკალებულმა, როცა ერთმანეთს მხოლოდ მილიმეტრებიღა გვაშორებდა. ხელი მკერდთან დამადო და ნელ-ნელა ქვემოთ ჩამოასრიალა, გაჩერდა როცა მუცელს ოდავ ჩასცდა.
თვალები დავხუჭე და ღრმად ამოვისუნთქე.
-მაკოცე -მითხრა უხეშად და უფრო მოიწია. სახე მაშინვე გვერდზე გავატრიალე, რომ საშუალება არ ჰქონოდა ჩემთვის ეკოცნა. -ანაბელ მაკოცე -კიდევ ერთხელ გაიმეორა -ჯობს ეს შენი ნებით გააკთო, დამიჯერე უფრო სასიამოვნო იქნება -დააყოლა და თავი მისკენ შემატრიალებინა.
უკვე იმდენად ახლოს იყო, რომ ჩვენი ცხვრები ერთმანეთს ეხებოდა. მინდოდა წინააღმდეგობა გამეწია, მაგრამ ვიცოდი ეს უფრო გაამწვავებდა სიტუაცვიას.
-რატომ აკეთებ ამას? -შეშინებულმა ვკითხე და თვალებში ჩავაშტერდი.
ზეინი გაჩერდა, ეშმაკური სახე ჩემთვის გაურკვეველმა ემოციამ შეცვალა, თითქოს დაბნეული იყო, შეშინებული, არა უფრო აღელვებლი. ასეთი ზეინი არაერთხელ მყავდა ნანახი, მაგრამ ჯერ ვერ ვხვდებოდი რა ხდებოდა მის თავში როცა ამ მზერით მიყურებდა.
ზეინმა ჩაიცინა და მომშორდა.
-დაწყნარდი ანაბელ, უბრალოდ ვიხუმრე -მითხრა და თვალები ისევ ეშმაკურად აუთამაშდა. -ჩემთან სახლში იმიტომ მოგიყვანე, რომ დავინახე, როგორ მოგყვებოდნენ ის ნაბიჭვრები და არც ისე კარგი იქნებოდა თუ შენს მისამართს გაიგებდნენ. -ზეინის ნათქვამზე ღრმად ამოვისუნთქე. გამეხარდა ის რაც ამ წამს მოვისმინე, გამეხარდა, რომ მან აქ დასაცავად მომიყვანა და არა ძალის სახმარად ან უბრალოდ ჩემთან დასაწოლად.
-ძალიან შემეშინდა -ვუთხარი და ჩემდა უნებურად გავიღიმე.
-ვიცი, შენი თვალები უფრო სწრაფად მიყვებიან ყველაფერს. -მითხრა და დივანზე ჩამოჯდა. მეც მას მივყევი. ცოტახანს ოთახში სიჩუმე იყო, შემდეგ კი ეს სიჩუმე ზეინმა დაარღვია.
-მაპატიე, ხომ ასეა?
-გაპატიე რა, რომ შემაშინე?
-არა, მაგას არ ვგულისმობ. ყველაფერი რაც აქამდე მოხდა.
-არა არ მიპატიებია-ვიცრუე.
ზეინმა ჩაიცინა, მიხვდა რომ ვიტყუებოდი.
-მაპატიე -კიდევ ერთხელ თავდაჯერებულმა გაიმეორა.
-არა, არ მიპატიებია. -არ ვნებდებოდი.
-როგორ შეგიძლია ესეთი იყო? -იკითხა და თვალებში ჩამაშტერდა.
-შეგიძლია გარკვევით მელაპარაკო? ვერ ვხვდები რას გულისხმობ.
-კეთილი ხარ -მითხრა და თვალი ამარიდა, ისე თითქოს ამის თქმა სამარცხვინო ყოფილიყოს.
-კეთილი რომ ვიყო გაპატიებდი, -ახლა მე ავუწიე წარბები და ფეხზე წამოვდექი. ისიც ადგა და ჩვენს შორის მანძილი შეამცირა. ეს იმდენად სწრაფად მოხდა, რომ გააზრებაც ვერ მოვასწარი ისე მაკოცა.
გაკვირვებულმა და შოკში ჩავარდნილმა უნებლიედ კოცნითვე ვუპასუხე. ვაკოცე თუ არა, ტვინში მაშინვე ათასმა მოგონებამ ცუნამივით დამარტყა.თურმე რამდენად მომნატრებოდა ეს შეგრძნება. ერთიანად ავეკარი მის სხეულს, მან კი კიდევ უფრო მჭიდროდ მომხვია ხელები
წელზე. ჩემდა გაუცნობიერებლად ჩვენს შორის ვნება იმდენად გაღვივდა, რომ ორივს სხეულს ცეცხლის ალივით წაგვკიდებოდა და უმოწყალოდ გვწვავდა.
უნებურად უკმაყოფილებისგან ამოვიკვნესე, როცა ზეინმა კოცნა შეწყვიტა და თავი მომაშორა.
-ამის მერე კიდევ იტყვი რომ არ გიპატიებია?- უარყოფას აზრი არ ქონდა, სწორედ ვიქცეოდი თუ არა ზეინისთვის უკვე ნაპატიები მქონდა. არ ვიცი მის ადგილას ვინმე სხვა რომ ყოფილიყო იგივეს ვიზავდი თუ არა, მაგრამ ფაქტია ზეინს რაღაც გავლენა ქონდა ჩემზე, რაღაც ამოუცნობი სასიამოვნო, მაგრამ ამავდროულად დამღუპველი.
ის ჩემთვის ნარკოტიკივით იყო. ვიცოდი რომ სახიფათო იყო, მაგრამ მაინც მჭირდებოდა.
მოულოდნელად ზეინს ხელი კისერში შევუცურე და ახლა ჩემი ინიციატივით ვაკოცე. ცოტახანს გაჩერდა, ალბათ დაიბნა, არ ელოდა ჩემგან ასეთ საქციელს, შემდეგ კი ჩემი საჯდომი ხელის გულებში მოიქცია და ამწია, მეც მაშინვე წელზე შემოვხვიე ფეხები. ის მოტრიალდა და წამიც არ იყო გასული რომ რაღაცის მსხვრევის ხმა გავიგე. შემედეგ კი თავი მისაღებში მდგარ, მრგვალ მაგიდაზე შემომჯდარმა ამოვყავი. ზეინი ჩემს ფეხებს შუა იდიგა და ველურივით მომჩერებოდა. ალბათ მეც იგივე გამოხედვა მქონა, რადგან ვერცერთმა ვერ გავუძელით ამ ცოტახნიან დაშორებას და ისევ
ერთმანეთს მივაწებეთ ბაგეები. -ზეინ, - კოცნის დროს აღმომხდა, როდესაც მკერდზე მაგრად მომიჭირა. ცოტახანში კი მისი ხელები უფრო ქვევით ჩაცურდნენ. გამაჟრჟოლა როდესაც ცივი თითები ახლა ბარძაყების საწყისთან შემეხნენ.
-იმდენი ბინძური აზრი მიტრიალებს ტვინში, - ჩამუქებული თვალებით შემომხედა და კბილებში გამოსცრა, - იმდენი ბინძური რამ მინდა გაგიკეთო. საჩვენებელი თითი ჩემს საცვალს გამოსდო, შემდეგ აუშვა და პატარა ტკაცანიც გაისმა, როდესაც მატერია ჩემს სხეულს მიენარცხა. პირდაფჩენილმა და თვალებგადმოკარკლულმა ავხედე.
-ნუ მიყურებ მასე უმანკოდ! თორემ თავს ვერ შევიკავებ და ამ წამს, ახლავე, ამ მაგიდაზე დაგაკარგვინებ მაგ ნანახ ქალიშვილობას! -ამ სიტყვების გამგონე კიდევ უფრო შოკში ჩავვარდი, სხეულში ცივად, მაგრამ სასიამოვნოდ გამაჟრჟოლა და ბეწვი ამეშალა.
-ოხ, ბელ! - ამოიგმინა და მწყურვალესავით დამაცხრა ბაგეზე. ხელები მის თმებში შევაცურე და მაგრად მოვქაჩე ჩემსკენ. ეტყობა ეს ქმედება ესიამოვნა და ჩემს პირში ამოიკვნესა.
-ჯანდაბა! - გამოსცრა მან. ხელები წვივებში წამავლო და ისევ მის წელზე შემომახვევინა. შემდეგ კი ცალი ხელით ამიყვანა. მაშინვე კისერზე ჩამოვეკიდე, რომ არ გადავყირავებულიყავი. ზეინი კი ჩემი კოცნის ხელიდან გაშვებას არ აპირებდა და კისერში მეამბორებოდა. ცოტახანში ტუჩები მომაშორა და მაგიდიდან ჩამომსვა. თვალი ძირს მოყრილ დამსხვრეული ლარნაკის ნაწილებს მოვავლე, რომელიც ჩემთვის მაგიდის გასათავისუფლებლად ზეინს უმოწყალოდ მოესროლა. საჩვენებელ თითზე ხელი მომკიდა და წინ მისი ოთახისკენ გამიძღვა. ტუჩზე ვიკბინე, როდესაც გავიგონე საძინებელი კარების შეხების ხმა. მაგრამ ამავდროულად ნერვიულობისგან ავკანკალდი, იმდენად რამდენადაც ჩემი თავის ზეინისთვის მიცემა მინდოდა, ამავდროულად რაღაც ეჭვის ჭია მიღრღნიდა გონებას, რომ ბოლოს გაწბილებული და გამოყენებული დავრჩებოდი. მაგრამ ეს ჭია ისე სწრაფად და მთლიანად შთანთქეს ვნების ცეცლის ალებმა, როდესაც ზეინმა ისევ ბაგეზე მაკოცა, თითქოს მის
შესახებ არასდროს მეფიქრა. ერთი მოძრაობით საწოლზე გადამაწვინა და ჩემს ზემოდან მოექცა.
-ანაბელ, - ამოიხვნეშა, როდესაც მთელი სხეულით დამაწვა. ერთანად დავიძაბე. ყოველთვის მეგონა რომ ქალიშვილობას ქორწინების პირველ ღამეს დავკარგავდი, მაგრამ შეხედეთ ჩემს თავს! იმ ადამიანის მკლავებში ვარ მოქცეული, რომელიც ამდენი ხნის განმავლობაში აბუჩად მიგდებდა, ცივად მექცეოდა, თავისი უხეშობით ცრემლების ზღვას მაყენებინებდა. მაგრამ ამ წამს უკვე აღარაფერი მაინტერესებდა, თუნდაც მთელი სიცოცხლე მენანა მაინც არ გავჩერდებოდი, რადგან ის იყო ერთადერთი ადამიანი, რომელმაც ის მაგრძნობინა რაც არასდროს არავისთან მიგრძვნია და ჯერ კიდევ გაგებაში არ ვიყავი ეს რას ნიშნავდა. ზეინმა კაბის ღილები ნელ-ნელა მიხსნიდა, თან მოშიშვლებულ მუცელზე კოცნებს მიტოვებდა.
-შენი მუცელი ისეთი რბილია.. - ნასიამოვნებმა თქვა და კიდევ ერთი კოცნით დამასაჩუქრა.
-შენი კი ისეთი მაგარი, - ხელი მის პრესს მივადე, რაზეც ჩაეცინა. ეტყობა ღილები ბოლომდე ჩაეხსნა, რადგან კაბა სხეულიდან მომაშორა.
-ჭკუიდან მშლის ის ფაქტი, რომ ჩემს გარდა ჯერ არავინ შეგხებია!- ხელები უკანალზე მომიჭირა, მე კი სუნთქვა შემეკრა. "ეს წამი ნელ-ნელა ახლოვდება" გავიფიქრე ჩემთვის და ნერვიულობამაც იმატა. სხეული სულ დამეძაბა, პირი გამიშრა. ეტყობოდა
ზეინმაც იგრძნო ჩემი აღელვება და ნაზად ამომხედა.
-მოდუნდი პატარავ, - შუბლზე მკოცა და ხელი ხელზე დამადო. თურმე ჩემდა გაუცნობიერებლად ზეწარს ჩავფრენოდი. ღრად ჩავისუნთქე და ვეცადე ჩემი სხეული მომედუნებინა. ზეინმა გამიღიმა და ჩემს წინ ჩამოჯდა. ხელი კი ნელ-ნელა ჩემს ფეხზე ააცურა და აწრია. წვივიდან ბარძაყანდე თავისი ტუჩები სველი კოცნით ჩაასრიალა და როდესაც საშომდე მივიდა შეჩერდა და მაცდურად ამომხედა. უკვე თვლაც კი ამერია დღეს მერამდენეჯერ შემეკრა სუნთქვა ზეინის გადამკიდეს. ისე რომ მზერა არ გაუწყვეტია ხელი ნელა მომისვა ფეხებს შუა. წამის წინ, როდესაც სუნთქვა მიჭირდა ახლა ასმაგად გამისწრაფდა. საცვლის
ზემოდან მაკოცა, რამაც უფრო დამძაბა და შემდეგ თითქოს მომეშვა და უბრალოდ მოვდუნდ.
-შემიძლია ეს გავაკეთო? -იკითხა ზეინმა და ქვეშიდან ამომხედა.
ვერ მივხვდი რას გულისხმობდა, მაგრამ ყველაფერზე თანახმა ვიყავი, ამიტომ თავი დავუქნიე.
პატარაზე წამოივყვირე, როდესაც ხელი საცვალქვეშ უხეშად შეაცურა. - ნუ გეშინია ბელ, არაფერი გეტკინება, - ფსიქოლოგიურად დამშვიდების მიზნით ბოქვენზე მაკოცა. მთელს სხეულზე ბეწვი ერთიანად ამეშალა, როდესაც საცვალი კიდევ უფრო ჩამოსწია და ახლა საშოზე მეამბორა. ინსტიქტურად ფეხები მოვკუმე, მაგრამ ზეინის ხელებმა შემაჩერეს.
-ანაბელ -ამოიოხრა -ეს მხოლოდ შენი სიამოვნებისთვისაა, შეგიძლია მოეშვა -დამაჯერებლად მითხრა, შემდეგ კი წამოიწია. ჩემთან მოჩოჩდა და ტუჩებში მაკოცა. ამ დროს კი ხელი ისევ ტრუსებში ჩამიცურა და შუა თითით წრიულად დამიწყო ფერება. შევკრთი და კოცნა გამიწყდა, ჩემი გონება ერთ არეულ ოთახს დაემსგავსა.ცხოვრებაში პირველად ვიგრძენი ესეთი სიამოვნება და ეს ზეინის ბრალი იყო.
-გინდა შევწყვიტო? -ხმადაბლა იკითხა და ხელი მომაშორა. უარის ნიშნად თავი გავიქნიე, რამაც ზეინს ღიმილი მოჰგვარა და იმის კეთება გააგრძელა რასაც აკეთებდა, ანუ ჩემთვის სიამოვნების მონიჭება. თვალები ვჭყიტე , როდესაც ზეინმა იმ მგრძნობიარე წერტილზე თითი
გადამატარა. კიდევ რამდენჯერმე გაიმეორა და ისევ ამოვიკვნესე. შემდეგ ცდაზე კი შერცხვენილმა კბილი მაგრად დავაჭირე ქვედატუჩს. -ნუ გრცხვენია, ეს ბუნებრივია. შეგიძლია იკვნესო, იყვირო, დამკაწრო, ნუ იკავებ თავს. გააკეთე ის რაც გინდა.-და მართლაც თავი ვერ შევიკავე და ამოვიკვნესე. -ასე პატარავ, - თბილად მითხრა და მკერდზე მაკოცა, თვალები ისევ დავაჭყიდე და ზეინს ხელზე ხელი დავადე, როცა დავინახე რომ თითის ჩემში შემოყოფას აპირებდა. ზეინმა გადაიხარხარა და ხელი მომაშორებინა.
-რატო იცინი? -ვკითხე დაბნეულმა და ზეინის ქმედებებით გაკვირვებულმა.
-სასაცილოა თუ როგორი უცოდინარი ხარ ამ საკითხში.
-მე ჯერ მხოლოდ ჩვიდმეტის ვარ და არავინ მყოლია აქამდე- წამოვიძახე ზეინის დაცინვის გასაპროტესტებლად.
-ხო, მაგრამ ეს შენით არასდროს გაგიკეთებია?- ზეინის კითხვამ უფრო დამაბნია.
-რა, უნდა გამეკეთებინა? -ზეინმა კიდევ ერთხელ გადაიხარხარა.
-ნუ დამცინი- კიდევ ერთხელ გავაპროტესტე და ხელი მხარზე მივკარი.
-კარგი, კარგი -სიცილი შეწყვიტა -მაშინ მაცადე დავამთავრო ის რაც დავიწყე. მითხრა და ისევ სცადა თითის ჩემში შემოყოფა. ცოტა უსიამოვნო შეგრძნება დამებადა, როდესაც უცხო სხეული ჩემს შიგნით ვიგრძენი და მივხვდი ეს რასაც ნიშნაცდა. მაგრამ როდესაც რამდენჯერმე გამოიღო და შეყო შეგრძნება უფრო სასიამოვნოში გადაიზარდა და ვიგღძენი, როგორ ამიხურდა ქვედა ნაწილი.
-ღმერთო რა მჭიდროდ მეკვრი ანაბელ, - ამოიოხრა ზეინმა, - რა პატარა ხარ, ქალიშვილობა როგორ უნდა დაკარგო.
აი აქ კი უკვე ძალიან დავიბენი და შეჭმუხნულმა ავხედე ზეინს. მე მეგონა უკვე აღარ ვიყავი ქალიშვილი, მაგრამ ფიქრები ისევ მისმა მოქმედებებმა გამაფანტვინეს, როდესაც დავინახე, როგორ შემეხო მისი ტუჩები კლიტორზე. შეშფოთებული უნდა გავწეულიყავი, რომ ენით აღუწერელი სიამოვნება ვიგღძენი. ტუჩებითაც და თითებითაც ერთიანად მოქმედებდა და ჭკუიდან მშლიდა. ეს ყველაფერი რასაც მიკეთებდა ისეთი ბინძური ჩანდა, მაგრამ ისეთი სასიამოვნო. გაბრუებულმა თავი უკან გადავაგდე და ამოვიოხრე.
-ზეინ, - ამ ყველაფერმა ჩემს ბაგეს მისი სახელი დასტყუა და არა მარტო ერთხელ, უკვე თამამად ვყვიროდი მის სახელს და თმეზე ვექაჩებოდი. ისეთი შეგრძნება დამეუფლა თითქოს ფრთები შემესხა სადღაც გავფრინდი, ისე ვიყავი გაბრუებული თითქოს ნარკოტიკების ზემოქმედების ქვეშ ვიყავი. ბოლოს ერთიღა ამოვიკვნესე და მიწაზე დავეშვი. არ ვიცოდი რა ხდებოდა, რადგან ჩემი სხეული ჯერ კიდევ კანკალებდა, ისეთი შეგრძნება მქონდა თითქოს ათასი დენის ნაპერწკალი ერთად შეიკვრებოდა და შემდეგ მტელს სხეულში იკარგებოდა.
-ეს რა ჯანდაბა იყო -იმ ენით აღუწერელი შეგძნებისგან შოკირებულმა წამოვიყვირე. ზეინს ტუჩებზე ეშმაკურმა ღიმილმა გადაურბინა.
-ეს ორგაზმი იყო პატარავ -მითხრა და ქვედა ტუჩი კბილებს შორის მოიქცია, შემდეგ კი ენით ორივე ტუჩი გაილოკა.
ნასიამოვნები ბალიშზე დავდე თავი და ღმად ამოვისუნთქე. მე აღარაფრის თავი აღარ მქონდა, მაგრამ ზეინი არ წყვეტდა, ყელზე სველ კოცნებს მიტოვებდა და მკერდზე ძლიერად მიჭერდა ხელს.
ცოტახანში, როცა ძალღონე მოვიკრიბე ზეინი გავწიე და წამოვჯექი.
-ზეინ?
-ჰმ? - ისევ გამაჟრჟოლა, როდესაც მისი ბოხი ზმუილი გავიგონე, რაც ძალიან მომეწონა.
-შენ.. შენ რომ იმით მასიამოვნე.. - ლოყები ამირაჟღაჟდა და თვალები დახარე როდესაც წეინმა წარბები ღიმილით აზიდა, - რა არის ამის საპასუხო? ვგულისხმობ რომ შენ ჩემთვის რაღაც გააკეთე, წესით უნდა იყოს რაღაც რაც მე უნდა გავაკეთო რომ ახლა შენ მოგანიჭო იგივე სიამოვნება. ხომ ასეა? შენ როგორ უნდა გასიამოვნო?- ეს ვთქვი თუ არა ჩუმი სიცილი აუტყდა, რამაც კიდევ უფრო შემარცხვინა. ზეინმა ამოიოხრა და თავი გააქნია, შემდეგ წამოიწია და მეც თან წამიხოლა. თავ ჩახრილი ვიყავი, ჯერკიდევ ვერ ვუსწორებდი
სირცხვილისგან თვალს, რის გამოც ნიკაპისქვეში ცერა თიტი წამავლო და სახე ამაწევინა და მაკოცა. -წამოდი, სახლში მიგიყვან, - რომ გაიწია მითხრა და ოთახიდან გავიდა, რადგან ჩემთვის თავის მოწესრიგების საშუალება მოეცა.
ზეინის მოტოციკლიდან გადმოვედი, ჩაფხუტი მოვიხსენი და მას გავუწოდე. ეშმაკურად მიღიმოდა და თვალებში მხიარულების ნაპერწკალი უკრთოდა. ყურზე თმა გადამიწია, შემდეგ კი ჩემი ლოყა ხელის გულში მოიქცია, დაიხარა და ტუჩებზე ნაზად მეამბორა. -შეხვედრამდე ანაბელ - დაიჩურჩულა, შემდეგ გამოიწია, მოტოციკლს ზურგით
მიეყრდნო და სიგარეტს მოუკიდა, მაშინვე გონება იმ დღისკენ გამექცა როდესაც რალის გზაზე მარტო დამტოვა პოლიციელების ხელში ჩასაგდებად. მაშინაც აზე მშვიდად იყო მოტოციკს მიყუდებული და სიგარეტს ეწეოდა. -შეგიძლია ფოტოც გადამიღო. -წარმოთქვა და ტუჩის კუთხეში ღიმილმა გადაურბინა.
-რა? -ვერ მივხვდი რას გულისხმობდა, ხომ იცოდა რომ ფოტო აპარატი არ მქონდა და ფოტოს ვერ გადავუღებდი? ან რაში ჭირდებოდა ფოტო?
-ესე შეგეძლება უფრო დიდხანს მიყურო, - თვალი ჩამიკრა და ახითხითდა. გამეცინა, მაგრამ მის ნათქვამზე მაინც გადავატრიალე თვალები.
-გამახსენდა...-ლაპარაკი დავიწყე, მაგრამ გამაწყვეტინა.
-ხო ვიცი, გაგახსენდა ის დღე პოლიციელებთან, რომ დაგტოვე.
ზეინს თავი დავუქნიე.
-იმედია კიდევ არ აპირებ, რომ მისაყვედურო ხომ?
-რატომ უნდა გისაყვედურო ხომ მობრუნდი? -ზეინს სერიოზული სახე ღიმილით შეეცვალა, მისი ღიმილის დანახვაზე კი მეც გამეღიმა. ცოტახანს ესე ვიდექით გაშეშებულები, ერთმანეთს ვუყრებდით და
ვიღიმოდით, შემდეგ მისკენ მივიწიე და ლოყაზე, ყურთან ახლოს ნაზად ვაკოცე.
-მადლობ იმ ყველაფრისთვის რაც დღეს გააკეთე. -ჩავჩურჩულე და გამოწევას ვაპირებდი, როცა ცერა და საჩვენებელი თითი ლოყებზე მომაბჯინა და თავი მიმატრიალებინა.
-ესეთი ხმით კიდევ ერთხელ დამელაპაკები და გეფიცები ახლავე აგიხსნი როგორც შეგიძლია საპასუხოდ მასიამოვნო და აქვე გაგაკეთებინებ ამას. -მითხრა და წარბები ამიწია.
-ნახვამდის ზეინ -ისევ ისეთი ხმით ყურთან ახლოს ვუთხარი და სასწრაფოთ გამოვეცალე.
კარი შევაღე თუ არა გავიგე როგორ დაძრა მოტოციკლი და წავიდა. ღიმილით შევაბიჯე სახლში, ის ის იყო ზევით უნდა ამერბინა რომ დეიდაჩემის ხმამ შემაჩერა.
-ანაბელ! - თავზე ცივწყალ გადასხმულივით მოვუტრიალდი.
-მამიდა.. -ანაბელ სად დადიხარ, მთელი ღამეა აქ ვზივარ და შენ გელოდები! -ანერვიულებულმა ძლივს ამოიღო ხმა.
-მამინდა მე.. - ბრინჯივით დავიბენი არ ვიცოდი რა მეთქვა მისთვის. უცებ მამიდას თვალები ლამის ბუდეებიდან გადმოუცვივდა.
-ანაბელ ეს რა გჭირს?!
-რა მჭირს? - კიდევ უფრო გაკვირვებული მივაშტერდი.
-დედა რა ხდება? - კიბეებიდან ახლადგაღვიძებული ლილის ხმა მოგვესმა, ცოტახანში კი ისიც ჩვნთან გაჩნდა. მამიდამ კი კიდევ უფრო შეშფოთებული მომაჩერდა. -ანაბელ შენ კაბას რა ჭირს?
-როცა შიგნით შევდიოდით რაღაცას გამოედო და მოხევა დამჭირდა- ლაპარაკში ლილი ჩაერთო და როგორც ჩვევია დამაჯერებლად იცრულა.
ამოვუსუნთქე, რადგან ახლა ერთით ნაკლები რამ მქონდა მამიდასთვის ასახსნელი.
-ლილისთან და ნაილთან ერთად რატომ არ დაბრუნდი სახლში? -მამიდა გაბრაზებული ჩანდა, მე კიდევ არ ვიცოდი როგორ დამეძვრინა აქედან თავი.
- მე ჩემ ერთ-ერთ მეგობართან ერთად წამოვედი, დანაშაულია?
-ანაბელ შეხედე რომელი საათია. -თვალი მაშინვე ჩემ წინ ჩამოკიდებული საათისკენ გამექცა. ცოტახანში 6 შესრულდებოდა. ოჰ ღმერთო ჩემო რა მალე გავიდა დრო.
-მაპატიე მამიდა ლაპარაკში შევყევით. -ვცდილობდი თავი როგორმე დამეძვრინა.
-მემგონი დიდი სისულელე იყო შენი აქ ჩამოსვლა -თავი გაიქნია. -ვფიქრობ ჯობს მამაშენს დაველაპარაკო.
-დედა შეწყვიტე, მას არაფერი ცუდი არ გაუკეთებია -ლილიმ დედამის შეუბღვირა, ხელი ჩამკიდა და ოთახისკენ გამიძღვა.
-ამაზე კიდევ დავილაპარაკებთ -უკნიდან ისევ მოგვესმა ხმა. შევჩერდი, მას გავხედე, თავი დავუქნიე და უკანმოუხედავად შევედი ოთახში.
ვიცოდი, რომ ეს დღე ესე იდიალურად ვერ შეიძლებოდა დამთავრებულიყო.
ჩემთვის არასდროს არაფერი მთავრდება იდეალურად.

Secret 35
სწავლა მორჩა და მეც ლილისთან ერთად გზას მოსწავლეებით გადაჭედილ კორიდორში, გასასვლელისკენ მივიკვლევდი და ვცდილობდი ყველა დამეიგნირებინა ვინც ან ამრეზით უყურებდა ჩემ თმას, ან გამკიცხავ მზერას მესროდა, ან ჩემს ზურგს უკან ჩურჩულებდა.
-ძალიან მიშლიან ნერვებს, - ლილის ვუთხარი.
-აბა შენ რა გეგონა? რომელი ჩვენ ხელა გოგო იღებავს თმას წითლად?
-ზეინს მოეწონა, - აღვნიშნე, რაზეც ლილიმ თვალები გადაატრიალა.
-ძალიან ნუ მიეჯაჭვები ზეინის აზრს, კარგს არაფერს მოგიტანს.
ახლა კი მე გადავატრიალე თვალები.
-არავის აზრს არ ვეჯაჭვები, მე მომიდნა და ამიტომ შევიღებე თმა.
-კარგი, - ამოილუღლუღა ლილიმ.
-მართლა! - შეშფოთებულმა წამოვიძახე და ორივენი გარეთ გამოვედით.
უცბად ლილიმ მძიმედ ამოისუნთქა და გაჩერდა. მოვტრიალდი და მის მზერას გავაყოლე თვალი და რომ ვნახე ვის უყურბდა ბრაზისგან ამოვიოხრე.
-ლილი შენთან სალაპარაკო მაქვს, - მოვუტრიალდი მას, მაგრამ იგი იმდენად იყო ლიამის დანახვით გართული, რომ ყურადღებას არც მაქცევდა, - ლილი! - შევანჯღრიე, - შენთან სალაპარაკო მაქვს, - არ მინდოდა ლილი ისევ შერიგებოდა ლიამს და ისევ ტკენოდა გული, ამიტომ ვცდილობდი მათი ლაპარაკი თავიდან ამერიდებინა.
-ლილი.. - ზურგს უკან ხმა მომესმა, მოვტრიალდი და ლიამს შევუბღვირე.
-აქ რა გინდა?!
-ლილისთან მაქვს სალაპარაკო, - თვალების ბრიალით მითხრა.
პირი გავაღე რომ შევკამათებოდი, მაგრამ ლილიმ მომიჭრა.
-ანაბელ ხომ არ გეწყინება ლიამთან ერთად, რომ დავბრუნდე სახლში?!
-კი! - წამსვე მივახალე.
-ანაბელ! - გაბრაზებულმა შემომხედა ლილიმ, - სახლში გნახავ, - მომაძახა და ლიამთან ერთად წავიდა, ისე რომ შეპასუხებაც ვერ მოვასწარი. გაბრაზებულმა მიწას ფეხი დავკარი და შემედეგ ისევ მათ ავხედე.
-ჯანდაბა! - ჩემთვის შევიკურთხე და უკან მოვტრიალდი და გრიგალივით გავვარდი სკოლის ეზოდან.
სულელი ვარ აქამდე რომ არ ვუთხარი ლილის ლიამმა რომ უღალატა. მის გრძნობებს ვუფრთხილდებოდი, ახლა კი უარესად ვატკენ გულს. ისევ ლიამთან გააბამს ურთიერთობას და შემედეგ ისევ მიატოვებს ლიამი და ღმერთმა უწყოს სადამდე გაგრძელდება ეს ბლეფი! შორს უნდა დაიჭიროს ლილიმ ლიამისგან თავი, რადგან ლიამის და ზეინის ნაირებისგან კარგს არასდროს უნდა ელოდე ადამიანი, მითუმეტეს გოგო. ზეინის გახსენებაზე კიდევუფრო გავცხარდი. გუშინ დილით შემპირდა რომ მნახავდა, მაგრამ არც კი გავხსენებივარ. თავს გამოყენებულად და ზეინის სათამაშოდ ვგრძნობ. ზეინი ერთი დიდი ა, მხოლოდ ჩემი გამოყენება უნდა. გუშინ მიიღო ის რაც უნდოდა, დაიკმაყოფილა თავისი სურვილები და ამის შემდეგ საერთოდ აღარ გავხსენებივარ, იქნებ ვკვდები?! იქნებ ის ბანდიტები ამეკიდნენ ისევ?!
ბანდიტების გახსენებაზე უკან მიმოვიხედე და იმით დამშვიდებულმა, რომ არავინ ამკიდეიბა გზა გავაგრძელე, მაგრამ მაინც ვლანძღავდი ზეინს გულში მისი არაკაცობის და ჩემი მეამიტობის გამო.
გზაჯვარედინზე გავედი, რომელის მარჯვენა მხარეს თუ წახვიდოდი ზეინის სახლს მიადგებოდი, ხოლო თუ პირდაპირ გააგრძელებდი გზას ჩემს სახლს.
ამოვიოხრე და ჩემს თავს შევპირდი, რომ იმ მხარეს არ გავიხედავდი, რადგან ვიცი სურვილი მძლევდა და მისი სახლისკენ მიმავალ გზას გავუყვებოდი და შეიძლება ეს კარგად არ დამთავრებულიყო. მაგრამ ბოლოს მაინც ვერ მოვითმინე და თვალი იქითკენ გამექცა. სახე მაშინვე მომექუფრა როდესაც ბიძაჩემი ვიღაც ორ მამაკაცთან ერთად მდგარი დავლანდე.
-ბიძია? - გაკვირვებულმა წამოვიძახე და მისკენ წავედი.
-ანაბელ? - შეშფოთებული სახით შემოტრიალდა ბიძაჩემი და უკან ერთი ნაბიჯი გადადგა, რამაც საშუალება მომცა დამენახა რას დაჰყურებდნენ თავზე.
-ღმერთო, - ხელები პირზე ავიფარე როდესაც ძირს დაგდებული დასისხლიანებული ზეინი დავინახე. მაშინვე სირბილით მისკენ გავიქეცი, ზეინის თავით ჩავიმუხლე და ჩანთა გვერდზე გადავდე.
-ზეინ, - შეშფოთებულს აღმომხდა და ხელები მისი სახისკენ წავიღე, მაგრამ ვერ გავბედე შევხებოდი, რადგან მეშინოდა რამე არ მეტკინა.
-ანაბელ, - ძლივს ამოილუღლუღა.
-ანაბელ იცნობ? - გაკვირვებულმა მკითხა ბიძაჩემმა.
-კი, ჩემი კლასელის.. ძმაა, - ბიძაჩემიდან ისევ ზეინზე გადავიტანე ყურადღება, - ღმერთო ჩემო ზეინ.. - ამოვილუღლუღე და მის ჭრილობებს დავაკვირდი. -ადგომას ვერ შეძლებ? - მან კი უღონოდ გააქნია თავი.
-სახლამდე მიმაყვანინეთ! - ბიძაჩემს და მის მეგობრებს ავხედე.
-მისი სახლი იცი სადაა? - გაკვირვებით მკითხა ბიძიამ.
-კი, - მაიშნვე თავი დავუქნიე.
-და საიდან? - დაეჭვებით შემომხედა. მაშინვე დაბღვერილმა ავხედე.
-ნაილი, მისი ძმა, ჩემი მეწყვილე იყო რაღაც პროექტში, თუ გახსოვს, რომ ვსაუბრობდი! - კბილებში გამოვსცერი და გავიწიე, რომ მათთვის ადგილი გამომენთავისუფლებინა.
სიმწრით ამოიგმინა ზეინმა, როდესაც წამოაყენეს. იმისდამიუხედავად რომ მასზე საშინლად ვიყავი გაბრაზებული, მისი ასეთი დანახვა გულს მიკლავდა.
-ჰეი, - უცბად ნაცნობი აღელვებული ხმა მომესმა და სახე მისი მიმართულებით მივატრიალე და სახემოქუფრული, ჩვენსკენ მომავალი ლუი დავლანდე.
-აქ რა ხდება? - ხელები ჰაერში აიქნია ლუიმ, - რა სჭირს ზეინს?
-აქ ნაცემი ვიპოვნეთ, - ბიძაჩემის ერთ-ერთმა ძმაკაცთაგანმა მიუგო.
-ხელი გაუშვით, მე წავიყვან, - თქვა ლუიმ და ზეინს ერთი ხელი თავის მხარზე გადაადებინა, - თქვენ შეგიძლიათ წახვიდეთ.
მეორე მხარეს ზეინს მე ამოვუდექი.
-ანაბელ, შენ სად მიდიხარ?! - ბიძაჩემის მკაცრი ხმა გაისმა და მეც მისკენ მივტრიალდი.
-ბიძია ზეინს მოვუვლი და სახლში მალე მოვალ.
-არა, ანაბელ ჩვენთან ერთად წამოდი, მას მისი მშობლები მიხედავენ.-ბიძიას ამ ნათქვამზე სახე უხერხულობისგან დამემანჭა. ზეინს გავხედე იმ იმედით, რომ ბიძია რობერტის ნათქვამი ვერ გაიგო, მაგრამ იმედები გამიცრუვდა, როდესაც დავინახე ტკივილნარევი მზერით ძლივ-ძლიობით როგორ გახედა ზეინმა ბიძიას.
მიუხედავად იმისა რომ რობერტი ძალიან მიყვარდა, იმ წამს მის მიმართ უდიდესი ზიზღი ვიგრძენი, მისთვის აღარაფერი მითქვამს, ზეინს მხარზე ხელი გადავადებინე და მისი სახლისკენ წავედით.
-ანაბელ კარი გააღე, - ლუიმ მითხრა და მეც ნელა მოვიშორე ზეინის ხელი.
-მოიცა, - ამოილუღლუღა ზეინმა, - გასაღები მარცხენა ჯიბეშია.
თავი დავუქნიე და გასაღები ამოვიღე და კარები გავაღე. შემედეგ კი ზეინისკენ გამოვბრუნდი და ლუის მოვეხმარე მის სახლში შეყვანაში.
-ზევით ვერ ავიყვანთ. აქვე დივანზე მივაწვინოთ, - მითხრა ლუიმ და ზეინიც დივანზე მივაწვინეთ. ჩანთა მოვიხსენი, იქვე დავდე და ზეინის წინ ჩამოვუდე. ხელები რაც შეიძლება ნელა მოვუსვი სახეზე და ბალიშზე მოხერხებულად დავადებინე თავი. მადლობის ნიშნად კი მან გამიღიმა, მეც მინდოდა მისთვის გამეღიმა და მეთქვა რომ ყევლაფერი კარგად იქნებოდა, მაგრამ არ შემეძლო. მასზე გაბრაზებული ვიყავი და ჩემს პრინციპებს ვერ ვღალატობდი. ჩემ ფიქრებზე მეთითონ ჩამეცინა, რომელ პრინციპებზე ვლაპარაკობდი ამ ყველაფრის მერე. სულელი ხარ ანაბელ სულელი. როცა ჩემი თავის ლანზღვა დავამთავრე, წამოვდექი და ლუი მოვძებნე, რომელიც მეორე სართულიდან სამედიცინო ყუთით ხელში ჩამოდიოდა.
-უკვე მიდიხარ?
-არა, ჭრილობებს დავუმუშავებ და წავალ.
-კარგი, - თავი დამიქნია და ყუთი გამომიწდა, მეც მაიშნვე გამოვართვი და მისაღებში გავედი სადაც ზეინი იწვა.
-ლუი მოდი აქ! - გავძახე მას.
-წყალს დავუსხამ და ახლავე მოვალ, - გამომსძახა. სამედიცინო ყუთი დივანთან გვერდით მდებარე ხის მაგიდაზე ჩამოვდე, გავხსენი და საჭირო ნივთები ამოვალაგე. სპირტიანი ბამბით მისი სახის მობანას შევუდექი.
-რატო მეძახდი, - ოთახში ლუიც მალევე შემოვიდა და ჭიქა იქვე მაგიდაზე დადო.
-მაიკის გახდაში მომეხმარე.
-უჰ კარგი.
შემდეგ ზეინი ნელა წამოვაჯინეთ, ხელები რომ ასწია მწარედ ამოიოხრა.
-არა ,არა დააწვინე, - ვუბრძანე მე.
-ჰა? რატომ?-ამოვიოხრე, ფეხზე წამოვდექი და სამედიცინო ყუთში სამედიცინო მაკრატელი ვიპოვნე.
-არა, არა ჩემი მაიკა! - როგორც კი მიხვდა ზეინი რას ვაკეთებდი მაშინვე აბლუყუნდა, მაგრამ უკვე გვიანი იყო. რაც არ უდნა საყვარელი ყოფილიყო ეს მაიკა ძველ სახეს მაინც ვერ დაიბრუნებდა.
-ეს მაიკა მაინც არ გამოგადგებოდა ზეინ, - ჩემს ფიქრებს დაეთანხმა ლუი, - სულ სისხლითაა დასვრილი და ადგილებში დარღვეულია.
ზეინმა ამოიოხრა, - ბავშვივით ნუ იქცევი, - თვალები გადაატრიალა ლუიმ.
როდესაც მაიკა მის სხეულს მოვაშორე, გული უარესად შემეკუმშა.
-ღმერთო, - ამოვიოხრე, სულ ჩალურებებს დაეფარა ზეინის სხეული.
-ზეინ ვინ გცემა? - წარბშეჭმუხნული სახით ჰკითხა ლუიმ, მან კი უბრალოდ თავი გააქნია.
- არ აქვს მნიშვნელობა, - ამოვიოხრე, არ უნდოდა გამეგო ეს ვინ გააკეთა, მაგრამ უკვე ყველაფერს მივხვდი.
-არც ისეთი სულელი ვარ მალიკ, როგორიც გგონივარ, - უხეშად მივახალე, - ვიცი რომ ის ბანდიტები იყვნენ, ვინც მე დამდევენ.. მართალია არა? - შეჭმუხნული მას მივაჩერდი, მან კი თავი დამიქნია.
-რა უნდოდათ?
-ფული ან ნარკოტიკი.
-რითი დაგემუქრნენ?
-არაფრით, რომ ვერ მივეცი მცემეს.
-სიმართლე მიტხარი!
ზეინმა მძიმედ ამოიოხრა, - შენს სიცოცხლეს.
-ჯანდაბა, - ლუიმ გამოსცრა და საათს დახედა -ანაბელ შეგიძლია ცოტახანს შენ დარჩე? მე მეჩქარება უნდა წავიდე, აქ იყავი მე ნაილთან წავალ ვეტყვი რომ მოვიდეს და მერე ის შეგცვლის, კარგი?
-კარგი, - თავი დავუქნიე და ლუიც გავიდა.
-ოუჰჰ- წამოვიძახე, როცა კაბის შიგნიდან საცვალზე ხელის შეხება ვიგრძენი. თვალები გადავატრიალე და ზეინს ხელი უხეშად გავაწევინე, ამაზე კი მან უბრალოდ ჩაიცინა.
-კარგი რა, რა მოხდა. ამას ხომ პირველად არ აკეთებ -ძლივძლიობით წარმოსთქვა ზეინმა.
-ზეინ გეყოფა -მკაცრად ვუთხარი და შედარებით მოვცილდი მას.
-დღეს რა გჭირს, მოხდა რამე?
-არა-ვუთხარი ისე, რომ მისთვის არც შემიხედავს.
-ნუ იტყუები, ცხვირი გაგეზრდება, - ხითხითით მითხრა, მაგრამ მაშინვე ტკივილისგან მოეღრიცა სახე, მე კი თვალები გადავატრიალე.
-გუშინ რატომ არ მოხვედი?
-იმიტომ რომ გითხარი ხვალ მოვალთქო.
-ჯანდაბა ზეინ! - ამოვიოხრე და სპირტიანი ბამბა ძირს გაბრაზებულმა დავაგდე, ის კი უბარლოდ იღიმოდა.
-მელოდებოდი?
-არა, - ვუარყავი, - უბრალოდ თავი გამოყენებულად ვიგრძენი.
-გამოყენებულად რატომ? - წარბები შეკრა ზეინმა.
-იმიტომ რომ გუშინ ის მიიღე რაც გინდოდა, შემედეგ კი არც მომიკითხე, - ამაზე ისევ სიცილი აუტყდა და სახე ისევ ტკივილისგან მოეღრიცა, მაგრამ ამას არ შეუშინებია. მე კი უფრო გაბრაზებული და შეურაცყოფილი მივაჩერდი.
-ოჰ ბელ, - თავი გააქნია მან, - გუშინ მე არაფერი მიმიღია. ეს შენ იყავი ერთადერთი ვინც ისიამოვნა.
პირი გამიშრა და სახეზე სულ წამოვწითლდი.
არ შევპასუხებივარ, მაგრამ გულზე მაინც მომეშვა. ახალი ბამბა და სპირტი ავირე და ჭრილობებზე დავადე. "ცსს" მწარედ ამოსცრა ზეინმა, მაგრამ ეს სულ პატარა ტკივილი იყო იმასთან შედარებით რაც სჭირდა.
-მაკოცე -მოულოდნელად სახე წამოსწია ზეინმა.
უარის ნიშნად თავი გავიქნიე და ზეინისთვის ჭრილობების დამუშავება გავაგრძელე.
-კარგი რა გთხოვ, -მითხრა ხელზე მომექაჩა და მისკენ ახლოს მიმწია. -ვიცი რომ შენც ეს გინდა ანაბელ -ეშმაკური თვალებით მომჩერებოდა.
-ოხხ- ამოვიოხრე -ზედმეტად მოქმედებ ჩემზე -ვუთხარი, როცა კოცნას მოვრჩით.
-მერე ეს ცუდია თუ კარგი? -მიუხედავად იმ ტკივილისა რასაც ახლა ის განიცდიდა თვალები მაინც ეშმაკურად უციმციმენდა.
-საშინელი -ისევ ამოვიოხრე და თავი გავაქნიე.
-შეგიძლია წყალი მომიტანო? -მთხოვა ზეინმა, ცოტა წამოიწია და სავარძლის მისაყუდებელს მიეყრდნო. უხმოდ ავდექი და დამზარეულოდან წყალი მოვუტანე.
ცოტახანს ჩვენს შორის სიჩუმე ჩამოვარდა, მაგრამ ამ სიჩუმის დარღვევა გადავწყვიტე.
-ბოდიში-ვუთხარი და დივნის გვერზე, ძირს ჩამოვჯექი.
-რისთვის მიხდი ბოდიშს? -გაურკვევლობისგან წარბები შეკრა.
-იმისთვის რაც ბიძაჩემმა გითხრა -იმედს ვიტოვებდი ზეინი მიხვდებოდა რის თქმასაც ვცდილობდი და იმის გამეორება აღარ მომიწევდა, რაც მან მშობლებზე უთხრა.
ზეინი ცოტა ხანს გაჩუმდა, მიხვდა რაზეც ველაპარაკებოდი.
-მაშინ მეც უნდა მოგიხადო ბოდიში-ზეინი კიდევ უფრო წამოიწია, რომ უკეთესად დავენახე.
-კიდევ იმ ყველაფრისთვის აპირ...-ზეინმა სიტყვა გამაწყვეტინა.
-გახსოვს პირველად, როცა გაგიცანი, გკითხე იცოდა თუ არა დედაშენმა რბოლაზე რომ იყავი -ვიცი ეს არ იყო ის თემა რომელზეც უნდა გამეღიმა, მაგრამ ტუჩებზე ღიმილმა მაინც გამირბინა, როცა გავიაზრე რომ ზეინს თითქმის ყველა ჩვენი დიალოგი ზეპირად ახსოვდა, ეს კი ჩემთვის ბევრს ნიშნავდა.
-რატომ იღიმი? -ზეინს როგორც ჩანს ჩემი რეაქცია გაუკვირდა.
-არაფერია- თავი დავუქნიე და ფეხებზე ჩამოვდე თავი.
ცოტახანი ასე ჩუმად ვიყავით, არც ერთი ხმას არ ვიღებდით და როგორი გასაკვირიც არ უნდა იყო ეს სიჩუმე სულაც არ იყო უხერხული, პირიქით ეს იყო სიჩუმე, რომელიც სასიამოვნოც კი იყო. თითქოს ამით უფრო შევდიოდით ერთმანეთთან კონტაქტში, უფრო ვუახლოვდებოდით ერთმანეთს და უფრო კარგად გვესმოდა ერთმანეთის.

Secret 36
ასე ჩუმად,ხმის ამოუღებლად ვიჯექით. სიჩუმეს საათის ისრების წიკწიკი არღვევდა, ზეინს მივშტერებოდი და მის დამახინჯებულ სახეზე ვნერვიულობდი.რამდენჯერ სცემეს ჩემი მიზეზით. ჯანდაბა ნუთუ არ უნდა დასრულდეს ეს ყველაფერი? როგორ შეიძლება ნარკოტიკის გამო თავისუფლად შეიწირო ადამიანის სიცოცხლე?! ისე რომ თვალი არ დაახამხამონ!. ფიქრებიდან კარზე ზარის ხმამ გამომარკვია და ჩვენთან გამეფებული სიჩუმე დაარღვია.ფეხზე ავდექი და კარის გასაღებად წავედი,ალბათ ნაილია,ლუიმ ხომ თქვა ნაილს ვეტყვი,რომ მოვიდესო,კარი გავაღე და არც შევმცდარვარ,კარში შეშფოთებული ნაილი იდგა, მაშინვე შიგნით შემოვიდა.
-რა დაემართა? - ღრმად ამოვიოხრე
-საშინლადაა ნაცემი -ხმადაბლა ვუთხარი და მისაღებში შევყევი.როდესაც ნაილმა ზეინი დაინახა ხმადაბლა შეიკურთხა.
-ჯანდაბა მალიკ,ეს რა გჭირს? - წამოიყვირა და ზეინის წინ სავარძელში ჩამოჯდა,
-არაფერია სერიოზული -ჩაიცინა, ნაილმა კი თვალები გადაატრიალა.
-სერიოზულად ღირსი ხარ. უფრო კარგად უნდა მიეჟეჟეთ ეს კიდე ცოტაა შენთვის. -გამკიცხავი ტონით უთხრა. ახლა კი ზეინიმა გადაატრიალა მის ნათქვამზე თვალები.
-ანაბელ, ნაილი უკვე მიდის, შეგიძლია გააცილო?
-ზეინ ის მართალს ამბობს- გამოვესარჩლე ნაილს.
-თუ მეტის ღირსი ვარ მაშინ რატომ ხარ აქ და რატომ მივლი? დედა ტერეზა ხარ? -აგდებით იკითხა ზეინმა.
-ჯერ ერთი დედა ტერეზას აგდებით ნუ იხსენიებ -ზეინმა კიდევ ერთხელ გადაატრიალა თვალები - და მეორეც, ხო მართალია ახლა აქ არ უნდა ვიყო და საერთოდ არ უნდა გეკარებოდე ახლოს-შევუბღვირე.
-მაგრამ აქ ხარ -ეშმაკური ღიმილით თქვა და შემდეგ სიმწრისგან დაიმანჭა.
-ანაბელ შენ მართლა არ უნდა იყო მასთან -ლაპარაკში ნაილი ჩაერთო.
-ბელ მოდი აქ -მითხრა ზეინმა და მზერა ნაილიდან ჩემზე გადმოიტანა.
ამოვიოხრე და მასთან მივედი, ვიფიქრე რომ რამის მიტანა უნდოდა. ზეინმა ხელი წამოსწია და ძლიერად ჩამჭიდა ხელზე.
-შეხედე -თქვა და ჩვენს ჩაკიდულ ხელებზე ანიშნა ნაილს.- ის ჩემთანა, მოგწონს ეს შენ თუ არა- ნილმა ამოიოხრა და თავი გააქნია.
-იცი შენი გაცნობის დღიდან ნაილი მაფრთხილებს რომ არ მოგეკარო და შენგან თავი შორს დავიჭირო - მითხრა, ოღონდ ისე რომ ჩემთვის არც შემოუხედავს. ნაილს უყურებდა. ნაილი დაიბნა და სახეზე წამოჭარხლდა. ზეინის ნათქვამზე დავიბენი. რატომ ეუბნებოდა ნაილი ამას? შეიძლება ჩემი დაცვა უნდოდა, მაგრამ ის ხომ ყველაზე კარგად იცნობს ზეინს და იცის რომ ცუდი ადამიანი არა?
-ანაბელ ამას შენს გამო ვაკეთებდი -დაბნეულმა ძლივს გადააბა სიტყვბი. - წამოდი სახლში გაგიყვან -მითხრა და ელვის სისწრაფით გავარდა გარეთ.
წამით ჩუმად ვიდექი ჩემს ადგილას, მაგრამ ბოლოს ამოვიოხრე და კარისკენ წავედი. უცბად ხელზე ზეინი მომეჭიდა და შემაცერა.
-ხვალ ხომ მოხვალ? -ლეკვის თვალებით მკითხა და ეშმაკურად ჩაიცინა
-ხვალ ექსკურსიაზე მივდივარ და ვერ შევძლებ -ვუპასუხე და ხელის ფრთხილად გამოწევა ვცადე, მაგრამ უფრო ჩამბღუჯა.
-არ წახვიდე -ისეთი ხმით მთხოვა,რომ ცოტაც და დავთანხმდებოდი, მაგრამ თავი ხელში ავიყვანე.
-მამიდასთან ისედაც გაფუჭებული მაქვს ურთიერთობა, ვაი და გაიგოს, რომ გავაცდინე უფრო დაიძაბება სიტუაცია. -გულწრფელად ვუპასუხე.
-ანაბელ სწრაფად - კარებიდან ნაილმა შემომძახა. წასვლა დავაპირე, მაგრამ ისევ ზეინის ხელმა შემაჩერა.
-წასვლის წინ არ უნდა მაკოცო? - თვალები გადავატრიალე მაგრამ მაინც ჩამეცინა.
-კარგი, - ამოვიოხრე და საკოცნელად დავიხარე.
-კარგი რა ანაბელ -გააპროტესტა ზეინმა, როცა ლოყაზე ვაკოცე. -ეს რა იყო.
-ნაილი გარეთაა, ხომ არ გავიწყდება? -ვუთხარი და გარეთ ნაილს შევხედე, რომელიც მოუსვენრად იყო.
-ხო, კარგი, კარგი -თვალები გადაატრიალა -მაშინ კიდევ ერთხელ მაკოცე. - მითხრა და ლოყა მომიშვირა. საკოცნელად დავიხარე და მაშინვე თვალები დავაჭყიტე, როცა თბილ ტუჩებს ვაკოცე. გამოწევა მინდოდა, მაგრამ ზეინს ჩემს საყელოში წაევლო თითები და არ მიშვებდა. ბოლოს კი მეთვითონაც მოვდუნდი და ვისიამოვნე ამ კოცნით.
-ექსკურსიაზე ბრთხილად იყავი,კარგი? - რომ გამოვიწიე მითხრა.
-კარგი, - გავუღიმე, - ნახვამდის მალიკ.
-ნახვამდის ტერეზა,-ჩაიცინა და თვალი ჩამიკრა. თავი გავაქნიე და გასასვლელისკენ გამოვტრიალდი.
ნაილი უკვე ავტოფარეხთან იდგა
-ჯობს მანქანით წავიდეთ, - მაცნობა და მანქანა გამოიყვანა, ჩავჯექი და გავუღიმე,მანქანა დაძრა და ჩემი სახლისკენ მიმავალ გზას დაადგა.
-ნაილ, ზეინთან სახლში დაბრუნდი, კარგი?
-რა?!
-ნაილ! მას მართლა ძალიან სჭირდები.
-მე რომ მასთან დავბრუნდე, დამპირდები რომ მისგან თავს შორს დაიჭერ?-ნაილის ნათქვამმა დამაბნია. არ ვიცოდი რა პასუხი გამეცა, ამიტომ მას თვალი მოვწყვიტე და გზას გავხედე.
-მე და ზეინი...-ცოტახანში ლაპარაკი დავიწყე -ხომ ხვდები ჩვენ.. -ნაილმა ლაპარაკი შემაწყვეტინა.
-თქვენ ერთად არ ხართ და ვერც იქნებით. ანაბელ შეიგნე, რომ ზეინი ის ბიჭი არ არის ვინც შენ გჭირდება, ის ვერაფერს მოგცემს.
-არ მანაღვლებს-ნაილს შევხედე, რომელიც გზას უყურებდა.
-ის ვერც თავის სიყვარულს მოგცემს. -თვალებში შემომხედა.
მზერა ავარიდე და ისევ წინ გავიხედე.გულის სიღრმეში ვიცოდი, რომ ის მართალი იყო. -სანამ დროა უნდა შეეშვა, თორე მერე უფრო გაგიჭირდება.
-დამპირდები, რომ კარგად მიხედავ? -ვკითხე ყელში ბურთულა გაჩხერილმა.
ნაილმა თავი დამიქნია და ჩემი სახლის წინ მანქანა გააჩერა.
-ხვალ მასთან დარჩი, კარგი? -ვუთხარი სანამ მანქანიდან გადავიდოდი.
-ხო მივხედავ-გავუღიმე და მანქანიდან გადავედი.
კარზე დავაკაკუნე,თუმცა როგორც ჩანს ღია იყო.
-მოვედი -დავიძახე და ოთახში შევაბიჯე,მამიდა დივანზე იჯდა,თუმცა რომ დამინახა მზერა ამარიდა და ტელევიზორს მიაშტერდა,სადაც არაფერი საინტერესო გადიოდა,ბიძიამაც ამომხედა გაზეთიდან ,თუმცა ხმა არ ამოუღია,თავი გააქნია და თავის საკითხავს მიუბრუნდა,ყელში დიდი ბურთულა გამეჩხირა, მე არ ვიმსახურებ მათგან ასეთ მობყრობას,კიბეები ავირბინე,ოთახში შევედი,მაშინვე ცრემლები წამსკდა და ხმამაღლა ავტირდი,გული მტკიოდა,რადგან ზურგს მაქცევდნენ ისინი არაფრის გამო! მე ეს არ დამიმსახურებია.. ცრემლები ლოყებს მისველებდნენ,შემდეგ კი ბალიშს ეცემოდნენ და ასველებდნენ მას.. ლილი აბაზანიდან გამოვაიდა,როდესაც დამინახა მაშინვე ჩემსკენ წამოვიდა, ჩამეხუტა და ჩემი დამშვიდება დაიწყო.
-არ შემიძლია ტირილის შეწყვეტა ლილი -ამოვისლუკუნე და ცრემლები მოვიწმინდე -ისინი ისე მიყურებენ,თითქოს მეძავი ვიყო -ძლიერად მოვეხვიე ჩემს მამიდაშვილს და მის მკერდზე ავტირდი,ნეტავ დედაჩემი აქ ყოფილიყო,ნეტავ შემძლებოდა მის კალთაში ტირილი და იმ ტკივილის დავიწყება,რომელსაც მამიდა და ბიძია მაყენებდნენ.
-ანაბელ, უნდა დაისვენო,ხვალ დილით ექსკურსიაზე მივდივართ,გპირდები დედაჩემს დაველაპარაკები,მაგრამ ახლა უნდა დაისვენო და გამოიძინო -შუბლზე მაკოცა,მირჩია ცხელი წყალი გადამევლო და მომეშვებოდა,მას დავუჯერე,ტანზე ცხელი წყალი გადავივლე,რამაც სტრესი და დაღლილობა ნახევრად შემიმსუბუქა,შემდეგ საწოლზე გადავწექი და თვალები დავხუჭე, ტირილისგან მეწვოდა,მაგრამ მალევე ჩემს ფიქრებთან ერთად მიმეძინა.
მეორე დილით ლილიმ გამაღვიძა,მეც სასწრაფოდ ავდექი ფეხზე,ქვევით შარვალი ჩავიცვი,ზევიდან შავი უბრალო მაისური. 15 წუთში უკვე სკოლის გზაზე ვიდექით და ვფიქრობდით თუ რას გავაკეთებდით ექსკურსიაზე. ლილი დიდი გეგმები ქონდა, მე კი პირიქით. არც რაიმე ღირსშესანიშნავის მონახულება მინდოდა და არც ბავშვებთან ერთად ყოფნა და გართობა. ამ ყველაფერს მერჩივნა ზეინთან ვყოფილიყავი და მისთვის მომევლო, სულაც მარტო ყოფნაც კი მერჩივნა. როდესაც სკოლის წინ მივედით გაოცებულმა ნაილს შევხედე და მაშინვე მისკენ წავედი.
-ჰეი ნაილ! - სახემოქუფრული მივუვახლოვდი, -ზეინთან რატომ არ დარჩი? ხომ გთხოვე მასთან ყოფილიყავი
-კარგი რა ანაბელ,ზეინს არაფერი მოუვა -მსუბუქად გაიცინა და თმა ამიჩეჩა, შემდეგ კი ყურადღებაც არ მომაქცია,ისე გაიხედა ჩვენი ერთ-ერთი კლასელისკენ. მასწავლებელმა ჩვენი კლასი პირველ ავტობუსებში აგვიშვა, მეორე კი მეორე ავტობუსში. ნაილზე გაბრაზებული სულ უკან წავედი და ფანჯარასთან სკამზე დავჯექი, ლილიც ჩემ გვერდზე დაჯდა, ნაილი კი მას მიუჯდა. ალბათ ლილის გამო წამოვიდა ექსკურსიაზე, იფიქრა რომ აქ უკეთ მოახერხებდა მასთან დაახლოებას. ამის გაანალიზების შემდეგ უფრო მომეშალა მასზე ნერვები, გაბრაზებული მზერა ვესროლე და ფანჯარაში დავიწყე ყურება. მთელი გზა თითქმის ხმა არ ამომიღია,უბრალოდ ვიჯექი და ვუყურებდი, როგორ მღეროდნენ და ერთობოდნენ ბავშვები. როგორც იქნა დანიშნულების ადგილას მივედით, ყველანი ჩამოვედით და რაღაცეების დათვალიერება დავიწყეთ.
-არ გაინტერესებს, ხომ? -გვერდზე ჰარი ამომიდგა და ჩუმად ყურთან ახლოს მკითხა.
-არა- თავი გავუქნიე. -შენ?-ჰარიმ ჩაიცინა
-არა, წამოდი გავიდეთ- შემომთავაზა, მაგრამ უარის ნიშნად თავი გავიქნიე.
-მოგვიკითხავენ და მერე გვეჩხუბებიან.
-ნუ ხარ მშიშარა, წამოდი გავიდეთ, ვერ შეამჩნევენ -ღიმილით მითხრა და ხელზე მომეჭიდა. ჩავიცინე და მას გავყევი.
ავტობუსების უკან, მდელოზე ჩამოვჯექით.
-მეგონა ესეთი რაღაცეები მოგწონდა? -ლაპარაკი ჰარიმ დაიწყო.
-ექსკურსიას გულისხმობ?
-ხო, რაღაცეების დათვალიერება, ბავშვებთან ერთად ყოფნა და სიმღერა. ანუ ბავშური რაღაცეები.
-მომწონდა-ამოვიოხრე და ცოტახანს გავჩერდი. ძველი დრო გამახსენდა -ადრე მომწონდა.-სევდიანად ჩავილაპარაკე
-ძალიან შეიცვალე-სახეზე რამდენიმე წუთიანი დაკვირვების შემდეგ მითხრა ჰარიმ.
-ხო, წითელმა თმამ ძალიან შემცვალა-დავეთანხმე მეც.
-მარტო გარეგნობას არ ვგულისმობ, ზოგადად ძალიან შეიცვალე.
-არა-უარის ნიშნად თავი გავიქნიე, მაგრამ მასზე უკეთ მე ვიცოდი რომ მართალი იყო.
-პირველად რომ გნახე დაუცველი და უმანკო ბავშვი იყავი. ცხოვრების არაფერი გაგეგებოდა, შენი თვალებიც კი სხვანაირად ციმციმებდნენ.-ჰარიმ სახეზე ჩამოგდებული თმა უკან გადამიწია.
-და ახლა? ახლა როგორი ვარ?-გულწრფელად მაინტერესებდა ახლა როგორს მხედავდა ის.
ჰარი ცოტახანს დაფიქრდა.
-ახლა გაიზარდე. თითქოს ცხოვრება გაიცანი. პირველად რომ გნახე შენ თვალებსი შიში დავინახე და დაუცველობა, ახლა პირიქით, ძალიან მყარად დგახარ მიწაზე, მიუხედავად იმისა, რომ მოსაკლავად დაგდევენ. პირველად ვნახე ადამიანი, რომელიც ესეთ მოკლე დროში ესე შეცვლილიყოს.
-ამ ცოტა ხნის განმავლობაში ძალიან ბევრი რამე მოხდა.
-და ეს ყველაფერი ინ ზეინის წყალობით.
-ჰარი არ გინდა -აღარ მინდოდა კიდევ რაიმე ცუდი ეთქვა ზეინზე.
-ანაბელ შენც ხომ იცი,რომ ის საშიში ადამიანია -ამოიოხრა ჰარიმ და თავისი კულულები ნერვულად გადაიწია შუბლიდან
-არა,ის არ არის -თავი გავაქნიე და ზეინის დაცვა დავიწყე -ის ძალიან კარგი ადამიანია -ყველა მის წინააღმდეგ რატომაა?! ჯერ ნაილი,ახლა ჰარი.
-შენ არ იცნობ მას ანაბელ,ის ნამდვილი ახვიარია -ჰარი თვალებში ჩამაშტერდა-ის ნარკოდილერია ანაბელ!
-ეგ არც ისე ახალი ამბავია ჩემთვის.
-ანაბელ როგორ ხარ ესეთი ბრმა? -ვერ ხედავ,რომ ის ცუდის მეტს არაფერს თესავს? შენ არ იყავი, მარჯვენა ლოყა რომ მთლიანად დალურჯებული გქონდა მისი დარტყმის გამო? ის უფრო დიდ დარტყმას მოგაყენებს, ოღონდ არა მხოლოდ ფიზიკურად, სულიერადაც და იმას ისე მალე ვერ მოირჩენ, როგორც ის ჩალურჯება მოირჩინე -ხელი მარჯვენა ლოყაზე დამადო და ფრთხილად მომეფერა. -დაშორდი მას სანამ ძალიან გვიანი არაა.
-როგორ დავშორდე, როცა ერთად არც კი ვართ?-ჩემს ნათქვამზე ჰარიმ წარბები შეკრა.
-ერთად არ ხართ?
-არა- მხრები ავიჩეჩე. -მასთან მხოლოდ იმიტომ მიწევს ყოფნა, რომ ის ნაბიჭვრები მოკვლას მიპირებენ და ზეინი ასე თუ ისე მიცავს.
-ანაბელ მე შეგპირდი რომ მაგათ მოგაშორებდი, გახსოვს? -ჰარის თავი დავუქნიე -ხოდა პირობას ყოველთვის ვასრულებ. ცოტა დრო მომეცი და საბოლოოდ შეგეშვებიან. -ჰარი ისთი მზრუნველი იყო ჩემს მიმართ, თან სანაცვლოდ არაფერს ითხოვდა. ზეინისგან საერთოდ განხვავდება, ნეტა როგორ მეგობრობდნენ ადრე?
-რატომ ზრუნავ ჩემზე? -ხმადაბალი ტონით ვკითხე,ის რაც ამდენი ხანია მაინტერესებს. ჰარის ტუჩის კუთხეში ღიმილმა გადაურბინა.
-საერთოდ ვერ ხვდები? -ჰარის კითხვაზე თავი გავიქნიე -მომწონხარ ანაბელ სმიტ. -მითხრა და თვალი თვალში გამიყარა.
ამ პასუხს არ მოველოდი და ძალიან დავიბენი. უაზროდ მივშტერებოდი ჰარის, რომელიც ნელ-ნელა ჩემკენ იწეოდა და ვერაფერს ვაკეთებდი.
მაშინ გამოვფხიზლდი, როდესაც მისი ცხელი ჰაერი ტუჩებზე ვიგრძენი და სასწრაფოდ გამოვწიე თავი.
-ის ახვარი მოგწონს, ხომ?
-ზეინზე ასე ნუ ლაპარაკობ, ყოველშემვევაში ჩემთან -შევუბღვირე და ფეხზე წამოვდექი.
-კი, კი ის მოგწონს -მითხრა, როცა ისიც წამოდგა. -მის გამო შეიცვალე ესე, თმაც მის გამო შიღებე, რომ მისთვის უფრო შესაფერისი ყოფილიყავი. ანაბელ ტვინი გაანძირე- მითხრა და საჩვენებელი თითი საფეთქელთან მომადო. -ტკივილს ფეხდაფეხ მისდევ. ჯერ და დაკარგე, მერე დედა ახლა კი საკუთარ თავსაც კარგავ.
-ჰარი ნაილს უკვე დავპირდი, რომ ზეინისგან თავს შორს დავიჭერდი, ასე რომ სანერვიულო აღარ გაქვს. -ვუთხარი და წინ წავედი რომ ბავშვებს შევერთებოდი.
ჰარიც უკან გამომყვა.
-ანაბელ აქეთ- ხელი დამიქნია ლილიმ და მანიშნა რომ მასთან მივსულიყავი.
-მასთან უნდა წავიდე, მერე გნახავ -ვუთხარი ჰარის და ლილისკენ გავიქეცი. ნაილიც იქ იყო, ამიტომ ხმა არ ამომიღია ისე მივუჯექი ლილის გვერდით.
-ჰარისთან ერთად მარტო რას აკეთებდი იქით? -ლილი ჩემკენ შემოტრიალდა.
-ვლაპარაკობდით. -მოკლედ გავეცი ლილის პასუხი.
-იცი ყველა შენზე რომ ჭორაობს? -ახლა ნაილმა გადმოყო თავი.
-რა? -გაკვირვებუსგან პირი დავაღე.
-ხო-თავი დამიქნია ლილიმ.
-ჩვენ ხომ უბრალოდ ვლაპარაკობდით -გავაპროტესტე.
-ხო, მაგრამ მათ სხვა რამე იფიქრეს- ამიხსნა ლილიმ.
-ოჰ ღმერთო ჩემო -ამოვიოხრე და ხელები ცაში ავაბყარი.
-ჩვენთან ერთად რომ დარჩენილიყავი არაფერი მოხდებოდა -მშვიდად მითხრა ნაილმა.
-ზეინთან რომ დარჩნილიყავი, არაფერი მოხდებოდა. -შევუბღვირე და მზერა ავარიდე.
-მასთან ლუი დარჩა.
-ხო, მაგრამ შენ დამპირდი, რომ მასთან შენ იქნებოდი და ესე ასრულებ პირობას? ხომ იცი რომ ლუი ისე ვერ მიხედავს, როგორც შენ.
-კარგი რა ანაბელ, ზეინი ორი წლის ბავშვი არაა, რომელსაც მიხედვა ჭირდება.
-ნაილ ის ფეხზე ვერ დგება -შედარებით ხმამაღლა ვუთხარი, რაზეც იქ მყოფი ბავშვების მზერა დავიმსახურე. ამოვიოხრე და იქვე მიგდებული ჯოხით მიწის ჩიჩქვნა დავიწყე. ეს თითქოს მაწყნარებდა, თან ასე დროც გამყავდა.
რამდენიმე საათი, სანამ ისევ ქალაქში ჩამოვიდოდით სრულ უაზრობაში გავატარე, მაგრამ ძლივს მე ლილი და ნაილი ჩემი სახლის გზას ვადგავართ. ჯერ ესე არასდროს გამხარებია ამ სახლში დაბრუნება.
როცა სახლამდე მივედით ლილი ნაილს დაემშვიდობა, მე კი არაფერი მითქვამს ისე ვაქციე ნაილს წურგი და სახლისკენ წასვლა დავაპირე.
-ანაბელ, მოიცა-უკნიდან ნაილის ხმა მომესმა. გავჩერდი და მისკენ მივტრიალდი.
-ზეინმა მაიძულა, რომ წამოვსულიყავი და შენთვის ყურადღება მომექცია. -ნაილის ნათქვამზე მუცელში რაღაცამ სასიამოვნოდ გამკრა და ჩამეღიმა.
-ნახვამდის ნაილ-ღიმილიანი სახით ვუთხარი და სახლისკენ წამოვედი.
Secret 37
დანაპირებს ვასრულებ და ზეინს უკვე მეოთხე დღეა აღარ ვნახულობ, იმისდამიუხედავად რომ მასთან ყოფნა მინდა, მაგრამ როგორც ჩანს მას არ უნდა, რადგან ამ ხნის განმავლობაში ერთხელაც კი არ გავხსენებივარ. გასული დღეების განმავლობაში ნაილს სულ ვეკითხები ზეინის შესახებ სკოლაში, ვეცადე დამედგინა ისიც მკითხულობდა თუ არა, ერთხელ პირდაპირ შევეკითხე მახსენა თუ არა ზეინმა-თქო რაზეც უარყოფითი პასუხი მივიღე. შემდეგ კი მან დაამატა "ზეინს ახლა უფრო სერიოზული სანერვიულო აქვს ვიდრე შენო" რამაც გული ძალიან დამწყვიტა და დამარწმუნა ჩემი გადაწყვეტილების სისწორეში, რომ არაფერი დაშავდეოდა იმით რომ ჰარის გავყოლოდი რბოლაზე.
ღრმად ამოვიოხრე, რადგან ჰარის გამო თავს დამნაშავედ ვგრძნობ. ისეთი შთაბეჭდილება მრჩება რომ ვიყენებ, რადგან ყოველთვის გულწრფელია ჩემთან, ამას პლუს ის ბანდიტები მომაშორა, როგორ არ ვიცი, რადგან როცა ვკითხე, ბურტყუნით მიპასუხა მამაჩემი გავლენიანი კაციაო და ამით დასრულდა. კიდევ ერთი მასთან დაკავშირებით რაც მაწუხებს ის არის, რომ ცოტა ხნის წინ გამომიტყდა რომ მოვწონვარ, მაგრამ მე დავანახე ჩვენი ურთიერთობა მხოლოდ მეგობრობაზე რომაა აგებული.
საათს შევხედე,უკვე საღამოს 6 სრულდებოდა, ერთ საათში ჰარი ჩემი სახლის მოსახვევში დამხვდება და ერთად წავალთ რბოლაზე. ღრმად ამოვიოხრე და ტანსაცმლის შერჩევა დავიწყე,საბოლოოდ ლილის შავი შარვალი და ჩემი მონაცრისფრო ზედა ჩავიცვი,ჩემი წითელი,ხასხასა თმა ცხენის კუდად შევიკარი,მოვწესრიგდი და ამასობაში ერთი საათიც გავიდა,ალბათ უკვე მელოდება. საბოლოოდ ჩავიხედე სარკეში,დავრწმუნდი,რომ ნორმალურად გამოვიყურებოდი და აივანზე გამოვედი. ბრთხილად ჩავბობღდი ძირს და სწრაფი ნაბიჯით წავედი იქ სადაც ჰარი მეგულებოდა და რამდენიმე წუთში დავინახე კიდეც.
-როგორ ხარ ანაბელ? -ბაიკიდან წამოდგა და გადამეხვია, თავი ცოტა უხერხულად ვიგრძენი, მაგრამ მეც ჩავეხუტე საპასუხოდ.
-კარგად, შენ როგორ ხარ? - მხრები აიჩეჩა და გამიღიმა, რამაც ლოყაზე ფოსოები გამოუჩინა.
-სწრაფად წავიდეთ - ჰარიმ თავი დამიქნია, ჩაფხუტი გამომიწოდა, ორივემ დავიხურეთ, შმედეგ უკან მივუჯექი და დანიშნულების ადგილას დაახლოებით ათ წუთში მივედით.
მოტოციკლიდან გადმოვედი და იქაურობას მოვავლე თვალი, თან ჩაფხუტი მოვიხსენი და ჰარის გავუწოდე.
-წამოდი, - ხალისიანად მითხრა მან, ხელი მხრებზე გადამხვია,ამით მასთან უფრო ახლოს მიმზიდა და ბრბოში გზის გაკვლევა დავიწყეთ, მანამ სანამ მის მეგობრებთან არ ამოვყავით თავი, რომელთაც სკოლიდან ვიცნობდი, მაგრამ შეხება არასდროს მქონია.
-ჰეი ჰაზ, - ერთ-ერთი მათგანი, ჰარის მიესალმა. ჰარიმ სათითაოდ თითოეულ მადგანს ხელი ხელზე დაარტყა მისალმების მიზნით და ჩემი თავი წარუდგინა, - გაიცანით, ეს ანაბელია, - ღიმილით თქვა, რის შემდეგაც ყველას თვალები ჩემზე იყო,თავი ცოტა უსიამოვნოდ ვიგრძელი, მაგრამ მაინც გაივიღიმე, - ესენი კი ჩემი მეგობრები არიან. ლუკი, - ქერა თმიან ბიჭზე მიმანიშნა, რომელმაც თავი ღიმილით დამიკრა, - კალუმი, - კალუმი დანარჩენებისგან განსხვავებით უფრო მუქი ფერის იყო, შავი აჩეჩილი თმა ქონდა, წვრილი თვალები და დიდი ტუჩები, - ეშტონი..
-გამარჯობა ანაბელ, მე ეშტონი ვარ, - ქერა, მწვანეთვალება ბიჭმა ჰარის სიტყვა გააწყვეტინა და ხელი გამომიწოდა ჩამოსართმევად.
-გამარჯობა, - მისმა ამ ქცევამ გამახალისა და მეც ხელი ჩამოვართვი.
-და ეს მაიკლია, - ამჯერად ჰარის მაგივრად ეშტონმა მითხრა და მაიკლს ხელი გადახვია, რომელიც ასევე ქერა და ცისფერთვალება იყო.
-გამარჯობა მაიკლ, - ღიმილით ვუთხარი.
-გამარჯობა, ლუდი გინდა? - ღიმილით მითხრა და ლუდი გამომიწოდა.
-უჰ, კი, - დავეთანხმე და ლუდი გამოვართვი.
-ჰაზ შენ არ დალევ? - ლუკმა ჰარის სასმელი შესთავაზა, მაგრამ მან თავი უარყოფის ნიშნად გააქნია.
-არა, რბოლამდე არ დავლევ, ეგ მერე იყოს როცა მოვიგებ, - ღიმილით თქვა, შემდეგ მე გამომხედა და თვალი ჩამიკრა. ლოყებზე წამოვწითლდი და სხვა მხარეს ღიმილით გავიხედე. მაგრამ როგოცრ კი ზეინი დავლანდე მაშინვე მომშორდა. მე მიყურებდა და საერთოდაც არ ანაღვლებდა რომ აქ მყოფი გამოვიჭირე. სახეზე ჩალურჯებები მაინც ეტყობოდა, მაგრამ მაინც აქ იყო.
დაბღვერილი მომჩერებოდა, შემედეგ კი გაიხედა და სხვა მხარეს წავიდა, თვალებით ვეძებდი სად უნდა გამქრალიყო, მაგრამ უცებ წინ სილუეტი ამეფარა.
-ჰმ, ანაბელ! - წინ ცხვირაბზეკილი ლუი შემრჩა ხელთ.
-გამარჯობა ლუი, - დაბნეული მივესალმე.
-ამასთან ერთად აქ რას აკეთებ? - თავით ჰარიზე მიმანიშნა.
ჰარისკენ მივტრიალდი, რომელმაც უბრალოდ ჩაიცინა და თავი გააქნია.
-რალზე დამპატიჟა და მასთან ერთად მოვედი, - მხრები ავიჩეჩე და ლუის მოვუტრიალდი. ძალიან მინდოდა მეკითხა ზეინზე, მაგრამ გვერდით ჰარი მედგა და არ მინდოდა მისთვის ხასიათი გამეფუჭებინა. ლუიმ უბრალოდ თავი გააქნია, შემდეგ კი ჰარის თვალებმოჭუტულმა შეხედა და ისევ მე მომიტრიელდა, მაგრამ მზერა სხვა რამეზე გაუშეშდა.
-ოუუჰჰ, აი ახლა მესმის.. - თვალი ლუის მზერას გავაყოლე, და დავინახე, როგორ კოცნიდა ზეინი კრისტინას. ისეთი შეგრძნება დამეუფლა თითქოს გული ამომგლიჯესო, ცოტახანს მათ მივშტერებოდი და რომ მოვტრიალდი ლუი იქ აღარ დამხვდა, მაგრამ ახლა ჰარი მომშტერებოდა დაკვირვებით. ვეცადე არაფერი შემემჩნია, გავუღიმე და მისი მეგობრების საუბარში ჩავები რითიც ჰარიც ავიყოლიე. მაგრამ როგორც არ უნდა მეცადა თავს მაინც კარგად ვერ ვგრძნობდი, ამიტომ ლილის ნახვა მოვიმიზეზე და მათ ცოტახნით მოვშორდი. ხალხით გადაჭედილ ადგილას გზას ძლივს მივიკვლევდი, რომ შედარებით წყნარი ადგილი მეპოვნა, როცა ვიღაცას ძლიერად გავკარი მხარი.
-ეიიი წინ იყურე, ბარბი - ზეინის ხმაზე ზევით ავიხედე. მისი გამაღიზიანებელი მზერის დანახვაზე გაბრაზება უფრო მომაწვა.
-რა ჯანდაბა გინდა? - გაღიზიანებულმა შევუღრინე.
-იგივე უნდა გკითხო მეც,რა ჯანდაბა გინდა იმ ნაბიჭვართან ერთად?!-კბილებში გამოსცრა და ხელები მომუშტა
-და შენ რა გინდა იმ ბოზთან ერთად?! - პირიქით უფრო შევუტიე. წამით სუჩუმე ჩამოწვა, შემდეგ კი ზეინის სახე ამაზრზენმა ღიმილმა მოიცვა. კიდევ უფრო გავღიზიანდი, მაგრამ თვალები დავხუჭე და თავის მოთოკვას შევეცადე,
-რამდენიმე დღის წინ მე მიშლიდი ფეხებს, მერე კი ჰარის კოცნიდი, ამის შემდეგ კრისტინაზე ბოზს როგორ ამბობ?-ზეინის ნათქვამზე თვალები გამიფართოვდა.
-რაა? -გაუცნობიერებლად წამოვიძახე.
ზეინმა ამოიოხრა და თავი გაიქნია. შემდეგ კი ისევ მე მომიტრიალდა.
-ხომ გეუბნებოდი ანაბელ,ხომ გაფრთხილებდი,რომ იმ ახვარს არ გაკარებოდი?!
-როგორ ბედავ და ჰარის ახვარს ეძახი?! როდესაც ერთადერთი ახვარი აქ მხოლოდ შენ ხარ?! ამ დღეების განმავლობაში ერთხელაც არ მოგიკითავს როგორ ვარ, როდესაც მე ყოველდღე ვეკითხებოდი შენს ამბავს ნაილს! ახლა კი აქ მოდიხარ და ცილს მწამებ თითქოს ჰარის ვაკოე, მანამ კი კრისტინასთან იკმაყოფილებს შენს სურვილებს! - სახეამღვრეული მიყურებდა, მაგრამ გაჩერებას არ ვაპირებდი, - ერთადერთი ახვარი და და ათასი საშინელება აგერ მიდგახარ! და საერთოდ იცი რა?! ჰარის აქ წამოსვლაზე იმიტომ დავთანხმდი, რომ ის ხალხი მომაშორა, რომელიც შენ გადამკიდე!
წუთით ერთმანეთს თვალებში ასე დაბღვერილები მივჩერებოდით, შემდეგ კი სიჩუმე ზეინმა დაარღვია.
-და მერე იცი რა გზით მოგაშორა? - დამცინავად მკითხა და თავი გააქნია, - უტვინო ხარ, ანაბელ! - მომახალა და უკან გატრიალდა, ისე რომ ენაჩაგდებული დამტოვა.
ირგვლივ მიმოვიხედე, თითქმის ყველა ჩვენ გვიყურებდა. ამოვიოხრე და უკან დავბრუნდი. თვალებით ჰარის ვეძებდი, როდესაც ლილის ხმა შემომესმა.
-ანაბელ, - მისკენ მოვტრიალდი, - ხომ არ დაიკარგე? ბრბოლა სადაცაა დაიწყება.
-არა, მე უბრალოდ ჰარის ვეძებდი, - გარშემო მიმოვიხედე და ბიჭების ის ჯგუფი დავინახე ვისაც ჰარი ემეგობრება, - დამიცადე ახლავე მოვალ, - ლილის ვუთხარი და მათკენ წავედი.
-ჰეი, ჰარი სად არის? - კალუმს ვკითხე.
-აი იქ, უკვე ემზადებიან.
-უჰ, კარგი, - თავი დავუქნიე და მათკენ წავედი.
-მოიცა, სად მიდიხარ, - შემაჩერა, - სადაცაა რალი დაიწყება, ხომ არ გინდა მოტოციკლეტებით გადაგიარონ?
-მე უბრალოდ წარმატებები მინდოდა მესურვა, - მორცხვად დავილაპარაკე და იმ მიმართულებით გავიხედე. მაშინვე ზეინს მოვკარი თვალი, რომელიც ჩემი მიმართულებით იყურებოდა. სახე კუშტად შევკარი. იმისდამიუხედავად რომ მასზე საშინლად ვიყავი გაბრაზებული, მაინც გამიკვირდა და გული შემიწუხდა ასე სუსტად მყოფი შეჯიბრში რომ იღებდა მონაწილეობას, მაგრამ მაინც მინდოდა მისთვის გული მეტკინა და ამიტომ თვალებით ჰარის ძებნა დავიწყე.
-ჰარი ! - როგორც კი დავინახე მაშინვე დავიკივლე, რამაც მისი ყურადღება მიიქცია და ჩემსკენ გამოიხედა, - გამარჯვებას გისურვებ! - ღიმილით ვუთხარი და ხელი დავუქნიე. მაშინვე ღიმილი მოეფინა სახეზე, მანაც ხელი დამიქნია და შემდეგ ცერა თითი ამიწია. ზეინს გავხედე რომელიც მე აღარ მომჩერებოდა, მაგრამ ნათლად ვხედავდი მის სახეზე გაღიზიანებას, რაც გულზე მალამოსავით მეფინებოდა. უკან გამოვტრიალდი და ხალხში ლილის ძებნა დავიწყე, რომელიც მალევე ვიპოვნე წინა რიგებში.
-მოდი აქ, - ლილიმ ხელი ჩამჭიდა და გვერდით ამომიყენა, - იცი მე და ლიამი ისევ ერთად ვართ, - გაბრწყინებული სახით მომიტრიალდა.
-ლილი სულელი ხარ - კბილებში გამოვსცერი, ლილის მაშინვე გაუქრა სახიდან ღიმილი.
-რა? - გაკვირვებულმა ძლივს ამოილუღლუღა.
- არ უნდა შერიგებოდი,- თავი გავაქნიე.
-მისმინე ანაბელ! ვგრძნობ რომ ამ ბოლო დროს ლიამი აღარ მოგწონს, რატომ ვერ ვხვდები, მაგრამ შენი საქმე არ არის მე ვისთან ვიქნები და ვისთან არა!
-ღმერთო ლილი! - ხელები ავიქნიე და შემდეგ გაცეცხლებული მას მოვუტრიალდი, - ნუ მეუბნები რომ ჩემი საქმე არ არის, რადგან ჩემი თვალებით დავინახე როგორ კოცნიდა სხვას! -სიჩუმე ჩამოწვა, არამართტო ჩვენს შორის, არამედ ახლო-მახლო მდგარი ყველა ჩვენ მოგვაჩერდა.
-..და ჩვენთან თავმოყრილო საზოგადოებავ, - ვიღაცამ მიკროფონში საუბარი დაიწყო, რაც იმის მაუწყებელი იყო რომ რბოლა მალე დაიწყებოდა, - ქალბატონებო და ბატონებო, ნოემბრის თვის პირველი რალისთვის მოემზადეთ, - ლილი მე მომჩერებოდა პირდაღებული და თვალებში ნელ-ნელა ცრემლები უდგებოდა, - ხუთი..
-ლილი, - ამოვიოხრე და მისკნ წავედი.
-ოთხი, - ჩახუტება მინდოდა, მაგრამ ლილიმ ხელი მკრა.
-სამი..
-იტყუები! - წამოიყვირა.
-ორი..
-არა, აქამდეც უნდა მეთქვა, - თავი გავაქნიე.
-ერთი, - ლილიმ თავი ვეღარ შეიკავა, ატირდა და ჩამეხუტა.
-წავიდა, - ლილის ხელები მაგრად შემოვაჭდე წელზე და მოტოციკლეტებისკენ გავიხედე რომლებიც სინათლის გავრცელების სიჩქარით გაიჭრნენ წინ.
-დამშვიდდი, ყველაფერი კარგად იქნება, - ხელს ზურგზე ვუსვამდი და ყურში ჩავჩურჩულებდი. შემდეგ ნელა გამოიწია და საწყალობელი თვალებით მომაჩერდა.
-გთხოვ, მითხარი რომ ტყუილია, - გული მომიკვდა ისე შემევედრა.
-ზეინთან ერთად ვიყავი, კოცონზე, როცა დავინახე, როგორ კოცნიდა სხვა გოგოს -ავუხსენი და სამ ბაიკერს შევხედე,რომლებიც უკვე იბრძოდნენ პირველობისთვის,ზეინი ვერ იყო ფორმაში,ეტყობოდა,რადგან ის მესამე ადგილზე ძლივს გადიოდა,პირველი ადგილი ლიამს ეკავა,მეორე კი ჰარის.. როდესაც ფინიშთან მივიდნენ,ლიამმა პირველმა გადაკვეთა ხაზი და მაშინვე ყიჟინა ატყდა ხალხში. ლიამს მივარდნენ და ჰაერში აიტაცეს.
შემდეგ ლიამი მათ გამოეცალა და ლილისკენ წამოვიდა გაბრწყინებული თვალებით, საკოცნელად დაიხარა, მაგრამ ლილიმ უკან დაიხია.
-არ აპირებ მოლოცვას პატარავ? -გაუღიმა და ისევ დაიხარა საკოცნელად
-შემეშვი ლიამ - ხმაჩახლეჩილმა უთხრა ლილიმ -წადი და იმ გოგოს აკოცე!
-ვინ გოგოს?! - წარბები შეკრა ლიამმა.
-აი მაშინ,კოცონთან! - ლიამს სახეზე დაბნეულობა გამოეხატა, - ჰო! ლიამ! ვიცი! - დაუყვირა და მას მოშორდა.
ზურგს უკან ზეინის ხმა მომესმა და გველნაკბენივით გვერდზე გავიწიე.
-ლიამ,ძმაო გილოცავ -ბოხი ხმით მიულოცა ლიამს, რომელიც ადგილიდან არ იძვროდა. ლიამს შევხედე,დაბნეულობა გამოეხატა სახეზე და აშკარად რაღაცაზე ჩაფიქრდა,შემდეგ მტრული სახით შემომხედა
-შენ არა? - საჩვენებელი თითი ჩემსკენ გამოიშვირა, - შე ძუკნა,შენ უთხარი,ხომ ? -ბოლო ხმაზე დამიღრიალა და ჩემსკენ წამოვიდა. შეშინებულმა უკან დავიხიე. გაავებული ლიამი მეტად საშიში სანახავი იყო. მეგონა ხელს აწევდა ჩემზე და დამარტყამდა, მაგრამ ამ დროს ზეინი წინ გადამიდგა.
-ლიამ! - დაუღრიალა და ხელები მკერდში ჰკრა რომ გაეწია, - რამე არ შეგეშალოს!
-როგორ თუ არ შემეშალოს იმ ძუკნამ ჩამიშვა! - ჩვენს გარშემო ხალხი შეჯგუფდა, ის კი ისევ ჩემსკენ იწევდა.
-შენ რა გეგონა ჩემ ბიძაშვილს არაფერს ვეტყოდი და უფლებას მოგცემდი მისი გრძნობებით გეთამაშა?!
- დავიკივლე და გაცხარებული ლიამს მივაშტერდი.
-შენ! - თითის ქნევით მითხრა ლიამმა, ზეინის მხრიდან, - კარგი დღე არ გელის!
მუქარა დაასრულა თუ არა მაშინვე მკერდში კრა ისევ ზეინმა ხელი.
-ხელს დააკარებ და მოგკლავ- დაემუქრა, უკან შემოტრიალდა, ჩემსკენ სწრაფი ნაბიჯებით წამოვიდა, მკლავში ხელი წამავლო და იქიდან წამომიყვანა.
-ხომ გთხოვე,რომ არაფერი არ გეთქვა? - ბოხი, ჩუმი ხმით მითხრა და ჩემი პასუხის მოლოდინში თვალებში მომაშტერდა. ენაგადაყლაპული მივაჩერდი ზეინს. ჯერკიდევ ვერ ვაანალიზებდი ეს რატომ გააკეთა, მაგრამ ამყველაფერმა თავი ისე დაცულად მაგრძნობია, თითქოს აღარ ვიყავი ისევ მარტო. ემოციები ერთიანად შემომაწვა და კითხვაზე პასუხის გაცემის მაგივრად, მისი სახე ხელებში მოვიქციე და ვაკოცე. შემდეგ კი ნელა გამოვიწიე და თვალებში მივაჩერდი.
- შენ ერთადერთი ბიჭი ხარ ვისთვისაც ოდესმე მიკოცნია.
38

- მომხდარის შემდეგ, არ მინდა ლიამთან ერთად ყოფნა, - დავიწუწუნე და ზეინს მოტოციკლეტებისკენ გავყევი. რალის შემდეგ თავის ერთად მოყრა გადაწყვიტეს ზეინის სახლში.
-დამშვიდდი, შენთან არ მოვაკარებ, - წელზე ხელი მომხვია, თავისთან მიმზიდა და ლოყაზე მაკოცა. მაშინვე ბედნიერებისგან გამეღიმე. მიხარია რომ ჩვენი უთანხმოება ასე მალე მოგვარდა.
-დაჯექი, -მითხრა ზეინმა, როცა მოტოციკლეტზე შემოჯდა.
-ჰარის ვეტყვი, რომ შენთან ერთად მოვდივარ და მალე დავბრუნდები, კარგი? -ზეინს ღიმილიანი სახე მაშინვე შეეცვალა.
-ანაბელ არსად არ წყახვალ -მითხრა მკაცრი ტონით.
-სულ ორი წუთი მჭირდება - ისეთი ხმით წარმოვთქვი, თითქოს ვევედრებოდი, რომ გავეშვი.
-ანაბელ დაჯექი-ზეინს ტონი არ შეცვლია.
ამოვიოხრე და უსიტყვიდ დავემორჩილე.
ღმერთო რატომ ახდენს ეს ბიჭი ჩემზე ესეთ გავლენას.
იმის მიუხედავად, რომ შევყოვნდით, პირველები მაინც ჩვენ მივედით ზეინის სახლში, მალე დანარჩენებიც შემოგვიერთნენ, ლილი ლუის წამოყვა, ლიამი კი მატო იყო და სულ იბღვირებოდა. წამით ისიც ვიფიქრე, ასეთი გამარჯვების შემედეგ მაინც რომ არ გადაუარა ამ ამბავმა ალბათ ლილი მართლა უყვარსთქო, მაგრამ ახია მაგის თავზე, რაც დაიმსახურა ის მიიღო.
ზეინმა სახლის კარი შეაღო და ყველა შიგ შეგვიხმო. ყველა თავს ისე გრძნობდა როგორც საკუთარ სახლში, რაც კი რაც არ უნდა იყოს ცოტა უხერხულიც კი იყო. ყოველ შემთხვევაში ჩემი გაგებით ასეა.
-დღეს ყველა ვსვავთ -დაიყვირა ზეინმა და პარკებიდან არყები და ერთჯერადი ჭიქები ამოიოღო, ლუიმ კი ამ დროს სიმღერები ჩართო.
ჩიქებში არყები ჩამოასხეს და სათითაოდ ყველას დაგვირიგეს. მხოლოდ ლილი იყო ვინც დალევაზე უარი განაცხადა.
-ანაბელ ნაილი ისევ აქ ცხოვობს ხომ?-თანხმობის ნიშნად თავი დავუქნიე.
-არ მინდა აქ ყოფნა და გართოვა, რომელი ოთახია მითხარი და მასთან ავალ.
-დარწმუნებული ხარ? -დაეჭვებით ვკითხე და როცა ლილისგან თანხმობა მივიღე ნაილის ოთახი მივსწავლე, მე კი ზეინის გვერდით დივანზე ჩამოვჯექი.
ხელი წელზე შემომხვია და გამიღიმა, ჩავიცინე და არყით სავსე ჭიქა მაგიდაზე დავდე. ზეინმა სახე შემომატრიალებინა და თვალებში ჩამაშტერდა.
-მოხდა რამე? -წარბებშეკრულმა მკითხა, თვალს ისევ არ მაშორდა.
-თავს უხერხულად ვგრძნობ ჰარის გამო-ზეინს სახე შეეცვალა-მასთან ერთად წამოვედი და არც გამიბრთხილებია, რომ მის გარეშე მივდიოდი იქიდან.
-ეს რა ჰარის გამო ღელავს? -დამცინავად კითხა ზეინს ბიჭმა, რომელმაც როგორც ჩანს ჩვენი საუბარი გაიგონა, თუ სწორად მახოვს მას ბლეიკი ერქვა.
ზეინს პასუხი არ გაუცინა, უბრალოდ ჩაიცინა. ბლეიკი ახლა მე შემომიტრიალდა.
-კაი რა ჰარი დაიკიდე, ყეა- უდარდელად მითხრა და მხრები აიჩეჩა.
-ხო ა- ზეინიც გამოსარჩლა
-ჰარიც იგივეს ამბობს შენზე -შევუბღვირე, ვიცი ესენი ჰარის ვერ იტანენ, მაგრამ ის მაინც ჩემი მეგობარია და არ მომწონს, როცა მას შეურაცჰყოფას აყენებენ.
-დამიჯერე გატყუებს, -მითხრა ზეინმა და თვალი ჩამიკრა, რაზეც გამეცინა.
-ამან რა არაფერი იცი?- გაკვირებულმა იკითხა ბლეიკმა და ზეინს შეხედა.
-მოკეტე ძმო-უთხრა ზეინმა და თვალები დაუბრიალა.
-ანაბელ ჰარიმ მაგრად იბოზა...- კიდევ რაღაცის თქმა უნდოდა, მაგრამ ზეინმა არ დააცადა.
-გეძახიან -უთხრა და იქით ანიშა, შემდეგ კი მე შემომიტრიალდა.
-ან გაღიმიე და დავიწყე ის ან მასთან წადი -მითხრა და წარბები ამიწია.
არ მომწონს, როცა არჩევნის წინაშე მაყენებდნენ, მაგრამ არ ვაპირებდი ახლა ზეინის მიტოვებას და ჰარისთან წასვლას. ცოტახნის წინ მაგიდაზე დადებული ჭიკა ავიღე და ზეინს გავუღიმე იმის დასამწკიცებლად რომ მასთან ვრჩები.
ზეინმა გამარჯვებულის ღიმილით გაიღიმა და ფეხზე წამოდგა, ჭიქა აწია და ხმამაღლა წამოთქვა
-ჩვენ გაგვიმარჯოს-ხალხი მასთან შეჯგუფდა.
-ხო, ჩვენ გაგვიმარჯოს-ახლა ფეხზე ლუი წამოდგა -ერთ მიმართულებას გაუმარჯოს-ამის თქმაზე ყველამ ერთმანეთს მიჭახუნეს ჭიქები და შემდეგ არყები გადაკრეს.
ზეინმა ცარიელი ჭიკა ჟურნალების, დაბალ მაგიდაზე ჩამოდგა და ისევ მე მომიჯდა.
-დალიე-მითხრა და არაყზე მანიშნა. არყის ჭიქას დავსუნე და დავიმანჭე.
-ნუ მიყურებ ეგრე,უნდა დალიო -სიცილით მითხრა, სახე ისევ დავმანჭე,მაგრამ თავი დავუქნიე.
სასმელი ისევ დავსუნე,ცხვირი კიდევ უფრო ამეწვა. ჯანდაბა! სამი, ორი, ერთი ჩუმად გადავითვალე და არაყი ავკარი. ხორხი ისე ამეწვა რომ თვალებიდან ცრემლები წამსკდა. ზეინმა ხითხითით ლიმონი შემაშველა, რამაც უსიამოვნო გემო შედარებით გამიქრო. ხელი მახრზე მომხვია და თავი ახლოს მოსწია,როდესაც მივხვდი,რომ უნდოდა ეკოცნა ჯერ ცეცხლი მომედო მთელს სხეულზე,შემდეგ კი მივხდი რომ აქ კიდევ უამრავი თვალი გვიყურებდა,ამიტომ სანამ კოცნას მოასწრებდა თავი დავხარე და ტუჩების მაგივრად შუბლზე მაკოცა
-ოო ანაბელ -ამოიბუზღუნა და თავი გაატრიალა,გამეცინა,აშკარა იყო რომ განაწყენდა,თუმცა არ მინდა ყველამ დამინახოს როგორ ვკოცნი ზეინს,მითუმეტეს,რომ მე და ის ერთად არც ვართ. მგონი.
-ერთ მიმართულებაში რას გულისხმობ? - ინტერესით ვკითხე, მან კი ჩემსკენ შემოიხედა და ჩაიცინა.
- ასე ეძახის ხალხი ჩვენს ბანდას, -ხმადაბლა დაიწყო ახსნა ზეინმა,თან არაყი დაისხა -ფიქრობენ რომ ყველა ერთნაირები ვართ სამეგობროში, ბანდიტები, მოძალადეები, არამზადები და კიდევ ათასი რამ, მოკლედ, ყველას ერთი გზა გვაქ არჩეული ცხოვრებაში, ყველა ერთი მიმართულებით მივდივართ, -გაიღიმა -ცუდი მიმართულებით. - დაამატა და კიდევ ერთი ჭიქა გადაკრა.
-გასაგებია -ამოვილუღლუღე და გავუღიმე,ზეინი სახეზე მომეფერა და სიგარეტი ამოიღო. ერთი ღერი ხელის დაუხმარებლად, პირით ამოიღო შემდეგ კი კოლოფი გამომიწოდა
-გინდა? -ჩავიცინე და უარის ნიშნად თავი გავიქნიე. -კარგი-მხრები აიჩეჩა და ის ის იყო ჯიბეში უნდა ჩაედო, რომ მაქსი სწრაფად სწვდა ხელში და სიგარეტი სიცილით გამოგიჯა ხელიდან. ერთი ღერი ამოიღო, შემდეგ კი კოლოფი ლიამს ესროლა.
-დაიჭირე- ორივემ მზერა ლიამიდან ლუიზე გადავიტანეთ, რომელიც ჩვენთან ძალაინ ახლოს იდგა და ხელში გიტარა ეჭირა. გამიკვირდა, როცა ლუი გიტარით დავინახე, მაგრამ ის უფრო გამიკვირდა ის გიტარა რომ ზეინს გადმოუგდო. თავი გვერდზე გავწიე, რომ გიტარა