22 ივნისი, 2026, M & S, გამარჯობა

წინასწარ მინდა გითხრა — წერა არასოდეს ყოფილა ჩემი ძლიერი მხარე. შეიძლება ეს ტექსტი სრულყოფილად არ გამოვიდეს, მაგრამ ყოველი სიტყვა გულიდან მოდის. უბრალოდ მინდა მოგიყვე, რა ხდება ჩემს გულსა და გონებაში. შეიძლება ვიღაცისთვის ეს უაზროდ ჟღერდეს, მაგრამ

ფანრჯიდან დანახული დრო

ფანჯრიდან ყურება ძალიან მიყვარს, ყოველთვის მიყვარდა მანქანის ფანჯრიდან ცქერა ბავშვობაში, ეს თინეიჯერობაშიც გადმომყვა და მამაჩემის მანქანაში მე ერთადერთი დადუმებული სული ვიყავი ვინც მთელი გზა ფანჯარას არ სწყვეტდა თვალს. რაღაც შთამაგონებელი არის

ფიქრების ზღვაში

თქვენ რა ფიქრებს გაყვებით ხოლმე იმ გზამდე სადაც გზა ორად კი არ უყოფა არამედ ჩიხია?

ბაგრატის ღამე

იმ მომენტში მათთვის აღარავინ არსებობდა, დავიწყებოდათ უკან მყოფი მეგობრები, რომლებიც თვალმოუშორებლად აკვირდებოდნენ ერთმანეთზე უზომოდ შეყვარებულ წყვილს.მათ გარშემო დრო გაჩერდა და დარჩნენ მხოლოდ ორნი.

კოტე

არ მაინტერესებს იმათი აზრი, ვინც თვლის, რომ კატის და ბავშვის შედარება არ შეიძლება. შენ ჩემი შვილი ხარ, რომელიც არ გამიჩენია.

სიზმრად რას ხედავ?

"სიზმრად რას ხედავ ხოლმე, ძვირფასო? დაილექა შენი ქაოსი, თუ ისევ ჯოჯოხეთში ხარ? დაგიბრუნდა ღიმილები, თუ ეს უბრალოდ მისი იმიტაციაა?

სუსხიანი

უყოყმანოდ დავჯდები ფანჯარასთან, კუთხეში, იქ, სადაც არავინ მომაქცევს ყურადღებას, იქ, სადაც მეკუთვნის და ცხელი შოკოლადით გავარვარებულ ფინჯანს შემოვხვევ გაყინულ თითებს. კიდევ ერთხელ შევეცდები ჩემი გადაწყვეტილების სისწორეში დავარწმუნო საკუთარი თავი

ანარეკლი

“…ცივა.. ჩემს სულში თბილა.. ლამფის შუქი სულ უფრო სუსტად ბჟუტავს.. მეძინება..”

"როცა სიკვდილს თავად სიცოცხლე შეუყვარდა"

რა მოხდება, თუ ერთ დღეს სიკვდილი შეჩერდება?.. თუ ის, ვინც საუკუნეების განმავლობაში დაუნდობლად აკითხავდა ყველას, პირველად დაფიქრდება საკუთარ თავზე? პირველად დაინახავს დედის ცრემლებს, ბავშვის ღიმილს, ცისფერ პეპლებსა და ყვავილებით სავსე მდელოს?ეს არის

ფრაქტალები

-დიდი დრო გავიდა... ახალგაზრდა მამაკაცი ქალის გვერდით ჩერდება და ზღვას გაჰყურებს. ანას მისკენ არც კი გაუხედავს, თუმცა ხმა მაშინვე იცნო. სხეულში მსუბუქმა ჟრუანტელმა დაუარა, აღარც კი ახსოვდა ეს შეგრძნებები.