"სად დამეკარგე შე მავნე?!"

შენს სხეულში კი ჩემი სისხლიც არ დარჩა. “სად დამეკარგე შე მავნე?!” მესიჯი ჯერ კიდევ გაუხსნელია.

კიბე

მზის ჩასვლისას კიბეებთან თუ არ დაგხვდები გეცოდინება რომ უჩემოდ უნდა შეხვდე კვლავ დაღამებას ვერც იმედების სასაფლაოს მიადგები იმ იმედით რომ ვარდებს მოწყვეტ და დავბრუნდები

დაუსრულებელი მოლოდინები (+18) II ნაწილი

ზოგჯერ სიყვარული ის არ არის, როცა ადამიანს მხოლოდ ნათელ დღეებში ირჩევ. სიყვარული ის არის, როცა იცი, რომ მის ცაზე შეიძლება ისევ გაჩნდეს ქარიშხალი… და მაინც რჩები. ელოდები. და როცა დაბრუნდება, კარს უღებ და ეუბნები— „მოდი. სახლში ხარ.“

დაუსრულებელი მოლოდინები (+18) I ნაწილი

და არის სხვა ოცნებები — უფრო მძაფრი, უფრო მტკივნეული. ისინი ისე გინდა, თითქოს მათ გარეშე რაღაც გაკლია, მაგრამ გულის სიღრმეში მაინც იცი, რომ არ აგიხდება. არა იმიტომ, რომ სუსტი აღმოჩნდი. არა იმიტომ, რომ საკმარისად არ იბრძოლე. უბრალოდ, ზოგიერთი ოცნება

შენ გეკუთვნი საქართველო!

ვუთხარი საქართველო მენატრებათქო,ხელი უგულოდ ჩაიქნია,არც გამკვირვებია,ამ ტკივილს მხოლოდ ის ადამიანი გაიგებდა ვისაც დასაფიცებლად ლურჯი ცა აქვს.

გავა დრო და მიხვდები…

და ბოლოს მაინც ჩემი ბრალია. ჩემი ბრალია რომ ბოლომდე მოგენდე. გაგიზიარე ყველა ის უფიქრებელი ფიქრი რასაც ჩემს თავთანაც კი ვერ ვიძახდი ხმამაღლა. გაპატიე უამრავი შეცდომა რომელსაც უახლოესი მეგობარი არუნდა უშვებდეს. ჩემს თავს ვეუბნებოდი, თუ ბოდიშს

სიყვარულის პასუხი

ერთხელაც დამისვეს ასეთი კითხვა “რას ნიშნავს შენთვის სიყვარული” მეკი გავშეშდი. ისეთი წინადადება ვერ მოვიფიქრე, რომელიც შენთან რაღაც კავშირში მაინც არ იყო. ვთქვი არ ვიცითქო… არადა ამ კითხვაზე პასუხი არაერთხელ გამიცია ჩემს თავში. სიყვარულს ვერ

22 ივნისი, 2026, M & S, გამარჯობა

წინასწარ მინდა გითხრა — წერა არასოდეს ყოფილა ჩემი ძლიერი მხარე. შეიძლება ეს ტექსტი სრულყოფილად არ გამოვიდეს, მაგრამ ყოველი სიტყვა გულიდან მოდის. უბრალოდ მინდა მოგიყვე, რა ხდება ჩემს გულსა და გონებაში. შეიძლება ვიღაცისთვის ეს უაზროდ ჟღერდეს, მაგრამ

ფანრჯიდან დანახული დრო

ფანჯრიდან ყურება ძალიან მიყვარს, ყოველთვის მიყვარდა მანქანის ფანჯრიდან ცქერა ბავშვობაში, ეს თინეიჯერობაშიც გადმომყვა და მამაჩემის მანქანაში მე ერთადერთი დადუმებული სული ვიყავი ვინც მთელი გზა ფანჯარას არ სწყვეტდა თვალს. რაღაც შთამაგონებელი არის

ფიქრების ზღვაში

თქვენ რა ფიქრებს გაყვებით ხოლმე იმ გზამდე სადაც გზა ორად კი არ უყოფა არამედ ჩიხია?