რიონის პირას //სრულად//

აპრილის ცას ისევ შეეკრა კოპები და კოკისპირულად წვიმდა სოფელში.ნისლი გარს მოხვეოდა ირგვლივ ყველაფერს და თითქოს ანიშნებდა ყველას გამოდარებას არ ვაპირებო.გიალო მილხანი მომკვდარა,ძაძებით შემოსილა მთელი ღები.უყვარდა ყველას,კარგი კაცი იყო,ან უბრალოდ სახლს

ბედის ირონია 19 თავი

წვიმა გაძლიერდა, ამიტომ მარიამმა ვაჩეს ბაღში წაყვანა გადაიფიქრა და სწორედ მაშინ როცა უკან მიტრიალება გადაწყვიტა მის გვერდით მანქანა მკვეთრი დამუხრუჭებით გაჩერდა.

საჩუქარი მეტროდან

როგორ დაგამახსოვრდათ თქვენი ცხოვრების ყველაზე უიღბლო დღე? ძვირადღირებული მობილური უნიტაზში ჩაგივარდათ? ჯეკპოტის მოსაგებად ერთ რიცხვში შეცდით? იქნებ პენტჰაუზში თქვენს ბინას მეხი დაეცა, ან ახალშეძენილი ფეხსაცმელი ძაღლმა ვახშმად მიირთვა? ვინ იცის.

განწირული პაიკი, თავი 15

ხელები უკანკალებდა და პირი უშრებოდა ისე უნდოდა დალევა, მაგრამ იმ ღამის შემდეგ დაიფიცა, რომ სასმელს არ მიეკარებოდა. ო, ღმერთო, როგორ უნდოდა, მხოლოდ ერთი წვეთი, ერთი ყლუპი, ერთი ჭიქა... და საღად აზროვნებას შეძლებდა, გაეფანტებოდა ეს ბინდი გონებას რომ

ჩუმი დაპირებები (თავი 2)

სამსახურში ნატას დაბრუნება მოულოდნელი იყო. მხოლოდ მისთვის და არა გარშემომყოფებისთვის. ორ კვირაზე მეტი გასულიყო ნიკოს ამბისგან.  ამინდიც არ აპირებდა გამოდარებას. სუსხიანი ნიავი დაჰქროდა მის სახლსა და ოთახში, მაგრამ შერეოდა სიმწვანე ბალახს.

ბედის ირონია 18 თავი

-თვითონ რა იგრძნო ნეტა, როცა პირველად დაგინახა?! -უკვე გვიანია! დავიძინოთ! -ბედისწერააა- აღფრთოვანებული ტონით თქვა ანამ და აღელვებული ფეხზე წამოდგა -გინდოდა გეთქვა ბედის ირონია?!- მოიღუშა მარიამი

ხუთი წამი (თავი 2)

საზღრვრული პიროვნული აშლილობა დამიდგინდა, ვუსმენდი ყველას ტკივილებს ყველას გაჭირვებას და ვცდილობდი ყველა დამემშვიდებინა, ეს გზაზე ხდებოდა, სრულიად უცნობი მოხუცი მოდიოდა და ყვებოდა თავის გაჭირვებულ ცხოვრებას, ალბათ მოქმედებდა ჩემს გადაღლილ

90 წუთს მიღმა (სრულად)

ღამის ცა პროჟექტორების თეთრი შუქისგან გათეთრებოდა, თითქოს ვარკვლავებმაც კი დათმეს ადგილი ამ ერთი საღამოსთვის. ტრიბუნებზე ათასობით დროშა ფრიალებდა. წითელი, თეთრი, შავ-ყვითელ-წითელი,.. ორი ქვეყნის ფერები ერთმანეთში ირეოდა, მაგრამ ერთ კუთხეში, სადაც

განწირული პაიკი, თავი მე-14

— იმედია მამაჩემის ვალი გადახდილია. კაცს სუნთქვა შეეკრა. — ლილი, მე... — გთხოვ. ერთმა სიტყვამ გააჩუმა.

კავშირი

ხშირად უთქვამთ მასწავლებლებს ჩემზე, წინა საუკუნის მოსწავლე ხარო, არასდროს მიკითხავს მიზეზი, ვხვდებოდი სიბეჯითის გამო ამბობდნენ ასე.მართლაც, არ ვამჟღავნებდი, თუმცა ჩემთვის მეასე ხარისხოვანი იყო ბიჭები და გართობა, ხშირად ვხუმრობ, ჩემი მეგობრების