ჩიხი / მოპარული ფიგურები II

ელმა ღრმად ამოისუნთქა და ისევ ჩაბნელებულ პარკს გახედა. მის გონებაში წარმოსახვითი ჭადრაკის დაფაზე, ფიგურებმა იწყეს კუთვნილი ადგილების დაკავება. საბოლოოდ რომ განლაგდნენ ბრძოლის მოედანზე, თეთრი პაიკი თამამად დაიძრა ადგილიდან და პირველი სვლა გააკეთა.

მოვა მაისი

მოვა მაისი და მოიტანს დარდებს ნისლიანს. მოვა მაისი და წვიმები იმედების ნაკვალევს წაშლის.

სანამ თავისუფლებას დავიბრუნებ (თავი 3)

ოთახში დაბრუნებულმა ნინამ კარი მიხურა და საწოლზე ჩამოჯდა. დღეს ბავშვების ხმები მოისმინა. გაიგო, რომ კარგად იყვნენ. რამდენიმე საათით მაინც შეძლო სიცილი და იმაზე ფიქრი, რომ რაც ხდებოდა, ცოტა ხნით გვერდზე გადადო.

“ხეს ნუ დაეჯახები” I

სამივე გამოცდა რომ უკან მოვიტოვე, ბედნიერი და მოცლილი სულ გარეთ ვიყავი. სანამ ჩემები შვებულებას აიღებდნენ და დასასვენებლად წავიდოდით, მანამდე მე და განო ჩვენს უბნელებთან ერთად ხან ფეხბურთს ვთამაშობდით, ხან ქალაქში დავსეირნობდით. ერთ დღეს პარკში

ჩიხი / მოპარული ფიგურები I

ტკაცუნი განმეორდა, თითქოს ვიღაც ან რაღაც ხმელი ხის ტოტებზე დააბიჯებდა. ცივმა ჟრუანტელმა კისრიდან დაუარა და მთელ სხეულს მოედო შხამივით. - საააიიიმოოოონ! შემოესმა შემპარავი ხმა შორიახლოდან. დამფრთხალი მაშინვე ფეხზე წამოვარდა. - გეყოს

შავი ხეობა (13, 14, 15)

დილით ხეობა ისევ ნისლში იძირებოდა. ღამის წვიმას გზებზე თხელი, შავი გუბეები დაეტოვებინა. მანგანუმის მტვერი წყალს შერეოდა და ტროტუარებზე მუქ ნაკადულებად მიედინებოდა — თითქოს ქალაქი ყოველ დილით საკუთარი გულიდან ამოღებული მიწიდან იბანდა ხელს, თუმცა

"ერთი დაპირება" (ნაწილი II)

მისი წასვლის შემდეგ წლები დამჭირდა, ჩემში ძალა მეპოვა...ძალა იმისა, რომ გადავრჩენილიყავი...ძალა იმისა, რომ ისევ დავმდგარიყავი ფეხზე...თითქოს ყველაფერი თავიდან უნდა მესწავლა...სიარული...სუნთქვა...ლაპარაკი...ღიმილი...და ცხოვრებაც კი...

ოქროსფერი რეცეპტი (ნაწილი 6)

გიორგი ნიკოლასის დანახვაზე მაშინვე ფეხზე წამოხტა, პირდაპირ კარისკენ წავიდა და ნინის წინ დადგა, ნინი დაბნეული იდგა. სახეზე აშკარად ეტყობოდა, რომ ნიკოლასის დანახვა სულაც არ ესიამოვნა.

სანამ თავისუფლებას დავიბრუნებ (თავი 2)

მეორე დილას ნინა უჩვეულო ხმაურმა გააღვიძა. თავიდან რამდენიმე წამი გაუნძრევლად იწვა და ცდილობდა, გაეხსენებინა, სად იყო. ჭერს უცნაური მზერა მიაპყრო, შემდეგ კი ოთახს თვალი მოავლო. ნაცრისფერი ფარდები, მძიმე ხის კარადა

"სიყვარული თვით რაფლეზია" (+18)

ცდილობდი დამშვიდებულიყავი და ისევ წარვდგენილიყავი მამაჩემის წინაშე - კაცის, რომლისაც ბოლომდე მჯეროდა, რომ ამ ყველაფერს არ გააკეთებდა. უბრალოდ, ბოლო სეანსის დროს ცოტათი დაღლილი მომეჩვენა, მაგრამ ეს სამსახურის გამო მეგონა. რას ვიფიქრებდი, თუ იმას