ზავი საკურთხეველთან [თავი 5]

იმ ღამეს პირველად იცინეს ერთად, არა იმიტომ, რომ ქორწილ ბედნიერი იყო,არამედ იმიტომ, რომ ამ ყველაფრის მიუხედავად, მათ შორის რაღაც ძალიან ნელა იცვლებოდა. ორივეს ეშინოდა იმის აღიარების, თუ რა შეიძლებოდა ეს ყოფილიყო.

ზავი საკურთხეველთან [თავი 4]

ანდრეი მანქანაში იჯდა და მათ უყურებდა. ბიჭმა ანინეს ხელი ჩამოართვა, შემდეგ კი ისე გაუღიმა, როგორც ადამიანს, რომელსაც დიდი ხანია იცნობდა.ანდრეის მზერა გაუმკაცრდა, მოულოდნელად მიხვდა, რომ ლევანის მიმართ გაღიზიანება არაფერი იყო იმასთან შედარებით, რასაც

ზავი საკურთხეველთან [თავი 3]

შენ თვითონ მითხარი, რომ ჩემს შეშინებას არ აპირებდი. ანდრეიმ ყბა დაჭიმა. ლევანმა გახედა და ჩუმად ჩაიცინა. -მგონი, ბოლოს და ბოლოს იპოვე შენი მარცხი, ანდრიუშა. ანდრეი გაჩერდა. ნელა შემოტრიალდა.

ზავი საკურთხეველთან [თავი 2]

-რამდენი ხანია მანდ დგახარ? — ცივად ჰკითხა კაცმა. -იმდენი ხანი, რომ დავრწმუნებულიყავი ჩემზე სხვებთან ისე ლაპარაკობ, თითქოს საერთოდ არ ვარსებობდე. ანდრეის წარბი ოდნავ აეწია. ანდრეი რამდენიმე წამით ჩუმად იყო. -ჩამოდი. -ბრძანებაა? -თხოვნაა.

ხუთი წამი (თავი 6)

– მეხუმრები? უცნობს ცოლად როგორ გავყვე? ან ეს ხომ სულელური იქნება?! – ყველა გაგიჟდება! – ამას ყველას გამო აკეთებ? ან საერთოდ სერიოზულად საუბრობ? - არასერიოზული ნამდვილად არ ვარ... - ორი კვირა გავატარეთ ერთად მხოლოდ!

ბედის ირონია 24 თავი

მისი კითხვა უპასუხოდ დატოვა ზურამ და კარგა ხნის სიჩუმის მერე მაქსიმალურად მშვიდი ტონით უთხრა -ზუსტად არ ვიცი შენ და მარიამს რა გაკავშირებთ მაგრამ... -წარსული!- წინადადების დასრულება რ აცადა ალექსმა- მხოლოდ წარსული მამა! სხვა არაფერი! საერთოდ არაფერი

შენზე ლოდინში

მაგ შავ თვალებში ვიძირები, ჟამთასვლის ბოლოს, როცა ვიწამე სიყვარული და შენ არ მყავდი, მე უშენობა მოვიხადე თალხად, საჩემოდ, როცა დრო იყო შუაღამე შენთან შეხვედრის.

რაც ჩვენს შორის დარჩა (სრულად)

ოთხი წელი გავიდა მას შემდეგ, რაც ბოლოს ვნახე. ზუსტად ოთხი წელი, სამი თვე და თორმეტი დღე. არ ვიცი, რატომ მახსოვს ზუსტად. ალბათ იმიტომ, რომ ზოგიერთი თარიღი კალენდარში კი არა, გონებაში რჩება.

პატარა ქალბატონი ( სრულად )

_ დედა!.. – წამოიყვირა ანინამ და მუხლები მოეკვეთა. _ წაიყვანეთ, ღმერთმა ხელი მოგიმართოთ, ნუ შეგვარცხვენთ! – ამოიტირა ნინამ და აფორიაქებულმა კაბის ბოლოში ჩაიქნია ხელი. იმ ღამით ანინა მენაბდე მამის სახლიდან გაიტაცეს. მანქანის საბურავებმა აპრილის სველი

ზავი საკურთხეველთან [თავი 1]

მისაღებ ოთახში მთელი ნაკანთა საგვარეულო შეკრებელიყო და დაძაბული სახით განიხილავდნენ რაღაცას, ღამის სამ საათზე მხოლოდ მათი ფანჯრიდან გადიოდა სინათლე. ოთახის კუთხეში საწყლად მიკუნჭულიყო ცისფერთვალება კაფანდარა გოგონა - ანინე ნაკანი და ცრემლიან თვალებს