სიჩუმით განადგურება.(სრულად)

-ზოგჯერ გზა არ მთავრდება ისე როგორც თავად დაგეგმე და ამიტომ გზიდან გადახვევასაც უნდა ელოდო, დარწმუნებული ვარ ბედისწერას ერთ დღეს შეეგუები.

ჩემი ცხოვრების ყვითელი ბარათი (16 თავი)

ამბობენ ადამიანის წასვლას განსაკუთრებული ტკივილი მოაქვს და სიცარიელეს ტოვებსო. ზოგჯერ სწორედ მაშინ მიდის საყვარელი ადამიანი, როცა ყველაზე მეტად გვჭირდება გვერდით და ხანდახან ამ წასვლას იმით ამართლებენ რომ მოგვიანებით დაბრუნდებიან, რომ ახლა არ არიან

უკანასკნელი კანდიდატი (თავი 6)

_სად იყავი? _ანიტა გავაღვიძე, საკომფერენციო ზარი ჰქონდა და ჩასძნებია._სწრაფად მოახსენა თაკომ. გიგიმ თავი ოდნავ გადახარა. წამით არაფერი უთქვამს. მერე კი ნელა, ზედმეტად მშვიდად წარმოთქვა: _კვირას, დილის ექვს საათზე საკომფერენციო ზარი ჰქონდა… და

რეპუტაციის თამაში 11 (დასასრული)

_გილოცავ, მიშო. მოიგე._მისკენ შებრუნდა, ისეთი განადგურებული სახით, რომ მამაკაცს გული გაუტყდა._საბოლოოდ, სრულად გაიმარჯვე. მე ყველაფერი დავკარგე - ჩემი კომპანია, რეპუტაცია, დამოუკიდებლობა - ყველაფერი, რისთვისაც წლები ვიბრძოდი. ყველაფერი გაქრა. ასე

დამალული სიმართლე (თავი 6) 18+

-საიდან და... რეზის აღარ დასცალდა სიტყვის დასრულება.კარი გაიღო და თხელი,სიფრიფანა მაღალი წაბლისფერ თმიანი გოგონა გამოჩნდა.ლამაზი არა ულამაზესი იყო,თხელი მოგრძო სახე,რაღაცნაირი თეთრი,უფრო ფერმკრთალი,ნუშისებრი თაფლისფერი თვალები ინტერესით და სინაზით

ალისფერი გულები (მეორე თავი)

შაბათი დღე იყო, ამიტომ ძილს თავი აღარ დააღწია და მორფეოსის ნაბოძებ სიზმარში ხეტიალი გააგრძელა. ისევ ლამაზ მინდორში იყო, თუმცა ამჯერად წამოწოლილიყო, ზეცას აჰყურებდა და რაღაც მელოდიას ღიღინებდა. ნაზი ნიავი მაღალ ბალახს ლაზად აქანავებდა; ზღვის ტალღებს

უკანასკნელი კანდიდატი (თავი 5)

_მე გვერდით ნიომერში ვარ…_უხერხული სიჩუმე დაარღვია ანიტამ_ჩვენი შეკვეთები აერიათ… აკაკიმ ბურგერს დახედა. მერე ისევ ანიტას. თითქოს არჩევანს აკეთებდა საჭმელსა და მას შორის. საბოლოოდ ერთი ნაბიჯი წინ გადადგა და ზღურბლს გადააბიჯა. ანიტა შეცბა, მისმა

სიყვარული თავისას არ ეძიებს

როცა არ გიყვარს, ნებისმიერ დროს შეგიძლია ადგე და წახვიდე, დაიცვა შენი უფლებები, სურვილები და პრინციპები. როცა გიყვარს კი სულ სხვაგვარადაა საქმე: მიდიხარ, მაგრამ ფეხები უკან გრჩება; კამათში იმარჯვებ, მაგრამ თავს დამარცხებულად გრძნობ; მას სტკენ და შენ

სულ მე’ფერები მეორე თავი(IV ნაწილი)

სრულიად მარტო,მთელი ძალით ვგლეჯდი მიწიდან მწვანე,შხამიან მცენარეს.ყოველ კვირას აქ ვიყავი და არაფრის დიდებით არ შორდებოდა მამას.ყოველ კვირას ვგლეჯდი და ვანადგურებდი მათ,მაგრამ ისევ ისე მხვდებოდა.მათი ნატამალიც რომ აღარ დავტოვე,წელში მოხრილი დ

ღმერთო, მაპატიებ?!

ღმერთო, მაპატიებ?! გთხოვ მომისმინე, მე ხომ შენი შვილი, შენი ხელის პატარა ქმნილება ვარ. ბევრ რამეზე მინდოდა დამეწერა, ღმერთო იმდენზე, რომ… იმდენზე რომ ერთი საუკუნე არ მეყოფა.