გზა შენამდე (თავი მეხუთე)

- რა იყო, შენი ცოდვების მოსანანიებლად მოხვედი, დაიკო? ეს ხმა, ეს ტონი, ეს ადამიანი. ისევ დააპატარავა ლილე მისმა გამოჩენამ. ისევ უსუსურ გოგოდ აქცია. იმ პატარა ლილედ. - მენატრებოდი. შენი სუნი მენატრებოდა. როგორი იყო, როგორ გაატარე ეს თავისუფლების

"მზესუმზირა,რომელსაც ღიმილი აქვს"

ადამიანები მთელი ცხოვრება რაღაცას ვეძებთ-სიყვარულს,ბედნიერებას,მიზეზებს არსებობისთვის…და ხშირად რაღაც უბრალოსაც კი... ზოგისთვის უბრალოება დილის ყავაა... ზოგისთვის-ფანჯარაზე წვიმის ხმა...

ჩემი პირადი მცველი 11

ექოსკოპიაზე ნაყოფი უკვე დიდი იყო,ჩანდა პატარა არსება,როგორ მოძრაობდა მის სხეულში,მოისმინა გულის ცემა,რომელიც ძალიან ამაღელვებელი აღმოჩნდა.

თილისმა (7 თავი)

იმ ადგილიდან სადაც მანქანა იდგა დაახლოებით ათ მეტრში უცნაური რამ ვიპოვნე. გაოგნებულმა მობილური ამოვიღე და ფოტო გადავუღე. უზარმაზარი ნაკვალევი იყო, ფეხი იმ კვალში ჩავდგი და ნერვიულად ჩამეცინა. ეს არსება ჩემზე ალბათ სულ ცოტა ერთი მეტრით მაღალი უნდა

,,ისევ აყვავდება იასამანი'' (მესამე ნაწილი)

დილით ნათიას ჯერ კიდევ ეძინა,შალვამ ოთახში რომ შეაკითხა,მხოლოდ ახლა დააკვირდა რომ მისი სიფრიფანა გოგო,დაქალებულიყო,სახეზე ახალი ღარები გასჩენოდა,მისი უდარდელობა სადღაც გამქრალიყო და ძილშიც კი იტანჯებოდა.უნდოდა ეტირა მაგრამ ამ დროს ნათიას გაეღვიძა.

ჩემპიონი (ნაწილი 19 - დასასრული)

მარიამი რამდენიმე წამით გაშეშებული იდგა, წვიმა სახეში ეხეთქებოდა, ფეხებთან კი სისხლიანი წყალი გუბედ გროვდებოდა, ხან ირაკლის უყურებდა, ხან მამამისს..თითქოს გონება უარს ამბობდა იმის დაჯერებაზე რასაც ხედავდა, შემდეგ უცებ გამოფხიზლდა.

ჩვენს შორის ოთხი წელი - თავი 3

და პირველად მართლა შეეშინდა ამ აზრის. იმიტომ რომ თუ ეს სიმართლე იყო… მაშინ ელენეც რეალური იყო. ყველაფერი რეალური იყო.

პირველი (სრულად)

- მგონი მაკოცა - რა? - ხო, მგონი მაკოცა - რას ნიშნავს გაკოცა? ანუ ისე როგორც.. - როგორც პატარა ბავშვს, უბრალოდ ტუჩებით ტუჩებზე. - მობეზრებულად ავატრიალე თვალები.

ჩემი პირადი მცველი 10

_ ჯანელიძეს ვინ ახლავს შემოვიდეს.- გასძახა კართან რიგში მდგომ ადამიანებს. მანანა კაბინეტში შემოვიდა. _ რა ხდება?_ შეშინებულმა იკითხა მანანამ და ლიას გადახედა,რომელსაც სახეზე ფერი არ ედო.

დაუნდობელი სული.(სრულად)

სიმშვიდის შესანარჩუნებლად ვიწრო-ვიწრო გზებით ვიარეთ...მართლაც და ის ვიწრო გზებიც აყრილ-დაყრილ ძნელად სავალი გზა იყო,ბევრჯერ ადიდდა ჩემი ცხოვრების მდინარე და მზად იყო ჩემს წასალეკად უნდოდა ჩავეყლაპე კიდეც მაგრამ შენ იდექი ჩემს გვერდით და შენი ძალა