"სიყვარული თვით რაფლეზია" (+18)

ცდილობდი დამშვიდებულიყავი და ისევ წარვდგენილიყავი მამაჩემის წინაშე - კაცის, რომლისაც ბოლომდე მჯეროდა, რომ ამ ყველაფერს არ გააკეთებდა. უბრალოდ, ბოლო სეანსის დროს ცოტათი დაღლილი მომეჩვენა, მაგრამ ეს სამსახურის გამო მეგონა. რას ვიფიქრებდი, თუ იმას

იქნებ, ჯერ კიდევ (1)

კაცი წატორტმანდა, იატაკზე ჩასრიალდა ძალა წართმეული. ტვინში კადრებად დაიწყო ქექვა იქ სადაც დიდი ხანია არაფერი უძებნია-წარსულში. მანქანა კი მიქროდა ტრასაზე. ლუკას დიდი ხანია ეძინა უკანა სავარხელზე. ფიქრია მალ-მალე გადახედავდა მძინარეს და თვალებით

"ერთი დაპირება" ( ნაწილი I )

ზოგჯერ ერთი ჩვეულებრივი დღე საკმარისია იმისთვის, რომ მთელი ცხოვრება შეცვალოს...მაშინ ჯერ არაფერი ვიცოდი...არ ვიცოდი რა მელოდა...არც ის ვიცოდი, რას წამართმევდა ის დღე...და არც ის...როგორ შევძლებდი გადარჩენას...

სანამ თავისუფლებას დავიბრუნებ (თავი 1)

ოცდათოთხმეტი წლის ასაკში ზუსტად იცოდა, როგორ უნდა მოქცეულიყო ასეთ გარემოში. როგორ გაეღიმა, რამდენ ხანს გაეგრძელებინა საუბარი ადამიანთან, რომლის დანახვაც სინამდვილეში საერთოდ არ უხაროდა. შავი, დახვეწილი კაბა ეცვა. თმა მაღლა აეწია, ყელზე კი მხოლოდ

ვარსკვლავიდან ვარსკვლავამდე ( სრულად )

-ეგ გადაჭრის გზა იმას მოიაზრებს, შენი გრძნობებს გაუმხილე ნიკოსო ?-თავი დაუქნია ირაკლიმ, თან ტილო აიღო და მაგიდის წმენდას შეუდგა, ნუცი დაფიქრდა, სამი წამი ხმა არ ამოუღია, ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი, ძლივს ამოისუნთქა - მარტო მომისმინე, შეგიძლია? არა

Fall Nr 22.02 საქმე 22.02 ნ'ანო (სრულად)

სარკმელთან მდგომი მხოლოდ ინსტიქტით თუ აღიქვამდა გარეთ არსებულ განათებებს,წვიმისგან რომ დასველებულიყვნენ,თენდებოდა,ყოველთვის უყვარდა თუ რიჟრაჟზე გამოეღვიძებოდა,იცოდა, ჯერ კიდევ ჰქონდა ყველაზე ტკბილი ძილის ნახევარი საათი,ვიდრე მაღვიძარა გამოიწვევდა

მე მიყურე! მეშვიდე თავი

​აღარ შემიძლია უკვე, გაჩერდი ბოლო-ბოლო! რა პატარა ბავშვივით იქცევი, ზრდასრული ქალია, ცხოვრება აქვს. შენს გარდა ყავს დედა, და ასევე მეგობრები , რომლებზეც უნდა იზრუნოს, – შეუღრინა ლადომ.

შავი ხეობა (10, 11, 12)

დემეტრემ ეს ჯერ კიდევ მაშინ იცოდა, როცა სახლიდან გამოსვლისას რამდენიმე წამით ზღურბლთან შეყოვნდა. ხელი კარის სახელურზე ეჭირა და სიბნელეში უსმენდა საკუთარ სუნთქვას. ბოლო წუთამდე არ ჰქონდა გადაწყვეტილი, ღირდა თუ არა იქ მისვლა

ქვიაღმაში(ნისლში) დაკარგული კესანები

და მიუხედავად იმისა რომ მშობლებს დაბადებისას სხვა სახელი აურჩევიათ ჩემთვის, ჩემს გულში სადღაც ღრმად ყოველთვის ყვავის კესანე, არა როგორც მოგონებად არამედ სულიერ მდგომარეობად, როგოც ის ნაწილი ჩემში რომელიც არასდროს სრულდება, არასდროს ქრება, უბრალოდ

კიბე

მზის ჩასვლისას კიბეებთან თუ არ დაგხვდები გეცოდინება რომ უჩემოდ უნდა შეხვდე კვლავ დაღამებას ვერც იმედების სასაფლაოს მიადგები იმ იმედით რომ ვარდებს მოწყვეტ და დავბრუნდები