ხუთი წამი (თავი 9)

- უღრმესი მადლობა, დარწმუნებული ვარ ისედაც არ გაკლიათ შრომა, ეს ელემენტარული მეც შემიძლია და რატომაც არა? — მოიქცია ქალის ხელები ხელებში და ღიმილით გაუზიარა აზრი - აქ ჩვენ ყველას ჩვენი საქმე გვაბარია, ვერ გეტყვი, ზიზღით ვაკეთებ-მეთქი ამ

შავი ხეობა (7, 8, 9)

ეს მოგონება მისთვის დანაშაულის გრძნობა არ ყოფილა. ჯერ არა. უფრო ძველი, გაუგებარი, ტკივილნარევი იარა იყო. მან არ იცოდა, რას ელოდა დემეტრე იმ ღამეს. არ იცოდა, რა მოხდა იმ წუთებში, როცა ის არ მივიდა. და არც ის იცოდა, რომ დემეტრესთვის ეს კითხვა თორმეტი

თილისმა (11 თავი)

უკან_ უკან დავიხიე, შემდეგ ზურგი ვაქციე იმ ოხერ სარკოფაგს და დამფრთხალი ნადირივით მოვკურცხლე საკუთარ საძინებელში. წიგნის ბიბლიოთეკაში დაბრუნება არც კი გამხსენებია.

ვილაპარაკოთ

და თუ ვერ შევცვლით ამ სამყაროს მხოლოდ საუბრით, არაფერია, სულაც არ ღირს ამაზე დარდი... ისიც იკმარებს, რომ ეს ღამე ისევ გათენდა და მარტოობის ნაცვლად თუნდაც ამაღამ მყავდი....

ერთი ნაბიჯი დილამდე

გაფრენა არა, წასვლა გსურს... ცოტას დაიცდი იქამდე... საზღვრებს არასდროს დაანგრევ, ერთი ნაბიჯი დილამდე....

ჩემი დემონი

აღარ დავეძებ ოცნებებს, ახლა სიმშვიდე სად არის. სარკიდან მიმზერს, მაფასებს, ჩემი დემონი ლამაზი.....

მზის სალოცავი

მზე ჩადის, გულმაც შეწყვიტა ფეთქვა. ქურუმი ცეკვას ასრულებს ახლა. და მე ვოცნებობ, შეგხვდები ნეტავ? დროის, ზეცის და სამყაროს გაღმა....

ღრუბლებს მაღლა

ღრუბლებს მაღლა, ნისლიეთში, უკრავს, უკარავს გიტარა, ღრუბლებს მიღმა გოგო ცხოვრობს, გოგო თვალებბრიალა..

....

ხოდა უფრთოდ ავყვები, ზეცას ბოლო სიტყვიდან... ვდარდობ, ვერ გამიხსნებ, ისე გავალ მიწიდან.....

...

ჰოდა, დარდი, დარდის მეტი არაფერი არ ვარ.... ერთი მუჭა ჟანგბადია და სუნთქვისთვის კმარა....