ღამეს…

იცი ხანდახან მენატრები, ხანდახან მიყვარხარ და როცა შენ არახარ სათქმელს სულ ვინახავ… ვითვლი წამებს და სურვილად გინახავ უშენო დღეების ცა, ცრემლი მინახავს

მზისფერი

გაჩუმდა, კლინიკას ახედა... დავითიც უცნაურმა სევდამ შეიპყრო. შეეძლო, არც მოსულიყო, არც გამოლაპარაკებოდა, საერთოდაც არ დალოდებოდა ლაშას და წასულიყო, მაგრამ თვითონაც არ იცოდა, რატომ მოუნდა ეს საუბარი. — და რა დაემართა? — ნერწყვი ძლივს გადააგორა, რაღაც

ბედის ირონია 20 თავი

-ახლა უფრო მეტად გაგაკონტროლებენ -ვიცი მაგრამ... -მაგრამ რააა?! -ალექსანდრეს უკვე ველაპარაკე ამ საკითხთან დაკავშირებით -სერიოზულად?!- გაოცდა ანა -ვუთხარი ჩემგან და ვაჩესგან თავი შორს დაეჭირე-მეთქი -რატო? -ასე იყო საჭირო და იმიტომ!-მოიღუშა მარიამი

სიყვარულის პასუხი

ერთხელაც დამისვეს ასეთი კითხვა “რას ნიშნავს შენთვის სიყვარული” მეკი გავშეშდი. ისეთი წინადადება ვერ მოვიფიქრე, რომელიც შენთან რაღაც კავშირში მაინც არ იყო. ვთქვი არ ვიცითქო… არადა ამ კითხვაზე პასუხი არაერთხელ გამიცია ჩემს თავში. სიყვარულს ვერ

"ოთხმოცდახუთი მიზეზი,რომ შემყვარებოდი" (ნაწილი I)

იმ დღეს, როცა შენ გაგაცანი, ვინატრე, ნეტა საერთოდ არ შემხვედროდი ოდესმე-მეთქი.სიყვარულის არასდროს მჯეროდა ისე, როგორც ფილმებში აჩვენებენ.არ მჯეროდა იმ ერთი შეხედვის, რომლის შემდეგაც სამყარო ჩერდება.არც იმ გულის ფრიალის, ადამიანმა რომ არ იცის, რა

სარკმელი წარსულში (სრულად)

აპრილის საღამო, რესტორნის ვიტრაჟებს მიღმა, ძვირფასი მელანისფერი ხავერდივით იღვრებოდა. მთაწმინდის შუქები ისე კაშკაშებდა, თითქოს ქალაქს ძვირფასი ყელსაბამი მოარგესო. რესტორნის დარბაზში, სადაც ჰაერი ძვირადღირებული პარფიუმისა და დაძველებული ღვინის

განწირული პაიკი, თავი 15

ხელები უკანკალებდა და პირი უშრებოდა ისე უნდოდა დალევა, მაგრამ იმ ღამის შემდეგ დაიფიცა, რომ სასმელს არ მიეკარებოდა. ო, ღმერთო, როგორ უნდოდა, მხოლოდ ერთი წვეთი, ერთი ყლუპი, ერთი ჭიქა... და საღად აზროვნებას შეძლებდა, გაეფანტებოდა ეს ბინდი გონებას რომ

რიონის პირას //სრულად//

აპრილის ცას ისევ შეეკრა კოპები და კოკისპირულად წვიმდა სოფელში.ნისლი გარს მოხვეოდა ირგვლივ ყველაფერს და თითქოს ანიშნებდა ყველას გამოდარებას არ ვაპირებო.გიალო მილხანი მომკვდარა,ძაძებით შემოსილა მთელი ღები.უყვარდა ყველას,კარგი კაცი იყო,ან უბრალოდ სახლს

ჩუმი დაპირებები (თავი 3)

დილით ისევ სამზარეულოში იყო. მათი დამხმარის, ირინას, მოძრაობებს ადევნებდა თვალს. ჩაფიქრებულიყო…ფუტკრებივით ირეოდა მის თავში აზრები. ქალიც, თითქოს სპეციალურად, შემაწუხებლად ნელა ალაგებდა მაგიდას. -არ ისაუზმებ? - კითხა ირინამ. ყურადღება რომ არ

გაზაფხულდები, ბავშვო!

მელანო ყოველთვის ცდილობდა ყველაფერი სწორად გაეკეთებინა. ყოფილიყო ძლიერი ქალიშვილისთვის, კარგი მეგობარი, პასუხისმგებლიანი ადამიანი. მას ჰქონდა ოჯახი, ოცნებები და ცხოვრება, რომელიც თითქოს წინასწარ იყო დაგეგმილი.