ხუთი წამი (თავი 11)

- ხომ იცი რომ შენი ბრალი არ არის? — ხმაზე შეაჩერდა წინ ჩამომდგარს, - პირიქით უნდა იყოს, ამასაც უნდა მაბრალებდე წესით, — შეიწმინდა მაჯით ცრემლები ქებაძემ - გეყოფა! კარგად იქნება ხომ იცი? არაფერი დაემართება - თავი დაარტყა უტა, მაგას რომ

"სად დამეკარგე შე მავნე?!"

შენს სხეულში კი ჩემი სისხლიც არ დარჩა. “სად დამეკარგე შე მავნე?!” მესიჯი ჯერ კიდევ გაუხსნელია.

ოქროსფერი რეცეპტი (ნაწილი 9)

ნიკოლასმა კიდევ რამდენიმე წამი უხმოდ უყურა მათ, შემდეგ უხერხულად ჩაახველა, ნინიმ მაშინვე მისკენ გაიხედა. ნიკოლასმა ისეთი სახით ჩაუარა მათ გვერდით, თითქოს დერეფანში არავინ იყო..არც გიორგისთვის უთქვამს რამე, ნინიმ კაცის მკვლელის თვალებით გააყოლა

"სიყვარული თვით რაფლეზია" (+18)

ხლა ვიყავი მარია დარჩია და არა მერიემი. გითხრათ სიმართლე, მერიემი ძალიან მომწონდა თავისი სიძლიერითა და თავისუფლებით - მოკლედ, მერიემი ძალიან მომწონდა თავისი თითოეული თვისებით, აი, მარია დარჩიაზე კი რა გითხრათ... არაფერი მომწონდა მისი, გარდა

"ერთი დაპირება" (ნაწილი IV)

რა უფრო ძნელია?აღიარება თუ თავის მოტყუება?ალბათ ორივე... აღიარება იმიტომ, რომ როგორც კი საკუთარ თავს სიმართლეს ეტყვი, მერე ვეღარ გაექცევი...ვეღარ ახსნი, რატომ გიჩქარდება გული, როცა დერეფნის ბოლოს ხედავ...რატომ ამჩნევ მის ნაბიჯებს...რატომ ეძებ

სიმფონიებში

შენ მე მაგგონებ, ბეთჰოვენის მეექვსე სიმფონს, როცა მეძახდა, სიყვარული და შენ არ მყავდი, და ჟამთა წუხილს, როცა ტრფობა ჭრილობას აქსოვს, როცა, შენ კაბას გაზაფხული ყვავილად ახსოვს.

ოქროსფერი რეცეპტი (ნაწილი 8)

მანქანა მთელი სისწრაფით მიიწევდა გუგასკენ. - ნიკოლასსსს! გააჩერეეეე!! - ნინის გამაყრუებელმა კივილმა მანქანა თითქოს გააპო, გუგას თვალებში შიში ასახულიყო, მანქანა სულ რამდენიმე მეტრში იყო, ნიკოლასმა ფეხი მუხრუჭს მთელი ძალით დააჭირა, საბურავების

შავი ხეობა (სრულად)

წვიმის შემდეგ ჰაერი განსაკუთრებით მძიმდებოდა. სველი ბეტონის, ჟანგის, სველი მიწისა და მანგანუმის სპეციფიკური სუნი მჭიდროდ ერწყმოდა შეშის კვამლს. ძველი, ოთხკუთხა კორპუსების ფორებიდან ნესტი ამოდიოდა და ქუჩებში დასახლებულიყო. სადღაც, შორს, სატვირთო

"ერთი დაპირება" (ნაწილი III)

ცხოვრებას ერთი უცნაური წესი აქვს-როგორც კი იფიქრებ, რომ ყველაფერი დალაგდა, სწორედ მაშინ რაღაც აუცილებლად უნდა მოხდეს...არ ვიცი, რატომ არის ასე...როცა ბოლოს და ბოლოს მშვიდად სუნთქვას სწავლობ, ცხოვრება ისევ გართმევს ჰაერს...როცა გგონია, რომ ყველაზე

შავი ხეობა (სრულად)

ჯერ სახლების ჟანგიანი სახურავები გამოდიოდნენ სქელი, რძისფერი ნისლიდან, მერე — ელექტროსადენების შავი ქსელი, მერე საბაგიროს დაცარიელებული სადგურები და ბოლოს — კლდეები. ის კლდეები, რომლებიც ქალაქს ისე გარშემორტყმოდნენ, თითქოს სამყაროს გასასვლელი