დაუსრულებელი მოლოდინები (+18) II ნაწილი

ზოგჯერ სიყვარული ის არ არის, როცა ადამიანს მხოლოდ ნათელ დღეებში ირჩევ. სიყვარული ის არის, როცა იცი, რომ მის ცაზე შეიძლება ისევ გაჩნდეს ქარიშხალი… და მაინც რჩები. ელოდები. და როცა დაბრუნდება, კარს უღებ და ეუბნები— „მოდი. სახლში ხარ.“

ერთი ნაბიჯით შორს [თავი 2]

– ყველაფერს ახსნა არ აქვს და ეგ ფაქტია. მაგრამ, ლოგიკურია, რასაც ახსნა არ აქვს, იმას არც გაგრძელება უწერია. ...ერთმანეთს ზურგი ვაქციეთ. უკან არ მიმიხედავს; დარწმუნებული ვარ, არც მას.

შავი ხეობა (თავი 1, 2, 3)

არათელების სახლს ეზოს რკინის ჭიშკარი ნახევრად ღია ჰქონდა. დემეტრე ბარათელს მანქანა ეზოში არ შეუყვანია. ქუჩის ბოლოს, ხის ქვეშ გააჩერა. რამდენიმე წუთი საჭესთან იჯდა, თითებს ტყავის შალითას უჭერდა და ბნელ ფასადს უყურებდა. თორმეტი წელი. ეს სიტყვა ტვინში

შავი ხეობა

არათელების სახლს ეზოს რკინის ჭიშკარი ნახევრად ღია ჰქონდა. დემეტრე ბარათელს მანქანა ეზოში არ შეუყვანია. ქუჩის ბოლოს, ხის ქვეშ გააჩერა. რამდენიმე წუთი საჭესთან იჯდა, თითებს ტყავის შალითას უჭერდა და ბნელ ფასადს უყურებდა. თორმეტი წელი. ეს სიტყვა ტვინში

დაუსრულებელი მოლოდინები (+18) I ნაწილი

და არის სხვა ოცნებები — უფრო მძაფრი, უფრო მტკივნეული. ისინი ისე გინდა, თითქოს მათ გარეშე რაღაც გაკლია, მაგრამ გულის სიღრმეში მაინც იცი, რომ არ აგიხდება. არა იმიტომ, რომ სუსტი აღმოჩნდი. არა იმიტომ, რომ საკმარისად არ იბრძოლე. უბრალოდ, ზოგიერთი ოცნება

ამეკვიატა შენზე ფიქრები

ამეკვიატა შენზე ფიქრები არ მძინავს, სამის ნახევარია.

სიდიადეშიც

გაღატაკებულს ქვეყანაზე, განძად თუ დამრჩა, გაბატონებულს ოქრო ტვირთი ლოდად თუ დამაქვს, ანდაც ძლიერს თუ სიდიადე ამ ქვეყნად შემრჩა, ნუთუ მარტოსულთ, სადარდელი საგრძნობლად დააქვთ.

მშვენება შენი

თეთრი თოვლივით, ალამაზებ დაისმოისებს, გედრება მხოლოდ, ვარდთა კონა, ყვავილთა ფერი, და თუ ბუნება, სიუხვისა ნაკვალს არ იკლებს, გეძღვნება, ყველა სტრიქონი და ოქროს ღერი.

"სიყვარული თვით რაფლეზია"

ვცდილობდი სხვების დახმარებას, ჩემი პაციენტების ჩახლართული დრამებისა და აკრძალული სექსუალური ფანტაზიების მოგვარებას, მაგრამ ვერ ვხვდებოდი, რომ საკუთარი თავის ტყვე ვიყავი. სანამ ჩემს კაბინეტში გარი არ გამოჩნდა — ადამიანი, რომელმაც მთელი წარსული,

შენ გეკუთვნი საქართველო!

ვუთხარი საქართველო მენატრებათქო,ხელი უგულოდ ჩაიქნია,არც გამკვირვებია,ამ ტკივილს მხოლოდ ის ადამიანი გაიგებდა ვისაც დასაფიცებლად ლურჯი ცა აქვს.