თილისმა (9 თავი)

შენი არ მეშინია გესმის! _ავძახე გატრუნულ სასახლეს. და სწორედ მაშინ, როცა ეზოს ზურგი ვაქციე და კარისკენ წავედი ბეჭებში მოზრდილი თოვლის გუნდა მომხვდა. სულ წამით გავშეშდი. მერე მთელი ხმით ვიკივლე დამფრთხალმა, კარი მოვიჯახუნე და სირბილით გავქანდი

ბედის ირონია 12 თავი

. ორივე ბურთს დაედევნა. უეცრად ვიღაც უცნობმა ფეხით გააჩერა და როცა ვაჩე მიუახლოვდა ბურთი ხელში აიღო და მომღიმარი სახით ჰკითხა -გინდა ვითამაშოთ? - თვალებგაბრწყინებულმა ვაჩემ თანხმობის ნიშნად თავი დაუქნია და მარიამს გახედა რომელიც მთელი ეს დრო ერთ

გადაკვეთის წერტილი (მერვე თავი)

ორი რადიკალურად განსხვავებული სამყარო ერთმანეთს მოულოდნელად ეჯახება. წესრიგი და ქაოსი ერთ წერტილში იყრის თავს. ეს ისტორია გვიყვება იმ უხილავ ძალაზე, რომელიც სრულიად უცხო რეალობებს აერთიანებს და აიძულებს

ნატვრის ხე

იყო და არა იყო რა, ღვთის უკეთესი რა იქნებოდა? იყო შაშვი მგალობელი, ღმერთი ჩვენი მწყალობელი. უხსოვარი დროის უკან, ერთ ქართულ სოფელში ნატვრის ხე მდგარა. ამაყი, თავმომწონე, სიცოცხლით სავსე..

ზაფხული, როცა შემიყვარდა -სრულად

-ნია ! ორივე ხელი მხრებზე მოკიდა გოგონამ სახე გამოსწია თუმცა არ აპირებდა უკან დაეხია , სანდრო ყველა დეტალს იმახსოვრებდა რაც ამ წამს ხდებოდა , მის წინ მილიმეტრებში , საცვლებში დარჩენილი საყვარელი ქალი იდგა ,

ჭავჭავაძის ქალიშვილები 2

თამარ ჭავჭავაძე ისე არაფერი უყვარდა ,როგორ ოპერიაში სიარული . გამოეწყობოდა ბოლო მოდის ფრანგულ კაბაში , ცეცლის ალივით წითელ თმას მაღლა აიწევდა და ბაბთით შეიკრავდა. ლილიანის დამზადებულ ფერუმარილს წაისვამდა ლოყებაღაჟღაჟებული ჩაირბენდა სახლის კიბეებს

ნაკაწრები (სრულად)

ადამიანები დედამიწაზე გამუდმებით სამოთხის ძიებაში ვართ. ყველაფერს ვაკეთებთ იმისთვის, რომ მისი რაღაც ნაწილი მაინც აღმოვაჩინოთ. ხანდახან ამისთვის ბევრს ვთმობთ. ადამიანებსაც კი ვკარგავთ.... მაგრამ, საკმარისია სამოთხის ნამსხვრევი შენში შემოუშვა და

იავნანა (სრულად)

ხანდახან ის უფრო საშიშია, რისკენაც გარბიხარ, ვიდრე ის, რაც მოგდევს.

გადაკვეთის წერტილი (მეᲨვიდე Თავი) +18

ორი რადიკალურად განსხვავებული სამყარო ერთმანეთს მოულოდნელად ეჯახება. წესრიგი და ქაოსი ერთ წერტილში იყრის თავს. ეს ისტორია გვიყვება იმ უხილავ ძალაზე, რომელიც სრულიად უცხო რეალობებს აერთიანებს და აიძულებს პერსონაჟებს, საკუთარი საზღვრები გადალახონ, რაც

გედები ჭამენ იმედებს

მერევა ძილი, მე ვერევი სიზმრებს, ისევ ამ ომში დაგვათენდება, ან იქნებ დილით ვიპოვი მიზეზს, ღამის ფიქრი თუ არ დამებნევა...