ამნეზია (სრულად)

-გამარჯობა... -პატარავ, ჩემო ლამაზო, როგორ ხარ? -შენ ვინ ხარ? -ლილე... ვაჩე ვარ... შენი ვაჩე -მე სახელად ვაჩეს არავის ვიცნობ. -ნუ მაგიჟებ, მე მიცნობ, მე ხომ მიცნობ ლილე არა? ჩემო ყველაზე ლამაზო, ნუ მაშინებ ხო? -ნუ გაგიჟდები მერე, მართლა არ ვიცი

ალუბლის არომატი (ნაწილი 9)

ქართველი ბიჭი ისევ განწირულად ბღაოდა, მაგრამ დანიელს უკვე აღარ ესმოდა..მხოლოდ ერთი წამი დასჭირდა დანიელს, რომ გააცნობიერებინა, ლიზა გონებაზე აღარ იყო. - ლიზა…? - ხმა შეეცვალა... ქართველები, ხმაური, გინება ყველაფერი გაქრა მისთვის..ისე მიაგდო ის ბიჭი,

გამიზნული შხამი /სრულად/

მშია, სულიერი შიმშილი მტანჯავს. შიმშილი შენი კისრის სურნელის და ღრმა დიალოგების. ამ გამოცარიელებულ თვალებში ვერაფერს იპოვი, გარდა სტანდარტული ყოველდღიურობისა. შენი დრო ჩემზე ფერადია. ჩემი შემოდგომა კი ნაცრისფერში ჩაძაღლდა.

მოდული 7: ჩრდილოვანი სისტემა ( თავი 7)

კარი როგორც კი შეხსნეს ჰაერში ნაცნობი ხმა გაისმა - კლავიატურის კაკუნი და ჩახლეჩილი ხველა, რომელიც კედლებს ეხეთქებოდა და უკან ბრუნდებოდა. დათამ ხელი ასწია - გაჩერდიო.
მისი თითები ჰაერში რამდენიმე წამით გაჩერდა, თითქოს თვითონაც უსმენდა სივრცეს.

მებაღე - თავი 3

სუნთქვა ოდნავ შეეცვალა, თითქოს რაღაც გაახსენდა არა გონებით, არამედ სხეულით. რამდენი შეხება ჰქონია ამ კანს. რამდენი ხელი, რომელიც არ ეკუთვნოდა. რამდენჯერ გადაუცია საკუთარი თავი ისე, რომ ბოლომდე არც კი ყოფილა იქ. და მაინც - ის ლამაზი იყო

წიგნები, რომლებიც იცვლებიან. (თავი I)

დილით ჰაერი ჯერ კიდევ ოდნავ გრილი იყო, მაგრამ მზის პირველი სხივები უკვე თბილად ეხებოდა მაღაზიისკენ მიმავალ გზას. მარგარიტა ჩქარი ნაბიჯით მიიწევდა მაღაზიისკენ. თეთრი, თხელი ბეწვის მოსაცმელი ეცვა. შიგნით მოყავისფრო თხელი ოდნავ ამოღებული ზედა და

ალუბლის არომატი (ნაწილი 8)

საღამოს ცხრა საათი იქნებოდა, შემოსასვლელში, მდივანზე ვიყავი წამოწოლილი.. ჭერს ვუყურებდი და ვცდილობდი, არაფერზე მეფიქრა. განსაკუთრებით საძინებლისკენ არ გამეხედა. თითქოს იმ ოთახს საკუთარი სიმძიმე ჰქონდა.. დანიელი შიგნით იყო, ფილმს უყურებდა ლეპტოპში..

მებაღე - თავი 2

ბორდელში ცხოვრება მილენასთვის თავიდან უბრალოდ დროებითი ჩანდა - როგორც ყველაფერი მის ცხოვრებაში, რაც „მხოლოდ ცოტა ხნით“ იწყებოდა და მერე გაურკვევლად იწელებოდა. მაგრამ ამ სივრცეს ჰქონდა თავისი რიტმი, თავისი წესები და თავისი უხილავი ჩარჩოები, რომლებიც

მებაღე თავი 1

ადამიანები, რომლებიც მის ცხოვრებაში ჩნდებოდნენ, არ იყვნენ შემთხვევითები. ისინი ხედავდნენ მასში იმ სისუსტეს, რომელსაც მილენა თავად ვერ აღიარებდა — სურვილს, რომ ვიღაცას მაინც ეკუთვნოდა, თუნდაც ეს კუთვნილება თავისუფლების ფასად მოდიოდა. ან მისი სხეულის

მოდული 7:ჩრდილოვანი სისტემა. (თავი 6- ძიება)

ისინი „ხიდის“ სამშენებლო მოედანს ღამის სამ საათზე მიუახლოვდნენ. ობიექტი პროჟექტორებით იყო განათებული, გიგანტური ამწეები ჩონჩხებივით აღმართულიყვნენ შავ ცისკენ. აქაურობა ციხესიმაგრეს უფრო ჰგავდა, ვიდრე სამოქალაქო მშენებლობას.