მებაღე - თავი 10

დათოს ნათქვამი სიტყვები თითქოს ჰაერში არ გაფანტულა - ისინი მილენას შიგნით ჩაილექა, მძიმედ, უსიამოვნოდ, თითქოს თითოეული ფრაზა თავის კუთვნილ ადგილს იკავებდა მის სულში და პარალელურად რაღაცას ანგრევდა. იგი რამდენიმე წამით ჩუმად იჯდა, თვალები სივრცეში

თილისმა (2თავი)

მთელი გზა რაღაცას ჭორაობდნენ, წარსულს იხსენებდნენ, გეგმავდნენ გონის დაკარგვამდე დალევას. ბედნიერებით სითბოთი და მხიარულებით მავსებდნენ. თავს ისე ვგრძნობდი, თითქოს დროის პორტალი გაიხსნა და კვლავ ბავშვობაში გადამისროლა. უკვე ბნელოდა აღმართს რომ

მებაღე - თავი 9

სასტუმროს ნომერში სიჩუმე ნელა, თითქმის შეუმჩნევლად გადაიქცა დაღლილობად და მერე ძილად, თუმცა ეს ძილი მშვიდი არ ყოფილა; მილენა ხან ზედაპირულად იძირებოდა მასში, ხან კი ისევ ამოტივტივდებოდა, თითქოს გონება ბოლომდე ვერ თმობდა იმ დღის ნარჩენებს - ბაღში

ალუბლის არომატი (ნაწილი 19-20-21)

ლიზა ქეთისგან თავის დასაღწევად თავისი საძინებლისკენ გავარდა.. კარები ხმაურით დახურა, სახეზე ჩამოყრილი თმა უკან გადაიწია და გახშირებულად სუნთქავდა.. გულში ჯერ კიდევ სტკიოდა დანიელის სახეს რომ იხსენებდა..

ალუბლის არომატი (ნაწილი 16-17-18)

მზის პირველი სხივები ჩუმად იპარებოდა ოთახში.. მთელი ღამე ჩახუტებულებს ეძინათ ტკბილად.. ლიზამ ჯერ კიდევ თვალდახუჭულმა იგრძნო დანიელის თბილი სუნთქვა საკუთარ სახეზე, ტუჩებზე ოდნავი ღიმილი გაუჩნდა, ნელა გაახილა თვალები, მის წინ დანიელი იწვა ძალიან

მებაღე - თავი 8

შენ მე კინაღამ ხელი მომგლიჯე, დამამცირე, ბევრჯერ მიწოდე ბ*ზი, ჰო, ვიცი ჩემი წარსული და შეცდომებიც, მერე? არც მე მეხატება გულზე შენნაირები, ბოროტმოქმედები და თავგასული, ძალაუფლებაზე დახამებული ცხოველები, და თუ მე ბ*ზი ვარ მაშინ შენ ბ*ზსაც არ

სევდანარევი

სევდანარევი სიმშვიდე მომეჭრა ღამით, როცა შენ ჩამოგშორდი, გამანდო… მითხრა, რომ სჯობდა ისევ შენს გზას მე არ გავყოლოდი.

მოდული 7: ჩრდილოვანი სისტემა(თავი 10- დასასრული)

დილა ნელა შემოდიოდა. ქალაქი თითქოს ჩვეულ ცხოვრებას უბრუნდებოდა, მაგრამ ეს მხოლოდ ზედაპირულად ჩანდა ასე.
 სიღრმეში - ყველაფერი უკვე შეცვლილი იყო. ტელევიზორებში ისევ გადიოდა ერთი და იგივე კადრები:
ხიდის ნგრევა.
გიორგის აღიარება.
ტრანზაქციები.

ალუბლის არომატი (ნაწილი 13-14-15)

მისი სუნთქვა უკვე დამძიმებული იყო.. ხელები ისევ ჩემს სხეულს დაეძებდა, თითქოს ვერ კმაყოფილდებოდა.. კედელს მიყრდნობილს მჭიდროდ მიჭერდა, ტუჩები კისერზე დაცურავდა, თითები ხალათის შიგნით ისევ ჩემს გახურებულ კანზე მოძრაობდა. - ლიზა… მაგიჟებ! - ხმა

მებაღე - თავი 7

რამდენიმე წამით ერთმანეთს უყურებდნენ. მილენა გრძნობდა, როგორ აფასებდა ის კაცი მას - არა როგორც კაცები აფასებდნენ ადრე, არამედ უფრო ღრმად, თითქოს ცდილობდა დაენახა, რა იმალებოდა ზედაპირის ქვეშ. -ხანდახან, – უპასუხა მილენამ მშვიდად, თუმცა ხმა ბოლომდე