თილისმა (6 თავი)

კიბეები სულმოუთქმელად ჩამოვირბინე და ატალახებულ, თოვლგამღვალ ქუჩას თავდაჯერებულად გავუყევი უახლოესი გაჩერებისკენ. ავტობუსის ლოდინში კვლავ მისი ხატება ამედევნა. ვცდილობდი ის წამი წარმომედგინა, როცა მის სახეს ავტობუსის ფანჯარაში მოვკარი თვალი.

ჩემპიონი (ნაწილი 15)

მარიამს ბევრი აღარ უფიქრია, როგორც კი ირაკლის სიტყვები გაიგო, თითქოს ყველაფერი წამში გაქრა - ვარსკვლავები, უდაბნო, ღამის სიჩუმე, ის კოცნა, მისი სურნელი, ირაკლის მკერდზე დახატული საკუთარი თვალი...ყველაფერი..

დაუსრულებელი ისტროია ( მეშვიდე თავი )

- ტირილი , რომ არ მჩვევია კარგად იცი , ნანუ - გაუღიმა გოგონას და დაამატა მშვიდად - მაგრამ უბნის ამბები, რომ ძალიან ჩამოშორდა ჩემს თვალთახედვას ფაქტი სახეზეა და უცნაურია. ბოლო სიტყვებზე ლენას გაუსწორა მზერა ბიჭმა.

მანათობელი გრძნობა - თავი 19

ორი წელი საკმარისი აღმოჩნდა იმისთვის, რომ ადამიანებისადმი უნდობლობა გამჩენოდა და ჩემში ღრმად გაედგა ფესვი. აღარავის ვენდობოდი მარტივად. აღარც ინიციატივას ვიჩენდი ვინმესთან ურთიერთობისთვის. უბრალოდ ვრჩებიდი იქ, სადაც ვიყავი და ისე, როგორც ვიყავი.

გატეხილი გულები (4 თავი)

შუა დღისთვის გავიღვიძეთ რესტორანი შვიდზე მქონდა დაჯავშნილი ამიტომ არ ვჩქარობდით, კაბაც უკვე შერჩეული მქონდა თეთრი მოკლე წელზე მოდგმული ამოღებული დაშვებული დეკოლტეთი და ზურგით ექვსისთვის უკვე მზად ვიყავით ბიჭებმა მოგვაკითხეს ყველამ რესტორანში

ნიშნულები კარის ჩარჩოზე (სრულად)

შეხედე... ეს ხაზი მე ვარ, ათი წლის. ეს კი შენ ხარ, როცა პირველად ჩამოგიყვანე აქ. ბებიაშენი ყოველ ზაფხულს გზომავდა. სულ იმას ამბობდა, ისე სწრაფად იზრდება, მეშინია, ერთ დღეს ჭერს არ მიწვდეს და აქ ვეღარ დაეტიოსო.

ჩემპიონი (ნაწილი 14)

- ჯანდაბა… ასე ძალიან შორს შევტოპავთ - ჩახლეჩილი ხმით თქვა ირაკლიმ, მარიამი გამომწვევად უყურებდა. - და რისი გეშინია ასე ძალიან? იქვე, მაგიდაზე დადებული ვისკის ჭიქა აიღო, მოძრაობის დროსაც კი თითქოს იწვევდა.. მის კაბაზე ჩამოკიდებული პატარა ოქროსფერი

"კასიანა" (თავი V)

სამხრეთის სასახლეში გაზაფხული განსაკუთრებული იყო. ღია ფანჯრებიდან აყვავებული ალუბლისა და ნედლი ბალახის სურნელი შემოდიოდა, რომელიც დარბაზში ანთებული არომატული სანთლების სუნს ერეოდა. მზე უკვე ჩასულიყო, მაგრამ ცაზე მაინც დარჩენილიყო ვარდისფერი ზოლი —

აივანი მაზნიაშვილზე (VIII თავი)

— მთელი ოთხი დღეა ვცდილობდი გამეხსენებინა, რატომ იყო ეს ბინა ასეთი დიდი და ცარიელი. დღეს კი გავიღვიძე, სამზარეულოში ყავას ვადუღებდი და უცებ მივხვდი — საძინებელში ვიღაც წითური გოგო მყავს „დატყვევებული“, რომელიც ჩემს საწოლსაც ითვისებს და ჩემს ძაღლსაც.

ჩემი პირადი მცველი 6

_ დაიღალე?_ თანაგრძნობით ჰკითხა. _ ცოტა… _ სახეზე ბევრი გაწერია…_ ჩაეღიმა,რამდენიმე ნაბიჯით ისევ ქვევით ჩამოვიდა ნიცასთან. _ ნუ მოდიხარ,რას აკეთებ,ძლივს აგივლია…_ გული დაწყდა გოგოს. _ აბა რა ვქნა აქ ხომ არ დაგტოვებ?_ ხელი გაუწოდა ბიჭმა,ნიცამ თავისი