თოვლისფერი 🤍

მაინც, როგორ აუყევი, ჩემს გარეშე უშბის კიდეს, მარტო როგორ გამომიშვი, როგორ არ გამომეკიდე... /ეკა კვიციანი/

ნათელიბნელში ნაწილი 10

ლუკამ პასუხის ნაცვლად ზურგი აქცია მათ და თავის კაბინეტში ჩაიკეტა. იმ ღამეს მას აღარ დაუძინია. კაბინეტში ბოლთას სცემდა. მის გონებაში ისევ და ისევ მეორდებოდა სცენა: ნიას აცრემლებული თვალები და მისი სიტყვები. ლუკა მიხვდა, რომ რაც უფრო მეტად ცდილობდა

თილისმა (3 თავი)

_ეზოში ვიღაც არის!_ მაშინვე მიცვივდნენ. ფარდები გადასწიეს და ეზოს მიაჩერდნენ, მაგრამ, რა თქმა უნდა, ვერავინ დაინახეს. წამიც ეყო, რომ გამქრალიყო. ისევე უეცრად გაუჩინარდა, როგორც გამოჩნდა. _ აბაა სადაა?_ მკითხა ნათიამ და ფანჯრის საკეტი შეამოწმა. მის

მებაღე - თავი 21

ცა მთლიანად მოღრუბლულიყო, ოთახშიც სიბნელე გამეფებულიყო. მილენამ თვალები ნელა გაახილა - რამდენიმე წამი ჭერს უყურებდა და განვლილ საღამოზე ფიქრობდა, იოანესთან სიახლოვემ სხეულში უცნაური შეგრძნება დაუტოვა, როგორ ეხებოდა წელზე, ხელებზე, თითქოს ჯერ კიდევ

ახდენილი ოცნება (თავი 12) დასასრული

_ კარგი…მაშინ ცეკვით დავიწყებ…_ ხელს მიშვერს.ნაზი მელოდია იშლება და ავსებს გარემოს. ცოტახანს თვალებში ვუყურებ,მერე ხელს ვუწვდი.საცეკვაო მოედნის შუაში შევყავარ.წელზე მაკრავს მის ძლიერ ხელს,მტკიცედ მაკრავს მის სხეულს. ხელებს მის მხრებზე ვაწყობ

ბედის ირონია 9 თავი

-მისი ნახვა რატომ გინდა?-ეჭვნეულად ჰკითხა სოფომ რძალს როცა მაგიდასთან დასხდნენ სასაუზმოდ. -რაღაც ძალიან მნიშვნელოვანი უნდა ვუთხრა! -ორსულად ხარ?! -უკაცრავად? -გკითხე, ორსულად ხარ თუ არა-მეთქი?!

უიმედონი ( VIII თავი)

სვანეთიდან დაბრუნების შემდეგ სამსახურში თავზე საყრელი საქმე მხვდება და ახალიწლის საღამომდე მეგობრებთან ინსტაგრამის საერთო ჯგუფში სამესიჯოდაც კი ძლივს ვნახულობ დროს. ეს ,რა თქმა უნდა, თავის სამართლებლად, თორემ ნაკანს ლამის ყოველ საღამოს

მებაღე - თავი 20

ვიკა დათოსთან ახლოს იდგა, თითქოს სრულიად გათიშული იყო სასმლისგან - იცინოდა, ცეკვავდა, თითებით მის პერანგს ეხებოდა, თვალებში უყურებდა ისე, რომ უკვე კარგად შეზარხოშებულ დათოს ყურადღება მთლიანად მასზე გადაჰქონდა. -ძალიან სერიოზული კაცი ჩანხარ… -ჩუმად

სისხლის კოდექსი (სრულად)

მისი თითოეული მოძრაობა იყო არა უბრალოდ ქმედება, არამედ განაჩენი. ის არასდროს ჩქარობდა. რატომ უნდა ეჩქარა კაცს, რომლისთვისაც დრო მხოლოდ რესურსი იყო, რომელსაც თავად აკონტროლებდა? შავი, ძვირფასი პალტო მის ფართო მხრებზე იდეალურად ეჯდა. როდესაც თავი

ნათელიბნელში ნაწილი 7-8-9

— იცი, რატომ? მე შენთვის სარკე ვარ, რომელიც შენს გონებაში ირეკლება და არა მარტო გონებაში. ეს შენ ღრმად გეხება, შენს სულს ეხება, რომელიც ბნელში აცხოვრე. ახლა კი, როდესაც სინათლე შეეხო, იღვიძებს და ფორიაქობს. მას გამოსვლა უნდა სიბნელიდან, მაგრამ შენ