ღამისფერი განთიადი (ნაწილი-2)

– ბანალურ კითხვებში, ალბათ “აქ საიდან გაჩნდი?” ან “აქ რას აკეთებ?” იგულისხმე. – დავიჯერო, არც ერთი მათგანის დასმა არ გინდა? – საუბრის პარალელურად, წიგნს შეუჩერებლად ხურავდა და ხსნიდა ის. ლინდას გაეღიმა. – არ მინდა, რადგან იმ ადამიანივით

ოქროსფერი რეცეპტი (ნაწილი 13)

წვიმა არ წყდებოდა. მსხვილი წვეთები ნინის წითელ თმაზე, სახესა და წამწამებზე ეცემოდა. ჯერ კიდევ ნიკოლასის მკერდზე მიყრდნობილს, ნელა აეწია თავი და თვალებში შეხედა.. ნიკოლასი მის წინ იდგა, სველი თმა შუბლზე ჩამოშლოდა, პერანგი კი მთლიანად ტანზე

დუმილის ფასი(6-7)

— ბავშვობაში... დეიდაჩემს ერთი ძველი ფოტოალბომი ჰქონდა. სულ მეუბნებოდა, ძველი ფოტოები ადამიანებს იმაზე მეტს ახსენებენ, ვიდრე თვითონ გვგონიაო. ერთხელ ვკითხე, რატომ ინახავდა ერთ კონკრეტულ ფოტოს ცალკე, სქელ წიგნში ჩადებულს-მეთქი. მითხრა, იმ ფოტოზე

"სიყვარული თვით რაფლეზია" (+18)

მამაჩემმა ნოა ბრეგვაძეზე დაწყო საუბარი - ბიზნესმენზე, რომელიც რამდენიმე თვის წინ ამერიკიდან დაბრუნდა და წითელი ვარდებით ცდილობდა ჩემს ყურადღებას. იმ წუთში მივხვდი, რომ ეს შეხვედრა კარგს არაფერს მოიტანდა, რადგან წარსულის ჩრდილები ზუსტად მაშინ

ლურჯ ვარდებს

რამდენმა ტალღამ გადამიარა, რამდენი ტალღა გადავიარე, ცრემლთა ზღვას მიგავს თვალები, მის გარდა ყველა ზღვა დავაშრე …

ბედის ირონია 26 თავი

მაქვს! -რატომ გიჟდები? მხოლოდ 5 დღე და ბაღში აღარასდროს წავა! -მაინც შენსას აწვები -სამახსოვროდ დარჩება სურათები, თან მარტო ვაჩეს ხომ არ გამოვაკლებ ამ ღონისძიებას? -კარგი გავიგე! -როგორც იქნა! -ფული გააქვს? -კი მაქვს მამაშენმა მომცა.

ბედის ირონია 25 თავი

ნორმალური პირობები გაქვთ აააქ? -რომ გითხრა კარგად ვარ მეთქი დამიჯერებ? -4 წელი გამოხვალ-მისი გამხნევება სცადა ბარბარემ -ხოოო, სულ რაღაც 4 წელი და გამოვალ

სადაც შენ ხარ, იქ ალბათ მუდამ გაზაფხულია

ამბობენ, ადამიანი მაშინ ბერდება, როცა მშობელს კარგავსო. მე არ დავბერებულვარ, მამა, მე უბრალოდ იმ დღეს ბავშვობა დავასრულე, როცა შენმა გულმა ფეთქვა შეწყვიტა და ჩემს ხელებში მხოლოდ უშენობის სიცივე ჩადგა.

გულის ამოძახილი (სრულად)

ბალახვანის ცენტრში, წერეთლის ქუჩაზე, სადაც ძველი ქუთაისის ხიბლი თანამედროვე ქალაქის ხმაურს ერწყმოდა, დილა ყოველთვის განსაკუთრებული იყო. ქუჩის ორივე მხარეს ჩამწკრივებული სახლები, აივნებიდან გადმოყუდებული მწვანე მცენარეები, პატარა მაღაზიები და

სიყვარულის ეპიტაფია

— მზად ვართ? — მკითხა ჩემმა ასისტენტმა. თავი დავუქნიე. დარბაზში შუქი ნელ-ნელა ჩაქრა. ფარდის გახსნამდე სცენის გვერდიდან მაყურებლებს გადავხედე. რამდენიმე ნაცნობი სახე შევნიშნე, მეგობრები, ოჯახის წევრები, თეატრის ადამიანები. შემდეგ მესამე რიგში