განაჩენი

მტვერი ნელა ილექებოდა და სოფლის კიდეზე ჩამოწოლილი ყვითელი ბურუსიდან ორი ფიგურა იკვეთებოდა. კაცი ჯერ კიდევ გრძნობდა საკუთარი ცხენის კანკალს. ცხოველი ფრუტუნებდა, ნესტოებს ბერავდა და მიწას ფლოქვებით თხრიდა, თითქოს ჯერ კიდევ ვერ დაეჯერებინა რომ გადარჩა.

ჩემი პირადი მცველი 14

და მერე,თითქოს მართლაც გაირღვა სადღაც ღრუბელი,თავსხმა წვიმა წამოვიდა. მეკომ მანქანაში მოასწრო ჩაჯდომა,თუმცა რამდენიმე წამიც საკმარისი აღმოჩნდა,წვიმის წვეთების მსხვილი კვალი,რომ დატყობოდა მის წითელ ჰუდს. _ ვაიმე ეს რა ამინდია?!_ სალამის ნაცვლად

"როცა ქალაქი ჯაზს სუნთქავდა" (თავი პირველი)

გსმენიათ ჯაზზე? იმ მუსიკაზე, რომელიც ერთხელ ნიუ ორლეანის ბნელ ქუჩებში დაიბადა და მალევე ადამიანების გულებში დაიდო ბინა. ამბობენ, ჯაზი მხოლოდ მელოდია არ არის-ის ტკივილი, თავისუფლება, ამბოხი და სიყვარულია ერთდროულადო. სწორედ მაშინ, როცა აფროამერიკელთა

სიჩუმის მიღმა (სრულად)

ორი ადამიანი, რომლებიც ყველაზე მნიშვნელოვანს სიტყვების გარეშე ამბობენ. დაუთქმელი გრძნობები, დისტანცია, გაუგებრობები და სიყვარული, რომელიც სიჩუმეს შორის იბადება.

"კასიანა" (თავიVIII)

"შენ ცას ახედე, მე კიდევ თვალები დავხუჭე, რომ შენი ყელი არ დამენახა და ცდუნებას არ დაეძლია… მაგრამ სიჩუმემ გამცა — გულმა მაინც შენი სახელი ამოიჩურჩულა, და თვალდახუჭულიც კი ყველაზე ნათლად შენ გხედავდი."

ჩემი პირადი მცველი 13

მალე გამობრუნდა ნიცა კოტეჯიდან და აუყვნენ ტაძრისკენ მიმავალ გზას.მოწონს ოთოსთან ერთად სეირნობა,მასთან საუბარი. ოთო მხიარული და უშუალო იყო ურთიერთობებში.მშრომელი თბილისელი ბიჭი,რომელიც ბოლო წლებია უმეტეს დროს სოფელში ატარებდა.მოწონდა სოფლის

გადაივლიან ალბათ წვიმებიც

გადაივლიან ეს გაზაფხულის წვიმებიც ალბათ, და წაიღებენ ჩემი სევდის მძიმე მარწუხებს. ნეტა ვიცოდე, ყველაზე მეტად რა მინდა ახლა,

,,ისევ აყვავდება იასამანი''(ბოლო ნაწილი)

პირველ ხანებში ნათია სახლიდან არ გადიოდა, ბებო გაფრთხილებული ჰყავდა არავისთვის ეთქვა მისი ჩამოსვლის ამბავი. სცხვენოდა, თან არ უნდოდა სადმე ვახოს შეხვედროდა. ძირითადად იწვა და ეძინა.

ყინულის მარადისობა (სრულად)

დიდხანს ვფიქრობდი, როგორ მიმეღწია ყინულის მარადისობამდე. ვფიქრობდი, რომ ისინი მე მელოდნენ. მელოდნენ დაუღლელად, წლების მანძილზე. თუმცა არ მიფიქრია, რომ ეს დღე დადგებოდა და მე აქამდე ოდესმე მივაღწევდი. მივაღწევდი და დარჩენას გავბედავდი....

თილისმა (8თავი)

ისევ ძველებური სასახლის მთავარ დარბაზში ვიდექი, უზარმაზარი სარკის წინ. ისევ ჩემთვის შეუფერებელი ძველებური კაბა მეცვა, და ისევ უამრავი სტუმარი ირეოდა გარშემო. მესმოდა მათი ხმები, მათ მხიარულებას ვგრძნობდი. და ისევე, როგორც ყველა მათგანი, მეც მის