საჩუქარი მეტროდან

როგორ დაგამახსოვრდათ თქვენი ცხოვრების ყველაზე უიღბლო დღე? ძვირადღირებული მობილური უნიტაზში ჩაგივარდათ? ჯეკპოტის მოსაგებად ერთ რიცხვში შეცდით? იქნებ პენტჰაუზში თქვენს ბინას მეხი დაეცა, ან ახალშეძენილი ფეხსაცმელი ძაღლმა ვახშმად მიირთვა? ვინ იცის.

ჩუმი დაპირებები (თავი 2)

სამსახურში ნატას დაბრუნება მოულოდნელი იყო. მხოლოდ მისთვის და არა გარშემომყოფებისთვის. ორ კვირაზე მეტი გასულიყო ნიკოს ამბისგან.  ამინდიც არ აპირებდა გამოდარებას. სუსხიანი ნიავი დაჰქროდა მის სახლსა და ოთახში, მაგრამ შერეოდა სიმწვანე ბალახს.

ბედის ირონია 18 თავი

-თვითონ რა იგრძნო ნეტა, როცა პირველად დაგინახა?! -უკვე გვიანია! დავიძინოთ! -ბედისწერააა- აღფრთოვანებული ტონით თქვა ანამ და აღელვებული ფეხზე წამოდგა -გინდოდა გეთქვა ბედის ირონია?!- მოიღუშა მარიამი

ხუთი წამი (თავი 2)

საზღრვრული პიროვნული აშლილობა დამიდგინდა, ვუსმენდი ყველას ტკივილებს ყველას გაჭირვებას და ვცდილობდი ყველა დამემშვიდებინა, ეს გზაზე ხდებოდა, სრულიად უცნობი მოხუცი მოდიოდა და ყვებოდა თავის გაჭირვებულ ცხოვრებას, ალბათ მოქმედებდა ჩემს გადაღლილ

90 წუთს მიღმა (სრულად)

ღამის ცა პროჟექტორების თეთრი შუქისგან გათეთრებოდა, თითქოს ვარკვლავებმაც კი დათმეს ადგილი ამ ერთი საღამოსთვის. ტრიბუნებზე ათასობით დროშა ფრიალებდა. წითელი, თეთრი, შავ-ყვითელ-წითელი,.. ორი ქვეყნის ფერები ერთმანეთში ირეოდა, მაგრამ ერთ კუთხეში, სადაც

განწირული პაიკი, თავი მე-14

— იმედია მამაჩემის ვალი გადახდილია. კაცს სუნთქვა შეეკრა. — ლილი, მე... — გთხოვ. ერთმა სიტყვამ გააჩუმა.

კავშირი

ხშირად უთქვამთ მასწავლებლებს ჩემზე, წინა საუკუნის მოსწავლე ხარო, არასდროს მიკითხავს მიზეზი, ვხვდებოდი სიბეჯითის გამო ამბობდნენ ასე.მართლაც, არ ვამჟღავნებდი, თუმცა ჩემთვის მეასე ხარისხოვანი იყო ბიჭები და გართობა, ხშირად ვხუმრობ, ჩემი მეგობრების

ჩუმი დაპირებები (თავი 1)

რემლებად დაღვრილიყო ცა. თითქოს, დატიროდა პატარა არსების უდროო გარდაცვალებას. ნამდვილი ზამთარი ახლა დამდგარიყო. თვალი მოავლო გაყინულ ეზოს. არ ჩანდნენ ჩიტები, მხოლოდ ბეღურების ჩუმი ჭიკჭიკი ისმოდა შორიდან. ხეებსაც ტოტები თანგრძნობით დაეხარათ. წვიმის

მეტამორფოზა (სრულად)

ქარი პირდაპირ სახეში მცემდა. თუმცა, არ მაწუხებდა. პირიქით, თითქოს ყველა ფიქრს ერთიანად მიფანტავდა, რაც ბოლო დღეებში დამიგროვდა. გაზს ოდნავ მოვუმატე და მოტოციკლი რბილად გაცურდა გზაზე. უკნიდან მისი მკლავები უფრო მჭიდროდ შემომეხვია და

წითელი სახლის ლანდები (თავი XI)

Keane - everybody’s changing ისე უხდებოდა კასის ნამთვრალევ მზერას, რომ თარაშის ირგვლივ დრო შენელდა წამით. -გინდა წავიდეთ? - ჰკითხა იმპულსურად. არ აინტერესებდა, რომ ძალიან მთვრალები იყვნენ უკვე და ძალიან ერეოდათ ნაბიჯი. -შენთან? - გამოფხიზლდა