შენც რა ლამაზი იყავი ბიჭო...

ინსპირაცია: მონაზვნის კელიაში ნაპოვნი წარწერა. ცამეტი წლის ხარ, ზუსტად იმდენის როცა გგონია ეს სამყარო შენთვის შეიქმნა.

სად არიან?

სად არიან თეთრი გვირილები? რაც ჩვენ გვავიწყებს ანთებულ სევდას… და ამ ტალღებში რომ ვიძირები, გზააბნეული ბინდი კვლავ მდევდა.

....

ჭუჭყიან ფრთებს მოვიხსნი და მერე იყოს რაც არის ... დამთავრდება როგორღაც ჩემი ავი ზღაპარი.

ფრთები ზურგჩანთაში

სიგიჟეს მაბრალებ, ამბობ, რომ ფრთები მაქვს. ზურგჩანთას ხშირად და ფარულად ამოწმებ და ეჭვი მიჩნდება, რომ ჩემი სიგიჟე არის ჯოჯოხეთიც და შენი სამოთხეც..

...

საოცრად ჰგავხარ სიზმრიდან მოსულს. შემოეხიზნე ჩემთან საღამოს და შენს სხეულზე ხალების წყებას სურს მოთმინება ჩემი ალაგმოს.

სიზმრიდან

გუშინღამ აივანზე დამეძინა, ფიქრები ისე მქონდა არეული. და მერე სიზმრიდან ამოვიდა ის ბინდი, ის ჩრდილი, ის მთვარეული

ქარი ვიყავ

ქარი ვიყავ, ვეხლებოდი სარკმელს. ვოცნებობდი მის თითებში ქროლვას... უიმედო იყო ჩემი სევდა, მას ხომ სხვისი სიყვარული ჰქონდა....

დამათენდა

სულის ნაწილში კვლავ დამათენდააპრილის სევდით მონუსხული დღე,როცა ცდილობ მინების გაწმენდას,ადრე სიმშვიდე დაათარიღე.ტკბილად ეძინა სიზმრით დატვირთულს,ღამით განცდების სტუმრობით დაღლილს,აპრილში

სევდანარევი

სევდანარევი სიმშვიდე მომეჭრა ღამით, როცა შენ ჩამოგშორდი, გამანდო… მითხრა, რომ სჯობდა ისევ შენს გზას მე არ გავყოლოდი.

Toko Tabagari - დედას 3 მარტს

შენთან იწყება ჩემი ყოველი დილა, შენით მთავრდება ჩემი ფიქრი ღამით. როცა სიტყვები ვერ პოულობს გზას, შენი ჩუმი მზერა ყველაფერს ამბობს. შენი სითბო სახლად მექცა, შენი რწმენა — ძალად გზაზე. რაც არ უნდა შორს წავიდე, შენ ხარ ფესვი ჩემს ცხოვრებაში. 3 მარტი