ამეკვიატა შენზე ფიქრები

ამეკვიატა შენზე ფიქრები არ მძინავს, სამის ნახევარია.

სიდიადეშიც

გაღატაკებულს ქვეყანაზე, განძად თუ დამრჩა, გაბატონებულს ოქრო ტვირთი ლოდად თუ დამაქვს, ანდაც ძლიერს თუ სიდიადე ამ ქვეყნად შემრჩა, ნუთუ მარტოსულთ, სადარდელი საგრძნობლად დააქვთ.

მშვენება შენი

თეთრი თოვლივით, ალამაზებ დაისმოისებს, გედრება მხოლოდ, ვარდთა კონა, ყვავილთა ფერი, და თუ ბუნება, სიუხვისა ნაკვალს არ იკლებს, გეძღვნება, ყველა სტრიქონი და ოქროს ღერი.

შენზე ლოდინში

მაგ შავ თვალებში ვიძირები, ჟამთასვლის ბოლოს, როცა ვიწამე სიყვარული და შენ არ მყავდი, მე უშენობა მოვიხადე თალხად, საჩემოდ, როცა დრო იყო შუაღამე შენთან შეხვედრის.

ვეღარ ვაზროვნებ

მესმის წუთიც და წამიც ვერ ვიხედები ჯერაც დავიწყებას რომ მიეცა რომანტიკაც და ხედვაც მინდა შეიგრძნო ის, რაც მე ვიგრძენი იმ წამს, სიტყვით რთულია გადმოვცე გულს რა დამართე იმ ჟამს,

ეს ერთი ლექსი

ფოთოლთ შრიალში შენი ხმა მესმის ნაკადულის ხმა კისკის მაგონებს, შენთვის მოძღვნილი ეს ერთი ლექსი გადაუქროლებს სევდით მთა-გორებს,

ალბათ ისევ წარსულში

დღეს ისეთი ჟამი დადგა არ ანაღვლებს არცა ვისა, დავიჯერო შენი თავი ასე უცებ გამისხვისდა?! საკუთარ თავს არ ვეკუთვნი ჩემს სურვილებს სხვები მართავს ვეღარ ვხვდები, ვინ რას მერჩის ვერ მოვკარი ყური მართალს,

აჰა ეშმაკმაც გაშალა ფრთები

აჰა, ეშმაკმაც გაშალა ფრთები,თითქოს მკვდარია ყველა იმედი,აჰა, ეშმაკმაც გაშალა ფრთები,ალმოდებული დაგვცინის, მღერის.არ ვიცი, რატომ გვიმეტებს ბედი, რად არ სურს, ცაში აფრინდეს გედი?ნუთუ ის სჯობს გედის აფრენას,

სამუდამო წამი

პირველად რომ დაგინახე არ დამავიწყდება ის დღე ამერია თავგზა და ვერ ვხვდებოდი რა გავაკეთე იმ დღის შემდეგ შენ ჩემი ცხოვრება გამოაკეთე შეიძლება არ ვუყოთ შექმნილი ჩვენ ერთმანეთზე

ერთხელ მაინც...

და ნუ დამტოვებ შენს გზაზე მარტო.“ და თუ ერთხელ მაინც მომეცემა იქ დგომის მადლი, ვიცი, იმ წამს ჩემი მთელი სიცოცხლე ერთ ლოცვად იქცევა.