მე როცა წავალ...

მე როცა წავალ, ალბათ იდარდებ დიდხანს, ძალიან. ჩემზე ფიქრებში ღამეებსაც ხშირად გაათევ.

სიმფონიებში

შენ მე მაგგონებ, ბეთჰოვენის მეექვსე სიმფონს, როცა მეძახდა, სიყვარული და შენ არ მყავდი, და ჟამთა წუხილს, როცა ტრფობა ჭრილობას აქსოვს, როცა, შენ კაბას გაზაფხული ყვავილად ახსოვს.

მოვა მაისი

მოვა მაისი და მოიტანს დარდებს ნისლიანს. მოვა მაისი და წვიმები იმედების ნაკვალევს წაშლის.

ედემის ბაღი

რა უნდა გველს, ედემის ბაღში? ან ევას რად უნდა,უკვდავთა ვაშლი?

შენც ხომ იცი საყვარელო

ვერ გიშორებ ფიქრებიდან,დამზდევ როგორც აჩრდილი, დამიმონე,დამაჩოქე,გავხდი შენი მორჩილი.

ვილაპარაკოთ

და თუ ვერ შევცვლით ამ სამყაროს მხოლოდ საუბრით, არაფერია, სულაც არ ღირს ამაზე დარდი... ისიც იკმარებს, რომ ეს ღამე ისევ გათენდა და მარტოობის ნაცვლად თუნდაც ამაღამ მყავდი....

ერთი ნაბიჯი დილამდე

გაფრენა არა, წასვლა გსურს... ცოტას დაიცდი იქამდე... საზღვრებს არასდროს დაანგრევ, ერთი ნაბიჯი დილამდე....

ჩემი დემონი

აღარ დავეძებ ოცნებებს, ახლა სიმშვიდე სად არის. სარკიდან მიმზერს, მაფასებს, ჩემი დემონი ლამაზი.....

მზის სალოცავი

მზე ჩადის, გულმაც შეწყვიტა ფეთქვა. ქურუმი ცეკვას ასრულებს ახლა. და მე ვოცნებობ, შეგხვდები ნეტავ? დროის, ზეცის და სამყაროს გაღმა....

ღრუბლებს მაღლა

ღრუბლებს მაღლა, ნისლიეთში, უკრავს, უკარავს გიტარა, ღრუბლებს მიღმა გოგო ცხოვრობს, გოგო თვალებბრიალა..