შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა
შენ მე ბორკილებს ვერ დამადებ?!#13
ისტორია

შენ მე ბორკილებს ვერ დამადებ?!#13

დღეს, 16:22
ავტორი
124
7
+
შენ მე ბორკილებს ვერ დამადებ?!#13 დილით სანდროს, ლეას საწოლში გაეღვიძა. როდის ჩაეინა არ ახსოვს. ხელში ლექს ბავშობის ფოტო ქონდა ჩაბღაუჭებული. დაახლოვებით ექვსი შვიდი წლის იქნებოდა , თამარს ყავდა კალთაში ჩასმული და ატმის ტოტები ეკავა. ფოტო დაჭრილი
ვერ გხედავ, გგრძნობ! (დასასრული)
ისტორია

ვერ გხედავ, გგრძნობ! (დასასრული)

გუშინ, 00:16
ავტორი
1 633
28
+
წამლების სუნით გაჟღენთილი ჰაერი, ძილშიც კი მწვავს ცხვირს და იძულებულს მხდის, რეალურ სამყაროს დავუბრუნდე. არ მიჭირს მივხვდე, რომ საავადმყოფოში ვიმყოფები. საკუთარ სხეულს ვაკვირდები, არაფერი მჭირს, მხოლოდ ყურების დაგუბებასა და თავის ტკივილს ვგრძნობ.
ვერ გხედავ, გგრძნობ! (ნაწილი 2)
ისტორია

ვერ გხედავ, გგრძნობ! (ნაწილი 2)

20-01-2017, 22:21
ავტორი
1 464
22
+
ისევ მძღოლის გვერდით სავარძელზე მსვამს და გვერდზე უხმოდ მიჯდება. სავარძელს ძალა გამოცლილი ვეყრდნობი და თვალებს ვხუჭავ, სახის დალაგებას და აბობოქრებული სულის წყნარებას ვცდილობ. დაძაბულობისგან ლამის გული წამივიდეს. ყველა კუნთი და ძვალი მტკივდება.
შენ მე ბორკილებს ვერ დამადებ?!#11
ისტორია

შენ მე ბორკილებს ვერ დამადებ?!#11

20-01-2017, 01:27
ავტორი
326
7
+
სანდრო როგორცკი ციხის კედლებს გამოსცდა, აქსანას ძებნა დაიწყო. არ გასჭირვებია, პოლიციაში ალობელს დაურეკა და აქსანას მონაცემები გამოართვა. ტელეფონზე წამში აკრიფა ნომერი და მანქანაც დაქოქა. - ალიო.... ნ კოლოფი ამოღო.
ვერ გხედავ, გგრძნობ! (ნაწილი 1)
ისტორია

ვერ გხედავ, გგრძნობ! (ნაწილი 1)

19-01-2017, 23:30
ავტორი
1 914
16
+
მეღვიძება, ვგრძნობ, რომ უკვე გათენებულია, თავს მშვიდად და გამოძინებულად ვგრძნობ. მღვიძავს, მაგრამ თვალებს არ ვახელ. ყოველ დილით ერთი და იგივე, ყოველ დილით მოლოდინი, რომ ამჯერად გამომივა, რომ ამჯერად გავიხარებ... ნელ-ნელა, მძიმედ ვაშორებ ქუთუთოებს
ვერ შეგელევი მესამე თავი (18+)
ისტორია

ვერ შეგელევი მესამე თავი (18+)

19-01-2017, 02:19
ავტორი
1 734
13
+
- გთხოვ!- ვუთხარი აკანკალებული ხმით. - ნუ მთხოვ! სხვანაირად არ შემიძლია, თავს ვერ ვიკავებ, საოცრად მინდიხარ! - მითხრა ვნბიანი ხმით. - ასე არ შემიძლია! არ ვარ მზად ამ ყველაფრისთვის.- ჩემს ხმაში მუდარა იგრძნობოდა, მივხვდი,
გთხოვ არ წახვიდე, უშენოდ ვერ ვიცოცხლებ (თავი7)
ისტორია

გთხოვ არ წახვიდე, უშენოდ ვერ ვიცოცხლებ (თავი7)

18-01-2017, 16:05
ავტორი
136
0
+
რა თქმა უნდა თამუნაც გამომყვა და მითხრა, რომ შოთიკოს გაოცებული სახე ჰქონდა, რაზეც სიცილს ძლივს ვიკავებდი, მაგრამ ჩემს ძმაზე ნაწყენი მაინც ვიყავი. არ მინდოდა ეს ძალიან შემემჩნია და საუბარი სხვა თემაზე გადავიტნე. -ხო მართლა შენკენ რა ხდება? -რავიცი
შენ მე ბორკილებს ვერ დამადებ?!#11
ისტორია

შენ მე ბორკილებს ვერ დამადებ?!#11

15-01-2017, 16:28
ავტორი
198
6
+
ლეა ჯერ კიდევ აგონიაში , იყო. როცა გაიგო მისი დაჭერისთვის სანდროს წოდბაზე და პრემიაზე. საპტიმრო. ციზხე სადაც შედიხარ ადამიანი, ქალი, ცხოვობ და გამოდიხარ აულ სხვა, უცხო, გაუცხოვებული გარემოზე. ციხე სადაც სულ სხვა მლნიღქბს ირგებ. რაც უფრო მეტ დოს
გთხოვ არ წახვიდე, უშენოდ ვერ ვიცოცხლებ (თავი6)
ისტორია

გთხოვ არ წახვიდე, უშენოდ ვერ ვიცოცხლებ (თავი6)

15-01-2017, 14:27
ავტორი
145
0
+
შოთიკოს წასვლის შემდეგ რაღაცნაირად მოვიწყინე, თან მაინტერესებდა ირაკლი რატომ გაყვა მას, ამიტომ როგორც კი პალატაში შემოვიდა იმწამსვე ვკითხე. -რა უთხარი შოთიკოს? -არაფერი რაზე მეკითხები? რა უნდა მეთქვა? -სულელს ვგავარ? რატომ გაყევი შოთიკოს? -არაფერი
შენ მე ბორკილებს ვერ დამადებ?! #10
ისტორია

შენ მე ბორკილებს ვერ დამადებ?! #10

14-01-2017, 18:48
ავტორი
390
5
+
-ლეა, შენი კოცნის სურვილი მკლავს. - დაუფარავად გამოთქვა სურვილი სანდრომ, ლეა სანდროს მიუახლოვდა და ნაზად შეეხო. - სანდრო .... კოცნიდა ნაზად, ხარბად და ვნებიანად... ფანჯრის თაროზე დასვა , მაიკა გახადა. მოშორებით გაიწია. მთვარე ლეას მხრებზე