შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

სიმშვიდემდე შეშლილი(სრულად)


18-02-2018, 00:16
ავტორი sameone crazy girl
ნანახია 27 517

სიმშვიდემდე შეშლილი(სრულად)

ისტორია რომელიც ერთ-ერთია ჩემი შემოქმედებიდან რომლითაც ვბედნიერდები, რომლის წაკითხვაც შემიძლია და რომლის ყველა გმირი მიყვარს. მართალია დიდი გამოვიდა,იმაზე მეტად დიდი ვიდრე ვგეგმავდი... მე ხომ სულ ასე მემართება,მაგრამ მაინც გადმოვეცი ის რაც მინდოდა. ისტორია ორ საუკეთესო მეგობარზე, მათ სიყვარულზე და არა მხოლოდ შეყვარებულობის პერიოდზე. ეს არ იყო ქორწილამდე ამბავი, რომელიც უცებ გაწყდა. მიყვარს როდესაც ქორწინების შემდეგაც აღვწერ ამბებს,როდესაც მხოლოდ ცოლ-ქმრობაზე არაა ისტორია და მგონი ძალიან ქედმაღლურად გამომდის ,მაგრამ მაინც ეს ისტორია ზედმეტად მომწონს ხოდა ვიფიქრე რომ ასე სრულად უნდა დამედო კარგად დავიწყებული ძველი ამბავი კიდევ ერთ მარიამზე და დამიანეზე ...თამარაზე და დაშნიანზე
პ.ს მაპატიეთ შეცდომები და იცოდეთ რომ მომენატრეთ და ასე გადავწყვიტე თქვენთან "დაკავშირება" .გპირდებიიით მალე დავბრუნდებიი ჩემოო სიყვარულებოოო



მაგვიანდება .... პირველ ლექციაზე ვიგვიანებ. ღმერთო რა საშინელებაა, ნორმალურად ვერ ვიხედები ტანსაცმელს ვეძებ ვერ ვპოულობ კაბას რომელიც უდნა ჩამეცვა. ზირს დაგდებულ სარვალს და დაჭმუჭნულ მაისურს ვიღებ . თმას ძლივს ვიკრავ და ფეხსაცმელებში ფეხს სადარბაზოში ვუყრი. კიბეზე მივრბივარ, ფეხი მიბრუნდება და ვგორდები... კივილი ჩამესმის საწოლიდან ვვარდები და იატაკს რომ ვეხუტები ისე როგორც ქორწინების პირველ ღამეს ცოლ-ქმარი ერთმანეთს მერე ვხვდები რომ სიზმარი იყო. ისევ ვაფართხალებ ხელ-ფეხს და დალურჯებები რომ ჩნდება მერე ვჩერდები. ხელები ისე მაქვს გაშლილი თიტქოს ცურვას ვაპირებ. მკერდი ისე მივაკარი პარკეტს ნიკაპს მოხვდება მალე ...ჯანდაბა ! ირგვლივ ვიხედები ვრწმუნდები რომ რეალობაში ვარ,ამჯერად სიზმარი არ არის. საერთოდაც გარეთ ახლა ამოდის მზე...ადგომა მინდა,მაგრამ როგორ გინდა ახლა მოშორდე ამ გრილ იატაკს, ჩემი ცხელი სხეული ითხოვს დავრჩე ასე გაშოტილი,ტვინი მთხოვს ავდგე და შევეშვა უკვე პრიალა პარკეტის წმენდას. ბოლოს, როგორც ყოველთვის ჩემი საოცარი ტვინი იმარჯვებს. კრუსუნით ვდგები იატაკიდან ,ყველაფერი მტკივა განსაკუთრებით ჩემი ბურთები რომლებსაც თავსიუფლების სურვილი ის ეკლავთ პენუარი ნახევრად დაუტოვებიათ. ჯანდაბა რა დროს ესააა როგორ ვიწყებ დღეს შემდგე რა იქნება წარმოდგენაც არ მინდა.
-რა დავაშავე ასეთი ყველაფერი მე როგორ უნდა დამემართოს... არასდროს გადმოვვარდნილვარ საწოლიდან ... რა დილით როდის ვვარდები? შუაღამით რამე კოშმარს რომ ვხედავ მხოლოდ მაშინ - საკუთარ თავს ვესაუბრები და სააბაზანოში შევდივარ.
შხაპის მიღების დროს ვივიწყებ მომხდარ ინციდენტს, ხალათს ვიცვამ და მშვიდად ვჯდები ტელევიზორის წინ . „მოანა“ გადიოდა რომელიღაც არხზე და ჩავუჯექი აჰ ეს მე ვარ წლის სერიოზულობა ქალბატონი, სამედიცინოს სტუდენტი,მომავალი ექიმი? დედა რომ მიყურებდეს დამცინებდა . აი ვახსენე და მირეკავს კიდეც, გული სალტოებს აკეთებს ზუსტად ამ დროს
-გისმენ ეკუშ
-გესზიმრა რო გაგვიანდებოდა და წამოვარდი ხომ?
-კარგი რა დეე
-დაებერტყე იატაკზე და მინი მიწისძვრა მოუწყვე ქვედა მეზობლებს თუ მხოლოდ ცალი ფეხი წაიტეხე
-დილიდან მხიარულდები ხომ? - ვბუზღუნებ ,მაგრამ მეღიმება . ღმერთო როგორ მიყვარს ეს ქალი სიგიჟემდე , უკიდურესობამდე მიყვარს - შენ რას შვები ემზადები ?
-მამაშენს ვამზადებ ჯერ ! სკოლაში მივყავარ და წამოფრინდა დილიდან
რომ წარმოვიდგინე ჩემი ღიპუცა მამიკოს წამოფრენა სიცილი ვერ შევიკავე და ისე ავხარხარდი ეჭვი მაქვს კორპუსი ზანზარებს . აშკარად გამაგდებენ მეზობლები ...ნეტავ რამდენ ხანს გამიძლებენ? არ ვიცი არ ვიცი მაგრამ მამა რომ წარმოვიდგინე როგორ ეძებს თავის ნივთებს ორ სართულზე ანუ სხვადასხვა რამე ახსენდება და დედას აგზავნის და მერე ჯუჯღუნებს ამდენ ხანს სად ხარო როგორ არ გამეცინებოდა .
-ვაიმე მარიამ გაჩუმდი თორე დატყდება ფანჯრები...აღარ აპირებ მომზადებას? სენ რომ იცი ისე არ დაიწყო ყველაფერზე ნერვიულობა დამშვიდდი და გაერკვიე სიტუაციაში ნურავის დაამტვრევ, წინ იყურე კიბეზე არ დაგორდე, ვინმე არ გაიყოლო რა იცი როგორი ადამიანი შეგხვდება ჩხუბს ნუ დაიწყებ.... თუ დაეჯახები ბოდიში მოუხადე და უცებ გაეცალე
-ასეთი დაბდურა ნუ გამოგყავარ ახლა... ვის უნდა დავეჯახო ! წავედი მე ჩავიცვამ
-ტუჩსაცხი მაინც წაისვი თორე ფერმკრთალი და თმააწეწილი სეასინებ ვინმეს
-კარგი ხომ მითხარი არა?
-შეგახსენე ... გკოცნი,მიყვარხარ და მამიკომ გადმოგცა წარმატებულ დღეს გისურვებოოო
-მეც გკოცნით- მეღიმება ისევ. ასე გაბადრული ვიცვამ ლურჯ კაბას, შავ ფეხსაცმელს. ჩანთას თვალს ვავლებ და თმას ყოველი შემთხვევისთვის ისევ ვივარცხნი ,მაგრამ მეეჭვება რამე იცვლებოდეს. წითელ ტუჩსაცხს დიდი მონდომებით ვისვამ სათვალეს ვიღებ და ისევ ვებერტყები სავარძელში. სანამ არ დასრულდება მუწიკი არსად მივდივარ.თან ცემს მძინარე მზეთუნახავს მომავალი სტომატოლოგიის დედას უნდა დავურეკო და შევუთანხმდე
-გისმენ ...
-მითხარი რომ არ გძინავს
-რა დროს ძილია... ვიცვამ დ აგამოვალ მალე.
-ანუ წამოვიდე?
-აჰააამ ყავას დავლევ და გამოვალ. ჩაიდე რამე პირში ქალო შენც არ შემიწუხდე სადმე
-პირში ჩავიდო რას ნიშნავს
-ფუუუუუ დილიდან რა აზრები გაწუხებს მე ტოსტი ვიგულისხმე, კარაქინი პური .ყველაფერი ოთხკუთხედი და თხელი
-რა ვიფიქრე გოგო შენ ხო არ გიქრის...უიმე წავედი მე და დროზე გამოაღწიე
-პუნქტუალურობის ქალღმერთო მარიამ ... ხომ იცი მაინც მოგიწევს ხუთი წუთი დაცდა ისეთი ნაბიჯებით ივლი და რაღატო მაწუხებ? ასწიე შენი ფიცრული უკანალი და წაკუსკუსდი
-ვის აკადრე- სიცილი მიტყდება მის კისკისს რო ვისმენ.ორივე დაქალები ერთნაირად რომ ვიცინით ანუ ვჭიხვინებთ ეს აღსაღნიშნი ფაქტია და საერთოდ ჩემი გოგო მგავს... ძალიან და ამიტომ ვუძლებთ ერთმანეთს.
თამრო მართალი იყო , ნამდვილად პუნქტუალური ვარ. დაგვაინებას ვერ ვიტან , შესაბამისად ვერც ლოდინს თუმცა ლოდინი მაინც მიწევს ხოლმე და გაღიზიანებაც არ მცდება.
ბინას ბოლოჯერ ვათვალიერებ, შუქი გამორთულია,ტელევიზორიც, გაზიც, წყალიც არ მოდის ქვედა მეზობელი რომ დავტბორო ასე რომ შემიძლია მშვიდად წავიდე. კარს ვკეტავ, კარგად ვამოწმებ ,რა ვქნა ამ ბინას არ ვარ შეჩვეული . საერთოდ ლიფტსაც და მეზიზღება ამ ოთხკუთხედში შებიჯება. სარკეში მაინც შევათვალიერე თავი, ერთადერთი არსება ვარ რომელიც არასდროსაა მოწესრიგებული , მაგრამ მაინც ხშირად იხედება სარკეში .რატომ? გგონიათ ვიპრანჭები? სელფს ვიღებ ან რამე მსგავსი? უბრალოდ უკუღმა რომ არ მეცვეს მაისური, ნახევრად ჩახსნილი ან ცუდად შეკრული ღილებით რომ არ ვიყო, თმა რომ აწეწილი არ მქონდეს გიჟივით ან კიდევ კაბის ელვა არ მქონდეს გახსნილი ზურგზე. ათასი რამ შეიძლება დამემართოს,თავს ვიზღვევ.
უნივერსიტეტთან მისულს რა თქმა უნდა თამარა არ დამხვდა . დავურეკე ხუთ წუთში მიპასუხა
-ვაიმეეე მარიამ ყავა გადავისხი პერანგზე, მეორე დასაუთოებელი იყო... რომ გავაუთოვე თურმე ღილი არ ჰქონდა...და მოვედი ხუთ წუთში ავიჭრები მალეეე-კივის და აღარ ვიცი გავიცინო თუ ვიყვირო.ან იქნებ ვიტირო ?
-კარგი დამშვიდდი მთავარია შენ ხარ საღ-სალამათი თუ დაიწვი რამე ...
-არა არაფერი აუუ რა დროს დამშვიდებაა როგორ ვარ ასეთი მოუხერხებელი გავგიჟდები მალეე ...წავედიიი -კივის ისევ და მობილურს მითიშავს
ხუთ წუთში ნამდვილად ჩნდება. გაბრაზებული დანერვებმოშლილია,მაგრამ რომ ვუცინი ისიც მეკრიჭება და მეხვევა
-პირველ დღეს გილოცავ...
-დამშვიდდი მეც ცუდად დავწყე...ისე დავებერტყე საწოლზე ნეტავ გენახე
-დამამშვიდე ხო დამამშვიდე...მოიცა მართლა გადმოვარდი?- უცებ იწყებს სიცილს და ყველა ჩვენ გვიყურებს
-აბა თუ გაჩუმდე ... გიჟი ეგონები ყველას და გაგვაგდებენ...გეყოფა ახლა მეც გავიცინებ
-ვაიმეე ცუდად ვარ ... საღი ხარ თუ გაგისკდა ეგ სილიკონები -უცებ ჩუმდება და „სერიოზული“ სახით მიცხადებს. თან კაბაში მიძვრება თვალებით
-დამპალო! - თვალებს ვუბრიალებ, მაინც მეცინება მერე ხელს მხვევს და ერთად მივაბიჯებთ ეზოს ცენტრისკენ სადაც უამრავი სტუდენტია შეკრებილი. ესაა პირველი დღე? ღმერთო მოწყენილობისგან ვკვდები ახლა ამ სიცხეში უნდა დავეყუდო და ცეკვა-სიმღერას ვუსმინო? არ მინდა იყოოოოს
-აუუ გავაფრენ ამისთვის მოვედი? ლექტორებს დღეს არ ვხვდებით?
-ხვალ გოგო...ჩემმა დამ მითხრა დღეს მხოლოდ შეხვედრები იქნება რექტორი, დეკანი გაგესაუბრებათო ბავშვები გაიცანიო .მოკლედ უპონტობააა რა ... ხვალიდან ცხრილის მიხედვით შემოვლენ ლექტორები.
-ცხრილი არ ვნახოთ? სია ბავშვების ვინები არიან
-მოიცადე სად გეჩქარება...ნახე რა კარგად ცეკვავენ. ეს ბიჭი მაგიჟებს
-გიჟი ხარ ისედაც ბიჭს ნუ დააბრალებ...- ვეჩურჩულები და უკან ვიღაც ახმახი რომ მიდგება დისკომფორტს განვიცდი. დამჩრდილა ჩვეულებრივად რა ჯანდაბაა . ისეთი ჭედვაა ვეღარც ვუყურებ მოცეკვავეებს ახლა კიდევ წინაც ვიღაც ორმეტრიანი ამესვეტა...მგონი მიტაცებენ და მე ვერ ვხვდები . თამუნა მოცეკვავე ბიჭს უყურებს და იბადრება , ცეკვის სიყვარული შეიწირავს !
ფეხები ამტკივდა უკვე არა რა სულ სულ დაბლები უნდა მეყიდა ფეხები ამტკივდა სად შემიძლია ამდენ ხანს დგომა. ისე ვხვანცალებ და ვანაცვლებ ფეხებს ორჯერ გადავქანდი ერთხელ უკან მდგომ ბიჭს მივეჯახე, ორჯერ თამუნას მერე ჩანთა შევისწორე და ისე მოვიქნიე პირდაპირ ცენტრში გავარტყი . საწყალმა ისე დაიღმუვლა მგონი შევიწირე მისი გვარი . არ გინდა ახლა მარიამ უკან შებრუნდე? მის გვერდით მდგომების ფხუკუნი მესმის ის საწყალი მხოლოდ სუნთქვას ახერხებს . მარიამ შებრუნდი ექიმობას აპირებ ქალი და ასე გინდა გაჭირვებული დატოვო? თამუნა ხომა რ გამომადგება არაფერში ისევ იმ მოცეკვავეს ადევნებს თვალს დიდი მოთვალთვალე... მარტო ვარ ანუ? შეიძლება მომკლას და ბარემ შევბრუნდები და სახეზე მაინც შევხედო მკვლელს
-მე ... არ მინდოდა მაპატიეთ უბრალოდ ...უბრალოდ - ბიჭს სანამ ვუყურებ და სინანულის გამოხატვას ვცდილობ ის არაადამიანები ისევ იცინიან -უკაცრავად და თქვენ რა გაცინებთ ? შემთხვევით ჩანთა რომ უკან გავწიე და ამ ჭედვაში უკან მდგომს მოხვდა თუ თქვენი მეგობარი არასახარბიელო მდგომარეობაში რომ არის... ძალიან საინტერესოა რომელი მათგანია სასაცილო ! -პასუხს არ ველი ისევ დაზარალებულს ვუყურებ- მაპატიეთ კიდევ ერთხელ გიხდით ბოდიშს - თამუნას ხელს ვავლებ და გზას ვიკვლევ ბრბოში. ლამის კისერი მოვამტვრიე ,ჩანთა დაუვარდა და აიფოფრა
-სად მიმარბენინებ გოგო...რა დაგემართა ! გავიგე რომ არ გინდა ყურება მადროვე ერთიც თქო ხომ გითხარი უუუფ
-ლამის იმპოტენტი გავხადე კაცი და შენ რა ცეკვაზე მელაპარაკები რამე ახალს ასრულებდა თუ რა ! ვეღარ ვსუნთქავ იქ და ცუდად ვარ ... ღმერთო როგორ შევრცხვი . როგორ ვერ ვიტან ასეთ სიტუაციებში რომ ვვარდები
-დამშვიდდი ისუნთქე. ხელები გააჩერე და დაჯექი - ჩამომსვა და მერე გაიცინა- ვინ დააიმპოტენტე გოგო ისეთი ჭედვა იყო ყველაფერი შეიძლებოდა ,მაგრამ დავიჯერო კრუტუნებდი და ვერ გავიგე? არ მეგონე ასეთი გარყვნილი შევცდი შენში დავიჯერო?
-ვაიმეეე ენას ამოგაცლი... ჩემი წესებით ნუ მეთამაშები !
-გაიცინე...აი ხომ ხედავ ჭრის შენი წესები ყოველთვის ,ყოველგან
ვუყურებ და ერთ ხმაში ვიცინით. მერე სენობისკენ მივიწევთ. ჩვენს -ჩვენს ცხრილს და ჯგუფელების სიას ვპოულობთ ვიწერთ, ვაკვირდებით და გული მისკდება
-რვა საგანი? რვაააააააა რა ამბავია სად გავყავი თავი ,რა შარში გავეხვიე . გაარკვიე გაიგე ყველაფერი და მერე დაწერე .მოუნდა გოგოს ბავშვობის ოცნების ასრულება
-ნუ ბუზღუნებ... ერთნაირი საგნები გვაქ პირველ სემესტრში ...ლექტორებიც
-შენი და ყველას იცნობს ამათ ხო? იმედია საზიზღრები არ იქნებია
-შენ ყველაფერს შეძლებ ხო იცი არა? - თვალს მიკრავს და ფოტოს მიღებს -ერთი ფოტო არ გადავიღოთ? - ტუჩებს წინ სწევს და გვერდით მიდგება . მეცინება და მეც ვიღებ სელფის გამომეტყველებას, ბოლომდე ვერ ვძლებ და ამ ჩემს გამოწეულ ტუჩებზე მეცინება . მერ ეისეთ ფორმას ვაძლევ ტუჩებს ფოტოების დანახვსიას სიცილი მიტყდება ისევ,ამჯერად ჩუმად ვიცინი რადგან შენობაში ხალხია- მეტი ტუჩიიი გიჟოოო - თამუნა ჩუმად მეუბნება და თვითონ იკრიჭება. ბოლოს მართლა გადავირეთ ერთი ნორმალრი ფოტო რომელსაც სამახსოვროდ შევინახავ და ვინაიდან მეტის გაძლება აღარ შემეძლო ხელი ჩავკიდე თამარას და გავისეირნე მასთან ერთად. ქალაქის ცენტრალური ნაწილისკენ ფეხით მივუყვებოდით გზას და ვლაპარაკობდით. ნუ ქოთქოთი უფრო ერქვა ამას. მერე დედიკოსაც ვეჭორავე , თამარაც მერთვებოდა შიგადაშიგ და ბოლოს სახლში წავედი.
ვინაიდან მარტო ვცხოვრობ,თან ბინაში და თან მეცხრე სართულზე და პირდაპირ მდგომი შენობაც ძალიან ახლოს არ არის. ნახევრად შიშველი დავტანტალებდი, მიყვარს თავისუფლად სიარული , სიმღერა ცავრთე და ისე დავიწყე სადილის მომზადება. რ აიქნებოდა სადილი ჩემს მიერ მომზადებული დიდი მზარეულის მიერ, კულინარიიის დედოფალი , სამზარეულოს მბრძანებელი რას მოამზადებდა თუ არა შემწვარ კარტოფილს. უნდა ვაღიარო , ამაყი ვარ რომ საოცარ კარტოფილს ვამზადებ ხან უმია, ხან ძალიან დაბრაწული ანუ დამწვარი ხანაც საოცრება ხდება და კარგი გამოდის. დღეს ნამდვილად გემრიელი გამომივიდა, მგონი რაც მარტო მიწევს ყოფნა მას მერე ანუ ოთხი დღეა გემრიელ საჭმელებს ვამზადებ. ხომ მეუბნებოდა ეკუნა მე რომ არ გეყოლები კარგად გააკეთებ ახლა გეზარებაო, მოინდომეო და გამოგივაო აჰააა დედიკოს სიტყვები ყოველთვის ჭეშმარიტებააა... დედიკოოოო მომენატრააააააა ,სახლში მინდააა მამიკო მინდააა ჩემი იდიოტი ძმა მინდა ვნახო ხისთავიანი არც კი დამირეკა გაუხეთქო უნდა თავი წაეთრა სკოლაში და გიჟობს ახლა თავის კლასელებთან.ვის ახსოვს ერთი წლით დიდი და.
დანაყრების შემდეგ კუჭიც აღარ გაჰყვიროდა , ხასიათიც გამომიკეთდა სებრაწული კარტოფილის დამსახურებით და მივხვდი რომ ოთაიხ უნდა მიმელაგებინა. საძინებელში შევედი . გასწორებულ საწოლს თვალი მოვავლე , მერე კარადას შევხედე და ნივთების მილაგება დავიწყე. სუნთქვა რომ შემეკრა ფარდა გადავწიე ბოლომდე და ფანჯარა გამოვაღე. ასე თმააწეწილი, სახეე ახურებული, მუსიკის რიტმზე აყოლილი თეძოთი და მოღეღილი სხეულით პირდაფჩენილი პირდაპირ წინა კორპუსში აიანზე მდგომს ვუყურებ .თვალებში კი სევხედავდი ,მაგრამ ის აშკარად პირველად ჩემს მკერდს უყურებს და არც ფიქრობს თვალის მოშორებას, სიგარეტი კი უჭირავს უკვე ხელში გაუკიდოს ახლა ბარემ და ეგაა...იდიოტი. უცებ ვიფარავ მკერდს და ისიც წამსვე წევს თავს მაღლა .შეიძლება სულ წითელი ვარ, მრცხვენია და საერთოდ არ მახარებს ეს მდგომარეობა მეტად უხერხულად მეჩვენება ,მაგრამ ამას დავემალები ახლა თქვენი აზრით? გაბრაზებული ვუყურებ ის კი სახეზე მაკვირდება ,მიცნობე ეგრევე იდიოტო. თხელ ფარდას ისევ ვაფარებ ფანჯარას და საქმეს ვაგრძელებ. მერე დივანზე ვჯდები და შოკოლადის ფილას ვსანსლავ. ნამდვილი ნეტარებააააა ...
.....
დილით ისევ ადრე მეღვიძება ამჯერად მშვდიად ვიწყებ საწოლში ნებივრობას, ვიცი რომ დრო მაქვს. ლეპტოპში სიმღერას ვრთავ ისე რო მეზობლები არ გავაღვიძო, შემდეგ საწოლზე ვდგები ვიხრები და ფარდებს ვწევ , მზის სხივები კარგ განწყობას მიქმნიან ვიღიმები , ვიკრიჭები და პირდაპირ ვეშვები საწოლზე. დედიკოსთან ვსაუბრობ ცოტას მერე წარმატებულ დღეს ვუსურვებ და ვიწყებ დღეს...
მობილურში ცხრილის ფოტოს დავყურებ როგორც ვხვდები პირველი ბიოლოგია მაქვს 5202 აუდიტორიაში და მეც იქეთ მივიჩქარი. ნომრებს ვაკვრიდები და ვპოულობ კიდეც საჭირო აუდიტორიას. ოთახში რამდენიმე ბავშვს ვხედავ და ვესალმები
-აი კიდევ ერთი ჩვენი ჯგუფელი... შენ მარიამი უნდა იყო
-დიახ ... თქვენ?
-მე გიორგი... ესენი თეკლა, მაშო და თაკო არიან კიდევ რამდდენიმეა უკვე მოსული და იმათაც გაგაცნობ ყველა ვიპოვე სოციალურ ქსელში და ვიცი ვინ ვინაა- უცებ მიცხადებს და მერე წარბს მაღლა სწევს- მზად ხართ დოხტორი გახდეთ ქალბატონო მარიამ?
-თქვენ მზად ხართ? სასიამოვნოა თქვენი გაცნობა ვიმედოვნებ მომავალი ექვსი წელი ერტად ვიქნებით და კარგი ურტიერთობა ჩამოგვიყალიბდება
მეტ საუბარს არ ვაპირებ. არ მიყვარს ადამიანებთან პირდაპირ კონტაქტში შესვლა. თუ არ გავიგე როგორები არიან ,მერე რომ დავუახლოვდები გულისტკენა და იმედგაცრუებები ზედმეტად მოქმედებს ჩემზე. ემოციური ფონი კი ყველაფერს ცვლის ჩემს ყოველდღიურობაში ...
ოთახი მალე შეივსო , ყველაზე ჩემი პირველადი წარმოდგენით ვიჯექი და ლექტორის გამოჩენას ველოდი . თამუნას ვწერ და ისიც ლექტორს ელის ჩემგან განსხვავებით პირველი ქიმია აქვს ანუ ორ ლექტორზე ინფორმაცია მექნება მალე. ქალბატონი ჩნდება ოთახში და ყველას გვესალმება. იწყება ჩვეულებრივი მისალმება, მილოცვა, სურვილები და გაცნობის ცერემონია. ყველა თავის სახელს ამბობს და ქალბატონი მარინაც ცდილობს დამახსოვრებას. ერთი შეხედვით უჟმური ,სწერვა ქალი არ ჩანს და იმედია არ ვცდები.
არც ლათინურის, ქიმიის, ფიზიკის და ჰისტოლოგიის ლექტორები ჩანდნენ მონსტრები. ლატინური ძალიან ქლაური და ჩემთვის ზედმეტად „ გადაპრანჭული“ ქალია, ფისტო და ქიმია ძალიან საყვარელი ფუმფულა ქალები არიან. ფიზიკის ლექტორი კაცია და როგორც გავიგეთ ჰისტოლოგიის ლექტორის მეუღლეა , ძალიან ბუნჩულა და მშვიდი ადამიანი ჩანს. ზოგადი ფიზიკით ვიწყებ რაც სკოლაში უკვე ნასწვალი მაქვს ასე რომ ამ საგანში პრობლემები არ შემექმნება.
ბოლო აუდიტორიასაც ვტოვებ, ერთი ლექცია გვქონდა და ყველანი ერთად ვიყავით. იმდენი ვართ ყველა რა თქმა უნდა ვერ გავიცანი, ვისი შესაძლებლობაც მქონდა მხოლოდ ისინი. ვინაიდან სახელებს კარგად ვიმახსოვრებ ყველანი ვიცი უკვე,აი გვარებზე რა მოგახსენოთ.
სწრაფად გავიარე დერეფანი, კიბეზე დავეშვი და როგორც იქნა ეზოში მდგომ თამარას შევხედე. ჰაერივით მჭირდებოდა საუბარი
-როგორ ჩაიარა ცხოვრება?
-კარგად... შენთან? როგორი კურსელები გყავს?
-რავი ჩვეულებრივი არაფერი განსაკუთრებული ზოგი გენიოსია, ზოგს ეტყობა პროსტა დიპლომი უნდა, ზოგს ეგეც ჰკიდია ... მხიარულები არიან გავერთე კიდეც.
-კარგიაა ... ჩემებიც კარგები არიან. არ მოვიწყენ ვფიქრობ! ბერვი ძალიან ჭკვიანია და კონკურენციაც იქნება. რაღაცეები უკვე დასაქსეროქსებელი მაქვს... წიგნები ბიბლიოთეკიდან უნდა გამოვიტანო და არ წამოხვალ?
-აუუ მეზარებაა...ჩემ დას გამოვატანინებ.
-კარგი მაშინ წავედი მე დავრეგისტრირდები და ავირებ წიგნებს...სახლში რომ მივალ დაგირეკავ ვკოცნი და ისევ შენობისკენ მივდივარ. ამჯერად სხვა განყოფილებაში ვინაცვლებ, როგორღაც ბიბლიოთეკამდე მივაღწიე ,მაგრამ იმხელა რიგი იყო მარტო ოტახი კი არა დერეფანიც სავსე იყო. გადავწყვიტე წიგნების ნომრები ამომეწეერა და მომზადბეული შევსულიყავი. ორი საათი რიგში დგომას არ ვაპირებდი, ვინაიდან უსირცხვილო ადამიანი ვარ გავძვერი ,გამოვძვერი, ჩავჭერი რიგები და მივაღწიე კიდეც მიზანს .მართალია არსებული 6 წიგნიდან რომლის ავტორიც ვიცოდი მხოლოდ 3 მომცეს და დანარჩენი აღარ იყო ,მაგრამ მაინც კმაყოფილი წამოვედი. ჩანთა უკვე ხელს მტეხდა ,ძლივს შევძვერი ავტობუსში, ფეხზედგომა მომიხდება ვატყობ . ძლივს ვიმაგრებ თავს და მინას ვეკვრი. იმდენი ხალხია ვინ მეხუტება აღარც ვიცი. ჩანტას ხელს ვუჭერ ვინმემ რომ არ გაიყოლოს ხელთ ჩემი საფულე და სუნთქვას ვცდილობ...ისეთი სურნელი ტრიალებს არც უნდა მინდოდეს საერთოდ ჰაერის ცასუნთქვა ,მაგრამ რა ვქნა არ შეგვიძლია ადამიანებს ჟანგბადის გარეშე. როგორღაც ჩავაღწიე, დასვრილი ფეხსაცმლით,ტანზე შემოტრიალებული კაბით, წონასწორობა დაკარგული ვიდექი და ვცდილობდი დაბუჟებული ფეხების ამოძრავებას წინ გადავდგი ნაბიჯი და მაშინვე მანქანის ხმა გავიგე. მივიხედე და ჩემი „მოთვალთვალე“ მეზობელი რომ ამოვიცანი ღვთის სასჯელს მივაწერე. სწრაფად გადავჭერი გზა ,ის აშკარად ვერ მცნობს . მე მაქვს სახეების დამახსოვრების ნიჭი.იმხელა ხმაზე აქვს მუსიკა ჩართული წონასწორობა მერღვევა, ფეხი მტკივა არა რას შეევვარდი იმ მარშუტში დავლოდებოდი მეორეს. მობილურიც აზუზუნდა ამჯერად მამიკო მირეკავდა , საუბარმა მიშველა ფეხისტკივილიც დამავიწყდა და ბინამდეც ავაღწიე .
სამი დღე ისე გავიდა საინტერესო არაფერი მომხდარა. კურსელები უკეთ გავიცანი, ლექტორებმა მასალის ახსნა დაიწყეს ,მაგრამ ჯერ კიდევ წიგნებთან დაკავშირებული ამბები ირკვეოდა. ჩვეულებრივი მოწესრიგების ერთი კვირა გვქონდა. ყველგან სადაც გავჩერდებოდი ისმოდა ჭორები ლექტორებზე, სტუდენტებზე. ჩვეულებრივი სიტუაცია, მიმდინარეობს ჭორაობა ზურგს უკან ზოგჯერ შეიძლება აერიოს ჭორიკანას სასტავი და არასწორ პირზე დაიწყოს ამბების თხრობა . ამჯერად ყველა ანატომიის ლექტორზე საუბრობს „ყველა მარტივია ,მაგრამ ანატომია ჩაგვრჩება!“ „ნამდვილი ტირანია“ „არადა წინა ლექტორი რა მაგარი იყო , ეს გაგვატყავებს“ ამას ძირითადად ბიჭები ამბობდნენ ,რომელთაც სწავლა სურდათ. აი გოგონები რომლებსაც მაკიაჟის სამი ფენა ედოთ თვალებიდან გულებს ისროდნენ და ერთხმად აცხადებდნენ რომ „შოკი ტიპია“ ვერ გავარკვიე რატომაა შოკი, ალბათ ქერა ცისფერთვალა სიმპატიური ბიჭია რომლის მოფერება მოგინდება აი ისე პატარა ბავშვის რომ გინდება. ან რა ვიცი ძაან გადამპარნჭულია ამათ მსგავსად . მოკლედ მე ის მაშინებს ტირანად რომ შერაცხეს. არ შემიძლია როცა მთრგუნავენ , ხელს მიშლის ეს სწავლაში . თუ ვერ მოვისმენ მერე ავითვალწუნებ საგანს, გულს ავიცრუებ და დამეზარება სულ მეცადინეობა. ასეთი ვარ ხასიათზე დამოკიდებული ... სამწუხაროდ თამუნასგანაც ვერაფერი გავიგე, მას ჩემს მერე ჰქონდა ლექცია,მისმა დამაც არაფერი იცოდა რადგან მას არ ასწავლიდა პატივცემული ანატომიის ექტორი,რომლის სახელიც ვერ გავიგე. ცხრილში მითითებული სახელის მიხედვით „დ.დადიანი“ თავადი გვასწავლისთქო პირველი ეს გავიფიქრე ჯერ საერთოდ ქალი მეგონა ლექტორი ასე ვიცოდი თათასგან . „დ“ დოდო ,დალი ან დიანა მეგონა . ახლა კაცია და დიდი ალბატობით დათო ერქმევა ან დიმა ყველაზე გავრცელებული სახელები ესაა იმედია დურმიშხანი არაა და ამიტომ არააქვს ცხოვრება გამწარებული. ჩემ ფიქრებზე ემცინება და ისე ვიკრიჭები ლექტორს თვალში ვხვდები .წამსვე ვმშვიდდები და თავს ვხრი სახე რომ დავასერიოზულო.
-რა გაცინებს ... - გევრდით მჯდომი თეკლა მეჩურჩულება
-არაფერი რაღაცაზე ჩავფიქრდი და ...
-როდის შევალთ ანატომიაზე ვეღარ ვითმენ უკვე
-ხვალამდე რა მოხდება ვინ იცის- მართლა არავინ იცის რა მოხდება იქნებ ბატონმა პრაქტიკულების გაცდენის შემდეგ ლექციაც გაგვიცდინოს. განუცხადებია სემინარზე მოსვლას აზრი არ აქვს ყველას ერთად გავესაუბრებიო . ცალ-ცალკე არ კადრულობს ბატონი... არა ის ემართალია რატო უნდა იწვალოს მაინც არაფეირ გვაქვს ჩასაბარებელი,მასალა ლექციაზე უნდა ახსნას და მერ ეტყუილად ჯდომას ბარემ ერთად ილევს საქმეს. ჭვიანური სვლაა სხვებიც ასე რომ მოქცეულიყვნენ ამდენი დროის ფლანგვა არ დამჭირდებოდა.
-ვფიქრობ,ყველას ვაკვირდები და ვერ ვხვდები ვინ შეიძლება იყოს- თამარა მსჯელობს და უკვე ცუდად მხდის
-ხომ გითხარი ნუღა მესაუბრბეი მაგაზე თქო
-აბა შენს წინა მეზობელზე მომიყევი სიმპათიურია? იქნებ ისტორიის გმირი ხდები გოგო და შეგიყვარდეს? კიდე გიყურებდა იმის მერე?
-არა,უბრალოდ დამთხვევა იყო ავადმყოფი ხომ არაა ჩამისაფრდეს . ჩემი მკერდის გამო ღამეებს არ გაათენებს აივანზე ... თუ ღმერთი გწამს თამარა! ხვალისთვის რამე გაქვს სასწავლი?
-ბიოლოგიის პირველი სემინარი მაქვს. ჩემი დის თქმით თუ კარგად მოვუყვები უპრობლემოდ დაწერს ქულას... ჩავუჯდები დღეს. მარტივი თემაა
-მე ზეგ მაქვს და მინდა ბარემ ვისწავლო...რამდენიმე მასალა მაქვს უკვე ლექციები მქონდა დღეს . ანატომიის წიგნი ვიშოვე როგორც იქნა ,შენ რას შვები
-იყიდე?
-ხოო და იმედი მაქვს ისაა რაც დაგვჭირდება
-პროგრამას ხომ ვერ შეცვლიდა....იქნებ შეცვალა რა გეჩქარებოდა
-მაინტერესებდაააა
-საყვარლად რომ წუწუნებ ვგიჟდები- იცინის და ლოყაზე მკოცნის -კუსკუსაა ყავა დავლიოთ არ გინდა?
-ყავას არ ვსვამ და შენ წრუპე ყავა მე წყვენს მივაწვები - ვეკრიჭები და კაფესთან ვჩერდები.
-ოოოოკ - წელავს სიტყვას და მიკუსკუსებს შესასვლელისკენ. თამარამ ყავის „ლომკა“ მოიხსნა, მე საუბრის და ბოლოს ისევ მარტო აღმოვჩნდი სახლში.
არ მჯერა, ვერ ვიჯერებ რომ ყველაფერი მოწესრიგებული მაქვს. თავად ვალაგებ, არ ვშიმშილობ და ისე ვაკეთებ ყველაფერს რომ არ ვიღლები. ნუ ვცეკვავ ,ვმღერი და რა დამღლის . დედაჩემს მობილურით გავესაუბრე და ღომის მომზადებაც მოვახერხე . რა მექნა მომინდა ,მე კიდე რამე რომ მინდება დეპრესია მეწყება რამდენიმე საათით .
ის იყო გეგმა უნდა შემესრულებინა და მეცადინეობა დამეწყო ქვემოდან სიმღერის ხმა რომ ამოვიდა. ვიფიქრე შეწყდებოდა,მაგრამ უფრო გაძლიერდა. რუსული ჰიტები წამლეკავად მოქმედებდნენ ნერვებზე. „ულეტაიწე ვორანი“ რომ გავიგე ჯერ სიცილით გავიგუდე და მერე ბოლომდე ავუწიე ჩემს ტელევიზორს . კიდევ კარგი ხმა გადავფარე ,მაგრამ რა აზრი აქვს მაინც ვერ ვკითხულობ.
მეზობლები უნდა გამეცნო! ვინ ამბობდა არ დამჭირდებაო? ახლა ვიღაც უცნობს ჩავუვარდე? ასეთ სიმღერას რომ უსმენს ალბათ ვიღაც 40 მიღწეული ან უფრო დიდი კაცია და ეს პატარა გოგო სად შევუვარდე იქნებ მომისროლოს მერვედან.
სახლის დატოვება ვარჩიე. ისედაც მჭირდებოდა რაღაც-რაღაცეები და მარკეტში წავედი. რიგებში დავდიოდი და ვფიქრობდი რა მჭირდებოდა გვერდით რომ ამომიდგა ვიღაც,ჩემკენ გადმოიხარა და სუნამოს სურნელმა რომ უფრო მძაფრად მომიღიტინა ცხვირში სახე თავისით მომემანჭა
-ჩემი ახალი მეზობელი აშკარად მალე ვერ იღებს გადაწყვეტილებას...-უკან ვიხევ პირდაპირ რომ არ შევეჯახო და ისევ იმ დამანჭული ცხვირაბზუებული გამომეტყველებით ვუცქერ
-თქვენ შეგიძლიათ მალე აირჩიოთ და წაბგრძანდეთ- ზურგს ვაქცევ და ხელში მოქცეულ პატარა კალათში თეთრ ხელსახოცების შეკვრას ვდებ .შემდეგ სარეცხი საშუალების არჩევას ვიწყებ და არიელის კოლოფს ვაკვირდები რომ გავიგო ხელით რეცხვისთვისაა თუ არა.
-რა საოცარი გამოსვლაა საკუთარი მაღაზიიდან რომ მაგდებ - ისევ მესმის მისი ხმა და ტვინი რომ იაზრებს ნათქვამს ნერვები მაწყდება.იმდენი მაღაზიაა ირგვლივ და რაღა ამის საკუთრებაში შემოვაბიჯე. ვერ ვიტან თავსატეხს სახელად“ მამაკაცი“ ზედმეტად პატარა ვარ ამ თავისტკივილისთვის.
-ყველა კლიენტს თქვენ უწევთ კონსულტაციას? კურსები აშკარად არ გაგივლიათ , დახმარების ნაცვლად თავს მაბეზრებთ- ჯანდაბა ეს ნამდვილად ვუთხარი? არა ჩვეულებრივ რასაც ვფიქრობ იმას არ ვლაპარაკობ თუ უტაქტოდ გამოდის, ისეთი ბუნებრივი ტონით ვთქვი მგონი ძალიან უხეში არ გამოვიდა და არ მომკლავს. არ მჭირდება ვინმე გადვაიკიდო,მითუმეტეს ადამიანი რომელიც ჩემს პერიმეტრზე ცხოვრობს. სწრაფად ვიღებ პირველივე კოლოფს - უკაცრავად- დავემშვიდობე თუ რა იყო ეს ღიმილით გასვლა. ის რატო მეჭყანება ვითომ რაო ლამაზი ღიმილი მაქვსო? ახლა ისე მომინდა შოკოლადი ახლავე უნდა ვიყიდო . მივაღწიე როგორც იქნა, მერე რამდენიმე ფილა „ალპენ გოლდი“ ვითრიე და იქვე მოთავსებულ ნუსის ქილასაც დავწვდი . დილით მივეჩვიო უნდა საუზმობას,თორემ მერე „სწავლამანია“ რომ დამეწყება პარალელურად“ ავადომანია „ მეწყება და „მკვდარსულად მოძრაობის სინდრომი „ დაერთვის . ნევროპათოლოგების, თერაპევტებისა და მრავალი სხვათა რჩევით მჭირდება კარგი კვება, განსაკუთრებით საუზმე . ასე რომ წინასწარ ვიწყებ მზადებას. ამისთვის ჩემი საძულველი ,მაგრამ სასარგებლო კარაქის ყიდვაც მომიხდება. აზრზე არ ვარ რომელი უკეთესია იქნებ ხალვა ვიყიდო? თხილით ღმერთოოო მინდააა -თვალები მიბრჭყვიალებს ალბათ ერთ შეკვრას ვიღებ და მერე კარაქს ისე ვაკვირდბეი თითქოს ხელისმთხოვნელია რომელიც უნდა დავიწუნო. ბოლოს ნაცნობი „სანტე“ რომ ამოვიკითხე ავიღე აბა რა მექნა.თუ არ მომეწონება მერე სხვას ვიყიდი.
-მომავალმა ექიმმა არ უნდა იცოდე ამდენი ტკბილი ჯანმრთელობას რომ ვნებს? -ისევ მესმის ყურთან ხმა და „მაკარონის“ არჩევით დაკავებულს ყველაფერი ხელიდან მიცვივდება კივილის თანხლებით -შეგაშინე...მაპატიე . მეგონა იცოდი რომ აქ ვიყავი ისევ - დაბნეული მიყურებს მე კი ჩემი დამემართა. გული ცუდად მაქვს, მკერდზე ხელს ვიჭერ და სუნთქვას ვცდილობ-კარგად ხარ პატარავ?მართლა არ მინდოდა -ისე მიყურებს იცის ჩემზე რომ ჭრის მონანიება თუ რა არის. არ შემიძლია იმ ადამიანს გავუბრაზდე ვინც დანაშაულს ხვდება,თანაც არც ისე დიდ დანაშაულს.
-არაუშავს... უბრალოდ როცა ვფიქრობ მალე გამორკვევა არ შემიძლია. - სწრაფად ვიხრები იატაკიდან რომ ავკრიფო ყველაფერი. ისიც მეხმარება და მერე ისევ დამნაშავის გამომეტყველებით მიმზერს-ახლა სანამ მეტყვი დანაშაულს გამოვისყიდიო მივალ დავასრულებ“შოპინგს“ და სალაროსთან გადავინაცვლებ !
-არ ბრაზდები? არც მეჩხუბები ?-ისევ უკან მომყვება. კონსულტანტების ყურადღება მისკენაა მიპყრობილი და ისე არიან დამფრთხალი რომ მეღიმება წამით - მარიამ!
-გაბრაზებულს ვგავარ? - მოლარეს თანხას ვაწვდი. პარკებს ვიღებ და გასასვლელისკენ ვბრუნდები- ზედმეტად აქცევ დეტალებს ყურადღებას ....სისულელა!
ჩემი გულწრფელობა შემიწირავს. ბინამდე რომ მივაღწიე და ყველაფერი ამოვალაგე, გამოვიცვალე და თამარას სახეც გამოჩნდა კომპიუტერის ეკრანზე გავიკრიჭე
-რას შვები პაწაწო? იმეცადინე? მე უკვე დავასრულე. მარტივი იყო ძაან ხვალ დილას გადავიკითხავ და პირველი შთაბეწდილებაც ჩემიაა-საწოლზე კოტრიალებს და მერე მუცელზე წვება -რას შვები მარიკოო?
-მეზობელს სიმღერა ჰქონდ აბოლო ხმაზე ემრე მაღაზიაში ცავალთქო ვიფიქრე და წავედი. ხო იცი მშველის გავლა...მერე ის ბიჭი შემხვდა- დავიწყე მოყოლა და ყვეალფერი დეტალურად რომ ვუთხარი,როგორც მჩვევია მერე გავიაზრე რომ ჩემის ახლეი იცოდა, ისიც რაზე ვსწავლობდი და დასრულებისთანავე წამოვიყვირე- ვაიმეეე საიდან იცოდა ეს ყველაფერი
-შენ ნორმალური არ ხარ ხომ? მე რომ მეკითხბეი იმას რომ ეკრიჭებოდი იქ ვერ კითხე?ახლა იფიქრე საიდან გიცნობს
-ალბათ ჩვენთან სწავლობს და გაიგო რაზე ვსწავლობ რა პრობლემაა...პატარა ქალაქია ყველა ყველას იცნობს.
-დაიმშვიდა თავი გოგომ...მითხარი სიმპათიურია?
-ჩვეულებრივი ბიჭია... ბევრს მოეწონება . ლამაზიც შეიძლება ითქვას ვაიმე რა ვიცი მე ახლა თვალის ფერი და თმის არ დამიმახსოვრებია. ვერ მიმიზიდა იმდენად რომ დავკვირვებოდი
-ყველას აკვრიდები და რაღა მაგას არ დააკვირდი გოგო...მოსწონხარ აშკარად!
-რატომ უნდა მოვწონდე
-შენი მკერდის გამო...ალბათ გონებიდან ვერ ამოიგდო- ხარხარებს და ბალშიში მალავს სახეს -ახლა არ თქვა არ მოვწონვარ არავის მეო...და არ დაიწყო შენებურები. დედაშენი მართალია, რომ გეუბნება ბოთე ხარ ვერაფერს ხვდებიო. ტიპი უკან დაგყვებოდა და მეგობრობა უნდა ვითომ?
-მე არ მინდა მეგობრობაც და შესაბამისად მორჩა! მეორედ რომ ვნახავ ვკითხავ საიდან იცის ჩემზე ეს ყველაფერი ...
-ეგრე ამბობდი იმ ბჭზეც უნარებზე რომ დადიოდა ჩვენს მასწთან უბრალოდ ვიცნობო. შენ გგონია ისეთივე ნეიტრალური დამოკიდებულება აქვს ყველას როგორც შენ ,მაგრამ არაა ეგრე!
-მინდა რომ იყოს და შესაბამისად ზედმეტი ფიქრი არაა საჭირო! პრობლემები ფიქრთან ერთად მოდის... ბუზს სპილოდ არ გადავაქცევ არასდროს . წავედი ახლა დავიწყებ მეცადინეობას... ბანანის ყიდვა მინდოდა და დამავიწყდა
-ბიჭს ელაპარაკებოდა და დაავიწყდა ბანანი
-ავადმყოფო ქალო შენ...-წამის მერე ვიაზრებ რატომ ხარხარებს და ვებუტები- აუუ ხილი არ მაქ არაფერი ! შოკოლადი ხომ მაქვს სამაგიეროდ- თვალები მიციმციმებს და ფილას ვირებ-წავედი ,გკოცნი - ტუჩებს ვწევ კოცნის იმიტაციას ვაკეთებ და ლეპტოპს ვხურავ.
მეცადინეობა რომ დავიწყე ისე გაფრინდა დრო აზრზე მხოლოდ კუჭის ყმიულმა მომიყვანა. წიგნები გადავდე და სამზარეულოსკენ დავიძარი. ღამის 9 საათი რომ იყო ეგ ფაქტი დავაიგნორე ,რა თქმა უნდა და ქაბაბის შეწვა დავიწყე. სამმა ცალმა ისე დამანაყრა მეგონა ვეღარც ვიმოძრავებდი, შემდეგ ერთი საათი დედაჩემს ვეჭორავე. რა გამაჩუმებდა და მოვუყევი ყველაფერი, ისე არ შემიძლია. მასთან რამე საიდუმლო რომ მაქვს ერთი საათიც კი ცუდად მხდის სანამ ვეტყვი ყველაფერს. ასე მგონია დანაშაულს ჩავდივარ! შეიძლება იმის დამსახურებაა რომ არასდროს მეჩხუბება, ყოველთვის ჩემს მხარესაა და ამავე დროს მასწავლის როგორ მოვიქცე თან არც მახვევს თავის აზრს. დედაჩემი საუკეთესო რომაა ვთქვი უკვე? ყველაზე მეტად რომ მიყვარს ეგ? ! დედა არ არის ,მეგობარია .საუკეთესო რომელიც ჩემი ნაწილია და სულ ჩემთან იქნება. მოყოლა რომ დავასრულე დაველოდე რას მეტყოდა
-მოგეწონა?
-არა... უნდა მომწონებოდა? ასეთი ხმა რატომ გაქვს,მგონია რომ რაღაცის თქმას აპირებ იმასთან დაკავშირებით რომ უკვე მარტო ვცხოვრობ, ქალაქში, უცხო ადგილას, უცხო ხალხის გარემოცვაში და ბიჭები საშიშები არიან.განსაკუთრებით ისინი ვისაც ცალმხრივად მოვწონვარ. მე კი ისევ დაგამშვიდებ და გეტყვი რომ არ მოვწონვარ,მეორე მოძალადეს არ ჰგავს და მესამე ყველაფერი კარგადაა. მამას არ მოუყვე ახლა თორემ ხვალვე გადამიყვანს ახალ ბინაში
-მარიამ !
-ეკუნაააააააააააა ეკოო ეკუ ეკუნააა მომენატრე სიგიჟემდე !
-მეც...შაბათს არ მოხვალ სახლში?
-ალბათ კი ... ჩემი ბედოვლათი ძმა რას შვება
-მასწავლებელთან იყო ახლა მოვიდა და ჭამს
-მაგიტო ისმის ყბს მოქნევის ხმა?
-ისეთი დაღლილია ადამიანის ფერი არ აქვს
-მოუხდება! მე რომ მაწამებდა მეცადინეობსი დროს ხომ იყო კარგი...რა გაწუწუნებსო . ნახოს ახლა ...ვაი გრანტი არ აიღოს კი წავაცლი თავს !
-კარგი რა მარიამ ხომ იცი რომ ნერვებს გიშლიდა უბრალოდ...
-ნუ იცავ შენ სულ მაგას....
-ნუ ეჭვიანობ !
-აღარ მინდა ლაპარაკი საერთოდ წავედი მე დავიძინებ აწი...ხვალ დიდი დღეა .
-რომ გამოხვალ დამირეკე იცოდე მაინტერესებს ვინაა ასეთი ეს ანატომიის ლექტორი !
ყველას აინტერესებს მოკლედ. აღარ შემიძლია ამდენი ლაპარაკი მკლავს,თან ისე არ შემიძლია. საწოლში ვწვები და ვერ ვიძინებ, რა თქმა უნდა როგორ შეიძლება მშვიდად გამოვიძინო როცა ვფიქრობ ! ნევროზი მაქვს-თქო რომ ვამბობ არცერთი ექიმი მიჯერებს ! მე თუ გადავარჩენ ჯანდაცვის სისტემას ...
....
აუდიტორიის კარს ვხსნი და მშვიდად მივაბიჯებ. ბავშვები ფუსფუსებენ, ყველა ლექტორს ელის. ფურცელზე ხატვას ვიწყებ , გაურკვეველ ფიგურებს ვხაზავ და ნერვებს ვიმშვიდებ. უცებ ყველაფერი ბურუსში ეხვევა და საიდანღაც მანათობელ თვალებს ვხედავ,მხოლოდ მე და ის ვართ . მერე ხმა ჩამესმის ისაა ...ესააა ლექტორი? ლუციფერია ლექტორი? ვკივი და ისევ მეღვიძება.
არა უკვე ვფიქრობ რომ ეს ბინა ჩემს სიზმრებზე ცუდად მოქმედებს, ადრე ასე არ ვიყავი . დაცვარულ შუბლზე ხელისგულს ვიდებ და ისევ ვეშვები საწოლზე. ცოტა ხნით ჭერს ვუყურებ, მერე საწოლიდან ვდგები ,მომზადებას ვიწყებ და უნივერსიტეტში მივდივარ.
დრო ისე გადის აღარც კი მახსოვს მესამე ლექცია. მხოლოდ მერე ვიაზრებ ცხრილს რომ ვუყურებ და ანატომიას ვკითხულობ. აუდიტორიას ბავშვებთან ერთად ვეძებ ,მესამე სართულზეა ,რა უბედურებაა სხვაგან ოთახი არ იყო? რა ავა მესამეზე . დამძვრა ფეხები სად შემიძლია ამდენი ჩემი ბიოლოგიური ასაკი 98 წელია ...
წინ არავინ ჯდება ...უკან სად მივიმალო-თქო ვიფიქრე და წინ მოვკალათდდი. კიდევ შემოვიდნენ ბავშვები და რამდენიმე მომიჯდა გვერდით. უკვე საათს ვუყურებდი და წამებს ვითვლიდი, როდესაც რამეზე ვღელავ მირჩევნია დროზე მორჩეს ის კი არადა არ მოდის.
-მგონი გადაგვაგდო ... - ვიღაც ამბობს და კარის დახურვის ხმაც წყდება სმენას. შემდეგ ყველა ერთად ისუსება და მძიმე ნაბიჯების ხმა ისე კარგად მესმის მგონი ყური იატაკზე მიდევს . მეც ვინებე შებრუნება და....ო ღმერთო ეს ბერძენი ღმერთკაცი ვინაა. რაღაცას ლაპარაკობს, რა ტუჩები აქვს საუბრის დროს საოცარ ფორმას იღებს... შავი წვერი სიეთ ზომაზე აქვს დაყენებული მინდა ხელი გავწიო და თითები ავუსვა ლოყაზე ....ეს თვალები ნამდვილია? შეუძლებელია ...წარმოუდგენელია არარსებულია ასეთი შავი თვალები ჰქონდეს. მუქი ყავისფერი მესმის ,მაგრამ შავი? სულ შავიაა , სქელი საოცარი ფორმის წარბები...ნამდვილად გაკეთებული აქვს . ეს ყბებიც ჩაისვა ვითომ? აბა ასეთი ფორმის ნაკვთები რატომ აქვს. რა არის ...ვინ არის ისევ არ მესმის ხმა. ჯანდაბა 98 ბიოლოგიურად ავრ თუ რეალურად და სმენა დამიქვეითდდა. თვალებს ვახამხამებ, კბილებს ერთმანეთზე ვაჭერ ...ეს ფანქარი როდის ავიღე ..ხელში არ მქონდა? ტუჩთან როდის მივიტანე. ფანქარს ძირს ვწევ და მაგიდაზე ფრთხილად ვდებ . ხმა მესმის ... აშკარად რარაც მოწყობილობა აქვს თორემ ასეთი ხმა ვერ ექნება... ნამდვილად სიგარეტს ეწევა და იმის ბრალია ...ან ანგინა აქვს აბა ამდენი ხრინწი საიდან
-შევუდგეთ გაცნობის ცერემონიას...სახელებს და სახეებს კარგად ვიმახსოვრებ ასე რომ გაითვალისწინეთ- ამბობს ,ჩუმდება და ტუჩის კუთხეს ოდნავ ტეხავს. მე მიყურებს? ხოო პირდაპირ მე მიყურებს - თქვენგან დავიწყოთ გოგონა იისფერში- იისფერი მაცვია? ტანზე ვიყურები და ჩემი საოცარი, გასაღმერთებელი გონებაც წამსვე ინთება. არასდროს დამტოვოო...არასდროს თორემ ერთხელაც იქნება გავიჭედები ასეთ გამოუვალ სიტაციაში . მაგიდის ზედაპირს ოდნავ ვეყრდნობი მშვიდად ვდგები და ტუჩებს სწრაფად ვისველებ იმის შესამოწმებლად რომ საუბრის დროს სიტყვა არ გამიწყდება .
-მე მარიამ სიხარულიძე ვარ - უუჰ კიდევ კარგი არც მომაკვდავი კატასავით დავიკრუტუნე და არც დავიყვირე . ეს ურეაქციო ურჩხული, გამიღიმე მაინც ან რამე მითხარი . დავჯდე ვიდგე ვთქვა კიდევ რამე თუ რა გავაკეთო . აღარც მიყურებს,თუმცა არც მანამდე მოუკლავს თავი , ძალიან დამიმახსოვრებ ასე! ვჯდები და ვუსმენ ჩემი კურსელების მემილიარდე გაცნობას. მათი სიტყვები ის ეისმის როგორც უაზრო მელოდია თვალი კი მხოლოდ ლექტორს აღიქვამს...მაგიდაზე მიყრდნობილი დგას ხელები მკერდთან აქვს გადაჯვარედინებული და მგონი ამ ცისფერ პერანგს გაგლეჯს მისი კუნთები მკლავზე. ესეც ნამდვილად ბოტოქსის დამსახურებაა...სად ჯანდაბასი მიდიან ჩემი თვალები რა მინდა მის პრესთან , ჯანდაბა ეს პერანგი ბავშვთა განყოფილებიდანაა თუ ასე რატომ აქვს მოტმასნილი ტანზე. სული არ ეხუთება ვითომ? კიდევ კარგი ყელთან ღილი გახსნილი აქვს, ჯანდაბა იქ რომ ვაკოცო არ შეიძლება? თავს რომ აბრუნებს ისე ებურცება ყელზე ძარღვი მგონი ჩემში არსებული ვამპირი ცოცხლდება ,რომლის არსებობის შესახებ წარმოდგენაც არ მქონდა და იმ ადგილას კბენა მინდება. მოიცა ახლა ტუჩზე ვიკბინე? ნამდვილად მე ვიყავი? ცხელა თუ მე მეჩვენება, მთელი სხეული მეწვის და კონდიციონერ გაფუჭდა თუ ცხელი ჰაერი გამოდის ცივის ნაცვლად. ასკარად ვიღაცამ იმაიმუნა ! მოიცა სად მიდის... უკვე დასრულდა ლექცია? ასე უცებ? კარგით რა როგორ შეიძლება 50 წუთი ასე სწრაფად გავიდა? არ წავიდეს რა უთხარით ვინმემ დარჩეეს სულ ცოტა ხანსაც შევხედავ ... ძლივს ვდგები და ბანცალით მივაბიჯებ დერეფანში. ყველა მასზე საუბრობს,მოსმენაც არ მინდა სწრაფად მივდივარ კიბისკენ და კი არ მივაბიჯებ მივრბივარ, ჰაერი მჭირდება . ფეხი მიცდება და ვიღაცას ვეჯახები, ჰაერში ფრენა გამომრჩა, მერე დავეჯახე თუ დამიჭირა...არ არსებობს ! გამორიცხულაი ის იყოს? კარგია ცოცხალი რომააა
-ჩანთას თავად ცვლი უკვე?
-მე... მადლობა რომ დამიჭირე თორემ ცხივრს მეტად გავიტეხდი და ნამდვილად არ მაწყობდა. - უცებ ვეუბნები და ვიკრიჭები .ისიც იცინის და ხელს ფრთხილად მიშვებს
-კარგად ხარ?
-მე კი და შენ კარგად ხარ?- კიდევ კარგი იქ არ შევხედე თორემ მერე გენახა მარიამ აწითლება
-იმ დღისთვის მაპატიე ...ჩემს მეგობრებს ცუდად გამოუვიდათ უბრალოდ ხომ გესმის მართლა სასაცილო იყო
-ცუდად მე გამომივიდა... გახსენებაც არ მინდა !
-მთავარია გადავრჩით მე და ჩემი გვარი - იცინის და ხელს მიწვდის- მე ირაკლი ვარ მეორე კურსელი ...
-სასიამოვნოა...მარიამი
-პირველკურსელი ხარ ხო? უეჭველი - კიბეზე სვლას ერთად ვაგრძელებთ . ეზოში კი ვიღაც გოგო ელოდა აშკარად, მაშინვე მისკენ წამოვიდა
-ასე გვეტყობა პირველკურსელებს?
-არცისე დიდი ხნის წინ ვიყავი პირველკურსელი ... ეთო -გოგონას უღიმის და წიგნს ართმევს
-მადლობა რომ მათხოვე...გადამარჩინე- გოგო მადლიერ მზერას ავლებს მე კი ეჭვისთვალით მათვალიერებს და მერე ემშვიდობება- წავედი ,ხვალამდე !
-ხვალამდე ...
-მეც წავალ...ლექცია მაქვს არ მინდა დავაგვიანო
-ნახვამდის ...
ისე მივიწევ მეორე შენობისკენ თამუნას ხმა არც მესმის სანამ არ ჩამაფრინდა მკლავში და შემანჯღრია- რომ გეძახი გოგო ყურებში ბამბა გაქვს? ამომივარდა გული ის ... ზე სექსი არსება ვინ იყო რომ გიღიმოდა ერთობ მომაკვდინებლად და ლამის ამიფოფრა ჰორმონები და ვეტაკე
-რომელი... კი არადა აა ის ბიჭი? მე რო ჩანთა მოვარტყი ის იყო...ირაკლი
-ვაიმეე ხო კარგად ვარო...ამის შთამომავლობის არარსებობა შეიძლებოდა? ამან ბავშვების მეტი არაფეირ უნდა აკეთოს... ერთზე მეც არ ვიტყოდი უარს
-შენ ლექცია არ გაქვს?
-კი ანატომია..უი მართლა როგორია ? ძალიან უხეში და ბოროტია მართლა?
-არ ვიცი...
-რა არ იცი გააცნიდე ლექცია? რა ჯანდაბა გჭირს გოგო მოგაწევინეს რამე შენმა ოხერმა კურსელებმა? კვდები? რა ხდება
-ის ...ის ისეთია უბრალოდ უნდა ნახო
-რაო რა თქმა მომიყევი ახლა რა ილაპარაკა ...წიგნის სახელი ჩაიწერე? ისაა რომელიც იყიდე?
-არაა ვაიმე საერთოდ არ მომისმენია... -უცებ ვირტყავ თავში ხელს. ყველა ინფორმაცია გამოვტოვე ... რა დამემართა რა ჯანდაბაა ხამი ქალივით ვიქცევი ! -წადი არ დაიგვიანო
-მივდიავრ ხო... მერე მომიყევი ნორმალურად რა მოხდა
ლექციაზე შესვლის შემდეგ კიდევ კარგი საქმეზე გადავერთე და ლექტორზე ფიქრებმა არ შემომიტიეს. მომდევნო ორი სემინარი უღიმღამოდ გავიდა და როგორც იქნა სახლში წავედი. ბავშვებისგან ინფორმაცია მივიღე, ყველა მასზე საუბრობდა და გავიგე რომ ჩემი „გამოშტერების“ პერიოდში ყველაფერზე ისაუბრა რაც შეიძლება დაგვჭირვებოდა. გამოცდების ტიპზეც კი , წიგნი კიდევ კარგი სწორად მქონდა შეძენილი. ისღა დამრჩენია მომდევნო ლექციას დაველოდო და შევუდგე სწავლას.
სახლში ვიჯექი და ვკითხულობდი, უკვე ღამის 10 საათი იყო კარზე კაკუნის ხმა გავიგე, ჯერ მეონა მეზობელტან იყვნენ, მერე ზარის ხმაც გაისმა და ლამის სული განვუტევე. არავის ველოდი,არავინ იცის ჩემი მისამართი და ვინაა ამ დროს. ეზოში ვიღაცეები ჩხუბობდნენ და ახლა იქნებ აქ ამოვიდნენ.
-მაროოოო გააღე კარი გოგო -ლამის ურო ავიღე თავში რომ ჩამერტყა ჩემი კარის შემომტვრევისთვის ,იდიოტი სანდროს ხმა რომ გავიგე. კართან მივვარდი უცებ გავაღე და ის იყო უნდა ავფეთქებულიყავი და ჩემი იდიოტი ძმა გამომელანძღა ვებერთელა მკლავები რომ მომხვია და გულზე მიმიკრა, სახლში ჩემიანად შევიდა და კარიც მიხურა. ხმას კი არ იღებს თავზე მკოცნის ეს იდიოტი ...კრეტინი...ვაიმეეე როგორ მომენატრაააააა სადისტი ეს...ეს ეს ურჩხული ეს . ხელებს წელზე ვხვევ და ვიტრუნები -მაროოო არ გინდა ახლა ეს სინეტიმენტები...ნუ დადგავ ცრემლების ზღვას მეზობელთან რომ ჩავიდეს წყალი რემონტს გაგვაკეთებინებს და ისედაც ამდენი ფულიდ ახარჯა მამაჩემმა შენს გამო
-დამპალო ... ორაგუტანგო ! ჩემ გამო რა დახარჯა შენ არ გიტოვებს ამ სახლს? უგვანო ხეპრე... - წინ წასულს წიგნს ვუქანებ თავში და ისიც იკრიჭება. დამპალი! ხელს ისევ მხვევს და ჰაერში მწევს-დამსვი ...დამსვი შე ცხოველო რა დღეში ხარ! საერთოდ აქ რა გინდა ამ დროს... არ მითხრა და გამახსენდაო... რამე დააშავე და გინდა მამასთან გიშუამდგომლო ხო ? ერთხელ მაინც დაგერეკა შე საზიზღარო იქნებ ვკვდები !
-დედაჩემს ორი საათი რომ ელაპარაკები საკმარისია ინფორმაციის მისაღებად... არაფერი მჭირდება. უბრალოდ ზედმეტად ლამაზი იყო ეს რამდენიმე დღე უშენოდ და ვიფიქრე ვნახავ-თქო
-ამ დროს როგორ ჩამოხვედი
-მანქანით !
-შენ ვინ დაგსვა მანქანაზე ბატის ჭუკო ... ან ამ დროს ვინ გამოგიშვა იქნებ შეასკდე რამეს და გადმოგეყაროს მაგ თავიდან ჩალა - ისევ ვქაქანებ ის კი მიყურებს,ხელს არ მიშვებს და იღიმის.
-მომენატრე...- დამპალი...გველი, იცის ...ისიც როგორ იმოქმედებს ჩემზე და იმიტომ მეუბნება. არ იტირო მარიამ...განგებ გიკეთებს, ნერვებზე თამაშობს, უნდა მერე დაგცინოს... არ იტიროოოოო
-მეეეეც - არა არააა არ შეიძლება ასე როგორ ქიცევი.ნუ ეხუტები ...ნუ ეხუტები არაა ღირსი , გაბრაზებულია რ იყავი? არ თქვი არასდროს დაველაპარაკებიო? რომ დაგცინოდა უჭკუო ხარ როგორ ვერ აიღე გრანტიო... არ გაგიჟებდა? სისხლია რ გაგიშრო? ახლა როგორ ასე უცებ შეურიგდი?
- ნუ ტირი რა ... დამილპა მაისური . გაიწიე გავწურავ მაინც დამემართება ანთება - იცინის და თავზე მეფერება- აუ მაგისთვის მოვედი რო გეტირა გოგო? ასე თუ გაგიჭირდებოდა დარჩენილიყავი სახლში ვიყიდდით ცხვრებს, თხებს ,ძროხებს და მიგეხედა ფერმისთვის
-უბრალოდ... კაგრი ხო აღარ ვტირი არ ხარ შენ ღირსი- უცებ შევიმშრალე ცრემლები და იატაკზე დავხტი
-ძაან მშია პირდაპირ მასწავლებლიდან მოვდივარ და რამეს არ მიწილადებ?
-წავალ...დაჯექი მანდ მაღაზიაში ჩავალ და უცებ მოვალ - საძინებელში შევვარდი საფულე ავიღე და გავვარდი სახლიდან. პირველივე მაღაზიაში შევედი და სანდრიკოს საყვარელი სოსისი ვიყიდე. ცელოფანი ჩავბღუჯე და სწრაფად გავვარდი მაღაზიიდან. მეზიზრება გარეთ ღამით სიარული-თქო არ მითქვამს ხომ? ვიღაც გლუვტვინიანების ხროვა იდგა იქვე და ისე დაუსტვინა ერთმა მინდოდა ქვა გამექანებინა. რაღაც რეპლიკები გავიგე და ის იყო უკან უნდა მივბრუნებულიყავი მაქანა რომ გაჩერდა იქედან ჩემი“მეზობელი“ გადმოვიდა და ბიჭებს გადახედა. ისინიც წამსვე გაჩუმდნენ ბიჭი კი ჩემკენ წამოვიდა
-საღამომშვიდობისა მარიამ
-საღამომშვიდობის...მაპატიე მეჩქარება. -სწრაფად ვახლი ხელს ვუქნევ და გზას ვაგრძელებ.
-შორს თუ მიდიოდი გეთქვა და მე ჩავიდოდი...ამ შუაღამით ტიტლიკანა რომ წაცუნცულდი მოგეცვა რამე- სარაფანზე მითითებს კარში აყუდებული ჩემი ძმა და კაბის ბრეტელს მისწორებს- ამათი ამოლაგება როდიდან დაიწყე შენ- წარბებს კრავს და მკერდზე მანიშნებს
-სოსისი არ უნდ ამეყიდა ნავთი უნდა მომენატნა და ცეცხლი დამეყოლებინა ზედ! - სამზარეულოში შევდივარ, ყველაფერს ვულაგებ მაგიდაზე, სოსისიც მალე იხარშება ის კი ზის და მიყურებს
-კარგი ხო ... ნუ ბრაზდები !
-აბა რა იყო ეს... არ იცი როგორ დავდივარ და როგორ არა? - სკამზე ვჯდები და ცანგლისკენ წაღებულ ხელზე ვურტყავ- ხელები დაიბანე?
-არა ისე ვიზივარ !
ბურტყუნებს და საკუთარ თავზე ემცინება. ბავშვობიდან ვერ იტანდა ხელების დაბანას და მე როგორც წლის სუფთა ბავშვი დედიკოს ვეხმარბეოდი ჩემი ძმის მოთვინიერებაში. ისე გამომყვა ეს ჩვევები ხშირად სულელურად ვარიგებ ჭკუას . არადა ორი თავით ცემზე მაღალია და ისეთი ჭკვიანია ეს იდიოტი მშურს კიდეც ,ხანდახან. სულ ცოტა ...
ვახშმობის შემდეგ თითონ ალაგებს თეფშებს და თავზე მკოცნის . იცის როგორ მომთაფლოს, გველი !
-სამეცადინო არ გაქვს შენ? ხვალ მასწავლებელთან არ ხარ?
-ნუ ჯუჯღუნებ მარო ... არ მაქვს სამეცადინო ვისვენებ ხვალ . -დივანზე ჯდება და ტელევიზორს რთავს. რაღაც ფილმი იყო იმდენი ვიცინეთ ალბათ მთელს კორპუსს ესმოდა ჩემი ხმა. მერე დივანზე ვერ დავწვებიო და რა მექნა დავუთმე საწოლის ნახევარი. სიშველი რომ დაიძინა ნახევრად მაგაზე აღარაფერს ვამბობ, პირუტყვი ასე იძნებს სულ. ზამთარშიც , სიცივის სეგრძნება არ გააჩნია ბავშობიდან.მე რომ ვიყინებოდი ეს ფეჩივით თბილი იყო,მოსიარულე ღუმელია. მივეხუტებოდი ხოლმე და მერე თბილად ვიძნებდი. გაწვა მუცელზე ბალიშს ხელები მოხვია და წამში დაიძინა. მე სულ არ დამიტოვა ადგილი,იმხელა ხელები აქვს დამპალს ჩემს მაგივრად გაიზარდა მგონი, ნახევრად ზემდოან ვაწექი , დილას რა თქმა უნდა ჩემზე ადრე გაიღვიძა, ჩემი სპორცმენი ძმა . ცხოვრების ჯანსაღი წესი და ამბები , ახლა სად ირბენდა დილით ამიტომ ფანჯარაზე იყო შემოსკუპული,მეცხრეზე რომ ვარ ავღნიშნე ხომ? ეს რომ დავინახე მაშინვე წამოვვარდი ფეხზე
-რას აკეთებ ...სად ზიხარ არანორმალურო...ფანჯარა მაინც დახურე. ეს სიგარეტია? ეწევიი?
-ფუი ეშმაკს... გამისკდა გული და გინდა გადავვარდნილვარ გინდ აარა....- ახარხრადა სიგარეტი მოისროლა ხელი მომხვია ,საწოლის ნახევარზე გამასრიალა და ჩამეხუტა- თავი აწეწილი გაქვს- უარესად ამირია მერე თიტები გადამისვა და შუბლზე მომაწება თავისი თხელი ტუჩები - საუზმე მომიმზადე და წავალ... საკონტროლო უნდა დავწერო დღეს
-როდის დაიწყე მოწევა? მამამ იცის? მიგაწვავს ტუჩებზე ხო იცი
-შენ ეტყვი?
-იცი ჩამშვები რომ არ ვარ და გინდა გამოიყენო? რატო ეწევი ...როდის დაიწყე . რა სადარდებელი გქონდა ასეთი თუ კაი ტიპობ
-რა კაი ვტიპობ...პროსტა ვეწევი ! ათასში ერთხელ შენ თავს ვფიცავარ ! - ისევ მკოცნის ამჯერად ლოყაზე და მერე ფანჯრიდან იყურება- ის ტიპი გიცნობს?
-ვინ ტიპი...
-ჩვენს წინ ვინ არის ... დილით გამოვიდა და რომ დამინახა ისეთი სახე ჰქონდა აშკარად არ ელოდა აქ კაცის ნახვას!
-გენიოსობის პიკზე ხარ... ვიცნობ ოღონდ სახელი არ ვიცი
-სქელი ფარდები უნდა იყიდო... აქედნა ყველაფერი ჩანს- მშვიდად მეუბნება. ფანჯრის რაფიდან ჩამოდის, და მაისურს იცვამს.- რამე მაჭამე გთხოვ... და წავედი !
-გამიყვანს უნიში?
-სწრაფად თუ მაჭმევ კი
-მუცლის მონავ - ვეჭყანები და სააბზანოში შევდივარ.თავად ბრძანდებოდა აშკარად უკვე რადგან მთელი იატაკი სველია- ცხოველოოო იატაკის ჩვარი არ იყო აქ რო მოგეწმინდა ეს?
-დამავიწყდა... -მობილური აქვს ყურზე მიდებული სადღაც რეკავს-გიგლუშ მე ვარ... ცოტა დამაგვიანდება და უთხარით რა მაკას მოვა და დაწერს-თქო ...კაი ძმა ხარ ! არა რა პრობლემა ჩემ დასთან ვარ და ...კაი .
საუზმეს სწრაფად ვუმზადებ. მიირთმევს და ამ დროის განმავლობაში მე მოწესრიგებას ვახერხებ. მერე სახლს ერთად ვტოვებთ . მანქანაში ვსკუპდები და ისიც ნელა ტოვებს ეზოს. წინ რომ ჩაგვიქროლა ჩემი „მეზობლის“ შავმა რაშმა შეიკურთხა
-მიქელასთან მიდის თუ სად ეჩქარება ნეტავ ასე ...
-უიმე ღმერთმა დაიფაროს.გვეჩქარება ისე ჩვენც.
-მივდივარ! ის ემე უფრო ვიგვიანებ! ხო მართლა ფული გაქვს ?
-მაქვს!
-საკმარისად? მამამ გამომატანა და თუ აღარ გაქვს დაგიტოვებ რომ ვერ ჩამოვიდეთ ან შენ ვერ წამოხვიდე ... ბარათს გაგიკეთებთ მერე
-ჩემი მზრუნველი ბიჭიიი ვინ არისოოო ვინოოოო
-ნერვებს ნუ მიშლი მარო !- წარბებს კრავს და მანქანას უნივერსიტეტის შესასვლელტან აჩერებს. მერე ჩემკენ იხრება და მეხვევა- ჭკვიანად... ხვალ ხო წამოხვალ სახლში
-არ ვიციიი ... ნელა იარე. რომ ჩახვალ მომწერე კაი?
-კარგი ხო... - ბუზღუნებს და მერე თვალს მიკრავს ღიმილით- გკოცნი
-მეც...გორილა - ბოლოს მაინც ვშხამავ და ის ისაა უნდა გადავიდე თამუნა რომ ჩნდება ჰორიზონტზე და მოქრის ჩემი ძმის მიმართულებით. ისიც გადადის და ეხვევიან ერთმანეთს
-სანდრიკოოო ბიჭოო აქ რა გინდა შენოოო.... ვინ ყოფილაოოო აქაოო ვინაოოო ვის მოენატრა უფროსი დაიკოოო ვისოოო- თმას უჩეჩავს და იცინის
-მე კარგად შენ?
-აუუ ნუ ხარ ბუზღუ ბიჭო... მე არ მოგენატრე ?
-უუჰ საოცრად...ვაპირებდი შენს აივანთან მოსვლას ,მაგრამ შენი დაც ხო იქ და გადავიფიქრე
-დამპალო ბავშვო შენ - ეკრიჭება სევ თამუნა -კაი წავედი ახლა დაგვაგვიანდება ლექციაზე. მანქანა კარგად რომ გაჩერდება მერე ჩამოდი ხო იცი
სანდრო თვალებს ატრიალებს ,მაქნანაში ჯდება და მიდის.
ჩვენ კი ეზოში შევდივართ და მშვიდად მივუყვებით გზას შენობისკენ. სანამ წინ არ მეღობება „მეზობელი“
-გამარჯობა მარიამ?!- ელამი თუ იყო არ ვიცოდი,მე მესალმება და თამუნას რატომ უყურებს რომელიც მობილურში იქექება? -როგორ ხარ?
-კარგად... გუშინდელისთვის მადლობა ალბათ იმათთან პრობლემა შემექმნებოდა
-გახსნებადაც არ ღირს...-მიყურებს თვალს მიკრავს და იღიმის . თამუნამ რომ შეხედა მაშინ რატომ გამომხედა მაინცადამაინც?- ჩათვალე აღარ არსებობენ ისინი შენს სიახლოვეს...- უკან იხევს და მიდის. თამუნა კი ისევ დგას და უყურებს
-არ მოდიხარ?
-ეს ვინ იყო? როდის მერე იცნობ შენ სიმპატიურებს და მე არა? ჯერ ის ვიღაც ხელში რომ დააჭერინე თავისი კვერც*ები და ახლა ეს ! ქალაქმა შეგცვალა მარიამ იზიდავ ხალხს-ისევ მიმავალს უყურებს და ბლუყუნებს-ვინააო რა მითხარი?ეს მოძრაობა როგორ ისწავლა/ სიარულის კურსები არსებობს რამე? ღმერთო როგორ მიაბიჯებს ზევსის ერთ-ერთი შვილია ხო? უნივერსიტეტია თუ რომელიმე საბერძნეთის პოლისი ...
-რა გწირს გოგო ... ჩემი მეზობელია აი ის
-იის? ხო ვიცოდი რა ხო ვიცოდი სიმპათური იქნება თქო ! მოსწონხარ? გაიგე საიდან გიცნობდა? აქ სწავლობს ანუ? თმაზე რომ გადაისვა ხელი როგორი საყვარელი იყო იმ დროს შეამჩნიე?
-ვერა... ვერ შევამჩნიე. არც ის ვიცი საიდან მიცნობს. არც მოვწონვარ და მგონი დროა ლექციაზე შეხვიდე !
-ეს მანქანა მისია?
-როგორც ვიცი ხო...რა არის?
-აა არაფერი უბრალოდ მეცნობა საიდანღაც. ვერ ვიხსენებ ახლა! წავედი თორე დავაგვიანებ მართლა ..-ლოყაზე მკოცნის და გარბის .
პირველად მქონდა სემინარი ბიოლოგიაში და ქიმიაში. ორივეს ჩავაბარე მასალა და საკმაოდ მაღალი ქულებიც დამიწერეს. გახარებული გამოვედი ქიმიის ლაბორატორიიდან და რომ გავიაზრე ანატომიაზე შევდიოდი ისევ გული სადღაც ჩავარდა,მგონი პირველი სართულის იატაკი ჩატეხა და სადღაც მიწაში ჩაიმალა. ისე მივიზლაზნებოდი ყველა შევიდ აჩემ გარდა და წინ დაჯდომა მომიხდა ისევ. როგორც კი შემოვიდა მაშინვე ჩანთიდან ლეპტოპი ამოიღო მონიტორს შეუერთა და დაიწყო პირველი ლექციაც. ისე მაინტერესებდა როგორ ახსნიდა თითქოს რამე სასიამოვნოზე ისაუბრებდა არადა საყრდენ -მამოძრავებელ სისტემას იწყებდა. არაფერი უთქვამს , უბრალოდ მოგვესალმა ერთი სიტყვით და დაიწყო. ისე საუბრობდა ამჯერად ერთი სიტყვა არ გამომიტოვებია. ფოტოებზე ყველაფერს გვაჩვენებდა და ნახევარი დავიმახსოვრე სად რა იყო. ისე დავეყრდენი მკერდით მერხს ლამის გავწექი ზედ, მაგრამ რა მექნა ისე მოვდუნდი გაჯგიმული ვერ დავჯდებოდი. ამტკივდა წელი ,ხერხემალიდ ა ეს როგორ არ დაიღალა. ამდენი ხანია საუბრობს , ყველა ჩუმადაა . ზოგი არც უსმენს, უბრალოდ მობილურში იყურება. მერე ჯოხის ხმა მესმის რომელსაც საჩვენებლის ფუნქცია ჰქონდა და უცებ ვხტები.
-ვისაც მოსმენა არ გსურთ მობილურების მოხმარება ნებისმიერ ადგილას შესაძლებელია...-ისეთი ხმა აქვს რომ არ დაემორჩილო უბრალოდ შეუძლებელია. სხვა არაფერს ამბობს არ კონკრეტულად რომელიმეზე საუბრობს. მერე წარბს ოდნავ სწევს ისიც წამით. თავს გვერდით ხრის და ვიღაცას უყურებს ესეც წამიერად -ოცნებებში ფარფატიც ყველა ტერიტორიაზეა შესაძლებელი ქალბატონებო - ჰმ ,აშკარად ვიღაც აშტერდებოდა. ჯანდაბა მე რომ ვიჯექი წინა ლექციაზე გათიშული რა თქმა უნდა შეამჩნია. ღმერთო რა სირცხვილია, რას იფიქრებდა ! რაც იყო იმას ! ...მშვიდად ბრუნდება მონიტორისკენ ნახევარი სხეულით და აგრძელებს ახსნას . მენჯის ძვალს ხსნის და ორ ფოტოს გვაჩვენებს შემდეგ ქალისა და მამაკაცის მენჯის განსხვავებებზე საუბრობს , თან მაჯაზე მორგებული საათისკენ აპარებს მზერას , როგორი თითები აქვს, წამით მზერა მიშტერდება და ისეთი შეგრძნება მაქვს რომ უნდა შემეხოს. გავგიჟდი მგონი! ნამდვილად შევიშალე ! მაგრამ მაინც რა სასიამოვნო იქნება ამ საოცარი თითების შეხება ...სანამ წარმოსავაში გამხდის და მერე იმაზე ვიფიქრებ მისი ტუჩების შეხება რა გასაგიჟებელი იქნება და აქვე დავიწყებ კვნესას ისევ ძვლებზე ვიფიქრო სჯობს. ზუსტად დროულად ასრულებს საუბარს და ბრუნდება ჩვენკენ
-ორშაბათს პირველი სემინარი გვაქვს ... ყველაფერ ამას ჩამაბარებთ რაზეც ვისაუბრე!-გვიცხადებს. ლეპტოპს ხურავს ჩანთაში დებს და ისევ ისე ქრება აუდიტორიიდან რომ მე აზრე ვერ მოვდივარ. ხომ შეიძლება სადმე შემხვდეს მაინც. იმდენი ვინმე მეჩეხება გზაში და ის არსადააა .
კუსელებთან ერთად მივდივარ დერეფანში . ბავშვები აჟიტირებულები არიან.ყველას მოეწონა ლექცია აშკარად,იმათ გარდა ვინც არ უსმენდა
-ისეთი მუხტი აქვს საუბარს ვერ ვბედავ ლექციაზე. ნეტავ რას გააკეთებს ამ შემთხვევაში! მეეჭვება სხვებივით გაძევებით დაგვემუქროს და წიკვინი დაიწყოს. ნეტავ საერთოდ გამოდის მდგომარეობად? ისეთი დინჯია...რა მაგრად ხსნიდა დააკვირდი?
-მოგვაყოლებს თუ როგორ გამოიკითხავს ნეტავ
-არ ვიცი... თქვა რომ ზოგჯერ მოვყვებოდით, ზოგჯერ კითხვებს დაგვისვამდა ან დაგვაწერინებდა. ყველაფრისთვის მზად უნდა ვიყოთ...შენ რას იტყვი მარიკო?
-მეეჭვება ისე მარტივად გამოვიეთ როგორც ბიოლოგიის და ქიმიის შემთხვევაში. ალბათ მაღალ ხარისხს მოითხოვს...ისე კარგად ახსნა რომ შესაბამისად გამოიკითხავს
-ზუსტად ეგრე ვფიქრობ მეც- გრიგოლი გვერთვება საუბარში და თვალს მიკრავს- აბაა რომელი ჩამოდნით ჩვენი ლექტორის დანახვისას? დაგეწყოთ ტემპერატურის მატება ბოქვენის ძვალს რომ ხსნიდა?
-ისე საუბრობ ვფიქრობ თავად მოიხიბლე - თვალს ვუკრავ და უცებ კრავს წარბებს
-ერთს გვეტყვის უცებ და გვაჩუმებს! რა ქცევაა მარიამ? მისალმებაც კი არ დამიმთავრებია ჯერ მაცადე რას გეუბნები
-აუ გრიგოლიკოოოოო გეყოფა ბურდღუნი...ყველას მოგვწონს ,მაგრამ გამოცდას ეგ ჩვენ არ ჩაგვიბარებნებს ...დიდი დიდი იმ სამიდან რომელიმემ შეაბას და ისიც საეჭვოა ქულებს დაწერს თუ არა! ძალიან მეეჭვება ტყუილად დაგვიწეროს წულები ...
-ოხ ოხ რა დღეში ხართ გოგონებოოო იქნებ გეცადათ რა იცი რა ხდება
-მე შეყვარებული მყავს და როგორი სიმპათიურიც არ უდნა იყოს არ შემიძლია- თაკომ განაცხადა და გრიგოლმა ამჯერად თეკლას გადახედა
-ჩემი სტილი არ არის... ზედმეტად სერიოზულია!
-შენ არაფერს იტყვი?- მე მიყურებს წარბების თამაშით
-იმის თქმა საჭიროა რომ ქულის გამო არავის დაკერვას შევეცდები? ისედაც მეეჭვება შესაძლებელი იყოს ვინმესთვის ამათგან - წინ მიმავალ გოგონებს გადავხედე და მშვიდად განვაგრძე გზა-რატომ მაქვს ეჭვი რომ ინფორმაციას გვტყუებ გრიგოლ?
-აუ რა გაატ** ამ გრიგოლით გიგიიი ვარ მე გიგი
-კარგი გიგიკო დამშვიდდი - თეკლა ეფერება დემონსტრაციულად და ისიც ინაბება
-შეყვარებულს რა ჰქვია თეკლუნა?
-უიმე უიმე ცანცარა
ასე სიცილ კისკისში მივაღწიეთ მომდევნო აუდიტორიამდე ,თუმცა მაინც ვერ მოვისვენე. ლექციებს ვერასდროს ვუსმენ ბოლომდე, ყურადღება მეფანტება ნახევარი საათის შემდეგ,რაღაც დაზეპირებული სიტყვებით მეტყველებენ,მოვალეობის მოხდის მიზნით საუბრობენ და სხვა არაფერი !
დაქანცული მივაბიჯებდი ეზოში კურსელებთან ერთად . გიორგი რაღაცაზე საუბრობდა, გიგიც აჰყვა და ბოლოს სიცილი ვერ შევიკავე და ისე ავკისკისდდი ბავშვები გავაგიჟე .
-ღმერთო მაღალოოო ეს იცინის ? ჰააა აღიარეთ ახლა რო საოცრება ვარ ამის სერიოზულ იმიჯს ხომ მოვუღე ბოლო და გავატანე წყალს...მასე შე ქალო რა იყო გაგვიცინე ხანდახან.მართალია სინაზეს კარგავ მაგრამ - აჭიკჭიკდა იმ წმასვე და მომხვია ხელი.ვერ ვიტან მხარზე რომ მეკიდებიან და მიხუტებენ ისეთი შეგრძნება მიჩნდება რო შუბლზე უნდა მაკოცოს მპა მპა მპა იძახოს და იმ წამსვე მეცინება. - გამექცა- როგორც კი ხელი მოვიშორე და სევბრუნდი მაშინვე დაიმანჭა- ჩემზ ეუკეთესის ჩახუტება არ გეხირსოს შენ - ქაქანებს მე კი უკანსვლით მივდივარ მერ ეუცებ ვბრუნდებიდ ა ისევ ვიღაცას ვეჯახები . ვფიქრობა ხლა ეს კიდევ ირაკლი თუ არის აქვე მოვკვდები-თქო . მუცელზე მხვევს ხელებს ეს ვიღაც და ყურში ჩამყვირის
-მარიამოოო გოგოოოოო თვალები კი ვიცოიდ უკანაც რომ გქონდა მაგრამ ასე სიარული როგორ შეიძლება? ვინმეს რომ დაასკდე ზემოდან მერე სად მიდიხარ- ეს რა ჩემი ხისთავიანი კლასელი ანრია? არ არსებობს . უცებ ვბრუნდები ჩემ გაოგნებულ კურსელებს ვივიწყებ და ყელზე ვეხვევი ბიჭს მის გევრდით მდგომ მეორე კლასელს რომ ვხედავ ვკივი უკვე ოღონდ ჩუმად
-ვაიმეე არ არსებობს ...როგორ გამიხარდა თქვენი დანახვა. რამდენი ხანია დავბოდიალებ აქ და ვერ შეგხვდით მოკლედ. მომენატრეეთ
-ჩვენც-ერთად მეუბნებიან და იკრიჭებიან
-ტქვენ ერთად ხართ თუ რა მაფიაა?- წარბებს ვათმაშებ და ლოყას ვუწელავ ანრიკოს . ტატო წითლდება წამსვე და პასუხი აღარც მჭირდება-ქორწილს როდის გეგმავთ? მოამზადა სენმა დედიკომ რძლის დასანიშნად ოქრო?- ვხითხითებ და ანრიც მიბრიალებს თვალებს
-ჯერ შენ გაგათხოვებ და მერე მოვიყვან - ენას მიყოფს პატარა ბავშვივით და თმას მირევს-ისევ არ გაქვს გოგო თმა? რა არი რა ორი ღერია სულ
-შეეშვი ჩემს თმას...აუუუ როგორ გამახარეეთ. ლექციები გაქვთ?
-არაა... გვცალია ორივეს. წამო სადმე დავსხდეთ ვილაპარაკოთ . მე დაგპატიჟებ - მეკრიჭება ბიჭი
-რაც მე ოცთეთრიანები მაქვს შენთვის მოცემული ერთხელ კი უნდა დამპატიჟო სადმე- ხელზე ვჩქმეტ და წამსვე მიბღვერს
-გოგოოო... სად წავიდეთ? მე მაგრად მშია და სადმე სახინკლეში რომ დავჯდეთ არ გინდა? ვიცი შენ არაამქვეყნიურო არსებავ ხინკალს რომ არ ჭამ მაგრამ ხაჭაპურს ხო გაიქანებ ყბისკენ - უცებ აყოლებს ხელს მხვევს, მერე ტატას თითებს ეხება ნაზად და ორივე მივყავართ-შეგიკრიბო მთელი კლასი გინდა?
-დაურეკავს ახლა თორნიკეს... გოგას, გიორგის და დაიწყებენ როხროხს
-არ გინდა გოგო?! ვეტყვი მე იმათ და მოგკლავენ
ჯუჯღუნით ჩავსხედით ბატონის მანქანაში, ახლაი შენაძენი მივულოცე თან და სულ გაღიმებული მივედი სახინკლემდე. მერე კარში შეგვატარა. მაგიდასთან დავსხედით შეკვეთა მსიცა და სამი ულაყიც შემოვარდა . მომეხვივნენ და ხან რომელი მკოცნიდა ხან რომელი. ყველას ყურადღება მიიქციეს ველურებმა. მომენატრა ყველა რა მექნა ვერ ვერევი სენტიმენტებს.
ხაჭაპურიც გავუქანე ყბისკენ ბოლოს, მწვადიც, ქაბაბიც და იმდენი ახალი ამბავიც რომ ემოციურად დახუნძლული დავრჩი. მეათასეჯერ მკოცნიდა თავზე თორნიკე მობილური რომ ამრერდა, დედაჩემი იყო. სწრაფად ავდექი და გარეთ გასასვლელად სევბრუნდი მოშორებით მაგიდასთან მსხდომები რომ დავინახე. დროზ ერომ არ მეპასუხებინა დედაჩემი მოკვდებოდა ამიტომ დაკვირვების დრო არ მქონდა. სწრაფად დავტოვე შენობა
-გისმენ დე
-სად ხარ ამდენ ხანს? სახლში მიხვედი უკვე?
-რომ იცოდე ვინ შემხვდა ანრი და ტატო... მერე სახინკლესი დამპატიჟა ბიჭები მოვიდნენ ჩვენი თოკო, გიო და გოგა .
-მაგათთან ხარ? მომიკითხე... ძაან გვიანაც ნუ წახვალ სახლში რა. ან არ დათვრნენ ეგენი და ჩხუბია რ დაიწყონ ვაიმე მარიამ ჭკვიანად იყავი რა
-აუუ დედააა გეყოფა ! არ იცი რა ტიპები არიან? გოგონები როცა ვართ ახლოს არასდროს ჩხუბობენ ესენი ... მანქანითაა თან ანრი და არ სვამს . სახლში მიმიყვანს ასე რომ მშვიდად იყაი ეკუნა. გკოცნიი
-მეც გკოცნი..სახლში რომ მიხვალ დამირეკე. მანამდე ორმ დაგირეკო მიპასუხე იცოდე !
მობილურს ხელში ვათამაშებ და შენობაში შესული ვაკვირდები მაგიდასთან მსხდომ ბიჭებს. რომელთა შორის თამარას დის შეყვარებულს, ჩემს „მეზობელს“ და კიდევ რამდენიმე ნაცნობ სახეს ვამჩნევ. მათი სახელები არ ვიცი უბრალოდ ჩემი კურსელები არიან ორნი და ერთი უბრალოდ დამინახავს უნივერსიტეტში .
მაგიდასთან დაბრუნების შემდეგ მალე გავდივართ იქედან. ბიჭები ტაქსით წაბრძანდნენ ანრიმ მე გოგონები უნდა გავიყვანო თქვენი ნერვების სად მაქვსო და მოიშორა. ისე მოხდა რომ მარტო ვიდექი შენობის წინ და ველოდი როდის გამოიყვანდა მანქანას სადგომიდან ანრი. მანქანა რომ გაჩერდა ჩემს ფეხებთან და აშკარად არ იყო ანრის ვერცხლისფერი მერსედესი ,ფანჯრიდანაც „მეზობელი’ მიღიმოდა
-სად მიდიხართ ქალბატონო მარიამ? შემიძლია გაგიყვანოთ
-არა გმადლობ...მომაკითხავენ
-დარწმუნებული ხარ?
-სრულებით... აი მოვიდა უკვე - უკან მდგომ მანქანაზე ვანიშნებ და სწრაფად მივდივარ იქეთ.
-მოკლედ ლამის ამახიეს შენი თავი...ვინ იყო?-ჩაჯდომისთანავე მახლის ანრი
-ნაცნობია... გაგიყვანო ,მაგრამ ხომ იცი მხოლოდ კარგ ნაცნობებს ვაწუხებ
-ჰო აბა რა ... აბა გავქუსლოთ.ბინა არ შეგიცვლია ხო? ვიცი სადაცა-უცებ მიაყარა და პირველად მე მიმიყვანა სახლში. დავემშვიდობე ორივეს და კორპუსისკენ დავიძარი. იქვე შეკრებილ ბიჭები რომ სევნისნე მეგონა ისევ რამეს იტყოდნენ, მაგრამ თითქოს არც გამივლია. სიტყვაც არ უთქვამთ . თამარას დავურეკე მოვუყევი ამბები და მანაც ერთიანად ამოაფრქვია ყველაფერი. ბოლოს გაგიჟდა ხომ ვთქვი საიდანღაც მეცნობაო .. ჩემ კორპუსთან მყავს მისი მანქანა დანახული და იმ დაბურულ მინებში რას გავიგებდი ვინ იყოო . სალომეს შეყვარებული მოჰყავდა ალბათო დაასკვნა და მერე თავის დას დაემუქრა ასეთი ძმაკაცი თუ ჰყავდა იმის გამოწკიპულ ბიჭს ვერ გამაცნოო?
ძილის წინ დედიკოს ველაპარაკე,მამიკოსაც და ბოლოს ისე ჩამთვლიმა ვერც კი გავიგე. შაბათს სახლში წავედი, ისე მიხაროდა მშობლიურ გარემოსთან მიახლოება სანამ ცავედი მარშუტიდან სალტოები აკეთა ჩემმა მეორე მემ. ჭიშკარი რომ გავაღე და შევედი დედიკო მაშნვე გამოვიდა და ჩემკენ წამოვიდა. ძალიან მაგრად მოვევხიე მერე მამიკო მოვიკითხე ,მაგრამ როგორც ყოველთვის სახლში არ იყო. ჩემი გორილა ძმა მასწავლებელთან იყო წაბრძანებული და გვიან მოვიდოდა. მარტო ყოფნა მაინც არ გამოვიდა მეზობლები მოვიდნენ და მათთან ერთად ვსაუბრობდი. გამომკითხეს ამბები და ძირითადად ის აინტერესებდათ ვინმე „პაკლონიკი“ თუ გამომიჩნდა. რაზეც სიცილი ვერ შევიკავე. ყველაფერი იმდენად მქონდა მონატრებული აღარც კი მინდოდა წასვლა. ჩემი ბატონი ძმა რომ მობრძანდა პირველი რაც თქვა იყო“მშია“ მეორე მოსალმება და მესამე უკვე მე ვიყავი გავახსენდი ბატონს და ზერელედ მაკოცა თავზე. არა სხვისი თანდასწრებიტაც რომ გამოიჩინოს გრძNობა ღმერთი გაუწყრება, ორაგუტანგი . რამხელაა..მალე აღარც შემოეტევა სახლში . ისე ამიარა გვერდი და წავიდა მეორე სართულზე სამეცადინოდ მეგონა არც ვარსებობდი. ეს ნამდვილად ჩემი ძმა იყო? ასეთი ბეჯითი? უნდა გადავამოწმო ერთი რას მეცადინეობს ასეთს . კიბე ჩუმად ავიარე სახლში შევიპარე და მის ოთახში შევიჭყიტე ვიღაცას სკაიპით ელაპარაკებოდა ...ჯერ ვიფიქრე რამე საოცრებას სანამ ჩაიდენს ჩემი 17 წლის ძამიკო გავეცლებითქო ,მაგრამ მერე მივხვდი რომ საქმესთან დაკავშირებით ესაუბრებოდა იმ გოგოს .დავალებები ჩააწერინა , კიდე რაღაც მოუყვა და მერე დაემშვიდობა. ისე უცებ შეიცვალა მშვიდი ტონი და იღრიალა ხალიჩას წამოვდე ფეხი და ავყირავდი
-მარიაააამ რა უფლებით დგახარ ჩემს საძინებელთან და მისმენ? -თავზე მადგას და მგონია რომ მომკლავს- მარიამ მიპასუხე - დავიღუპე ,მარიამს რომ მეძახის და არა მაროს ძალიან ბრაზობს. რა დავაშავე ასეთი ხომ ვაპირებდი წასვლას ...
-მე ...მე კი მაგრამ კარგი რა პრიმატო მოვედი საუბრობდი ვიფიქრე წავალთქო მერე რომ მივხვდი ისეთს არაფერს ეუბნებოდი გადვაწყვიტე შემოვსულიყავი ამის გამო უნდა მომკლა? რანაირი ძმა ხარ შენ - სადააცაა ტირილს დავიწყებ. იატაკს ისევ ვერ ვშორდები უარესად გაბრტყელდა ჩემი საწყალი უკანალი, ხერხემალი დამემსხვრა კისრის შვიდი მალა, გულმკერდის 12 ერთმანეთშია არეული .
-გაჩუმდი...- ხელში ავყავარ ბუმბულივით და თავის საწოლზე მაწვენს - რომ გარბოდი სად გარბოდი... გტკივა რამე?
-ყველაფერი... -ვკრუტუნებ და აცრემლიანებული თვალებით ვუყურებ
-სულელი ხარ შენ - მამშვიდებს და გვერდით მიჯდება მერე მეხუტება და თავზე მკოცნის-გაბრაზებული ვარ უბრალოდ! შენთვის არ უნდა მეყვირა...ბოდიში -ბურტყუნებს და მეც ვიტრუნები .
-რატომ ხარ ცუდ ხასიათზე? რამე პრობლემა გაქვს? - უცებ ვჯდები ვკრუსუნებ და ძვლების ტკაცუნს ყურადღებას არ ვაქცევ - სანდრო ხომ იცი რომ შეგიძლია ჩემთან დალაპარაკება
-როდის მიდიხარ- წვება და თავს მხარზე მადებს . მართლა ცუდადაა მგონი, რა სჭირს ჩემ ბიჭს !
-კვირა საღამოს ... სწავლასთან დაკავშირებით გაქვს პრობლემა თუ ვინმესთან
-არაფერია ..დაიკიდე- ხელისგულზე მკოცნის და თვალებს ხუჭავს- მაგრად მეძინება არადა სამეცადინო მაქვს. დამბრიდავს მანანა ხვალ ჰაგიოგრაფია რო არ ჩავაბარო .
-ხო იცი ყველა ...
-კი მარა დეტალები აღარ მახსოვს და ტესტებზე მჭირდება ...ანალიზიც მაქვს დასაწერი მოკლედ რა . შენ რას შვები გიჭის ძალიან მეცადინეობა თუ ისე რა
-არ ვიცი ჯერ მარტივებია...
-ანატომია ჩააბარე ჯერ? დედა ამბობდა არ იცის ლეტორი როგორიაო
-არ ვყოფილვარ ჯერ ... ახსნა და ორშაბათს უნდა ჩავაბაროთ
-ეს ოხვრა რა იყო ! ქალია ვაფშე თუ კაცი
-ბიჭი ...
-ბიჭი? - თავს სწევს მაშინვე და მიყურებს- ანატომიის ლეტორი ბიჭია? რამდენი წლისაა
-რა ვიცი ალბათ 30 მდე ნუ ბიჭია რა...
-30 ბებერია შენთის - ისე ამბობს ვითომ ხვალვე მთხოვდა ცოლობას. დადო დასკვნა ბიჭმა-კაი ტიპია?
-გარეგნულად თუ ისე
-გარეგნობა რაში მაინტერესებს !
-კი ...კარგად ხსნის და მკაცრი კი ჩანს ,მაგრამ სამართლიანიც იქნება ისეთი მზერა აქ
-მაროოო ... ხო არ გევასა ლექტორი?
-აუ ნუ ხვანცალებ რა ან გაჩერდი ან კიდევ მომშორდი საერთოდ. წავეიდ მე ქვემოთ იმეცადინე შენ - უცებ ვხტები საწოლიდან და გავრბივარ.
სწორედ ამ დროს მოდის მამიკოც. ჭიშკარს ვაღებ და სანამ მანქანას აყენებს ვხურავ. შემდეგ მისკენ მივდივარ და მაგრად ვეხვევი...
-ჩემი გოგოო ...როგორ მომენატრე
-მეც მომენატრე მააა
ოჯახთან ერთად გატარებული შაბათ-კვირის შემდეგ ორშაბათს უნივერსიტეტში აღმოვჩნდი. ყველაფერი კარგად მქონდა ნამეცადინები,მაგრამ მაინც ვღელავდი. პირველად ჩვენ გვქონდა ანატომიის სემინარი და ისე შეეწყვნენ ბავშვები თითქოს გილიოტინაზე ავდიოდით. მე ამჯერად მეორე რიადში დავჯექი და ისევ გადავავლე თვალი მასალას. ვლოცულობდი ისევ „გამოშტერება“ არ დამწყებოდა ლექტორის დანახვისას .ნერვიულობისგან ყელი გამიშრა, ტუჩებიც და საერთოდ სიტყვის თქმას როგორ მოვახერხებ არ ვიცი. როგორც ყოველთვის ზუსტად დროულად შემოვიდა, ზარის ხმას შემოჰყვა. თავის მაგიდასთან დადგა და წამსვე გავითიშე.შავი ფერი იმდენად უხდება შეიძლება გული გამიჩერდეს. თვალები უფრო მუქი უჩანს . სიას კითხულობს და ძლივს ვამბობს“ვარ“
-კარგია ყველანი რადგან ხართ... პირდაპირ გამოკითხვაზე გადავალ! - კალამს დებს და დგება. თვალს ავლებს ბავშვებს და ისე უცებ გადმოაქვს ჩემზე მზერა თითქოს ზუსტად იცოდა სადაც ვიყავი - მარიამი დაიწყებს - ბავშვების ღრმა ამოსუნთქვა და სიბრალულით სავსე მზერა აშკარად ვიგრძენი. თითები ავამოძრავე შეუმჩნევლად, დაბუჟებულ კიდურებში სისხლს მოძრაობა რომ დაეწყო. წამოვდექი და მაშინვე მაჯახა წინ გამოდიო .მაგიდაზე ძვლების მთელი „კრებული“ ეწყო . ვცდილობ არ შევხედო. მაგიდასთან ვდგები მის გვერდით, ის უკან იხევს კედელს ეყრდნობა ოდნავ და ხელებით მანიშნებს დაიწყეო . ტუჩებს ენისწვერით ვისველებ და ვიწყებ. კიდევ კარგი ჩემი მეტყველების უნარი იმდენად განვითარებულია ყველა გარემოფაქტორს უგუნებელყოფს და მაინც იმარჯვებს. თავიდან კი ჩავარდნილი ხმით დავიწყე , ვბლუკუნებდი თითქმის,მაგრამ მერე თვალები დავხუჭე გონება დავძაბე და სწრაფი ტემპით, საშუალო ტემბრით განვაგრძე მოყოლა. როცა ზოგად შესავალს მოვრჩი პირველი ძვლისკენ წავიღე ხელი რომელიც წიგნში იყო ახსნილი ის იყო უნდა შევხებოდი ლავიწის ძვალს ,რომ გამაჩერა
-მხრის ძვლით დაიწყე ... მარჯვენა აიღე და თან აგვიხსენი რატომაა მარჯვენა - ჯანდაბა! ყველაზე რთულს და ჩახლაფორთებულს რატომ მიადგა? იმდენი ძვალი იყო. მისი სიტყვები მახსენდება ლექციაზე რომ თქვა და ორ მხრის ძვალს ვაკვირდები. მათ შორის მარჯვენას ვიღებ და კარგად ვაკვირდები -გელოდებით მარიამ... თუ არ შეგიძლია -ისე ამეშალა ნერვები მინდოდა ეს ძვალი თავში მერტყა სულ. მაშინვე გავხედე ,ოდნავ შევბრუნდი და ისე დავიწყე თითქოს მას ვუხსნიდი- მხრის ძვალი „humer” გრძელ ლულოვან ძვლებს მიეკუთნება,მასზე განარჩევენ : სხეულს ანუ დიაფიზს, ორ ბოლოს პროქსიმალურ და დისტალურ ეპიფიზს. ზედა ეპიფიზი ქმნის სფერული ფორმის დაბოლოებას რომელსაც მხრის თავი“caput humeri” ეწოდება - საუბრის თანხლებით მზერას არ ვაშორებდი, ავტოატურად აღნიშნულ ნაწილძებს ძვალზე ვაჩვენებდი თითების მარტივი მოძრაობით და კისევ ვაგრზელებდი ისევ რომ არ გავეჩერებინე. ადგილიდან დაიძრა და ისე უცებ მომიახლოვდა მგონი ელმავალზე დგას . მაგიდისკენ ისე დაიხარა წამით მეგონა მეხვეოდა, ისე უცებ ვიგრძენი მისი სურნელი ,მოტკბო და ჰაეროვანი ისევ გამიქრა აზროვნების უნარი. გულისცემა საგრძნობლად გამიხშირდა. მაგიდიდან ძვალი აიღო და ხელსი ჩაბღუჯული მხრის ძვალი ამართვა და მენჯის ძვალი მომაწოდა
-რა არის, რომელია და რა ნაწილებისგან შედგება ...დაზუთხული სიტყვები არ მჭირდება,მხოლოდ კითხვაზე მიპასუხე !- დაზუთხულიო? ანუ დაიზეპირეო? არა ნამდვილად გადავაყლაპებ ამ მენჯის ძვალს ან იქნებ თავისი ჩავულეწო ასე კარგად რომ ეტყობაამ მოწკეპულ შარვალში.
-მენჯის ძვალია... მარცხენა
-ლათინურად განგვანათლე მარიამ ! - უკვე ოთახის მეორე მხარეს მყოფი მეუბნება და გაყურსულ ბავშვებს ავლებს მზერას- ჩაეძინათ შენს კურსელებს...შეიბრალე ისინი მაინც- ეს რა მეუბნება რომ ნელა ვსაუბრობ? ეს ..ეს ცინიკოსი..როგორ მიყურებს...ისეთი სიჩქარით დავიწყე საუბარი ყველა სიტყვას გამოვკვეთდდი, რატომღაც ძვალი შევაბრუნე . ხელი დამეღალა და წამში გამაჩერა
-ბოქვენის ძვალი მაგ მიმართულებით გაქვს ვითომ?
-რა...მე უბრალოდ
-ანატომია ზედმეტად ზუსტია ამ შემთხვევაში და წარმოდგნაც არ გვინდა სად გვექნებოდა სასქესო ორგანო ეგრე რომ იყოს თეძოს ძვალი ...ალბათ პირდაპირ ბარძაყის ძვალზე - ბავშვები სიცილს ვერ იკავებენ,თავად მხოლოდ ტუჩის კუთხეს ტეხავს და ისე მიყურებს თითქოს სამაგიეროს მიხდის.
-ნებას მომცემთ განვაგრძო?!-მგონი ზედმეტად ხმამაღლა და მკვახედ მომივიდა ნათქვამი.წამში ყველა დაიძაბა ,ლექტორს მიაპყრეს მზერა . ის კი ისევ მაგიდისკენ დაიძრა. ძვალი ხელიდან გამომართვა მაგიდაზე დადო და ამჯერად მთლიანად მენჯი მომაწოდა
-კიდევ ერთი შანსი...ზომების გარდა უბრალოდ შემადგენელი ნაწილები და განსხვავებები მითხარი... ქალისაა ეს მენჯი თუ კაცის -ისე უჭირავს ხელში რა გავიგო ნეტავ. ხელიდან გამოვართვი და სწორად დავიჭირე
-კაცისაა და ორი მენჯის ძვლის , გავისა და კუდუსუნისგან შედგება. ზედა და ქვედა შესავალი აქვს.... - სწრაფად ჩამოვუთვალე განსხვავებები და თავად დავდე ძვალი მაგიდაზე
-შეგიძლია დაჯდე ... -ქულა? რამე მაინც მითხარი ლუციფერ! ამდენი ვილაპარაკე ენაზე ტყავი გადამძვრა, ბოლი ამივიდა, ნერვები დამაწყდა , გული გამიჩერდა დამამცირე და შეფასებასაც არ მეუბნები? პირდაპირ მიაყოლა გრიგოლი განაგრძობსო და ყველამ გიგის მიაპყრო მზერა. რაღაც სწორად ვერ თქვა და მაშინვე გააჩერა . დაჯექიო უთხრა და სხვაზე გადავიდა. ყველას ორ ორი თემა ჰკითხა და მე რატომ მალაპარაკა ამდენ ხანს რით ვერ დაადგინა ვიცოდი თუ არა ! ყველას გამოკითხვა ვერ მოახერხა ,ზარი დაირეკა
-გასვლამდე ქულებს გეტყვით... მარიამი 8, გრიგოლი 6 , თეკლა 6, ნინი 7 , გიორგი 7 , მაკა 9 იმედი მაქვს მეორე სემინარზე ნამდვილი ცოდნით მოვა ვინმე ! - ბოლოს დააყოლა და სკამზე მოკალათდდა . ჩვენ გამოვედით, ვაი ისეთ გამოსვლას, ცოფებს ვყრიდი. მეორე ჯგუფი შევიდა ჩვენ კი ჰისტოლოგიის სემინარი გვქონდა. ისე ცუდად ვიყავი ლაპარაკის სურვილიც აღარ მქონდა. დიდი სიამოვნებით შევვარდებოდი და მივახრჩობდი...რატომ ვერ წარმოვიდგენ როგორ ვახრჩობ. ის ხო კარგად წარმოვიდგინე როგორ ვკოცნიდი ყელზე. ნამდილი ცოდნით მივლენ თურმე ... ყალბი რა დაინახა ჩემს ცოდნაში ! მაკას ორი კითხვა დაუსვა ისიც იგივე რაც მე მოვუყევი უკვე და რა განსხვავება იპოვა ძალიან მაინტერესებს!
მთელი დღე გაგიჟებული და ნირწამხდარი დავდიოდი. ძლივს ჩავაბარე ლექტორებს ნასწავლი მასალა და გასასვლელისკენ წავლასლასდი. საიდანღაც „მეზობელი“ გამოჩნდა
-მარიამ...გამარჯობა ! სახლში თუ მოდიხარ წაგიყვან
-გამარჯობა...თუ არ შეგაწუხებ- ისე ცუდად ვიყავი კიდე ავტობუსში ჭედვის თავი არ მქონდა. კარი გამიღო მაშინვე და მეც ჩავჯექი. ღვედი შევიკარი და სავარძელს მივეყრდენი
-დაღლილი სახე გაქვს...რთული დღე იყო?
-საკმაოდ! - წამით გავჩუმდი მერე გავხედე და დიდი ხნის გაჩენილი კითხვა დავუსვი- შენი სახელი არ ვიცი და იქნებ მითხრა
-მიშო ... მიშო დაშნიანი !
-სვანი?
-წარმოშობით მხოლოდ...
-არ მეტყვი საიდან იცი ჩემი სახელი?
-მეც აქ ვსწავლობ...მეექვსეზე ვარ ოღონდ უკვე ,მაგრამ ბევრი ნაცნობი მყავს რომელთაგან რამდენიმე საერთო გამოდგა !
-გასაგებია ...
-ცუდი არაფერი იფიქრო...უბრალოდ ვერ ვიტან როცა ჩემს ირგვლივ ვინმე უცნობი ტრიალებს! ხომ ხვდები
-ვხვდები
-ოუუ შენ ნამდვილად რთული დღე გქონდა.. სულ არ იღიმი .ვინმემ გაგაბრაზა? იქნებ დახმარება შევძლო
-არაფერია ნამდვილად...უბრალოდ დავიღალე !
-ჯერ სად ხარ - გაიცინა და თითები საჭეზე აათამაშა .მალე მივუახლოვდებოდით ჩვენს უბანს -ზოგჯერ მაგრად ვნანობდი სამედიცინოზე ჩაბარებას...ლამის საგნებიც შემეტენა ახლაც მიკვირს როგორ გამოვძვერი! მერე კლინიკაში რომ იქნება პრაქტიკები გაისწორდება ,საკაიფოა ძაან- თვალს მიკრავს ,მანქანას ჩემს კორპუსთან აჩერებს და მიღიმის
-გავიქცე და შევეშვა თუ
-უნდა იბრძოლო იასნა ... შენ ის გოგო ხარ ვინმემ ან რამემ რომ შეაშინოს?
-მადლობ გამხსნევებისთვის ,მოყვანისთვის და პოზიტიური განწყობისთვის- ვუღიმი და მობილურიც ზუზუნებს.გადასვლამდე ვუპასუხე-გისმენ თამარა
-აუუუ მარჩოოოო მარტო უნდა ვიყო დღეს სახლში ხომ იცი მეშინია და გამოვალ რა შენთან. არ ვყოფილვარ ნორმალურად ...მიმიღებ ცუნცულ?
-პიჟამა წამოიღე ჩემსას არ მოგცემ- ვიცინი და კარგად ვხედავ როგორ მისმენს ცალი ყურით მიშო . შემდეგ აგრძელებს სვლას თავისი კორპუსისკენ . ისევ მშვიდად ავდივარ ბინაში და ველოდები ჩემს გიჟს. მერე მივხვდი რომ მაცივარში არაფერი მქონდა და სწრაფად ჩავირბინე მაღაზიაში. ტკბილეული ვიყიდე, თამარას საყვარელი“კულას“ მაყვლის კომპოტიც ავიღე , ჩემთვის შოკოლადები და ჩემი „ყავისტი“ დაქალისთვის ყავაც შევიძინე. ხილის სექციაში ვიყავი მიშო რომ შემოვიდა. ზუსტად ჩემკენ გამოიხედა,მერე სადღაც გავიდა და სალაროდან პარკებით ხელში რომ მოვბრუნდი შოკოლადის ტორტით ხელში წინ ამესვეტა
-ეს შენი სტუმრისთვის წაიღე... უნდა მოეწონოს წესით - ისე უცებ მახლის და მაჩეჩებს ხელში გააზრებას ვერ ვასწრებ
-მიშოოო... მიშოო !
ახლა გავეკიდო თუ რა გავაკეთო ,მანქანაში ჩაჯდა და წავიდა. დავაბრუნებ თქო ვიფიქრე,მაგრამ ისე შემომხედა გამყიდველმა ,წამსვე გავბრუნდი სახლისკენ. ყველაფერი დავაწყვე და დაველოდე თამარას, ხუთ წუთში მოვიდა. შემოქოთქოთდდა და ყველა კუთხე კუნჭული უჩემოდ დაათვალიერა, მერე სამზარეულოს მაგიდაზე ტორტი რომ დაინახა შეჰკივლა
-ვაიმეე ჩემი საყავრელი ტორტიიი შიგნით მარწყვები აქ ხო? ვგიჟდები...რათ გინდოდა გოგო ამ სტუდენტ ბავშვს რომ დაიხარჯე ყავა და ქადაც მეყოფოდა -ლაპარაკობს და თან დანას ეძებს, პლასტმასის თავსახურს ხდის და ტორტის ნაჭერს ისე ჭრის თითქოს ხელები უნაკნალებს სანამ გასინჯავს. თეფშზეც არ გადაუღია ისე გაიქანა პირველი ლუკმა. მერე გადაიტანა თეფსზე დაჯდა და გატრუნული ჭამდა მანამ სანამ სიტყვის თქმა არ მოვახერხე
-მე არ მიყიდია...ჩემმა მეზობელმა გამომატანა. თან დამაბარა შენი სტუმრისთვის წაიღეო
-რაა? ვინ იმ...იმან? იქ როა?-ხელი ფანჯრისკენ გაიშვირა და აბლუყუნდა- მართლა ასე გითხრა? ჯანდაბაა ... როგორ ნერვებს მიშლის რა უნდა.ავადმყოფი ! გიჟი...შენთან რაღა უნდა- ისე დაახურა თავი ტორტს და დაავლო ხელი აზრზე ვერ მოვედი. მერე კარი გამოგლიჯა და ასე ნახევრად შიშველი მაისურის და შორტის ამარა გავარდა გარეთ. მეც უკან მივყვებოდი ,მაგრამ გავაცერე? ქუჩაში შეკრებილი ბიჭები ჩვენ გვიყურებდნენ, უცებ მათკენ დაიძრა მერე მივხვდი რომ იქ იდგა მიშო მხარში რომ ჩაავლო და შემოაბრუნა- დაშნიანო ! - ერთად გაიელვა მისმა ხმამ და ლამპიონების შუქზე კარგად დვაინახე როგორ შეეზილა შოკოლადის ტორტი , შიგნიდან კრემი, მარწყვი და ბისკვიტის ნარჩენები სახიდან პერანგზე ეცემოდა .ვიდექი გაშეშებული, ყველა ჩუმად იყო ქალბატონი კი იდგა ათამდე ბიჭის წინ, მუშტებსეკრული დაშნიშნიანი ჯერ ქანდაკებად იქცა,მერე ხელი ჩამოისვა სახეზე და რომ მეგონა მოკლავდა ჩემს საწყალ დაქალს, და გონებაში შავი კაბის ძებნა დავიწყე დაკრძალვისთვისთ . მხოლოდ ის დავინახე როგორ შემობრუნდა თამარა, მშვიდად ჩამკიდა ხელი და წამიყვანა ბინისკენ . მიშოს საერთოდ არაფერი უთქვამს, მხოლოდ სადარბაზოში შესულმა გავიგე მანქანის ხმა და მერე ბიჭების ჩოჩქოლი. ზოგი იცინოდა, ზოგი ლაპარაკობდა. ლიფტში რომ შევსულიყავით ხურდა არ გვქონდა და კიბეს მიადგა გიჟი . ლამის გული ამომივარდა მეცხრზე ასვლამდე. ის კი ისე იყო გაბრაზებული თითქოს თავად არ ჩაიდინა სიგიჟე
-ბოლოს და ბოლოს მეტყვი რა იყო ის? რას ნიშნავდა შენი ქცევა...- ბოლოს დავუყვირე ქალბატონს და ინება გამოხედვა
-ეგ შენი საყავრელი მეზობელი არის ნამდვილი ტირანი...პირდაპირი მნიშვნელობით! მაგის ღიმილმა არ დაგახვიოს შენ თავბრუ! სალომეს ველაპარაკე და ყველაფერი ვიცი მაგის შესახებ. მონსტრია ... შხამი, გველი კობრა დამპალი ...გარეწარი. ციხეშია მილიონჯერ ნამყოფი ხულიგნობისთვის გარჩევებისთვის, იარაღის უკანონო ხმარებისთვის. სამედიცინოზე რომ სწავლობს ეგ არც კი გაითვალისწინო , ნამდვილი რეციდივისტია. რა უნდა იმ იდიოტს მაგასთან მეც არ ვიცი... სალომემ მეგობრობენო , როგორც კი ვეტყვი რამეს მაშინვე მაჩუმებს საბაო და მეგობრის არჩევაში მე ხო არ დავეხმარებიო.
-არც იცნობ და რაღაც ამბების გამო იქცევი ასე? ვიღაც რომ ცემა და საპატმროსი გადაიყვანეს მაგის გამოა მონსტრი?
-შენ რა მოგწონს? ხომ ამბობდი არ მომწონსო...არა ისეთი სახე აქვს ანგელოზის იმიჯი როგორ არ მოგეწონებოდა ადამიანი ხარ შენც! გიღიმის და გევლება თან აბა რა იქნება. მე რომ მეტაკა და ველურივით მომექცა ისე ხომ არ გააკეთებს შენთანაც...ტორტი გამომიგზავნა ბიჭმა! დამპალი! ცხოველი...გარეწარი ჩემს დაქალს ეკურკურება და მეც არ მანებებს თავს ! ნეტავ ვიცოდე როდის გადამეკიდა ...ნეტავ ვიცოდე იმ დღეს გავაქრობდი ჩემი ცხოვრებიდან! - გაჰკიოდა,მერე ტიროდა და სულ გავგიჟდი - არ გაეკარო მარიამ ... ცუდი ,ძალიან ცუდია. პრობლემებს შეგიქმნის ვიცი
-დამშვიდდი...რა დღეში ხარ ხვდები? პანიკაში ხარ თამუნა! ასეთი არასდროს მინახიხარ...ნუ გამაგიჟებ,რის გამო ტირი. მე რა პრობლემა უნდა შემიქმნას უბრალოდ ვესალმები. რა ვიცი ცუდად არ მოქცეულა ჩემთან და ...მასთან მეგობრობას მე არ ვაპირებ .მისალმებითაც არ მივესალმო? ასე როგორ შეგასინა რა მოგიყვეს ასეთი... ან რა მოქცევაზე მელაპარაკები.პირველად უნიში არ დაინახე? ჩემთან რომ მოვიდა და მომესალმა?
-შაბათ კვირას შენ რო წასული იყავი ... ჩემმა დამ აიჩემა სოფელში მიდიან ბავშვებიო ...საბასთან მინდა ვიყოო და არ გამიშვებს მამიკო შენც თუ არ ეტყვი რომ მეგობრები მივდივართო . წავყევი რა მექნა,ხომ იცი საბა მომწონს ჭკვიანი ბიჭია და უყვარს ამ ჩემს დას . წავყევი მაგათ მეგობრის სახლში, დაიწყეს იქ საჭმელებსი მზადება, ლოთობა და ერთი ამბები. მე არ მქონდა ნერვები და ეზოში ვიჯექი. ჰამაკი ვიპოვე გავწექი და ვკითხულობდი. უკან რომ დავბრუნდი იმათთან ერთად ეგეც იჯდა...გამიკვირდა რომ დავიანხე ,მითხრეს რო სხვას არავის ელოდნენ. გამაცნეს ,მეც ჩამოვჯექი უკვე ისე მიბრიალებდა სალომე თვალებს მარტო ვეღარ დავტოვე იმ სწერვა გოგოებთან. სვამდა ისიც ,მთელი საღამო თვალი არ მოუშორებია ჩემთვის. გავხედე ,მაგრამ წარბიც არ შეუხრია ისევ მიყურებდა. ისეთი შეგრძნება მქონდა თითქოს შიშველი ვიჯექი. ჭკუიდან გადამიყვანა... სულ ავირიე. მერე აივანზე გავედი, სიგარეტის კვამლზე სულ ამეწვა თვალები. ერთ-ერთი ბიჭი გამომყვა. მელაპარაკებოდა ის რომ გამობრძანდა, ბიჭი მასინვე გაიძურწა და რა ჩასჩურჩულა ასეთი ყურში არ ვიცი. მერე ხომ იცი ვერ გავჩუმდი და მივახალე რა გინდა-თქო. ჩაიცინა და ისე უცებ მწვდა მკლავში გეფიცები თვალი ვერ დავახამხამე,თავისკენ მიმიზიდა და ...- უცებ გაჩუმდა ისე იკბინა ტუჩზე მეთქი ვსიო აკოცა-თქო და ლამის ვიკივლე - ცხვირი ლოყაზე გამისვა...იმდენად ახლოს იყო მისი სუნთქვა სახეს მწვავდა. მეორე ხელი თმაში შემიცურა ,მხარზე გადმომიყარა და სახე შიგ ჩარგო . სულ ხუთი წუთიც არ იქნებოდა გასული ამ მოქმედებების განმავლობაში , სწრაფად მოვიშორე და შევუტიე. აბა რა უფლება ჰქონდა რომ მეფერებოდა, ვინ მისცა უფლება ჩამხუტებოდა და ხელების ფათური დაეწყო ... ერთი საათის გაცნობილ ბიჭს მაგის უფლებას მივცემდი? რა ვუტხარი ზუსტად აღარ მახოვს ხომ იცი რომ მოვიქოქები მერე მეკეტება ჭკუა გონება. მარტო ის მახსოვს როგორ აენთო თვალები და კედელს მიმანარცხა, სახეზე ისე მომიჭირა თითები მეგონა ყბას მომაცლიდა „ჩემი ხარ შენ და შენი ყველა საქმეც მე მეხებაო“ მითხრა და წავიდა. მთელი კვირა დღე მაგაზე ვფიქრობდი, ყველაფერი დავაკავშირე ერთმანეთს, მაგის მანქანის ჩემ სადარბაზოსთან ყურყუტი , ზაფხულში ზღვაზეც იყო . საბა რომ ჩამოვიდა რამდენიმე დღით და თქვა ძმაკაცებთან ერთად ვარო .მერეც იყო ეგ ... ახლა იმასაც ვფიქრობ რომ ის ვიღაც სადარბაზოში რომ დამხვდა ღამით ეგ იყო. უბრალოდ მაშინ კაპისონი ეფარა და სახე არ უჩანდა
რომ დაასრულა საუბარი იმის მერე შოკოლადის ჭამა დაიწყო , საწოლში ვიწექით ყვებოდა რაღაც ამბებს მიშოზე და მე ვერ ვიჯერებდი რომ ის ბიჭი აკეთებდა ყველაფერს. რა გავაკეთო არ მჯერა რომ ცუდი ადამიანია !
ფაქტია თამარა პირველად იყო ასეთი აღელვებული, უკონტროლო და გაგიჟებული. მიუხედავად იმისა რომ ხშირად ბრაზდება და ჩემს მსგავსად „ნერვისტია“ მაინც არ იქცევა ასე გიჟივით. აშკარაა რომ ზედმეტად იმოქმედა ბატონმა დაშნიანმა ჩემს გოგოზე. ჩემზე მიხუტებულს რომ ჩაეძინა საბანი ფრთხილად დავაფარე და შუქი ჩავაქრე. მობილური რომ აზუზუნდა ლამის გადავვარდი საწოლიდან სიე სწრაფად ვუპასუხე. ოთახიდან გავედი თამარა რომ არ გამეღვიძებინა ,უცხო ნომერი იყო ჯერ ვიფიქრე არ ვუპასუხებ_თქო ,ალბატ ვინმეს შეეშალა და ტყუილად უნდა ვილაქლაქოთქო მერე მაინც ვუპასუხე რომ არ გაჩერდა
-გისმენთ
-დაიძინა?
-უკაცრავად?
-მარიამ ... დაიძინა თამარამ?
-რატომ უნდა გითხრა...
-აუუ შენც ნუ გამიტ*** ახლა ძმურად ... მაგარი გაგიჟებული ვარ ისედაც ! უბრალოდ მითხარი კარგადაა თუ არა ...
-შენ არ იდარდო მივხედავ მე ჩემს მეგობარს... მისი ამბავი თუ განაღვლებდა მოქცეულიყავი ნორმალურად
-კარი გააღე რა...არ მინდა დაკაკუნება
-აქ ხარ? - ლამის აბაზანაში ავყირავდი
-არ შეგესინდეს ...გევედრები ნუ წამიშლი შენზე შთაბეჭდილებას
-მე წაგიშლი შთაბეჭდილებას? რა გინდა ამ დროს აქ ! მე რა ვიცი შეურაცხყოფილი რას დაუშავებ თამუნას
-გჯერა ახლა შენ მაგის? მარიამ ...
-არ გავაღებ კარს... რამის თქმა თუ გსურს სხვა დროს დაელაპარაკე და თან ბოდიშიც მოაყოლე
-ტორტი მე შემაზილეს სახეზე მთელი უსაქმურების ხროვის წინ ..ამას გარდა ქუჩასი ათასი ვინმე იყო და ბოდისი მე უნდა მოვუხადო?- ჩუმად ლაპარაკობდა ,მაგრამ ხმაზე ეტყობოდა როგორი გაბრაზებული იყო-მარიამ ნუ მაიძულებ ჩემით გავაღო კარი ...არ მინდა შენთან დამეძაბოს ურთიერთობა,გთხოვ ნუ მაიძულებ !
ცოტა ხანს დუმდა, მერე რატომღაც გულმა მიკარნახა გონებასთან ერთად რომ კარი უნდა გამეღო. ხალათი გავისწორე და ფრთხილად გავედი დერეფანში. საკეტები გავხსენი და კარის წინ აყუდებულ დაშნიანს მზერა გავუსწორე. ტანზე გამოეცვალა, ხელში ისევ ტორტი რომ დავუნახე ამჯერად ზედ დაკრული ბარათით გამეღიმა
-რომეოოო ტორტი ქვემოდან უნდა ამოგეგზავნა... - ვეკრიჭები და ისიც იღიმის. - მხოლოდ ამის გამო ამოხვედი? კიდე რომ გამოგიქანოს ეს ტორტი მერე რას იზავ
-გავიქცევი და ვერ მიპოვის- მშვიდად მეუბნება და ხელში მაჩეჩებს ყუთს..მერე თიტქოს იფიქრა შევალო,მაგრამ უკან დაიხია მადლიერი მზერა მომაპყრო - სახლში დაბრუნდი...სიცივეა გარეთ
წავიდა.. ასე მშვიდად წავიდა. ეს არის საშიში? ვაიმე ტამარა შენ თუ ვინმეს ხასიათი იცი და აღარ ყოფილა საშველი დედამიწაზე. არა ვერ ვიტან მუშტი კრივის მოყვარულ ხალხს, მაგრამ ყველაფერს აქვს თავისი მიზეზი და გამართლება. მთავარია ხასიათი და გრძნობები. ეს ბიჭი კიდე ზუსტად ისეთია ამ გიჟს რომ მოსწონს ,მაგრამ როგორ გინდა ახლა ამან ეს აღიაროს . როგორ გინდა დააჯერო რომ მისი საოცნებო რომანის გმირი გაცოცხლდა.
შეიძლება ცუდად მოვიქეცი კარი რომ გავუღე და თან არ ვეჩხუბე, მაგრამ ვგრძNობ რომ მიშო ბატონს სერიოზული გრძნობები აქვს. ჩემი წინათგრძნობა არასდროს ცდება!
საწოლში ფრთხილად დავწექი და მალევე ჩამეძინა.
დილით რომ გავიღვიძე ჯერ კივილის ხმა გავიგე. მერე თმაარეული ტამარა შემოვარდა წერილით ხელში
-ისტერიკა არაფერს შეცვლის შენ მაინც ჩემი გოგო ხარო...ვინაა მაგის გოგო ვინააა მეე? საქონელი ვარ ნივთი წიგნი თუ ფანქარი რა არი მისიი ვინაა საერთოდ ვინ მიგდია იდიოტი შტერი - ფანჯარას მივარდა ფარდა გადასწია და აივანზე მყოფი რომ დაინახა ნახევრად შიშველი როგორ ეწეოდა სიგარეტს და პერანგის ღილებს იკრავდა ლამის მეცხრედან გადავარდა- მისტერ ხისთავინოოო - ისე დაუყვირა მიშომ გამოიხედა,მიშომ კი არა მტრედები აფრინდნენ, ხალხი გადმოვარდა აივნებიდან, მოძრაობა შეწყდა, ქალაქი გაჩერდა და დაყრუვდა-კიდევ რომ მომიახლოვდე ან რამე გამომიგზავნო...საერთოდ ახლოს გამეკარო მოგკლავ ! წაგაცლი მაგ გლუვტვინიან თავს
-ყოჩაღ... სერიოზული განაცხადი იყო..პირდაპირ დააშინე და ენა ცააგდებინე. სახლიდან აღარ გამოვა იმის შიშით რომ შენ არ გადაგეყაროს
-შენ ცალკე მოგივლი...როგორ მოხვდა ის ტორტი აქ... ტორტს რას დავეძებ წერილი როგორ მოხვდა. უტვინოოო ეს ეს... ეს ცხოველი...უზნეო... ზნედაცემული კაცი ! რას მოვეიდ ვყოფილიყავი მარტოო ამას ტუ გადავეყრებოდი რა მეგონა...სულ გარეთ აგდია? მერე რომ ჰკითხო ხალხს მაგარი ექიმი გამოვა ამისგან.მკვლელი თუ გამოვა სხვა რა... ან მკვდარი ჩემი ხელით გავხდი მკვდარს!
-რომ დამშვიდდე და იაზროვნო ცოტა არ გინდა? ვერ ვხვდები რა გაგიჟებს
-ვერც მიხვდბეი ...იმიტომ რომ შენ არ გიგრძვნია ის რაც მე . ვერ აგიხსნი და იმიტომ ... მაგს სათამაშო ვგონივარ მე . მოუნდა ბიჭს , ნახოს ვინმე თავისნაირი გლუვტვინიანი ლამაზმანი რა უნდა ჩემგან . შენც იმიტომ გაგაბრუა რომ ჩემამდე მოეღწია იდიოტი რა ჰგონია ნეტავ გეგმებით მოძრაობს ბიჭი ... ხედავ შენ?
-თუ არ დამშვიდდები და დაიკიდებ ასე ვერც სწავლას მოახერხებ,ნევროზსაც აიკიდებ და ტყუილად აირევ ცხოვრებას
-ტყუილადაა მარიამ ეს?
-და რას გიშავებს...არის თავისთვის. შენს ადგილას მშვიდად მივირთმევდი ამ ტორტს და საერთოდ დავივიწყებდი მის არსებობას..ნუ თუ არ მოგწონს უკვე და ამიტომ არ ხარ გაგიჟებული- ეს რომ ვუთხარი კარში გაიყინა,მერე ისეთი სახით შემომხედა აშკარად სჯობდა თავად გადავმხარიყავი მეცხრედან. - მე უბრალოდ ჩემი აზრი გამოვთქვი...სწორედ ისეთი გარეგნობა აქვს და ხასიათი შენ რომ გიზიდავს .
-რომანის გმირები და რეალური ხისთავიანი ერთია მარიამ? როგორ შეიძლება ის ..ის მომწონდეს.
-შენ რომ გიცნობ ნამდვილად გიჟდები მასზე...მოწონება აღარ ჰქვია ხომ?
-მარიაამ შენ ვისკენ ხარ? დავიჯერო უფრო იმასთან მეგობრობ? ვისში გამცვალე იმ პრიმატში? ერთუჯრედიანში? იმ უმარტივესში?
-კარგი ...შეგიძლია ასე დაიცვა თავი ,მოიტყუო და მშვიდად იყო. ამას თუ სიმშვიდეს ეძახი ან უბრალოდ ჩემი რჩევა გაითვალისწინო.დამშვიდდე და ყველაფერს საღ გონებაზე დააკვირდე.
-არ მინდა დამშვიდება...მისი გაქრობა მინდა მხოლოდ
-რატომ... ხელი რომ მოგიჭირა ყბაზე და გითხრა ჩემი ხარო მაგიტომ? იმდენად მოგიჭირა რომ დარტყმის ტოლფასი იყო? ტყუილად გეტაკა და შეურაცხყოფა მოგაყენა ხალხის თვალწინ დაგამცირა? შეგარცხვინა? უხერხულ მდგომარეობაში ჩაგაგდო და სხვების თვალწინ დაგიწყო შებმა და უზრდელური გამოსვლები თუ რა ...რა გააკეთა ასეთი.თავი ვერ შეიკავა მთვრალმა სურვილმა სძლია და თმაზე მოგეფერა, კოცნითაც არ უკოცნია ხო?
-არაა...არაფერი ეგეთი. მე ისე ავიფოფრე გაგიჟდა მერე .მანამდე მშვიდად იყო ,ჩუმად იყო და სულ არაფერი უთქვამს ჩემთვის ოთახში რომ ვიყავით. -აბლუყუნდა და საწოლზე ამოღოღდა ისევ- სიგიჟემდე მიზიდავს. იმდენად რომ თუ არ ვიყვირე და ვეჩხუბე ვითიშები მისი მოახლოებისას...სახელის გაგებაც კი ცუდად მხდის. მაშინაც უბრალოდ რომ მიყვებოდი ისე დამაინტერესა თითქოს ვგრძნობდი რომ ნაცნობი იყო! რა დროს ეს იყო ... საიდან გამოჩნდა ყველაფერი საბას ბრალია...დარწმუნებული ვარ მაგასთან მნახა ან ფოტო ან რა ვიცი ჯანდაბა.ჩემ სიძეობას არ ეღირსება ისე მოვკლავ ... რატო არ ჰყავს თავისნაირი წიგნისჭია ძმაკაცები სად გამოჩხრიკა იმ სათვალიანმა წიგნის ჭიამ ეს ველურთა მეფე.
-ისევ არ ჩერდები ...
-ვერ ვჩერდები
-ლექციები გვაქ იცი?ჩვენ კი ვაგვიანებთ და ვფიქრობ არაფერი ღირს ამად...
-ვაიმეე გუშნ სულ ვერ მოვახერხე მეკითხა...რანაირი მეგობარი ვარ მეე იმ იდიოტი ხერე შტერი კაცის გამო ვერც კი გავიგე როგორ ჩაიარა შენმა დღემ...რაო მისტერ სიმპატიურობამ რა დაგიწერა. მოგაყოლა საერთოდ?
-პირველივე მე გამომიძახა ...ყველაფერი მოვუყევი რაც მკითხა და მაინც 8 დამიწერა გახსენებაც არ მინდა. ეგ მიშოზე უარესია და სადაც ის ცინიკოსი არსებობს მიშოს როგორ ლანძღავ. რა გამიკეთა რომ იცოდე ...ჯერ ჩაეძინათ ბავშვევსო წარმოგიდგენია? ჩემს ლაპარაკს უსმენდა ხალხი მეუბნება ცოტა ნელა გვესაუბრე ვერ ვიგებთ რას ლაპარაკობო,როგორ სუნტქავო და ამ ყეყეჩმა ჩაეძინა ბავშვებსო... ნამდვილი ცოდნით მოვა იმედია ვინმეო... მერე სულ მარტმევდა ხელიდან ძლებს...არადა არაფერი შემშლია მართლა. უკვე რომ დავირალე და ნერვები დამაწყდა მენჯის ძვალი ვეღარ დავიჭირე ნორმალურად და ვერ წარმოიდგენ რა მითხრა უზრდელიიი
-ოჰოოო რაო რა გითხრა?-წამის წინ არ ბრაზობდა ეს? ახლა ისე კაკანებს ყურები მატკინა საზიზღარი მე ვიცინოდი? მოვკლავ ამას
-მანდ რომ გქონდეს ბოქვენის ძვალი სასქესო ორგანოები ლაბთ ბარძაყზე იქნებოდაო
-ვაიმეეე ცუდად ვაარ აუუუ - საწოლზე იხოხა ...აქამდე მომეყოლა ამდენს თუ იცინებდა. რაა სასაცილო იმ ავადმყოფმა კაცმა შეურაცხყოფა მომაყენა ფაქტობრივად. ჩაცმა დავიწყე დავასრულე ის კი დამყვებოდა იცინოდა და კიდე მეკითხებოდა როგორ გითხრაო მერე იძახდა ვიცოდი რო ჯმუხი არ იქნებოდაო ...რა შხამი ენა ჰქონია შენ გგავსო .პირველი კაცი ვინაც გაგაჩუმაო და რა ვიცი იმდენი რამე მითხრა ბოლოს მინდოდა დამეხრჩო
-ახლა თუ არ გაჩუმდები იცოდე მიშოს დავურეკავ და დაგტოვებ იმასთან ! მოვა ხუთ წუთში შეიძლება თავისი სახლიდან ბაგირი ისროლოს და ისე გადმოძვრეს...
-დამპალო! -უცებ გაბრაზდა, გაიბუტა და პატარა ბავშვივით წაპლატუნდა. სანამ იცვამდა ყავა გავუმზადე, ტკბილეული კარაქიანი პური და რომ მოვიდა ისაუზმა. მეც მომინდა და დავეწვიე . ბოლოს კისრის ტეხვით დავეშვით კიბეზე, მაინცადამაინც მაშინ გაითშა დენი ,დატრიალდა ქარიშხალი და ამდენი ხნსი მზიანი ამინდების შემდეგ გაწვიმდა. ქოლგა უკვე ზემოთ მქონდა დატოვებული. მალე ცხრა გახდებოდა,ამიტომ ავტობუსს უნდა დავლოდებოდით.
-ღმერთო მეთამასები თუ რა არის...წიწილივით გავიწუმპები მალე...როგორ წვიიიმს . ეს მოსაცდელია საერთოდ? ყველა მხრიდან უბერავს ქარი და მოაქვს წვიმის წვეთები -სანამ თამუნა წუწუნებდა მიშოს მანქანა გამოჩნდა. ვიციიი ვიცი რომ გველი ვარ ,მაგრამ რა ვქნა უნდა ვისარგებლო შემთხვევით. ვიცი რომ გააჩერდება და იქ არ დაგვტოვებდა,მითუმეტეს თამუნას . ასე რომ როგორც კი გააჩერა მაშინვე ჩავავლე ხელი თამუნას და ისე ჩავსვი უკანა სავარძელზე კიდევ ლაპარაკობდა. მერე კარი რომ მოვხურე უცებ დადუმდა, თვალები ისე გაუფართოვდა და პირი ისე დააფჩინა გეფიცებით ახარხარებას არაფერი მერჩივნა. მიშომ სარკიდან გამოხედა და გაიცინა ამაზე თვალები მიენაბა და მერე ისევ გამოფხიზლდა.ღმერთო რა საყვარელია ...
-უთხარი გააცეროს მანქნქანა...მირჩევნია გავიწუწო ..ფეხით გავიარო მთელი გზა ვიდრე ამის ...ამის იაფფასიანი სუნამოთი აქოთებულ მანქანაში ვიყო.. მალე დეტოქსიკაცია მექნება
-მარიამია ცოდო თორემ შენ დიდი სიამოვნებით გადაგსვამდი ძირს. მაგაზე როგორ დაგწყვეტდდი გულს პატარავ
-ვინ არის პატარა და მეორეც შეგიძლია შენი მეგობარი წაიყვანო ! ჯადო გაუკეთე თუ რა არის!
-ჯადოს გაკეთება რომ შემეძლოს რაღა მარიამს გავუკეთებდ- მე აქ არ ვარ ? გავქრი თუ რა ხდება? მალე დახოცავენ ერტმანეთს . თამუნა ტყავის სავარძლებს კაწრავს ისეა ჩაფრენილი ფრჩხილებით . მიშო საჭეს მოტეხავს და მე ყველა ვარიანტში რამე დამემართება ამათტან ერთად
-ჩემზე შენი მწვანე თვალების ბრიალი არ გაჭრის ...არც ეგ სულელური ღიმილი სულ რომ იკრიჭები. მაგარი ბიჭი რომელიც სულ გაკრეჭი დადის დიდი საოცრებაა არ მეთანხმები? ალბათ არავინ გცემს პატივს და შენც მუშთი კრივზე გადადიხარ როგორც 5 წლის ბავშვი რომელსაც რაღაცის დამტკიცება სურს ან ყურადღების მიქცევა- ეს ასე თუ ელაპარაკა იმ ღამითაც როგორ არ მოკლა მიშომ მიკვირს.
-აიი მოვედით...მადლობააა მიშიკოო.აბა ერთად ვთქვათ თამაააღ „მიშოოო მადლობაა“
-კიდევ რა გინდა რომ ვუთხრა ... ვაკოცებ ერთს კიდევ არ გინდა?- უცებ გამოგლიჯა კარი და გადავიდა. მიშოც მიჰყვა და თავისი ქურთუკი რომ დააფარა თავზე ცოტა მაკლდა აქვიტინებამდე. რა საყვარლები არიააან ! გიჟი ,ჩემი გიჟი ,როგორ გატყდებოდა. ისევ შეუბღვირა და სანამ არ მოხვია ხელი მიშომ მანამ არ გაჩერდა.მერე სკანდალისთვის ზედმეტად ბევრი ხალხი ირეოდა და უბრალოდ უბღვერდა. მე ვის ვახსოვარ ! მოვიბუზე ჩემს ტყავის ქურთუკში და სწრაფად წავედი შენობისკენ. უცებ ვიღაც გამოჩნდა და ქოლგა დამაფარა. უკან რომ მივიხედე უკვე გვერდით მიდგა პატივცემული ლექტორი . პირდაპირ განგსტერია რომ შეხედავ. შავი ტყავის მოსაცმელი, შარვალი, ქოლგაც შავი .ხელში ლეპტოპის ჩანთა უჭირავს და მიყურებს
-დილამშვიდობისა მარიამ ! - ღმერთოო ჩემოო რა ხმა აქვს... წვიმასთან სერეული მისი სურნელი ეს რაღაც ღვთაებრივია. რა უნდა საქართველოში ბერძენ ღმერთკაცს? ვინმე ვერ მიპასუხებთ მანდ ზემოთ? რატომაა ზევსის უკანონო შვილი აქ ? სხვაგან ვერ გაუშვით?
-დილამშვიდობისა პატივცემულო...
-საკუთარ თავს თუ არ მოუფრთხილდი სხვებს ვერ მიხედავ ... გაციებული გაწუწული ექიმი ,სიცხით დაავადებს ყველას- შენი ნოტაციები მაკლდა სრული ბედნიერებისთვის. ის იყო უნდა გავცლოდი ხელი რომ მომიჭირა გაყინულ თითებზე, ასეთი ცხელი როგორ აქვს ხელები...მგონი დამწვა კანი. ჩანთასთან ერთად ჩემი ხელი ეჭირა წამით მერე გამიშვა და ისე შემომხედა მივხვდი მასთან ერთა დუნდა მევლო შენობამდე. არც ნელა მიდიოდა არც ჩქარა, როგორ იცავდა ამ შუალედს ვერ ვხვდები,მგონი რობოტია,პროგრამა აქვს „იდალური“ ჩატვირთული და სანამ არ გადაიწვება მანამ ასრულებს.
შენობაში როგორც კი შევედით ქოლგა დახურა ქურთუკის ელვა შეიხსნა და ოდნავ დანამულ თმაზე ხელი გადაისვა მე კი მოვკვდი იქვე და ის სადაც უნდა იქ წაბრძანდეს. თავს ოოდნავ მიკრავს და მიდის, დამემშვიდობა თუ რა იყო. დარეტიანებული შევდივარ პირველ ლექციაზე და სველ ქურთუკს სწრაფად ვიხდი. ბავშვებს ვესალმები და ლექტორიც სემოდის. ფიზიკა მაქვს ...პირველი რომ ფიზიკა გექნება. ტესტით გამოიკითხა მასალა. ისე დაწვრილებით იყო ყველაფერი ლამის ტვინი გამებურღა ბოლოს როგორღაც დავწერეთ და ლექციაც დასრულდა. ლათინურისთვის მზად არ ვიყავი, დამეზარა და უბრალოდ ვისმენდი. შემდეგ ქიმია გვქონდა , მოვუყევი რაღაცეები სემესალა დიდად გენიოსი არ ვარ ქიმიაში და ცოტა დაბალი დმაიწერა,მაგრამ პრობლემა არ მქონდა. სემდგე კიდ ადგა ანატომიის ჯრიც. მე გუშინ გამომკითხა და დღეს მშვიდად ვიქნები იმედია. რომ შევედით იქ დაგვხვდა, მშვიდად იჯდა და ჟურნალში რაღაცას წერდა. ბავშვები მიესალმნენ ,მე ისევ წინ გამაგდეს და დამსვეს
-რა მინდა წინ...
-მიდი რა შენ უკვე გამოგკითხა...მიდი მარიამ ჩვენო გულადო - მეჩურჩულებოდა შოთა და სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით მიმარბენინებდა პირველი მერხისკენ.
-მოგკლავ აქედან რომ გამოვალ !
-მშვიდად პატარაავ მშვიდაად- თვალს მიკრავს და ჩემს უკან ჯდება. - დღეს უეჭველი გამიყვანს და იცოდე მიკარნახებ ,გთხოოვ
-ნუ მიყურებ ასე
-შენ ხო კეთილი გოგო ხარ... ტყუილად აპირებ ექიმობას? ჩემზე გაჭირვებული მეორე ვინ არის. -მეჩურჩულება და ისე ახლოსაა ლამის გადმოწვეს ჩემკენ
-თქვენ ორნი ასე აპირებთ ჯდომას? თუ რაც არის- ბატონის ხმაც ისმის, კალამს იქნევს და ისე გვანიშნებს.
-უკაცრავად პატივცემულო- შოთიკო მაშინვე სკამზე ბრუნდება და საწყლად იღიმის. რა ჯანდაბაა ყველას როგორ ეშინია ამის. კაცები არ ხართ? თუ დაგიწერს დაალს დაწეროს მერე რა ხდება ...სტიპენდიაზე მაინც არ იკლავენ თავს .
ზარიც დაირეკა, ყველა გაისუსა და პატივცემულმაც დაიწყო სიის ამოკითხვა. შემდეგ მაგიდაზე დააწყო ხელები და აათამაშა
-აბაა დღეს ვის სურს მასალის ჩაბარება?--სურსოოო? ამას მოვკლავ კი ნამდვილად მოვკლავ. გუშნ სურვილები არ გვქონდა ჩვენ? რომ ამაგდო და მომაყოლა? ახლა გაჩნდა სურვილები სხვებისთვის? - დავიჯერო არავის სურს ნიშანი ანატომიაში? - არხეინად აკაკუნებს თიტებს, ვეღარ გავიგე თიტებზე ვიფიქრო თუ...სხვაზე რაზე ვიფიქრო ჯანდაბა როგორი ლამაზი თითები აქ მე უნდა ვიყო ქალი და ეს კაცი? ჩემი დაჯღვარკული გამრუდული თითები ინსტიქტურად მოვმუშტე .-სურვილი რადგან არ გაქვთ ვერაფერს დაგაძალებთ... - არა ისევ მომესმა ხომ? - დღეს ვწერთ ასე რომ...- მოიცა მეც უნდა დავწერო? კაგრი რაა არ გადამიმეორებიააა ამ კაცს ჩემი სიკვდილი უნდა მგონი. ფურცლები მოგვაწოდა და მშვიდად დაიწყო სიარული თავისუფა ადგილას. ყველას სხვადასხვა ძვლის დაწერა დაგვავალა ჩემამდე რომ მოვიდა შეჩერდა და ზუსტად ის მითხრა რასაც ვერ ვიტანდი „წინამხრის ძვლები . იდაყვისა და სხივის ძვალი“
-მხოლოდ ეს მარიამ...
-მხოლოდ? რა ცოტაა - ენას რომ ვერ გააჩუმებ . მაშნვე შემობრუნდა და ზემოდან დამხედა
-რადგან ბევრი გინდა დაწერო ... მალებზეც დაწერე . განსხვავებები და აგებულება -ჩემო ენავ ძირში მოსაჭრელოოო რა მინდოდა. ყველას ცოტა აქვს დასაწერი მე როგორ მოვასწრო
- ვერ მოვასწრეებ! -ეს ხმამახლა ვთქვი? არ არსებობს.
-50 წუთში ერთ ფურცელს თუ ვერ დაწერ მომაკვდავის გადარჩენას ორ წუთში როგორ მოასწრებ! - მე მითხრა? ამ ტონალობაში? ვინ მისცა უფლება მიყვიროს? ამას ჰგონია რომ რადგან ლექტორია არაფერს ვეტყვი? სადაა ზრდილობა?! და ისევ ყველა ჩვენ გვიყურებს ,რა ენაღვლებათ თავად კი არიან მშვიდად არც რეპლიკები აქვს მათი მოყოლის დროს არც შენიშვნა ! თუ აქვს და ხმას არ იღებენ ,მონები ესენი!
-ექვსი წელი მაქვს სასწავლად ..პატივცემულო!
-ზოგი რამ შეუძლებელია ისწავლო ! ექიმი ან ხარ ან არა... მოწოდებით უნდა იყო ექიმი და არა რობოტი დაზუთხული ცოდნით - არც მიყურებს ისე საუბრობს და თან დადის . ვაიმე ისე მექავება ვფეხები ის ემინდა წამოვფრინდე და რამე ვესროლო. ხეში მოქცეულ პასტას ისე ვუჭერ მისხლტება თითებს შორის და იატაკზე ვარდება . სადღაც კუთხისკენ მიდის და კარადის ქვეშ ვარდება...ესღა მაკლდა სრული ბედნიერებისთვის . სახეში ისე მომაწვა სისხლი ალბატ სულ წითელი ვარ. ვერ ვახერხებ ბრაზის კონტროლს!
-უფს პასტა დავკარგე... მხოლოდ გუშინდელი შეფასებაღა დამრჩება ! - რა მეგონა მოვიგე დავისვენებ და მშვიდად ვიქნები.-თქო? შევახსენე ჩემი წკუით რო უკვე გამომკითხა? იდიოტოოო ეს გველი არსება ამას გაპატიებდა? პასტას ჯერ მშვიდად გააყოლა თვალი მერე ზურას მაგიდაზე დადებული ფანქარი აიღო
-ზურა დახმარება გავუწიოთ გაჭირვებაში მყოფ სიხარულიძეს! თუ წინააღმდეგი არ ხარ რა თქმა უნდა-ისე ჰკითხა ზრდილობისტვის თორე მაგარი ფეხებზე ეკიდა რას ეტყოდა ზურა
-რა თქმა უნდა პატივცემულო...კალამიც მაქვს მგონი- უიმეე ეს შკოლნიკი. ელაქუცება ახლა მოუნდა მაღალი ქულა და სტიპენდია . მივახრჩობ !
-კალამთან პრობლემები აქვს და როგორც კეთილი ლექტორი ,მეც ხომ ვიყავი სტუდენტი არა? მარიამი დახატავს სხივისა და იდაყვის ძვლებს. მერე ჩამოწერს შემადგენელ ერთეულებს და მალებსაც არ დაივიწყებს ბავშვებს ელაპარაკება თუ მე? მოვკლააავ ღმერთო რაო? დახატვაო?
-მეგონა სამედიცინო კორპუსში შემოვდიოდი....სამხატვროში ვარ? - შევიცხადე და სამსახიობო ნიჭი რომ გამოვავლინე ეგ ვიცი ნამდვილად ! სად არიან რეჟისორები...პუბლიკა დამიკარით ტაში . მომეცით ოსკარიიი
ფანქარს პირდაპირ ხელში მიდებს და ისე მიყურებს სახე მეყინება. ტუჩები გამიშრა. ასე ახლოს რატომაა . ჩემს მაგიდაზე რატომ უდევს თავისი ტორიიი ვაიმეე ახლა ამ დაძარღვულ ხელზე თიტებს გადავუსვამ... ცუდად ვარ ! მიშველეთ კორვალოლი არავის გაქვთ? ვალერიანი...?
-დაიწყე ! 30 წუთი დაგრჩა- ისე მეუბნება უკვე მიბრძანებს,არადა ჩუმად ამბობს. პერანგის საყელოსკენ მიმაქვს გაყინული თითები და ღილს ვხსნი როგორც კი აგრძელებს სიარულს. მისი ნაბიჯების ხმა თავგზას მირევს. უკვე სახელიც არარ მახსოვს რა იდაყვის ძვალზეა საუბარი! დავხატოოო თან უნდა დავხატო ... მაგიდაზე დადებულ ძვალს ვიღებ და მაშინვე მიყურებს
-როგორ დავხატო აბა... -მაშინვე ვლუღლუღებ...ეს ხმა ჩემი იყო? ვაი შე საცოდაო საწყალო...რას ტლიკინებდი მაგარი გოგო ვარო? ახლა რა გეშველება
-წარმოსახვით ... თუ გაგაჩნია!- წარმოსახვა გამაჩნია კი და უკვე მოგკალი მაგ წარმოსახვაში,მარტალია ჯერ მაგ ტუჩზე გიკბინე ირონიულ ღიმილებს რომ ახორციელებს . უკვე ცუდად ვარ...სუნტქვა მეკვრის, მეორე ღისაც ვხსნი მაგიდისკენ ვიხრები მხოლოდ მე და წინამხრის ძვლები ვრჩებით. ხატვას ვიწყებ ,ყველა ნაწილს ვიხსენებ და შეძლებისდაგვარად ვხატავ. მერე სწრაფად ჩამოვწერე და მალებზე გადავედი. ზურგში ოფლის წვეთების სვლას ვგრძნობ, ტუჩებს ვისველებ მაგრამ არ მშველის ,პირი ისევ მიშრება. ეს რომ არ დავწერო მოვკვდები! უნდა დავწერო უნდა მოვასწრო. გავიხსენო ყველაფერი და დავწერო! მაგიდაზე ;2დამხობილი ვწერ, ასე ვარ მიჩვეული ბავშობიდან, ხერხემალი რომ მეღლება ვიხრები და ისე ვწერ.
-ახლომხედველი გახდები სიხარულიძე ეგრე... გასწორდი- უკვე წინ მჯდარა ბატონი , ინსტიქტურად დავიხედე მკერდზე და თურმე წამის წინ წითელი არ ვყოფილვარ! არ გამიხედავს მისკენ ისე დავქაჩე პერანგი და მკერდის გამოჩენილი ნაწილი დავმალე. ისევ განვაგრძე წერა. თავი მაღლა რომ ავწიე ყველას დატოვებული ჰქონდა ფურცლები და უბრალოდ ისხდნენ უკან, ზოგი ჩურჩულებდა. ბატონი კი უკვე კითხულობდა ნაწერებს. ფანქარი მაგიდაზე დავდე წამოვიწიე მისკენ გადავიხარე და ფურცელი წინ დავუდე. მაშინვე ამომხედა, არადა ხმაური არ გამომიწვევია
-დავასრულე პატივცემულო ! შემიძლია გავიდე?
-მიბრძანდით ...-ისევ სხვებს გადახედა და მერე ნახატს დახედა-სამხატვროში აშკარად არ მიგირებდნენ ...ახლოსაც არ ჩაიარო !- ჩაილაპარაკა მშვიდად და ისე ცავაგდე ჩანტაში წიგნი მერხის ზედაპირზეც დაეხეთქა . არაფერი მითქვამს, მხარზ ემოვიგდე ხელჩანთა, ქურთუკი ავიღე, თმებუ უკან გადავიყარე და გასასვლელისკენ წავედი. კართან შევდექი და ოდნავ მივბრუნდი
-ნახვამდის პატივცემულო ...
-ნახვამდის მარიამ ! - ამ მარიამს როგორ ამბობს... შემომხედა? ჯანდაბა ეს თვალები ... როგორი შავია და თან როგორი ნათელი. შავია და ბნელი ა რუნდ აიყოს? ამისი თვალები რატომ ანათებს რა უნდათ?
დერაფანში გავრბოდი კი არ მივდიოდი. ბოლოში ირაკლი იდგა და შევჩერდი რომ გამიღიმა. აასე ხო არ ავუვლიდი გვერდს. მეგობრებს გამოეყო და გადამკოცნა
-როგორ ხარ მარიამ? ებრძვი საგნებს?
-ნამდვილად ვებრძვი - ვიღიმი და მის მეგობრებს ვუყურებ ,მიცნეს დამპლებმა ამათ!
-ვაა ვააა ვინ გაგვეჩითა ... კონპენსაცია მიიღე ირუშ ზარალის სანაცვლოდ? - ერთი ყეყეჩი გვიახლოვდება და იკრიჭება- მე ტატოო შენ მარიამი ხომ? -ხელს მიწვდის და ოდნავ წელში იხრება - ბენდენა აკლია ყელზე და ეგაა...
-ხომ არ გინდა მისი ბედი გაიზიარო ტარიელ? -თვალს ვუკრავ და წამში ისე წევს წელს უკან თიტქოს ჩემი ჩანთა მისი მიმართულებიტ მიდიოდა უკვე- არ შეგეშინდეს ტატოო თავს არავის ვესხმი...მშვიდი გოგო ვარ მე- ამჯერად ბიჭები ხარხარებენ , ირაკლი ცუდადაა აი ტატო კი ტლიკინის ხასიათზე ნამდვილად აღარაა
-ვაახ ჩემიი ეს ვინ ყოფილა ეე !
ბიჭები გავიცანი. მითხრეს ჩარჩენილი არ გვაქ არაფერი და თუ რამე დაგეხმარებითოო მაინც გამოცდილება გვაქ პროსტა იმ ანატომიის ლექტორს არ ვიცნობთ რა მასტიაო. ამ ლაპარაკში ვიყავით რაღაცაზე ვკისკისებდი იმათთან ერთად ლექტორი რომ გამოჩნდა ! ერთი მზერა შემავლო, კუშტი გამოხედვა ჰქონდა, წარბებს შორის ღარი ჩანდა ისე იბღვირებოდა. გზა განაგრძო ჩვეული დინჯი ნაბიჯებით ერთი ის შევამჩნიე როგორ ჰქონდა დაჭიმული ჩანთის სახელურზე ჩაკიდებული ხელი და ისე უჭერდა ხელში გაულღვებოდა მალე ტყავის ნაგლეჯი.
მალე დავემშვიდობე ყველას და სწრაფი ნაბიჯებით გავუყევი დერეფანს. კიბე ჩავირბინე და მეორე სართულზე წავედი ბიოლოგიის აუდიტორიისკენ .
დედაჩემს რომ ვუთხარი ნაწილი იმ ყველაფრიდან ლამის გადმოძვრა მობილურში. კარგად გამომლანძღა ამდენი როგორ ელაპარაკეო, რა გეგნაო მოკლედ ღირსი იქნები ქულას რომ ვერ მიიღებო. მერე მოტკბა და სხვა ამბები გამომკითხა, ბოლოს გაიხსენა ისევ და სიცილი დაიწყო. ყველა რატომ იცინის ვერ გავიგე რა ნახეს სასაცილო.
ოთხშაბათს და ხუთსაბათს ვისვენებდი ანატომიისგან. პარასკევს ლექცია მქონდა და უბრალოდ ბოლო რიგიდან ვუსმენდი. ნიშნები გამოგვიცხადა ლექციის ბოლოს და 10 ქულაო რომ თქვა ლამის სკამიდან ავყირავდი. შეფასების სისტემა მშლილი აქვს? წერით უკეთესად დავწერე ვიდრე მოვყევი? იდიოტი.
შემდეგ ისევ სოფელში წავედი და განსაკუთრებული არაფერი მომხდარა .
.........
ერთი კვირაა სტუდენტი ვარ და იმდენად არეული მაქვს ყველაფერი თავში ასე მგონია ვერასდროს შევეჩვევი ამ გარემოს. თითქოს ახალი გარემო, კურსელები ,ლექტორები და ეს ურტულეს საგნები არ მყოფნიდა ღმერთმა ერთი დემონიც გამოგზავნა ჩემთვის. ალბათ იფიქრა რომ საკმარისად არ მქონდა ნევროზი და ბოლო ნერვული დაბოლოების გასანადგურებლად მიხეილ დაშნიანი გადმომცა ხელში . ასე აიღო და პირდაპირ ნერვზე დასვა.
რა საშინელებაა როცა ხვდები რომ გვიან გაახილე თვალები. რამდენი ხანი ტრიალებდა ჩემს ირგვლივ მე კი მხოლოდ მაშინ შევამჩიე როცა თავად მოისურვა. ახლა რა როგორც თავად მოინდომებს ისე უნდა იყოს ყველაფერი? ნურას უკაცრავად ! ვინ დასვა ეგ უფროსად როცა მე ვარსებობ!
ჯანდაბა ! რამდენს ვლაპარაკობ ...თქვენ ვერ წარმოიდგენთ როგორია რომ ვუყურებ გული მიგიჟდება. ყველა უჯრედი გიჟდება და ერთიანად ვიშლები!
ჩემმა საშინელმა დამ რაღაც იცის და არ მეუბნება... მარიამიც მის მხარესა. არ სჯერა რომ ცუდია ,არ სჯერა რომ პრობლემას შემიქმნის. მე კი ვიცი რომ თავბრუს დამახვევს, ხელში ჩამიგდებს და მერე ისე გამიშვებს ,დამტოვებს მარტო . მე კიდე არ ვაპირებ ვინმეს სათამაშო გავხდე! არასდროს ...
ისე წვიმს მთელი დღეა ყველა თბილი ამინდი ერტად აანაზრაურა. იმხელა წვეთები ცვივა ერთიანად მისველებს მთელს სხეულს. ჩემი და და მისი პრინცი მიახლოვდებიან. კურსელები არიან რა ენაღვლებად დადიან გუგულებივით ,ჟღურტულებენ და უხარიათ ცხოვრება. მალე დაასრულებენ სწავლას და გამიფრინდება ჩემი დაიკო . წარმოდგენაც არ მინდა რა მეშველება მის გარესე ვინ გარეცხავს,ვინ დაალაგებს, ვინ დამანაყრებს? ფიქრიც არ მინდა! ჩემი მომავალი სიძე არის პირდაპირი მნისვნელობით ბულკი...წყნარი,მშვიდი, უპრობლემო. წესიერი ზრდილი ,განათლებული აი რომ ჩამოწერ თვისებებს სუპერ პრინცისთვის ეგაა ზუსტად. გარეგნულადაც კარგი ბიჭია ყველაფერთან ერთად მართალია მიშოს მსგავსად ...რა შუაში იყო მიშო? არა რა შუაში იყო ტვნო შენ გეკითხები?! მიპასუხეეე რა დროს ის ვამპირი იყო ... ის ის მუტანტი... მონსტრი !
-მოგესალმები ცოლისდავ..როგორ ხარ- ლოყაზე მკოცნის და მიღიმის
-კარგად საბა თავად?
-მეც კარგად!
-კლინიკაში მივდივართ ჩვენ და წამოდი გაგიყვან სახლში- შემომთავაზა მაშინვე. არა როგორი კარგია ხედავთ? ჩემზეც ზრუნავს ...
-უ;2არს ვერ გეტყვი ნამდვილად- თავშესაფარიდან გავდივართ და სწრაფად მივდივართ გასასვლელისკენ. უცებ ვიღაც ურეკავს სიძეს ისიც ეუბნება კაი ვიჩქარებთო და სანამ მის მანქანამდე მივაღწევ სალომე მეძახის
-გვეჩქარება ჩვენ ძალიან...გვაგვიანდება და ვერ გაგიყვანთ რა!
-რაა? აქამდე ტყუილად გამომიყვანე სიძე? ასე მტოვებ? ტყუილად გეკრიჭებოდი მადლიერი კნუტივით ამდენ ხანს?
-როგორ გეკადრება... ჩემი მეგობარი მოვა და წაგიყვანს.- უცებ მკოცნის და მიაქროლებს მანქანას გზაზე. დავრჩი ასე ნერვებაწყვეტილი და ვინ დაიჭერს ახლა ამათ? მანქანა უნდა ვიყიდო ! სადა გაქვს ფული საწყალო თამარა საად?! ფეხებს ვაბაკუნებ წყალში ,რა უბედურებაა გზაზე რომ მდინარე გადადის სულ არაა არხები გაწმენდილი? მანქანაც რომ არსად ჩანს? რა ხდება ასეთი ! აი მოდის ვიღაც...ფარები ანათებს და თვალები სიე მიჭრელდება პირდაპირ ვაღებ წინა კარს და ჩაჯდომამდე ცოტა მაკლი.ცალი ფეხი მანქანასი მაქვს კაბა გადამეხსნა შუაზე ,მაგრამ დღეს მეორედ ჩავუჯდე ამ ქაჯს მანქანაში? გამორიცხულია
-დასველდა სალონი ! დაჯდები თუ არა-რაოოო? სალონი დასველდაო? ამაზე წუხს? და ამას მე მოვწონვარ? ასე უნდა დამკეროს? უტაქტო გორილა! კარს ფართოდ ვაღებ ჩანთიდან ბოთლს ვიღებ თავს ვხდი და პირდაპირ მისი მიმართულებით ვასხავ
-მაპატიე საყვარელო ...წყალი არ არის ფანტაა მაგრამ გესიამოვნება ვიცი - ვუღიმი ,კარს ვხურავ სწრაფად რომ არ მომწვდეს და იქვე არ ჩამაგდოს კანალიზაციის ხვრელში და სწრაფად მივრბივარ ავტობუსისკენ. იმდენი ხალხია ასვლას ვერ ვასწრებ,უცებ უწონობის მდგომარეობაში გადავდივარ. მოხრილი ვარ გადაკიდებული რაღაცაზე და ეს რაღაც მოძრაობს. სხეულზე ცივი წვეთები მეცემა, კანი მეყინება და ფართხალსაც ვერ ვახერხებ ისე მაგდებს მანქანაში ის დემონი! რაოო ვინოოო? ახლა ამან დამიჭირა მე წამომათრია მხარზე გადებული და ახლა მანქანაში ჩამტენა? დაჯდა კიდეც და მიდის? არ არსებოოობს ! მოვკლავ
-ხმა არ გავიგო შენი !- სახეზე ყვითელ წვეთებსაც ვამჩნევ წვერზე წვიმის წვეთებთან ერთად გადადის. ჯანდაბა ახლა რომ ვაკოცო ფანტას გემო ექნება? ტკბილი იქნება ვითომ? ენა რატომ ჩავიგდე? დავუჯერე? ახლა მე ამას ვუჯერებ და არ ვაწუხებ? სად ოხრობაში მიდის ქვესკნელში...თუ ბნელ სასახლეში! დემონი ეს ...ვამპირი .არადა ზედმეტად კარგი კბილები აქვს ..სად დავინახე კბბილები..ისე იკრიჭება როგორ ვერ დვაინახავდი! 32 კბილს მილაგებს წინ მომავალ დენტისტს !
-ჩემი ხმა არ მოგწონს? აქამდე ვერ მითხარი? საერთოდ აღარ გავჩუმდებბოდი
-გეფიცები ენას ამოგგლეჯ ...ნუ მაიძულებ გავგიჟდე! მერე ერთად ავასრულებ ყველა სენს ნათქვამ სიტყვას დემონიც გავხდები, ურჩხულიც და კიდევ მკვლელიც! დაგახრჩობ იცოდე !
-მუქარა...მუქარა და ისევ მუქარა.ასე აშინებ სენ ყველას? რა მხდალები გყოლია ირგვლივ! ჩემზე ,ერთ სუსტ საყვარლე გოგოზე არ ჭრის და დავიჯერო მამრობითი სქესის წარმომადგენელზე მოქმედებს? - ეს რომ ვთქვი ისე შემოაბრუნა მანქანა ვიფიქრე რამეს შევასკდებითთქო. გარეთ ისევ ისე საშინლად წვიმდა, ხალხი გარბოდა ქუჩებში, წყალი ფარავდა გზას ის კი ისეთი სიცქარით მიდიოდა ამ ღრუბლიან ბნელ ამინდში ნამდვილად ვიფიქრე რომ სადმე ხრამში გადავიცეხებოდით.ეს ისეთია იპვიდა შუა ქალაქში ხრამს ! სად მიდის... ჩემი სახლი მეორე მხარესაა. სად ჯანდ...მოიცა რა? ეს რა ეს ...ეს თავის სახლში მივყავარ? ამ ავადმყოფს .ახლა ნამდვილად მომკლავს...კი მომკლავს. მირჩევნია მომკლას ვიდრე თითი დამაკაროს ! ძალადობაშიც არ ცაეთვლება ერთი რომ მაკოცოს ჩემით ჩავადნები ხელებში ! მოიცა რა უკვე გადავედით? რა საჭიროა ჩქარა წაყვანა ჩემითაც წამოვალ.ლიფტში შემსვა და ღილაკს მიაჭირა. ხელს მაჯიდან არ მისვებს, გაყინული აქვს თითები ხელი დაჭიმული აქვს მაგრამ მაინც არ მიჭერს ისე რომ მატკინოს.-არ მითხრა ახლა რომ ჩემზე ძალადობით აპირებ შენი შესაზლებლობების გამოვლენას... რა ეგო გაქვს ასეთი პატარა . ეს ..რა ხმაა?-შეუძლებელია ოღონდ ეს არა...ოღონდ სუქი არ წავიდეს...ოღონდ ლიფტი არ გაჩერდეს! არააა არა და არა ! არ შეიძლება მე და ეს ერთად ვერ ცავიკეტებით ამ პატარა ლიფტში გამორიცხულია.მერე რა რო ახალია სენებული კორპუსია,მერე რა რო მსვენიერი ლიფტია არაააა ! ჯანდაბა უკვე გაჩერდა? ისეტი ხმა იყო და ისე შემაქანა პირდაპირ ავეკარი მკერდზე. მკერდია თუ ლოდი რა არის ცხიმი სულ არააქ ? პირდაპირ კუნთია ძვალზე?
-ამის დედას ***ცი რა დროს ეს იყო !- კედელს ისე ურტყავს მუშტს მგონი მეორედაც რომ დაარტყას კედელსაცგაიტანს და შევალთ ვინმესთან ბინაში .
-ოჰ მე ხო მიხარია აქ შენთან ერთად ყოფნა-ჩუმად ვბუზღუნებ და კედელს ვეყრდნობი. სარკისკენ არც ვიყურები დარწმუნებული ვარ სასინლად გამოვიყურები . ტანზე მოკრული ტანსაცმელი უკვე ნერვებს მისლის. ქურთუკს ვიშორებ და სველ კაბას დავყურებ. ის სადღაც რეკავს... ვიღაცას ეუბნება მისამართს .ალბათ ხელოსანს მერე ღრიალებს და აგინებს! რა კულტურული ახალგაზრდაა საოცრებაა
-რას ნიშნავს შუქი არაა... *ლეზე . ყველას მოგხსნით სამსახურიდან. რამე მოიფიქრეთ და გაგვიყვანეთ აქედან. იქნებ სადმე ბავსვია ჩაკეტილი, ფეხმძმე ქალი ან მოხუცი ასე პასუხობთ იმათაც? როდის ჩართავენ შუქს ...გესმით? ფუ ამის დედაც გაითიშა. მობილური მომეცი- მიბრუნდება უცებ და ისე დაფეთებული მაშორებს მზერას მგონი ჩემი ეშინია !
-შენ წარმოიდგინე ლიფში არ ვიდებ მობილურს! ჩანთა კი მანქანაში დამრჩა კულტურულად რომ მთხოვე გადმოსვლა აი მაშინ!- მშვიდად ვეუბნები რადგან სიედაც ვაღიზიანებ და დროა დვატკბე! ყბები ეჭიმება...-მოიმოქმედე რამე ტყუილად ხარ ყოვლისსემძლე დაშნიანი? - კედელს უფრო მოხერხებულად ვეყრდნობი, ფეხებს ერთმანეთზე ვიჯვარედინებ , კომფორტულ პოზას ვიღებ და გაღიმებული ვუმზერ ბატონს. რომელიც თვალს არ მაშორებს, იმ ნადირს ჰგავს მსხვერპლის დაწერის წინ სიამოვნებას რომ განიცდის. მსხვერპლი მე გამოვდივარ? ასე რატომ მიყურებს
-ლოდინი მოგვიწევს... სანამ ქალაქსი ელექტროენერგიას არ ჩართავენ. გარეთ ქარისხალია- მიახლოვდება...რატომ? რა უნდა. მერ ებრუნდება სარკეში იხედება ჩემს წინ დგას, რა კარგი პროფილი აქვს, ცხვირზე ოდნავ კეხი ჰქონია . ალბათ გაუტეხეს ,ეს უფრო უხდება მეტ ხიბლს მატებს. სახეზე ხელს ისვამს მერე სველ პერანგს დაჰყურებს ლაქები კარგად ჩანს... ფანტას ვაღმერთებ დღეიდან. მოიცა რააა? იხდის? ახლა მოვკვდები აი ამ წამს... ბოლო ღილსაც იხსნის მეორე კედელსაა მიყრდნობილი ზუსტად ისე როგორც მე ....ზედმეტად ახლოსაა. პატარაა ლიფტი რატომაა ასეთი პატარა. სველი ვარ და რატომ მცხელა ასე ძალიან. არ შეხედო თამუნა... რა გესაქმება მის სხეულთან. თვალები როგორ გაბრუებს და შიშველი რომ დაინახო რამე საშინელებას ჩაიდენ. თავი ხელში აიყვანე..მართალია ჯერ 18 წლის ხარ გებრძვის ჰორმონები,მაგრამ ასეც არ შეიძლება ! ღმერთო სადმე თუ არსებობ დაეხმარე გასაჭირსი მყოფ შენს შვილს.მიეცი ძალა თავი შეიკაოს. როგორ მიყურებს ... რა მზერა აქვს სული მეხუთება. კლასუტროფობია დამემართა უკვე.აშკარად პატარა სივრცის გამოა! ტუჩებს ვისველებ, მცხელა, ყელზე ჩამოგორებულ წვიმის წვეთი ნერვებს მისლის ხელს ვისვამ და თმების აწევას ვცდილობ. ისე მაქვს ჩამოშლილი და აპუწული იქნებ ეშველოს რამე თან ყურადღებას გადავიტან. კოსას ვიკეთებ და გაყინულ თითებს დავყურებ. ვცახცახებ ...მთელი სხეულით. ქურთუკის ჩაცმას აზრი არ აქვს ისეთი სველია. კიდევ კარგი კაბა ტყავისაა ნახევრად. სანამ თიტებს დავყურებ უკვე ჩემს წინაა,მის ხშირ სუნთქვას ვგრძნობ. პირდაპირ პრესს დავყურებ და ახლავე ძალა გამომეცლება ფეხებში და ჩავიკეცები! შესანისნავი გამოსავალია,გონება რომ დავკარგო ისე გავალ აქედან ვერაფერს გავიგებ! რატომ ვხედავ ისევ? რატომ ვგრძნობ მისი თითების შეხებას ყელზე? სად მისრიალებს რა უნდა ჩემს ყელთან? უნდა დამახრჩოს ?რა ახალგაზრდა ვარ,სიცოცხლით სავსეეე ახლა უნდა მოვკვდე? კიდევ კარგი უსიმპატიურესი არსება მკლავს! ვიტრაბახებ მაინც იქ მაღლა. მეორე ხელს ლოყაზე რატომ მისვამს? ეს როგორი დახრჩობაა? შევხედო დავიჯერო? ღირს? თავს ოდნავ მაღლა და უკან ვწევ. ნეტავ არ შემეხედა ჯობდა მისი შიშველი სხელისთვის მეყურებინა ვიდრე ეს მწვანე თვალები დამენახა. როგორი მწვანეა...ნამდვილი მწვანეა. მგონი ჩავიძირე...არადა ჭაობისფერი არ არის.მაგრამ მაინც ვიძირები მის თვალებსი ვიძირები. თითებს კანზე მისვამს, არ ამოძრავებს უბრალოდ ცერა თითს მისვამს ლოყაზე. შემდეგ ტუჩებზე გადადის. ისე ნაზად აწვება ქვედა ტუჩს მეშინია კვნესა არ წამსკდეს.როგორ მინდა ვაკოცო...ამ ცხელ ხელისგულზე,მერე თითებზე. თვალები არ დახუჭო! არ გაბედო თამუნა ! სად მოდის ... როგორ შეუძლია მხოლოდ ხელებით შემეხოს მხოლოდ ყელზე და ლოყაზე და ასე დამწვას..მთელი სხეული მიხურს. გულისცემა ისე გამიხსირდა მკერდი საოცარი სისწრაფით მოძრაობს? სულ რომ ყრუ იყოს და ბრმა მაინც მიხვდება . მალე ჩემი მკერდი დაარღვევს მის შექმნილ ბარიერს და თავად შევეხები. სახე ახლოს მოქვს ,მგონია რომ მაკოცებს,მაგრამ ტუჩებს სცდება ლოყაზე მეხება, როგორი ცხელია, მწველი .როგორ შეიძლება ლოყაზე შეხებამ ასეთი სიამოვნება მოგანიჭოს.მგონი მოვკვდი და ფრთები შევისხი...ანგელოზად ვიქეცი ვითომ? რეალური არსება რომ არ ვარ ფაქტია... ტუჩებს ლოყაზე ნელა ასრიალებს. არ მკოცნის, ცხვირის წვერითაც მეხება,მერე ყურის ძირში მკოცნის . ყელზე ინაცვლებს .ღრმად ოხრავს ,ახლა ვგრძნობ როგორი დაჭიმული აქვს სხეული. თითქოს აქამდე აწამებდნენ. ხელი ყელიდან სხეულზე გადააქვს,ისე მისრიალებს წელისკენ დენი ივლის ყველა ნაწილში და უჯრედები ხორუმს ცეკვავენ. ყელში მკოცნის. სველი კოცნის კვალს მიტოვებს შემდეგ წელზე ხელისგულით მაწვება და სხეულზე მიკრავს. ზღვარს არღევს .იმდენად ახლოს ვარ ფაქტობრივად არც არსებობს დაშორება. მისი წვერიანი ლოყა კანზე მეხება. მის სურნელს ვგრძნობ, წვიმის მოტანილ სურნელს. ხელი რომ ავამოძრაო მეშინია, ვიცი მოვეხვევი . სიტყვის თქმა მინდა...მინდა მოვიშორო ,მაგრამ არ შემიძლია. არ მინდა და თან ისეთი შეგრძნება მაქვს რომ ცუდად იქნება რომ მოვიშორო.ახლა რომ სულლური სიტყვები ამოვუსვა...ისევ რომ ვეჩხუბო თავად გამისკდება გული. სულ არაფერი მითქვამს...არც მას უთქვამს. უბრალოდ ვიდექი მოდუნებული, თითქოს დავფარფატებდი.მისი ხელები მიჭერდნენ ვიცოდი არ დავეცემოდი .
შემდეგ ლიფტი სეირხა, ისევ განათდდა ბოლომდე და მოძრაობაც დაიწყო. სიცივე ვიგრძენი, თითქოს ყველა უჯრედი გამეყინა. დავცარიელდი. იმდენად ძლიერად დავენარცხე იატაკზე რომ ნამსხვრევებად ვიქეცი. მომშორდა , უბრალოდ აი ასე მშვიდად მომშორდა კარი როგორც კი გაიღო გავიდა და თან გამიყოლა. კართან შევჩერდი...არ მინდოდა სესვლა. გამომხედა ....ისე მიყურებდა თავისთავად გადავდგი ნაბიჯები.
-სალომე არ მოვა დღეს- ეს იყო პირველი რაც მითხრა ბინაში შესვლის შემდეგ! უკვე სუფთა ტანსაცმელი ეცვა .მე მის დივანზე ვიყავი მოკალათებული მსიაღებში და გაფართოებული თვალებით ვუყურებდი- ვიცი რომ მარიამიც არ არის სახლში! ისიც რომ მარტო დარჩენა ასეთ ამინდში არ შეგიძლია...მინდოდა შენთან დავრჩენილიყავი უფრო კომფორტულად რომ გეგრძნო თავი ,მაგრამ გამაბრაზე და ახლა აქ დარჩები! რადგან არაფრის მომზადება გეხერხება მე გავაკეთებ ვახშამს ... - ასე მშვიდად მტოვებს თავისთან...კიდევ რამე ხომ არ უნდა? სახლშ წავალ მეც სულ არ დავრცები ქალაქში . დადო დასკვნა ბატონმა! დასვა წერტილი,გამოიტანა განაჩენი!
-სადგურზე წამიყვანე... სოფელში მივდივარ!
-ასეთ ამინდში არსად წახვალ...ვერ ხედავ გარეთ რა ხდება?!
-შენთან დარჩენა არ მინდა! უსამართლობაა...ჩემთვის არაფერი გიკითხავს.არ შემიძლია აქ ვერ დავრჩები !
-ხომ იცი რომ დარჩები მაინც,რაღატო წუწუნებ ? გიხარია რომ მეწინააღმდეგები? ასე საკუთარ ძალებს ამოწმებ? რაც უფრო მეტჯერ დაიწყებ სულელურ ჩხუბს მით უფრო დაკაარგავ ძალას!
-დაყვავებით დაგიმორჩილო? პატარა ბავშვივით მოგეფერო დედას რომ დაუჯერო?
-ერთ წინადადებაში ამდენი შეცდომა ... -სამზარეულოში გადის რომელიც იგივე ოთახშია და მაცივრიდან პროდუქტებს ალაგებს. ყველაფერი მზაა ..უბრალოდ აცხელებს ან წვავს. არც ეს ყოფილა დიდი მზარეული... ერთი მინუსი შენ მიშიკო! უცებ ტვინი ირთვება და მახსენდება“სალომე არ იქნება“
-სალომე სად არის? რატომ არ იქნება
-საბასთან!
-საბასტანაა სულ...
-აწი ღამეც იქნება
-რას ნიშნავს... მოიცა რა იმ წესიერების განსახიერებამ მოიტაცა? არ არსებობს- სიცილს ვერ ვიკავებ და ვეღარ ვჩერდები . გაოგნებული მიყურებს - ვაიმეე ნუთუ შესაძლებელია ეს ... ნამდვილად შენ ურჩიე ...აბა ის ? ის მოიტაცებდა? გამორიცხულია
-საბა შენ ზედმეტად იდიოტი გგონია! დრო აღარ იყო? კიდევ ერთი წელი მოცდა რა უბედურებაა დაიტანჯა ბიჭი!
-შენ რას გაუგებ მაგას...როცა ერთგულია ადამიანი
-ეგ უკვე იდიოტობაა...ერთგულება კი არაა საცოდაობაა- ჩუმად ფხუკუნებს .თავდახრილია და რაღაცას ჭრის ,მაგრამ მერე ფართოდ ეცინება.რომ მივხვდი რაზეც თქვა ხელმეორე ნაკადი წამსკდა სიცილის.
-აუუ ოღონდ ახლა არ მითხრა რო ვაჟიშვილია.... არ მითხრა თორე გავგიჟდები-უკვე დივანზე ვხოხავ. მოვკვდები მალე
-თითქოს კითქვა არ გამიგია
-კაგრი რა... მითხარი გთხოოვ ხო უნდა დავცინო მოვკვდები ახლა- ფეხზე ვდგები ისე უცებ მივდივარ და ვეხვევი ვერ ვიაზრებ- მითხარი რა ...მითხარი რო მართალი ვარ! ჩემი და რომ გაიცნო 17 წლის იყო იმის მერე უყვარს და სულ თუ არ უღალატია ...აუუ მითხარიი რა მიშო
-კიდე გაიმეორე რა...- გათიშული დამყურებს და ხელს მსუბუქად მხვევს წელზე
-რა... - ხელებს ვწევ მისი მხრებიდან მაგრამ გასაქცევი აღარ მაქვს. უკან მაგიდაა წინ დაშნიანი
-მიშოო...თქვი კიდე - ისე მიყურებს მიუსაფარი ლეკვი მგონია! კარგი რა ეს ვინმეს რამე უშავებს? ან მე ვყოფილვარ ჯადოქარი!
-რა გინდა დემონო? გირჩევნია ტაფას მიხედო დაიწვა- ხელიდან ვუსხლტები და უკან ვიხევ.-და გამითხოვდა... დედაჩემი გაგიჟდება.ვაიმე მამაც ! არადა როგორ ევასებათ საბა...მარა გადაიტანენ არაუშავს.დავურეკო ახლა თუ ჯერ არა..იმათ ვადრვო? კიდევ კარგი სამედიცინოზე რომ სწავლობს თორემ ვაჟიშვილის და ქალიშვილის პირველი ღამე პირდაპირ წამება იქნება- ისევ სიცილი მიტყდება ისიც ვერ იკავებს თავს...ჩემს სიცილზე უფრო ეცინება. რა საყვარლად იცინის...
-ჯერ არ დაურეკო... თითონ დაურეკავენ და ნუ იძახი ამ ვაჟიშვილს ! რომც იყოს შენ რა პრობლემა გაქვს , გარყვნილს მე მეძახი და
-არ ვაპირებ შენთან საუბარს
-აქამდე რას აკეთებდი ...
-უბრალდო საჭიროება მოითხოვდა... ქორწილს გადაიხდიან თუ არა? კაბა ყველა ვარიანტში უნდა ვიყიდო ... თუ არ გაგიჯდა მამიკო ! ამ ქარიშხალში ისე რა დროს მოტაცება იყო !სად წავიდნენ...სადმე შორს არიან? რამე არ დაემართოთ
-დამშვიდდი! მეგობრის სახლში არიან . მომწერა საბამ რომ ჩავიდნენ და ახლა დაურეკეო ნუ მეტყვი -იცინის და მაგიდის გაწყობას იწყებს. იტრიალე , იფუსფუსე ...ვივახშმებ და მერე კი ავვორთქლდები აქედან. ეგღა მაკლია აქ დავრჩე!
-სააბაზანო სად არის ?
-მარჯვენა კარია -ხელით მანიშნა მიმართულება და მეც წავკუსკუსდდი. ხელები დავიბანე, თმა შევისწორე და მშვიდად მოვათვალიერე იქაურობა. კომფორტულად ცხოვრობს ბიჭი მარტო რა ენაღვლება! კალათა კი ჰქონდა ტანსაცმლით სავსე. საძინებელი ალბათ თავდაყირა აქვს.
მაგიდასთან მშვიდად ვჯდები , თხოვნა არ დამჭირდა საჭმელად. ჩემი საყვარელი ტორტი ჰქონია და მაყვლის კომპოტი. ინფორმატორი ჩემი სიძეა! მაინც ვაზღვევინებ დამაცადოს... გემრიელად მივირთვი, ისმან გადაჭამა ყველაფერი,კიდევ კარგი ხმაურით არ ჭამდა თორემ ისეთი მადა აქვს მეც რომ არ დამაყოლა ზედ კარგია. ყელი რატომ ამეწვა? არ გაბედო და კოცნა არ გაიხსენო! ჯანდაბა ტვინო რეებზე ფიქრობ როგორ შეიძლება.დიდი ამბავი ერთი კოცნა რა უჭირს მერე...
-ჩუმად რომ ხარ პირდაპირ ანგელოზი ხდები...
-ისე არა?
-ისე არაორდინალური ანგელოზი ხარ! - აფერისტი...
-ბანალური ...ბანალური ყველაფერი ბანალური ! რამე ახალი მაინც მითხარი ანგელოზი, ფერია, ბაჭია ,კნუტი ,პატარა კიდე რა ვიცი ჩიტო დამიძახე კიდევ და სრული ბანალურობა იქნება - მშვიდი რომ ვარ მიკვირს..უბრალოდ ქაქანმა დამღალა, არაა ღირსი ამდენი ჩხუბისაც. ყელიც მეტკინა ცოტა ,მართალია არ ვკიოდი მაგრამ მაინც. დივანზე დავჯექი და ტელევზორი ჩავრთე...რამე უნდა მოვიფიქრო...მალე ისეთი გვაინი ქინება ტაქსსაც ვერ გავაჩერებ. დროუალდ უნდა გავიდე ! ოთახი მოვატვალიერე. ერთ კუთხესი ფანჯარასთან მაგიდა იდგა ზედ წიგნები იყო დახვავებული, სანათი იდგა და ლეპტოპი. დავიჯერო მეცადინეობს კიდეც? მაგიდა აულაგებია სანამ მე ვფიქრობდი და აივნისკენ მიდის სიგარეტის მოსაწევად. იცის ალბათ თვალებს რომ მიწვავს კვამლი და იმიტომ გადის ამ ყინვაში გარეთ.
-მეძინება და არ მაჩვენებ ოთახს?
-ხო რა თქმა უნდა...- უცებ ჩერდება სიგარეტის კოლოფს ჯიბეში იცურებს და მანიშნებს გასასვლელისკენ-მზადაა ყველაფერი...თუ რამე დაგჭირდება ეს ოთახი ჩემია და უბრალოდ დამიძახე - გვერდით საძინებელზე მითითებს და უკან ბრუნდება. რა დამფრთხალი პატარა ბიჭივით იქცევა. კარში შევდივარ და ვხურავ. მერე რომ ვრწმუნდები მისაღებში გავიდა ფრთხილად მივიპარები, აივანზე დგას ეწევა და ვიღაცას ელაპარაკება. მის გასაღებს ვიპარავ და ფრთხილად მივიპარები კარისკენ. ტელევიზორს მაღლა აქვს ხმა აწეული და ვერ გაიგებს კარის ხმას. მშვიდად ჩავდივარ ძირს , მანქანის კარს ვაღებ ჩემს ჩანთას ვიღებ და კარს ისევ ვხურავ. გასაღები რომ წავიღო არ გაბრაზდება იმედია...ან იქნებ გაბრაზდეს კიდეც.საკუთარი აზრით მოხიბლული გასაღებს ცანთასი ვაგდებ.იქვე მდგომ ტაქსისტთან ვჩერდები მისამართს ვეუბნები და მშვიდად ვჯდები მანქანაში. 15 წუთში სახლში ვარ. შუქს ვანთებ ყველა ოთახში , შემდეგ ტელევიზორთან ვჯდები და მარიამს ვურეკავ. მოკლედ მოვუყევი ყველაფერი ,იცინა,მეჯუჯღუნა,ვაიმე საყვარელიო იძახა და ბოლოს ნომრის კარნახი დაიწყო
-რა ჯანდაბაა ...
-შენი აზრით რომ არ დახვდები იქ არ ინერვიულებს? მიწერე რა ჩემი ხათრით !
-რა სისიულელე სმეუბნები. ინერვიულოს ...მანქანის გასარები მე მაქვს დ აიყურყუტოს იქ. გაგიჟდეს და ყაროს ცეცხლი თვალებიდან.მშვენივრად ვბრუდნებოდი სახლში.
-აშკარად დაგეგმილი ჰქონდათ რომ მარტო არ დარჩენილიყავი. საბამ კარგა დიცოდა და დაგტოვა მიშოსთან.შენ კიდევ გამოიპარე
-უნდა დავრცენილიყავი ?
-არა ..არ ვიცი მაგრამ. მანდ მაინც ვიყო რა ვერ მითხრეს? დავრჩებოდი
-მერე ვინ შემიტყუებდა სახლში
-შეტყება რას ნიშნავს ...შენ არ თქვი კარამდე მიმიყვანა და გაიძურწაო? კოცნითაც არ გაკოცა მიუხედავად იმისა რომ დარწმუნებული ვარ სურვილით კვდებოდა! არაფერს აფასებ რა ...სულ არაფერს
-მარიამ შემეშვი! არ მივწერ...დავწვები ახლა და დავიძნებ.მელაპარაკე შენ სანამ დავიძინებ.
-კარგი ...ხო არ შეგეშინდება
-უიმეე მართლა ბავშვი ხო არ ვარ. უბრალოდ ვერ ვიტან მარტო ყოფნას მაგრამ იმასთან ყოფნას ასე მირჩევნია.შენ აქ არ მყავხარ? - მარიამს ვესაუბრებოდი დაძინებამდე. შემდეგ გადავეში სიზმრების სამყაროში და დილამდე არც შევტოკებულვარ. შემდეგ სწრაფად წამოვფრინდი. დედაჩემთან აუცილებლად უნდა დამერეკა...ასე ვერ გავჩუმდებოდი! თმაზე ხელი გადავისვი და მსიაღებში გავედი მობილურს ვატრიალებდი და ვფიქრობდი დამერეკა თუ არა. უცებ დივანზე მოკეცილ მძინარე დაშნიანს რომ შევხედე წონასწორობა დამერღვა. დილის ექვსი საათი იყო მას კი ჩემს ბინაში დივანზე ეძინა ,ხელი თავის ქვეშ ედო და პატარა ბავშვივით მშვიდად ეძინა. პლედიც არ ეფარა იწვა ასე მოკეცილი და მშვიდად ფშვინავდა. საერთოდ არ გამჩენია კითხვები, არც ის მაინტერესებდა როგორ შემოვიდა ,არც ის რატომ მოვიდა მხოლოდ მისკენ მივდიოდი. მერე ხალიჩაზე დავჯექი და დიდხანს ვუყურებდი მძინარე დაშნიანს. რომ მივხვდი იღვიძებდა ფეხზე წამოვდექი და ზემოდან დავხედე .თვალები ნელა გაახილა მზერა ამოაყოლა ჩემს სხეულს სწრაფად და პირდაპირ თვალებში ჩამაშტერდა. უცებ წამოდგა თითქოს დანაშაულს ჩადიოდა , სახეზე ხელი ჩამოუსვა და მერე თავზე გადაისვა
-კარში შემოძვერი თუ როგორ აღმოჩნდი აქ...საერთოდ რა გინდა აქ
-შენი სიმშვიდისთვის მოჩვენებადაც ვიქცევი ! - მხოლოდ ეს მითხრა ,თავზე მაკოდა და წავიდა! აი ასე ადგა და წავიდა .
საღამოს უკვე მშობლებმაც იცოდნენ ჩემი დის გათხოვების ამბავი, გამოგლოვებულიც ჰქონდათ, დამშვიდებაც მოასწრეს. მათი ადგილსამყოფელიც შეატყობინათ სიძემ და ყველანი იქეთ გავემართეთ. მერე აღარ ვიცოდი სიცილი დამეწყო თუ მეტირა დედამ ისე გამოიგლოვა სალომე..თითქოს არ იცოდნენ დღეს თუ ხვალ რომ გათხოვდებოდა. ოჰ ეს დედები! სიძეს მაინც უსაყვედურეს...რა საჭირო იყო ეს გაპარვაოო ქორწილით წაგეყვანა ბარემ ასე თუ გეჩქარებოდათო ვინ დაგიშლიდათო! შემდეგ სუფრასთან დავსხედით, სალომე ისე ინაზებოდა სიცილს ვერ ვიკავებდი. როგორღაც გამოვტაცე დედაჩემს და პირველივე საძინებელში შევკეტე
-რა გინდა ახლა არ მითხრა გავბრაზდიო !
-რა გავბრაზდი რა გამაბრაზებდა... ჩემთვის გათხოვილი ხარ შენ 5 წელია ! აბააა
-რა აბა
-დაატრიალა გუშინ სიძემ ქარიშხალი?
-რა არანორმალური ხარ- ლოყები ისე აუფერადდა სიცილი ამიტყდა
-ორივე ერთნაირი მუდოები ხართ! სულ არ გამიკვირდება წუხელ ჩახუტებულებს რომ დაგეძინებიათ
-ხუთი წელია არაფერი გვქონია და წუხელ რა შეგვიშლიდა ხელს
-ასეთი ვნებასმოკლებული წყვილი მეორე არ მინახავს..რომელი სუაკუნეა! სად ნახე ეს ტრადიციული ახალგაზრდა- ჩვეულ ფრაზას ვიმეორებ და სალომეს გაწითლება უკვე მახარებს .
საუბარს ხმაური გვაწყვეტინებს. აშკარად სტუმრები დაემატნენ სუფრას. ჩემი დაც გადაარჩინეს და ორივე დავბრუნდით ოთახში. დაშნიანი რომ დავინახე სიძის გვერდით წამოჭიმული მამაჩემთან მოსაუბრე ლამის იქვე ჩავიკეცე.
როგორც ყოველთვის უბრალოდ მიყურებდა, არაფერი უთქვამს,არაფერი გაუკეთებია ისეთი რაც ოდნავ მაინც შემიქმნიდა დისკომფორტს. გვიან წამოვედით უკან ...წყვილმა იქ დარჩენა გადაწყვიტა. სიძის მშობლებმა და ჩემებმა ქორწილზეც ისაუბრეს და გადაწყვიტეს რომ უახლოეს ერთ თვეში იქნებოდა. მანქანაში ჩაჯდომა და დედაჩემის აჭიკჭიკება ერთი იყო...რამდენიმე საათის წინ რომ მოთქვამდა ის ქალი სად გაქრა ვერ გავიგე...განგებ მიკეთებენ მგონი ორივე
-დედიიი იცნობ იმ ბიჭს?
-ვის...
-ვისზე ვლაპარაკობთ გოგო ახლა ჩვენ ... აი იმ ლამაზ ბიჭზე საბუკას ბავსვობის მეგობარზე მიხეილზე... როგორი წარმოსადეგი ბიჭია . დინჯი,ზრდილობიანი, სამედიცინოზე სწავლობს თურმე ამთავრებს წელსო... მუშაობას დაიწყებს მალეო ლალიმ ასე თქვა.
-მერე მე რა გავაკეთო დედა? ერთი გოგო გაგიტხოვდათ და ჩემთვის ადრეა ჯერ...ნუ მირჩევ სასიაძოებს !
-შენ თვალებში ვერ იხედებ შვილოო ?! შენც ხომ მოგეწონა?
-ნუ დაღალე ბავშვი მე რომ მომეწონა და კარგი ბიჭია იმას არ ნიშნავს რო ცოლად უნდა გაყვეს!
-გაიხარე მამა რა...
რამ მოაწონათ, რა ზრდილობა რის ზრდილობა ნეტა იცოდეთ რა ცხოველია! ჩემთან დარჩნენ იმ ღამით. მეორე დღეს წავიდნენ. დაიწყო იმ დღიდან მზადება,აბარგება ჩემი დის გადასვლა და დავრჩი მარტო ...
.*******
სალომეს გათხოვებამ პოზიტიური განწყობა კიდევ უფრო ამიმაღლა. მომწონს,საშინლად მომწონს საბას და სალოს წყვილი.იმდენად უყვართ ,იმდენად კარგები არიან რომ ნამდვილად ბედნიერი ვარ მათი ამბის გამო.
თამარა უნივერსიტეტთან მხვდება ვეხვევი და კიდევ ერთხელ ვულოცავ. ამ შაბათ კვირას იმდენი რამ მოხდა ისეც არ გვაწყენდა საუბარი. მასთან ერთად ვიცინი ,მიყვება სალომეს როგორ აწვალებდა ,საბას როგორ უშლიდა ნერვებს და სიცილს ვერ ვიკავებ. სანამ ლექტორი არ ჩნდება დერეფანში. თამარა მაშინვე ესალმება
-გამარჯობა ... წარმატებულ კვირას გისურვებთ -ეკრიჭება ყურებამდე და თვალებს უჟუჟუნებს. ამას მოვკლავ მე ...რა იყო ეს რა გამოსვლა იყო რა არიო ვითომ..მოიცადეთ? კადრი გააჩერეთ შეაცერეთ იცინის...გაუცინა გაეკჭირა კი არ გაუცინა . არ მოკუმო ტუჩები არ გაბედო...კიდე ცოტა ხანს გაიცინე რა სულ ცოტა ხანს რა იქნება. თამარა უთხარი რამე უთხარი და ისევ გაიცინოს. მგონი მეც მეუბნება რაღაცას
-გაგიმარჯოს თამარ ქალო... გმადლობ, შენც წარმატებულ კვირას გისურვებ . მარიამი მგონი შეუძლოდაა ...მარიამ- მიყურებს და მკლავზე ხელს ფრთხილად მკიდებს. არა ვარ კარგად!
-უკაცრავად...ლექციაზე მაგვიანდება- ხელს ვითავისუფლებ და ვშორდები. ხო როგორ არა შენ მაწამო ლექციაზე, აჭორაო ჩემი კურსელები, ათასი რამ დამავალო , ყველაფერი გააკეთო და მე გაგიღიმებ და დაგიტკბები. ისე წავედი თამარაც უკან ჩამოვიტოვე
-სად გარბიხარ გოგო!
-ლექცია მაქვს... ვიგვიანებ .უნდა გადავიმეორო -მშვიდად ვუთხარი და ყელში მობჯენილი ბურთი გადავაგორე.
ანატომიაზე მშვიდად ვიჯექი. წელში გამართული ,ხელში ფანქარი მეჭირა და ვათამაშებდი. შემდეგ რვეულის თავისუფალ კუთხეში ყვავილის ხატვა დავიწყე ,ინსტიქტურად ვხაზავდი... როგორც კი შემოვიდა მაშინვე შეუდგა საქმეს. არც ერთი სიტყვა ზედმეტი. რომ თქვა ვინაა მსურველიო ხელი ავწიე . აშკარად სხვას ეძებდა ,მაგრამ არავინ სწევდა ხელს
-კიდევ დიდხანს ველოდოთ მსურველს პატივცემულო?
-ხელის მტევანი და ტერფით დაიწყე ... - მითხრა და ოდნავ გვერდით გაიწია. სიტყვა არ უთქვამს. მადროვა საუბარი, ბოლომდე მოვუყები ორივე ლათინურებით და მერე ძვლები უკან დავდე. გავხედე, მიყურებდა - “femori” - მეთამაშება? ამდნეი რამე ვუთხარი და ამ ელემენტარულს ვერ ვიპოვიდი? ბარძაყის ძვალი ავიღე მხოლოდ ნაწილები ჩამოვთვალე - დაჯექი - დააყოლა მშვიდად და მეც წავედი ჩემი ადგილისკენ. ყველად გამოჰკითხა, პირველივე შეცდომის შემდეგ სვამდა ბიჭებს. გოგონებმა ისე იცოდნენ ყველაფერი ჰკითხა მგონი და მაინც არ დაუშვეს შეცდომა. ჩამეცინა, თავი ვერ სევიკავე უბრალოდ.
პირველმა დავტოვე აუდიტორია .არ მინდოდა მათთან საუბარი... ამინდივით მომეღრუბლა ხასიათი.
ლექციაზე ვიჯექი, ვუსმენდი ლექტორის შემოსვლამდე როგორ ჭორაობდნენ გოგონები. რამდენიმეჯერ ჩემი გვარიც მომხვდა ყურში, ერთმანეთს ანიშნებდნენ ჩემზე. ბიჭები ამბობდნენ თქვენ რომ ეპრანჯებით და ეკურკურებით ის ეჩხუბებაო . მოუნდათ გოგონებს სწავლაო ... სხვა რამეებსაც ეგრე რომ სწავლობდეთ რა იქნებოდაო . გოგონები იდიოტურ ამბებს იგონებდნენ....ანატომია გვიყვარსო რომ თქვეს ჩამეცინა.
საოცარი იყო შედეგები...ყველა გოგოს მაღალი შეფასება ჰქონდა მხოლოდ ანატომიაში ! ნუ იმ გოგონებს რომლებიც თვაისუფლები იყვნენ და ლექტორის სებმის სურვილი ჰკლავდათ. მთელი კვირა გაგრძელდა ეს ამბავი.შემდეგ ყველას სასწრაფო კოლოქვიუმი დაგვაწერინა პირდაპირ ლექციაზე პარასკევს და ლამის გაგიჟდნენ. ყველა წუწუნებდა ის კი იდგა ორი წუთი უყურებდა აზუზუნებულ დარბას შემდეგ მაგიდაზე ხელები დააწყო თავი გვერდით გადახარა სულ ოდნავ და ბავშვებს მზერა მოავლო“პრეტენზიებით შეგიძლიათ დეკანს მიმართოთ ახლავე ! დანარჩენებმა დაიწყეთ. დრო ცოტაა „ არავინ გასულა... იცოდნენ რომ ლექტორის გადასაწყვეტი იყო როგორ გადაანაწილებდა დროს. ისედაც ასე აშკარად ვერავინ გაბედავდა გამოსვლას. გაღიმებულმა მშვიდად დავიწყე წერა, პირველი საკითხის დასრულების შემდეგ გვერდიდან ჩურჩული მომესმა , დახმარებას მთხოვდნენ. გადავხედე და კარნახი დავიწყე. ორი წინადადება არ მქონდა ნათქვამი ჩემი გვარი რომ გავიგე ...ისე გაისმა სიჩუმეში ლექტორის ხმა ინსტიქტურად შევხტი
-სიხარულიძე ! აუდიტორია დატოვე
-უკაცრავად?- ლამის ამოვიკნავლე..მეგონა მომესმა
-გინდა შენი კურსელი ცუდი ექიმი იყოს...კარნახობ! საშუალებას არ აძლევ საკუთარი ცოდნა გამოამჟღავნოს !
-კი მაგრამ მე...
-უარყოფ?! თუ არ კარნახობდი მაშინ თიკუნას გავუშვებ ... ხელს გიშლიდა ალბათ -გოგოს გავხედე რომელიც გაფითრებული მიყურებდა. მშვიდად წამოვდექი , ხელები მიკანკალებდა ბრაზისგან. ფურცელს ხელი ვკარი და იატაკზე დავაგდე. სწრაფად გავიარე მანზილი კარამდე,სისხლი თავში მომაწვა,ყურებში საშინელი ხმა ჩამესმოდა. ვეღარ ვარჩევდი სიტყვებს,უბრალოდ იქედან გასვლა მინდოდა. მინდოდა ამ საშინელ არსებას მოვშორებოდი. უზარმაზარი კარი ძლივს გავაღე, თითქოს ძალა სულ მთლად გამომეცალა. როგორც კი დერეფანში გავედი მაშინვე გავიქეცი გასასვლელისკენ, გარეტ ისევ წვიმდა. სწრაფად წავედი გაჩერებისკენ მარშუტში ავედი და პირველივე თავისუფალ ადგილას დავჯექი. ყველაფერი ტრიალებდა ირგვლივ, ვერასდროს წარმოვიდგენდი ამას! ასობით კაცის თვალწინ ასე მომექცა , თან რის გამო! სახლში როგორც კი სევედი მაშინვე საძინებლისკენ წავედი. ისე დავეცი საწოლზე თითქოს უსულო საგანი ვიყავი. მინდოდა გავთიშულიყავი...გონება არ მუსაობდა საერთოდ გაითიშა მთელი ტვინი. თავს დამცირებულად ვგრძნობდი,მე მასწავლებელსაც კი არ გავუგდივარ გაკვეთილიდან არასდროს! საყვედურიც არ მიმიღია მან კი ლექციიდან გამომაგდრო რომელიც გამოცდის ტოლფასი იყო. იმდენად ვიყავი გაბრაზებული იმაზეც კი ვფიქრობდი რომ აღარ მივსულიყავი მის სემინარებზე. მხოლოდ გამოცდაზე და ლექციაზე...იქნებ ლექციაზეც არ შევსულიყავი . დავჯდებოდი წავიკითხავდი საკითხებს გავიგებდი ბავშვებისგან და გამოცდაზე მვიიდოდი. არ შემიძლია...სტრესულია უკვე ის სიტუაცია ჩემთვის.მე კი ამის გადატანა როცა სწავლა და აზროვნება მჭირდება არ შემიძლია. ამისთვის ზედმეტად სუსტი ვარ.
არ ვიცი რამდენი ხანი ვიწექი ასე, რამდენ ხანს ვფიქრობდი. მხოლოდ მობილურის ხმამ გამომაფხიზლა და თამუნას სახე რომ დავინახე ვუპასუხე
-გისმენ ...
-სად ხარ მარიამ? გიგიმ მითხრა ლექციდან გააგდო ანატომიამ და სხვებზე აღარ შემოსულაო
-სახლში ვარ...
-კარგად ხარ? მოვიდე?
-არ მინდა! კარგად ვარ...
-გიგიმ თქვა რომ შენს მერე მთელმა შენმა ჯგუფმა დატოვა დარბაზი პროტესტის ნიშნად ...
-რაა?
-არ უნდა გაეგდო მარიამიო..უსამართლობა იყოო. ის გოგო გასულა პირველი თიკუნა ფეხმძიმე ხო ეგაა... მერე დანარჩენებიც
-არ გაუბრაზდა?
-არაფერი უთქვამ...-თამუნას ხმა გაწყდა და გიგის გაისმა
-მარიკუნა საქეიფოდ მივდივართ დღეს და არ წამოხვალ? ავღნიშნოთ პირველი ჯგუფური გადაწყვეტილება არ გინდა?
-დეკანმა რომ გაიგოს იცით რას იზამს?
-მაგრად რო გვკიდია არა? წამო რა ...მოგაკითხავთ ბიჭები საღამოს კაი?
-მეე არ დამპატიჟებთ?-თამარას ხმა გავიგე
-იასნა...აი თამარაც მოდის ხო წამოხვალ ? მარიააამ გთხოოოვ
-წამოვალ ... რომელ საათზე მოხვალთ?
-რავი რვაზე ცხრაზე... რო დავამთავროთ მეცადინეობა ისე თორე ხვალ მოგვკლავს ჰისტო
-კარგიი მზად ვიქნები მე... მისამართს თამუნა გეტყვით
-ოოოკ ...გკოცნიიით ყველანიიი
საშინლად მშიოდა, წამოვბობღდი სამზარეულოში შევედი ვისადილე.შემდგე ვიმეცადინე და ბოლოს მოვემზადე. დედასთან საუბრის შემდეგ რომელსაც ლამის გული გაუსკდა რომ ვუთხარი ლექციიდან გამომაგდო-თქო.ათასი კითხვა მომაყარა,..სულ აღარ დაგიშვებს თუ როგორ გამოგაგდოოო ... გამოცდა იყო თუ ერთ ნიშანს წერდა მხოლოდო. ბოლოს დამშვიდება დამიწყო როგორც იცის და მითხრა წადი გაერთე ცოტა და დაიკიდეო.
ცხრის ნახევარზე გიგი ჩემს სადარბაზოსთან იდგა. მანქანაში თამარა იჯდა და დაბნეული აცეცებდა თვალებს. ვერ გავიგე რა ხდებოდა, მერ ემობილურში რომ ჩაიხედა მივხვდი საიდანღაც რაღაც საოცრებას სწერდა მიშო.სხვა ვერ დააბნევდა ასე ძალიან.
რესტორანი სავსე იყო, ჩვენი მაგიდისკენ წავედით. ბავშვები წამოიშალნენ და შეგვეგებნენ. სემდეგ ისე კარგად გავატარე დრო აღარაფერი მახსოვდა. ბევრი მუდარის მიუხედავად სასმელს მაინც არ გავეკარე. ტამარამ ორი ჭიქა დალია წყლუპ ყლუპობით მთელი საღამოს განმავლობაში . ვცეკვავდით , შემდეგ ვიღაც ბიჭები მოვიდნენ მეზობელი მაგიდიდან და ჩვენი გოგონები წაიყვანეს საცეკვაოდ. ესენი ისე უყურებდნენ ლამის ვიფიქრე ჩხუბის მუზაზე არიან-თქო ,მაგრამ შვიდად დასრულდა ყველაფერი. იმას თუ არ ჩავთვლით გასულებს მანქანაზე მიყრდნობილი დაშნიანი რომ დაგვხვდა. უხმმოდ გააღო მანქანის კარი და გვანიშნა ჩავმჯდარიყავით
-თქვენთან არის? -მაშინვე გვკითხა გიორგიმ და გიგიმაც გამოგვხედა
-ხო ჩვენტან არიან...გიგი გიორგი წაიყვანე ჩვენ გათავისუფლებთ- გავუღიმე დავემშვიდობე და თამარა მანქანისკენ წავიყვანე- არ გაგიჟდე ახლა
-მოვკლავ... აქ იყო ხედავ?
-აბა როგორ გაატარეთ დრო? - მანქანის დაძვრის შემდეგ მომიბრუნდა მიშიკო
-რომ გვიყურებდი ვერ გაიგე?!
-მარიამ მთელი უნივერსიტეტი შენზე ლაპარაკობს...პოპულარული გოგო გახდი იცი?
-რატომ? რას ამბობენ?
-ბევრ რამეს...თუმცა მთავარი შენი ლექციიდან გამოსვლა და მთელი ჯგუფის გამოყოლა იყო. ვინაა ასეთი მთელი ჯგუფი რომ წავიდა მის გამოო
-დეკანთან იყო ლექტორი?
-არაა... ბავშვებმა გააბაზრეს..სხვებმა . იმას ვაფშე არაფერი გაუკეთებია!
-სხვას რას ამბობენ მიშო?
-არაფერს საინტერესოს... -თვალი ჩამიკრა და გამიღიმა- დაიკიდეე
-წლის დამრიგებელი ! მარიამთან მივდივარ მეც !
მიშოს არააფერი უთქვამს . მე მელაპარაკებოდა და თამუნა გაგიჟდა.ბოლი აუვიდოდა მალე. მანქანიდან მაშნვე აგდავიდა როგორც კი გააჩერა მიშომ . მე დავემშიდობე და უკან მივყევი თამარას.
უკვე გვიანი იყო საკმაოდ დავიქანცეთ ამიტომ საწოლში შევწექით და დილამდე არ გავტოკებულვართ. სოფელში არ მივდიოდი,სამეცადინო საკმაოდ ბევრი მქონდა... მთელი შაბათი დღე ჩემთან გაატარა ქალბატონმა. ლექტორს იცავდა და ლამის თმით ვითრიე
-კიდევ გიმეორებ კარნახობდი და სრული უფლება ჰქონდა გაეგდე...სხვები ორივეს აგდებენ იმან შენ გაგიშვა იმიტომ რომ...
-ხო აი რატომ...
-კარგი უნდა შენთვის... სხვას კი არ უნდა აწერინებდე შენს საქმეს უნდა მიხედო
-ისე ამბობ ვითომ შენ არ ზიხარ და არ კარნახობ ყველას ვისაც დასჭირდება
-ის სხვა ტიპია ... ჩვენთან მაგალითად ვერავინ ბედავს ვერაფერს შენი შესვლის მერე ისეთი ამბები გამოდის. კანკალებენ ... რა გადაწერაზეა საუბარი . რა ქულებს წერს იცი? დგას და კითხვებს სვამს მხოლოდ... ერთი ის იცის თავში თუ რამე არის ისეთი რაც ვერ გაიგეთ ავხსნი თავიდან. თუ გავიგეთ იასნა უნდა ჩავაბაროთ
-დამღალე უკვე! ახლა ისიც მითხარი ბოდიში მოუხადეო
-ბოდიში რატომ უნდ ამოუხადო... დედა აგინე? დააშავე და დაგიწერს სესაბამის ქულას ...ანუ 0 ჩამოგიწერს ალბათ რა ვიცი.
-ან არ დაგვიშვებს ლექციაზე...ან გამოგვლანძრავს ან ახლა ყველას წაკბენს
-ვნახოთ მე რა ვიცი ეგ რას იზამს ...რას მოიფიქრებს თავისი მრავალნაოჭიანი ტვინით ...აი ეს რომ გლუვტვინიანი და პრიალა აქ მთელი ფემისფეროები ზუსტად ვიცი! რა უნდა ამ სიცივეში იქ ... ბირჟავიკი ექიმი! ამას ვინ დაამთავრებინა უნივერსიტეტი ვინ აძლევს დიპლომს....სადაა სამართალი - უყურებდა ეზოში მდგომ დაშნიანს და ქოთქოთებდა ჩუმად- ოჰ წაბრძანდა რას აკეთებს- რომ ამოხედა და ტან ტამუნას მობილური ამღერდა მივხვდი ურეკავდა. არ უპასუხა. მერ ემე დამირეკა ისევ უყურებდა ქვემოდან ის ზემოდან ეს...
-გისმენ მიიშიკოო
-უთხარი ასე თუ მოსწონს ჩემი ყურება ახლოდანაც შეუძლია დატკბეს...
-შორიდან ადამიანს გავხარ-თქო უთხარი
-ასე ძალიან თუ უნდა თავად ამოვალ !
ორივე გაგიჟდა. მე მობილური მიჭირავს ხელში ისინი ლაპარაკობენ ...
-ჯანდაბაში ...ქვესკნელში ლუციფერ!
-ზეცაში ანგელოზებთან მირჩევნია ... მაარ შოკოლადები გინდა?
-არაა..არ შეწუხდე მაქვს
-მოიცა გინდა ამოვიდეს? მაშინ მე წავალ-მაშინვე აიფოფრა
-უბრალოდ მე..არ ამოხვიდე-თქო ხო არ ვეტყოდი. უზრდელობა არ იქნება ? საბას მეგობარია უკვე და-ვბლუყუნებ საცოდავად ის კი მალე მიმახრჩობს. თუმცა კარზე უკვე ზარი ისმის ,დაფრინავს დაშნიანი! პირდაპირ გარბის , მე ზედმეტად შიშველი ვარ ასე რომ გავტანტალდე ამიტომ ვიცვამ და თან სწრაფად რომ იმათ ერთმანეთი არ დახოცონ. არ ვიცი რა ხდება ,მაგრამ მშვიდად ზის სამზარეულოში მიშო ,ქალბატონიც იქვე დგას კარადაზე აყუდებული.ამას არ ახსოვს ხო პიჟამაში რომაა გამოწყობილი ?
-დილამშვიდობისა მარიამ...
-პრივეტ...რა საჭირო იყო ამათი ამოტანა
-პირველად ვარ შენთან და ხელცარიელი ხომ არ მოვიდოდი- მშვიდად მეუბნება და თითებს მაგიდაზე ათამაშებს- აბა? ყავას არ დამალევინებ?
-კი რა თქმა უნდა...
-ჩემთვისაა ეგ - ბურდღუნებს თამუნა და გაბუტული უყურებს როგორ ვანაწილებ მისი ადუღებულ წყალს ჭიქებში . ფინჯანს მაგიდაზე ვდებ. მერე უცებ საუზმესაც ვწყობ და თამარს პირდაპირ მაგიდასთან ვდებ სკამზე. როგორ უყურებენ ერთმანეთს ან აქვე უნდა ჰქონდეთ პირველი ღამე ან ყელი გამოჭრან ერთმანეთს, დასწრებაზეა ეს უკანასკნელი.მე ჩემი წვენით ვჯდები შუაში და რამდენიმე წუთიანი დუმილის შემდეგ თვალებს ვატრიალებ
-ახლა ასე უნდა ისხდეთ?
-ამის მეგობარი შენ ხარ და ეჭუკჭუკე - თამარა მიცხადებს,ამას გავცლი თმებისგან ...გამახსენეთ რომ წავა დაშნიანი. -მაინც შენთან სასაუბროდაა მოსული
-ნწ ნწ ნწ საკუთარ დაქალზე რომ ეჭვიანობ ნუთუ არ გრცხვენია-თავს აქნევს მიშო და თამუნას ბოლი ასდის
-ნამდვილად ვეჭვიანობ! გეთანხმები... მართმევ აშკარად მეგობარს .სულ არ მინდა შენნაირთან მეგობრობდეს,სადაც საბა მიიზიდე მარიამი როგორ შეგეწინააღმდეგება ეს ზე კომუნიკაბელური და გულღია გოგო ! ბარემ ყველა ჩემს მეგობარს და ნაცნობს მოაწონე თავი
-რა გავაკეთო შენებს თუ სასიძოდ მოვეწონე ...ჩემი ბრალია?
-რაო? ვინ ჩემებს...მეტი საქმე არ აქვთ რა !
-დამშვიდდი ახლა...არ აიფოფრო. ხო თქვი შენი ცქერა მინდაო ხოდა მოვედი გაჩუმდი და მიყურე
-იდიოტო ! ხისთავიანო სვანო, ყეყეჩო ... დემონო,ტირანო - ლუღლუღებს და მაგიდას ეყრდნობა, თვალბს კი ვუბრიალებ ,მაგრამ სულ ვერ ამჩნევს როგორ ვანიშნებ ბურთები დამალოს. მიშო მაინც ისე უყურებს თითქოს ნახევრად შიშველი არც არის. მისი თიტების დანახვისას ლექტორი მახსენდება...ისიც ასე ათამაშებს თითებს მაგდიაზე... ის დღე გამახსენდა“ახლომხედველი გახდები...“ იდიოტი! ახლომხედველი გავხდები თურმე“ -მარიამ აქ ხარ? რა დაგემართა გოგო - თამუნა ხელს მიტრიალებდა სახის წინ და წარბებაწეული მიმზერდა
-არაფერი ჩავფიქრდი უბრალოდ...
-რაო მაგ ფიქრმა მერე...შეგიშვებს ლექციაზე ვითომ? -მიშო ყავას სვამს და ქვემოდან მიყურებს.
-ოჰ ამან ყველაფერი რომ არ იცოდეს ისე როგორ შეიძლება...შენ მისტერ ლექტორსაც იცნობ შესაძლოა ! არ გინდა საქმე ჩაგვიწყო ბრატ?
-არ ვიცნობ...
-აჰ შენ მხოლოდ ქუჩის ბიჭებს იცნობ...ეს შეცდომა როგორ დავუშვი -ჩუმად საუბრობს და ირონიულად იღიმის. მიშო ისევ აიგნორებს, არაფერს პასუხობს და მე მიყურებს
-შემიძლია გავიცნო...თუ ზედმეტად შეტოპავს. თამროს სმენია როგორი კომუნიკაბელური ვარ- თამარას უყურებს და თვალს უკრავს.ის კი წითლდება და ბრაზდება
-თამრო არ ვარ მე !
-გემრიელი ყავა იყო..გმადლობ მარიამ!- მშვიდად დგება და გასასვლელისკენ მიდის.
-როგორ მოხდა რომ მოიფიქრე წასვლა- სანამ მე მივყვები თამარა ოთახიდან ეძახის
-დაკავებული ვარ შაბათ-კვირას შენგან განსხვავებით თამრო - ისე ეუბნება არც უყურებს. კარსი რომ გადის მერე ბრუნდება და ზემოდან დამყურებს- ვერ ვიტან ამ სიტყვებს,მაგრამ შენ ვიცი სწორად გაიგებ . უბრალოდ როცა მიხვდები რომ პრობლემა გაქვს და ვერ აგვარებ შემატყობინე
-იმედია არასდროს მექნება მოუგვარებელი პრობლემა ...
-იმედია ...მაგრამ მაინც
შემდეგ წავიდა . მე კი ქალბატონთან გადავინაცვლე. მისი დამსახურებით მხიარულად გავატარე შაბათ-კვირა. ვიმეცადინე კიდეც და მოვემზადე დაძაბული ორშაბათისთვის.
შაბათ კვირას საერთოდ არ გამოჩენილა მიშო ჰორიზონტზე, სახლშიც არ იყო მგონი. მხოლოდ კვირა საღამოს მოვიდა .თამარა რაფაზე იყო შემომჯდარი და ლამის ხტუნვა დაიწყო რომ დაინახა მანქანა
-მოვიდააა....ის რეგვენი მობრძანდა . საავადმყოფოს ფორმა აცვია თუ მე მეჩვენება მოდი აქ- უცებ დამიძახა და მეც მივედი .მწვანე შარვალი და ზედა ეცვა, ხელში ჟაკეტი ეჭირა და ნელა მიდიოდა სადარბაზოსკენ. აშკარად დაღლილი იყო - საავადმყოფოში იყო ვითომ?
-მორიგე იყო ალბათ ...
-უხდება არა? თეთრი ხალათი უფრო მოუხდება...რომ ვბორავ მისმენ?
-უხდება კი ნამდვილად...
-ოო რატომ იცინი ასე
-აღიარე რომ მოგწონს...
-ხომ ვაღიარე უკვე
-რაღატომ ეჩხუბები სულელი ბავშვივით . გინდა მაინცადამაინც გააგიჟო? რა სისულელეს აკეთებ ხვდები?
-მემილიონეჯერ მიმეორებ მაგას... რამდენჯერ უნდა გიპასუხო რომ თავისთავად ხდება ეს და ვერ ვივიწყებ მის ხასიათს ,არაფერს ცვლისი მისი ჩემთან ქცევა. ის არაა ასეთი ტკბილი და მომთმენი
-ზოგჯერ მოთმენა ძნელია... ყველასგან რომ გამოირჩევი უნდა გიხაროდეს
-ისე მარიგებ თითქოს შენ ჩემს ადგილას სხვანაირად მოიქცეოდი...არა ასე არ ესაუბრებოდი პირდაპირ მოშხამავდი და მიგაკლავდა სადმე ნამდვილად. ეგ არ აგცდება ისედაც უბრალოდ მისტერ ლექტორის მსხვერპლი იქნები და არა ჩემი დემონის
-შენი დემონი ...
-ნუ დამცინიი ისე წამომცდა რას მეკიდები ერთ სიტყვაზე უუჰ - იბუსხება და მინას ადებს თავს- გამოჩნდა... იხდის?- ისე მიიწია კიდევ კაგრი ფანჯარა საიმედოდ მაქვს დაკეტილი თორემ იფრენდა მეცხრედან-ასე კარგად რატომ ჩანს?
-საერთოდ არ ჩანს ნუ გამაგიჟე შენ როგორ უყურებ ...მე აივანზე როცაა მხოლოდ მაშინ ვარჩევ სახეს ფანჯარაში სად ხედავ
-სააბაზანოში შევიდა
-ბარემ ადი მასთან და ახლოდან უყურე...ნება დაგრთო ბიჭმა მაინც
-აუუ ყელს გამოგჭრი იცოდე
-მიშიკოს ემსგავსები ხედავ? როგორ მემუქრები - ცრემლი შვეიმშრალე რომელიც არ არსებობდა და ის გიჟი პირდაპირ თავზე დამახტა . ბალიში მომიქნია და ლამის ჩამმარხა საწოლში-ააააააა თამარა ნუ ძალადოობ თამარააა....ნამდვილი ველური გახდი თუ ხედავ ვაიმეეეე რა ჯანზე ხარ გოო -სიცილს და კივილს ერთმანეთს ვურებვდი ბოლოს მომშორდა და საწოლზე დაემხო
-დამპალოოო
-დამპალოოო- გავაჯავრე და არეული თმა უარესად ავუჩეჩე- გადმო რა ჩემთან თამარა...
-ნწ... მარტო მინდა მივეჩვიო ყოფნას. ასე მირჩევნია! ვცდი და თუ ვერ გავძლებ გადმოდი შენ
-მეე?
-ხო აბა მე აქ ვერ გავძლებ...ვერ ვსორდები ფანჯარას ხომ ხედავ...გადავვარდები ერთხელაც ან გავექანები და ჩავუსახლდები სახლში. შეიძლება სიყვარულიც ავუხსნა რაღაც მაზოხისტური ჩნდება ჩემში
-აჭარბებ გეფიცები
-არ ვაჭარბებ!
შემდგე წავიდა... მე კი მეორე დღისთვის მზადდება დავიწყე. ძლივს დავიძინე, მარტო დარჩენილს შიში მომერია. ათასი რამ ვიფიქრე...ბოლოს კი დადგა ანატომიის ლექციის ჯერიც! ყველა დერეფანში იდგა ,ზოგი ეწეოდა, ზოგი კევით ირთობდა თავს.ზოგიც წრეებს არტყავდა ბოლოს გიორგიმ წამოიძახა
-ბოლოს და ბოლოს შევიდეთ თუ არა...ვერ გავიგე
-რომელიმე შევიდეთ და გავიგოთ გვიშვებს ლექციაზე თუ არა
-ვინ შევა? - ყველა ერთმანეთს უყურებდა. ბოლოს მე გამომხედეს ,ვიცოდი ველოდი რა თქმა უნდა ვალშიც კი ვიყავი ჩემ გამო გაეხვნენ შარში.
-ცოცხალი თუ ვერ გამოვედი ჩემს გორილა ძმას უთხარით რო მაგრად მიყვარს ...მშობლებს გადაეცით რომ მომენტრებიან და თამუნას უთხარით ჩემ გამო უფრო მაგარი გახდეს ყველგან და ყველაფერში - ჩუმად ჩავიბურტყუნე,მერე ბავშვები რომ დაიგრუზნენ და სერიოზულად მიირეს გავიკრიჭე და სანამ მომკლავდნენ კაბინეტისკენ წავედი.
კარი გავაღე და შევედი. ფანჯარასთან იდგა და ვიღაცას ელაპარაკებოდა. ერთი წუთი დამელოდეო მანიშნა და მეც იქვე გავჩერდი. გაბრაზებული იყო, ვიღაცას ლამის უყვირა მე ხომ გითხარითო ეუბნებოდა, ახლა ჩემი პრობლემა აღარ არის და ბატონმა შალვამ იზრუნოს მე აღარ შემაწუხოთო და სწრაფად გაუთიშა. მერე მობილური ჯიბეში ჩაისურა და შემობრუნდა
-დანარჩენები სად არიან?-მაჯაზე მორგებულ საათს რომ დახედა წარბები მაღლა აზიდა
-გვრთავთ სემინარზე დასწრების ნებას?
-პროტესტის გამოვლენის უფლება ყველას აქვს,მითუმეტეს ცივილიზებული გზით! ყველაფერს თავისი საზღაური აქვს და მგონი ამდენი საუბარი არ უნდა მჭირდებოდეს მარიამ... გელოდებით - სკამზე დაჯდა და ხელით მანიშნა გადი და მოიყვანე ბავშვებიო.
ყველა მშვიდად შელაგდა ოთახში და თავიანთ ადგილებზე დასხდნენ. მე ისევ წინ ვიყავი და ისეთი შეგრძნება მქონდა რომ მხოლოდ ჩვენ ორნი ვიყავით პირისპირ
-ვინაიდან კოლოქვიუმი არ დაწერეთ ყველას შესაბამისი შეფასება გაქვთ ცარიელ ფურცელზე იცით რომ ნული იწერება! მიუხედავად იმისა რომ ქალბატონ მარიამს ბოლო ორი საკითხის გარდა ყველა ეწერა ალბათ ხვდებით რომ მასაც ნული აქვს. არ ვიცი სხვები როგორ იქცევიან, არც მაინტერესებს რადგან მე მხოლოდ ანატომიის სწავლებაზე ვაგებ პასუხს და ჩემს ლექციებზე სრული უფლება მაქვს ჩემი წესებით ვიმოქმედო. ახსნა -განმარტებებს ვერ ვტან ,არ მეგონა თქვენთან ამის თქმა თუ მომიხდებოდა საერთოდ. წესით ისედაც უნდა იცოდეთ რომ კარნახი ,მითუმეტეს წერის დროს დანაშაულია! ჩემთვის კი მოკარნახეა დამნაშავე ! იმედია გასაგები იქნება დღეიდან... ინფორმაციას მარტივად ავრცელებთ ასე რომ სხვებსაც გადაეცით - ბოლოს დაამატა ,ირონიულად ჩაიცინა და ვიღაცას სტყორცნა მზერა ბოლო მერხისკენ. - ახლა საქმეს დავუბრუნდები... დრო რადგან წაგართვით საუბრის გამო დასვენების ხუთ წუთს დაგიმატებთ ... ძვლოვანი სისტემა მთლიანად დავასრულეთ და ამჯერად ტესტები მაქვს თქვენთვის - მაგიდიდან ფურცლები აიღო და ჩემ გვერდით მჯდომს მიაწოდა დასარიგებლად- როგორც იცით ერთ კვირაში პირველი შუალედური იწყება ... ამ კვირაში შუალედურის რეპეტიციას გავივლით - მაგიდაზე ოდნავ ჩამოჯდა და ფეხები გადაიჯვარედინა. ხელებით ხის ზედაპირს დაეყრდნო ,თითებს ათამაშებდა და ბავსვებს უყურებდა- დაიწყეთ !
ხუთი წუთი გონების მობილიზებისთვის დამჭირდა. კითხვებს თვალი გადავავლე. 50 ტესტი იყო . იმ საკითხებიდან დავიწყე რომელიც კარგად მახსოვდა ბოლოს ისინი მოვიტოვე რომელიც მეეჭვებოდა და როგორც იქნა დავასრულე დიდი ტვინის ჭ....ტვისა და საწყალი ფანქრის წამების შემდეგ. მეგონა დიდი დრო იყო გასული,თურმე ყველაზე ადრე დავასრულე
-დავასრულე...
-მომეცი -.წამოიწია და მაშინვე ამართვა ფურცლები.მეოთხე ფურცელზე გადავიდა პირდაპირ და კითხვა დაიწყო . მხოლოდ რამდენიმეს გადაავლო თვალი შემდეგ ამომხედა და ალბათ ისე ვიყავი გაწითლებული ,თმაგაწეწილი ტუჩებშორის ფანქრით მომავალი ექიმის იერი ნამდვილად არ მექნებოდა. ყოველთვის როცა სწრაფად ვაკეთებ რამეს, ან ვღელავ, ბევრს და ჩქარა ვსაუბრობ ლოყები მიწითლდება. ზედმეტად თეთრი ვარ-თქო ვერ ვიტყვი არ ვიცი რაღაც ისეთი ფერის კანი მაქვს საოცრად მემჩნევა სიწითლე. ბავშვებმა მალე დაასრულეს, ზოგი ბოლომდე წერდა და ბოლო წამზე დადეს ნაშრომები. ისვე პირველმა დავტოვე ოთახი და ახლა იმაზე ფიქრებში ვიყავი სწორი პასუხები მეწერა თუ სისულელეები მოვჯღაპნე. რამდენიმეში ვერაფრით გავიხსენე ზუსტი პასუხი და ვიცი ტყუილები მეწერება. ნეტავ როდის გვეტყვის ქულას... იმდენჯერ გადავიმეორე მთელი ძვლოვანი სისტემა ლამისაა ღამეც დამესიზმროს...ვინმემ რომ წამომაგდოს და მკითხოს ნებისმიერ ძვალსმოვუყვები.
დღის დარჩენილი ნაწილი მხიარულად გავატარეთ,ბავშვები აღარ ღელავდნენ და ლაზღანდარობდნენ როგორც ყოველთვის. ყველა ლექტორმა იცოდა ჩვენი ლექციის დატოვების შესახებ და რომელიმე მონაკვეთში მაინც იწყებდნენ ამ თემაზე საუბარს. ყველა ამატებდა ეტყობა ახალი რომ არის და გამოცდილება არ აქვს თორემ დეკანთან უნდა ეყურყუტებინეთო... პატარაა ჯერ და ისევ სტუდენტი ჰგონია თავიო ზოგმა განაცხადა. ზოგმაც ლოიალურია იცის რა რტულია სტუდენტობა გუშინ იყო სტუდენტიო ...ისე ამეშალა ნერვები ლამის ყველა გამოვლანძღე. რა უფლება ჰქონდათ რომ ლანძღავდნენ,ჭორაობდნენ და თან ზურგსუკან. მათ ათასჯერ სჯობს ახსნის ,გამოკითხვის და საერთოდ ლექციის წარმარტვის სტილით. მერე რა თუ სისხლს მიშრობს,როგორც ლექტორს ვერცერთი შეედრება!
-აუუ არ გაატ*** ტო ვითომ თითონ ატარებენ უკეთესად ლექციებს! შპიონები რომ არიან უსწორდებათ! ტიპმა ჯიგრულად გაგვიტარა და ამათ არ მოტ** ტვინი? - ზურა იძახდა ბიჭებთან იყო მაგრამ ჩვენს იქვე ვიყავით-იზვინი გოგოებო რა პროსტა მაგრა მომაწვა
-თქვენ რას იტყვით ძევაჩკი?- გიგიმ წარბები აგვითამაშა- საკაიფოდ გაგვიტარა არა? მიუხედავად იმისა რომ არ უნდა გაეგდო მარიკუნა...რას იტყვი მარო?
-ექიმობას აპირებ შენ თუ ჟურნალისტობას..რა გამოკითხვებს ატარებ!- თავი ვერ შევიკავე და მოვშხამე
-რა გითხარი ასეთი რამ გაგაბრაზა ტო
-შენ არაფერი! უბრალოდ ვერ ვიტან უსამართლობას. ის ადამიანები რომ აკრიტიკებენ სხვებს რომლებსაც ყველაზე ნაკლებად აქვთ ხმა ამოსაღები! გულისამრევია ეს სიტუაცია...თავად მხოლოდ დავალების მოცემა იციან ორ სიტყვას გადმოგვიგდებენ ახლა საჭორაო თემა მიეცათ და იქავებენ ენას ! აი ამათაც... ჭორიკნების ბრბო ნეტავ სამეცადინო მაინც თუ არ აქვთ ერთ კვირაში გამოცდებიე წყებათ და იმაზე საუბრობენ რაც საერთოდ არ ეხებათ ! - ირგვლივ მყოფ სტუდენტებს გადავხედე და საუბარი განვაგრძე. დერეფანს მივყვებოდი ხმას ძლივს ვაკონტროლებდი , ვგრძნობდი როგორ მეჭიმებოდა ყელზე ძარღვები.კონტროლი დავკარგე...მერე რა რომ არ მიყვირია და არავის მოუქცევია ყურადღება ჩემს გვერდით მყოფების გარდა! ეს ყველაფერი არ უნდა მეთქვა არ იყო საჭირო ჩემი დამოკიდებულების გასაჯაროება ! მითუმეტეს როცა იმ კაცს ვიცავდი ვინც ჩემგან ყველაზე ნაკლებად იმსახურებდა ამას. -დამღალა ამ სიყალბემ ! მაპატიეთ უნდა წავიდე- ხელი დავუქნიე სანამ რამეს მეტყოდნენ და წინ გავიჭერი.
სახლში მისული შოკოლადებით დამშვიდებული ,შხაპმა უფრო კარგ განწყობაზე მომიყვანა ,სიმღერის თანხლებით სახლი დავალაგე. შემდეგ მაგიდასთან მოვკალათდდი და მეცადინეობა დავიწყე. მართალია უკვე იმდენი მასალაა თავი მისკდება, მეზარება და ცუდადაც ვხდები,მაგრამ სხვა ყველაფერი მავიწყდება და კარგიცაა ერთი მხრივს. საწოლთან რომ მივაღწიე გათიშულს დამეძინა.
მე ხომ ერთდაერთი ადამიანი ავრ დედამიწაზე რომელსაც დაგვიანება არ შეუძლია. ისე ღრმად ჩამეძინა ლექციის დაწყებამდე ნახევარი საათით ადრე გამეღვიძა. საათს რომ შევხედე წამოვფრინდი,საბანში ფეხი ამებლანდა, ერთი ფეხი იატაკზე დამრჩა მეორე ჰაერში საბანთან ერთად. ბოლოს იმდენი მოვახერხე იატაკზე გავიშხლართე საბანში გახვეული და ლამის იქვე განვაგრძე ძილი. მერე გამახსენდა პირველი ფიზიკა მქონდა და ცოცხლად გამატყავებდა ბატონი მერაბი რომ დამეგვიანა. გული გამიჩერდებოდა, რადგან დაგვიანებას ვერ ვიტან ! მეზიზღება... სწრაფად ამოვიცვი შარვალი, კედები , მაისური გადავიცვი . ცალიხ ელით პირს ვიბანდი ცალით კბილებს ვიხეხავდი და ბოლოს გზაში ვიცვამდი ქურთუკს და ვკრავდი ჩანთას. სირბილით გავუყევი გზას და კიდევ კაგრი მაშინვე შევფრინდი ავტობუსში. შემდეგ სირბილით წავედი შენობისკენ და ბოლოს რომ დავჯექი მივხვდი ხუთი წუთით ადრე ვიყავი მისული და გადამეორებასაც მოვასწრებდი სუნთქვას თუ დავარეგულირებდი
-რა დაგემართა მარიამ? ხო მშვიდობაა
-მე..კი კი რა არი?
-ისე სუნთქავ ან კაცს გამოგაცალეს ან ძაღლები მოგდევდა ავჩალკის ჯიშის ხუთი - ლოგიკის შემქმნელი,აღმომჩენი და მფლობელი ბატონი რეზი იყო ეს!
-აუუ შე ჩემა კაცის გამოცლა რაღა იყო - ახარხარდა გიორგი გოგოებიც კისკისებდნენ-არითმია აქ იქნებ რა იყო ბიჭო სულ რა მაგაზე ფიქრობ შენ
მერაბი შემოვიდა და დაიწყო... არც გვისმენდა ნორმალურად რას ვლაპარაკობდით პირდაპირ წერა ნიშნები. არა ფიზიკაში ნამდვილად საოცარ ცოდნას ვიღებთ! უდავოა...
ანატომიაზე რომ შევედით მონიტორი ყველაფერი ჩაბნელებული იყო და ეკრანი ეკიდა კედელზე . პატივცემული მაგიდაზე იყო შემოსკუპული ნახევრად და გველოდა. ზედმეტად კარგ ხასიათზე იყო, ისე გამიღიმა რომ მივესალმე ლამის იქვე ჩამოვდნი და ჩამოვიღვენთე
-აბა სწრაფად მოეწყვეთ....დღეს ფილმს ვუყურებთ
-რაა?-ყველა ოვაციებში იყო სანამ ძვლები არ დაინახეს-აუუ ესაა ფილმი პატივცემულო?
-კიდევ ერთხელ დააკვირდებით ყველა ნაწილს... შესანიშნავი ვიდეოებია ...ვინც ჩემი ახნის დროს ვერ დაინახა ძვლაზე ნაწილები აქაა ყველაფერი მკაფიოდ ! ვისაც მოსმენა არ შეუძლია ან ჩუმა დუნდა იყოს და შეყვარებულს ეჩათაოს გავიდეს ... ახლავე. არავის გინდათ გასვლა? როგორი ახალგაზრდები ხართ პირდაპირ ვგიჟდები...ჩემთვსი რომ ვინმეს ეთქვა წადი შეყვარებულთანო ხო გავიქცეოდი სირბილით იმ წამსვე თქვენ კიდე არ იცით როდის უნდა გახვიდეთ და როდის უნდა დარჩეთ- ეს რომ თქვა გადმომხედა და თავი გვერდით გადახარა. დროზე გასწორდი თორემ მაგ ყელზე ისე გიკბენ 32 კბილი გაჩნდეს . თვალებს აჟუჟუნებს...ოჰ სეყვარებული ჰყოლია ბატონს! ახლაც ჰყავს ალბათ..იქნებ საცოლეც ჰყავს. ბეჭედი არ აქვს იმ ლამაზ თითებზე,მაგრამ შეიძლება ცოლიც ჰყავს და უბრალოდ ბეჭედს არ ატარებს! მისი შესაფერი ქალი დადის ნეტავ სადმე? რაზე ვფიქრობ ...სულ გავგიჟდი...გადავირიე ჯობს მოვუსმინო და დავიმახსოვრო ყველაფერი თორემ გული მიგრძნობს გამოცდაზე ჩავფლავდები!
მაგიდაზე იდაყვით ვარ დაყრდნობილითავი ხელისგულზე მაქვს ჩამოდებული და ისე ვუყურებ ეკრანს. ჩემ გვერდით თავისუფალი სკამი იწევა და ლექტორი ჯდება. ისაა თიტქმის ზურგს უკან მიზის ისე ვარ შებრუნებული და გადახრილი მაგიდისკენ .ისიც ეყრდნობა მაგიდას და იმდენად ახლოსაა რომ მისი ფერი ჩემსას ეხება. სუნთქვას ვგრძნობ სადღაც ყელთან მეფრქვევა და გონებას მიფანტავს. წამით მგონია რომ ჩემკენ იწევა და ღრმად ისუნთქვას სურნელს...მომეჩვენა ,მოჩვენებები დამეწყო.ისეთი შეგრძNება მაქვს თითქოს ეკლებზე ვზივარ . ერთი სული მაქვს როდის გავალ, სუნთქვა მეკვრის. ქურთუკს ფრთხილად ვიხდი და ისე ვიქცევი თითქოს ვერ ვამჩნევ მის იქ ყოფნას. ეს განათებაც ისეთ გარემოს ქმნის თავი ბარში მგონია, სიმღერა და სასმელი გვჭირდება მხოლოდ. ხერხემალში ნემსები მესობა, რომ არ გავსწორდე ცუდად გავხდები.ამ პოზაში ჯდომა უკვე აღარ შემიძლია. სკამის საზურგეს ვეყრდნობი და მხრებში ვსწორდები. ის ისევ ისე ზის, ეკრანისკენ შებრუნებული და წინ გადმოხრილი .ფეხები მაგიდის ქვეშ აქვს შეწყობილი, ერთი ხელით ხის ზედაოურს ეყრდნობა მეორე სკამზე აქვს ჩამოდებული . ეკრანს ვუყურებ ის კი მე ! ამდვილად მე მიყურებს, ვგრძნობ და არ მეჩვენება. იმდენად უხერხულად ვგრძნობ თავს ,აღარც კი ვიცი რა ხდება, რის გამოა ასე.ალბათ თავი მაქვს აჩეჩილი, ისე სწრაფად გამოვვარდი დილას თმის დავარცხნა ნრომალურად ვერ მოვასწარი. იქნებ სახეზე მაცხია რამე ... ან იქნებ ბლუზა მაცვია არასწორად. კარგად მახსოვს რომ გადავიცვი სწორად იდო... რომ გადავიცვი ჯანდაბა! არ არსებობს.შეუძლებელი წარმოუდგენელია. მე ეს არ დამემართებოდა ამ ყელიან, ტანზეგამოყვანილ ზედაში ლიფს აუცილებლად ჩავიცვამდი. რატომ ! რატომ? ! რატომ გაქვს სკლეროზი!
ფილმი რომ სრულდება წამსვე ნატდდება ოთახი. ჩემს გვერდით მჯდომი არხეინად დგება და ბავშვებს ემშვიდობება. მე რა ჯანდაბა მემართება დავეჭედე სკამზე? ძლივს ავეფხიკე, ქურთუკი სწრაფად მოვიცვი , ჩანთა მხარზე მოვიგდე და ის იყო უნდა გავსულიყავი მკლავზე რომ შემომეხვია მისი თითები
-მოიცადე ...
-გისმენთ - თავი არ წაიქციოოო სიხარულიძეეე მყარად იდექი იცოდე. გაუღიმე,თვალები უჟუჟუნე აი ასე.თითქოს არ განაღვლებს,თითქოც გული არ მიგდის მისი შეხებისას, არც მკერდი მოძრაობს ასე სწრაფად და არც გულისცემაა ასეთი ხშირი -რამე უნდა გეთქვათ? იცით მე ლექცია მაქვს და თუ სასწრაფო არ არის- არ გაჩუმდე ილაპარაკე, ასე უფრო არ დაიწვები,მეტი სილაღე ჩართე მარიამ აი ასეე კარგი გოგო ხარ. ხელს მაჯიდან ქურთუკის შიგნით მიაცურებს, სად მიდის. ღმერთო ცუდად ვარ! ახლა გული ამოხტება და გაფრინდება! თვალებში მიყურებს, მაგრამ მისი თითები რაღაც მოძრაობას აკეთებენ, არ ვიცი რას,მაგრამ ფაქტია იმდენად ახლოს არიან ჩემს მკერდთან იმათ ამ ზედის მოშორებაც უნდათ მგონი .ელვის ხმა მესმის, ქურთუკი ყელამდე მეკვრება ლექტორი კი წამსვე მაშორებს ხელებსაც და მზერასაც
-შეგიძლია წახვიდე! თავისუფალი ხარ
-ეს რა... რა
-როგორი ცუდი გოგო ხარ მარიამ? ჯერ იყო და კარნახობდი გოგონას და არ აცადე ცოდნის გამომჟღავნება და დამოუკიდებელი აზროვნება ახლა ბიჭების ცოდნა გინდა გააქრო? ისედაც დაშტერებულები დადიან- აი ...აი რატომ არ ქრები ახლა დედამიწიდან მარიამ სიხარულიძე რატოოომ? ხომ შეიძლება გაიხსნეს ჭერი და ამიყვანოს რამე ძალამ მაღლა გამაქროს.. მიწა გაიხსნეს და ჩავიმარხო არც მაგაზე ვიტყვი უარს ოღონდ მისი ბოხი, ხრინწიანი ,მშვიდი ბარიტონი არ მესმოდეს, ასე ირონიულად არ მიღიმოდეს და ეს შავი თვალები ასე ძლიერ არ უნათებდეს ! -უფლებას ვერ მოგცემ ყურადღება გაუფანტო სწავლას მოწყურებულ სტუდენტებს - მოწყურებული ისე თქვა მეგონა სულ მთლად შიშველი ვიყავი.არადა მხოლოდ ზედაში კარგად გამოკვეთილი შიშველი მკერდი და სიცივისგან „ყალყზე დამდგარი ძუძუსთავებზე“შემიძლია საუბარი... რას დგახარ ლოდივით? რას გიშვება ხვდები საერთოდ? როგორ გეთამაშება იაზრებ? ამოიღე ხმა ,რამე უთხარი მოაკეტინე ქალი არახარ? ასე პატარა ბავშვივით უნდა დაგადუმოს? მერამდენედ მარიამ?! შერცხვი და ესააა .მორჩა დასრულდა შენი სიამაყის დროს დასრულდა აწი როგორ გინდა რამე უთხრა ! ან ახლა დადექი მყარად ან საერთოდ გაქრი მართლა...
-დასაფასებელია თქვენი მზრუნველობა სტუდენტების მიმართ, მაგრამ ვფიქრობ პირადი გადმოსახედიდან მსჯელობთ „დაშტერების“ მიზეზე ...ახლა კი მომიტევეთ ლექციაზე ვიგვიანებ - ქურთუკის ელვა ერთი ხელის მოსმით გავიხსენი გავუღიმე მთელი ჩემი სინაზითა და ქალურობით მისტერ ლექტორს და უკან შევბრუნდი. როგორ მინდოდა გაქცევა,მაგრამ სასუალო სიცქარით წავედი. აი დერეფანშ რომ გავედი ისე გავიქეცი ლამის ავყირავდი. ბოლოში ირაკლი, ტარიელი(ტატო) და მაგათი სასტავი შემხვდა . გოგონებიც იყვნენ იმათ გამოეყვნენ და გაღიმებულები მომეხვივნენ. ისე ჩამეხუტა ერთი ისედაც მიყინული და აბობორებული გულმკერდი სულ დამიბუჟდა . შეგრძნება დავკარგე მგონი...
-მარიააამ გოგო მარიაამ როგორ ხარ? სად დაგვეკარგე...
-ძვირფასოოო მარიამ როგორ ბრზანდებიით არ მოგიწერიათ რამდენი ხანიააა პირველი შუალედური მოგვადგა კარზე და როგორ ხარ მარიამ?- ვაიი შენს პატრონს ირაკლი? ის ჩანთა მეგონა ქვემოთ მოგარტყი ან ტვინის ლოკაცია გაქვს არეული ანდა თავში გაგარტყი პირდაპირ.
-კარგად ვარ...არაჩვეულებრივად . ლექცია მაქვს მეჩქარება ძალიან თან- უკან ვიხევ. სანამ ჩემს მკერდს შეამჩნევს ვინმე ქურთუკის შეკვრას ვიწყებ. უკან ვბრუნდები სწრაფად და ვიღაცას ვეჯახები. არაა ოღონდ ის არა ოღონდ ის არა .... არაა დღეისთვის საკმარისი არ იყო? ამდენი სითამამე სად მაქვს 18 წლის ბავშვს! ხელები...რა უნდათ იმათ ურჩ თიტებს ჩემს წელზე? თან ქურთუკის ქვეშ? ან რატომ მიჭერს? მაიძლებს გავსწორდე გვერდით დავუდგე და გვერდით გავყვე. ხელი მშორდება წელიდან წამსვე მაგრამ ისევ სწრაფად მივყავარ
-პატივცემულო...
-ლექციაზე გაგვიანდება მარიამ! - ისეთი ხმა აქვს მგონი ვიღაც ხელს უჭერს ყელზე...არადა თითებს ვერ ვხედავ რა ხდება? იხრჩობა? ცუდადააა? - სიცივეა , შეიკარი! - ისევ ბოლომდე მიკრავს ქურთუკის ელვას . ისეთ ადგილას ვართ ირგვლივ არავინაა , ყველა ლექციებზეა უკვე ზარი დარეკილია. ის კი მაინც ისე ქრება თითქოს ყველაფერი გადაჭედილი იყოს. მეც მივდივარ და დაგვიანებით შევდივარ ლექციაზე. თუმცა ლექტორი ჯერ არაა და საყვედურიც არ მხვდება.
გულისცემა რომ მიმშვიდდება მერე ვხვდები როგორ მიხურს მთელი სხეული, თითქოს ცეცხლი მძვინვარებს მთელს არსებაში , ტკივილს ვგრძნობ მაგრამ არ ვიფერფლები. მსგავსი არაფერი მიგრძნია, ერთბაშად ბრაზი და ბედნიერება. სასიამოვნო შეგრზნება და დისკომფორტი მეხვევა თავს...
ვხვდები რამდენად სულელური,ბავშვური და უაზრო იყო ეს ყველაფერი . საკუთარი თავი მაშინებს ,კონტროლს ვერ ვახერხებ ეს კი ჭკუიდან მშლის. სწორედ ამ დროის მეშინოდა,როდესაც აზროვნებას ვერ შევძლებდი, საკუთარი თავის კონტროლს დავკარგავდი და ემოციებს ვეღარ დავიმორჩილებდი.
ალბათ შეამჩნია როგორ ვუყურებდი, მიხვდა როგორ მოქმედებდა ჩემზე და გადაწყვიტა ჩემი გასულელებით გაიყვანოს დრო ორ კურდღელს მოკლავს ერთად, თუმცა მეორე მხარეც არსებობს. როცა ამდენი გოგო ეხვევა გარს, აშკარა გამოხატული გრძნობებით და ყველაფერზე თანახმა არიან ჩემგან რა უნდა. გართობა რომ სურდეს ათობით კანდიდატი ჰყავს მაგისთვის,მე კი ისეთი გოგოს შთაბეჭდილებას არ ვტოვებ ვისი სათამაშოდ ქცევაც შეიძლება. იქნებ უბრალოდ ჩემი სიჯიუტე აგიჟებს, ბევრჯერ გამოვიწვიე ჩემი ქცევით და იმან გააღიზიანა რომ სხვების მსგავსად ჩუმად არ ვხვდები მის ქმედებებს. ..კიდევ ბევრი ჰიპოთეზა წამოვაყენე, ბევრი აზრი დამებადა, ბევრი მიზეზი და ვერცერთ მათგანს მივანიჭე უპირატესობა.
ფაქტი მხოლოდ ერთი იყო, მე ზედმეტ დროს ვუთმობდი ლექტორზე ფიქრს.
ერთი კვირა იმდენად სწრაფად გავიდა აზრზე ვერ მოვედი. ისე აღმოჩნდა რომ ყველა ლექტორმა გადაწყვიტა საგამოცდო მასალები არ მოეცათ და დავრჩით ხელცარიელები. ყველა დასტრესილი და გაგიჟებული იყო. სამი დღე რჩებოდა გამოცდების დაწყებამდე ჩვენ კი საკმაოდ დიდი მასალა გვქონდა მხოლოდ ის ვიცოდით რომელ საგანში რა ტიპის გამოცდა გვექნებოდა.
ბოლო ლექციიდან როგორც კი გამოვედი მაშინვე მესამე სართულისკენ ავიღე გეზი. იქ სადაც ირაკლი მეგულებოდა, ყველაზე ხშირად მესამეზე ჰქონდათ ლექციები და არც შევმცდარვარ. დერეფანში იყვნენ ჰანჯარასთან და ეწეოდნენ. რომ დამინახა მაშინვე ურნასი ჩააგდო სიგარეტი და გამეკრიჭა
-ეს ვინ მოსულაოო ვინაოოო... რა ხდება როგორ გაგახსენდით ქალბატონო მარიამ?
-მჭირდებით...
-კაიიიი?- გამეკრიჭა ტარიელი და თვალები აუციმციმდა- რაში გჭირდებით ფისო?
-ამას ენა რომ ამოვაცალო გამახსენე მერე კაი?- ირაკლის მივუბრუნდი და მართლა კნუტის თვალები მივიღე,როგორც კი შეეძლო ეს ჩემს ჩვეულებრივ თაფლისფერ თვალებს. რა უბედურებაა დედა ლურჯი, მწვანე ან ცისფერი თვალები მაინც მქონდეს - ლექტორებმა მასალები არ მოგვცეს საერთოდ არაფერი ...ვიცით რო იშვიათად ცვლიან საკითხებს და იქნებ დაეხმაროთ გაჭირვებულ პირველკურსელებს და იპოვოთ შარშანდელი ტესტები
-აუ ახლა სად გაგიჩითო ტო...გუშინ ვერ მითხარი? მოკლედ დავძებნი მე და ხვალ ლექცია მაქვს თუ მოხვალ მოგცემ. ან მისამართი მომეცი და მე მოგიტან
-ვაიმეეე რა ოქროო ბიჭიიი ხარ შენ არ იცი- ისე უცებ მოვეხვიე ლამის აყირავდა. წამსვე მოვშორდი და ტატოს გავხედე
-მეც მაქ ტესტები ...მე არ მომეხვევი? - ხელები გაშალა და გამეკრიჭა
-არა ...
-აუ რატო არ ვევასები ტოოო.პროსტა რას მიწუნებ
-გეყოფა ტარიელ! ხვალ მოვალ მე..დილით რომელზე გაქვს ლექცია?
-10-ზე მაქ
-კარგიი ათზე აქ ვარ...
-მაინც ნომერი დაგვიტოვე და რო რამე დაგირეკავთ იქნებ რა მოხდეს- ტატო მეუბნება და მობილურს იმარჯვებს
- 555 25 60 60 ავეჯის გადაზიდვის სერვისი -ბოლოს მივაყოლე და გაბრაზებულმა ამომხედა
-კაი რა ...რატო მტკენ გულს მარიამ?
-გეყოფა ნუ ცანცარებ რაა ! წავედი მე ხვალ გნახავთ- ორივეს დავემშვიდობე და სწრაფად წავედი გასასვლელისკენ.
საღამოს ჩატში დავწერე რო მოსულიყვნენ შაბათს უნიში ტესტებისთვის.მეორე დღეს მთელი კურსი იდგა ეზოში და მელოდა. ბატონმა ირაკლიმ შვიდი საგნის ტესტები მომიტანა და ხელებში მომაჩეჩა მერე მიუბრუნდა გოგონებს და გაიკრიჭა
-აბაა ვინ რას იკისრებთ ასეთი საჩუქარისთვის?
ჩემი გოგონები ისე იყვნენ გახარებულები ვინ რომელი მხრიდან მოეხვია ირაკლის ვეღარ დავინახე. ყველა აქსეროქსებდა ტესტებს მე ლოდინის ნერვები არ შემწევს და პირველი ავიღებ-თქო მაგაზე როგორ მეტყოდნენ უარს მაშინვე გამიშვეს. ყველა სათიტაოდ მიხდიდა მადლობას ნუ ვინც კუდაბზიკა, ცხვირაბზეკილი ქედმაღალი ქალბატონი არ გახლდათ .
იმ სამ დღეში მივხვდი რა იყო მიწიერი ჯოჯოხეთი!
შაბათი და კვირა გადავატენე. მგონი 46 საათი ვიმეცადინე და მხოლოდ ორი საათი დავხარჯე სიცოცხლისთვის საჭირო ქმედებებისთვის.
ფაქტია პირველ გამოცდაზე რომ შევედი ცოტა ხანს ვფხიზლდებოდი. შემდეგ გამახსენდა ყველაფერი და წერას შევუდექი. კიდევ კარგი საკითხები იგივე იყო , წერასტან ერთად ირაკლის ვლოცავდი . სამშაბათს ორი გამოცდა მქონდა . ორშაბათის გათენებაც მომიხდა,ამჯერად უფრო დიდხანს მეძინა ,რადგან საბათ კვირას ნაწილობრივ ნასწავლი მქონდა . ანატომიის გამოცდა ხუთშაბათს მქონდა ,ისეთი დაღლილი და გათიშული ვიყავი სულიერად,მორალურად ფიზიკურად რომ ლამის ყველაფერი ავურიე.
-მალე შევიშლები..აღარ შემიძლია. ყველაფერში ჩავიჭრები. რისთვის ვიკლავდი თავს ...ვერაფერს ვწერ დავიღალე დედააააააააააააა- გავკიოდი ტელეფონში და ის იქედან მისმენდა.
მერე თამარას ვურეკავდი და ერთად მოვთქვამდით ერთ ხმაში. ანატომიაში ქულის მიღების იმედი საერთოდ აღარ მქონდა. წესიერად ისიც არ მახსოვდა რა საკითხები შემხვდა. უბრალოდ ყველა რომ დავწერე და არ გავჩერებულვარ ვიცი.
თამარას ყველაფერთან ერთად ისიც აგიჟებდა რომ მთელი კვირით დაიკარგა დაშნიანი!
როგორც კი გამოცდიდან გამოვიდოდა და დასასვენებლად დრო ჰქონდა სულ იმაზე ლაპარაკობდა. საბასაც კი ვკითხე სად აგდია შენი ლუციფერი ძმაკაცი-თქო და ასე მიპასუხა არ ვიციო. მალე ქორწილი იქნება და როგორ იქ მაინც არ მოეთრევაო? გაჰკიოდა და მერე ისეთ საყვარელ გამომეტყველებას იღებდა მინდოდა ჩამეკოცნა.
ბიოლოგიის გამოცდა გვქონდა ბოლოს... ორივე მკვდრებს ვგავდით იმდენი საკითხი იყო აზრი არ ჰქონდა ირაკლის ტესტებს. თან „ტესტი“ უბრალოდ სახელია თორემ ყველაფერში კითხვები იყო უზარმაზარი პასუხებით. ბიოლოგიამდე გამოგვადგა,მაგრამ ბიოლოგიაზე მთელი ფურცლები იყო დასაწერი ერთ კითხვაზე.
გამოცდაზე მაჯა გადამტყდა ისე ჩქარა ვწერდი დროში რომ ჩავტეულიყავი. ბოლსო ფურცელი რომ დავდე და გამოვედი მეგონა ცხოვრება თავიდან დავიწყე. თამარას ველოდი თავისი საგამოცდო ოთახის წინ,რომ გამოაბიჯა და ჩამეხუტა მერე გაიცინა კიდეც და ერთად დავტოვეთ შენობა. ეზოდან გასულებს მიშოს მანქანა რომ დაგვხვდა წინ ძალაგამოცლილი თამარ ქალი სიე დაიმუხტა და გაქანდა პირდაპირ შავი რაშისკენ გონს ვერ მოვედი. სად იყო პრინცი, მხოლოდ რაში იყო რომლის საჭესთან დაშნიანის კურსელი აღმოჩნდა. გადარია ბიჭი თამარამ ,ძლივს გამოვაცალე იმს აწყალს იმდენჯერ უთხრა არ ვიცი სად არის მანქანა დამიტოვა უბრალოდო !
-არა სად წავიდა...სადაა ქვესკნელში ჩაძვრა მართლა? იქნებ რამე დაემართა მაგ ნადირს.იქნებ ვინმემ ვისაც ადრე თვითონ გაუერტიანა თავ ყბა ახლა სამაგიერო გადაუხადა და ჩააგდო სადმე თხრილში აჩეხილი ....ვაიმეეეე მიშო მომიყვანეთ! მომიყვანონ თორე მოვკლავ...მე უნდა მოვკლა ის მარტო მეე- სახლში მიმოდიოდა და კიოდა- ერთ კვირაში იმათი ქორწილია და თუ ცოცხალია იქ მაინც მოეთრევა სად წავ! სულ ნაწილებად ავკუწავ კანს გავაცლი და ჩანთას შევიკერავ...კბილებისგან ყელსაბამს გავიკეთებ
-და რეალურად?
-რომ დავინახავ ისე შევაფრინდები კაცი ვერ მომაშორებს...ღმერთ რომ ჩამოვიდეს ისიც კი ვერ მომაშორებს დავახრჩობ დავგუდავ იმდენს ვაკოცებ...ეს რო არ გავაკეთო იქვე იყავი და დამიჭირე -უცებ აყოლებს ისეთი საყვარელია მეღიმება. სად წავიდა ნეტავ ის ბიჭი...
-ისე რომ დაურეკო არ გინდა?
-არა...შენ რომ დაურეკო არ გინდა?
-და რა ვუთხრა
-რამე ...მიდი გთხოოოოვ
-კარგი ...დავურეკავ- მობილური რომ ავიღე კნუტივით დაუმრგვალდა თვალები და დაცქვია ყურები . ნომერი რომ ვიპოვე დაიკივლა
-არ დარეკო მოიცადე... მოვიფიქროთ რას ეტყვი ეგ ისეთ დამპალია მიხვდება მე რომ გთხოვე
-გამიხეთქე გოგო გული ... მაინც მიხვდება ამიტომ აზრი არ აქვს ტყუილის მოფიქრებას ვერ ვიტან ტყუილებს ხომ იცი
-აუუ მარიამ რა ტყუილი ესაა...ურეკავ? აუუ უკვე? გაისუსა უცებ..გადიოდა არ პასუხობდა შემდეგ ვიღაც ქალის ხმაც. თამარა კი გაიყინა
-გისმენთ ...
-უკაცრავად მიშოს სთხოვეთ თუ შეიძლება
-მიშუნა გასულია დედი ტელეფონი სახლში დარჩა და რა გადავცე?-დედიო? ასეთი წკრიალა ხმა დედასააქ?
-მალე დაბრუნდება? პირადად მინდოდა საუბარი
-არა დედი ... სამი დღეა უშგულში წავიდა ერთი კვირა კიდევ არ ჩამოვა ალბათ ! ტყეშია სანადიროდ...ტელეფონი იქ არ იჭერს თორე მინდიას ნომერს მოგცემდით
-აჰ კარგით...კარგით ქალბატონო
-დედი რამე მნისვნელოვანი საქმე გქონდა?
-არაა არა უბრალოდ მოკითხვა მინდოდა... ნახვამდის
-კარგად შვილო ...
მობილური გავთიშე და თამარას გავხედე. რამდნეიმე წუთი ჩუმად იჯდა
-სვანეთშია სანადიროდ და მე აქ ნერვიულობისგან ვკვდები? ხისთავიანი პრიმატი ეგ საფრთხობელა...ეგ კლდე ლოდი კაცი ეგ . დედაოო? დედიიი ... ეს ტკბილად მოესაუბრე ქალი იმის მშობელი დედა იყო ნამდვილად? გამორიცხულია...მამას ჰგავს აასე ძალიან ვითომ? საბა ბატონს რომ ეთქვა სად ბრძანდებოდ ამოკვდებოდა? ამოვდღლიზავ ენას ეგ არ ეღირსა ჩემი დის შიშველ მკერდზე თავის დადებას....ნადიროობსოოო ნადირობს რას კლავს ნეტა... დამპალი ეგ რომ მიეთრეოდა ვერ მითხრა? !
-ღმერთო შენ უშველე... რა უნდა ეთქვა გოგო რამდენჯერ დაგელაპარაკა იმდენჯერ გააგიჟე და რომ ეთქვამივდივარო ეტყოდი რაში მაინტერესებს სენ სად მიდიხარ ქვესკნელსი ჩადიო ან რამე ეგეთ სისულელეს მოუთხრიდი გიჟი ქალივით
-ვიით? გიჟივით კი არა სტაჟიანი გიჟი ვარ უკვე. მაინც ეთქვა არ იცის იმან მე რო ტყუილად ვქანებ? კარგად იცის რომ ვნერვიულობ მაგრამ კაიფობს იქ ... სამაგიერო გადამიხადა არ ვიცი რა ტრიალებს მაგის თავში? რაც მითმინა აქამდე ახლა გამაგიჟა ასე იცის სულ. თითსაც არ ანძრევს ისე აკეთებს საქმეს! სადაც ამდენი წელი შეუმჩნეველი იყო და ვერაფერი გავიგე ეგ გაუჭირდება? თვალდახუჭული ხვდება როდის რას ვფიქორბ განა არ ვიცი?
-ვეღარაფერი გავიგე! ჩიხი ხართ რა ჩიხიიიი .დიდი ლაბირინთი ...
-ვერაფერს იგებ შენ არ გესმის ახლა ჩემს თავს რა ამბავი ტრიალებს...ქაოსიც აღარაა ეს უკვე არც ვიცი რა ჯანდაბაა ! მთლიანად არეული ვარ ... აღარ ვიცი უკვე რა გავაკეთო ვერც ვფიქრობ ვერც იმას ვაკეთებ რაც მინდა საერთოდ აღარ ვიცი როგორ მოვიქცე როცა რეალურად ის მართავს სიტუაციას. მშვიდად ვიყავი სანამ ის ითმენდა, გამჩნდა და ავირიე, ბედნიერი და წყნარი ვარ როცა უნდა, როცა მოუნდება გამაგიჟებს მერე წავა გაქრება ...ახლა საერთოდ გაქრა აქამდე პასუხს არ მცემდა და უბრალოდ უსმენდა როგორ ვქოთქოთებდი ახლა წაბრძანდა. ქორწილში გვეახლება ბატონი პირდაპირ! ვაიმე ეგ თუ წყობიდან არ გამოვიყვანო მოვკვდები და ერთხელ მაინც გავაგიჟებ ისე რომ მთელი ჩემი წამება ერთიანად ამოვანთხევინო ! გვრიტები ქალაქში ბრძანდებიან. მარტო და ანგრევენ სახლს ალბათ ! უიმე ხამები რა იყო რით ვერ მოითმინა ერტი თვე ...ოსულიყო ეთხოვა ხელი და მოეტმინა ქორწილამდე... წელია არ გაკარებია და ერთი თვე რა გაუჭირდა აასეთი ...მოკლეეეედ დავღჩი ჩემებს მხოლოდ მე ეული სნეული ქალიშვილი - ამდენი ქოთქოთის შემდეგ ისევ გაიყუჩა ნუ აქამდეც ჩუმად ლაპარაკობდა მაგრამ ემოციები ჩაუცხრა =არა რა შენ უნდა მოგიყვანო ცოლად
-ო ისევ სემოგიტია სიგიჟემ..რაც აქამდე არ გაუფრენია შენს გონებას ახლა აიწყვიტა ერთად?
-დამცინე დამცინე... გააქტიურდება ჩვენი მისტერ ლექტორი და ვნახავ როგორ იჭიკჭიკებ
-შედარება არც კი ღირს! ის ლექტორია ჩემი ...სხვათაშორის შენიც ალბათ მინიმუმ 10 წლითაა უფროსი და კიდევ ბავშვები თუ იზიდავს პედოფილი ყოფილა
-ახლა შენ სულელობ- აკისკისდა და მართლა გავჩუმდი თორემ სიეთ აფსურდს ვახეთქებდი შემრცხვა.
მომდევნო სამი დღე სახლში საოცრება იყო. ისე მქონდ ყველაფერი მონატრებული სახლიდან არ გავსულვარ. სამაგიეროდ ღამით შავი თვალები მესიზმრებოდა მიახლოვდებოდა და მთლიანად მშთანთქავდა...ხანაც თავად ბატონი მეჩვენებოდა და ჭკუიდან ვიშლებოდი. უკვე გაძლება აღარ შემეძლო , ჩემი ბედოვლათი ძმა სულ ჩემს ირგვლივ ტრიალებდა . ისე უცებ მომვარდებოდა და მომეხვეოდა ცოტა მაკლდა მიწას ჩახუტებამდე.
......
მიშო ყოველდღიურობად მექცა....
ყოველთვის სადღაც ახლოში იყო და მის არსებობას ვგრძნობდი.
მხოლოდ მარიამთან იწყებდა საუბარს და იქაც ჩვეულ ფორმაში ვიყავი, უფრო მაგიჯებდა როცა მშვიდად მაიგნორებდა და ერთ ორ სიტყვას თუ მეტყოდა ისიც საკამრისი იყო რომ დავედუმებინე.
მარიამთან დარჩენის შემდეგ გავიგე რომ მართლა მუშაობს კლინიკაში. პრაქტიკებიც კლინიკაში აქვთ ძირითადად ,მაგრამ შაბათ-კვირას მორიგეობს კიდეც ყმაწვილი. ისე უხდებოდა საოპერაციოს ფორმა თიტქმის გადავვარდი ფანჯრიდან.
შემდეგ გაქრა...აი ასე უბრალოდ ადგა და გაქრა.
არსად იყო... არც წვიმის დროს ჩნდებოდა მისი მანქანა. არც მაშინ როცა სადმე მივდიოდი ...არც სახლთან ახლოს.არსად იყო. მარიამთან გადავსახლდი ,მაგრამ არ ჩანდა სახლშიც.დარაჯად დავაყენე სიხარულიძე და ლამის ყოველნახევარ საათში ვურეკავდი ვეკითხებოდი გამოჩნდა თუ არა-თქო . მერე კი გავარკვიე რომ სანადიროდ ბრძანდებოდა წასული უშგულში.
ჩემი დის ქორწილი,გამოცდები, მიშოს დაკარგვა. ყევლაფერი ერთად დამატყდა თავს . სალომემ ჭკუიდან გადამიყვანა...კაბა ძლივს შეარჩია. სამაგიეროდ მე საბა გადვაიყვანე ჭკუიდან, შევშალე , მოთმინება დავაკარგვინე , გავაწითლე ,გავამწვანე და გავალურჯე ისეთებს ვეუბნებოდი. ბოლოს მამამ და დედამ ამიკრძალეს სიძის წამება და გავჩერდი.
პირველი გამცოდის შედდეგებს ველოდით მე და მარიამი.
პირველი გამოცდა უნივერსიტეტში.ისიც ასეთი სატანური. კიდევ კარგი მარიამმა ირაკლი გაიცნო და მე და მას ერთი პროგრამა გვაქვს ამ სემესტრში თორემ რა მეშველებოდა არ ვიცი.
ლექციებზე გათიშული ვიჯექი და ველოდი როდის იტყოდნენ ქულებს .სამკმაოდ კმაყოფილი დავრჩი ნიშნებით და მარიამთან შესახვედრად გავვარდი.
........
გამოცდების ქულები უნდა გაგვეგო...
ლექციაზე აცხადებდნენ ნიშნებს . ეს პროცესი არ მომეწონა რადგან სულ ა რმხიბლავდა ჩემი ქულები სხვამ რომ გაიგო. მართალია მაღალი მქონდა ყველაფერში მაგრამ მაინც.როგორც იქნა ანატომიის ჯერი დადგა. მობრზანდა მისი აღმატებულება ისეთი გამომეტყველება ჰქონდა მეგონა რომელიმე ნაბიჯის გადადგმსიას წონასწორობას დაკარგავდა და დაეცემოდა. თვალები ჩაშავებული ჰქონდა , აშკარად გამოუძინებელი იყო. ხმაც კი შეცვლილი ჰქონდა, გაციებულია? ყელზე კაშნე აქვს მოხვეული ,როგორ უხდება. ხალათს ირგებს და ჩვენც გველის როდის ჩავიცვამთ ხალათებს. სიას კითხულობს და შიგადაშიგ გვიყურებს.
-ქულები გაინტერესებთ ალბათ ხომ? ხვალ გამოგიგზავნიან მაილზე
-ახლა ვერ გვეტყვით პატივცემულო?ყველამ გვითხრა და გთხოვთ რა
-ვნახავ... მეორე ჯგუფი .სხვათაშორის არ გქონდათ ცუდი ნაწერი...-ჩუმად ლაპარაკობდა,ძალაგამოცლილი. რამდენჯერმე დაახველა კიდეც. თვალები ელულებოდა კითხვის დროს, შუბლზე იმდენჯერ მოისვა ხელი მივხვდი რომ ცხელოდა, სუნთქვა გასირებული ქონდა,თვალები წითელი. ეტყობოდა რომ სიცხე ჰქონდა ,მაგრამ მაინც არაფერს იმჩნევდა.
-სიხარულიძე 18 ... - რომ გავიგე გამეხარდა. ისე ვიყავი დაბნეული ამდენსაც არ ველოდი 2 შეცდომა ჯანდაბას. -რა გიხარია !- ისე შემომხედა სახეზე ღიმილი მიმეყინა- უპრეტენზიო და უამბიციო ექიმი ვერ გახდებით- სხვებსაც გადახედა მაქსიმუმი უნდა გინდოდეთ და არა მინიმუმი
ქულები რომ თქვა შემდეგ დახურა წიგნაკი და ხელები სახეზე ჩამოისვა.
-პატივცემულო ჩასაბარებელი არაფერი გვაქვს და არ შეიძლება რომ წავიდეთ?- შეაპარა გიორგიმ და დაელოდა პასუხს
-ახსნას ვიწყებ დღეს...
-ცალ -ცალკე აგვიხსნით?
-ხო რამე პრობლემაა ? ხვალ ჩამაბარებთ იმას რასაც დღეს ავხსნი - წამოდგა და მაგიდას ხელით დაეყრდნო . სხვა დღეებისგან განსხვავებით ძლივს ლაპარაკობდა, თვალები ეხუჭებოდა ხოლმე წამით . მალე დაასრულა ახსნა და გაჩერდა-შეგიძლიათ წახვიდეთ...ხვალ ჩამაბარებთ ამ ყველაფერს...
არ ვიცი პირველმა რატომ არ დავტოვე ოთახი,მაგრამ ფაქტია ყველანი გავიდნენ მე კი ისევ იქ ვიჯექი და ვუყურებდი.
-რა ხდება მარიამ? რამე პრობლემაა
-კარგად ხართ?
-პრაქტიკების დაწყებას ჩემზე აპირებ?
-შემიძლია დაგეხმაროთ? კიდევ სამი ლექცია გაქვთ როგორც ვიცი და თუ რამე შემიძლია შეგიძლიათ მითხრათ - ჩანთას ვიღებ და გაკვირვებულ ლექტორს ვუახლოვდები .აშკარად არ ელოდა ,არც მე ველოდი რომ ამას გავაკეთებდი,მაგრამ ფაქტია რომ ვღელავ და თამასს არ ვაპირებ. ექიმი უნდა გავხდე და ახლა გვერდს ვერ ავუვლი ადამიანს რომელიც აშკარად ცუდადაა - სიცხე გაქვთ... წამალი დალიეთ თუ თვითმკურნალობა არ გიცდიათ- შუბლზე ხელისგულს ვადებ,ისეთი ცხელია რომ ხელისგული მიცხელდება
-ყურადღებიანი ექიმი იქნები...-იღიმის ,მაგრამ ისეთი გრძნობიტ ვერა როგორც ახასიათებს-ახლა წადი ლექციაზე არ დაიგვიანო
რ აუნდა მეთქვა..უნდა დავრჩენილიყავი? ვიცი მაინც გამომიშვებდა. ამიტომ შემოვბრუნდი და წამოვედი. ლექციაზე უნდა შევსულიყავი , სევედი მოვყევი ქულა დამწიერა ,მაგრამ ვერ ვისვენებდი სულ მისი დაღლილი სახე მახსენდებოდა, წითელი თვალები და გასვლა ვითხოვე. ჩანთა ავიღე და წავედი, აფთიაქში წამალი ვიყიდე. წყალი და ლექციის დასრულების დროს როცა ოთახი დაცარიელდა ისევ შევედი ანატომიის კაბინეტში. მაგიდასთან იჯდა მაგიდაზე ედო ხელები და მასზე დაყრდნობილი თავი. ვიღაცას ელაპარაკებოდა თან
-ორი ლექცია მაქ კიდე და წავალ მერე სახლში...ხო რა ასე რო მოვიდე საოპერაციოში მაინც ვერ შევალ რა აზრი აქ. ძმურად ჩემ მაგივრად მიდი რა ...კარგად ვარ ბიჭო ,ვირუსია რაღაც ჯანდაბა. მაშინ წვიმაში რომ დავსველდი იქედან დამეწყო . არ მაქ ამდენი დრო ... ძმა ხარ. სახლში ვიქნები სად წავალ... მოდი მერე კარს გაგიღებ . გათიშა და მაშინვე დადო მობილური სულ არ შეუმჩნევია ჩემი შესვლა. წყლის ბოთლი და წამალი დავუდე მაგიდაზე მაშინვე წამოსწია თავი
-მარიამ...
-ლექციაზე მაგვიანდება ...-უცებ ვუთხარი და ისე გავქრო როგორც თავად იცის. ახლა მშვიდად მაინც ვიქნები. სახლში მშვიდად მივედი მეცადინეობა დავიწყე ანატომია პირველად მოვილიე როგორღაც დავიმახსოვრე, ეს როგორ ახსნა სიცხიანმა მიკვირს.
მეორე დღეს უკეთ იყო აშკარად. უბრალოდ გავბრაზდი სულ რომ არ მომაქცია ყურადღება, გამოკითხვითაც ბოლოს გამომკითხა ორი კითხვა მომიგდო რაღაც ვერ გავიხსენე და მაშინვე დამსვა. უკვე ბრაზისგან ვიწვოდი ისე მინდოდა მიმეხრჩო ერთი გამოხედვა რ აიყო, მაიგნორებს ჩვეულებრივად. დადის და უსმენს სტუდენტებს. შემდეგ ყველანი გადიან და მივაბიჯებ მეც გასასვლელისკენ. კარი ზუსტად ცხვირწინ მეხურება და ლამის ვეჯახები . წინ ხელი მხვდება და ადგილზე ვეყინები მისი სუნთქვა რომ მეფრქვევა ყელზე
-მკურნალობისთვის გასამრჯელოს არ ითხოვთ ექიმო?
-მეეჭვება რაიმე ისეთი მჭირდებოდეს რისი მოცემაც თქვენ შეგიძლიათ ასე რომ...- ტუჩის კუთხეს ტეხავს და ისე მიღიმის ახლა ნამდვილად ვერ შევიკავებ თავს
-ლექტორს ,ჩემნაირს თან არაფერს რომ არ თხოვ ორი აზრი მებადება
-ხოო?- რატომ ამოვიღე ხმა? ისე ვუყურებ ალბათ დავიწვი უკვე ...მიხვდება რა თქმა უნდა რომ მაბნევს.ვიღაც აპირებდა რომ შორს დაეჭირა მისგან თავი,რომ საერთოდ არ გასცდენობა ზღვარს ესაა ზღვარი? რა მინდოდა? დალევდა ოდესმე წამალს და გამოკეთდდებოდა
-ან ზედმეტად თავდაჯერებული და ქედმაღალი ხარ ან მე უნდა გამოვიცნო შენი სურვილი
-სურვილები არ მაქვს ! მხოლოდ მიზნები რომლის შესასრულებლად უბრალოდ ვიბრძვი!
და პასუხი რა იყო? ისევ ჩაიცინა ისევ ისე მე რომ მირევს თავ გზას,მე რომ მეჩვენება ყველგან . კარი გახსნა და აასე მშვიდად მანიშნა რომ გავსულიყავი.
-მომავალ შეხვედრამდე...მარიამ
მივდიოდი და მისი „მარიამ“ ჩამესმოდა. სხვა არაფერი მაინტერესებდა, შესანისნავ მელოდიას ქმნიდა მისი ხმა ჩემს გონებაში....
******
ქორწილის დღეს რომ დაიწყო ალიაქოთი სად ვიდექი, რას ვაკეთებდი რა ხდებოდა ვერაფერი გავიგე. ინსტიქტურად დავდიოდი, ვაკეთებდი ყველაფერს . ბოლოს სარკის წინ ვიდექი ხუთ წუთს და საკუთარ ანარეკლს ვაკვირდებოდი.
არ ვიცი ჩემი დის ქორწილი უფრო მახარებდა, ის კარგ დროს რომ გავატარებდი და მოვილხენდი თუ მიშოს რომ ვნახავდი ამდენი ხნის შემდეგ.
-თამუნაააა ჩამოდი მივდივართ
-მოვიდვააარ
აი მერე აღმოვჩნდით ტაძართან . ჩემი და ისეთი ლამაზია რომ ვუყურებ გული მიჩუყდება.
-ძლიივს თქვენს მრუშობასაც მოერება ბოლო და ამიერიდან კანონიერი ცოლ-ქმარი გახდებით- მათ შორის ვდგები და ჩუმად ვეჩურჩულები სიძეს
-თამუნა გეყოფა ,გთხოვ
-კაგრი რა რა იყო ... დაატკბე ამაღამ მე მადროვე გავერთო რა- სალომეს ვუღიმი და ალბათ წითლდება,ოოო დიდო ვიზაჟისტო ვინც იყავი რა კარგი მაკიაჟი აქვს სულა რ ეტყობა ფერის ცვლილება. კარგია ანუ მეც არ დამეტყობა მიშოს რომ ვნახავდ ა ფერები გადამივა...მიშოოო ვაიმეეე მიშოოო მოვიდა? სად არის?- წყვილი ტაძრისკენ მიემართება. მეც უკან მივყვები ,თან ვათვალიერებ გარემოს. უნდა მოვიდეს , გავიგონე როგორ ურეკავდა საბას მეჯვარე სად ხარ დაშნიანო ამდენ ხანსო ...არ ვიწყებთ ხო გავიგეო ესეც უთხრა ანუ მოვა ჯვრისწერამდე.
ტაძარში ვართ. ცერემონია იწყება, მე ვეღარ ვფიქრობ უბრალოდ წყვილს ვუყურებ და ისევ ეს ემოციები . სულ ხომ არ მითხოვდება ერთადერთი და...
ვიღაც მიახლოვდება, სანთელი ჩემს სანტელთან მოაქვს და ანთებს
-კარგად დააკვირდი და დაიმახსოვრე ცერემონია...გამოგვადგება -მიშოს ხმა რომ მესმის გული მიჩერდება, მერე ერთიანად დიდი სიჩქარით იწყებს მუშაობას და ინსტიქტურად მეღიმება მისი სიტყვების გააზრებისას .
ყველაფერი ჩერდება,მგონია რომ მხოლოდ მე და ის ვართ. სანთლებით ხელში , ღვთის წინაშე,მამაოს ხმა მესმის და ვმშვიდდები,ვგრძნობ როგორ ქრება ჩემსი არსებული ქაოსი ერთიანად. ყველაფერი ლაგდება ,ისევ მე და მიშო ვრჩებით..მხოლოდ ის სხვა არავინ !
წყვილს ვულოცავ, სხვებიც ულოცავენ. დედა რამდენიმე ცრემლს ისევ აგდებს .ბედნიერია და თავს ვერ იკავებს...მეც ნუ ამატირებთ მაკიაჟი გამიფუჭდება!
-ძალიან მოგენატრე ?- ისევ ეს მშვიდი ხმა .ჩემს გვერდით დგას და წყვილს უყურებს რომლებიც ფოტოგრაფის წინ პოზირებენ.
-ისე როგორც შენ
-შეგეშინდა რომ არ გამოვჩნდი?
-ისე არა როგორც გგონია!
-მაგრამ მაინც შეგეშინდა ხომ?
-ტაძარში რომ ვართ სარგებლობ ...იცი ცუდს რომ არაფერს გეტყვი რომ არ მოგატყუებ ხომ?
-სხვა დროს რომ მატყუებ აღიარებ?- იღიმის , ვხედავ როგორ იღიმის და მერე ჩემკენ ბრუნდება . ისეთი სიმპათიურია ამ პიჯაკსა და თეთრ პერანგში წამით სუნტქვა მეკვრის.
-შენს მოტყუებას მოტყუებას რომ ვახერხებ აღიარებ?
-დედაჩემის ხმა რომ გაიგე იეჭვიანე ხომ?
-როდის ...
-ნახე სად ვართ... ამხელა ცოდვას ნუ დაიდებ შენს ლამაზ მხრებზე.როგორი იყო ეჭვიანობის მცირე ტალღა?
კიდევ კარგი დამიძახეს ფოტოებისთვის თორემ ჩავაკვდებოდი ხელში დაშნიანს. წყვილთან პოზიორობა ისე გამიტკბა ყურებამდე გაკრეჭილი ვუღიმოდი კამერას. სხვადასხვა კომობინაცია იცვლებოდა ჩემს ირგვლივ. სიძის მეგობრებთან რომ გადავიღე ის ბატონიც იდგა. ბოლო ფოტო უნდა ყოფილიყო წესით რომ დავაპირე წასვლა წელზე მომეხვია ხელი და ვინ იქნებოდა თუ არა დაშნიანი. მისკენ გავიხედე დაბნეულმა ფოტოაპარატის შუქმა რომ მომჭრა თვალი
-ჩემთან ერთად მოდიხარ... შენები ფოტოების გადასახებად არ მოდიან ამიტომ შენი თავი ჩამაბარეს- ისე მეუბნება სულ მავიწყდება ფოტო . მანქანისკენ მივყავარ. უკვე ყველა სხდება და იქაურობას ვტოვებთ. ბოლოს გავდივართ ჩვენ ... სიძის გიჟი ძმაკაცები რა თქმა უნდა იკლებენ არემარეს. კოლონაა მთელი მანქანების...
-სხვას გავყვებოდი ვინმეს...
-რა გირჩევნია ჩემს გვერდით უსაფრთხოდ ყოფნა თუ შენი სიძის გიჟ ძმაკაცებთან როგორც შენ ამბობ
-ყველაზე გიჟი შენ ხარ “ ჩემი სიძისგიჟი ძმაკაცებიდან“
-რადგან გიჟი ვარ ამის უფლებაც მაქვს...გავერთოთ ცოტა
-ეს მანქანა შენი არ არის და ...რატ- სიტყვის თქმა ვერ დავასრულე ისე გაიჭრა წინ. უკან მივდიოდითო ვინ თქვა? იმ „რბოლაში“ ჩაება რაც წინ იმართებოდა . კივილი მინდოდა ,მაგრამ ენა გადავყლაპე მგონი. ღვედს მთელი ძალით ჩავეჭიდებითქო ვიფიქრე ,მაგრამ თითები ავამოძრავე საერთოდ? ისე უცებ მოატრიალა მანქანა მეგონა ავყირავდებოდით. ვუყურებდი როგორ ბრუნავდნენ ირგვლივ ხეები და თანდათან კვამლით იფარებოდა ყველაფერი, გვერდით რამდენიმე მანქანა ასრულებდა იგივე მოძრაობას .საბურავების ხმა , სიგნალები ,შეძახილები და მე ახლა ამ მანქანაში ვზივარ? ყურებაც რომ შიშისმომგვრელი იყო ჩემთვის ახლა თავად ვზივარ მანქანაში რომელიც დრიფტის უმაღლეს კლასს ასრულებს მგონი. მერე უცებ წყდება ადგილს და გზას აგრძელებს. საერთოდ მანქანას მოზრაობა ისევ შეუძლია? საბურავები დარჩა თუ მათ გარესე ვმოძრაობთ ? არც კი ვიცი როგორ გამოვიყურები ,ალბათ იმდენად ცუდად ვიყავი შეეშინდა და მანქანა გააჩერა
-თამარა... თამარა ამოიღე ხმა -სუნთქვა მეკვრის. ღვედს ვიხსნი და მანქანიდან სწრაფად გადავდივარ. ცივი ჰაერი ერთიანად ივლის სხეულს და გონს მოვდივარ. ცახცახს ვერ ვიკავებ ,მთელი სხეული მიკანკალებს ის კი შეშლილი სახით დგას ჩემს წინ ,უფრო მიახლოვდება მე კი უკან ვიხევ
-არ შემეხო! არც კი გაბედო....უპასუხისმგებლო , არანორმალური კაცი ხარ! სულ არ იფიქრე ხომ ჩემზე? სულ ოდნავადაც რომ გადარდებდე ამას არ გააკეთებდი კარგად იცი როგორ მეშინია სისწრაფისაც კი,მაგრამ შენ...შენ არ გადარდებ საერთოდ არაფერი მხოლოდ შენი თავი ხომ მიიღე სიამოვნება არ შემეხო... შეგიძლია წახვიდე თავად მოვალ !
-რა შიშზე მელაპარაკები რა გავაკეთე ასეთი...არც კი გითქვამს გაჩერდიო თორემ მაშინვე შევწყვეტდდი შენ...არ გაბედო ნაბიჯის გადადგმა ! როგორ მეუბნები რომ არ მადარდებ...შენს გარდა საერთოდ ვინმე მადარდებს? რაც გამოჩნდი მას მერე ნორმალურად ვეღარც ვსუნთქავ - ღრიალებს და უკან წასვლის საშუალებას აღარ მაძლევს. მკლავში მწვდება და თავისკენ მიზიდავ - არ გებედო მეტჯერ ჩემთან ასე საუბარი , შენს ბრალდებებს არ მივიღებ ! მორჩა გესმის? აღარ შემიძლია შენი ბავშვური გამოხტომების მოთმენა ! წამით რომ არ ვიყო ჩემს შესაძლებლობებში დარწმუნებული , წამით რომ დაგმუქრებოდა ჩემი საშუალებით საფრთხე იმ წამსვე უკან დავიხევდი ! რატომ მიწევს ამის თქმა...რატომ ვერ ხვდები რატომ - სასოწარკვეთილი ხმა ჰქონდ აბოლოს თვალებში მიყურებდა მისი მწვანეები ისეთი ღრმა იყო თითქოს თვალის ბუდეებში ჩაიკარგნენ , ჩაცვივდნენ სადღაც უფსკრულში და მეც თან გამიყოლეს.
დავიღალე...მასთან უაზრო არაფრისმომცემი ომით დავიღალე!
დღესაც კი ,როცა ბედნიერი უნდა ვიყო ჩემს საყავრელ დასთან ერთად ვიზიარებდე მათ ბედნიერებას ვდგავარ ყველასგან მოშორებით და მასთან კატა-თაგვობანას თამაშით ვარ დაკავებული.
-წავიდეთ -ხელს მსუბუქად მიიჭერს იდაყვზე და თავს გვერდით ხრის -აღარ მელაპარაკები?-მიღიმის და ლოყაზე ხელს მისვამს, ისე მეფერება როგორც პატარა გაბუტულ ბავშვს.მის ღიმილში ვიკარგები,მთლიანად მშთანთქავს - შეგაშინე ! მაინც მოვახერხე ,იმით რითაც ყველაზე ნაკლებად ვიფიქრებდი -თვალებს ხუჭავს .მე კი უბრალოდ ხელებს ვშლი და პირველად ვეხვევი. მისი სურნელით ვივსები, მისი ტემპერატურა მთელს სხეულზე მედება და მათბობს.მის გულისცემას საკუთარი მკერდით ვგრძნობ, ერთი სიჩქარით ძგერს ჩვენი გულები. ვეხვევი დასულ პირველად მე ვმალავს სახეს მის ყელში. მე ვეხები მის კანს და ვგრძნობ იმას რასაც ის ყოველი ჩემი შეხებისას,მეტი მინდა. მინდა ვაკოცო,მინდა არასდროს გავუშვა.მინდა ძლიერად მომხვიოს ხელები და მითხრას რომ არსად წავა,არასდროს გამიშვებს ... მიჭირს, სისხლი მიდუღს,თითქოს ნარკოტიკს ითხოვს ჩემი სხეული რაღაც სიეთს რისგანაც შორს ყოფნა წამებაა. მეორე მხარე კი იმით ტკბება რაც მაქვს, ეგოისტი ვხდები,დაუკმაყოფილებელი, ღორი რომელსაც არ ჰყოფნის...მხარზე მკოცნის და ვგრძნობ როგორ იღიმის, მშვიდად სუნთქავს და თავის ხელებით მფარავს
-წავიდეთ...- ძლივს ვშორდები და ჩუმად ვლუღლუღებ, თვალებს ვაცეცებ,მაგრამ მაინც მის გაბრწყინებულ სახეს ვუყურებ .თითქოს ანათებს,ისევ იწევს ჩემკენ,სუნთქვა მეკვრის ისევ მგონია რომ მაკოცებს,მერე კი სუბლზე ვგრძნობ მისი ცხელი ტუჩების შეხებას და თხემით ტერფამდე მივლის ჟრუანტელი. ხელს ნაზად ასრიალებს მაჯისკენ
-დავიჯერო ეს ყველაფერი იმას ნიშნავს რასაც მე ვფიქრობ?
-ხანდახან ვფიქრობ რომ იმაზე კარგად მიცნობ ვიდრე მე საკუთარ თავს... პასუხს ორივე ვიპოვით იმედია .ახლა უბრალოდ მომეცი ნება დავტკბე ჩემი დის ქორწილით
მანქანაში ვჯდები.კარს ხურავს თავადაც ჯდება და სწრაფად მიდის. რამდენჯერმე აპარებს მზერას ჩემკენ და ბოლოს ისევ თავად მეხმარება გადმოსვლაში. ისე უბრწყინავს თვალები როგორც პატარა ბავშვს. გვერდით მომყვება, თითებზე ოდნავ მეხება მისი ხელი მოძრაობისას.
მარიამიც გვიერთდდება,როგორც იქნა მოაღწია . სანდრიკომ მოიყვანა,ერთი შეხედეთ ბატონ სიხარულიძეს როგორ გამოიყურება?
-თამარაააა - მეკრიჭება და მკოცნის.უიმე რამხელაა მართლა წელში იხრება რომ მაკოცოს არადა მაღლები მაცვია. -გილოცავ დაიკოს მოშორების ოფიციალურ დღეს... შენი წყალი გადმომსხმოდესო როგორც ამბობენ
-არ უსმინო! ნერვებზე უკრავს დილიდან- მარიამი თვალებს ატრიალებს და მეხვევა.მერე წყვილისკენ მიიწევს და ულოცავს. სანდროც მოდის სიძეს ვაცნობთ და მის გიჟ მეგობრებსაც.
-ფოტკა არ გადავიღოთ სიცოცხლე?- მარიამს ვუყურებ და ფოტოგრაფს ვთხოვ გადაგვიღოს
-მხოლოდ ერთი ...
-ლამაზად გამოიყურები ფისოოო- ვეუბნები და თვალების ბრიალიც არ ავიწყდება . რამდენიმე ფოტო მაინც გადავაღებინე და შემდეგ ისევ მიშიკოზე გადავიტანე მზერა.თიტქოს იგრძნო, წამში გამომხედა და გამიღიმა .
სანდროს მანქანისკენ მივდიოდი ისევ რომ მომეხვია მკლავზე მისი თითები
‘2-სად მიდიხარ ?
-მარიამთან ერთად მინდა წასვლა..არ შეიძლება?
-მე რომ შენთან მინდა? მარიამი არ გაბრაზდება - ყურში მეჩურჩულება და გონებას მირევს- წამოხვალ ჩემთან ხომ?
-მიშოოო
-ტამარა -მიყურებს და ოდნავ მიღიმის
-ვიცი გავიგე...გხედავთ. მივდივართ ჩვენ -მარიამმა უცებ მიაყარა მიშოს გაეკრიჭა და სანდროსთან ერთად მანქანაში ჩაჯდა.
-მოღალატე- ამოვიბურტყუნე და ფეხისთქრევით წავედი მისი მანქანისკენ. შენც ა რმომიკვდე, მაინც ჩქარა მიდიოდა. უბრალოდ მიუყრებდა ხოლმე და თითებზე მეფერებოდა შიგადაშიგ. ისე გამაბრუა სულ ვერ გავიგე როგორ მივედით.
ბოლო ნაწილიღა დარჩა და როგორც იქნა დასრულდებოდა ეს ცერემონიები...ისევ ჩემ გვერდით იდგა , მარიმი მეორე მხარეს მიმშვენებდა,გამოგვხედავდა და იღიმოდა ჩუმ-ჩუმად.
-რამხელა შესავალია დავიღალე..კითხოს პირდაპირ - ვბურტყუნებ და გვერდიდან ფხუკუნის ხმა რომ მესმის მარიამს ხელზე ვჩქმეტ. კრუსუნებს საწყლად ,რა ქნას ხომ ვერ მიყვირებს
ახლა მაინც მივაღწევ რესტორნამდე ,სევჭამ, დავლევ, ვიცეკვებ, დავჯდები მაინც ცოტა ხანს თორემ დვაიქანცე. მოსაღამოვდა უკვე რა არის რა...უუჰ .
ჩემი და ისეთ ჯანზეა სულ ატყობა დაღლა, დავიჯერო ასე მოქმედებს ჩემი სიძე? მე რატო ვარ ასეთი სუსტი ?!
არ მჯერა რომ მივდივართ...კულმინაციას ვუახლოვდებით. ჩემი საყავრელი ნაწილი იწყება...იმას თუ არ ჩავთვლით რომ იქ უამრავი უცხო ადამიანი იქნება სიძის მხრიდან .
კიდევ ერთხელ ამიჩუყდა გული შემოსვლის დროს. ისეთი ლამაზები იყვნენ.ყველა ტასს უკრავდათ, ულოცავდათ. ისინი კი იღიმოდნენ , რა საყვარელები არიააან.
დასხდნენ და მეც მივაშურე ჩემს ადგილს . მარიამიც დაიღალა როგორც ჩანს , ლიმონატს წრუპავს და სანდროს ეძებს თვალებით.
-მე დავინახე ბიჭებთან ერთადააა ...მიშო სადაცაა
-სეხედეთ ერთი ამ კომუნიკაბელურ აყლაყუდაას? -გაიცინა და მერე მე გამომხედა-რა მოხდა დღეს?
-მერე მოგიყვები...
-დაზავდით? ერთად ხართ?-ჩუმად ჩურჩულებს ,მაგრამ ისე უნდა ყვირილი ლამისაა წამოფრინდეს
-არაფერი მსგავსი...უბრალოდ დღეს ვისვენებ ! სულ გიჟი ქალივით ხო არ ვეჩხუბები არა?
დაიწყო ქორწილიიი ...თამადა , სმა-ჭამა. მერე პირველი ცეკვა. ყოჩაღ სიძის მეჯვარეეს რა საოცრად ცეკვავს? აბა სიძე ვნახოთ რა შეგიძლია. არა ცეკვა ხო არ იცის ,მაგრამ მაინც რო იხერხებს ეს მაიმუნი ბიჭი? ჩემი და კი მოზრაობს გედივით,ნარ ნარად. და ისევ სიძის ძმაკაცები ფრინდებიან ... ესენი სუხიშვილებიდან არიან და მე არ ვიცი?
შემდეგ ისევ სადღეგძელო ...თამადა ბიძაჩემია . სადღეგრძელოს შიგადასიგ ლექსს აყოლებს და სანამ სეთვრნენ მანამ სასიამოვნო მოსასმენი იყო. შემდეგ როგორც ხდება ხოლმე არავინ უსმენს თამადას. სიძე-დედოფალთან ფოტოებს იღებენ ისევ. ულოცავენ ,ყველა იქაა და მოსვენებას არ აზლევენ. მივდივარ და გვერდით ვუჯდები სიძეს
-აბაა ... სიძევ ბატონო როგორ გრძნობთ თავს?
-ცოლისდავ აქამდე სად იყავი? ლამის მეგონა დავისვენებ თქო
-ოოო დიდო ღმერთო რატომ არიან ადამაინები ასეთი მეამიტებიი? გეგონა არ მოვიდოდი?
-ისე იქნევდი ყბას წეხან ვიფიქრეთ არ მოხვიდოდი- სიძეს ძმაკაცი ეხმარება რომელიც თავზე წამომდგომია და იცინის
-შენც გშიოდა და იმიტომ მიხვედი ბიჭებთან ხომ? თქვე საწ....ბო კიდევ კარგი პირველი ღამე არ უნდ აგქონდეთ დღეს თორემ სიძე ისეთი ფერდაკარგულია კი ჩააკვდებოდა სალომეს მკლავებში
-თამარაა შენ ქორწილში მე ვიზრუნებ რო სიძეს პრობლემები არ შეექმნას... როგორ გიმართლებს გოგოოო ისეთი ბიჭი დაითრიე არაფერი ღლის მაგას...აშიმშილე თუ გინდა ორი კვირა ქორწილამდე ...მაინც არ აგცდება - ჩუმად მეუბნება მეჯვარე და ის დროა რომ გაქვრე იქედან. მადლობა დედა ვიზაჟისტს. წითელი მაინც არ ვიქნები...
-სხვაზე იმიტომ საუბრობ რომ თავად ვერ ტრაბახობ ?- მარიამის ხმა მესმის და ბიჭი წამსვე იხედება უკან. მარიააამ შენ ყოფილხარ ჩემი გადამრჩენელი...მაშინვე ვდგები და ქალბატონს მივყვები -ენას რომ არ აჩუმებ მეტის ღირსი ხარ...იცავენ მეგობარს ხომ ხედავ
-გავიდეთ გარეთ რა... დავიხრჩე აქ- აივანზე გავდივართ ,საკმაოდ ცივა უკვე ქალაქში. ლამპონები ანათებს ქალაქს.გარედან ვუყურებ დარბაზს, ყველა მთვრალია ... ცეკვავენ და ერთობიან-მეც მინდა ცეკვა
-არ დაიღალე?
-კარგი რა ნუ ხარ ასეთი წამო ვიცეკვოთ- ხელს ვკიდებ და მიმყავს დარბაზისკენ. მოცეკვავე წყვილს ვუერთდდებით. განათება ინთება მალევე და სიმღერაც წყდება. მალევე იწყება მეორე და ისევ იწყება ახალგაზრდების შეძახილები. დედოფალს ცენტრში ვხედა, მისკენ მივიწევ. დასთან უნდა ვიცეკვო აბა ისე როგორ. მარიამს სანდროს ვუტოვებ და ჩემს სალომეასთან ვცეკვავ
-ვაიმე თამარაა...შეეშვი საბას..რა დაგემართა ასე როდის იყავი
-კარგი ხო... დავჭკვიანდები - ვუღიმი და ისიც მშვიდდება
-რაღაც უნდა გითხრა... მერე გამომყვები გარეთ?
-ცუდად ხარ/ ისეთი დამღლელი დღე იყო მიკვირს კიდე როგორ დგეხარ ფეხზე... რამდენი იცეკვე მაინც ჰა?
-თამუნა...
-გავიდეთ გოგო რას მიბრიალებ თვალებს ...
-ასე არა...ისე გავიდეთ რო ვერ შეგვამჩნიონ.ახლავე
-გადაიფიქრე გოგო?რა იყო არ გამოდგა ქმრად საბუკა?- ვეჩურჩულები და უკან მივყვები. სადღაც გადის და შამპანურის ჭიქას ბოლომდე ცლის- რა დაგემართა გოგო!
-უუჰ ეს ლაითია რამე ისეთი მინდა ცოტა რო შემაბრუოს
-რათ გინდა შებრუება კი მაგრამ
-არ დამცინო ახლა იცოდე თორე მოვიკლავ თავს ან შენ მოგკლავ- ბურტყუნებს რაღაცას და კაბის კუდს ეწვალება -მე ...მე ანუ მე და საბას ისევ არ გვქონია
-რაა? რა იყო ქალო პრობლემა აქ რამე იქ? - ჩუმად ვიცხადებ და პირზე ვიფარებ ხელს რო არ ვიკივლო
-არა გოგო ...მე ვუთხარი რომ მომიტაცე თუ არ გინდა გაბრაზებულ გულზე დაგშორდე-თქო სანამ სადედოფლო კაბას არ მეცმევა მანამ არ გვექნება სექ*ი-თქო და ხომ იცი რა საყვარელია ხუთი წელია არ გავიჟებულვარ და ერთი თვე მოვიცდი უბრალოდ შენ გარეშე გაძლება აღარ შემიძლია და ჩემთან იცხოვრებო ეს ერთი თვეო ...
-სად იშოვე ეს ბიჭი საად.ასე ხელის გულზე ატარებდეს ქალი კაცს და ყველაფერს ისე აკტებდეს როგორც იმას სიამოვნებს არ მინახავს მეორე. მოკლედ რა ... მე კიდე იმდენი რამე ვუთხარი აქამდე ვერ მომიყევი ქალო?- ვებურტყუნები და თან აქეთ იქით ვიყურები ვინმე რომ არ გვისმენდეს- აქ რა სალაპარაკო იყო ეგ
-ახლა მივხვდი რომ ვნევრიულობ ...
-უჰ რა კარგი დროა ... რა გინდა ემოციური იქნება სხვა მუღამი ექნება ამხელა კაბის გახდას რომ დაიწყებს.სანამ ამ კაბას მოგაშორებს კი მოგინდება დამშვიდდი შენ -როგორ იკავებ სიცილს შე საწყალო თამუნა ჰა? მე ეს მაგარი მეგონა და თურმე სად ხარ. საოცარია მოკლედ,ქალის ფენომენი არის საოცარი. ასეთი ბიჭი გყავს 5 წელი გვერდით და აქამდე რო არაფერი ჰქონდათ ეს ხო საოცრებაა და ახლა ძლივს გათხოვდა და ეშინია . ცაო დამსეტყვე !
-თამუნაა კაი რაა ... სულ არ გესმის დავიჯერო? წარმოიდგინე ერთ წუთს
-რა წარმოვიდგინო გოგო ხო არ გაგიჟდი...-ეგ რო წარმოვიდგინო ხო მივაფრინდები ახლავე მიშოს. დედა ღმერთო რატო გავხდი ასეთი ტუტუცი? არადა სულ არ მქონდა ამდენი ცოდვები მე ახლა რაც დავაგროვე. მრუში ქალი ვარ ხო? მაპატიე რა იქნება ადამიანი ვარ მეც ! -მე პატარა ვარ ჯერ ვერ ვიაზრებ შენს მდგომარეობას. რათ გინდოდა შეყვარებული მიყვარსო და იყავით ახლა ასე დაქალებივით აბა...უბრალოდ გაიჩუმე ენა და აცადე იმ ბიჭს. რომ ასწრებ სულ და ეუბნები ეს არ მინდა ის მინდა. მერე ისეთი ბუნჩულიკოა და ისე აკეთებს როგორც შენ ეტყვი.
-აუუუ შენ ხო არაფერში გამოადგები ადამიანს- ფეხებს აბაკუნებს და კაბას მაღლა სწევს ნაბიჯის გადადგმა რომ შეძლოს- სამუდამოდ ამოშალე გონებიდან ეს რამდნეიმე წუთი თორემ ჩემ ადგილას ყოფნას არ გაღირსებ!
ეს მშიშარა ქალი სიკვიდლით მემუქრება? ამან ვინ უნდ ამოკლას პირველი ღამის ეშინია გავგიჟდბეი ახლა . როგორ მინდა ერთ ცემებური გადახარხარება მარა დაინგრევა ეს რესტრანი და ამდენი ხალხი როგორ შევიწირო.
სალომე მიდის მე ფეხსაცმელი ისე მიჭერს ცუდად ვარ უკვე და წამით ვწევ ფეხებს. კედელს ვარ მიყრდნობილი მკლავით და კიდე იმაზე ვფიქრობ როგორ შეიძლება ვნებას დაემორჩილოს..ან იქნებ არაა ქიმია მათ შორის.აბა მე რა ჯანდაბა მემართება ლოყაზე მაკოცა და ჩამოვდნი...აშკარად ჩემი ასაკის ბრალია. მერე დავმშვიდდები დავლაგდები და ასე აღარ ავდუღდები და ჩავიფერფლები...რაო რას ვამბობდი? რა ჯანდაბაა ეს ვიღად ზურგიდან მეკრობა, მუცელზე მკლავს მხვევს, მეორე ხელს კი მოშიშვლებული მხრიდან მტევნისკენ მიაცოცებს ...მის თითებს მიჰყვება ჟრუანტელი, წიანჭველები, პეპლები და რა ვიცი რას ამბობენ კიდევ ამ დროს . მე ვერ ვხვდები რა არის პარალელების ნერვები სად მაქვს. ცუდად ვარ ... ისე ამოვისუნთქე მგონი გაიგო მთელმა რესტორანმა და გაჩერდა ცეკვა-სიმღერაც. დაშნიანის თავხედმა ცხვირმა ხომ გადამიყვანა ქალი ჭკუიდან,რა უნდა სად მიცოცავს, რა დარცა ამ ყელში
-ქორწილის ემოციებს გიზიარებდა სალომე? -მიზიარებდა ნუ იტყვი ... მიზიარებდა რომელია
-შენ ის გოგო ქორწილზე სთაბეჭდილებებს გიზიარებდა ვალსი რომ ეცეკვე?- ეს სად გაამხსენდა.როდის დავინახე...რომელ ეპიზოდში. რა აცინებს რა უნდა, ისევ მხარზე მეხება ამჯერად ტუჩებით
-ჩემი კურსელია ...საბას ბიძაშვილიც ამავე დროს-როგორ დავმშვიდდი ! ვინც გინდა ის იყოს ხომ ეცეკვებოდი და ეკრიჭებოდი ზოროს ცხენივით !
-იდენტობა არ მიკითხავს!
-რაოო სალომემ კარგია გათხოვებაო?
-უუჰ საოცარიო... აქამდე თუ მინდოდა სულ ოდნავ ახლა საერთოდ გადამინდა - ვწყვეტ გადნობას და მისკენ ვბრუნდები. ისე იცინის ჭკუიდან მშლის. კედელს მიეყრდო საფეტქლით ,ზუსტად ისე როგორც მე . ხელს ისევ არ მიშვებს. მკლავზე დაატარებს, ნელა მიჰყვება მხრისკენ და შემდეგ იგივე გზას იმეორებს.
-რატომ გაიცინე ასე?
-როგორ ასე ? საოცრად ხომ?
-მთვრალი ხარ დემონო?! -ცხვირს ვიბზუებ სასმლის სუნი რომ ერევა მის არომატს
-ცოტა ...
-რაო რატომ ვიცინოდიო?
-რაო როგორ იცინოდიო?
-გველურად
-საიდან მოიტანე..ჩვეულებრივად გავიღიმე- ისუელელბს თავს! დავიჯერო ამანაც იცის ის რაც მე გავიგე ცოტა ხნის წინ? კარგი რა ჭორიკანა ბიჭების მოკვლა მინდება
-ვის გავატანე ჩემი და ! წორიკანა კაცს ... უუხ საბა ენა გაქვს ამოსაწყვეტი ძირში
-ცოლიანი კაცისთვის ენის ამოგლეჯვა პირველ რიგში მის მეუღლეზე იმოქმედებს ...
-იმოქმედებს არა ის ..ეგეც ახლა ბევრს არ ლაპარაკობდეს რამეს.მაინც ისე აკეთებს როგორც სალომე ეტყვის და სულ ნუ ამოუღებს ხმას - გულუბრტყვილოდ ვრაკრაკებ ის კი ისევ ისე გველურად იღიმის . თვალები უწვრილდება ...ვაიმეე ახლა ვაკოცებ აი იმ ტვალებზე ზუსტად
-პირველ რიგში ჩემი ბავშვობის მეგობარი ჭორიკანა არ არის და ცილს ნუ სწამებ! მეორეც კი ვიცი პატარა ბავშვი რომ ხარ ,მაგრამ დავიჯერო მეტყველების გარდა სხვა ფუნქციებს რომ ასრულებს ზემოთ ხსნებეული ენა არ გაგვიგია ჯერ? - ისე ახლოს მოდის თვალები ჯერ მიმენაბა მერე გამიფართოვდა და ბოლოს და ვრჩი ასე კეფაზე გადატყორცნილი თვალებით-თამროოო -რომ მგონია რამე საოცრება უნდა მითხრას ისევ იმეორებს ჩემს სახელს- თამრო არ გინდა ...
-რა...-ეს ხმა ჩემია თუ სხვა კნავის საიდანღაც.
-არ გინდა ....ვიცეკვოთ? - თიტებს ჩემს თითებში ხლართავს და ისე გავყავარ იქედან აზრზე ვერ მოვდივარ. შემდეგ მისი მეორე ხელი წელზე მეხვევა. მელოდიას ვაყოლებ სხეულს მასთან ერთად. მიკვირს როგორ არ ვაბიჯებ ფეხს,როგორ არ ვეცემი მე ხომ ნომერ პირველი ხე ვარ მსოფლიოში როცა ცეკვას ეხება საქმე. რა დროს ესაა...მიშო დაშნიანს ვეცეკვები . ეს რაღაც სხვაა სულ არ ჰგავს ცეკვას... თითქოს მეფერება,მეალერსება, თვალებით, იმ მოძრაობით, ღიმილით...მაბრუებს ისე როგორც არაფერი !-ისუნთქე თამარა... ისუნთქე მშვიდად -წამიერი მოახლოებისას როცა მანძილს არღვევს ყურში მეჩურჩულება და მეც მისი ბრძანებისამებრ ვიწყებ სუნთქვას. აქამდე რა არ ვსუნთქვდი?...თვალები მენაბება, მისი სიახლოვე მადუნებს, ერთიანად მერთმევა ზალა სხეულსი.მინდა არასდროს გამიშვას ხელები და ჩემს საყრდენად იქცეს. მსუბუქად მატრიალებს და სწორედ იმ დროს მეხება ლოყაზე მისი მხურვალე ტუჩები როცა მუსიკა წყდება . იპირებს ასე დამტოვოს? არა ხელს არ მიშვებს უნდა სკმამამდე მიმიყვანსო არ მინდა მე დაჯდომა კიდე მინდა ცეკვა. ჩემს ბედად მეორე მელოდიაც მალევე ირთვება. მხარზე ხელს ვხვევ და ისიც ჩერდება-რატომ ხარ ასეთ საყვარელი...რატომ - ისევ იგივე პზიციას იკავებს. ხომ შეიძლება მომეხვიოს და ისე მეცეკვოს.არა ! ვგრძნობ,რომ ისიც ისევე განიცდის ყველაფერს როგორც მე . ეს კი მაბედნიერებს.
არ ვიცი რამდენ ხანს ვცეკვავდით,არც მელოდია მესმოდა. ვერც ხალხს ვამჩნევდი ირგვლივ. განათებაც იცვლებოდა და ხალხიც ჩვენს ირგვლივ. მე მხოლოდ დაშნიანის მწვანე სფეროებს ვხედავდი და მის ღიმილს რომელიც მე მეკუთვნის! შემდეგ მასთან ერთად ვიჯექი ბიჭებთან მაგიდასთან. მარიამი და სანდროც იქ იყვნენ. თაიგულის სროლის ჯერი რომ დადგა ბიჭები წამოიშალნენ
-დაშნიანო არ წამოხვალ თაიგული და ამბები არ გინდა ? კაიი გავდივააარ აბაა დადექით თუ ბიჭები ხართ. საბას მერე ცოლი მომყავს მე ...გოგოებოო შეყვარებული არ მყაავს შემიძლია გიბოძოთ ჩემი თაიგული მერე ვისაუბროთ ხოო?- გოგონებს თვალს უკრავს ვაჩე და ისინიც იპრანჭებიან
-მარიამ ...თამაღ თქვენ არ მიდიხართ? სამუდამოდ ასეთი შხამიანები უნდა იყოთ ? - სანდრო ორივეს გვშხამავს. მიშო რომ იცინის ნერვები მეშლება
-შენ ვინ დაატკბე ერთი ასე რომ ხარ დარწმუნებული გათხოვება მიშველის!
-მართლა არ გადიხარ გოგო გინდა სამუდამოდ სახლში მყავდე? ღმერთმა დამიფაროს - უცებ წამოვარდა და შეკრებილებისკენ იმ დროს დაიძრა თაიგულს რომ ისროდა ქალბატონი ერთი ისკუპა ახმახმა ხელები გაშალა და თაიგულიც აართვა მოწადინებულ დაუოჯახებლებს. მერე დაიყვირა შეძახილები მოჰყვა, ოვაციები და ყველას ყურადღება მიიპყრო
-მოვკლავ!
-დამშვიდდი მარიამ ...თავად დაიწირა ე.ი რძალი გეყოლება მალე-უშედეგოდ ვამშვიდებ მარიამს რადგან ბატონი სანდრო მაგიდასთან მოდის
-ძვირფასო მეგობრებო ... მინდა ეს თაიგული გადავცე ჩემს უფროს დაიკოს რომელიც მინდა რომ მალე გათხოვდეს და ასე უსიყვარულოდ არ იაროს დიდხანს... ქალის განწყობა ისედაც მრავალფეროვნად დაძაბულია კაცის გარეშე ხომ საერთოდ . ჩემო საყვარელო მარიამ იმედი მაქვს მალე იპოვი შენს გულის სწორს- მთელი ცერემონიის დაცვით მოიხარა წელში და გაუწოდა თაიგული მარიამს. ყველა ტაშს უკრავდა, უშტვენდა მარიამი კი ისე იყო ახურებული მალე ცეცხლი წაეკიდებოდა. კიდევ კარგი მისი სიტყვები არ ესმოდათ და უბრალოდ თაიგულის გადაცემას უყურბდნენ. მე რომ ვყოფილიყავი ჩავაყლაპებდი იმ თაიგულს მან კი გამოართვა და ორი თითით ეჭირა ყვავილები. ისე თითქოს ბომბი იყო და მალე აფეთქდებოდა. უყურებდა გაშეშებული და ისეთი გამომეტყველება ჰქონდა ,ნამდვილად მეგონა რომ ცუდად გახდებოდა ან სანდროს მოკლავდა.
-ვიცეკვებთ მე და თაიგულის მფლობელი - ვაჩე უცებ დატრიალდა თაიგული გამოართვა ხელი ჩაავლო და ხალხის ყურადღებაც გაფანტა-გათიშეთ განათება ტოო და რამე საკაიფო ჩართეთ რაა- როგორც ყოველთვის სწრაფად, პოზიტიურად და უპრობლემოდ მოაგვარა საქმე . ყველაფერი ჩაბნელდა, განათებამ თვალები მომჭრა, ისეთი მელოდია იყო სხეული თავისტავად იწყებდა მოძრაობას.
-რა იყო სანდრო ეს?
-კაი რა თამაღ ... გავერთე ცოტა
-ამდენი ხალხის წინაშე?
-არაუშავს ხანდახან თუ გამოჩნდება და მიიპყრობს ყურადღებას შენ არ იდარდო თამაღ
-მართლა გლუვტვინიანი ორაგუტანგი ხარ , მართალია მარიამი
ცეკვამ არ უსველა რა თქმა უნდა. სანდროს მზერით ბურღავდა და ერთი სული ჰქონდა როდის დარცებოდნენ მარტონი. ცოცხალი თავით არ ეტყოდა ხალხის თანდასწრებით რამეს. ტორტიც მალე გაჭრეს , შემდეგ რამდენიმე ცეკვა ყველამ ერთად ვიცეკვეთ. განათება აღარც ჩაურთავთ რომ განათდდა ყველაფერი სიძე პატარძალი გამქრალი იყო უკვე.
ახალგაზრდებს სულ არ სჭირდებოდათ სიძე და პატარძალი სიედაც მშვენივრად ერთობდონენ კიდევ ორ თუ სამ საათს. შემდეგ კი ყველანი სახლებისკენ დავიზარით. ზოგი მიჰყავდათ, ზოგი მიღოღავდა, მიბობღავდა, ფხიზელს ვერავის ვხედავდი.სასაცილო სანახავები იყვნენ...
-რა გამიკეთა...არა რა გამიკეთა . დამპალი , იდიოტი , ესეც თუ ძმაა რა .რას წამოვიყვანე ,მეთქი ამხელა ახმახი ძმა მყავს და მარტო რატო წავიდე გამიწიოს კომპანიონობა-თქო ამდენი უცხო ხალხი იქნება მაინც და იყოს ჩემს გვერდით-თქო და ამან რა გამიკეთა -ყვავილს უყურებდა მარიამი და გაბრაზებას ჩემთან ანთხევდა- რა ვუყო ახლა მოვკლა?
-კარგი რა მარ..იხუმრა უბრალოდ. ბიჭებმა დაიკიდეს ხო იცი სერიოზულად არ მიუღიათ.ხალხს კიდე ძაან მოეწონა შორიდან შენმა სიმპო ძმამ რომ დაიჭირა თაიგული
-სიმპო კი არა გლუვტვინიანი მამონტია ეგ ...რა მნიშვნელობა აქვს რ აიფიქრეს ეგ ხო მოიქცა სულელურად. რად მინდა ეს თაიგული
-შეინახე გოგო ლამაზია... ბოლო-ბოლო ყველა გავთხოვდებით
-ამ ცრურწმენის არც მჯერა მე ..ჩემ მეზობელ ნათიას ეგრე არცერთი ქორწილი აქ გამაზული ყველა თაიგული მოხსნა ჩემპიონია ,მაგრამ 40 წლისაა და კიდე არ გატხოვილა
-აუუ ეგ რომელია მე არ ვიცი?
-არა შენ საიდან...
-საწყალიი რატო არ გათხოოვდა უშნოა თუ ცუდი ხასიათი აქვს
‘2-ყველას იწუნებს...თეთრ რაშზე ამხედრებული პრინცები სოფელში ვერ ჩამოუქროლებს და არის ასე...რას მოვაყოლე ახლა ეს უუფ!
-ხოდა მოკლედ თუა რ გჯერა რა გადარდებს გქონდეს ისე ეგ თაიგული. გათხოვება კი არა შეყვარებული არ გყავს შენ და ასე უცებ ვინ მოგიტაცებს ახლა
-აუ როგორ მამშვიდებ რა..წამოდი ვიცეკვოთ ამ „ჩოკოლატაზე“ თეძო არ გამირხევია გადავიდა მომდიდან და ახლა მაინც წავუცეკვოთ გოგო- იცინის და მიმარბენინებს. ისე მოვიხოდე სულ არ მაინტერესებდა სიმღერა მელოდიას ვყვებოდი და მარიამთან ერთად ვერთობოდი.
-იმედია სალომე გადარჩება- სიცილით ვუთხარი მარიამს როცა დავსხედით ისიც აკისკისდდა
-კაი რა თუ ღმერთი გწამს...მართლა გამოუცდელი ბიჭი ან ვიღაც ველური ხო არაა ? საერთოდ არ უნდა ფიქრობდე მაგაზე, უბრალოდ სალომეს ჩვეულებრივი ქალური მომენტი აქვს .
სანდრო მოგვიჩოჩდა მერე. რაც ვიცნობ ამათ სულ ასეა, მარიამი როცა რამეს მიყვება ვხვდები რომ ყოველი გაბრაზების შემდეგ სანდრო ურიგდება სულ თავადაა დამნაშავე და აბა რა უნდა ქნას. იცის როგორ მოთაფლოს, ჩაეხუტა, აკოცა გაუღიმა მოეფერა დაუყვავა და დაკერა გოგო. როგორ შეუძლია ასე მალე შერიგება ვგიჟდები! მე სანამ არ გავამწარებდი მანამ ვერ მოვისვენებდი ,არა ის საერთოდ არ შეურიგდებოდა სხვა რომ იყოს და ცხოვრების ბოლომდე ნორმალურად არც დაელაპარაკებოდა ,მაგრამ ვინც უყვარს იმათთან ზედმეტად უცებ აგვარებს საქმეს.
-წაგართმევ დას უნდა ვეცეკვო ერთი ...მერე მივდივართ და ერთს წავუცეკვებ - სანდრო მირაკრაკებს და მიჰყავს მარიამი. მიყვარს ეს და ძმა, გვანან საოცრად ერთმანეთს, უბრალოდ სანდროს ცისფერი თვალები აქვს და მაღალია .
მარიამი და სანდრო მართლაც წავიდნენ. სხვებიც აიშალნენ და მეც დარჩენა აღარ მინდოდა...ვინაიდან ჩემი მშობლები უკვე დიდი ხნის წასულები იყვნენ მარტომ დავტოვე რესტორანი. რა თქმა უნდა დიდხანს არ დავრჩენილვარ მარტო . ბიჭების ხმა მომესმა ზურგს უკან .ერთად მოაბიჯებდნენ ,მიშოს ეკიდა ორი მხარზე დანარჩენები ერთმანეთზე იყვნენ დამხობილები
-რძ... თამარჩიკ საით გაგიწევია? ჩვენ გვყავს ერთი გადამზიდი და იქნებ შემოგვიერთდდე ჰა? მალე ჩამოგვსვავს სახლში ჩემთან და მერე სულ შენი იქნება
-იქნებ ყველანი აქ დაგტოვოთ და ისე იყოს სულ ჩემი?
-ოჰოოო თამარჩიიიკ აღარ ხუმრობ შენ ხომ? ხედავ ბიჭო? სულ ჩემი იყოსო დაგვაგდებ ახლა აქ და წაყვები?
-ნუ ტლიკინებ ვაჩე...დაჯექით მანქანაში ... უცებ ტო რას ზოზინებთ
-კაი შე ჩემა რა შეგვე*ი
-წავალთ ჩვენი მანქანით რა შენ თამარჩიკა წაიყვანე-ცალ-ცალკე წუწუნებდნენ
-რას მებაზრები ამდენ ხანს შე ჩემისა დაეგდე მანქანაში ნუ გამომიყვან მწყობრიდან ! სენ კიდე რო ლაპარაკობ დაუკვირდი რას იძახი
-რას ვიძახი რა გინდა...
-გეტყოდი ახლა,მაგრამ მოვითმენ ცოტა ხანს - თვალები გადაატრიალა და გამომხედა- არ დაჯდები? გთხოვ ახლა არ დაიწყო
-არაფერს ვიწყებ... ისე ვარ დაღლილი ფეხზე ძლივს ვდგავარ და უარს ნამდვილად არ გეტყვი მომსახურებაზე-მანქანას მოვუარე და წინ დავჯექი. ბიჭები უკან ჩაესვენენ და მიშო საჭესთან მოკალათდდა. ღვედი შეიკრა და სწრაფად დაიძრა. სახლთან გააჩერა და სამივე გადაიყვანა -ამათ დავტოვებ და მოვალ ხუთ წუთში ხო?
-ძაან რო მინდოდეს ვერ გავიქცევი - გავუღიმე და თვალები დავხუჭე. მალე გათენდებოდა მე კი ისე მტეხდა ძვლები მეგონა სიარულს ვეღარ შევძლებდი. ერთი სული მქონდა როდის მოვიშორებდი ამ კოშკებს ფეხზე რომ მქონდა მორგებული და საწოლზე გავწვებოდი. მიშო მალე გამოვიდა ,მანქანაში ჩაჯდა და გადმომხედა -წავედით?
-წავედით...
-შენც რომ სვამდი რატომ არ ხარ მთვრალი?
-მალე ვფხიზლდები...იმათ უფრო მეტი დალიეს
-შენ რატომ არ დალიე უფრო მეტი - თავი მისკენ შევაბრუნე და გავუღიმე. მანაც გამომხედა და ჩაიცინა-რა
-რა გგონია რომ თუ გავილეშები ნებისმიერს გამოვიყვან და ცემაში მოვკლავ? ახლა კი იმიტო არ დავლიე რო შენ გეპრანჭები?
-მე ეგ არ მითქვამს
-დღეს ზავი დავდეთ...ისედაც დაღლილი ხარ თორემ უარესს მეტყოდი
-ეგეც მართალია და დასაშვებია ,მაგრამ მაინც არ მითქვამს
-ძალიან დაიღალე ზედმეტად სუსტი ხარ... საკუთარ ქორწილში რას იზამ ,როცა წინ პირველი ღამეც გექნება?
- შენ არ იდარდო ...ჩემმა მომავალმა ქმარმა იდარდოს და იზრუნოს ჩემს გამოფხიზლებაზე
-ძალიან შესუსტდდა ჩემს ნერვულ დაბოლოებებზე შენი დაკვრის ხარისხი
-ვითომ?
წარბები ავათამაშე და გავეკრიჭე- მოვედით კიდეც. კარგად ბრძანდებოდე...იმედი მაქვს მომდევნო შეხვედრა ბავშვის დაბადების დროს იქნება ან კიდევ უკეთესი ნატლობა ან ქორწილი... ჩემი დისშვილი ცოლს რომ მოიყვანს ან გათხოვდება იქ რომ შემხვდე პირდაპირ არ გაწყობს?-მანქანიდან გადავედი. ისიც გადმოვიდა და ჩემს წინ დაგდა-რა გინდა... მემშვიდობები? ნამდვიალდ დიდი იქნება დრო და ..მოიცა რა რას აკეთებ. დაშნიანო არ გაბედო ჩემს კორპუსში ფეხის შედგმა...
-არ მოდიხარ?-სადარბაზოში დგას და მიყურებს
-დაივიწყე ზავი...
-მეგონა უკვე დავივიწყეთ ...-უდარდელად ამბობს და ჰაერში მწევს. ვკივი და უცებ ვჩუმდები როცა ვხვდები როგორ ისმის ხმა-გინდა მეზობლები გამოვიდნენ და იჭორაონ ? ნწ ნწ ნწ რა ცუდი გოგო ხარ გამტენიისას მოჰყავხარ ვიღაც ბიჭს!
-დამპალო..გაიძვერა დემონო!-ისევ ჰაერზე ვისვრი სიტყვებს თორემ ეგ მადარდებს რას იტყვის? მტელ სხეულზე ეკლები მაყრის ისე მსიამოვნებს მისი სიახლოვე.
-ჰმ...რა უცებ ყოფილა შენი გამოფხიზლება შესაძლებელი
-რაა...-დაიშტერე ახლა თავი ვითომ ვერ მიხვდი რას გეუბნება. ნეტა ქორწილს ვეღირსო და გამოვფხიზლდები კი არა დავიღლები საერთოდ? რა ჯანდაბაზე ვფიქრობ თუ ვიაზრებ საერთოდ ...
-შეგვეძლება ქორწილის დღეს ბევრი რამ დავგეგმოთ - მშვიდად სუაბრობს. ლიფტიც ჩერდება, გადის. გასაღებსაც იღებს კარსაც აღებს შევყავარ სახლში და საძინებელში მსვავს-არ ვიცი მინდა რომ გამიშვას თუ არა
-მეოცნებე ბიჭი მიშუნა დაშნიანი -მიშუნა რომ ვთქვი გაჩერდა და წარბები შეკრა
-ხო რა თქმა უნდა დედაჩემს რომ ესაუბრებოდა მარიამი ხმამაღალზე ჰქონდა და შენ უსმენდი სუნთქვაშეკრული ...
-ძალიან დაღლილი ვარ... ფეხზე ძლივს ვდგავარ .გადამზიდის დროს უტვინო ერთუჯრედიანი მშვენივრად ითვისებ ახლა შეგიძლია წაბრძანდე-ვაიგნორებ მის სიტყვებს და თემას ვცვლი
-რა თქმა უნდა წავალ...შენგან დასვენება სანამ შემიძლია უნდა შევირგო.შემდეგ სულ ჩემტან იქნები და აღარც მომშორდები- მაგიჟებს! ახლა მივახრჩობ როგორ იღიმის. ამის ირონიას და ამ ყეყეჩს ერთად მოვგუდავ . ლოყაზე მკოცნის და მიდის
ისეთი დაღლილი ვარ ვეღარც კი ვფიქრობ.კარს ვკეტავ საიმედოდ. შემდეგ სასწრაფობ ვისორებ სხეულიდან ყველაფერ ზედმეტს. სწრაფად ვივლებ წყალს და საწოლში ვწვები გათიშული ,მალევე მეძინება და სიზმრადაც ჩვენს ცეკვას ვხედავ. ამჯერად მხოლოდ ცვენ ორნი ვართ და ტანგოს ვცეკვავთ,როგორ ეტყობა რომ სიზმარია სად მე და სად ტანგო. ბოლოს მკლავზე გადაწვენილს უნდა ეკოცნა და ისევ გვერდი აუარა ტუჩებს. ბედი არ გინდა? ტანგო ვიცეკვე და კოცნას ვერ ვეღირსე ამასაც თუ სიზმარი ჰქვია რა !
************
სალომეს და საბას ქორწილის შემდეგ თავს მეხვეოდა სანდრო. მიხვდა რომ ძალიან გამაბრაზა ,არც ინანიებდა ,მაგრამ მაინც შემორიგებას ცდილობდა.იცოდა ბოლომდე რომ ვერ ვაპატიე. ხომ არაფერი,მაგრამ არ მიყვარს როცა ასე ბავშვივით იქცევა.
უნივერსიტეტში ვარ...მახსენდება რომ ანატომიის ლექცია გავცდინე პარასკევს ქორწილის სამზადისის გამო. ნეტავ მიკითხა? რა რეაქცია ქონდა.ბოლოს რომ ვნახე ისე დავემშვიდობე ...
სემინარზე შევდივარ ,ჩემს ადგილს ვიკავებ და ბატონიც სიის ამოკითხვას იწყებს. ჩემი ჯერი რომ დადგა ამომხედა ერთ წამს და ისევ განაგრძო. კალამი არ ჰქონდა დადებული რომ გაიმეორა ჩემი გვარი .რა ჰგონია რომ რადგან არ ვიყავი ვერ მოვუყვები? კარგად არ ვიცი მაგრამ რამეს მოვახერხებ იმედია.
-მუხლის სახსარი...
-მუხლი?
-დიახ მუხლი- ჯანდაბა იცოდა რაც არ ვიცოდი თუ რა არის. ჯერ საერთოდ ეს არ აუხსნია
-არ აგიხსნიათ მუხლი პატივცემულო ... თუ ჩემი ინფორმატორი არ მატყუებს რაშიც ეჭვი მეპარება
-შენმა ინფორმატორმა ვერ გაიგო ეტყობა ბოლოს რომ ვთქვი მუხლის სახსარი თავად მოამზადეთ-თქო .ამიტომ უნდა იყო სიხარულიძე ლექციაზე რომ გაიგო რა გაქვს დავალება ! დაჯექი
-როგორ სხვას არაფერს მკითხავთ? ნულიანს მიწერთ?
-არ იცი და ის გადარდებს ნულიანს მიიღებ თუ არა? როცა პაციენტები მოგაკითხავენ იქ ქულას აღარავინ დაგიწერთ და ანუ რა არ დაგაინტერესებთ როგორ იქნებიან ? - მოვკლავ! ნამდვილად ყელს გამოვჭრი როგორ ირონიულად მიღიმის ბავშვებს გადახედა და ისინიც გააცინა. ხო გოგონებო ეკრიჭეთ აბა რა ისე როგორ შეიძლება. ყველამ იცოდა ჩემს გარდა ...შანსს ხომ არ გაუშვებენ ,გავგიჯდები მალე! სიმშვიდემდე კიდევ დიდხანს მომიხდება ენერგიის მოკრება...შევიშლებიიიი
ლექციიდან ისევ პირველი გავდივარ. გიგი მეწევა და მეკრიჭება
-რატო არ იყავი მართლა წინა ლექციაზე... გიკითხა
-რაო რა თქვა...
-კონკრეტული არაფერი...
-აბა როგორ მიკითხა
-თვალებით გეძებდა..დიდხანს შეჩერდა შენი გვარი რომ ამოიკითხა და მთელი დარბაზი მოათვალიერა. გეძებდა რაა
-რატომ უნდა მოვეზებნე
-უღიმღამოდ წაიკითხა ლექცია სხვათაშორის...გვაკლდი მარიამ. შენს გარესე ანატომიის ლექციას მუხტი არ აქვს.
-ნუთუ არ გბეზრდება ეს გაუთავებელი ღლაბუცი ამხელა კაცს
-მე? ხო არ გაგიჟდი სერიოზულად გეუბნები. გოგონებმა რაღაც უთხრეს სადღაც მივდივართ და გეპატიჟებითო თუ რაღაც და ისე გახედა მგონი ცისფერია იცი? იქნებ მე ვეჩალიჩო და დამიწეროს ქულა ჰა?
-მაგაზე დიდი სისულელე ცხოვრებასი არ გითქვამს...ყოჩაღ! რა ცისფერი ავად ხო არ ხარ !
-შენ რა იცი იქნებ კარგა დმალავს ...აბა ამდენი ნაშა მეხვეოდეს თავს და არცერთს გავუღიმო?
-მისი სამსახური თუ გახსოვს! რ აუფლება აქვს თავისზე რამდენიმე წლით უმცროს სტუდენტებს ეფლირტაოს და მითუმეტეს რომანი გააჩაღოს . მაშინვე გაუსვებენ სამსახურიდან - ისე ვბრაზდები თითქოს მე მეხებოდეს
-კაი დამშვიდდი ...
-მშვდიად ვარ !
-გეტყობა-ისევ იცინის და აგრძელებს-ხო მოკლედ ასე იყოოო და რას მოვაყოლე ეს ამბავი? ა ხო მოგვიანებით იმართება წვეულება პირველკურსელებისთვის რა...დეკანატი აწყობს. შუალედურიც მოვილიეთ და მოკლედ რესტორანსი მივდივართ.ლექტორებიც არიან დაპატიჟებულები და ხო წამოხვალ? პარასკევს გვითხრეს და შენ რო არ იყავი
-არ ვიცი არამგონია...
-აუცილებელია!
-რატომაა აუცილებელი რას იგონებ...მეყო ქეიფები.ათასი საქმე მაქვს...ელიტის ნერვები არ მაქვს ხომ იცი არა?
-აუ კაი რა მარიააამ...ასეთ ამინდებში რა საქმე გაქვს სულ წვიმს
-სახლიდან გასვლა არ მინდა ზუსტად მაგიტომ...ძილის ამინდია. მხართეძოზე ძილი კითხვის შემდეგ შესანიშნავია
-გამიგია...გამომიცდია,მაგრამ მაინც უნდა წამოხვიდე
-არ ვიცი...ვნახოთ
თამუნამ ცალკე ამიკლო სახლში მივდივართ მე და ჩემი კურსელები შენც წამოდიო. მამაჩემმა რა გინდაო იქო, დედაჩემმაც რა საჭიროა დაისვენე სახლშიო . როგორ წახვალ ვინ წამოგიყვანსო არ ვიცნობ მე მაგ შენს კურსლებსო,ათასი ვინმე იქნებაო ყველა უცხოო და შუაღამეს რატო უნდა იბორიალოო მაინც ვერ გაერთობი უცხოებთანო და მოკლედ გადაწყვეტილება არწასვლის შესახებ გამყარებული მქონდა .
როგორც კი შევედი აუდიტორიაში მაშინვე მომიჯდა გიგი
-ხომ მოდიხარ ხვალ? ყველა უნდა იყოთო დეკანმა
-რატომ?
-აბა მე რა ვიცი
-მართლა ეგრე თქვეს თი მატყუებ
-რატო უნდა გატყუებდე ...ვიღაც სტუმარი იქნებაო და სასურველია ყველა იყოთო ნუ არ მოგკლავენ,მაგრამ ...მოკლედ წავედი მე მოვიდა ლექტორი იმედია საღამოს გნახავ
ბოლოს გადავწყვიტე წასვლა ,მართალია ვერ ვიტან ამდენჯერ გადაწყვეტილების შეცვლას და ყოველთვის ცუდად სრულდება ეს ამბავი ,მაგრამ მაინც წავედი.
რესტორანში რომ შევაბიჯე და სეკრებილ საზოგადოებას მოვავლე თვალი წამსვე ვინანე იქ მისვლა. ეს პირველი და ყველაზე მარტივი ამბავი იყო. ერთადერთი გოგო ვარ რომელიც რესტორანში თან ასეთ დროს მიდის უმაკიაჟოდ, ღია ფერის ტუჩსაცხის ამარა ისიც იმიტომ რომ ამ ქარების გადამკიდე ტუჩები გამიუხეშდა , აცვია უბრალო კაბა არც მოკლეა, არც გახსნილი, არც მკერდმოღეღილი ვარ არც ზურგი აქვს ამოღებული და საერთოდ რა საოცარი შეგრძნება ყოფილა როცა ხვდები რომ განსხვავებული ხარ . არა აქამდეც ვიცოდი ეს ,მაგრამ ახლა აშკარად შევამჩნიე. იმედი მაქვს არ ჩამქოლავენ ჩემი ტონალურში ამოვლებული კურსელები,რომლებიც ათასჯერ ჩემზე ლამაზები არიან და ამდენი მაკიაჟით რატომ იმძიმებენ კანს ვერ ვხვდები. ხო სად გავჩერდი? მოკლედ ჩემები რომ შევნიშნე და ხელიდ ამიქნია გიგილომ იქეთ წავედი
-როგორ გამიხარდა შენი დანახვა ხო არ იცი რა...- ისე მკოცნის გიგი ლოყა მეწვის
-რა ხდება?
-მაგარი ბანძ სიტუაციაა ამათ კიდე ტვინი მო...შეჭამეს -ჩუმად მეუბნება და სახეს მანჭავს
-რატოო ?- ვერ ვიგებ რაზე ამბობს მერე გოგონებს ვუყურებ რომლებიც ათვალიერებენ სხვა სტუდენტებს და გაცხარებით საუბრობენ იმაზე თუ ვის როგორი კაბა აცვია , როგორი მაკიაჟი უკეთია. ვინ ვისი შეყვარებული,საყავრელი, ნაშა და ამასთან ერთად ლექტორებზე საუბრობდნენ -აჰ რა თქმა უნდა გასაგებია თქვენი მდგოამრეობა ბატონო გრიგოლ! და ვინ ამბობდა რომ აქ ყოფნა აუცილებელი იყო? რატომ ვარ აქ? - იწურება წამში და თავზე ხელს ისვამს
-აუ მეგონა კაი პონტი იქნებოდა...ვინმეს გავიცნობდი ახალს რამე პონტში გავიჩითებოდი რა და აქ უცხოს ვერავის ვხედავ
-ყველას იცნობ და რა გავაკეთო?
-ყველას არ ვიცნობ ისე აი თამარას კურსლებს არ ვიცნობ შენ?
-არც მე
-რა იყო გოგო რა მოსაწყენი ტიპი ხარ !
-ნახევარ საათში წავალ... დეკანი მოვიდა უკვე?
-არა მობრძანდება მალეოო თვითმართველობის დიდმა პრეზიდენტმა
-ეგ რომელია?
-აუუ შენ ვაფშე ტყემალზე ხარ და ბალს ჭამ ხო? ერთი მაგაზე გიჟდება მთელი უნივერსიტეტის სვეცკობა გოგოები და მეორე ჩვენს ანატომიაზე
ანატომიაო რო თქვა სიცილი ვერ შევიკავე. ისე რეალურად ყველა პატივცემული, ანატომიის ლექტორი, მონსტრი, დემონი დაახლოებით ასეთს ეძახიან და სახელით არავინ მიმართავს .
-მოკლედ ჩვენი თვითმართველობა კოტიკოო ჩვენი ანატომიისგან განსხვავებით არცერთ გოგოს მაზავს ,მაგრამ არ ხსნიან თანამდებობიდან რადგან რექტორის შვილია რა ... ახლა ვაფშე რატო გეჭორავები ამაზე ვიცი შენ არ მიაქცევ ყურადღებას ეგ ეგრევე შეგამჩნევს და ჩალიჩი რო დაგიწყოს წინასწარ რო იცოდე რა
-აგიწყვია მოკლედ მთელი ისტორია...
-აუ რა მაგრა გკიდია შენ მთელი საკაცეთი?- ახარხარდა და ისევ დამანჭა სახე ვიღაცის დანახვისას
-ვის უყურებ გიგლიკო?
-ნუ მეძახი გოგო ეგრე ! გაგებუტები იცოდე... იმ მანჭია მაკაკას ქეთას
-რა მიმართვაა...გოგოს როგორ ეძახი ეგრე
-არაა თუ ნახე პროსტა როგორ იქლანჯება...თავისი თავი ჰგონია ყველაზე ქუულ არსება დედამიწის ზურგზე .
-შენ გიყვარს თუ მოგწონს ეგ გოგო
-რაა? რა სისულელა ...საიდან მოიტანე მე და ის? ის ის როგორ უნდა მიყვარდეს
-რატო არ უნდა გიყვარდეს -ისე აელეწა სახე და ისეთი სისწრაფით გადაუშვა ყელში სასმელი შეემსინდა არ დამხრჩვალიყო
-გოგო ხარ და მაინც ცუდად გაიგებ და საერთოდ ...იმიტო ვერ გეტყვი რო დამიწყებ ახლა ეს აზიატებიო, ეს უაზრო მენტალიტეტიო ამიტო საერთოდ ჩუმად ვარ ! -რა საყვარელია ეს ბიჭ ხანდახან მინდება ჩავეხუტო ,აი ისე როგორც სანდრიკოს ჩახუტება მინდება ხოლმე რამე საოცარს რომ მეტყვის. - რატო მიცინი მარიჩუი?
-საყვარელი ხარ იცი?
-ოფ ქორს აი ნოუნ ით - იჯგიმება მე კიდე სიცილს ვერ ვიკავებ მის ვითომ ინგლისურზე-.თან ვიღაც ახალ შემოსულ გოგოს ისე აყოლებს თვალს და თან თავს ლამის ყელი გადატყდა
-არ წაიქცე ბიჭო
-ვაიიიჰ ეს ვინ იყო? ფეხების ოპერაციასაც აკეთებენ გოგო თუ ეს ორი ნამდვილად მაგისია ნეტა- ჭორიკანა ქალივით ჩუმად მეუბნება და ისევ ვიცინი . ბოლოს ვეღარ სევიკავებ თავს და ავხარხარდები- უკანა ორი ბურთი ,კალათბურთის ბურთი აშკარად გაკეთებულია
-მომავალო პლასტიკურო ქირურგო ...საიდან იცი ეგ შენ?
-იმდენს გამოუვლია ჩემს ლამაზ თითებში ეგ არ ვიცი? აბა რა ვიცი
-აუუ გიგიკოოო მაგიჟებ ...
-მღალატობ? თან ამასთან? - თამროს ხმა რომ მესმის და ჩვენ შორის დგება. გიგი წარბებს კრავს და ისე უყურებს ჩემს თამარას
-ოოჰ იმდენ ხანს იპრანჭებოდი ქალბატონო ვეღარ გამოაღწიე ხომ?- ხელს ხვევს და თამროს წამოკიდებას ცდილობს,მაგრამ ნურას უკაცრავად ჩემი თამრიკო ასე მარტივად კი არ ეჩხუბება ყველას-მაინც ისეთი ხარ როგორც ყოველთვის
-შენც მაგიტო გაიჩითე ჩვეულებრივი ზმანით რო ისედაც იცი არავინ მოგაქცევს ყურადღებას ხომ?
-უი უი ორი შხამი ერთად...განსხვავებული მინარევებით.მე შენ გოგო ბულკი მგონიხარ...მარმელადი და შაქარყინული და ამაზე უარესი არ ყოფილა?- ჩემკენ ისვერს თითს და თამუნაც მსუბუქად კისკისებს
-წავალ ახლა მე ჩემებს მივესალმები და მოვალ მერე ისევ...- გიგის თვალს უკრავს და მიკუსკუსებს. ჩემი ლამაზი გოგოოო იცის ზუსტად როგორ უნდა გამოიყურებოდეს კარგად ...ზღვარი დაიცვას და არც ძალიან გადაპრანწული იყოს და არც ჩემსავით გიჟივით გამოვარდნილი .
მეც ვავლებ საზოგადოებას თვალს. ბევრი ნაცნობია,ზოგი უცნობი. ძირითადად ლექტორებით ვინტერესდდები და ცნობათა ბიურო გიგიკოს ვეკითხები ინფორმაციას. არა ალბათ ჩვენც ვჭორაობთ,მაგრამ მე მხოლოდ სტატუსი მაინტერესებს.
-ხოდა მოკლედ ესენი ყველანი გვასწავლიან ჩვენ ადრე თუ გვიან... ესენი გაგვიმწარებენ სიცოცხლეს! სიცოცხლის გამწარებაზე გამახსენდა ნეტავ ჩვენი პატივცემული არ მოვა?
-ეგ როგორ არ იცი შენ! ალბათ მოვა ... რატომაც არა - პირველად ვფიქრდები რომ ისიც უნდ ამოვიდეს. პირველად ვნახავ ასეთ გარემოში, ნეტავ სულ ისეთი სერიოზულია თუ ახლა მაინც მოიქცევა თავისუფლად.
გიგი მტოვებს,ვიღაც ნაცნობი დაინახა და წავიდა. გოგონები მესაუბრებიან და მეც ძალაუნებურად ვერთვები განხილვაში. ბოლოს ვეღარ ვისმენ და პირდაპირ ვახლი სათქმელს
-ახლა ჩემზეც თქვით ერთი ორი სიტყვა...იქნებ უკვე განმიხილეთ,მაგრამ მეც გამაგონეთ და მერე დაველოდოთ ახალ მსხვერპლს
-კარგი რა მარიამ...აბა როგორ გავირთოთ თავი.აღიარე რომ იმ კაცების მუსუს , პლასტიკური ქირურგიის პირველად აღმომჩენს იმდენად მოკლე კაბა აცვია ყველა ბიწი დადორბლილი უყურებს ...
-არ ვიცი ...ბიჭის აზროვნებას ვერ ვწვდები
-შენზე რა უნდა ვთქვა არასდროს იკლავ თავს მაკიაჟის გამოყენებით საერთოდ იცი რა ხილია?
-არ ვიცი...
-ნუ მოკლედ არც გეტყობა ბევრი არაფერი...უბრალოდ ცოტა რამე რომ წაგესვა უფრო ლამაზი იქნებოდი ახლა თითქოს რაღაც გაკლია...ნუ საჭორაოდ არ გამოდგები რა თემას გვიგდებ- ხელი აიქნია თიკუნამ,მაგარი ტიპია რა ვგიჟდები. შეყვარებულმა რომ დაურეკა და ყველა დეტალი მოუყვა რამდენი წიქა დალია, იცეკვა თუ არა. სად იდგა და ვინ უყურებდა მეგონა გული წმაივიდოდა.
-ეს სულ ასე გაკონტროლებს?
-აუუ რა გავაკეთო ღელავს ჩემზე... განა ბრაზდება და რამე
-არა სულა რ ბრაზდება იმხელა ხმაზე ღრიალებდა ამასწინათ რაღაც სისულლეზე მეგონა მობილურიდან გადმოხტებოდა - თეკლამ თვალები აატრიალა და თიკუნაც მოიღუშა
-მიყვარს და რა გავაკეთო ასეთი ხასიათი აქვს! აბა შენი ბიჭი რომ არ ინტერესდდება საერთოდ ეგაა კარგი?
-ახლა სანამ დახოცავთ ერთმანეთს ტურნირის გამო „ვისი ბიჭი უფრო ფსიხია“ თემა შეცვალეთ
-მერე გვიკვირს რატომ არ გყავს ვინმე...ისეთი მწარე ხარ და ისეთი არასტანდარტული ვინ გაეხვევა ამ შარში
-ჩემი ინტერესის სფერო არ ეხება ბიჭებს...მხოლოდ სწავლას და როცა მომინდება თავსატეხის გაჩენა სახელად“შეყვარებული“ ვიპოვი ვინმეს არ იდარდოთ თქვენ...
-მოვედი... გაგაბრუეს ხო ამათ- გიორგი მოდის ამჯერად და გოგონებიც იწყებენ ბუზღუნს
ასე გავიდა დაახლოებით 40 წუთი შემდეგ კი პატივცემული დეკანიც გამოჩნდა. მოგვესალმა მოგვილოცა დაგვიანებით ცხოვრების ახალ და საინტერესო ეტაპზე გადასვლა. უნივერსიტეტზე ისაუბრა რა საოცარი გადაწყვეტილება მივიღეთ როცა ამ კონკრეტულზე შევაჩერეთ არჩევანი,მოკლედ რაც უნდა ეთქვა ყველაფერი ჩამოარაკრაკა და შემდეგ დავსხედით . მაგიდა სიე ლამაზად იყო გაწყობილი თითის დაკარება დაგენანებოდა. საერთოდ გამიკვირდა ალაფურსეტი რომ არ იყო ...
თამარა დამიბრუნდა, ჩემ გვერდით მოკალათდდა.მეორე მხარეს გიგი მიუჯდა და ორივე ერთად საოცარ სინთეზს ქმნიდა. იმდენად კარგ განწყობაზე დავდექი მათი დამსახურებით რომ შექმნილი გარემო აღარ მოქმედებდა. მალევე დაიწყო გართობა, კლუბურიმუსიკა,განათებები და კოქტეილები .მოკლედ კარგი იყო ყველაფერი პირველი ორი საათის განმავლობაში. თამარასთან ერთად ვცეკვავდი. ჩემი ჯგუფელებიც იქვე იყვნენ, სიმღერა რომ შეწყდა ,დავმშვიდდით და ყველაფერი განათდდა შემდეგ დავინახეთ დეკანთან და რამდენიმე „უურჩხულეს“ ლექტორთან მდგომი მიშო დაშნიანი. ძალიან მშვიდად რომ საუბრობდა და ქალები ისე უღიმოდნენ დნებოდნენ ასკარად. ვინ აინთებოდა თუ არა ჩემ გვერდით მყოფი ,მითუმეტეს ისეთი ღიმილით გამოხედა მიშიკომ ლამის მეც ამეწვა მხარი თამარა ისე წამოხურდა
-ამას ...ის ...ისაა იქააა ახლა და ამას ეკურკურება ის ორი ცნობილი ესმაკი ...უცოცხო ალქაჯები არიანო რომ ამბობენ თუ ჩემი ორი თვალი მატყუებს
-მზერა გაქვს არწივს შეშურდება ტამარა
-როგორ ეკურკურებიან თუ ხედავ.. ეს დემონი როგორ მოხვდა მეექვსე კურსზე ჩარჩენილი საგნების გარეშე გასაგებია უკვე. უსირცხვილო და უნამუსოა-თქო რომ ვამბობდი არ გჯეროდა
-და რას ხედავ ისეთს? სადაც შენ დნები ამ საყვარელ ორ გაუთხოვარ 50 წლის ქალს რომა რ მოეწონოს ხომ იქნებოდა გასაოცარი
-ჭრილობაზე რომ მარილს მაყრი ხვდები? არა ნახე უყურე ... როგორ მოეფერა ხელზე .მოვკლავ იმ ქალს იქამდე სანამ ჩვენთან შემოვა და დავისვენებთ ყველანი! როგორ გაბედა
-აბაა როგორ გაბედა როგორ..>შენ დემონს როგორ შეეხო
-დიახაც არ აქვს უფლება არავის- პატარა საყვარელი ბავშვია ამ წამს და მეღიმება.ჩემი საყვარელი გოგოოო -არა ეს ამხელა დეკანი ქალი რამ გადარია მაგას მაინც ჰყავს ქმარ-შვილი. მისი შვილია მიშოს ტოლი
-დავსხდეთ ან ვიცეკვოთ თორე ცუდად არ გამიხდე მეშინია
-რ აიყო შენი ლექტორი არაა და ერტობი ხო ჩემი საცოდაობით
-თამარააა ნუ გამაგიჟებ ახლა...წამოდი ვიცეკვოთ- გიგის ვიჭერ უცებ ხელს ვავლებ ორივეს და საცეკვაოდ ვუსვებ.გიგი როგორ გამაზავდა ამ ამბავს თამარა წააკუსკუსა და ისე სიცილ-კისკისში კი მიიქციეს ყურადღება. ატრიალებდა და აფრიალებდა თამრიკოს ნუ ცეკვის ფარგლებში ,მაგრამ მიშო ცეცხლს ისროდა გეფიცებით. ვაი საცოდაო მარიამ ეს რა ჩაიდინე, ახლა ამან თუ მართლა ისე ველურივით ქცევა დიაწყო როგორც თამუნა ამბობს მერე სადმე მიიმწყვდია ჩემი საწყალი გრიგოლი და ამოხადა სული ცემაში ხომ იქნება შენი ბრალი არა? მიდი ახლა ეცეკვე შენ ...არა ნაბიჯს არ დგმას. ისევ აგრძელებს საუბარს, შემდეგ სხვა საზოგადოებაში ინაცვლებს, აშკარად ყველა სიხარულით ხვდება, ბოლოს ახალგაზრდების ჯერი დგება გოგონები ისე ტკბებიან როგორც დათვი თაფლის დანახვისას და ცოტა აკლია მისიკოს რომ არ „გადასანსლონ“ ერთად.
მგონია რომ მთელი საღამო თამარა ,მიშიკოს დუეტით ვიქნები გატაცებული ლექორი რომ ჩნდება ჰორიზონტზე. ყველა ქრება და რჩება მხოლოდ ის, პირველი ორი წუთი როგორც ყოველთვის.შემდეგ სხვები ბრუნდება, ყველაფერი ისევ აღქმადი ხდება, გულისცემაც მესმის და საერთოდაც აზროვნებაც შემიძლია! შემიძლია აბა რა მერე რა რომ ასეთი მოხდენილია,მერე რა რომ ასე მკლავს მისი გადადგმული თითოეული ნაბიჯი,ყველა სმინდა თვალები დავთხარო ვინც უყურებს ნერწყვის ყლაპვით. შინაგანი ალქაჯი იღვიძებს და ათას საშინელებას ვფიქრობ, ალქაჯთან ერტად შინაგანი ქალღმერთი ფხიზლდება ინთება და მინდება ლექტორთან გავჩნდე განიერ მხრებზე ხელები მოვხვიო და მისი სურნელი შევიგრძნო ახლოდან . მის კოცნაზეც არ ვიტყოდი უარს, ყელში ცისფერ ძარღვზე ვაკოცებდი ერთს და მერე ალბათ მოვშორდებოდი.
-რაოო ჩიტო აღარ ხარ ჭიკჭიკის განწყობაზე?
-თამარა გეყოფა...ხომ იცი რომ აგდავწყვიტე დისტანციის დაცვა. ისე მოვიქცევი როგორც სხვა ლექტორებთან
-ჰო ჰო როგორ არა...ერთად რომ არიან ის ორნი თუ ხედავ. აბა არ ვიცნობო მიშომ მოგვატყუა?
-როდის მოუტყუებიხარ...ვერ ხედავ ახლა გააცნეს ერთმანეთს
-ყველაფერს ვხედავთ ,მაგრამ სიტყვებიც რომ მემსოდეს საოცარი იქნებოდა
დიდხანს მიშტერება უკვე უზრდელობაა და საერთოდ არ მაწყობს გასტერება ახლა . გადამაქვს ყურადღება და მხოლოდ შიგადაშიგ ვუყურებ ისიც მხოლოდ ლექტორს. სვამს,ლაღად იღიმის. საუბრობს ,მაგრმა არ ცეკვავს. არც გოგონებთან არშიყობს.
-ვიცეკვოთ ...-თამარას ისევ მივყავარ. ჩემ გოგონებთან ერთად ვცეკვავთ ...ისეტი მელოდიაა სხეულს ვერ ვიმორჩილებ,მუსიკა მიმონებს როგორც მჩვევია და ლექტორი კი არა არაფერი მადარდებს სიამოვნების გარდა . ვიღაციც მწველ მზერას ვგრძნობ და არ მსიამოვნებს, ვიცი რომ ის არ მიყურებს .ან იქნებ მიყურებს ,მაგრამ მეორე მზერა უფრო იქცევს ყურადღებას ვიხედები და ვხედავ იმ ბიჭს გიგი რომ მეუბნებოდა. ისე მიყურებს ყველა სიტყვა მართლდება რაც მასზე მოვისმინე, გულისრევის შეგრძნება მიჩნდება, მინდა გავჩერდე,ა რ მინდა საერთოდ მიყუროს. მეზიზღება როცა ისე მიყურებენ როგორც ხორცის ნაჭერს რომელზეც სამოსის სემოხევა სურთ და შიგნით დამალული ფორმების შესწავლა. იქნებ მეჩვენება და უბრალოდ გიგის სიტყვებმა იმოქმედა, არ შეიძლება ასე შეიქმნა ადამიანზე წარმოდგენა !
ცეკვის დასრულების შემდეგ ბავსვებთან ერთად ვდგავარ. თამარაც ჩვენთანაა..მიშოს ვუღიმი და ისიც ჩვენკენ მოდის. მკოცნის ნაზად როგორც იცის ხოლმე და ვმშვიდდები რაღაცნაირად.
-საღამომსვიდობისა - ყველას ესალმება და ფრთხილად მადებს წელზე ხელს ისიც ცოტა ხნით შემდეგ თამარაზე აჩერებს მზერას და ისევ ბავსვებს უბრუნდება- მარიამს წაგართმევთ ცოტა ხნით
-სად მივდივართ?
-ვიღაც უნდა გაგაცნო... ეს ქალი მომავალ სემესტრში გასწავლის-ჩუმად მეუბნება და ლექტორების საზოგადოებისკენ მივყავარ. თავს უხერხულად ვგრძნობ,არ მიყვარს როცა გამორჩეული ვხდები ....მორცხვი ვარ ამ დროს და ამას ვერ ვიტან.იქ იმდენი ვინმეა-დამშვიდდი არ შეგჭამენ
-არ მინდა რა... თამარას ვერ გააცანი?
-თამარას არ დასჭირდა ამათი ცნობა ... აუ მარიამ ნუ ახურებ- მიცინის და საფეთქელზე მკოცნის .შემდეგ უკვე მათთან ვართ
-ვინ მოგვიყვანე ამჯერად მიშო?
-კიდევ ერთი ნიჭიერი სტუდენტი უნდა გაგვაცნო?-კიდევ ერთიო? ანუ სხვებსაც უწევს კონსულტაციას თუ რა ...
-ყველასგან გამორჩეული ამჯერად....არ ვაჭარბებ ! -მშვიდად ამბობს ,ისევ ისეთის ერიოზული გამომეტყველებით - მარიამ სიხარულიძე ,მიზანდასახული და პერსპექტიული გოგონა
-როგორ მოხდა რომ შენ ამდენ სიტყვას იყენებ ერთის დასახასიათებლად...არ იყო საჭირო ჩვენ ისედაც ვიცით რომ ტყუილად არ გამოიჩენდი ინიციატივას-დეკანი ამბობს და ხელს პირველი მიწოდებს-იმედი ამქვს ისეთივე წარმატებული იქნები როგორც მიშოა და ისევე გვასახელებ როგორც მან
-მიშიკო ნუთუ ეს გოგონა უბრალოდ ნაცნობი არ არის შენთვის- ამ ქალს მოვკლავ რა დროს ეს იყო ახლა! მიშო მიშველე რამე..ისე გამომიყვანე აქედან როგორც შემათრიე - ვუყურებ ის კი ისევ ისეთი მშვიდია
-უბრალოდ ნაცნობი ნამდვილად არ არის ქალბატონო მაკა ,თუმცა არც ის ვინც თქვენ გგონიათ!
-მაკა კარგი რა... არ იცი რომ მიშო სხვა მიზეზის გამო არ გაგვაცნობდა ამ გოგონას?
ქალები მორიგეობით საუბრობენ. გაცნობა და სახელების თქმა არც უცდიათ,თითქოს ყველა უნდა მცოდნოდა. ისეთი დაძაბული ვიყავი, ყოველ სიტყვას ვაკვირდებოდი რას ვიტყოდი და იმასაც ისინი რას ამბობდნენ. მაქსიმალურად ვცდილობდი ჩემი ლექტორის მზერა ამერიდებინა, დიდად არც იკლავდა თავს ჩემი ცქერით.
-დამიანე გვეტყვის როგორი გოგონაა მარიამი...ჩვენგან მხოლოდ ის ასწავლის - დეკანი აცხადებს და ყველას ლექტორზე-დამიანე... სახელიც როგორი უცხო და ლამაზი აქვს. კარგია აქამდე რომ არ გამირკვევია . ახლა კიდე ერთი პლიუსი მიემატა უმნიშვნელო ,მაგრამ მაინც. რა დროს ესაა ჯანდაბაა ! ვხოცავთ ერთმანეთს, ლექციაზე მიმწარებს სულს და კარგს რას იტყვის. მიშოს ის ემოვუჭირე ხელი მკლავზე მოვტეხე მგონი ხელი. როგორ შევარცხვენ ახლა...ის ისაა გონება უნდა დავკარგო მისი ხმა რომ მესმის. ასე არასდროს მინერვიულია მისი სიტყვების მოსმენის მოლოდინში
-მიშოს , როგორც ჩანს არჩევნის გაკეთების ნიჭი აქვს! მარიამი ერთ-ერთი გამორჩეული სტუდენტია კურსზე ... სხვას ვერაფერს გეტყვით , მიშო უკეთესად იცნობს აშკარად -ამას რომ ამბობს მგონია რომმმზერით მკლავს. რატომ არ მიკეტია მაკიაჟი,რატოოომ ახლა რომ დავკარგე ფერი ხომ ვერ გაიგებდა ვერავინ! ცუდად ვარ...ძალიან ცუდად ვარ !
-მე არ გამაცნობთ ამ მშვენიერებას?- ის ბიჭი რომ ჩნდება არსაიდან სულ მთლად ვიბნევი.მგონი კოტეო ასე თქვა
-კონსტანტინე ... გაიცანი მარიამ სიხარულიძე - ერთ-ერთი აცნობს ჩემს თავს ისიც ჩემს ხელს იღებს მკოცნის ხელის ზურგზე და ისეთი შეგრძნება მაქვს რომ რარაც ბანალური ფილმის მონაწილე ვარ.
-სასიამოვნოა მარიამ..სახელიც როგორი ლამაზი გაქვს
-ჩემთვისაც ...- ხელს ვაცლი ისე რომ მთლად უხესადაც არ გამოჩნდეს და მიშოს ვუყურებ რომელიც ყბებდაჭიმული უცქერს ამ უკანასკნელს
-მიშიკო აქამდე რატომ არ გამაცანი მარიამი?
-შენი გაცნობა არ სჭირდებოდა და იმიტომ!- ისე მიახალა ლამის სიცილი ამიტყდა- დაგტოვებთ ჩვენ ...
-რა თქმა უნდა საყვარელო...აბა კარგად წარმატებებს გისურვებ
-ნახვამდის ...სასიამოვნო იყო თქვენთან საუბარი-ვიღიმი და მიშოს მივყვები-რა იყო ეს...ამისთვის გეფიცები თამუნას ხელში დაგტოვებ....ახლა როგორი გაბრაზებული იქნება წარმოდგენაც არ მინდა. მეც მეჩხუბება ...
-ეგოისტია თუ რატომ! არ უნდა შენი წარმატება დავიჯერო? ისინი არცერთი ასწავლის მაგას.ნუ მახსნევინებ გთხოვ
-მაინც გაბრაზდება...შენ არ გაინტერესებს ხომ?
-არ ბრაზდება,იბუტება...გაბუტვები კი მახალისებს და არ მანერვიულებს-მეუბნება და მაგიდდიდან ჭიქას იღებს. სვამს და უკან იყურება იქეთ საიდანაც კოტე გვიმზრს .ჩუმად ბურტყუნებს რაღაცას.მერე მიყურებს- მე გავდივარ...დროში ვიწვები და შენს დაქალს უთხარი მეტჯერ იმ შენს ტინგიცას აღარ ეცეკვოს თორემ ამაღამ მარტო არ იქნება სახლში- მიბარებს და მიდის. თამუნას არ ნახავს? არც დაელაპარაკება? ასე როგორ მიდის. რა გიჟია ესეც , მართლა დემონია რა!
თამარას ხელს ვკიდებ და გარეთ გამყავს
-სად მივდივართ
-ნუ მებუტები რა...მე რა ვიცოდი სად მივყავდი !
-არ გებუტები...შენ რა შუაში ხარ ის ყურადღებას არ მაქცევს ისევ იგივეს აგრძელებს ითამაშოს და იყოს.კარგია რომ წავიდა...
-იმათ გამაცნო ვინც მე მასწავლის...ვერ წარმოიდგენ როგორ დახვდნენ. ეტყობა სხვა ვირაცეებიც გააცნო ასე ადრე. ტიპი ავტორიტეტია და ასკარად უყვარს ყველას შენ კიდე უზრდელიო,ქუჩისბიჭიო ხეპრე და რას არ ეძახი.
-დიდი ამბავი... უზრდელიცაა, ველურიც და სწავლობდ აკიდეც ალბათ !
-აუუ თამუნა როგორ იცი ხოლმე რომ გაიბუტები
-გული მეტკინა..ყურადღება არ მომაქცია საერთოდ. არა ერტი საქმე კი გააკეთა ,მაგრამ რატომაა უფრო კარგი მეგობარი ვიდრე ..
-ვიდრე რა
-არაფერი...პრინციპსი ვინ ვარ არც შეყვარებული და არც არავინ- ისე უცრემლიანდება თვალები მგონია რომ მალე იტირებს...-შევიდეთ რა ვიცეკვოთ გავერთოთ თორე მალე კი უნდა წავიდე
-დამიბარა რაღაც...მეტჯერ იმ ტინგიცას აღარ ეცეკვოს თორემ ამაღამ მარტო არ იქნებაო
-რაოო? ეგ ეგ მონსტრი..ლუციფერი ესმაკი რგოორ ბედავს.ცეკვას მიკრზალავს? სადაა მერე რატომ წავიდა. ძალიან გაიგებს ვიცეკვე თუ არა. ახლა საერთოდ არ დავჯდები. გიგიზე ეწვიანობს ბიჭი..კი არ ეჭვიანობს გიჟი ხისთავიანი სვანია და იმიტომ ! -უცებ იფოფრება..გამოცოცხლდა მგონი. მოკლედ არ არის და მაინც ახერხებს ამ გოგოს ხასიათის სეცვლას ვგიჟდები !
შენობაში ბრუნდება და ცეკვას იწყებს. მართლა არ ცერდება, მეც არ ვტოვებ ,ნუ სანამ ფეხზე დგომა შემიძლია მანამ. შემდეგ თამარა მეკარგება თვალთახედვიდან და მარტო გავდიავრ სუფტა ჰაერზე თორემ სიგარეტის კვამლი ეს განათება და ხმაური უკვე ცუდად მოქმედებს. თამარას მოვკიდებ ხლეს დ ამალე წავალ აქედან. დედაჩემსაც უნდა დავურეკო თორემ ვიცი არ ძნავს და ათას საშინელებაზე ფიქრობს,ნეტავ მეორე თუ არსებობს ასეთი მშობლები სადმე.
-ხო დე სახლსი ხარ უკვე? ამდენ ხანს რას აკეთებ რა ხდება მანდ?
-არა ჯერ არ წავსულვარ...მერე მოგიყვები ყველაფერს. რომ მივალ დაგირეკავ...მალე წავალ მაქსიმუმ ერთ საათში სახლში ვიქნები
-კარგი დე ..>ჭკვიანად გკოცნი
-მეც გკოცნი დე...
მობილურს ვთიშავ და ჩანთასი ვდებ.
-ჭკვიანი გოგო...დედიკოს ელაპარაკე? - ეს საიდანღა გაჩნდა. რა უნდა ვერ გავიგე ! - მიშოს დამსახურებით საუბარი ვერ მოავხერხეთ ნორმალურად... სამედიცინოზე სწავლობ ხომ?პირველკურსელი ალბათ...ძალიან გიჭირს ხომ?შემიძლია დაგეხმარო ყველას ვიცნობ არ მოგერიდოს
-არ არის შეწუხება საჭირო კოტე ...მარიამი დამოუკიდებლადაც ართმევს თავს ყველაფერს...დახმარების გარეშე-კონსტანტინესგან თავის დარწევაზე რომ ვფიქრობდი და საგრძNობლად რომ შეამცირა მანძილი ჩვენს სორის მხსნელივით მომევლინა დამიანე...რა კარგად ჯღერს ასე მისი სახელი. როგორ გამიხარდა მისი ხმის გაგონება ვერ წარმოიდგენთ. კოტემ უკან დაიხია და სახე დაეძაბა
-ლექტოროოო საინტერესო სვლაა...როგორ თავგამოდებით გიცავს ყველა მარიამ! საინტერესო ვინმე ხარ ნამდვილად - იღიმის მერე ჩემს უკან მდგომს უყურებს და მიდის- მომავალ შეხვედრამდე
აღარ ვიცი შევბრუნდე უკან თუ არა, ვერ ვახერხებ ფაქტია ადგილზ ევარ გაქვავებული. მისი ხშირი სუნთქვა მესმის, ვგრძნობ რომ გაბრაზებულია. არაფერს ამბობს, დამშვიდებას ცდილობს. ვერ ვხვდები რამ იმოქმედა ასე
-ახლა მესმის სურვილები რატომ არ გაქვს...უბრალოდ მეგონა მიზნისკენ გზას სხვა გზით იკვლევდი...შენი ბრძოლის მეთოდში მწარედ შევციდ
-არ მესმის რას გულისხმობთ ...- ახლა ნამდვილად ვერ ვიკავებ ტავს. მისკენ ვბრუნდები ,ღამეშიც კი ანათებს მისი შავი სფეროები. ირონიულად მიღიმის , ქარს მისი რურნელი მოაქვს
-რჩევას მოგცემ ... ორი დიდ კურდრელს შორის ერთი აირჩიე თორემ ბოლოს ორივე გამოგეცლება !
არა არ შეიძლება ასე ვერ წავა...რას გულისხმობს.კურდღლებში ვის გულისხმობს...არა შეუძლებელია ის იყოს რაზეც ვფიქრობ არ შეიძლება ცემზე ასე ფიქრობდეს.ამის უფლება არ აქვს!
-შეუძლებელია რჩევა მომცეს ადამიანმა რომელსაც სინამდვილე ვერ დაუდგენია! რჩევას ვერ მომცემთ იმ საქმესთან დაკავსირებით რომელშიც არაფერი გაგეგებათ - ისე უცებ ვამბობ ყველაფერს ,სიტყვები თავსითავად მიფრინავს . დამიანეს გაჩერებას ვახერხებ , მეტიც ჩემკენ ბრუნდება,ისეთი მზერა აქვს რომ სხეული მიკანკალებს, ეს ნამდვილად არაა სიცივის ბრალი. არც იმ წვეთის წამის წინ რომ დამეცა. ერთს მეორე მოჰყვა,მეორეს მესამე და უკვე წვიმაში ვიდექი. ნაბიჯის გადადგმა არ დამცალდა, ვერც კი მოვიფიქრე შენობაში შესვლა ისე გადმოკვეთა მანძილი და მკლავში მწვდა, თავსიკენ მიმიზიდა ისე სუნტქვადა, ისე მიცქერდა დამფრთხალ ბაჭიას თავად ვგავდი ალბათ- რა ხდება... გაბრაზდით? ახლა რას მეტყვით,რაში დაარწმუნებთ საკუთარ თავს ,რომ გეთამაშებით? აჰ იქნებ იმასი რომ ორი „კურდღელი“ არ მყოფნის და მესამესაც ვიმატებ რეზერვში - საიდან ამხელა გამბედაობა,როგორ ვახერხებ სიევ აზროვნებას და საუბარს, როგორ ვარ ისევ მყარად როცა რეალურად ძალა მეცლება სხეულიდან. იცინის...ისე როგორც მე მიყვარს. მე რომ მაგიჟებს, მრავლისმეტყველი რომაა და რაღაცას რომ ნისნავს ყოველთვის
-წვიმს მარიამ... უკან დაბრუნების დროა- მეუბნება და შენობისკენ მივყავარ. შეიძლება გავგიჟდე! როგორ შეუძლია ასე მქოცევა. წამის წინ შეურაცყოფა მომაყენა ,არაპირდაპირ მაგრამ მაინც. მერე გაიცინა და ახლა არ უნდა რომ დავსველდე და გავცივდე.
გაოგნებული ვრჩები , თამარასთან მივდივარ რომელიც აშკარად მეძებდა
-დალიე?
-ორი ჭიქა როგორ სემატყე
-მივხვდი ... მთვრალი არ ხარ ნუ რელავ- მეღიმება ძლივს
-სად იყავი შენ? წვიმს ხო გარეთ უკვე... აუ როგორ არ მიდნა ტაქსით გასვლა. ამ ცემს კურსელებს კიდე ცოცხალი თავით არ ჩავუჯდები მანქანაში. ისე ვერ ატარებენ და ნასვამები ხომ მიმახატავენ მიანზე ...
-წავიდეთ მალე ხო?
-ხო ... ახლავე წავიდეთ თუ გინდა. მგონი სენი მობილურია - აზრზე ვერ მვოედი რომ მირეკავდნენ. ჩემი ძმა იყო,გავვოცდი და გავვოგნდი. მშვიდა აგდილას გავედი რომ ხმა გამეგო
-რატო არ იღებ ამდენ ხანს?
-რა ხდება რამ გაგახსენა ჩემი თავი
-სად ხარ
-რესტორანსი არ გითხრა დედამ?
-ისევ მანდ ხარ?მალე გამოხვალ
-კი რამდენიმე წუთში...რა ხდება
-არაფერი! ჭკვიანად...-მითიშავს. ეს ახლა ნორმალურია?
საპირფარეშოში გავდივარ უცებ. შემდეგ უკან ვბრუნდები , ბავშვებს ვეუბნები რომ მვიდივარ.თამარაც მოდის და ერთად გავდივართ შენობიდან..უკანასკნელად ვგრძნობ ჩემი ლექტორის მზერას ,ისევ ისე იღიმის თითქმის შეუმჩნევლად, მხოლოდ მე მიღიმის-თქო ზოგჯერ ამასაც კი ვფიქრობ. სისულელეა!
საშინლად წვიმს...ეზოში გავდივართ. ტაქსი სად გავაჩერო წარმოდგენაა რ მაქვს. გზაზე გასვლა მოგვიწევს. სწრაფად მივკაკუნებთ და უცებ ფარები რომ ინთება გაოგნებული ვუყურებ მამაჩემის მანქანას. მეჩვენება ? ის ისაა თამარა უნდა წავათრიო იქეთ რესტორნის ეზოში დიდი სისწაფით მოქრის მანქანა პირდაპირ ჩვენს ფეხებთან ცერდება იქედან კი მიშოს სახეს ვამჩნევ
-ამას რაღა უნდა...არ არსებობს-თამარა ლუღლუღს ასწრებს ის გადმოდის და მკლავში წვდება
-მარიამ ჩაჯექი ... წამომყევი - ჯერ მე მეუბნება მერე თამარას ქაცავს ოდნავ
-მე ..ჩემმა ძმამ მომაკითხა და
-მეც მოვდივარ- უცებ კნავის თამრო და ადგილზე ვქვავდები რა გავეკთო ახლა დავტოვო?
-არსად წახვალ შენ! მარიამი გაყვება სანდროს შენ მე გამომყვები
-მიშო...
-მარიამ -ისე მიყურებს ვეღარ ვეუბნები ვერაფერს ვიცი გაბრაზდება და სისულელეც იქნება, ხომ ვიცი რომ არაფერს დაუშავებს. ისე წვიმს სულ მთლად დავსველდი. სწრაფად მივდივარ მანქანისკენ და ვჯდები-რა გინდა შენ აქ
-ღამის პრველამდე რომ არ დარცენილიყავი ისე ვერ წამოხვიდოდი? რომ გეკითხა არ უნდოდა წამოსვლა
-სანდროოო ჩემ გამო ჩამოხვედი?
-არა შენი მეზობელი ციური უნდა მენახა- თვალებს ატრიალებს და მანქანას ძრავს მე კიდე ვეხვევი და მაგრად ვკოცნი ლოყაზე- მომშორდი გოგო სველი ხარ და ცივი გაქ ტუჩები. რას დაეყუდე იმ წვიმაში
-ყველაზე კარგი ორაგუტანგი ხარ შენ
-დიდი მადლობა...აფერისტკა. ტაქსისტის ყბედობას, მანქანის საშნელ სუნს, უარეს სიმღერას გადავარჩინე და მეაფერისტება
მიყვარს....მიყვარს ეს ჩემი მამონტი ძმა !
.........
ქორწილის მეორე დღეს თავი რომ ავწიე საწოლიდან საათის დანახვა სევზელი მობილურზე და მივხვდი რომ ნახევარი ლექციებისა გაცდენილი მექნებოდა ისევ გავწექი და ძილი განვაგრძე. აი შემდეგ უკვე იმას მივხვდი რომ სეიძლებოდა ახალდაქორწინებულებთან დარეკვა და მცირე გამოფხიზლება. მოუნდათ გენაცვალე მარტო ყოფნა და გაყარეს მშობლები სახლიდან. საქართველოა აქ ვის გაუგია ახალდაქორწინებულების მარტო ყოფნა,ახლა იქ უნდა ირეოდეს ცალკე ბიჭის და ცალკე გოგოს ხალხი. მზითევი აქ მისატანი ბებიას მაინც ...ეგკარგი გამახსენდა მაგაზე ბევრს ვიხალისებ მეც უნდა გავყვე აუცილებლად.
მობილურში უკვე ვიპოვე ჩემი სალუკიას ნომერი, მწვანესაც დავაჭირე და გადის კიდეც. როგორც ქინა მიპასუხა
-იმდენი ხანია გოგო არ მპასუხობ ორი ვარიანტი ამომიტივტივდა წუხელ ვერ გადაურჩი სიზეს და ჩააკვდი ხელებში ან კიდევ წაგლეკა ცხოვრებაში პირველად ორგაზმის ზეაღმატებულმა სიამოვნებამ და ახლა საერთოდ იმდენ ხანს არ მპასუხობ მგონი წუხელს მერე მეხუთე წრეზე მიდის ეგ შენი ნაწამები ტარიელი
-ტარიელი გესაუბრება ზუსტად ...
-ვაააიიი დედააა გამისკდა გული შე კაცო რა იყო ...-ვაიი რატო ვარ ცოცხალი რამდენი რამე ვუთხარი სირცხვილო და ტავის მოჭრა. იცინის თუ რა ჯანდაბაა დამპალი ეს,ვისი ძმაკაცია იმის ბრალია ყველაფერი!-სადაა ჩემი და? შემოგაკვდა ხო?
-სააბაზანოშია...რომ გამოვა ვეტყვი და დაგირეკავს
-არაა არ მჯერა...სებრძანდი და გამაგონე ჩემი დის ხმა. თუნდაც კვნესა ოღონდ მისი ხმა გავიგო და მივხვდე რომ ისევ სუნტქავს
-არასდროს მორჩები ხომ? როდის დაგაჭკვაინებს მიშიკო ერტი სული მაქვს პირველად ჩემს გათავისუფლებას ვთხოვ შენგან
-შენი მისიკოს დასაჭკვიანებელი რა მჭირს ჯერ ეს ერთი...მეორეც მაგან ვინ უნდა დააწკვიანოს და მესამე მაგას ვინ დააჭკვაინებინებს თავს
-უუჰ როგორ მიყვარხარ დაშნი შენ ხო არ იცი ამის გაბრაზების საშუალებას რომ მაძლევ
-რომ გამოვა ჩემი და დამირეკოს იცოდე თორემ მოგაკითხავ მანდ ისე გამოგაცლი ცემს დას მკლავებიდან მეორედ ქალი აღარ მოგინდება - უცებ ჩავყვირი ტელეფონში და ვუთიშავ.
ამის სასაცილო რომ გავხდი...მოსდო ქვეყნიერებას დემონმა იმან.
უნივერსიტეტის გზას ვადგავარ, ბოლო ლექციას მაინც რომ დავესწრო და გავიგო ვინ რა ახსნა ჩემი დის სახეს რომ ვხედავ მობილურზე და მაშინვე ვჩერდები
-ცოცხალი ხარ?
-რა უთხარი ასეთი საბას ერთი საათი რომ ხარხარებდა გიჟია შენი დაო მაგას დაშნიანიც ვერ უშველის როგორ გამიუბედურებს ძმაკაცსო
-ქალო რა დროს ეგაა მითხარი ის რისი მოსმენაც მინდა...თუმცა ისეთი ხმა გაქვს აშკარად ორი ვარიანტი მაქვს ისევ ან ისევ არაფერი გქონიათ, ან კიდევ მეც უნდა ვიპოვო ვინმე და დროულად
-ახლა რამე რომ გითხრა ვიცი ჭკუიდან შემშლი რომა რ გითხრა იდიოტი ვარ და ამდენ ხანს რა ჯანდაბად დავკარგე დრო-თქო მოვკვდები
-გაჩუმდი ერთი არ მჭირდება დეტალები აქ ... როდის იბრუნებს სახლში მშობლებს ბატონი სიძე?
-ამ საღამოს ანუ რამდენიმე საათში მოვლენ ... დედამ გამოვალო
-დაგირეკეს უკვე? უიმე რა იყო რა თითონ როგორც გაწამდა ისე უნდა გაგაწამონ? მე რომ გავთხოვდები ერთი კვირა არავინ დამენახოს ... მეც შეიძლება ანუ მოვიდე?
-ვახშმის მომზადებას ვიწყებ და
-აუუუ აუუუ გავგიჟდები მეზიზღება ყველაა რატო უნდა ამზადებდე ახლა ვახშამს... შენი ბრალია ხომ გითხრა საბამ წავიდეთ სადმეო არააო სეჯექი ვირზე შუა სემესტრიდან ვესად წავალო... ნიშნები გაგვიფუჭდებაო და თუ გინდათ გენაცვალე ისევ ორივეს სტიპენდია .იყავი ახლა სახლში იტრიალე ,იბზრიალე დედამთილს და მამამთილს მიხედე მერე ... საბას ზმაკაცებიც ამოლაგდებიან შენი დაქალებიც შეყარე ხვალვე
-ისე რომ მელაპარაკები თითქოს ამ ყველაფრის წინააღმდეგი იყო
-არ ვარ...მაგრამ არა ასეთ დროს . ემოციურობას კარგავს ყველაფერი ჩემთვის კი იცი რა დატვირთვა აქვს ემოციებს. ჩემს ბულკიტო სიძეს უფუჭებ შრომას
-საღამოს მოდი გელოდები
-კარგი წავედი მეც უნიში ახლა მივედი..გკოცნი
-მეც...
უნიში მისვლის სემდეგ სევიტყე სეხვერრაზე. რესტორანში საღამო ეწყობა თურმე, აუცილებლად წავალ ჩემს კურსელიტოებთან ერთად. იმედია მარიამსაც წავათრევ ის ვიცი უარს იტყვის და აჯუჯღუნდება.
საღამოს ჩემი დაიკოს ახალ სახლში აღმოვჩნდი. კიდევ კარგი ისეთივე ბულკი მშობლბი ჰყავს ჩემს სიძეს როგორიც თავადაა და ჩემი სალიო მშვიდად იქნება,ბედნიერი თავის საბუკოსთან.
რომ მივედი უკვე იქ იყვნენ ყველანი. მზითევიც მათ შორის ანუ ბებოც...აუუ რატო გამოვტოვე ეს მომენტი მოვკვდებოდი სალომეს გაოგნებული სახის დანახვისას რომელსაც ეს ყველაფერი ჩემი ეგონა მე კიდე ბებო დავარწმუნე რომ სჯობდა უფროსი შვილიშვილისთვის მიეცა ყველაფერი მე დავუთმე ანუ...
-საღამომშვიდობისაა როგორ ხართ?-ვიბადრებიდ ა ყველას სათითაოდ ვკოცნი. სიძეს ფერი მიდის ჩემი დანახვისას ვეხვევი და ლოყაზე მაგრად ვკოცნი-ვაჟიშვილის პირობაზე გიმარჯვია გავიგე - ჩუმად ვეუბნები და თვალები უფართოვდება
-ვისი? რისი რა? ჰა?
-რა ხდება რა უთხარი- გამოჩნდა ჩემი დაც და ლოყაზე მაკოცა-მოგკლავ
-რა ვუთხარი არაფერი
-რატომ აქვს ისეთი გამომეტყველება თითქოს სიცილის დაწყება უნდა და რცხვენია გიჟივით ხარხარის
-გავალ მე ხო? უკაცრავად - სალომეს თვალით ანისნებს და ძლივს მოკუმული ტუჩებით გადის.
-როგორ ხარ დაოოო..აბა მოგეწონა მზითევი? - თვალებს ვუციმციმებ წამში ხვდება ყველაფერს ჩემი ჭკვიანი ხელს მავლებს და გავყავარ იქეთ საითაც საბა წავიდა. იმის ხარხარი რომ გავიგე ცუდად გავხდი ..ვიღაცას ელაპრაკებოდა
-დედას გეფიცები მოგკლავ შენ თუ რამე უთხარი რო იტყუები ბიჭო რამე ადამიანური მაინც მოატყუე .... წარმოუდგენელი რა არის? შენ იყავი ვაჟიშილი არ გინდა? ეგ ხოა წარმოუდგენელი აბა რატო ვიცინი რა გიკვირს ...ვერ უთხარი მერე? მოკლედ მოკიდე იმათ ხელი და მოდი აქამდე ...ოოო ძვირფასო ცოლის დავ
-მადროვე უნდა მოვკლა დაგვტოვე მარტო გთხოვ
-კაი რა სალომე ცოდოა ...დაშნიანი ხო იცი როგორ უყვარს ეს სულელი გოგო-ჩუმად ეუბნება და გადის
-ამან ენა როდის ამოიდგა
-წუხეელ... -იცინის და ისე მეუბნება გასვლამდე მერე ხარხარებს ისევ
-აუუ დამპალი იმას ჰგავს ესეც...გატყუებს მგონი ესეც იმისნაირი ცხოველია! უიმეე ესენი რა არის? საწოლზე დაწყობის საბნებს, გადასაფარებლებს, ტეთეულს რომ ვხედავ ყველაფერს მოქარგულს, ახალთახალს და ბწყვილა თვალისმომჭრელს .ისე ლამაზები კი არის და ზვირადღირებული, სულ აბრეშუმებია . იატაკზე ყუთები აწყვია ყველაფერი ბრწყვიალა ქაღალდებში სეფუთული,მაგრამ მე ხომ ვიცი კასსრულების, ტაფების და ათასი სამზარეულოს აღჭურვილობითაა სავსე . იატაკი კი დაუფარავს თიტქმის იმდენია. ხომ არ დავუბრუნო ყველაფერი უკან? რას იტყვით? არ ღირს ამ ყველაფრის დაკარგვა .-რამდენი ყუთებიააა რა აწყვია ნეტავ? ვეფხისტყაოსანია ეს? ამას წავირებ მე ეს ჩემია
-ხო კარგად უთხარი ვუთმობ ყველაფერს სალომეს მე ჯერ არ ვთხოვდები და მანამდე მეორე ახალ პარტია მზითევს გაამზადებო ... გოგოო ესენი რომ ამოაწყობინა მამაჩვენს მანქანიდან ლამის გული გადამიქანდა ისეთი სახე ჰქონდა ჩემს დედამთილს . უხერხულად იგრძნო თავი მგონი... კიდევ კარგი „საძინებელი“ არ მოიტანა მანქანამ
-მოიცა არ მოუტანიატ ჯერ? იცი რა ტახტი იყიდეეს? უუფ შვის ბავსვს გააკეთებ ერთ ღამეში და არაფერი დაეტყობა
-თამარააა...მეხუმრები ხომ?
-კარგი არ შეწუხდე მოდი აქ დაჯექი ...ისედაც ველაფერი არაომანტიული და ჩვეულებრივია და არ გაბრაზდე.არაფერი მოაქვთ ნუ ახლა ბინაში თუ არ გადახვალთ...თუ გადავლენო ოდესმე და ცოცხალი ვიქნები მერე ვუყიდიო მაშინო
-ანუ ყიდვა უნდოდ ამართლა?
-დავარწმუნე რომ საჭირო არ იყო ...კი ამბობდა შევრცხვებით რას იფიქრებენო ,მაგრამ მოვახერხე
-ასე ნუ მიყურებ...არაფრის მოყოლას ვაპირებ
-ისე გაწითლდი არ მინდა ...ჭარხალი გახდები ბოლოს. წამოდი გავიდეთ
ისევ მისაღებში დავბრუნდით. დედამთილი ტრიალებდა , ახალგაზრდაა ისეთი თავად ჰგავს გასათხოვარ გოგოს სიმართლე რომ ვთქვათ საოცრად მომხიბვლელი ქალია. დედა და ქალბატონი დედამთილი ჭუკჭუკებდნენ. მამა და მამამთილიც ჟღურტულებდნენ ბებოს კიდე სიძე ჰყავდა ხელში ცაგდებული მეთქი ვუსველითქო და იქეთ წავედი. ადგილზე რომ გავქვავდი და ისე დავებერტყე დივანზე
-ბებოოო შენ გეყოლება კაი ძმაკაცები და უნახე ამ ჩემს თამუნიას ვინმე თვარა ქალი 18 წლის მერე კაცის გარეშე ცოდვაა ბებია -დედაა მიშველეეეე ....დედიკოოო საბას ყბასიი ჩამაგდე ბებია? რა გამიკეთე ეს. ისეთი სახით ზის თიტქოს ძაან სერიოზულად უსმენს
-ბებო რეებს ეუბნები სიზეს? სირცხვილია რას იფიქრებს
-რა უნდა იფიქროს ... 18 რო ვიყავი ბოვვში მყავდა უკვე. ეს კიდო იმფერი გაწამებულია სულ ჯუჯღუნებს რაცხაზე...სულ რაღაცა ტკივა და აწუხებს ექიმი კი არა ქმარი უნდა ამას.-სანამ სირცხვილით ვიფერფლებოდი და ბებოს გაჩერება მინდოდა დაშნიანის ხმა გავიგე და აი მანდ მივხვდი რომ მოვკვდებოდი.
-საღამომშვიდობის...როგორ ბრზანდებით- მამს მიესალმა და ბებოს სიტყვები არ გაუგია...არ შეიზლება.ისეთი გამომეტყველება აქვს ასკარად არ გაუგია. მხოლოდ საბა ფხუკუნებს და ისე ესალმება ბიჭებს . ვაჩე მეხვევა და ლოყებს მიკოცნის
-როგორ ხარ რძალ..ის დავ?- იკრიჭება
-კარგად შენ როგორ ხარ ვაჩე?
-საკაოფოდ ... ერთმა ზმაკაცმა მოიყვანა როგორც იქნა ცოლი სანამ დაბერდებოდა...ახლა მეორე ცოტა მოხუცის ჯერია და იმედია მამაშენი მეორე ქორწილსაც გაქაჩავს- თვალს მიკრავს თან ჩუმად მეუბნება მაგრამ დაშნიანის ყურებს რა გამოეპარება ისე ურტყავს მხარზე ხელს უჭერს და აბრუნებს მგონი ხელებში რაღაც საოცარი ძალა აქვს
-მორჩი! -მოკლედ უჭრის და ისიც წამსვე ჩუმდება. რატო ჩუმდება ყველა ერთ ამის გახედვაზე და მიგდებულ სიტყვაზე ვერ ვიგებ...
ვიცოდი რომ არაფერს მეტყოდა ,მაგრამ მაინც ველოდი რომ ბებოს სიტყვები გაიგონა და შესაფერის მომენტს ელოდა ჩემს მოსაშხამად.
სუფრასთან ვისხედით უკვე, სალომე გააწითლეს ამდენი ქება დიდებით, არ უყვარს ამდენი ქება დიდება მართლა და თავს უხერხულად გრძნობს. სიძე კი ისე უღიმის და ეფერება სიგადაშიგ თითქმის შეუმჩნევლად გული მიჩუყდება, რა საყვარლები არიან. ამათ ყურებას არაფერი სჯობს ,მაგრამ ხვალაც თუ არ მივედი ლექციებზე ჩავიჭრები..ს.ამეცადინოც მაქვს შარში ვარ.როგორ გინდა ახლა თამრიკო აქედან წახვიდე,ხომ გაგიჟდება ყველა.
მამაჩემს რომ არ დაელია ხომ გაუსკდებოდა გული. წავიდა მამაპაპური ქეიფი,სიძემ რომ დალია თვალები გამიფართოვდა
-აი ხო ხედვა ნელ ნელა ავლენს ნამდვილ სახეს...რომ გეკითხა არ სვამდა ახლა კი ეჯიბრება მამიკოს
-იცის სალომემ რომ შემიძლია დალევა როცა საჭიროა და ნუ ხარ შარზე...მალე ვიფიქრებ რო არ გევასები - ჩუმად მითხრა სიძემ სანამ სალომე მორჩებოდა თვალების ბრიალს
-კაი ახლა ეგ გჯერა ნამდვილად? ასეთი არაჩვეულებრივი როგორ ხარ... ის მიკვირს უბრალოდ - გავუცინე და თვალი ჩავუკარი
-ეგ რომ არაჩვეულებრივია გენაცვალე ამის დამსახურებაა- ვაჩემ საიდანრა გაიგო რა ვთქვი მე უცებ გამოყო თავი და მიშოზე რომ მანისნა რომელიც მამაჩემთან საუბარში იყო გართული ლამის თვალები გადმომცვივდა
-რაო ამან ? ვისი დამსახურებააო?
-სიმართლე თქვა... ოდესმე გაიგებ ყველაფერს
-როდის ოდესმე ...სალომე შენ მაინც მითხარი რა არსებაა ის
-ჩემგან რისი გაგებაც შეიზლებოდ აუკვე იცი... ახლა მისი ჯერია
-აუ რა წესია შენ ამაზე ყველაფერი იცი და მე არაფერს მეუბნები
-მე უნდა ვიცოდე მხოლოდ და იმიტომ.შენ მისგან უნდა გაიგო
-ის რას მომიყვება...არც მაინტერესებს საერთოდ- ჩავიბბურტყუნე და ბებოს გადავხედე მიშოს რომ ეჭუკჭუკებოდა
-ბებოს მიშიკო დაევასა ხედავ?
-ყველას როგორ ევასება ეგ...რას უკეთებს ხალხს- ისევ ჩუმად ვთქვი იმედია არავის გაუგია.იმდენს ვფიქრობ ზოგს ხმამაღლა ვამბობ უკვე,რა დღეში ვარ!
მამა მოხიბლული იყო სიძის და მისი ძმაკაცების ქცევით. უყვარს ეს მამაპაპური ელემენტებით ახალგაზრდა ბიჭები და ისეთი გახარებული დარჩა სიძეს მარტო წიგნის კითხვა რო არ ეხერხებოდა აღარ იცოდა როგორ გამოეხატა. დედა გაბრაზებული იყო ამდენი რომ დალია , დედამთილიც სალომესი...მოკლედ ჩვეულებრივი მომენტი იყო..აი სალომეს რეაქცია არ ჰქონია. მგონი პირველად დალია ამდენი საბამ მასთან ყოფნის დროს და მის ადგილას კარგად დავაკვირდებოდი. ისინი ისე ენდობიან ერთმანეთს არც კი ვიცი ვერ ვხსნი იმდენად იდიალურია მათი კავშირი. უსიტყვოდ ესმით ერთმანეთის, ერთი მთლიანობა არიან.
როგორღაც თავი დავაღწიე ყველაფერს და სახლამდე მივაღწიე.... ძლივს ვიმეცადინე რაღაც რომ ჩამებარებინა ლექტორისთვის. თან მომზადება მიწევდა მეორე საღამოსთვის. მოკლედ რამდენიმე დღეა ნორმალურად არ დამისვენია. დავიღალე...
რესტორანში ყოფნისას მიშოს მოსვლამ და ქცევამ გამოგნა. რომ არ მომაქცია ყურადღება და მარიამთან ერთად წავიდა გული შემეკუმშა ლამის იქვე ავქვითინდი. შემდეგ სასინლად მესიამოვნა მარიამი რომ გააცნო ყველას და მასზე იზრუნა. რატომაა კარგი მეგობარი, რატომაა კარგი სტუდენტი ლექტორეისთვის და მაინც რატომაა ამდენი ფაქტი მის წინააღმდეგ.რატომ აქვს უკონტროლო ქცევები...როცა ჩემთან კონტროლს არ კარგავს. როცა საზოგადოებაში ასეთი დინჯი,მშვიდი და პატივცემული ტიპის სახით ჩანს თან არ თამაშობს . როგორ შეიძლება ასეთი იყყო...ამდენ გრძნობას, ამოციას თვისებას როგორ იტევს...
გავბრაზდი,გავგიჟდი რომ წავიდა და თან მარიამს დაუბარა არ იცეკვოსო. ჭკუა გადამეკეტა, რა უფლება აქვს ასეთი სისულელე დამავალოს. რა თქმა უნდა როგორც კი მომინდა ცეკვა მაშინვე ვიცეკვე,კარგადაც გავერთე და ვეჭვობ ამდენი ცეკვის შემდეგ ფეხზე ვერ დავდგები,თითქოს ქორწილის კვალი მოშორებული მქონდა .
მარიამთან ერთად დავტოვე რესტორანი და ისე წვიმდა კაბა სულ შემომეტმასნა ტანზე. გრზელი მოსაცმელი უნდა ჩამეცვა ....სწრაფად მივდივართ მარიამი რომ ჩერდება და რაღაცას აკვირდება, როგორც ჩანს სანდრომ მოაკითხა მიხარია რომ ტაქსით სიარული არ მოგვიწევს . რა ტყუილად გამიხარდა ის ვირი გამოჩნდა საიდანღაც ისე გადმოვარდა ჩამავლო ხელი და გამაქვავა ადგილზე ამ თავსხმა წვიმაში მგონი ნამდვილად არამიწიერი ქმნილებაა,როც აუნდა ჩნდება, ყველაფერი იცის, ყველას იცნობს, ყველას აგიჟებს,თავბრუსახვევს ...
თავზე მაწვიმს, თმაც ჩამომეშალა, მაკიაჟიც და ეს გიჟი ველური ისე მიჭერს ხელს ძვლებიც ჩამემსხვრა მგონი. მარიამი რომ წავიდა მინდოდა მომეკლა,მოღალატე!
-წამოდი- ისე უცებ ჩამსვა მანქანაში და მოწყდა ადგილს ჩხუბის დაწყებაც ვერ მოვასწარი. ყველაფერი ანატებდა ირგვლივ, წვიმის წვეთების ხმა, ერთმანეთში ირეოდა და გონებას მითიშავდა.
-სად ჯანდაბაში მიგყავარ...რა გინდა საერთოდ არ წახვედი შენ? ახლა რამ მოგანდომა მოსვლა მძღოლად თუ დაგიქირავე და არ მახსოვს მაშინ მეტი ყურადღება გმართებს... ჩემთან მოდიხარ მართლა?
-გიხარია ხომ? მაგიტომ მოიქეცი ისე როგორც არ უნდა მოქცეულიყავი
-როგორ არ უნდა მოვიქცე შენ უნდა განმისაზღვრო დემონო?
-არა ! საკუთარმა თავმა ,მაგრამ მე რომ მხედავ მერე აზროვნების უნარს კარგავ...ამიტომ გეხმარები,მაგრამ არ ირგებ
-შენ..შენ
-არაა სიტყვები საჭირო ისედაც ვიცი როგორ ვმოქმედებ შენზე- მიღიმის გველაძუა ეს . ხელს მისწერს თიტებზე და მკოცნის. ვაიმეე კიდე ერთხელ რომ შემეხოს შენი სხამიანი ტუჩები და მიმალღოს ადგილზე ავვორთქლდები დედამიწიდან.რა ჯანდაბა და ოხრობა აქვს ასეთი ამ ტუჩებზე ეგრევე რომ სიამოვნების ზენიტში ავდივარ. ხელზე მაკოცა ...ლოყაზე მკოცნის, შუბლზე დიდი დიდი ყელზე და ისეთებს მმართებს იმედია არ ტერიტირიებს არ გაცდება თორემ ერთადერთი ქალი ვინქები ვინც სექსის დროს მოკვდება. არადა კი ღირს ...არა რააა ნამდვილად არ ვარ ნორმალური ... ეს პატიოსანი გოგო რეებზე ვფიქრობ! - გადმოხვალ თუ დაგეხმარო თამრო?- თავზე მადგას ხელსი პარკები უჭირავს,როდის გააცერა, როდის გააცინა ეს პარკები ან საერთოდ რატო მიღიმის ისე თითქოს ჩემი აზრები ესმოდა და ახლა უნდა „მომკლას“
-მე კი გადავალ და წავალ სენ სად მოდიხარ თორე
-როგორ გიყვარს ზედმეტი ლაპარაკი დაბნეულობის ნიადაგზე - ისე მაფრიალებს ხელში მეც ერთ-ერთი სავსე ცელოფანი ვარ მგონი არადა ასკარად უფრო კომფორტულად ვარ მის მკლავებში.რომ არ დამსვას საერთოდ და სულ ასე მატაროს არ უნდა? აშკარად არ აწუხებს ჩემი წონა... ჰმ,ანუ დიდი არ ვარ და ტყუილად ვწუწუნებ ხოლმე მარიამთან. ისე სუნთქავს მგონი ფილტვების პრობლემა აქვს... მიდი ექიმთან სე კაი ადამიანო კლინიკასი ტყუილად ხარ? რას მანერვიულებ ამ პატარა ,თითისსიგრზე გოგოს. როგორი სურნელი აქვს ვგიჟდები, წვიმის არომატიც რომ მიემატა რაღაც საოცრებააა . აი ახლა შეიძლება მართლა ვაკოცო...რა მე უკვე მის ყელში დავაცოცებ ცხვირს? არადა მეგონა პატარა ცხვირი მქონდა როგორ მოხვდა საერთოდ იქ რა უნდა...ეს ბუსუსები იყო კანზე ნეტავ სიცივის ბრალია თუ ჩემი? არა ტუჩებიც რომ გაიქც აუკვე,...ვერ გავიგე ეს კუნტები ავტონომიურად მოქმედებენ თუ რა ჯანდაბა! როგორი ტკბილიაა...ღმერთო აქამდე არ ვცხოვრობდი მე? რატომ მეგონა სოკოლადის ტორტი მარწყვით ყველაზე გემრიელი რამ დედამიწის ზურგზე? სად ყრია თურმე სიამოვნება! მორჩა ვეშვები საჭმელებს გადავდივარ მიშოზე...კი როგორ არა იოცნებე! ნებას ვინ გაძლევს მე ვარ აქ მთავარი! არა ტვინი რო ცალკე გაჰყვირის რა უბედურებაა
-თუ არ მორჩები ჩემს წამებას გეფიცები სამაგიეროს გადახდას მოვინდომებ...არ ღირს ჩემი გამოწვევა - ხმაა აი ესეც ჩემი დამსახურებაა ვითომ თუ ანგინა აქვს. რატომ დამსვა ამ დემონტა შორის ყველაზე სიმპათიურმა და მომხიბვლელმა . არ გამიშვა რა ხელი მე სულ არ გეცოდები?
-მაინტერესებს როგორ უხდი ხოლმე სამაგიეროს ....-რა მატლიკინებს,ენავ რატომ მისწრებ წინ? შენც აღარ ემორჩილები ტვინს? მგონი ნერვული სისტემაც მოისალა კუნთოვანიც და საერთოდ ანატომიის ყველა წესს ვარღვევ.
-ხოო? ასე რომ არავისთვის გადამხიდია სამაგიერო? ასე არავინ მაწამებს და მაბრაზებს- ხელის წელზე მოხვევას, კარის გაღებას სესვლას და ჩემს შეყვანას როგორ ახერხებს ვერ ვიგებ! არც მაინტერესებს რა დონის გატიშლი ვარ რომ გასაღების ამორებაც ვერ გავიგე, ვერც ის როგორ მიხურა კარი როგორ მომაჰრქვია თავისი ცხელი სუნთქვა რომ გავიდა შემდეგ მოვეიდ გონს...მოიცა სად გავიდა გასასვლელი აკრი ჩემს უკან არაა? აბა მე რაჯანდაბას ვეყუდები ზურგით. უკან ვიხედები ,ასკარად რკინის სემოსასვლელი აკრია რომელშიც გასაღები აღარა...სადაა გასაღები კარი ღიაა? არა ჩაკეტილია. გასაღები ჯიბესი ჩაიდო? რას მიპირებს ვითომ მართლა უნდა „მომკლას“ არაა გამორიცხულია ერთი კოცნა ვერ ვეღირსე ...რა ჯანდაბაზე ფიქრობ ქალო დადუმდი და ხმა აღარ გავიგო საერთოდ. მოდი ცოტა გონს...ილაპარაკე მაინც ხოხ ედავ ნელ-ნელა ითიშები
-რამე ხომა რ გეშლება შემთხვევით აი მაგალითად მისამართი...გარემო... ქცევა სხვაგან ხომ არ ხარ .ჩემ სამზარეულოში რა გინდა....ტორტიიიიიიი -ხო ხო გაები პატარა ბავსვივით.მოგთაფლოს. იდიოტი ტორტით გთაფლავს მესამედ უკვე! არ დააცხრე ახლა როგორც იცი სიე თორე ჩათვალე ზედაც არ სემოგხედავს და მართლა ეგ ხო არ გინდა ახლა შენ. სანამ მივალ მანამ მაცლის და მაცივარში დებს
-ჯერ არა !
-აუუუ ნუ ხარ სატანა...ეს უკვე წამებააა
-ტორტი თუ მე
- რა თქმა უნდა ...ტორტი-ვუახლოვდები მხარზე ვხვევ ხელს ამ ცერცეტა კაცს და ისე უცებ ეცვლება გამომეტყველება მგონი ტორტის გადაყლაპვას ვერ მოვახერხებ თავად გავხდები ტორტის ადგილას.
-ჩემი გემო არ გაგიგია ...დამნაშავე ვარ - ხელებს წელზე მხვევს, ჰაერში ვარ შემდეგ ჩემი საკმაო ფართობის საჯდომი მაგიდის ცივ ,მყარ ზედაპირს შეიგრძნობს, ფეხბეი ისე სწრაფად განესორნენ ერთმანეთს მათ სორის განხეთქილება მოხდა მგონი...რა უნდაა სად მოძვრება ...ახლა მოვკვდები არ შემიძლია ასე ახლოდან მისი შეგრძნება. სხეულზე ისე მეკვრის მგონია რომ მომენტი წებო მომასხა და ვეღარ მომშორდება
-არაა საჭირო ... მაინც ტორტს ავირჩევ!
-როგორი ხარ...ხელში მადნები და მაინც არ ნებდები - იღიმის და ლოყაზე მეფერება -კიდევ ერთი მიზეზი რატომაც შენ და არა სხვა ...ტორტი ვჭამოთ-წამში მშორდება ისევ იღებს ტორტს. დანას პოულობს თეფშებს ,ჩანგლებს. ჩემი მაყვლის კომპოტიც აქვს .ტორტის კიდეები ოდნავ შელანძღულია ისე მოათრევდა აბა რა იქნებოდა რას უშველიდა კოლოფი... მაგიდიდან ისე გადავდივარ და ვუჯდები მუხლებზე თვალებს აფართოებს
-ასე მინდა ...
-ჰმ, ერთადერთი რომ ხარ იცი?
-რას გულისხმობ გააჩნია თორე ერთადერთი რომ ვარ ვიცი ისედაც
-ჩემთან რომ არის და მაინც მის სურვილი სრულდება და არა ჩემი ..ვერც კი ხვდები რა ძალა გაქვს და არ იყენებ
-რომ მომინდება გამოგიყენებ....
-ასეთებს რომ მეუბნები იცი ხასიათს რომ მიფუჭებ და განგებ მიკეთებ ხო?
-მიყვარს როცა ხასიათს გიფუჭებ ...ვმშვიდდები - ტორტს მივირთმევ და ისე ვყვები მშვიდ საუბარში ვერც ვიაზრებ. სკამზე მსვავს და ისე იწყებს ტორტის დაგემოვნებას.
-ვიცი,მაგრამ უსამართლო ხარ ჩემს მიმართ და საერთოდ არ გინდა ამაზე იფიქრო...იცი რომ დანებდები და იმიტომ
-დანებებაზეა საქმე?
-სიტყვის მასალად ვთქვი და არა პირდაპირი მნიშვნელობით თორემ ბრძოლა არ გვაქვს გაჩაღებული თამუნა
-ხო შენთან ვინც იბრძვის ვიცი რაც ემართებათ...მინახავს კიდეც რამდენიმე.იმედია ჩემთან კავსირში არ იყო მათი სახის გალურჯება
-არა რა თქმა უნდა ! იმ დონის კაცს ვგავარ ქალის მოწონების გამო ვინმე ეგრე ვცემო? მითუმეტეს შენ არცერთი მოგწონდა...არც ისინი იკლავდნენ დიდად თავს თორემ მარტივად არ მოგშორდებოდნენ. თუმცა მე მაგ თემაზე არც მისაუბრია მათთან
-შენ საიდან იცი რომ არ მომწონდა...საბა გიყვებოდა ყველაფერს?
-საბას არ უყვარს ბევრი ლაპარაკი,მითუმეტეს სხვების ცხოვრებაზე და არასდროს იჭორავებს! ისეთი ამბების გაგება რომელსაც სიტყვები არ სჭირდებათ გაგიგია? მე არ მჭირდება ზოგჯერ სიტყვები თორემ მაგით რომ ვმსჯელობდე დიდი ხნის წინ დავიხევდი უკან და არც არასდროს გამოვჩნდებოდი შენს ცხოვრებაში
-ხალხის გრძნობების კითხვა შეგიძლია? ფიქრებისაც?
-მიახლოებით ... როცა ჩუმად ხარ და აკვირდები ყველაფერი შესაძლებელია ! ვერ გაიგებ შენ იმდენად ემოციური ხარ - მიღიმის და მათბობს...გული მითბება
-ცუდია ემოციური რომ ვარ?
-კარგია მედიკოსობა რომ არ გადაწყვიტე...სტომატოლოგია საშენოა. ჩვენთან კი ბბევრი იღუპება შენ ვერ გაუძლებდი
-მარიამზე რას იტყვი დიდო ექიმო? კარგი დავივიწყებ შხამს ცოტა ხნით...მართლა რას ფიქრობ
-შეიძლება შენზე მეტად ემოციურიცაა , თვითშეფასებაც არ აქვს მაინცადამაინც სახარბიელო ,მაგრამ იმდენად უნდა გახდეს ექიმი და იმდენად შეუძლია საკუთარი თავის მართვა რომ შრომის შემდეგ აუცილებლად გახდება ექიმი... კონკურენტს ვხედავ მასში
-ის ბიჭი ვინ ჯანდაბა იყო იქ რომ გაჩნდა...
-არავინ!
-აშკარად ცუდი დამოკიდებულება გაქვს მის მიმართ... მაინც გავიგებ ვინ არის და უბრალოდ სტატუსი რომ მითხრა არ გინდა?
-მართალი ხარ... თვითმართველობის პრეზიდენტია და რექტორის შვილი. წესით ორი წლის წინ უნდა დაესრულებინა ჩემთან ერთადაც იყო კურსზე ჩარჩა ისევ და ახლა მეხუთეზეა-ჩაეცინა და წვენი მოსვა- იმედია გულს არ გამიხეთქავ და ჩემს გასაბრაზებლად არ დაუმეგობრდები ...უბრალოდ მას შენთან შეხება არ უნდა ჰქონდეს- ისე გამომხედა ფაქტობრივად მთხოვდა
-სულელი ხომ არ გგონივარ ...
-არა ... უბრალოდ იმპულსური ხარ ,ზედმეტად გულუბრყვილო და მეამიტი
-საიდან იცი ამდენი ჩემზე...როგორ დავიჯერო რომ ის არაფერს გიყვებოდა
-სანამ არ გამიცნობ მანამ ვერ დაიჯერებ და სიტყვებსაც აზრი არ აქვს
-ზოგჯერ საჭიროა სიტყვები იმისთვის რომ შემდეგ გაგიცნო...მხოლოდ ქცევა არაფერია. ამას ძალიან დიდი დრო დასჭირდება მე მართალია ვერტობი როცა გშხამავ შენი მიმიკები მაგიჟებს და ცოტა ექსტრიმიცაა როცა მგონია რომ ყელში მწვდები და დამგუდავ- ისე ვარაკრაკებ ყველაფერს აზრზე ვერ მოვდივარ. არ უნდა მეთქვა ეს ყველაფერი ბარემ იმასაც დავამატებ რომ ვგიჯდები მასზე და ეგაა .ისევ იღიმის ...
-სხვა არაფერი გგონია ხოლმე?
-საბა როდის გაიცანი ეგ მაინც მითხარი... -ყოჩაღ თამაღ შესანიშნავად სეცვალე თემა, კი ჩაიცინა ,მაგრამ არაუშავს
-მომენტით სარგებლობ და ერთად გინდა ყველაფერი გამომტყუო ხომ? პატარა ეშმაკუნა ხარ შენ - ცხვირზე თითი დამკრა და გამიცინა- საბაა გავიცანი სკოლაში... ძალიან ჩვეულებრივი ამბავია როცა სვანეთიდან ქალაქში გადმოვედით პატარა ვიყავი. სკოლაში აქ შემიყვანეს. მაშინაც ასეთი ვიყავი , თითქმის არ შემცვლია ხასიათი . საბა მხოლოდ წიგნის ჭია იყო... მე მეხუთეში ვიყავი საბა მეოთხე კლასში. მაშინაც სათვალე ეკეთა და ხომ იცი ბავსვებმა როგორ იციან დაცინვა, მითუმეტეს ზედმეტად დინჯ და ჭკვიან ბავშვებზე აქვთ აქცენტი გლუვტვინიანებს. შუა ეზოში წრეში ჰყავდათ მოქცეული რამდენიმე ბიჭს და ხელს ჰკრავდნენ. რამდენჯერაც წამოდგა და ხელის დარტყმა სცადა იმდენჯერ თავიდან დაარტყეს. იმ კვირაში მეხუთეჯერ მიწევდა ჩხუბი იმ სი** და ვიცოდი დედა გაგიჟდებოდა,მაგრამ იმდენად გავცეცხლდი გონს რომ მოვედი უკვე დათრუელი მყავდა და ვურტყავდი.ნუ იმასაც თუ ცხუბი ექრქვა მაგრამ მისთვის საკმარისი იყო ცხვირი გაუტყდა დაცემის დროს და სისხლით ისე იყო მოთხვრილი ყველას ეგონა სისხლისგან დაიცლებოდა.
-მხსნელად მოევლინე სიძეს?
-რეალურად ერთმანეთს დავეხმარეთ... მე ცოტა სიმტკიცე მივეცი მან კონტროლი მასწავლა, მეცადინეობას მიმაჩვია და ცოტა ქცევა ვისწავლე ... მერე მომეწონა დედა რომ არ ღელავდა და ყოველ-დღე სკოლაში აღარ იბარებდნენ და თავად დავჭკვიანდი
-დაჭკვიანებას რას ეძახი მხოლოდ იმას რომ წარმატებით დაასრულე უნივერსიტეტი და ზოგადად წარმატებული სტუდენტი იყავი?
-დაჭკვიანებაში ბევრი რამ იგულისხმება...პირდაპირი მნიშვნელობით არა
-მესაუბრები ,მაგრამ მაინც გამოცანებს მიტოვებ
-შენ კი მაინც უკმაყოფილო ხარ...
გავებუტე...წარბებშეკრული ვუყურებდი ისიც მიყურებდა. შემდეგ გაიცინა ხელი სწრაფად მომხვია და ჰაერში აღმოვჩნდი ისევ.უკვე მესამედ მე კი მაინც იგივე გრძნობა მაქვს. ვერ ვეჩვევი ...
-თუ უნდა ვისაუბროთ...კომფორტულად მაინც მოვკალათდდეთ არ მიყვარს ჯდომა ,წოლა მირჩევნია
-უჰ მართლა? ალბატ იმდენად სუსტი გაქვს ასაკის გამო ძვლები რომ ვერ ძლებ ხომ?
-რამდენი წლის გგონივარ...ყველაფერი მკითხე და ასაკი სულ არ გაინტერესებს?
- რა არასტანდარტულები ვართ ხვდები?... რამდენი წლის ხარ მიშო?-პაუზის შემდეგ ვეუბნები,მაგრამ მიმართულებას რომ ვხედავ ვენთები- სად მიდიხარ? რა გვინდა იქ?
-გამოიცვალე...მოწესრიგდი და მერე ვისაუბროთ.მე არსად მეჩქარება ლოყაზე მკოცნის ოთახში მსვავს მტოვებს და გადის. მართალია რას ვერჩი, სწრაფად ვიშორებ მაკიაჟს, თმებს ვიწესრიგებ,ნახევრად სველ კაბასაც ვიშორებ სპორტულებს ვიცვამ თმას მაღლა ვიწევ და სწრაფად გავდივარ მისაღებში. ბატონი დივანზეა მოკალათებული და მის გვერდით ვჯდები მეც ფეხებს ვკეცავ და ვუყურებ
-აბაა...რამდენი წლის ხართ მიშო?
-უნდა ვთქვა რომ მიყვარს როცა სახელით მომმართავ...ვინაიდან მიშო დაშნიანი თქვენი მონა მორჩილი ვერ იტანს საქმის ცუდად გაკეთებას არცერთი საგანი ჩარჩენია და დროუალდ ასრულებს სწავლას
-უნდა გამოვიცნო? 18 წლისამ თუ ჩააბარე 23 წლის ხარ?
-17 წლისამ ჩავაბარე და 22 ვარ
-კაიი? ბავში ყოფილხარ სულ მთლად შენ ვაფშე ვის ებლატავები ეეე - ვკისკისებ და ისიც ვერ იკავებს სიცილს - კაი მართლა 22 წლის ხარ?
-პირადობა გაჩვენო რომ დამიჯერო? -მიბღვერს
-რა გეწყინა ...
-ვერ ვიტან როცა არ მიჯერებ მიუხედავად იმისა რომ სიმართლეს გეუბნები ყოველთვის სასიამოვნოა თუ არა მოსასმენად
-ისევ უნდა შეგახსენო რომ მე შენ არ გიცნობ... როცა არ იცნობ ძნელია დაუჯერო
-არადა სხვა დროს არ გიჭირს ადამიანების ნდობა ... მე როგორ მოგწონვარ ასე ძალიან რომ გეშინია ამ გრძნობის აღიარების
-ყველაფერს თუ ხვდები და გგონია რომ იცი რაღატო ვსაუბრობთ...რაღას ელი ჩემგან
-მომენტს როცა მივხვდები რომ მზად ხარ !
-მზად რისთვის...
-ყველაფრისთვის...პირველ რიგში ჩემთვის
-შენთვის?
-ჩემთან ,ჩემთვის, ჩემ გამო...
აღარ მიკითხავს...შემეძლო ,მაგრამ სულ არაფერი მიკითხავს.
არ ვიცი როდის ჩამეძინა, უბრალოდ მშვიდად ვიყავი .მისი სიახლოვე,მისი არსებობა მამშვიდებდა.
რა თქმა უნდა დილით აღარ იყო... სამზარეულოში ჩემი საყვარელი ყავა რომ დამხვდა და ყველაფერი რასაც დილით მივირთმევ ლამის გულები გადმომცვივდა თვალებიდან. მაგიდაზე ფერადი ფურცელიც იდო ჩემ კალამთან ერთად ფრთხილად ავიღე და გამეღიმა მისი ნაწერის დანახვისას „გემრიელად მიირთვი და ხშირად გაიღიმე ვგრძნობ ,რადგან შენში ვარ , მარცხნივ რომ გიფეთქავს ჩემია ეგ მე მომპარე !“ არ შეიძლება შეუძლებელია როგორ შეიძლება უბრალოდ საუზმეს ამხელა დატვირტვა ჰქონდა, ხშირად კი არა გაბადრული ვვიჯექი ის რამდენიმე წუთი ხელი ვერ ავამოძრავე უბრალოდ ვუყურებდი ფურცელზე დაწერილ ბოლო სიტყვებს და ვგრძნობდი მარცხნიდან მომავალ ხმას ,გული ისე ძლიერ ფეთქავდა ყოველი დარტყმა ისმოდა …
........

რესტორანში მომხდარის შემდეგ საბოლოოდ გადავწყვიტე დამიანე დადიანი უბრალოდ ლექტორი გამხდარიყო . პირველი დღე წარმატებით გავიდა. საერთოდ არ მიმიქცევია ყურადღება გავაკეთე ის რაც დამავალა ყოველგვარი შეწინააღმდეგების და საუბრის გარეშე. დავდე ფურცელი დავტოვე აუდიტორია და ძალიან მშვიდად წამოვედი. დღეც ჩვეულებრივად გავატარე , ქიმია არ ვიცოდი ვერ მოვყევი დანარჩენი ჩავაბარე და სახლშიც მშვიდად დავბრუნდი.
მთელი დრო მეორე შუალედურამდე მშვიდად გავატარე, ერთფეროვნად მაგრამ მაინც კაგრი იყო როცა არაფერზე ვღელავდი და ნერვიც არ მიტოკდებოდა. როცა მე არ ვესაუბრებოდი თავად სხვას არავის უტევდა და შესაბამისად რუტინა იყო სისის ამოკითხვა შემდეგ კი ბავშვების გამოძახება, ან სიის ამოკითხვა და წერის დაწეყება . რამდენჯერმე ისე შემომხედა დერეფანში ბიჭებთან ერთად რომ ვიყავი მეგონა რამეს მეტყოდა,მაგრამ გზა განაგრძო და ზედაც არ შემოუხედავს მას მერე.
-რა ხდება შენსა და ლექტორს შორის? იჩხუბეთ რამეზე და მე არ ვიცი?
-რა ხდება რას ნიშნავს გიგი? სხვებთან რა ხდება რო?
-ხო მაგრამ...ვერაფერი გავიგე რაღაც მაკლია თქვენი დიალოგები ლექციაზე
-ხოდა შეგიძლია ჩემი ადგილი შეცვალო და შენ მოხვდე მის სამიზნეში
-რა სამიზნეზე ამბობ... მარიამ დავიჯერო რამე შეეშალა შენთან
-არაფერი ...ვერ ვიგებ გიგი რა გინდა და შეგიძლია პირდაპირ მითხრა ჩვენი საუბრები ლექტორით რატომ იწყება და მთავრდება? - დაიბნა აშკარად, მე კი ყელში ამომივიდა მასზე საუბარი- რატომ მგონია რომ დაკითხვაზე ვარ და გინდა საიდუმლო ინფორმაცია გამომტყუო რომელიც არ არსებობს!
-დამშვიდდი რა იყო რატო ხდები აფთარი „კიიფ კალმ ბეიბეეე“
-გიგი ან საერთოდ ჩემთან საუბარს შეწყვეტ ან მის ხსენებას... მხოლოდ სწავლა მჭირდება და ყველაფერი რაც არ ეხება გამოცდებს, სემინარებს და უნივერსიტეტს არ მაიდარდებს გასაგებია?
-კარგიიი გასაგებიააა
აუდიტორიაში შევედი და უკან დავჯექი. სულ ბოლო მერხთან ვიყავი ყველაზე ხმაურიან ბავსვებთან ერთად ,რომლებიც როგორც წესი სასაუბროდ სხდებოდნენ უკან . რვეული და კალამი ამოვიღე ყოველი შემთხვევისთვის რაიმეს ჩანიშვნა რომ დამჭირვებოდა და დაველოდე ლექტორის შემოსვლას.
-გამარჯობა ...დრეს არაფერს ვხსნი..სიასაც არ ამოვიკითხავ ტესტს ვწერთ და თუ შეიძლება ყველაფერი აიღეთ მაგიდებიდან მხოლოდ კალამი და ტესტის ფურცელი იდოს-წინიდან მესმის მისი ხმა ,მაგრამ ვერ ვხვედავ იმდენი ვინმე ზის ჩემწინ . ფურცელს მაწოდებენ და მეც მისი მითიტებისამებრ ჯერ სახელსა და გვარს ვაწერ ჩარჩოში და შემდეგ როცა ყველა მშვიდდება აღარც კომენტარებს აკეთებენ გონების მობილიზებას ვახერხებ როცა ვხვდები რომ მომავალი საგამოცდო თემების გარდა ბევრი სხვა რამეც წერია ხელს მაღლა ვწევ და ვდგები
-უკაცრავად პატივცემულო
-გისმენ...
-შეიძლება გავიგო რასთან დაკავშირებით ვწერთ ტესტს? მგონი უფლება გვაქვს ვიცოდეთ
-რომ დაასრულებთ გეტყვით...მიღებული ქულა თქვენს ნიშნებზე არ იმოქმედებს - მიყურებს და მაიძულებს უკან დავბრუნდე ,არ ღირს შეკამათება. წერას ვიწყებ,ბევრირ ამ არ მახსოვს არც კი ვიცი რას ვწერ, ეს მაგიჟებს, თავი ყველაზე დიდი იდიოტი მგონია.როგორ შეიძლება ასე მალე დაგავიწყდეს ნასწავლი მასალა. ლამის შევჭამე კალამი იმდენი ვაწვალე ხელში ბოლოს როგორც იქნა დავასრულე . თითქმის ბოლომ დავდე ჩემი ნაშრომი სხვა ნაწერების გროვაში და უკან დავბრუნდი.
ნერვები დამაწყდა სანამ უკანასკნელმა სტუდენტმა დაასრულა წერა და პატივცემული დამიანეც სასაუბროდ მოემზადა
-როგორც ვთქვი ამ ტესტის ქულა არ შეცვლის თქვენს ნშნებს რადგან რეალურად არც შევიტან ჟურნალში. ტესტი ზოგადი ანატომიიდანაა ძირითადად ჩვენი განვლილი მასალა და ახლანდელი საკითხები იყო როგორც ნახეთ. ამ ტესტით ერთი პიროვნების ცოდნას არ ვადგენთ,არამედ მთლიანად კურსის. ყველა კურსს ჩაუტადრდება მსგავსი ტესტი დღეს ...ეს ასე ვთქვათ შემოწმებაა ჩვენი,ლექტორების რამდენად ადექვატური ვართ თქვენი შეფასებისას და ხართ თუ არა იმ ნიშნების ღირსი რასაც იღებთ. იმედი მაქვს იმედებს არ გამიცრუებთ და ამჯერადაც გაართვით თავი დავალებას ... თავისუფლები ხართ მომდევნო ლექციაზე გამოცდის საკითხებს მოგცემთ
აუდიტორიას სწრაფად ვერ ვტოვებ,რადგან ჩემს წინ ჩვეულებრივი საცობი იქმნება.ბოლოს კი ჩემს წინ იხურება კარი ხელს ვუყურებ და ბოლოს ლექტორის სახეს ვეჩეხები.ჩანთას მხარზე ვისწორებ და მისკენ ვბრუნდები
-რამე დავაშავე პატივცემულო თუ ლექციის შემდეგ რატომ მტოვებთ?- მაქსიმალურად ვიკავებ თავს , უემოციოს იმიჯს საოცრად ვირგებ შინაგანად კი ყველაფერი მეწვის, თითები მექავება ისე მინდა შევეხო,მოვეხვიო თუნდაც ვეკამათო არ ვიცი ყველანაირ კავშირზე თანახმა ვარ ...თავს უნდა მოვერიო,სულ ცოტაც და საერთოდ აღარ მივაქცევ ყურადღებას
-დააშავე...თუმცა აქ ვერ გეტყვი
-რაღაც მეეჭვება არ ვიცოდე საკუთარი დანაშაულის შესახებ ასე რომ ვერაფერს მეტყვით ...ადგილი არაფერ შუაშია. დაგტოვებთ...- კარის სახელურს ვწვდები ,მაგრმა მისი თითები ისე მეხვევა ხელზე საერთოდ წამის გაჩერებაზეც თანახმა ვარ ოღონდ დიდხანს შვეიგრძნო მისი შეხებით გამოწვეული ემოციები.
-იმედებს მიცრუებ... აი შენი დანაშაული
-ჩემთან დაკავშირებით იმედები არ უნდა გაგაჩნდეთ... სტუდენტი ვარ თქვენი...მხოლოდ ორი წლით შემდეგ რომ მოგესალმოთ ვერც კი გამიხსენებთ რადგან ათასობით გეყოლებათ ჩემნაირი... - ხელს მისი თითებისგან ვითავისუფლებ ,მაგრამ ისევ მაჩერებს ,ამჯერად თვალები ენთება და კარზე ისე სწრაფად მარავს ხელებს ვერ ვიმორჩილებ ,ჩანთა იატაკზე მივარდება მისი ხმა მთელს ოთახში ვრცელდება. მე კი მის სუნთქვას აღვიქვამ სახეზე და ვგრძნობ როგორ მეცლება ძალა, მისი მორჩილებისკენ მიმიწევს მთელი არსება -რას აკეთებთ...
-არ ვიცი...ვერ ვხვდები უკვე ! შენი ამოცნობა მარტივია, მაგრამ რას მოიმოქმედებ გაუგებარი -თვალებში მიყურებს და ისე მეუბნება . აღარ ვიცი რა ვიფიქრო, რა ვუთხრა,რა გავაკეთო ...ვნებდები.ვგრძნობ როგორ ვძლევ საკუთარ თავს და მას ვემორჩილები-რა გინდა მარიამ? რას ითხოვ ჩემგან
-არ მინდა გგრძნობდე...გამათავისუფლე
-არ შემიძლია...
-უბრალოდ გამიშვი და მადროვე დამოუკიდებლად ვიპოვო ხსნა ! ამას მაინც გავაკეთებ და აზრი არ აქვს თქვენ რას მოიმოქმედებთ-იღიმის ..მისმენს დ აისევ ისე იღიმის როგორც ჩვევია. „ჩემი ღიმილი“
უკან იხევს. სულ მთლად მსორდება მიუხედავად იმისა რომ არც აქამდე მეხებოდა,ახლა სიახლოვესაც ვეღარ ვგრზნობ, სული მეყინება. კარს ვაღებ და გავდივარ...
უბრალოდ მივაბიჯებ დერეფანში და არც კი ვცდილობ ვიფიქრო. ვიცი ახლა ვერ შევძლებ...შემდეგ ,აუცილებლად!
მე და თამარა ერთად ვსხედვართ ბაღში და ვერცერთი ვიწყებთ საუბარს.
-რა უნდა გავაკეთო?
-არ ვიცი...მე ?
-არც მე ვიცი ...
-გამოცდები იწყება...ახლა ამის დრო იყო? ჩავიჭრები და მერე ლექტორი მიშველის? დამიწერს ყველა საგანში ქულას? ან შენ მიშო გიშველის? რა უნდათ? რატომ გამოჩნდნენ? ღმერთო რატო მიშლი ხელს სწავლაში? რატომ მირევ გონებას?
-ამოისუნთქე ...
-ცუდად ვარ თამარა
-მეც...კი არ გამოჩნდება.უნდა გამაბრაზოს რომ კიდევ ვეჩხუბო
-არ სცალია ალბათ...
ისე ვსაუბრობთ თითქოს პროგრამაა ჩაწერილი ... რეალურად ის მომენტია როცა საკუთარი თავიც ვერ მომცემს რჩევას,სიტუაცია კონტროლს არ ექვემდებარება.
მეცადინეობას ვიწყებთ...ამჯერად მასალები გვაქვს.მაგრამ ქიმია კატასტროფულად რთულია,იმდენად რომ ვერცერთი ვიგებთ ნორმალურად. მე ხომ ადამიანების ცოდნის გამოყენების ნიჭი მაქვს, ხოდა ვის გამოვიყენებდი თუ არა წინა მეზობელს. კარზე დიდხანს ვაკაკუნე და როგორც იქნა გააღო.სპორტულ შარვალზე მაისურს იცვამდა და ამთქნარებდა
-მარიამ? მშვიდობაა?
-რომელი საათია იცი ბატონო მიხეილ?
-აზრზე არ ვარ...- იწევა უკან და სახლსი შესვლის სასუალებას მაძლევს.კარს ხურავს და მიყურებს- რა ხდება?
-პრობლემა მაქვს...ხომ მითხარი დახმარებას სულ შევძლებო
-რა პრობლემა?
-ქიმია...- კონსპექტებს ვაკრავ გულ-მკერდზე და ვუღიმი
-კაი ღადაობ? ესაა სულ? ბიოლოგებმა ქიმია ვერ გაქაჩეთ? სირცხვილოო- თავს აქნევს და იკრიჭება. მასხარაა ესეც დავიჯერო?-იმას არ უნდა რო მოვიდეს?
-ის შენს მისვლას ელის...
-ვიცი... მაგრამ გამოუძინებელი რომ ვენახე მართლა მონსტრს ვგავარ მაგ დროს და ვიფიქრე სჯობს გამოვიძინებ და მერე ვნახავ_თქო
-მე ავუხსნი არ იდარდო მაგაზე...ახლა რომ ვუთხრა აქ ვარ თმით მითრევს
-ყავას დალევ?
-არააა...
-წვენს? მინერალურს რა ვიცი ყველაფერი მაქვს თუ არ მაქვს გაგიჩენ უცებ
-არ მინდა არაფერი ხვალინდელი ქიმიის გამოცდის ჩაბარების გარდა
-ხვალ გაქვთ?რამდენი საკითხია სულ?
-200
-უჰ არაუშავს მალე ისწავლით...
-ცოტაა 200 საკითხი?-მე რომ შვეიცხადე წარბები აწკიპა- ვიცი ხო ვიცი რო უარესები მელის- ავბუზღუნდი და თვალი მივადევნე ყავას როგორ ამზადებდა. უზარმაზარი ფინჯანი აავსო და დივანზე დაჯდა ჩემ გვერდით. ფურცლებს გადახედა სადაც მხოლოდ ტესტები იყო და ყავის წრუპვა-წრუპვით დაახლოებით ხუთი წუთი გაიყვანა. შემდეგ მომაპყრო მზერა
-პირდაპირ ტესტები აგიხსნა როგორ უნდა გააკეთო თუ მთლიანად თემები--თვალები გადავიდა კეფაზე,მერ ეუკან დაბრუნდნენ , ჩამოვარდნილი ყბა ავკეცე როგორღაც და მერე ამოვილუღლუღე
-ტესტები იყოს მხოლოდ...
-კარგიი მოკლედ აქ არეულადაა და ერთ თემაზე რაცაა ისინი ვიპოვოთ აგიხსნი და მერე გადავიდეთ სხვაზე რო არ აურიო -ისე დაიწყო ახსნა თან პასუხებს წერდა თან მიხსნიდა .ეს ბიჭი მგონი ყოვლისშემძლეა,თამარა არ ცდებოდა არაა ეს ამქვეყნიური და იმიტომ გააგიჟა ის გოგო თორემ აბა თამრიკოს აფორიაქება ასეთი მარტივია? -აბა? დავიწყო თავიდან? დიდი ახნის უნარი არ გამაჩნია ლაპარაკს რომ ვერ ვიტან ...
-ოქროს ბიჭი ხარ სენ ...ბაჯაღლოო რაც გინდა მთხოვე თუ გინდა გავყიდი დაქალს მოვიტაცებ მე თითონ და დაგისვამ სახლში. შენზ ეუკეთესს ვის იპოვის -ეს რომ ვუთხარი სიცილი დაიწყო
-მოტაცება და ძალადობა არ მინდა იყოს...
-წავედი ახლა თამარას განვანათლებდ ა მერე ჩავუჯდები კიდე რო დავიმახსოვრო ყველა
-არ გინდა ...
-არა? შენ მიხვალ?
-ნუ ღელავ მაგაზე...მიდი სახლში დაჯექი და იმეცადინე -თვალს მიკრავს და ტუჩის კუთხეს ტეხავს.
-წავედი ....კარგად- ლოყაზე ხმაურით ვაკოცე და სახლი დავტოვე.
თამარამ რომ დამირეკა და გაჰკიოდა ვერაფერი დავიმახსოვრეო გავჩუმდი. არაფეირ მითქვამს მეტი ეფექტისთვის. უფრო გაუხარდება მიშიკოს გამოჩენა. მულტიფუნქციური თაყვანისმცემელიც ასეთი უნდა …..
....
ყველაფერი ერთად მანერვიულებს. ქიმიაში ჩაჭრა მაქვს გარანტირებული,ისეთი საკითხებია ვერაფერი გავუგე. პასუხები ვერ ვიპოვე თორემ დამახსოვრებას მოვახერხებდი . უკვე მესამე ჭიქა ყავას ვსვამდი და მეათეჯერ ვქექავდი ერთ აბზაცს პასუხის საპოვნელად.
ვიღაც აკაკუნებდა, სწრაფად წამოვდექი და ისე გავაღე არც გამიხედავს ვინ იყო. თვალები გამიფართოვდა მიშოს დანახვისას
-მიშოო
-თამარა - ოდნავ მიღიმის და ლოყაზე მკოცნის, ხელს წამით მადებს წელზე და შემდეგ მიყურებს-არ შემომიშვებ?
-მე ...ხო რა თქმა უნდა - როგორ მომნატრებია ერთი კოცნა რა იყო არ შეიძლება ჩამეხუტოს? სახლში შემოდის, ქურთუკს იხდის და საკიდზე კიდებს. ყოელთვის ასე მშვიდად რატომაა როცა მე ავრ აღელვებული
-ასე უნდა იდგე შემოსასვლელში?
-რატომ მოხვედი მიშო/ასე რატომ მიღიმი
-პირველ კითხვაშია მეორეს პასუხი ... რატომ მოვედი და გულმა მიგრძნო ქიმია რომ არ იცი და ვიფიქრე ჩაჭრილი გოგო რომ არ მყავდეს დავეხმარები_თქო
-რა იფიქრე... კი არადა რას იზამ...არა უფრო სწორად პასუხი როგორაა
-აშკარად გადაღლილი ხარ...რამე ენერგიის მოსამატებელი გჭირდება...რამე ჭამე დღეს საერთოდ?
-ყავა...
-ასე გაოცებულმა დიდხანს უნდა მიყურო?
-ასე დამაბნევლად საყვარელი სახე დიდხანს უნდა შეინარჩუნო?
-ისევ იწყებ?
-თავს ნუ ისაწ....ბ ნერვებს მაწყვეტ ასე ... იცი შესანიშნავად რომ გამოგდის ადამიანების მანიპულირება...თავი მარიონეტი მგონია ხოლმე რაც გინდა და როგორც გინდა ისე ხდება ჩემს ტვინშიც ყველაფერი ზუსტად გაქვს გათვლილი თუ რა ხდება - მშვიდად ვსაუბრობ და ისევ ისე ვუყურებ...მისი თვალები უკვე სულს მიხუთავს. ისეთი მზერა აქვს მგონია რომ ვატკინე... ცუდად ვარ ! იდიოტი ვარ...ნამდვილი იმპულსური იდიოტი რომელიც რას ლაპარაკობს თავადაც არ იცის . მითხარი რამე გთხოვ...გთხოვ მიყვირე მაინც ან რა ვიცი რამე ისეთი რომ გამაჩუმო გთხოოვ არ გაჩუმდე რა არ გააკეთო ეს არ მაქციო ზურგი არაა რა არ შემიძლია ვკვდები ...
-დავწერ ამას და წავალ ... ან მარიამს დაურეკე ავუხსენი და აგიხსნის ...- დგება და მიდის . არც მიყურებს აი ასე უბრალოდ აპირებს ოთახიდან გავიდეს
-სად მიდიხარ
-კარგი ბიჭის ნიღაბი მომბეზრდა და ვინმესთან მონსტრად უნდა ვიქცე... -ისევ არ მიყურებს ქურთუკს იღებს საკიდიდან და კარს აღებს .არა არ აქვს წასვლის ნება ამდენი ხანია არ მინახავს
-მოიცადე
-რამე დარჩა კიდევ სათქმელი? - ჩერდება და მიყურებს -მიდი გამოუშვი ბარემ
-მომენატრე...არ წახვიდე
არ მჯერა რომ მე ეს სამი სიტყვა ასეთი ჩამწყდარი და განადურებული ხმით,მაგრამ მაინც ვთქვი და ის ახლა მეხვევა ,ისე როგორც მინდოდა,ისე როგორც მიყვარს . მიყვარს ვგიჟდები , მავსებს რომ მეხვევა სამყარო ჩემი მგონია,მისი მკლავები იმდენად დიდ ენერგიას მანიჭებს თან მგონია რომ მშთანთქავს .მის გულისცემას ვგრძნობ ყურთან და ვიბადრები... ყველა უჯრედი ცოცხლდება , როგორ მჭირდება ღმერთო ...თავზე მკოცნის იმდენად ნაზად რომ თითქმის არც მეხება,მხოლოდ მუხტს ვგრძნობ .ფრთხილად ვაცურებ ქურთუკის ქვეშ წელზე თითებს და ვხვევ, ვგრზნობ როგორ კრთება წამიერად და მეღიმება ისევ... შემდეგ ქურთუკს ვხდი და ისე ვაბრუნებ საკიდზე ფაქტობრივად არც ვშორდები. მერე ხელზე ვუჭერ თითებს და პატარა სულელი ბავშვივით ვეკრიჭები...დიდხანს გამიგრძლედა რაღაც ...
-წამოდი ახლა თორე ჩავიჭრები ხვალ და არ მიმატოვო ქიმიის ნიშანთან ერთად წარმატებულო სტუდენტო- ენას ვუყოფ და ვეკრიჭები. იცინის ....ღმერთკაცია რომ იცინის .მეორე ხელს წელზე მავლებს თავისკენ მიზიდავს და ლოყაზე ისე გემრიელად მკოცნის ცეცხლის ალი მივლის მთელს სხეულში
-ქიმია მახსოვს ახლა მე შენი აზრით? - წარბებს მაღლა სწევს და ისე მიყურებს. წამში ვკრავ წარბებს და გაბრაზებული ვუყურებ- ისე არ მიმიღებ?
-მიშოოო
-უკვე მეოთხედ ...
-რა მეოთხედ
-დამიძახე მიშო ...ერთი როგორ არ გაკოცო - თვალებს აწვრილებს და ისე მიყურებს თითქოს აქამდე სულ მეკითხებოდა შეიძლებოდა თუ არა კოცნა. არც ახლა უკითხია ისე პირდაპირ მეორე ლოყა დააგემოვნა და წამით მეგონა თავს ვეღარ იკავებდა და კოცნას განაგრძობდა- ქიმიააა ხოო? ქიმია უნდა ამეხსნა
-ყავას დალევ?
-აიი ხო რაღაც მავიწყდებოდა...- უცებ თქვა და ისევ წამოდგა. იჯდეს მაინც რომ დგება და სამზარუელოსკენ მიდის ცუდად მხდის...
-რა დროს საჭმელია გამოცდა მაქვს ხვალ 11 საათზე
-მე 10-ზე მქონდა სულ და არასდროს ვიყავი ამ დროს სახლში ასე რომ ... ჯერ შეჭამ დაიბრუნებ ფერს, ნახშირწ....ბით გამოკვებავ ტვინს და მერე აქ არ ვარ მე ?
-ამდენ სიტყვას რომ ამბობ როგორ დავიმსახურე-მის გვერდით სკამზე ვჯდები - გიხდება სამზარეულოში ფუსფუსი ... პირდაპირ ვის ოჯახშიც შენ შეხვალ
-მსოფლიოში საუკეთესო მზარეულები კაცები არიან... -როგორც ყოველთვის არ წამოეგო ჩემს ანკესზე და შეინარჩუნად გაბრწყინებული გამომეტყველება. არ იცინის ,მაგრამ სახე მაინც უცინის . რატომ მინდება მისი ჩახუტება ისევ. იმედია არ წამოვარდები ,დაეტევი მაგ სკამზე და უბრალოდ უყურებ. ხუთ წუთში რაღაც გაურკვეველი გააკეთა და წინ დამიდო
-რა არის ეს?
-ბოსტნეულის სალათი ... შველის
-რას შველის
-ტვინის გადაღლას -სკამზე ჯდება და მიყურებს-ჭამე
-ვერ ვიტან...შენ ამას ჭამ ხოლმე?
-ჯანსაღი ცხოვრების წესზე რამე გსმენია?
-მეტყობა ხო ? აუუ რა დროს ეს იყო კაგრი რა ... დედაჩემი რატო ხდები ხანდახან არ მინდა ეს
-ასე რომ ბუზღუნებ იცი როგორი საყვარელი ხარ და განგებ მიკეთებ ხომ?
-რას გიკეთებ უუფ ...საშინელებაა ამას ვერ შევჭამ. არ გინდა კარტოფილი შემიწვა?
-არ ვიცი...
-წლის ტყუილი - წარბებს მარლა ვწევ და სიცილს ვერ ვიკავებ-სვანეთში გემრიელი კარტოფილი აქვთ
-მე არ მაქვს...
-არაფერს აკეთებ ჩემს მოსახიბლად მოკლედ
-შენ კი ყველა ხერხს ხმარობ ყურადღების გასაფანტად...
ბოლოს რომ ვჭამდი ხვდებით ალბათ. შემდეგ დივანზე ვისხედით მე ჩემი წვენით ხელში მიშო კონსპექტით. ნახევარი დრო გათიშვები მქონდა, ვუსმენდი და გაბადრული ვუყურებდი. არა ეს დღე უნდა დავივიწყო თორემ აშკარად ბევრს ვუცინი ...
-ისევ არ მისმენ...
-მე უბრალოდ
-ტაქტიკა რომელიც მარიამთან გამოვიყენე შენზე არ ჭრის... რთული ფენომენი ხარ ყველანაირად- აცხადებს ხელს მხვევს და ისე მაჩოცებს დივნის ბოლოსკენ სადაც ტავად ზის თითქოს რაღაც მსუბუქი ნივთი ვარ. -პირველი 50 გაიგე უკვე და ამიტომ ეს ისწავლე ჯერ ...მერე მეორეს აგიხსნი და გავალთ ფონს შენ 300 გაქ ხო?- ბოლო ფურცელს დახედა და თვალი ჩამიკრა- ჩემი ყოჩაღი გოგო ვინ არის?
-არ ვიცი მე... რამე უკეთესი მოიფიქრე გასამხნევებლად...ვაიმეე ცხრა საათია სად იყავი აქამდე? !
-უმადურო ადამიანო...მადროვე ცოტა ერთად გადამიხდი
-მეტი საქმე არ მაქვს...იოცნებე
-რამდენს ლაპარაკობ გოგონი?- ისევ მაიგნორებს ,დამპალი ეს! როგორ იცინის გამომწვევად,ტუჩის კუთხეს მითამასებს ქა თუ იცინი გაიცინე რას მკლავ.
როგორრაც პირველი 50 რომ ცავაბარე მივხვდი დარხეული მქენებოდა თუ არ მოვიკრებდი გონებას და მერ ეისე მალე ვისწავლე დანარჩენი 200 ჭკუაზე აღარ ვიყავი. მალე რა 11 საათი იყო უკვე რომ დავიქანზე და დივანზე გავწექი თავზე ტესტების ფურცლები მეფარა და საოცარ ხმას გამოვცემდი
-მეზიზღებაააა რათ მინდა ქიმიაააა
-50 დარჩა..ნუ ხარ ზარმაცი- მეუბნება და წრუპავს მშვიდად ყავას.თან ვირაცას ემესიჯება. ამას თიტები რომ წავაცალო და შევინახო მითხარით. გადასაყრელად ვერ გავიმეტებ. უცებ ვიწევი მისკენ ერტი ხელით მობილურს ვაცლი მეორეს თითებზე ვუჭერ და ვაკვირდები
-ქირურგობა გინდა?
-არა პედიატრობა...
-ჰა? ბავშვები გიყვარს?- მგონი გადავვარდი დივნიდან ისე წამოვიწიე და სახეზე მივასტერდი.ახლა ისევ დებილივით ვიცინი ის კი ტუჩის კუთხეს ტეხს და თავს გვერდით ხრის-არადა ქირურგისთვის დამახასიათებელი თითები გაქვს
-ვიცი რომ მოგწონს ჩემი თითებიც საქმეს მიხედე...ჩემ მობილურს შეეშვი - ხელიდნა ისე მაცლის ვერ ვიაზრებ და ვიბუტები - ზარმაცი გოგო ხარ შენ
-შენი ბრალია...ყურადღების გამფანტველი ხარ - მის „ც“ ვაიგნორებ თიტქოს არც გამიგია და ოთახში სიარულს ვიწყებ
-ამასთან ერთად იარე- ხელში იჭერს ფურცლებს და მაჩვენებს
-უნდა გამოვფხიზლდე
-წავიდე?
-დამპალოოო
-ძალიან მალე იღლები...სუსტი ხარ
-ბევრს ლაპარაკობ! -ისე ვეუბნები ჩემი თავი და მერე მისი ხარხარი მაოცებს. მობილური სად მაქვს უნდა გადავიღოო აა უკვე ვიღებ? ყოჩაღ თამაღ რა სწრაფი ხარ? ბოლოს დავყურებ დივანზე მოკალათებულ ფეხებგადაშლილ უკან თავგადაწეულ მოხარხარე ღმერთკაცს. ნუ კიდევ რამდნეიმე იყო მაგრამ ამაში ყველაზე საოცრად გამოვიდა. მობილური უცებ მოვაქციე ფურცლებს შორის მაგრამ ისე მიყურებდა მივხვდი დავიწვი და ძააან საწყლად გავუცინე
-რომ ვეუბნები ჩემი ყურება გიყვარს-თქო ბრაზდება ...ჩამისაფრდა აქ და მირებს ფოტოებს- ვაიმეე ახლა ამას ჩავყლაპავ... ასეთი საყავრელი რატოა რა ჯანდაბა უნდა რა უნდა უნდა შემიწიროს ეს პატარა ბავშვი>უნდა გამიხეთქოს გული და დარცეს მატრო? აბა მე იქედან არ მოვასვენებ და
-რომ ვეუბნები დემონი ხარ საზიზღარი,ბოროტი და ველური-თქო არ ესმის
-იმეცადინე გოგო !
-აუუუ გამისკდა გული რა იყო რააა საერთოდ აღარ მიდიხარ?
-ნწ...ვრჩები ამაღამ შენთან
-კიდე რა გინდა მითხარი არ მოგერიდოს- ისე ვეუბნებია რც ვაქცევ ყურადღებას კითხვას ვაგრძელებ თან დავდივარ
-შენ
-ჰა?- ისე ვეუბნები ჟანგვა-აღდგენაზე ვკითხულობ მაგალითს და მერე ისე ვყირავდები მივფრინავ ჰაერში
-აი მესმის სურვილის ასრულებაში მონდომება პირდაპირ გამოფრინდა - საიდანღაც ჩამესმის მისი მოგუდული სიცილი და ხელები რომ მეხვევა წელზე და მაყენებს იატაკზე აკრულს მინდა თვალებ ამოვთხარო
-უსაზიზღრესი პიროვნება ხარ
-მაგ უსაზიზღრესს სულ რატომ აკლებ უსიმპატიურესი,უსაყვარლესი,უნიჭიერესი ,უსექსუალურესი, უმაგრესი...
-თავდაჯერებული იდიოტიც რომ იყავი ვიცოდი ,მაგრამ ნარცისიი? - ისევ იცინის და ყელში რომ მკოცნის ისე ვსუნთქავ ეღიმება ვგრძნობ
-დამშვიდდი ... ისუნთქე და გონებას გათიშუვის საშუალებას ნუ აძლევ - მეჩურჩულება მკოცნის ერთ ადგილას და თითებსაც კი არ ამოძრავებს წელზე.ახლა რომ დვაიკვნესებ ძალიან დამცინებს ხო?
აღარ არის...წავიდა.ისევ დივანზე ზის ისევ ისე ფეხებგადაშლილი წინ წამოწეული და მობილურში ჩამძვრალი. როცა მე ვარ მის წინ რატომაა მისი მწვანე სფეროები სხვა მხარეს მიმართული ...
დაიწყე მეცადინეობაა თამარა დაიწყე რას ელოდები...
ფურცლებს მაგიდაზე ვისვრი როცა ვხვდები რომ ვისწავლე ბოლო 50 ტესტიც და ხტუნვა-ხტუნვით მივდივარ დივნისკენ. არ მიყურებს ისევ რაღაცას აკეთებს და უკვე ჭკუიდან მშლის. რო არ გავიგო ვის წერს ამდენ ხანს მივაკლავ. მისკენ ვიწევი, ფეხზე ხელს ვადებ და მანამ ვიჭყიტები მობილურში სანამ გონს მოვა . ამ გორილას ფეისბუქის მოხმარება ვინ ასწავლა? კაი ვიხუმრე მეყოს.
-დავასრულე...მორჩა
-ვითომ? - წარბს მაღლა სწევს უცებ ტოვებს გვერდს, თიშავს მობილურს და ჯიბესი იცურებს. ჩემი ხელი მის ფეხზე სულ არაფერს ნიშნავს? მე რო სემხებოდა ჩავდნებოდი და ამაზე სულ ვერ ვახდენ დავიჯერო გავლენას? ისევ იღესბს იმ წყეულ ფურცლებს თუ მე მეჩვენება. რაღაც კითხვას მისვამს რომელიღაც გვერდიდან და ვერ ვპასუხობ- არ იცი...
-კაგრი რა...რომ დავინახავ ტესტს მივხვდები
-ქულის ასაღებად მიდიხარ თუ სწავლა გინდა?- ისე მიბღვერს მრცხვენია ჩავიფერფლები ახლა
-კარგი რა რაში მჭირდება სტომატოლოგ ქალს ზოგადი ქიმიის შესავალი კურსი ...
-რაც გჭირდება იმას ვერ ისწავლი ეს თუ არ გეცოდინება...გირეკავენ უპასუხე - მობილურს იღებს და მაწოდებს
უცხო ნომერს რომ ვხედავ მიკვირს. ვინაა ნეტავ. სწრაფად ვპასუხობ და ველოდები
-გისმენთ...
-თამარა ქალბატონო სათნოებავ მარიამის ნომერი დავკარგე და ვერ მიბოძებთ ჩემო სულის კოკობო?-რატომ ისმის გიგის ხმა ყველგან? მეტყვსი ვინმე? რატომაა ხმამაღალზე .მომკლავს მიშოოო? ვითომ/ როგორ მიყურეეებს ასე უცებ როგორ ენთება ეს თვალები რა არის მწვანეა თუ წითელი უუფ-გესმის თამარა?
-ჩემი ნომერი სად ჯანდაბაში გქონდა ...მარიამის როგორ დაკარგე
-რა ვიცი მე სად მახსოვს ახლა ნომერი როდის გამოგართვი ... თამარა მეჩქარება მიკარნახე ნომერი გოგო თუ საიდუმლოების პონტში მიმალავ-იცინის ის გიჟი და მეც აღარ ვაგრძელებ ლაპარაკს ნომერს ვკარნახობ -მადლობა ტკბილოოო უი მართლა რომელზე გაქ ხვალ გამოცდა? ჩვენამდე თუ ჩვენს მერე?
-11 მაქ
-მე 10 საათზე მაქ რა სიდებილეა ეს რა უბედურებააა ამტკივდა ტვინი საიდან მოთხარა ეს კიტხვები იმ ქალმა ნეტა - ბურტყუნებს და ცოტა აკლია შეგინებამდე- წავედი მოკლედ გკოცნი სიცოცხლეეე ხვალ გნახავ-სანამ ენა მოვაბრუნე პირში გათიშა უკვე და მხოლოდ თვალებანთებული მიხეილი შემრცა ცხვირ წინ. როგორ წყალში ჩამეყარა მთელი ოთხი საათის შენარჩუნებული სიტკბო და სიმშვიდე? ახლა მე კი არა ის მეჩხუბება
-წაიკითხე „სულის კოკობო“ - ირონიულად იცინის და ფურცლებს ჩემი მიმართულებით უშვებს. ისევ იღებს მობილურს და სადღაც რეკავს.დგება და აივანზე გადის. სიგარეტს იღებს თან და ისე ელოდება როდის უპასუხებენ.
-სად ჩემ ფეხებში გაქ ეგ ტელეფონი ბიჭო წეხან არ მწერდი? ... აუუ ვაჩე რა *ლე ხარ რო იცოდეე . არ ვარ დღეს კლინიკაში-თქო არ გითხარი? ვისვენებ ... არ ვარ სახლში.რა ნაშასთან თავი ხო არ მიარტყი რამეს ენას ამოგაცლი რომ გნახავ და მერე რაზე იხუმრებ ვნახავ... საბას არა იმას რანაირად ვემსგავსები საბას შემეშვი საერთოდ იმდენი მელაქლაქე დამავიწყდა რისთვისაც დაგირეკე ... კაია თუ მისმენ მოკლედ მაშინ რომ გითხარი ვიღაცაზე მაინტერესებს ვინაა-თქო გაიგე რამე? კაი ორ საათში სახლში ვიქნები და გამოდი. არაფერი გინდა მაქ ყველაფერი ნუ მოტ*** ტვინი მაგ შენი ნატათი -აქამდე ჩუმად ელაპარაკებოდა ,მაგრმა ბოლოს ლამის დაუყვირა .მობილური ჯიბეში ჩაიდო, მოაჯირს დაეყრდნო და სიგარეტი ტუჩებშორის მოიქცია. მოწევაც რომ უხდება ეს ჩემი წარმოდგენის ნაყოფია ალბათ...
ორ საათში ნამდვილად აღარ იყო ჩემ გვერდით. მე კი ვიჯექი და ვფიქრობდი ...იმედია ხვალ გალამაზებული გიგი არ შემხვდება უნივერსიტეტში.ღმერთო გევედრები სხვა ვინმეს გულისხმობდეს და ამ სისულელის გამო არ დამართოს რამე იმ ბიჭს ვის შესახებ აინტერესებდა ინფორმაცია ჩემს დემონს...
ღამე ძლივს დავიძინე ,რომ გავიგე მარიამსაც ნასწავლი ჰქონდა და იძნებდა ველაპარაკე როგორც ყოველთვის მალევე ჩამეძინა მეორე დღის მოლოდინში

.........
იმედია მიშიკოს წვალება წყალში არ ჩაიყრება და კარგ ქულას მივიღებ. თუმცა დიდად არ ვდარდობ პირველში მაღალი ქულა მაქვს. არა ვის ვატყუებ როგორ არ ვდარდობ.როდის იყო მე გამოცდებია რ მადარდებდა. უბრალო საკონტროლოზე მიფანცქალებს გული. სანამ დავამთავრებ სამედიცინოს მანამდე დამემართება ინფარქტი ან რამე გულის დაავადებას ავიკიდებ ...
გამოცდების ცენტრში მივდივარ და შესვლისთანავე ჩემი კურსელებისკენ მივიწევ. ყველა ღელავს, იმეორებენ მე კი უბრალოდ ფანჯარასტან მივედი და დამშვიდებას შევეცადე. ვერ ვიტან რამდენიმე წუთით ადრე მეცადინეობას,მერე ყველაფერი მერევა ტვინში.
-ლამასოოოო შეიძლება შენი გაცნობა?- გიგის მოგუდული სიცილშეპარული ხმა რომ ჩამესმის ყურთან გაკრეჭილი ვბრუნდები და ერთიანად ქრება ნერვიულობა
-გიგიკოოო როგორ ხარ?
-კარგად ანგელოზო შენ? ისე მართლა ღმერთის ნომერს უფრო გავიგებდი ვიდრე შენსას...შევაწუხე თამაღი გუშინ
-უიი თამარას დაურეკე? რა ქენი ბოლოს მიაგენი იმ წიგნს?
-კი ...მეორე ჩანთაში მქონია- თვალები აატრიალა და მერე ისევ გაიცინა- აუუ მაგრად ვიმეცადინე იმენა დავგლიჯავ
-მე ძლივს დავწერე და შენ ქიმიკოსი როდის გახდი?- რომ ვკითხე ეგრევე დაიბნა
-დამაწერინეს პასუხები
-ვინ ? აბა გუშინ მითხრეს ჩვენც ახლა ვწერთო?
-რა დაკითხვაზე გაგყავარ მარიამ? მქონდა პასუხები და ვიმეცადინე. გადაწერა არ დამჭირდება არ გიხარია რო არ შეგაწუხებ? ამას აქ რა უნდა- უცებ ბურტყუნებს მიშოს რომ უყურებს და წამში მშორდება. რა მხოდა ახლა ვინმე მეტყვის? ან მიშოს რა უნდა აქ
-როგორ ხარ მარიამ?
-კარგად...შენ რა გინდა აქ?
-რაღაც საქმე მაქვს ლექტორია აქ და მერე მეც კლინიკაში მივდივარ ...გავიქეცი აბა წარმატებები - მკოცნის და მიდის. მალე ვხედავ როგორ ტოვებს შენობას ,მაგრამ მანამდე ისიც შევამჩნიე როგორ გახედა გიგის მანაც წარბები შეკრა და ვიღაცას რაღაც მიწერა. იქნებ არ იყო მიშოსთან დაკავშირებული,მაგრამ ფაქტია რომ მისი დანახვა არ ესიამოვნა. თამარას მონათხრობი გამახსენდა და აკრგად დავაკვირდი მართლა ხომ არ ჰქონდა მუშტის კვალი სახეზე,მერე საკუთარ თავზე გავბრაზდი მიშო ასე ტყუილად არამგონია ვინმეს ურტყავდეს.
გამოცდაზე რომ შევედი ჯერ ავნერვიულდი,მერე დავმშვიდდი წერა რომ დავიწყე და ბოლოს ქულა რომ დავინახე ლამის ავყირავდი სკამიდან ისე გამიხარდა. ხელი მოვაწერე და სწრაფად გამოვედი. თამარა კართან იდგა და რომ დამინახა თვალები ჭყიტა
-აბა?
-90 % ავიღე რაღაცეები მაინც დამავიწყდა მაგრამ რა უჭირს ჩაბარებული მაქვს უკვე...ფინალური აღარ მჭირდება - ვიკრიჭები და ვეხვევი. გიგიც მალე გამოდის და რომ აცხადებს 85 % ავიღეო მაინტერესებს სერიოზულად ვინ დააწერინა პასუხები.
თამარა შედის ჩემს შემდეგ და თან მიბარებს რომ არ დაველოდო რადგან მომდევნო გამოცდისთვის მომზადება მჭირდება,მაგრამ მაინც ვუცდი ვიცი მალე გამოვა.
დერეფანში ვიდექი მარტო რომ გამოვარდა. ჭკუაზე არ იყო ასე პირველად გაუხარდა მგონი მაღალი ქულა
-ჰა ქალო ამოიღე ხმა რა მიიღე
-100% იმენნნა დავაჯინე - კისკისებს და ლოყებს მიკოცნის
-მე რას მკოცნი გოგო მე გასწავლე?
-ვინც მასწავლა ის არ ვიცი სადაა და აბა რა ვქნა
-მე ვიცი...
-საიდან იცი... სად არის?
-კლინიკაში მივდივარო ლექციები ექნება იქ და მერე სამუშაოდ დარცება ალბათ...
-რომელ კლინიკაში არიან რომ არ ვიცი? კაი მოკლედ რომ ვნახავ მერე გადავუხდი მადლობას...წავედით ახლა ხვალ ანატომია გვაქვ კაშმააარ
მე სახლში წავედი თამარაც თავისი ბინისკენ დაიძრა. ანატომიის კონსპექტები რომ ავიღე და დავხედე საკითხებს მივხვდი რომ ყველაფერი არეული მქონდა ტვინში და ისევ უკანასკნელ დებილად შევრაცხე თავი,მერე საერთოდ თავად ლექტორზე რომ დავიწყე ფიქრი ორი საათზე მეტი ტყუილად ჩავჩერებოდი წიგნს. ბოლოს ნერვებმა მიმტყუნა და კივილით მოვიფრიალე ყველაფერი იატაკზე.თიტქოს ეს მისველიდა. ბოლო საუბრის დავიწყება ვერ მოვახერხე. რა იყო ის ...ან საერთოდ როგორ შეიძლება ასე არაფერი ხდებოდეს და თან ყველაფერი იყოს . მერე საერთოდ დამეზარა მეცადინეობა... დავწექი და დავიწყე ფილმის ყურება დასამშვიდებლად. დამშვიდება კი არა ისე შევყევი სულ დამავიწყდა ყველაფერი ,ბოლოს მაშინ შემესინდა დედაჩემმა რომ დამირეკა და მკითხა რას შვები დამთავრე მეცადინეობაო? ისე ჩავაფრინდი წიგნებს იატაკზე რომ იყვნენ მიხუტებულები ხელი აღარ გამიშვია, ორ საათში ტვინმა გათიშვა დაიწყო, მერე ვჭამე, ვიცეკვე სიმღერას ავყევი და გამოვფხიზდი. უკვე ღამის 12 საათი იყო სახლში დავბორიალებდი წყალს მეათეჯერ ვისხავდი სახეზე და კიდევ არ მქონდ აყველაფერი გადაკითხული. რომ ვიწყებდი მოყოლას მავიწყდებოდა და ისევ ვიფრიალებდი წიგნს.ბოლოს მივხვდი რომ ერთი მოფრიალება ჭირდებოდა დახევამდე და საწოლისკენ დავიწყე სროლა ,რბილად ეცემოდა უფრო.
მერე საწოლში შევწექი და ისე გავითიშე სიზმარში ვნახე ის წყეული კაცი...მისი შავი თვალები რომ დარჩნენ გამოსახულებიდან მხოლოდ და ჩემს შთანთქმას ცდილობდნენ კივილით გამეღვიძა. დილის ექვსი საათი იყო,წიგნი საწოლის მეორე მხარეს იდო...ჯერ ვუყურებდი მერე ვფიქრობდი წამეკითხა თუ არა. მერე სიზარმაცემ მძლია და ძილი განვაგრძე. გამოცდა 10 საათზე მქონდ აისევ. რომ ავდექი და წავედი მერე გავიაზრე რომ არაფერი ვიცოდი კარგად.
საკითხებს რომ დავხედე მინდდოა მეყვირა ... წერა დავიწყე ,მაგრამ რას ვწერდი არ ვიცოდი. მახსენდებოდა სემინარებზე მოყოლილი და მორჩა. კალამი რომ დავდე და ფურცელი ჩავაბარე მეგონა წონასწორობას ვერ დავიცავდი. მივდიოდი და თავბრუსხვევა მიმყვებოდა. თუ არ დავმშვდიდდი მე ნევროზს გავიმწვავებ ასე,დიდი ამბავი დაბალ ქულას მივირებ და მორჩება.
დანარჩენი საგნები პრობლემას არ მიქმნიან მარტივად მოვაგვარებ ასე რომ ყველაფერი კარგადააა...
......
ვერ ვისვენებ... მეცადინეობას ვერ ვახერხერებ. ჩანთაში ვაგდებ ანატომიის წიგნს და გარეტ გავდივარ.
დიდხანს მივბოდიალებ ბოლოს ვხვდები რაც მჭირდება და გადაწყვეტილებასაც ვირებ. სალომეს ნომერს ვკრეფ და საყვარელ დაიკოს ვურეკავ
-საღამომშვიდობის ქალბატონო
-როგორ გაგახსენდი
-შენ რომ გაგხსენებოდი რ აიქნებოდა...
-არ გირეკავ და არ ვკითხულობ გამოცდების ამბებს? შენ როდის დამირეკე უსინდისო ქალო იქნებ და რა მჭირს
-რა უნდა გჭირდეს საბასთან დიდი დიდი ვნება ვერ მოთოკოთ და ძალიან გადაგღალოს...მაგისგან არავინ კვდება.ხო მართლა სად ბრძანდება სიძე ბატონი?
-ჩვენც გვაქ გამოცდები...ვმეცადინეობთ
-უიმეე რა უინტერესო ხალხი ხართ...იმის მაგივრად ლოგინში გასწავლოს რამე ამ უცოდინარ ქალს წიგნებთან ზიხართ?
-ღამემდე ვასრულებთ კითხვას- იცინის ,საზიზრარი
-ოოოოჰ მაიმუნობთ ხო? იმედია ხმა არ გადის თქვენი ოთხაიდან და დედამთილ -მამამთილს არ სტრესავთ
-ნუ ღელავ შენ... არ მეცადინეობ ტავად?
-დავასრულე ნახევრად... კარგად ვიცოდი ისედაც. კარგად ხსნის მარიამის ლუციფერ
-ვინ?
-არავინ...მოკლედ რა მინდა გკითხოთ. პრაქტიკებზე რომელ კლინიკებში დადიხართ ხოლმე?
-რაში გაინტერესებს...გააჩნია რას გავდივართ
-დემონი სად მუშაობს
-ჰა?მომესმა? რაში გაინტერესებს ეგ?
-მეტყვი თუ არა...რა მნიშვნელობა აქვს უბრალოდ მანტერესებს
-მარიამის ბინასთან რომ კლინიკაა იქ
-ოოჰ შორს არ დადის ბატონი თურმე იმიტომაა ყველგან ორ წუთში ...კაი წავედი მე იცელქეთ ბევრი დისშვილი მინდა- ვამატებ და ბედნიერი ვაჩერებ ტაქსს.რამდენიმე წუთში კლინიკის წინ ვდგავარ. ხალხი ირევა ეზოში, როგორც ყოველთვის კლინიკა სავსეა. შენობისკენ მივიწევ და ერთიანად მივლის ისევ ის სიხარული რაც გამოცდიდან გამოსვლის დროს მქონდა. ათას რამეზე ვფიქრობ სანამ მიმღებში მჯდომ გოგონასთან მივალ და ვკითხავ სად შეიძლება იყოს ბატონი მიხეილი. ჯერ თავდახრილია და რაღაცას წერს მერე ამომხედა მიხეილი რომ ვთქვი და შემათვალიერა
-მიშოს შესვენების საათი აქვს ახლა და კაფეტერიაშია დერეფნის ბოლოს უნდა გახვიდეთ და მერე დაინახავთ -ხელით მანიშნებს და მეც იქეთ მივიწევ.
კაფეტერიაში უამრავი თეთრხალათიანია, ზოგი გამოდის ზოგი სედის. სასიამოვნო ატმოსფეროა , სურნელს ვგრძნობ ნაბიჯის შედგმისთანავე. ოტახს ვატვალიერებ და ბოლოში ვხედავ ზურგით მჯდომ დაშნიანს. მის წინ მჯდომ გოგონასაც კარგად ვხედავ,როგორი მინაბული იღიმის და რაღაც ცხელს აგემოვნებს პარალელურად.როგორ მინდა ვირაც გადაპრანჭული ბოტოქსის დედოფალი იყოს,მაგრამ ისეთი საყვარელი გოგონაა სულ მიქრება გამბედაობაც და დაშნიანთან მიახლოების სურვილიც. შემდეგ ერთიანად მაწვება რაღაც ძალა და მაგიდისკენ სწრაფად მიდვივარ, გონს მაშინ მოვდივარ ჩემი დემონის გულ-მკერდზე რომ ვაცურებ ხელებს და ზურგიდან ვეკრობი. ლოყაზე ვკოცნი და ერთიანად ვბრუვდები...ამ წამის შემდეგი ჩემი ნათქვამი თითოეული სიტყვა არ ექვმდებარება განხილვას.
-მიშოოო
-თამარა?- დგება და ისე რომ არ მშორდება გაკვირვებული მიყურებს.არ ვაცლი სიტყვსი თქმას ისევ ვეხვევი ამჯერად უფრო მოხერხებულად და ლოყაზე ისევ ვკოცნი
-100% ავიღე და ვიფიქრე რომ უნდა მეთქვა მადლობა რომ მამეცადინე - მშვიდად ვურაკრაკებ და ვუღიმი. ისიც მიღიმის და თვალები უბრწყინავს
-ყოჩაღ ..კარგი გოგო ხარ- პატარა ბავშვივით მიყვავებს და თმაზე მეფერება მერე ლოყაზე მისვამს თითებს და ვინაბები. რა უცებ ქრება ხალხი ჩემს ირგვლიივ ახლა გავითშები-ისე დარეკვაც შეგეძლო
-მაგრამ დანახვა უფრო გაგიხარდებოდა ჩემი ვიდრე ხმის გაგება
-ჰმ, საინტერესო თავდაცვაა-თვალებს აწვრლებს ისე მიღიმის და შემიძლია დარწმუნებით გითხრატ რომ უსაზღვროდ უხარია ჩემი იქ მისვლა
-ჩემთან ყავის დალევაც გაგიხარდება გული მიგრძნობს...შეიძლება საჩემო ნამცხვარიც ვიპოვოთ კაფეტერიაში
-აქ დაჯექი - უცებ მშორდება სკამს წევს და მეც მაშინვე მივიწევ იქეთ .მის ხმა არ აყოვნებს და სახეწაშლილ ქალბატონს ჩემს თავს აცნობს- თამარ გაიცანი ეს ლიკაა ჩემი კოლეგა ... ორ წუთში მოვალ- მიღიმის და მიდის.
-სასიამოვნოა შენი გაცნობა...
-ჩემთვისაც- ცდილობს გამიღიმოს მაგრამ დიდად არ გამოსდის. შემძლებია თურმე ემოციის გამოცნობა ტყუილად მეჩხუბება მარიამი ვერასდროს იგებ შენ ხალხი რას ფიქრობსო. ზალიან კარგად ვხედავ როგორ ეჭვიანობს ეს გოგო და უსაზღვრო კმაყოფილებას ვგრძნობ.
-შენი საყვარელი ყავა და შოკოლადის ნამცხვარი ...ისეთი არაა როგორც გიყვას ,მაგრამ-უცებ მეუბნება და თავის ადგილას,ანუ ჩემ გვერდით ჯდება.
-შენც ჩვენი კოლეგა უნდა გახდე თამრიკო?-ეს მოიხოდა თუ რა ხდება
-სტომატოლოგობას ვაპირებ ლია და შენ დასრულებული გაქვს უკვე სწავლა თუ ჯერ არა
-ორი წელია დავასრულე...
-უი და ახლა დაიწყე მუშაობა?
-ახლა დავბრუნდი საქართველოში... გერმანიაში ვიყავი აქამდე . მიშოსაც შევთავაზე ზაფხულში ჩემთან ერთად წამოსვლა ბევრი ნაცნობი მყავს და გაუმარტივდება იქ სწავლა პერსპექტივაც დიდი ექნება შემდეგ
-მიშოს თუ არ სურს მის გადაწყვეტილებაზე გავლენას ნამდვილად ვერავინ და ვერაფერი მოახდენს ასე რომ თუ აქამდე არ დაგთანხმდა არც არასდროს შეიცვლის აზრს ასე არ არის მიშოო?- ახლა ვხვდები როგორ მიყვარს ეს პაექრობა. მიშოს რომ ვუყურებ ისეთი გამომეტყველება აქვს მგონი ბრაზობს,მაგრამ ვერ გავიგე ჩემზე ბრაზობს თუ მასზე.
-მიშო მე დაგტოვებ...ჩემი შესვენება დასრულდა პაციენტთან უნდა ავიდე - უცებ დგება და გადის. მე კი ყავას ვაგემოვნებ
-რა იყო ეს !
-რა ?
-სულელურ პროვოკაციაზე წამოგება და სიტყვებით უაზრო თამაში არ შეგეფერება ! მაშინ როცა კარგად იცი შენი ადგილი ჩემ ცხოვრებაში...უფრო სწორად უნდა იცოდე - ბოლოს ამატებს და ისე მიყურებს მინდა თვალები დავუკოცნო
-რა ვთქვი ისეთი მხოლოდ ორი სიტყვა იმის შესახებ რომ აზრს მარტივად არ იცვლი...საერთოდ რაზე ვსაუბრობთ დიდი დრო გაქვს დასაკარგად ?
-რაში გაქვს ხვალ გამოცდა
-ანატომიაში...მარიამს არც ვურეკავ ვიცი ისე იქნება ჩამძვრალი წიგნში თავს არ აწევს.მე ბევრი არც არაფერი მაქ სასწავლი. წინა კვირაში დაგვაწერინა კოლოქვიუმი და იგივე საკითხები იყო -უცებ ვურაკრაკებ ,მაგრამ ის ისევ წარბშეკრულია და თითებს მაგიდაზე აკაკუნებს-ასე მარტივად თუ უნდა გამიბრაზდე ყველაფერზე?მე შენსავით ორ სიტყვაში მოგვარებას არ ვარ მიჩვეული და შენ ძალიან კარგად იცი ვინ დაიწყო, ვინ გამომიწვია და რაც ხდება საერთოდ
-ეჭვიანობა სისულელეა და სულ არ მსიამოვნებს ეს სხვებისგან განსხვავებით არ ვარ ბედნიერი ამ ამბით. კი არ უნდა ეჭვიანობდე და ბრაზდებოდე უნდა მენდობოდე და დარწმუნებული იყო საკუთარ ადგილში ჩემს ცხოვრებაში
-ვერაფერში ვიქნები დარწმუნებული ... ორი დღის წინ ვჩხუბობდი თუ გახსოვს ზედმეტად ბევრს ითხოვ ხოლმე ჩემგან
-ასე ნუ მიყურებ...არც ეგრე ვბრაზობ ჩემი მოთაფვლა რომ დაგჭირდეს უბრალოდ მწყინს - ჩუმად მეუბნება და ჩემკენ იხრება- დაიკიდე...მთავარია რომ აქ ხარ ,ჩემთან და შენი სურვილით მოხვედი- ხელს ოდნავ მხვევს წელზე ისე რომ იდაყვს ფეხზე მადებს ლოყაზე მკოცნის და ცხვირის წვერს მივამს იმდენად სეუმჩნევლად აკეთებს ყველაფერს ვერც ვერავინ დაინახავს რომ მკოცნის. მერე ჩემს ხელს თავის ტორში იქცევს და მკოცნის. ისევ სწორდება სკამზე,ჩემ ხელს არ უშვებს ცერას ხელსიზურგზე ატარებს და შიგადაშიგ მკოცნის
-როგორ გიყვარს ჩემი გაბრუება... უნდა წავიდე.შენი შესვენებაც დასრულდება მალე ალბათ და მეც სამეცადინო მაქვს
-დარჩი ...
-როგორ ...
-12 ზე ვამთავრებ დღეს მორიგე არ ვარ ღამით .
-ხელს არ შეგიშლი? არ მინდა პრობლემა შეგიქმნა
-რთული პაციენტი არ მყავს ...უბრალოდ უნდა დავხედო ყოველ ნახევარ საათში შევდივარ ...მოკლედ თუ გინდა დარჩი
-მინდა ,მაგრამ არ მინდა პრობლემა
-პრობლემას შენ ვერასდროს შემიქმნი- მეუბნება ისეთი ტკბილი ხმით ჩამოვდნი და ესაა. ისევ მკოცნის ხელზე ამჯერად ხელისგულზე და მიყურებს -აბა? დარჩები თუ სახლში გაგიყვანო 15 წუთი შემიძლია გამოვიყენო სახლში მიგიყვან ზედმეტსაც არ მოვინდომებ
-სამეცადინო მაქვს ...წავალ .არ მინდა გაყვანა ტაქსით წავალ- ვბურტყუნებ და ვდგები
-მე გაგიყვან ..წამო
-არ მინდა ...
-მე მინდა !
გვერდით მომყვება და ვგრძნობ როგორ გვიყურებენ. დავიჯერო ყველა იცნობს? დერეფანშიც ესალმებიან აქეთ-იქით სწრაფად მორბენალი ექიმები და ექთნები. მისაღებში დგას ქალბატონი ლია და მიმღების გოგონას ესაუბრება.რომ დაგვინახა რაღაც ანიშნა და შემდეგ გაგვიღიმა. მიშოს გავხედე,მე მიყურებდა და საერთოდ არ გაუხედავს მისკენ.
-მიდიხარ უკვე თამრო? სასიამოვნო იყო შენი გაცნობა
-ჩემთვისაც... ნახვამდის
-ერთი საათი კლინიკაში იქნები ხო?- უკან რჩება მიშო და ვიგებ როგორ ეუბნება ქალბატონს
-მიდიხარ? კი მაგრამ ექიმი რომ ჩამოვიდეს გაბრაზდება მიშო... არ ღირს- უცებ ეცვლება გამომეტყველება და მე ისევ მიშოს ვუყურებ - მარტო რომ წავიდეს მოიტაცებენ? შეიძლება პრობ...
-ლიკა კითხვა დაგისვი რჩევა არ მითხოვია -ისეთი ხმა აქვს ტანსი მცრის .გოგო ბრაზება და კბილებში ცრის პასუხს. მიშო მშვიდად ბრუნდება ჩემკენ და თავით მანიშნებს წავიდეთო
-აბა პრობლემა არ იქნებაო?
-ჩემი გჯერა თუ მისი..-ისევ ეს მოკლე პასუხები ვერასდროს შევეჩვევი ამას-ქურთუკი მოიცვი ცივა გარეთ- ხელში ჩაბღუჯულ მოსაცმელზე მითითებს და მეც ინსტიქტურად ვიცვამ
-დარჩენაზე შემოთავაზება ძალაშია?
-არა!
-რატომ...
-იმიტომ რომ რაღაც მიზეზის გამო რჩები და არა იმიტომ რომ გინდა
-არადა თითქოს ყველაფერს ხვდები ... შენი აზრით იმიტომ ვრჩები რომ არ წამიყვანო? მე რომ მნახონ იქ მაგაზეც შეიძლება გისაყვედურონ ასე რომ გინდა შენთან ვიყო თუ არა
-სამეცადინო გაქვს..რომ შემოგთავაზე დარჩენა მაგაზე არ მიფიქრია.ზეპირად აღარ მახსოვს დეტალები რომ მოგიყვე ასე რომ უნდა წახვიდე
-წიგნი მაქვს...-მოკლედ ვუჭრი და აშკარად ჩემ გამარჯვეულ გამომეტყველებაზე ეღიმება. როგორ მიყვარს ბედნიერ გამომეტყველებას მის სახეზე მე რომ ვქმნი. ისევ მფარავს მისი მკლავები და პერანგზე ვეკვრი რომელსაც წამლების სურნელი ასდის, საავადმყოფოს სურნელი მაგრამ მისი სიტკბო მაინც დაჰკრავს. ოდნავ მაღლა ვწევ თავს და ყბაზე ვკოცნი
-დროს ვკარგავ უკვე...მაჩვენე აბა სად ბრძანდები ნახევარი ღამე ხოლმე ბატონო დემონო


-აქეთ გთხოვთ- იღიმის და ისე მითავისუფლებს გზას. მეც მივკუსკუსებ და ჩემდა გასაოცრად საერთოდ არ მადარდებს ქალბატონი ლიკა, არც სხვა ვინმე და საერთოდ არაფერი მიშოს გარდა. ანატომია კიდე აბა ჩავიჭრები და ამხელა ავტორიტეტ კაცს როგორ დავენახო მერე სირცხვილით.
მესამე სართულზე ერთ-ერთ ოთახში შევყარავ .საკიდზე მის ქურთუკს ვხედავ, რამდენიმე საწოლი დგას ტყავის ზედაპირით და სკამები. წყლის აპარატი და ესაა სულ...საწოლზე ვსკუპდები,ჩანთიდან წიგნს ვიღებ ბატონი კი მტოვებს . ამ სათულზე ვიქნები და თუ რამე მიპოვი რომელიმე პალატაში ვიქნებიო განმიცხადა და წავიდა.
ვკითხულობდი კარი რომ გაიღო და ვიღაც გოგო შემოვიდა
-გაამრჯობა...შენ ვინ ხარ? - ისე მიღიმის მეც ინსტიქტურად ვიბადრები
-მე ...
-ჩემთანაა ქეთუში - მიშო შემოდის გოგოს ხმაურით კოცნის ლოყაზე და ისიც კისკისებს= სად ხარ ამდენ ხანს ქალბატონო?
-შენთანაა? მე რომ მითხარი შენი ბიჭები აქ არ დამახვედრო გული არ გამიხეთქო ლაპარაკის დროს კვნესი და ისე რას იზამ წარმოდგენა არ მინდაო შე დამპალო არსებავ ახლა ხო ხარ სამაგიეროს გადახდის ღირსი?
-ამოისუნთქე ჯერ...გაგაცნო თამარ კიკნაძე
-თამაღ ოოოო სიცოცხლე შენ ხარ თამარი? ჰმ შე რეგვენო აქამდე ვერ მითხარი? ახლა არ მიკვირს მე რატო არ დამიწყე შებმა თურმე სვეცკებს და ორმეტრიან ფეხებზე მდგომ ქალღმერთებს არ გვაწვები და უბრალოდ საყვარელ ანგელოზებს დევნი შე ქოფაკო კაცო
მე რომ ჩუმად ვარ ხედავთ ამჩნევთ ხო? შოკში ვარ და იმიტომ.... ეს არსება საერთოდ რა არის? ესეც არამიწიერია რამე? ჩემ სიგრძელ ცალი ფეხი აქვს, ენა ხომ საერთოდ . ჩემ გარდა ამას ვინმე რომ ლანძღავს კი გამიტყდა ცოტა მაგრად სასაცილო მოსასმენი კი არის და საყურებელიც მიშოს თვალების ბრიალს რომ ვუყურებ
-აუუ ქეთუში ერთხელ იქნება ენას ამოგაცლი და ნახავ მერე
-კაი ბაბუუუუ გოგოზე ხელის დაკარება და შენ ? ხო არ ღადაობ სიცოცხლე - წითელტუჩსაცხიანი ლამაზმანი ჩემკენ მოდის უცებ მავლებს ხელს და მიშოს გვერდით მაყენებს -აუუ იმენნა ზე წყვილი ხართ.... ია ხაჩუუუუ ლუბოოოვ -რატომ მახსენდება ამ გოგოს მოსმენისას ის გიჟი გიგი არ ვიცი ,არადა რომ შეხედავ გაჩუმებულს ერთი გადაპრანჭული გოგოა. ისეთი მაკიაჟი უკეთია მგონი სამუშაოდ კი არ მოდიოდა კლინიკაში წითელ ხალიჩაზე უნდა გაევლო
-ღმერთო რა შეგცოდე ... რა სიამოვნებით ამოვაცლიდი ენას შენ ხო არ იცი
-ვიცი ვიციიი ჩემო სიცოცხლე...სასიამოვნო იყო შენი გაცნობა პატარა სტომატოლოგო - მკოცნის მერე მიშოს ეხვევა ყელზე ნიკაპზე ხელს უჭერს და შუბლზ ეისე აწებებს ტუჩებს წითელი კვალი რჩება - ჩემო მუჩაჩოო მოხიბლული ვარ შენი გემოვნებით...კიდევ ერთხელ გაღიარეებ ახლა კი წავედი გინდა შენ გოგოსთან დარჩი და მე ვიქნები შენ მაგივრად
-ხვალ გამოცდა არ გაქვს?
-ვიმეცადინე უკვე მიშიკო ! წადი ...გიშვებ სანამ ესმაკის კუდიანი ანგელოზი ლია მოვა- ჩუმად ამბობს და მერე თვალებს ატრიალებს
-ცოტა დარჩა ბარემ დავრჩები შენ სიედაც ბევრი საქმე გაქვს
-უიმეე რატო ხარ ასეთი ტკბილოოო- ისევ კრუტუნებს და მერე მიკაკუნებს- იმედია ესეც ტკბილოა თორე მე დაგაშორებთ იცოდე - ჩუმად უთხრა და ამჯერად მართლა წავიდა.
-ეს გოგო ვინ იყო?
-ხო ვიცი უცნაურია ... საერთოდაც ერთი დიდი ამოუცნობი არსებაა . რომ თქვა რატომ არ მოგეწონეო არ გეგონოს ვუყვარვარ ან რამე . მეგობარია მართლა ... სხვათაშორის მეორეკურსელია და მასზე რომ გაბრაზდე მართლა მეწყინება მოკლედ
- გასაგებია და ნუ ლაპარაკობ ამდენს... რაღაცეები მესმის მეც- მისკენ მივდივარ და პირზე თიტებს ვაფარებ .მაშინვე მკოცნის და მერე ლოყაზე გადადის
-ლიკა აქ არ შემოდის ქეთუსიაც აღარ შემოვა ასე რო შეგიძლია იმეცადინო მერე ატლასი მაქვს კარგი სახლში და იმაზე აგიხსნი თუ რამე აგრევა ...გავედი
ასე შემოვიდა და გავიდა რამდენჯერმე. მე კი მეცადინეობა მოვახერხე დადებით განწყობაზე დარჩენაც და დაღლილობაც ვერ ვიგრძენი. პირველად მეცადინეობის შემდეგ ენერგია არ დამიკარგავს. ქეთის კაკუნი დერეფნის ბოლოდან ისმოდა
-ექიმის თანამდებობაზეა?
-არა მეორე კურსელი რადგანაა ჯერ ექთნის ფუნქციას ასრულებს . ცოტამ იცის უნივერსიტეტში ამის შესახებ,რაგდან ხანდახან დადის
-არავის ვეტყვი ...ჩათვალე აქ არ მინახავს -მაშივნე ვეუბნები და დერეფანში სვლას ვაგრძელებ. გარეთ გასულს სიცივის გამო კანკალი მეწყება და სწრაფად მეხვევა მიშო. მანქანაში ვსხდებით. მალევე თბება მანქანა და გზაზეც სწრაფად გადის...
-ისწავლე ხო? თუ რამე ვერ დაიმახსოვრე აგიხსნი
-ვისწავლე ...
-ამ დროს გძინავს ხოლმე მე კიდე დაგქანცე იქ ჯდომით ...
-ექიმობას ვაპირებ...კლინიკები ცუდად არ მოქმედებს ჩემზე და საერთოდაც არ ვარ დაღლილი .შენ რა გეგმები გაქვს ?უნდა დაიძინო სახლში წახვალ? -რას ვჩერჩეტობ ნეტა, ეჭვიანი სეყვარებულივით ვეკითხები რა ჩემი საქმეა სად წავა
-სახლში შევირბენ ხუთი წუთი გამოვიცვლი და მერე წაგიყვან კარგი? ამოდი-თქო გეტყოდი ,მაგრამ ცუდად მახსოვს შენი ჩემ სახლსი დარჩენის მცდელობა
-დავიცდი რა პრობლემაა... და ნუ მელაპარაკები ასე დაფეთებული სანამ ნერვებს არ მომიშლი მანამ არ მოგშხამავ- სიცილი მიტყდება რა გავაკეთო ,მართლა ისე მელაპარაკება გეგონებათ ელის როდის შევუტევ.
ხუთ წუთში ადგილზე იყო 15 წუთში კი უკვე ჩემ ბინასთან ვიყავით როგორც ყოველთვის ჩემი ტორტი უკანა სავარძელზე იდო . მანქანა გააჩერა და გამომხედა
-კარგად გამოიძინე გამოცდაზე ფხიზლად რომ იქნები უკეთესად დაწერ - ლოყაზე მკოცნის და ელის როდის გადავალ ,მაგრამ არ ვაპირებ
-არ მეძინება და ვინაიდან შენც მეეჭვება დაგეძინოს და ისიც მეეჭვება ჩემზ ეუკეთესი პარტნიორი იპოვო დამეწვევი ტორტზე? მითხრეს ახალიაოო მაყვლის კომპოტიც მაქვს და შენთვის მწვანე ვაშლი
-მწვანე ვაშლი? - ისე ეღიმება საკუთარი თავით კმაყოფილი ვრჩები -მოვდივარ - სწრაფად გადადის მანქანიდან და ტორტსაც მართმევს.
ხუთ წუთში დივანზე ვსხედვართ ის თავის მწვანე ვაშლს მიირთმევს მე კი ჩემს ტორტს და მაყვლის წვენს.
-საიდან მიხვდი რომ ეს მიყვარს?
-მთელს სახლში ყველა კუთხეში იდო ერთი ცალი..ისეთ შეგრძნებას ტოვებდა თითქოს როგორც კი მოგინდებოდა მაშინვე უნდა გეჭამა.
-სასარგებლოა თან გემრიელი და მიყვარს ბავშვობიდან
-კიდე რა გიყვარს...
-გაინტერესებს?
-ერთი ხომ გამოვიცანი ასე ფონს ვერ გავალთ
-გულღია საუბრები ორი იწყება?ხვალ გამოცდა აქვს ერთ გოგონას რომელზეც ჩაეძინება
-რომ დავამთქნარებ წადი - ვეკრიჭები და კომფორტულად ვკალათდდები -რა გიყვარს
-რა ,ვაშლი ..ვინ შენ
- მიშოო
-რა ვაშლი მიყვარს და შენ არ შეიძლება? სხვათაშორის ვაშლთან 23 წლიანი კავშირი მაქვს ჩვენი სიყვარული მუდმივია ვერავინ ჩადგება ჩვენს შორის
-როდის გაცუღლუტდდი შენ ასე?
-ჩემ განწყობას შენ ქმნი ...
-სვანეთში დაიბადე? ვაშლი სად გქონდა იქ ანუ მთლად 23 წელი არ გაგიტარებიათ ერთად
-აქ დავიბადე...ამ ქალაქში . სვანეთში არ ცხოვრობდნენ ჩემები მაშინ...საერთოდ წამოსულები იყვნენ აქეთ უბრალოდ ბაბუა რომ გარდაიცვალა მამამ იქაურობის მოტოვება ვერ მოახერხა და დედაც გაჰყვა უპრობლემოდ.
-სვანეთში უპრობლემოდ გაყოლა ქალაქში ცხოვრების შემდგე არც ისე მარტივია
-დედასთვის ყველაფერი მარტივია თუ ახლოს მამაა ... უბრალოდ მამა უნდა იყოს
-ხშირად ჩადიხარ ხოლმე?
-ადრე ზაფხულობით მივდიოდით...შემდეგ რაც სამედიცინოზე ჩავაბარე მხოლოდ განსაკუტრებულ დღეებში დღესასწაულებზე ან დაბადებისდღეებზე. ახლა როცა მცალია მივდივარ.
-ასე რატომ მიყურებ ხოლმე
-მარტო შენ არ გიყვარს ყურება...მეც მიყვარს
-ვინ გითხრა რომ მიყვარს... შენთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი ადამიანები ვინ არიან მიშო? და რას ნიშნავს შენთვის ეს
-მნიშვნელოვანი ადამიანები ? ისინი არიან ვის გამოც ყველაფერს გავაკეთებ და ყველაფერში ყველაფერი იგულისხმება. ჩემი ოჯახისწევრების გარდა სულ რამდენიმე ადამიანია პირველი საბა იყო რომელიც შევიძინე, შემდეგ ვაჩე დაგვემატა
-როგორ გაიცანი მითხარი რა
-ვაჩეეე?- მაშინვე გაეცინა - ცურვაზე შემიყვანეს ჩემებმა მე . საბა ავიყოლიე იმასაც უყვარს წყალი და იქ გავიცანით. ადრეც ასეთი გიჟი იყო... მე ველური, საბა წიგნისჭია, ვაჩე არანორმალური სამი მუშკეტერი გავხდით. მოკლედ არაფერი გვაკლდა ... შეუძლებელია ვაჩესთან იყო და სერიოზულობა შეინარჩუნო,მისი ხასიათი გადამდებია. როგორც საბას სიდინჯე და დაფიქრებული ქცევა ... მერე დიდხანს არავინ გამოჩენილა სანამ გათიშული საბა არ დაგვადგა და არ მივხვდით რომ ყურებამდე იყო შეყვარებული. სალომე რომ ვნახე პირველად როგორც ყველასთან არც მასთან დამიჭერია ძალიან ახლო ურთიერთობა მაგრამ ავტომატურად გახდა ჩემთვის მნისვნელოვანი ადამიანი ,გადარეულ ვაჩეს არავინ უყვარს ზოგადად ქალი უყვარს როგორც თვითონ ამბობს- მიყვებოდა და იცინოდა. ერთ რამეს ვამჩნევ ყოველთვის,მატზე რომ საუბრობს თვალები უნათებს-კიდევ ერთი გოგოა ,რომელიც თავ გზას მირევს და რა უნდა ჩემგან კიდევ ვერ გავიგე ყველაზე ძვირფასი რაც მქონა მივეცი უკვე - ჩემკენ იწევს და თავისკენ მივყავარ -არ მეტყვი რა გინდა ჩემი ცხოვრების უმნიშვნელოვანესო ქალო ყველაზე ძვირფასო და ერთადერთო? - სახეზე მეფერება და მეც წამსვე ვინაბები.თავს მხარზე ვადებ და ვეხვევი
-სიყვარულს მიხსნი დაშნიანო?რა არარომანტიული ხარ
-რაც შეგხვდი მას მერე სიყვარულს გიხსნი და ყველაზე რთული ასახსნელი ყოფილა თურმე,რადგან რეაქცია და პასუხი უფრო მნიშვნელოვანია
-და შენ ისევ ისე მაბრუებ როგორც ყოველთვის- მის ყელში ვმალავ სახეს და თვალებს ვხუჭავ
-ეძინება ჩემს თამარას
-ნწ... არ მეძინება არ წახვიდე ჯერ
-არ მივდივარ...- იღიმის ვიცი. ტმაზე მეფერება და შიგადაშიგ მკოცნის -ჩემი თამარა - ჩუმად მეჩურჩულება და ბოლოს რასაც ვგრძნობ მისი ტუჩების სიმხურვალეა ჩემს ლოყაზე .
კიდევ ერთი საღამო რომელიც ტკბილი ძილით დასრულდა იმდენად ტკბილით რომ დილამდე გამყვა. გაღიმებული რომ ვახელ თვალებს და ისე ვათვალიერებ გარემოს ეს დღე საოცარ დღეთა ნუსხაშია შესატანი . საწოლში რა თქმა უნდა ტანსაცმლით ვწევარ ,მაგრამ დისკომფირტი წამით არ მიგრძვნია. სწრაფად წამოვდექი სააბაზანოში შევვარდი გამოვიცვალე,მოვწესრიგდი და ისე გავედი მისაღებში მერე ლამის ხტუნვა დავიწყე მიშო რომ დავინახე აივანზე . იდგა და ეწეოდა, ზურგით იდგა ვირაცას მობილურზე ესაუბრებოდა.იმ წამს გაუთიშა მე რომ გავვარდი და ზურგიდან მოვეხვიე
-დილამშვიდობისა....- ლოყაზე ვაკოცე და თავი მხარზე დავადე- მეგონა წახვიდოდი
-ვიფიქრე ჩემი დანახვა გაგიხარდებოდა...-მითხრა და ჩემკენ შემობრუნდა,სიგარეტი მაშინვე გადააგდო და შეუბლზე მაკოცა-მშვიდად გეძინა არადა ამბობენ ვერასდროს იძინებს გამოცდის დროსო...- მელაპარაკება და თან სახეს მიკოცნის. ღმერთო ამაზე დიდი სიამოვნება რამე არსებობს?
-სიმშვიდეს შენ ქმნი ჩემ ირგვლივ- ეს ნამდვილად ვუთხარი? სულ შვეიშალე მგონი რამდნეიმე დღის წინ დემონს, გიჟს, ავადმყოფს და რას არ ვეძახდი,ის ინფორმაცია რაც მქონდა ახლაც არ გამქრალა ჩემი გონებიდან და რა ანუ დავნებდი უკვე და აღარ მაინტერესებს სხვას რას გაუკეთებს? რატომ ვიდანაშაულებ თავს იმას ვეუბნები რასაც რეალურადგანვიცდი და სრულ სიმსუბუქეს ვგრძნობ... ვბედნიერდები როცა ვხედავ როგორ ვახარებ მას. მსგავსი რამ არასდროს განმიცდია,ყველა დეტალი მოქმედებს ჩემს განწყობაზე- ვისაუზმოთ? დღეს რა გეგმები გაქვს? კლინიკაში მიდიხარ ალბათ ხო?
-12-ზე უნდა ვიყო ... შენ გაგიყვან გამოცდაზე . გინდა მე მოვამზადო?
-ნწ... ეგეთი ზარმაციც არ ვარ...თან დღეს კარგ განწყობაზე ვარ - მაგიდასთან ვაჯენ და ისეთი ენთუზიაზმით ვიწყებ მზადებას თითქოს პრიზს მომცემენ . მალევე ვჯდები მის გვერდით და მობილურის ხმა რომ მესმის ლამის გული მისკდება-გისმენ სალო
-მიშო შენთანაა?
-ხო რა ხდება?
-ჰმ... რომ ეძებენ მერე რას უხეთქავს ხალხს გულს - კისკისებს და ყვირის მოვიგე ნიძლავი ქმარო ჩამაბარე წაგებულიო
-გაგიჟდი შენ?
-დიდი ხანია ჩემო სიცოცხლე...სენ ვერ ამჩნევ სენი სიგიჟის ფონზე თორემ. გკოცნით და მადროვე იცოდე ჯერ მე უნდა გავაჩინო ბავშვი და მერე რამდენიც გინდა ქალბატონო
-რაა... შენ - რომ მივხვდი ისევ ესმოდა ხმა მიშოს სულ გავწითლდი. ჯანდაბა რატო არ ვისვამ ტონალურს! როგორ გინდა ახლა გახედა. მობილური ყურიდან მოვიშორე და დავდე
-სამაგიეროს გიხდის... რაც შენ საბა გაამწარე გიკვირს კიდე რამე?
-ხო მაგრამ...
-რა უარესები არ გითქვამს მისი ქმრისთვის?
-და ვარ მე...- ვბურტყუნებ პატარა ბავშვივით რაზეც როგორც ყოველთვის თბილად იღიმის.
საუზმობის შემდეგ რაღაცეებს მეკითხება და უნივერსიტეტთან მისვლამდე ყველა საკითხი გავიმეორე ამდენ სიცილში და ღლაბუცში. მანქანის კარი თვითონ გამიღო,მარიამს ვნახავო და ისიც წამომყვა. შენობაში რომ შევედით ვიღაც ბიჭებს მიესალმა შემდეგ ვიგრძენი როგორ შეეცვალა გამომეტყველება მარიამთან მდგომ გიგის რომ შეხედა
-გიგისთან რა საქმე გაქვს მიშო?
-რა?
-გტხოვ ახლა თავს ნუ ისულელებ...მე მართლა არ მოვწონვარ მაგას.ეგეთი ლაპარაკი იცის აი ეგრე როგორც ქეთიმ რა ....ტყუილად გაბრაზდი მაშინ-მე რომ ველუღლუღები ის იღიმის
-ხომ გითხარი ერთხელ რომ სულელურ ეჭვიანობას არ ვაპირებ! ზედმეტად დიდი ვარ იმ საქმისთვის რაც 16 წლისას არ გამიკეთებია თამარა
-აბა რატომ უბღვერ?
-მიზეზი რომელიც შენთან არაა კავშირში ავტომატურად არ გეხება! ნუ ფიქრობ მაგაზე ...გამოცდა გეწყება ათ წუთში
მარიამთან მივდივართ. გიგიც ისევე უყურებს როგორც დაშნიანი, ნუ რა თქმა უნდა მუდამ მომღიმარი გიგის სახეზე ცანს ეს ბრაზი თორემ დაშნიანის სიბრაზეს რა შეედრება. მზერით კლავს!
-პრივეტ მარ...რა ქენი?
-დავწერე ...
-ასე განადგურებული ხმა რატომ გაქვს
-ვერ დავწერე კარგად... ვერ ვიმეცადინე გუშინ-ისეთი გამომეტყველება აქვს აშკარად ცუდადაა. მაგრამ საუბარი აღარ უნდა ამიტომ კითხვებს აღარ ვაყრი
-წარმატებები თამარ ქალო...მივდივარ მე მარ ხო არ გაგიყვანო?
-მე გავიყვან ! შეგიძლია წახვიდე
-აჰ ნებას მრთავ , სპასიბა ძმა - ირონიულად უღიმის დაშნიანს და მხარზე ხელს უთათუნებს რაზეც ისეთი გამომეტყველება აქვს ამ უკანასკნელს მგონია რომ ხელს მოატეხს. ყბა ეჭიმება და ისე უყურებს მიმავალ ბიჭს. შემდეგ მარიამს უბრუნდება
-რატო ვერ იმეცადინე? ხო კარგად ხარ მარ?
-კი ყველაფერი რიგზეა..დამეზარა უბრალოდ მეც მეზარება ხოლმე რაღაცეები
-და სხვებიც გეზარება რაც დარჩა?
-ისინი ნასწავლი მაქვს უკვე - ისეთი შეგრძნება მაქვს თიტქოს მარიამის გამოჭერა უნდა და ისიც არ ტყდება. ეს ორი გამაგიჟებს მე...
-წავედი...შენ უნდა დამელოდო?
-არ ვიცი შეიძლება წავიდე ... წარმატებები - ლოყაზე მკოცნის და ისე მიშვებს
-მე აქ ვიქნები ...-მარიამი მეუბნება დ აისევ ფანჯარას ეყრდნობა თავით.
ყველა საკითხი დავწერე და მალევე გამოვედი. ორივე დერაფანში იყო,მარიამს სახე ჩამოსტიროდა მიში კი ვიღაცას ესაუბრებოდა დერეფნის ბოლოს და თან ეწეოდა. რომ დამინახა ჩემკენ დაიძრა
-რა ქენი თამრო?
-დავწერე...წავიდეთ
-ჩემი ჭკვიანი გოგოოო ვინ არისოო ვინოოო ნეტა ვისი დამსახურებაააოოო - მარიამი მეკრიჭება და მიშოს უყურებს
-მოკლედ შხამი არ გავიწყდება...გაგებუტე
-შემოგირიგებ
-მაქვს ტორტი ...
-მიშიკო გიკრძალავ ტორტის მიტანას... შენ ისედაც დაგიტკბა და მე რა ვქნა ახლა?
მიშო არაფერს პასუხობს. წინ მიდის გზაშიც არ ელაპარაკებიან ნორმალურად ერთმანეთს. მარიამს ტოვებს და მეც მასთან ვრცები.თავად გვემსვიდობება და მიდის თან ისე სწრაფად რომ თვალიც ვერ მოვკარი ნორმალურად.
.......
გამოცდის შემდეგ დერეფანსი ვიყავი გიგისთან ერთად.
-რა გჭირს მარიამ?
-არაფერი დამეზარა უბრალოდ რა ხდება ხალხო უნდა ჩამქოლოთ?
-რას სულელობ მაია კრასავიცა ...პროსტა არ გამოიყურები კარგად...არ გიძინია ნორმალურად? თვალები დაწითლებული გაქვს და საერთოდაც რაღა ანატომია დაგეზარა
-აბა მე რა ვიცი სიზარმაცეს რას გაუგებ... არ უნდა გიკვირდეს ეგ შენ
-ნუ იასნია მარა მაინც...ყველა თავს აკლავს ანატომიას რო გაეპრანჭონ და შენ რა გჭირს ვაფსე არ გევასება პატივცემული ლექტორი? თუ გყავს ვინმე და მიმალავ
-არავინ მყავს და არც მინდა მყავდეს...ისედაც არ მაკლია პრობლემები კაცი დავიმატო კიდევ!
-ანუ კაცებს პრობლემად გვთვლი? ოო მაი გუდნეს პირდაპირ გული მომიკალი
კიდევ მელაპარაკა ,მაგრამ მაინც ვერ მოვედი ხასიათზე. თამარას ველოდი მაინც არ მინდოდა სახლში მარტო ყოფნა . მიშოსთან ერთად მოვიდა, კიდევ ერთხელ დავინახე აშკარა დაზაბულობა მათ შორის და მიშოს ქცევამ უკვე გამაღიზიანა ვერ ვხვდები რა პრობლემა უნდ აგქონდეს გიგისნაირ ადამიანთან.
თამარა როგორც კი შევიდა გამოცდაზე მაშინვე მივუბრუნდი
-რა ხდება დაშნიანო? რატომ მაქვს ისეთი შეგრძნება რომ ტამარა მართალი იყო და ნამდვილად ცხოველური ქცევა გახასიათებს ზოგჯერ
-რა ქცევაზე მელაპარაკები
-ვერ ვიტან როცა თავს ისულელებენ ! კარგად გამოგდის,მაგრამ მე არ ვტყუვდები უემოციო გამომეტყველებით
-ემოციური მოგატყუებს სამაგიეროდ და კარგად დაფიქრიდ სანამ ვინმეს დაუმეგობრდები და გადაუშლი გულს!
-რაზე მანიშნებ ვერ ვხვდები! მე შენც გენდობი და თამუნასაც ვარწმუნებ ამდენი ხანია რომ საშიში არ ხარ და შენთან მშვიდად იქნება...მაგრამ აწი არ ვიცი რა მოხდება. მე აღარ მჯერა უკვე ამის
-ვერც ვერაფერში დაგარწმუნებ...-მშვიდად განმიცხადა და გავიდა.
ვიცი გაბრაზდა,მერე ისიც გავაიზრე რომ ჩემი ნერვული აშლილობის ბრალი იყო ყველაფერ.გაუგებრობის რაც ჩემ თავს ხდებოდა და იმ ქაოსის რასაც ვერ ვაკონტროლებ.ყოველ დღე ვიღაცაზე ვიყრი ჯავრს ,მაგრამ ეს უფრო ამძიმებს ჩემ მდგომარეობას.
თამარა რომ გამოვიდა მადლობა ღმერთს მან მაინც დაწერა კარგად . მშვიდად წავედი მათტან ერთად,მაგრამ მიშო იყო ნაწყენი. არც დამელაპარაკა ფაქტობრივად,არადა არ მინდოდა თამარას თანდასწრებით მესაუბრა ამაზე. არ მინდა მათ ურთიერთობა ტყუილად დავზაბო როცა არაფერზე ადექვატური აზრი არ გამაჩნია ისეთ მდგომარეობაში ვარ.
სახლში ასვლამდე ლამის წავიქეცი. რაღაც მტკიოდა და ვერ ვიგებდი რა,უბრალოდ ცუდად ვიყავი
-მარიამ კარგად ხარ? ფერი დაკარგე
-არ ვიცი სააბაზანოში შევალ...მშიერიც ვარ ალბათ მაგის ბრალია. შხაპს მივიღებ...გამოვფხიზლდები
სწრაფად შევედი სააბაზანოში შხაპმა ცოტა მიშელა. რაიმე ხერხი უნდა მეპოვნა თავის დასახსნელად.
მსიაღებში რომ დავბრუნდი თამარა კარტოფილს წვავდა,გამეცინა და სწრაფად ჩავეხუტე.იცის რა მშველის ...
-ჩემი გოგოოო ...არ დაგეზარა ამის მომზადება?
-შენ თუ ეს გჭირდებოდა გასაცინებლად გეთქვა და კარტოფილის გროვას დაგდავდი ...კარგად ხარ?
-კი ... უბრალოდ ემოციურად გადაღლილი ვარ და ხომ იცი ამ დროს რა მემართება . შენ არ მომიყვები გუშინ რა მოხდა?
-ვაიმეეე იმდენი რამე მოხდა ისეთი ბედნიერი ვარ როგორც არასდროს. ასე მგონია პრობლემა აღარ არსებობს ამქვეყნად. ცოტა ხნით,მაგრამ მაინც -ყველაფერი რომ მომიყვა და ვუყურებდი როგორ უნათებდა თვალები კიდევ უფრო ვინანე მიშოს რომ ვაწყენინე.
ბოლოს ერთად დვაიწყეთ მეცადინეობა, მარტივი იყო და მალევე დავასრულეთ შემდეგ შენთან ვრჩებიო განმიცხადა და ჩემი პიჟამა მოიპარა. ძილის წინ ფილმს ვუყურეთ და ორივეს მშვიდად დაგვეძინა.
გამოცდები მშვიდობით დავასრულე,ანატომიის შემდეგ აღარც მიდარდია . პარასკევს დასრულდა და შაბათ-კვირა თავისუფალი მქონდა.მაშნვე ჩავალაგე ჩანთაში საჭირო სამოსი და სოფლისკენ გავვარდი.
მიყვარს ყველაფერი რაც აქაა ეს ქვიანი გზა და უბრალოდ მინდვრებიც მიყვარს . იმდენად ჩემია ყველაფერი,იმდენად ნაცნობი და საყვარელი ყველა ქალაქს მირჩევნია. ნეტავ შემეძლოს სამუდამოდ იქ დარჩენა . სახლში რომ შევედი მამაჩემის ხმა ისმოდა რაღაცაზე ხმამაღლა საუბრობდა, დედას ეძახდა რაღაც მომიტანე მეჩქარებაო. კარი რომ გავაღე და შევედი სამივე ჩემკენ დაიძრა. სათითაოდ მეხვეოდნენ და მსაყვედურობდნენ რატო არ გაგვაფრთხილე თუ მოდიოდიო. მამას ეჩქარებოდა ამიტო მალე წავიდა , თურმე რესტორანში მიდიოდნენ ძმაკაცები და ხომ არ ალოდინებდა. დედაჩემი წუწუნებდა ამხელა კაცმა რით ვერ მოიშალა ეს ყოველკვირას ქეიფიო ისინიც ლოთები არიან სუყველაო თან ყველა რო უყვარს და გიჟდება იმათი სტუმრობისას.მე და ჩემი აყლაყუდა ძმა ვიცინოდით , ბოლოს მაგრად მოვეხვიე და დიდხანს არ მოვშორებივარ.
სახლში ვახშმობას არაფერი სჯობს ,დედაჩემზე გემრიელად ვერავინ ამზადებს. მისი ხელით გაკეთებული ყველაფერი განსხვავებულად კარგია. იმდენი ვჭამე ჩემი ძმა დამცინოდა მე მეჯიბრება მგონი და არ მიმაყოლოს დედა ზედ ამ საჭმელსო. ტელევიზორის ყურებაც კი მომინდა, დივანზე დავსკუპდი და „ვანოს შოუს „ მოლოდინში ჩემი ძმის ნერვებზე ვთამაშობდი. ბოლოს რომ ამოუვიდა ყელში და ზემოდან დამეცა ჩემი კივილის ხმა ისმოდა მთელს სახლში დედაჩემის წივილიც დაერთო დამშვიდებას რომ გვთხოვდა და ბოლოს ორივეს ძალა რომ გამოგვეცალა თმები დაგვეწეწა და სიცილი-ყვირილისგან ხმა ცაგვიწყდა გათიშულები მივესვენეთ .
-მომნატრებიხარ- ჩუმად ვუთხარი და ლოყაზე მაგრად ვაკოცე.თავი მხარზე დამადო და ტელვიზორის ეკრანზე გამოსახულ ჯავახიშვილს მიაპყრო მზერა.
შაბათ დილით მისმა ბოხმა ხმამ გამაღვიძა,ვიღაცას ელაპარაკებოდა მობილურით და ამ სიჩუმეში ხმა ზარივით ჩამესმოდა
-მე რა ვიცი ბიჭო...არ მაქ გადავქექე მთელი ჩანთა. მე დაგიწერო არა კვატი .... დაწერე თავიდან.აუ გაა*** ახლა დროზე აეგდე დაწერე და წამოეთრიე მასწავლებელთან.
-რა ჯანდაბა გადოდღინებს სანდროო
-ოოჰ პრინცესას ძილი უნდა? დიდი ბოდიში მე 8 ზე ვარ მასწთან - ოთახში შემოდის ჩანთამოკიდებული,მკოცნის და მიდის. მერე მეზობელი მოდის ეზოდან ისმის ლაპარაკის ხმა როგორ იოცებს მარიამი აქო? მერე გადმოვალო რაღაც უნდოდა ოსტანში ქინძი თუ ოხრახუში ან ორივე და მერე წავიდა. მე ვეღარ დავიძინებდი ამიტო ჩავიცვი და ჩავფლატუნდი ქვემოთ. აბაზანაში თვალებდახუჭული შევედი. შემდეგ მამაჩემის ბუზრუნი გავიგე და გაღიმებული შევედი სახლში. დივანზე იწვა და ბორჯომს სვამდა
-ეკააა მომიტანე რა ის
-რა ის ...
-რა მინდა ახლა მე შენი აზით
-ცეცხლი ?
-აუუ თუ ავდექი ამოგაცლი ენას რა იყო შე ჩემა რას მიტრაკებ პირველად დავთვერი? მიდი მომიტანე ის
-ამდენ რამეს ამბობ და ის რა ჯანდაბაა
-კაი შეჩვეული ხარ ჩემი ტრუსიკში ყურებას მარა შარვალი რო მინდა არა?
-ფუუ უზრდელი...შენ როგორ გამოგყევი რაა.რომ გამოხვედი ვერ ჩაიცვი შარვალი?
-მარტო ზედა ეგდო იატაკზე და შარვალი ვეღარ დვაინახე
-სკამზე იდო
-თავი ხო უნდა შემებრუნებინა და მაგი შემეძლო მე?- დუდრუნებდა ისევ მე კიდე სიცილს ვეღარ ვიკავებდი და ვკისკისებდი-ჩუმად მარიამ გასკდა თავი
-აუუ როგორ მომენატრაა შენი პახმელიააა
-ნორმალურები არ ხართ თქვენ- ეკას შარვალი მოაქვს და კი არ აძლევს ესვრის. მერე ისევ საქმეს აგრძელებს,თან საჭმელს აკეთებს თან ალაგებს. მამა იცვამს და სადღაც რეკავს.ნუ რა თქმა უნდა ახლა მამიკოს ძმაკაცები მოვლენ გამოსაფხიზლებლად . ალბათ დედა ხორცის წვნიანს აკეთებს დიდი ალბათობით „ხაშლამას“ . რამდენიმე წუთში მამიკოს ძმაკაცები მოდიან ცემი დანახვა ახარებთ
-ვააა ჩვენი ექიმი მოსულა...სად ხარ მარიკო ამდენ ხანს მოგვენატრე ბიძიკო
-მეც მომენატრეთ ,მაგრამ რა ვქნა ევრ მოავხერხე გამოსვლა
-გამოცდები აქო ეკუნამ გვითხრა ...რა ქენი მოუღე ბოლო?
-შეძლებისდაგვარად
-კაი ლექტორები ჩითავს მარიკო იქ? - ყველაზე ახალგაზრდა და თან უცოლო მეკრიჭება როგორც შეუძლია ბახუსზე მყოფს
-შენ რომ მოგეწონოს ისეთები არა...
ნახევარი დღე მათთან ერტად ვიყავი ,ისევ დალევა რომ დაიწყეს და პარალელურად ეკას ქება დიდება მივხვდი როგორ მომნატრებოდა ეს სულელური „ლოთობაც“ მერე ყველას გაახსენდა რო საქმე ჰქონდა და წავიდნენ ასე შეზარხოშებულები. ბატონი სანდროც მობრძანდა და მაგიდასთან დასკუპდა, ღვინო რომ დალია წარბები აწკიპა ეკამ და მანაც უცებ მიიღო გაოცებული გამომეტყველება
-კომპოტი მეგონაა...
-პატარა ლოთი ...
-წავედი მე ათასი საქმე მაქ -მამა გადის და გასვლამდე სანდროს აცლის ჭიქას ხელიდან-სამეცადინო არ გაქ შენ?
არც დალოდებია პასუხს ისე წავიდა. დედას ალაგებაში მივეხმარე მერე მეზობლები მოვიდნენ ყავა მოადუა, ტკბილეული და ხილი გამოიტანა და ისევ სუფრასთან აღმოვჩნდი. იმდენ კითხვას მისვამდნენ ვერ ავცდი ლექტორზე ფიქრებს. რომ მკითხეს ანატომიას ვინ გასწავლისო რა მეთქვა აღარ ვიცოდი
-მკაცრია ძალიან? მთავარია ანატომია იცოდე კარგად
-მკაცრი არის ... თუმცა ობიექტურიცაა ძირითადად
-ქალია თუ კაცი...
-კაცია..
-კაცი კი არაბიჭია 30 წლის იქნება ან ნაკლებიც ალბათ -ეკა ამბობს და ჩემი ერ-ერთი მეზობლის ქალიც მაშინვე მისახავს გეგმას რომელიც კომპოტის წვენს პირდაპირ ყელში აჩერებს და ხველა მიტყდება
-ასე ახალგაზრდა თუა მარიამ გაეპრანჭე ვინ ეყოლება შენზე ჭკვიანი და წესიერი იქ ...რა დაგემართა გოგო რა გიტხარი ასეთი -სანდროს ხარხარიც რო ჩამესმა მეორე ოთახიდან მინდოდა მომეკლა.
კვირას უკვე საათებს ვითვლიდი,არ მინდოდა წასვლა და ისევ თავიდან დაწყება. უკვე ერთი სული მაქვს როდის დაიწყება არდადეგები. დავიღალეე სახლში მინდა ჩემებთან ....
მამას არ სცალია და სანდროს მივყავარ საღამოს მანქანით. რამდენიმე საათს რჩება ცემთან მერე თამარა მოდის და ბატონი მიბრძანდება .
-წავედი აბა მე და ჭკვიანად იყავით დაქალებო - ორივეს გვკოცნის და ის ისაა სახლი უნდა დატოვოს ვიღაც რომ აკაკუნებს- ამ დროს ვინაა მარიამ?
-მე რა ვიცი
-აბა მე უნდა ვიცოდე? -თვითონ მიდის ჩემს წინ და კარს აღებს მიშო რომ ხვდება ჯერ წარბს სწევს მერე იღიმის
-მეზობელო როგორ ბრძანდები?
-ვა სანდროო კარგად შენ როგორ ხარ? არ ვიცოდი აქ თუ იყავი
-მარიამის სანახავად მოხვედი თუ თამარა იცოდი აქ რომ იყო- ეს ბავშვი მაგიჟებს ხანდახან რა გველური ქცევა ააქვს ...საიდან დაასკვნა ახლა ეს. თამარას სახეზე ფერი ეცვლება და თვალებს მიბრიალებს ნეტა რა ჰგონია რო მე ვუთხარი რამე?
-ორივე....შენ მიდიხარ უკვე?
-ხო მეჩქარება ხვალ მასწთან ვარ ...აბა კარგად მიხედე ამ ორს ამას განსაკუთრებით თორე რაღაც ძაან დაფრინავს- ჩემზე ანიშნა თუ მე მომეჩვენა
-აგაფრენ სიხარულიძე ცაში ანგელოზად... გამასწარი აქედან თვალით არ დამენახო
-ვის მოვენატრები და ვინ დამირეკავს მალე ჩამოდიო ვნახავთ მაგასაც
-გველო...დამპალო უზრდელო ბავშვო შენ
-რა სიტყვებია ქალიშვილ გოგოს გეკადრება? სირცხვილი ...-ლიფტის ღილაკს აჭერს თითს და ელოდება .მერე მალე შერბის სანამ რამეს გავუქანებ უკვე კარის მიღმაა.
-შემოვიდე?
-რას მეკითხები შენ კიდე უუჰ სიძე ხარ ფაქტობრივად
-მარიააამ ! არ მითქვამს მე მაგდენი ...რადგან არ ვეჩხუბები იმას არ ნიშნ...
-ნუ ფრთხი ჩიტო მშვიდად - მიშო ლოყაზე კოცნის ხელს წელზე ხვევს და მიჰყავს. ვგიჟდები ამათზე მე...როგორ გაიტრუნა ქალბატონი ერთი შეხედეთ რა.
მიშიკო ცოტა ხანს რჩება მერე მიბრძანდება იჟღურტულეთ თქვენო დაგვრთო ენბა და წაბრძანდა. ქალბატონს მართლა დიდხანს ველაპარაკე,მერე ჩაგვეძინა ორივეს...
შინაგანად ვღელავდი როგორც ყოველთვის.ერთი კვირაზე მეტი გავიდა რაც ბატონი დამიანე არ მინახავს.ბოლო საუბრის შემდეგ ისედაც თავგზა ამერია ...ძილის წინ მაინც მეფიქრებდოა მასზე...
დერეფანში მივდივარ ,შემდეგ აუდიტორიას ვუახლოვდები კარს ვაღებ და შევდივარ. მგონია რომ დავიგვიანე,მაგრამ იქ არავინაა. ცხრილს დავყურებ აუდიტორიის ნომერს ვამოწმებ და დაბნეული ვიყურები ირგვლივ როცა ზურგიდან ვიღაც მეხვევა. მისი სურნელი იმდენად ნაცნობია,მაგრამ ვერაფერს ვხედავ თვალებზე რაღაც შავი მეხვევა და გაბრუებული ორიენტაცია დაკარგული ძლიერად ვეჭიდები უცნობის ხელებს. მისი თითები იმდენად ცხელია რომ ჩემს გაყინულ სხეულს ათბობს. რაღაც ხმა ჩამესმის,მისტყვებს ვერ ვარცევ, მხოლოდ საკუთარი გახშირებული სუნთქვა ჩამესმის. სიტყვის თქმასაც ვერ ვახერხებ თიტები ურცხვად დაცოცავენ ჩემს მუცელზე სემდეგ მენჯზე მიჭერს და ქვემოთ მიიწევენ, მუცელი მეკუმშება უკან მეზნიქება საჯდომი და ვცდილობ გავიწიო. სუნთქვა ყელზე მეფრქვევა ვიღაც მკოცნის, კანს ტუჩებშორის იქცევს ენისწვერით მეხება, მკბენს მსუბუქად და შემდეგ ისევ მკოცნის.რამდენიმე ადგილას იმეორებს იგივეს მე კი უკვე უწონობის მდგომარეობაში ვარ. საერთოდ ვეღარ ვგრზნობ ვერაფერს , თითქოს დავფარფატებ. თვალებზე სახვევი რომ მძვრება და დამიანეს სახეს ვხედავ რომელიც ჩემი ტუჩებისკენ იწევს საკოცნელად ვიღაცის ხმა ჩამესმის
-მარიააამ.... მარუსააა რა გაკრუტუნებს გოგო მარიამ გამოფხიზლდი? რა გესიზმრება ასეთი რომ იკლაკნები მარიააამ -მანჯღრევს თამარა და მთელს გამოსახულებას ერთიანად შლის . გონს ვერ მოვდივარ თვალებს ვწყეტ და გაოცებული ვიყურები ირგვლივ. დამიანეს გამსოახულების ნაცვლად თმაგაწეწილ თამარას ვხედავ და თვალებს ვხუჭავ. ნუთუ სიზმარი იყო...-გოგოოო ისევ იძინებ? გვაგვიანდება... არ გესმის შენ? ათი დაიწყო
ათიო? ათი თქვა? ზუსტად გავიგე თუ მომესმა . თამარას ვიშორებ და ისე უცებ ვდგები საწოლიდან საბანიც მიმაქვს თან ,საბანზე მჯდომი თამარაც და ბოლოს კივილით მეცემა თავზე ნახევრად ჩაცმული ქალბატონი
-ააააააააა გაგიჟდი გოგო შეეენ?
-ვაიმეეე ვიგვიანებთ... გაიწიე გოგო სწრაფად უნდა ჩავიცვა
-სულ სველი ხარ ქალო რა ჩაიცვა გადაივლე წყალი ეგრე სად მიდიხარ
-ჰა ...ა ხო ხო ვაიმეე რა უბედურებაა ჯანდაბა შენ ჯანდაბა შენ ღმერთკაცო - ვკივი და სააბაზანოსკენ მივდივარ. სწრაფად ვივლებ წყალს და წამით ისევ მახსენდება ასეთი რეალური შეხება ...როგორ დაეცი რა დონეზე ხარ საერთოდ რა სიზმრებს ხედავ ჭკუა სულ გამოგეცალა!
პირველივე კაბას ვიცვამ რომელიც ხელში მომყვა მოკლე ქურთუკს და ფეხსაცმელს . ჩანთაში წიგნებს ვყრი ყველაფერს ერთად და სარკეში ვიხედები.ისეთი წითელი მაქვს ლოყები ცხელი წყლის გამო მეეჭვება რამემ დამიკარგოს ფერი. თმას ვივარცხნი და საათს ვუყურებ.თამარა მშვიდად მიირთმევს ყავას
-მიშო წაგვიყვანს..მომწერა ეგ ისე დადის ხო იცი 5 წუთში იქ ვართ ..მერ ემომიყვები რა გესიზმრა -ბოლოს მაინც არ ავიწყდება და გაკრეჭილი მოდის გასასვლელისკნ.
მიშოს ვესალმები და მანქანაში ვჯდები. ქალბატონი წინ სკუპდება და ღვედს იკრავს
-რა ჭირს ამას?რატოა ასეთი წითელი
-ირბინა და
-სად რბინა ამ წვიმაში
-ოთახებს შორის...რა იყო არ შეიძლება? წწრაფად თორე დავაგვიანებთ
-არის ქალბატონო ...
მანქანიდან ისე გადავდივარ მადლობას სუა ეზოდან ვეძახი მიშოს .კორპუსში სწრაფად შევდივარ და უკვე სველ თმას ყურს უკან ვიწევ . ნაბიჯს ვერ გადავდგამ სანამ სუნთქვა არ დამირეგულირდება. ქურთუკს ვიხსნი რადგან უკვე მცხელა და წელში ვსწორდები. ასკარად ვიღაცას მივეჯახე, უკან თუ ვინმე იდგა რატომ ვერ გავიგე? ჩემს ყელთან რა უნდა...რა ჯანდაბა ისევ სიზმარში ვარ? სწრაფად შევბრუნდი და ჩემ წინ დამიანე რომ დავინახე უკვე სიზმრიდან სიზმარში გადასვლას ჰქონდა ადგილი
-როგორ ხარ მარიამ?- არაა ნათლად ვხედავ მის სახეს, წვიმის წვეთები სუბლიდან ლოყაზე ინაცვლებს რომ შევეხო გაქრება ვითომ? რამე მოიფიქრე სასწრაფოდ
-კარგად პატივცემულო თავად?- უცებ ვიწევი და ლოყაზე ვკოცნი.არადა სწრაფად უნდა შემემოწმებინა ცხადი იყო თუ სიზმარი. კადრი შენედა თუ რა არის? ინდური სერიალის გმირი ვარ თუ ტურქულის...იქნებ კატასტროფაა და მექსიკურია რამე.როდის მიმიწვიეს რატო არ მახსოვს? აი თურმე რატომაა ეს კაცი ასეთი სიმპატიური ,მსახიობია!
-მარიამ -ისევ ისე მეძახის..რამე ჟღერადობა აქ ამ ჩემს სახელს თუ ეს რატო ამბობს ასე რაღაცნაირად
-დიახ პატივცემულო...
-რამე გინდა მითხრა თუ რატომ არ მაძლევ გავლის სასუალებას- რაო? რას არ ვაძლევ? გვერდით ვიხედები და მართლა მიმწყვდეული მყავს ...როდის მოვედი ამ კუთხეში? რანაირი შემოსასვლელია გვერდს ვერ აუვლი ადამიანს.
-რა თქმა უნდა მინდა გითხრათ...მაინტერესებს რაღაც
-რა გაინტერესებს?-რატომ ჩაიცინა ? რა უნდა ვერ გავიგე არ შეიძლება კითხვა მქონდეს?
-გაასწორეთ ნაწერები უკვე?
-არა ჯერ ...რამე მოხდა წერაზე?
-არაა არაფერი როდის გაასწორებთ ?
-დღეს დავიწყებ და იმედია ბევრი ნაშრომი იქნება ...
-ხოო ... გასაგებია ანუ ამ კვირაში აუცილებლად გავიგებ პასუხს ...გმადლობთ ინფორმაციისთვის - უკან ვიხევ და ვუღიმი. უღიმი ახლა თორე შენც ჰოლივუდის ღიმილი არ გქონდეს
მივდივარ და მომყვება...
რა თქმა უნდა მასაც ხომ ლექცია აქვს .რა ტემპში მიდის ნაბიჯების ხმაც კი სასიამოვნოდ რომ მესმის ეს უკვე ავადმყოფობაა ხომ?
-რა ხდება მარიამ?
-რაზე ამბობთ?
-არითმია გაქვს? - ისე მიყურებს მკერდზე თითქოს მე არ ვიცი სწრაფად რო ცემს გული, სუნტქვაც რო გამიხშირდა შესაბამისად და ახლა ეს მკერდი ისე ადის ჩამოდის თითქოს მექანიკურად ამოძრავებდეს ვინმე
-სწრაფად ვიარე და მაგის ბრალია...კარგად ვარ არაჩვეულებრივად ...პულსის გაზომვა სხვაგვარად ხდება ისე თვალებით და თან აქ არა - ბოლოს ვამატებ და ისიც მჯაზე მავლებს ხელს
- მე ბევრი მეთოდი ვიცი ...ტრადიციულ პოზებს არ ვიყენებ - პოზაო? რა პოზა რა შუაშია პოზააააა. გავგიჟდი მგონი ...ნამდვილად მაგნიტური დღეა დღეს ჩემი ქალღმერთი გაგიჯებულია - ისე გიცემს გული როგორც მიჯნურის დანახვისას შეყვარებულ ქალს
-კარდეოლოგიური პრობლემები არ არსებულა მაშინ ბატონო დამიანე და ყველა გულით ავადმყოფი შეყვარებული ყოფილა! თქვენ შემთხვევით კარდეოლოგი ხომ არ ხართ
-ცოტა ზემოთ ხარ ... გინეკოლოგი ვარ მე- ზემოთ ხარო??/ ვაიმე დამეცეს ახლა მეტეორი და გამაქროს . ღმერთო მომკალი ახლა ...ეს გინეკოლოგია? რატო არ ვარ ფეხმძიმედ? ან რამე მაინც მაწუხებდეს ...ციკლი მაინც ამერიოს მივიდოდი კლინიკაში ჯანდაბა ასეთი ავადმყოფი ხარ და მაინცადამაინც მსგავსი პრობლემა რატო არ გაწუხებს სიხარულიძე?
-აი თურმე რატომ ვერ მიხვდით ჩემი პრობლემის მთავარ მიზეზს... ყველას თავისი პაციენტი ეჩვენება- ეს რომ ვუთხარი გაეღიმა , როგორ მოხდა ტუჩის კუთხის ჩატეხვას რომ გასცდა
-მსგავსი მოჩვენებები მაწუხებს,ნუთუ ასე ფიქრობ? -რა მსგავსი ... ვაიმე სენ ამოგძვრა ენა მარიამ . თავიდან იწყებ ყველაფერს ხედავ?შეგიყოლია საუბარში ახლა კი ტლიკინებ და რომ მოგშორდება მერე ხომ დაგეწყება გულის წასვლები
-მე ვფიქრობ რომ ლექციაზე დააგვიანებთ ... თქვენი სპეციალობის ექიმისთვის დაგვაინება არ შეიძლება ....
-მეეჭვება რომელიმე სტუდენტს ნაადრევი მშობიარობა ჰქონდეს დაწყებული ...
-წ....ბიც დაღვრილი აქვთ შეიძლება ... რომ იგვიანებთ
-რომ ვიგვიანებ თუ ლექციაზე რომ ვარ... აი მე უკვე მოვედი შენ იფიქრე მაგაზე და ლექციაზე რომ შემოხვალ მიპასუხე- თვალს მიკრავს და აუდიტორიაში შედის.რაოოო? როგორ შეუძლია ასე ჩემი სიტყვებით თამაში და სიტუაციის სათავისოდ გამოყენება.
ნეტა რა მაცინებს...მარა საოცრად მომაკეტინა და სასაცილო იყო რა ვიცი არ იყო აბა?
რა მიხარია ნეტა გამაგებინა...
მესამე ლექციამდე გაკრეჭილი ვეგდე . ყველას ვეკრიჭებოდი ყველის ვაჭარივით. გიგი ჩამოვიტოვე მგონი, ენა ვერ გავაჩუმე ლამის გამომაგდეს ლექციიდან.
ვიღაც ორი დღის წინ დეპრესიის საწყისებს ამცნევდა და ახლა რა დამემართა. ღმერთკაცის ნახვამ მიშველა ვითო?თუ ჩემმა ქალღმერთმა რომ გაიღვიძა და გაიფურჩქნა ისაა მიზეზი.
ფაქტია ანატომიაზე რომ შევედი და წინა მერხისკენ დავიძარი პატივცემული ფანჯარასთან იდგა და წვიმას უყურებდა. უყვარს ნეტავ? სულ იყურება ხოლმე წვიმის დროს გარეთ.
კაბაზე ხალათი მოვირგე და ჩემს ადგილას დავჯექი. ის ისევ ფანჯარაში იყურებოდა. ბოლო სტუდენტიც შემოვიდა კარი მიხურეს, ზარი ჯერ კიდევ არ იყო დარეკილი ამიტომ საუბრობდნენ, ზოგი რაღაცას კითხულობდა .მოკლედ ლექტორს არავინ აქცევდა დიდად ყურადღებას. შემდეგ ზარის ხმა გაისმა, ინება ყურადღების გადმოტანა ჩვენზე. მოიცა მე არ მიყურებს? ჩხირები და კოლბები ერთად ამოაცალეს იმ შავი თვალებიდან?
-თქვენი ნამუშევრები გავასწორე და ქულებს გეტყვით...აქტივობის ქულებთან ერთად
-გაასწორეთ?
-ბოლოს შესრულებული ტესტი და კოლოქვიუმები - მიყურებს და წარბშეკრული მეუბნება მიხვდა რომ ეჭვი შევიტანე მის სიტყვებში. - გამოცდის ნამუშევრები არა! აქტივობის ქულებშია კოლოქვიუმის შედეგები ...ტესტს ცალკე გეტყვით
დაიწყო და აღარ დაასრლა ჩემთან რომ მოვიდა მერე გადავიტანე ყურადღება მასზე
-სიხარულიძეს ჰყავს 0, 8, 8, 9, 10, 9, 8
შემდეგ დაასრულა სხვების ნიშნებიც და თავისი ბლოკნოტი აიღო შავი ყდით.
-ტესტირებამ დამაკმაყოფილებელზე მაღალი შედეგი აჩვენა ჩვენთან ... იმდენად რომ დეკანი აღფრთოვანებული დარჩა . ეს იმას არ ნიშნავს რომ მე ვარ კმაყოფილი...უკეტესადაც შეიძლებოდა .ისევ წაიკიტხა ქულები და ჩემი გვარი რომ გამოტოვა ლამის ავიღე სკამი და თავში ჩავარტყი.
-მე რა მივიღე პატივცემულო?
-შენი ნაშრომი დეკანს აქვს...სხვა 100% ნამუშევრების გვერდით
-როგორ?
-ყველა კითხვაზე სწორი პასუხი გეწერა მარიამ
-მე?
-მარიამ სიხარულიძე ხართ კიდევ ვინმე?
მილოცავდნენ მერე ბავშვები . თიტქოს ჯილდოა დაწესებული ისე „გაუხარდა „ ზოგს. რამე წავართვი მათ და არ ვიცი?
-დამატებით ინფორმაციას დეკანი მოგაწვდით დღეს... დიდ დარბაზში ყველანი მიდით აუცილებლად !
ზარიც ირეკება და ყველანი ემშვიდობებიან ლექტორს. მეც ხალათს ვიხდი, ვკეცავ,ჩანტაში ვდებ. ქუთუკს ვიღებ და გასასვლელად ვემზადები რომ მაჩერებს
-კითხვაზე პასუხს არ მეტყვი?
-სხვების ნაცვლად პასუხს ვერ გაგცემთ პატივცემულო ჩემზე კი მაგ მხრივ ვერ მოქმედებთ ... -მხრებს მახლა ვწევ ძალიან დამწუხრებულ სახეს ვიღებ .თავს ვუხრი წამით და სემდეგ უკანსვლით მივდივარ-კარგად ბრძანდებოდეთ პატივცემულო
გაბრაზებული მიყურებს მე კი ვუღიმი და ბოლოს ოთახს ვტოვებ.
დარბაზში ვზივარ და ველი დეკანს. რა ხდება ნეტავ გამაგებინა,არ მიყვარს დამატებითი თავსატეხები ათასი საქმე მაქვს რა დროს შეკრება იყო. თან მთელი დარბაზი გაივსო მგონი ყველა პირველკურსელი იყო ვინც ანატომიას სწვალობს. რომ დაიწყო ამ ქალმა ხო აღარ გაჩუმდა ,არადა მგონია მე ვიცი ბევრი ლაპარაკი თურმე სად ხარ მარიამ. ბოლოს საქმეზე გადავიდა მთელს უნივერსიტეტზე,დეკანატზე,ლექტროებზე, პროგრამებზე და ჩვენს სწავლების მეთოდებზე საუბარი რომ დაასრულა
-ყველა თქვენგანმა დაწერა ტესტი რომლის საშუალებითაც წამყვანი საგნის,ანატომიის ზოგადი ცოდნის შესახებ ინფორმაცია მივიღეთ. რამდენიმე სტუდენტმა მაღალი შეფასება მიიღო , მინდა გამოვარჩიო ჩვენი ახალი ლექტორის ბატონი დამიანეს სტუდენტები მაღალქულიანებს შორის სწორედ ისინი ჭარბობენ . აშკარად მონდომებულია ჩვენი ახლაგაზრდა ლექტორი ... გადავწყვიტეთ წაგახალისოთ ასეთი მაღალი შედეგებისთვის და თქვენს საყვარელ ლექტორთან ერთად ორდღიანი ლაშქრობა შემოგთავაზოთ. ტურთან დაკავშირებით მაია გაგესაუბრებათ მე დიდად ვერ ვერკვევი ამ ამბავში - ესენი ღადაობენ თუ რა უბედურებაა სად ანატომია და სად ექსკურსია თუ ჯანდაბა...რამელაშქრობება,ანატომია უნდა ვისწავლო აბა რა უნდა ვისწავლო სამედიცინოს სტუდენტმა ნეტავ ინგლისური? ფრანგული თუ ისტორია ან კიდევ ქართული ლიტერატურა ... მინდა გავიპარო მაგრამ დამიანეს ვხედავ და ისე შევყევი მის თვალეირებას და მისი მიმიკების შესწავლას მგონი ბოლო გავედი იქედან.
-როგორც იქნა მე და შენ ერტად წავალთ სადღაც... - თამარა აჟიტირებულია და გიგიც უერთდდება ამ ორს ერთმანეთზე გადავაბავ და სადმე მოვისვრი
-რა დროს ლაშქრობაა ხალხო .... ფინალურის მერე რომ იყოს კიდე ხო
-არ უსმენდი გოგო? აბა ახლა რა დროს ლაშქრობაა წვიმს ჩამოდის ცა ძირს... მაისში წავალთ
-ან წამოვალ ან არა..მაისში თუ უნდა წავსულიყავით რატო იჩქარეს ვერ გავიგე...ზოგი მეორე სემესტრში სულ ვერ გადავა საერთოდაც ვიჭრები იქნებ ...რა ჭკვიანები არიან ვგიჟდები
-შენ ყველაფერსი პრობლემას როგორ ხედავ მე მაგაზე ვგიჟდები
-არ მოვდივარ აქედანვე იცოდეტ და არცერტმა გამაგონოთ ხმა...მიწაზე ძლივს დავდივარ სწორ გზაზე და მთაში ხეტიალისთვის ვერ გავწირავ თავს. მინდა ექიმი გავხდე აქაურ სამყოფელში და იქ რო არ იყოს სწავლება ზეცაში მერე მე რა ვქნა ?
-გიჟია ეს ხო ?
-ცოტა...იცის ხოლმე ხანდახან ზედმეტად ემოციურია ხოლმე
-წავედი მე ... სამეცადინო მაქვს -ორივეს ვაკოცე და სწრაფად დავტოვე შენობა.
ისეთი წვიმა იყო ლამის მთლიანად გავიწუწე. მაღაზიაში ვიყავი რვეულის საყიდლად სანამ მოსაცდელთან მივიდოდი გზა უნდა გადამეჭრა,ისეთი წვიმა იყო ძლივს ვიხედებოდი, ტვალებდაწვრილებული მოფუზული გავრბოდი მუხრუჭების ხმა რომ გავიგე და ფეხზე შეხებაც ვიგრძენი აი ზუსტად დაამუხრუჭა ,მაგრამ მე ხო გამისკდა გული და მოვკვდი იქვე. მანქანისკენ რომ გავიხედე და უზარმაზარი ჯიპიდან ჩემი პატივცემული ლექტორი გადმოვიდა იქვე ჩაკეცვა მომინდა,რატო არ დავარტყი თავი?
-მარიამ!- ვაიმეე სად დამთავრდა შენი სიცოცხლე მარიამ სიხარულიძე? ახლა ხელით მოგკლავს მანქანის მაგივრად.არადა აშკარად ჯობდა მეორე ვარიანტი...რას აკეთებს რატომ ვერ ვსუნთქავ სახეზეც აღარ მაწვიმს...ის რა ის ..ის მეხვევა. იმდენად ძლიერად რომ სუნთქვაც მეკვრის . გაშესებული ვდგავარ ,ის კი რაღაცას ლუღლუღებს და მხოლოდ მაშინ მშორდება როცა ყურს სიგნალის გაბმული ხმა მხვდება. საცობი შეიქმნა ჩვენ გამო შუქს ირეკლავს წვეთები და თვალები ისევ მეხუჭება . მისი თითების მკლავზე მეხვევიან -წამომყევი - არც კითხვაა არც თხოვნა,ბრზანებაა რომელსაც ინსტიქტურად ვერმორჩილები.განა მქონდა შეწინააღმდეგების ძალა ან სურვილი? ჟრუანტელი მივლიდა გაყინულ სხეულში ის კი სურლიად სველი მოთავსდა გვერდით სავარძელში და სწრაფად გააქროლა მანქანა ჩემთვის გაურკვეველი მიმართულებით. გული ისე მიცემდა სხვა ხმა აღარც კი მესმოდა, მხოლოდ მის სველ სახეს აღვიქვამდი .მერე სადღაც გააჩერა ,ღრმად აოისუნთქა და თავი საჭეს მიაყრდნო ახლაღა შევამჩნიე როგორ ჰქონდა დაჭიმულ მთელი სხეული . არ ვიცი რამდენ ხანს ვიყავით ასე იქნებ დიდი დრო გავიდა ან სულაც რამდენიმე წამი ,თვალები დახუჭული მქონდა ისევ ჩახუტებისგან მიღებული სითბო ტრიალებდა მთელს სხეულში.
-მე უნდა წავიდე ... -როგორც კი ამოვილუღლუღე მაშინვე გამომხედა სულ წითელი ჰქონდა თვალები არ მომეწონა,მისი შავი სფეროოების ირგვლივ წითელი ფერი
-უნდა წახვიდე... უნდა წახვიდე ხო -წამოიწია და დაჰიპნოზებულივით გადმოიხარა ჩემკენ,მიყურებდა და გაყინულ თითებს სახეზე მისვამდა, ლოყიდან თმაში შეაცურა
-დამიანე - თვალებმილულულმა ამოვიჩურჩულე და რომ გაჩერდა ფრთხილად შევხედე.თავი ოდნავ გვერდით გადაეხარა და ისევ ისე მიღიმოდა „ჩემი ღიმილით“ -დამიანე მე
-ჩშშ ...-ამჯერად ტუჩებზე შემეხო სულ ოდნავ მეხებოდა მისი თითები ისიც წამით შემდეგ მტევანზე გადაინაცვლა ფრთხილად მომიჭირა თითები,თმას ისევ არ უშვებდა ახლა კი ხელისგულზე მაკოცა იმდენად ხანგრძლივად ,ფრთხილად და ნაზად რომ სიამოვკნებისგან სხეულში გამცრა. თვალები დახუჭული ჰქონდა, მერე ერთბაშად მომშორდა, ისე მოკალათდდა თითოქს არაფერი მომხდარა, არც სველი იყო, არც დრო გადიოდა .უბრალოდ მანქანა დაძრა და წავიდა
-სად მივდივართ მე...სახლში უნდა წავიდე
-სახლში მივდივართ - მშვიდად მიპასუხა და ჩემი უბნისკენ რომ გადაუხვია ორ წუთში გაოცებისგან არ ვიცოდი რა მეთქვა. აშკარა იყო რომ მისამართი მშვენივრად იცოდა, კითხვას აზრი არ ჰქონდა . მანქანა პირდაპირ სადარბაზოსთან გააჩერა, ისევ ისე ძლიერ წვიმდა ...
გააჩერა საჭეს ხელები მოაშორა და მუხლებზე დაიდო. გამომხედა,მიყურებდა შემდეგ მეც გავხედე . უნდა გადავსულიყავი ,უნდა მოვსორებოდი მშვდიად სუნთქვა რომ შემძლებოდა ჩემს შებოჭილ სხეულს თავი რომ დაეხსნა ,მაგრამ იმდენი კითხვა მქონდა იმდენი რამ მინდოდა ეთქვა და მაინც ვერაფერს ვამბობდი.იქნებ პასუხები ისედაც ვიცოდი, იქნებ მისი თვალები ყველა სიტყვას ერთად შეკრებილს სჯობდა . მადლობა უნდა მეთქვა? მხოლოდ მადლობა მოყვანისთვის? რომ შეწუხდა? სისულელე იქნებოდა . ბოლოს ისევე ვუპასუხე როგორც თავად მპასუხობს ,გავუღიმე და მანქანიდან გადავედი. უკან არ მიმიხედავს, სადარბაზოსკენ გავიქეცი. რამდენიმე ნაბიჯი და უკვე შენობაში ვიყავი,მანქანის ხმა ისევ არ მესმოდა . როცა ლიფტთან მივედი მხოლოდ შემდეგ ჩამესმა ძრავის ხმა მე კი ოთხ კედელში მივიმალე...
მთელი დარჩენილი დღე მისი მზერა, ქცევა,ჩახუტება და გაღიმება მიტრიალებდა თვალწინ. ვუყურებდი წიგნებს და მის გამოსახულებას ვხედავდი.
მეორე დღეს მოვედი გონს... დილაადრიან გამეღვიძა . მზე ჯერ კიდევ არ იყო ამოსული , ფარდები გადავწიე და ბალიშში ჩაფლული ვუყურებდი როგორ ნათდდებოდა ნელ-ნელა არემარე .
ვფიქრობდი განვლილ დღეზე. დილიდან რომ საოცრად დაიწყო და დავასკვენი რომ ჩემი სიზმრები ყოველთვის რაღაც საოცრებას მაუწყებს.
ვხვდები რომ ყოველი თავდაჯერებული გამოსვლის შემდეგ რაღაც ისეთს მიმზადებს ბედი რაც უკონტროლოს ხდის სიტუაციას და უბრალოდ დინებას მივყვები.
ვინ წარმოიდგენდა რომ მაინცადამაინც იქ გამახსენდებოდა რომ რვეულების მარაგი გამომელია და სწორედ უნივერსიტეტის წინ საკანცელარიოსი მომინდებოდა შეძენა ,არ დავიზარებდი თავსხმა წვიმაში გზის გადაჭრას და შემდეგ სწორედ დამიანე გამოჩნდებოდა სწორედ იმ დროს ...
მისი ქცევა გამაოგნებელი იყო...უსაზღვროდ სასიამოვნო და უბრალოდ ბედნიერება იმის გააზრება რომ ჩემ გამო ამდენად ღელავდა, მისი თვალები ,წითელში ჩაფლული შავი სფეროები იყო პასუხი.
ასე უბრალოდ მისი თვალებია ჩემთვის პასუხი ...ყველა კითხვის და ქცევის ახსნა
შეუძლებელია ამის თამაში,წარმოუდგენელია მოგეჩვენოს და ვერ მიხვდე მათ სათქმელს.
საოცარ განწყობაზე ვიყავი , უნივერსიტეტშიც ვასხივებდი ბედნიერებას ,მერე რა რომ ასე არ უნდა გამომეხატა და საერთოდაც არ უნდა გამხარებოდა ამდენად . მერე რა რომ სხვა რამეზეც უნდა მეფიქრა,მიხაროდა და არ მინდოდა ამ გრძნობასთან ჭიდილი.
ლექციაზე მშვიდად ვიჯექი, ვუსმენდი სრულიად ანატომიაზე კონცენტრირებული. ლექციის შემდეგ მანიშნა რომ საუბარი უნდოდა და პირდაპირ მერხს მიეყრდნო და ზემოდან დამაცქერდა
- კომპენსაცია მჭირდება
-უკაცრავად?
-გუშინ წვიმაში მივდიოდი მშვიდად , მუსიკის ჩართვას ვაპირებდი რომ გადმომიხტა ერთი სიფრიფანა გოგო წინ და ლამის მკვლელად მაქცია მორალური ,სულიერი ტრამვისთვის როგორმე უნდა მივიღო კომპენსაცია...
-მოსამართლე გვჭირდება ... ბრალეულობა რომ დამიმტკიცოს
-თავს დამნაშავედ არ თვლით ჩემს წინაშე?
-დუმილის უფლებას გამოვიყენებ
-რადგან არგუმენტები არ გაქვთ თავის დასაცავად ...ვინაიდან შენ უფანტაზიო ბავშვი ხარ და ვგრძნობ რომ ვალში დარჩებით ჩემთან ...
-შემოთავაზება გაქვთ? ნუთუ
-დიახ,დამაცადეთ გითხრათ მარიამ -სერიოზულ ტონს ინარჩუნებს და აგრძელებს. როგორ გინდა ყურებამდე გაბადრულმა არ უმზირო
-გისმენთ
-მზად ხარ მოისმინო განაჩენი?
-მოსამართლეც და მსხვერპლიც ერთად გინდათ იყოთ?-შევიცხადე უცებ
-რა საოცრებაა როცა მე ვარ მსხვერპლი შენ კი დამნაშავე
ყველაფერი ერთად მეხვევა ირგვლივ და მთელი სხეულით ვიღიმი,მგონია რომ ყველა ნაწილით გამოვატავ ემოციას. მისგან წამოსული ტალღა საოცარი მუხტით მავსებს
-შემიძლია მოსამართლე თავად გავხდე თუ სასჯელი გადამტებული იქნება
-ნუთუ...- იღიმის „ჩემი ღიმილით“ როცა ვემზადები „სასჯელის მისაღებად“ მეუბნება - მოსამართლე სათათბიროდ უნდა გავიდეს - თვალს მიკრავს და კაბინეტში შემოსულ სტუდენტებზე მანიშნებს. იძულებული ვარ გავიდე ასე გაურკვეველ ვითარებაში დავტოვო აუდიტორია და ისევ მასზე ვიფიქრო
მთელი დღე მგონია რომ უბრალოდ იხუმრა და მორიგი არაფრისმომცემი საუბარი იყო. უკვე უნივერსიტეტს ვტოვებდი მისი მანქანა რომ გაჩერდა, გადმობრძანდა და მანიშნა რომ მელოდა . მისკენ წავედი და შევეცადე დამეიგნორებინა ჩვენსკენ მოპყრობილი ათასი მზერა.
-მოსამართლემ განაჩენი გამოიტანა...აღსრულების დროა
-აღსრულებამდე ბრალდებულს უფლება აქვს...
-ჩემი კანონები დანაშაულის სიმკაცრეს ითვალისწინებს და პირდაპირ აღსრულებაზე გადავდივართ რისთვისაც ჩემს კიდევ ერთ დაზარალებულ საკუთრებაში უნდა გადაინაცვლოთ...ძლივს გავწმინდე სველი სავარძლები
-ღმერთო ჩემო ... დანაშაულის გრძნობა მთელი ცხოვრება თან გამყვება -იმდენად მხატვრულად გამომდის ფართოდ ეცინება/ კარს მიღებს და მეც ვჯდები . შემდეგ ტავად თავსდდება და მანქანას ძრავს. კიდევ კარგი მიშოს მსგავსად არ დაქრის თორემ ვერც გავიგებდი სად მივყავდი. რაღაც მშვიდი მელოდია ისმოდა სალონში, რასაც მისი სურნელი ემატებოდა.
შეიძლება ადამიანს ყველაფერი უხდებოდეს? როგორ შეიძლება მანქანის მართვის დროს მოგწონდეს, ის როგორ ატარებს საჭეზე თითებს, როგორ ამოძრავებს ხელებს
-ბრალდებული სასჯელის დამძიმებას აპირებს ვგონებ
-როგორ თუ დამძიმებას
-მოსამართლეს ზედმეტად ცბიერი მზერით აკვირდება იმდენად რომ მოსამართლე ითრგუნება ... მეტიც ჰგონია რომ ეს უკანასკნელი ფიზიკურადაც იძალადებს მასზე
-მოსამართლე ხშირად ცდება ,როდესაც საქმე ამ კონკრეტულ დამნაშავეს ეხება და მეტიც მისი ბრალდებები ხშირად სიმართლეს მოკლებულია
-მოსამართლემ ძალიან კარგად იცის დამნაშავის ნამდვილი სახე და ის არასდროს გამოიტანს ვერდიქტს მის საზიანოდ - მიცხადებს და ისე მიყურებს მგონია რომ მოკრებილი ძალა , მუხტი და ემოცია ერთიანად შებოჭა და წამართვა.
-ნუთუ ...
-სამსჯავროზე მოვედით ...-მიცხადებს და მანქანას აჩერებს. ჩემთვის უცხო ადგილას ვართ, მანქანიდან მშვიდად გადავდივარ და გვერდით მივყვები. საკმაოდ ცივა , ხელები მეყინება და ჯიბეებში ვიწყობ . რაც ა რუნდა გასაკვირი იყოს არც კი ვღელავ როცა კარს აღებს და ჩემთვის უცხო შენობაში შევდივარ. თბილი ჰაერი სწრაფად მეტაკება სახეზე და მსიამოვნებს. საოცრად მყუდრო კაფეში ამოვყავი თავი , ჩემი მოსამართლე ფრთხილად მადებს წელზე ხელს და მიმართულებას მაძლევს. დახვეული კიბით ზემოთ ავედით ტყავის სავარძლები იდგა მაგიდის ირგვლივ , უამრავი ფერადი ყვავილი და კლასიკური მუსიკა . მაგიდასთან მოვთავსდდი ქურთუკი გავიხადე და წინ მჯდომ დამიანეს მივაპყარი მზერა
-აქ მართავ ხოლმე სასამართლოს?
პასუხი ვერ მივიღე მიმტანი გოგონა მოვიდა ისე მისცა შეკვეთა არც უკითხავს მე რა მინდოდა ამ კაცის დომინანტობა ყველაფერში ზოგჯერ ნერვებს მაწყვეტს ,მაგრამ მაინც არ მიჩნდება გამოხატვის სურვილი .
-ცხელი შოკოლადი აქ ყველაზე გემრიელი გამოსდით...იმედია გიყვარს .ამინდსაც უხდება -ფინჯანს თითებს შორის იქცევს და ცხელ სითხეს აგემოვნებს. მაგიდაზე დადგმულ ფინჯანს დავყურებ, სასიამოვნო სურნელი ნესტოებს მიწვავს, ცხელი ორთქლი ამოდის თითებს მითბობს და სასიამოვნო შეგრძნებას მგვრის. ფანჯრიდან ვუყურებ როგორ იწყება ისევ წვიმა ,ფოთლები ჰაერში ტრიალებს და წვიმის წვეთებს ეჯახება .
-ასეთი სასჯელი თუ გაქვთ ყველასთან დანაშაულის რიცხვს გაზრდით პატივცემულო
-მე მხოლოდ შენთან შეიძლება ვიყო მსხვერპლი- არ ველოდი ამ პასუხს. მშვიდს, დამაჯერებელს
-მაბნევთ დამიანე ...ქაოსს იწვევთ ჩემს გონებაში და იქნებ მითხრათ როგორ ვუშველო თავს
-აუცილებლად ! როდესაც საკუთარ გონებაში გავაქრობ შენს შექმნილ ქაოსს
მაოგნებს...მაკვირვებს და იძულებულს მხდის მის სრულიად განსხვავებულ საუბარში ჩავერთო .
ისევ ქუჩას ვუყურებ, ცხელ სითხეს ვაგემოვნებს რომელიც მთელს სხეულს მითბობს და საოაცრად მშველის
-და ბოლოს რა არის ჩენი აქ ყოფნის მიზეზი ? რა გგნებავთ ბატონო დამიანე?
- უბრალოდ დამიანეს და მარიამის საუბარი ... არა ბოროტი ლექტორისა და ჯიუტი სტუდენტის
-ნამდვილად სწორად მოიქეცით როდესაც სასჯელად გააფორმეთ ეს შეხვედრა
-ასე გეშინია?- ისევ მაკვირვებს მისი პირდაპირი შეკითხვა . რადგან ვიცი რას გულისხმობს, მაგრამ საინტერესო ის არის რომ ის ხვდება ყველაფერს და კარგად იცის რაზე უნდა მესაუბროს
-მეშინია ...შენ არა?
-იმის არა რისიც შენ
-„უბრალოდ დამიანე და მარიამის“ გარდა რა არის თქვენი შიშის მიზეზი
- შენ !
-როგორ მე გაშინებთ?-თავს ვერ ვიკავებ და ლაღად ვკისკისებ
-შენი ფიქრები... გრძნობები და მომავალში მისაღები გადაწყვეტილებები მაშინებს
-ნამდვილად გამოხვედით ლექტორის ამპლუიდან !- ხმა მიწყდება და შველას ისევ ცხელ სითხევს ვთხოვ,მაგრამ უმწეო ხდება ისიც
ზის და მიყურებს ,ისე თითქოს ჩემს დახატვას აპირებს და ყველა ნაკვთს იმახსოვრებს ...
-უბრალოდ რომ დაივიწყო ჩემი სტატუსი და მშვიდად მესაუბრო არ გინდა?
-მშვიდად ვარ...
-მარიამ, ისეთი დაძაბული ხარ სუნთქვაც კი არ გაქვს მშვიდი
-ასე მარტივია ჩემი ქცევის გამოცნობა? ჩემი ფიქრების ... და ამ კმაყოფილი ღიმილით ცქერა
-მხოლოდ იმიტომ მიბრაზდები რომ შენს გულწრფელ რეაქციებს ვხედავ ? შენი რეაქციები და ქცევა გადაშილი წიგნივითაა,მათი წაკითხვა მარტივია ,მაგრამ იმის გამოცნობა თუ რას მეტყვი, რად გააკეთებ ყველაზე რთულია
-არ უნდა გაინტერესებდეთ ეს ყველაფერი ... გადაშლილ წიგნსაც არ უნდა დააკვირდეთ უბრალოდ უნდა დახუროთ და სხვა უფრო საინტერესო იპოვოთ.თქვენი გემოვნების შესაფერისი ,სათქვენო
-მარიამ ...
- იცი რა მემართება ასე რომ მეძახი ხომ?!
-მხოლოდ ის ვიცი რასაც გამოხატავ ...რისი დანახვის უფლებაც მომეცი მე მეტი მინდა
-ერთგვარ გაცვლას აკეთებ? შემიძლია კითხვები დაგისვათ და გავიგო როგორი ხარ ?
-თუ არ გაინტერესებს ნამდვილი დამიანე შემიძლია გავჩუმდე ...მაგრამ მაინც არ გაგიშვებ!
- კარგად იცი რომ არ მინდოდეს აქ არ ვიქნები და არაფერ შუაშია გაშვება არგაშვება
- იმდენად არ გინდა შემომიშვა შენს ცხოვრებაში ყველა ღონეს ხმარობ ... მებრძვი მეც და საკუთარ თავსაც
-დამარცხებისთვის ვარ განწირული ?! უპირატესობას ფლობ ,მაგრამ ეს არაფერს ნიშნავს.გგონია რომ ეს საუბარი რამეს შეცვლის? სასოწარკვეთილს ჰგავს შენი ქცევა. თუ გგონია რომ შენი მონათხრობი ჩემზე გავლენას მოახდენს ... ყველაფერი თუ გავიგე შენს შესახებ ინტერესს დაკარგავ მანამ თუ არ მოახერხე ჩემს არსებაში დამკვიდრება ვერც ვერასდროს მოხერხდება ეს და არც იქნება შესაძლებელი ! დასრულდა ცხელი შოკოლადი და სასჯელის მოხდის დროც- მაგიდას ხელისგულებით დავეყრდენი ,ზემოდან დავყურებდი .თვალებში მიცქერდა ჯერ ყბები დაეჭიმა სფეროები უფრო გაუმუქდა ისე დაებერა ძარღვები მეგონა რამეს დამიშავებდა,მაგრამ ყველაზე ძლიერი იმიტომ იყო რომ სიმშვიდის პოვნა,თავის შეკავება წამსვე შეეძლო. მისი ტვინი ყველაფერს მალევე ადექვატურად აღიქვამდა და როგორც სხვა დროს ახლაც „ჩემი ღიმილით“ დამაჯილდოვა. -ეს ღიმილი...ეს ღიმილი ჩემია იცოდე !
-შენ მთლიანად ჩემი ხარ !
ვიღაც აპირებდა დასრულებას...მან კი ისევ თავად დასვა წერტილი საუბრის ბოლოს და ძალიან მშვიდად დაიძრა გასასვლელისკენ. ასევე მშვიდად დაძრა მანქანა და ისე დასთამაშებდა სახეზე ღიმილი თითქოს ამ აფსურდული საუბრით რამე შეემატა ჩვენს ურტიერთობას ,რა ახარებდა ასე ვერ ვხვდები. იქნებ ახლა ვარ ზედმეტად დატვირთული ემოციისგან იმ გრძნობებისგან რის დაიგნორებასაც ვცდილობდი საუბარი რომ შემძლებოდა . ვიცი მთელი საღამო გაბრუებული ვიქნები და ისევ იქ იმ თბილ კაფეში ვიქნები დადიანის წინ მჯდომი მისი მზერით მონუსხული .
.......
მიშოს გვერდით ყოფნა ერთი დიდი ბედნიერება...
არ ვიცი ნებისმიერი დეტალი როგორ მახარებს,მაგრამ ყველაფერი ერთად იმდენად ძლიერ ემოციას ქმნის მგონია რომ მის გვერდით ყველაფერი შემიძლია.
მეცადინეობა როგორც კი დავასრულე გადავწყვიტე ჩემი მუშაოისგან გადაღლილი დემონი მომენახულებინა. ჩაცმას ვასრულებდი მობილური რომ განათდდა
-„მშვიდად იძინე ქალბტაონო ხვალ გნახავ „
ვინ იძინებს თორემ კი ბატონო. რომ არ მივწერო დამირეკავს ვიცი და ხმაზე შემატყობს რომ ვატყუებ და არ ვემზადები დასაძინებლად. ამიტომ მივწერ“მეგონა კლინიკიდან აღარ გიშვებდნენ , ახლა ნამდვილად მშვიდად დავიძინებ“
-„ტკბილი ძილი,დაგესიზმრები ! „ - საზიზღარი თუა რ ხარ მისურვე მაინც რომ დამესიმზრო , ეს დემონი პირდაპირ მიცხადებს, ნეტავ ჩემი სიზმრების მართვა ეხერხება თუ მართლა რატომ მესიზმრება სულ როცა ჩემთან არ არის .
-„მე სიზმრად გნახავ შენ მთელი ღამე ჩემზე იფიქრებ! „
აღარ მწერს.უკვე ტაქსის ვაჩერებ და მისამართს ვეუბნები. რამდენიმე წუთში კლინიკასთან ვარ. პირდაპირ მესამე სართულისკენ მივდივარ და თან ვღიღინებ. დერეფანში რომ აღმოვჩნდი ქალბატონი ქეთევანის ნაბიჯების ხმა გავიგე ვიღაცას ესაუბრებოდა არ ვიცნობ იმ ექთანს ,რომ დამინახა გაიცინა
-თოჯინააა როგორ ხარ? მოგენატრა პრინცი და მოხვედი ხომ? - მეხვევა კარგი დაქალივით და წარბებს ათამაშებს
-კარგად შენ როგორ ხარ ქეთი?
-მე მუდამ კარგად ვარ ჩემო საყავრელო... შენი პრინცი დერეფნის ბოლოს პალატაშია რთული პაციენტი ჰყავს კარგია რომ მოხვედი დაეხმარები ცოტას თორემ აშკარად დიდი დაპირისპირება იქნება ნატოსა და ლიას შორის
-ნატო ვინ არის?
-პაციენტი ... - მაშინვე მპასუხობს მე კი მობილურზე საუბარი მახსენდება როგორ უთხრა ვაჩეს რაღაც ნატაზე და ცოტა ვბრაზდები ,მერე გართობის სურვილი მიჩნდება ამდენმა სიტკბობ დიაბეტი არ დამმართოს. მიშიკოს შეშინების დრო დადგა
-ასეთი გამომეტყველება რატომ გაქვს? მე მეგონა ეჭვიანობისგან იფეტქებდი და თავს დაატეხდი ქარიშხალს ბატონ ტირანიკოს
-ვერ ვეჭვიანობ...მინდა ,მაგრამ არ გამომდის
-როგორები ხართ საერთოდ ... ისიც ვერ ვაეჭვიანე სულ არ აქვს რეაქცია არაფერზე ! მგონი ვინმესთან რომ გნახოს მაინც არ დაიჯერებს რა გაუკეთე ასეთი ვერ მეტყვი? ან ეს რატომაა ასეთი ჭკვიანი ან მე რა დავაშავე - ბოლოს ისე თავისთვის ჩაილაპარაკა ვერაფერი გავიგე რას გულისხმობდა. მერე გაიღიმა ისევ მაკოცა და წავიდა . მე კი ბოლო კართან დავდექი,კედელს მივეყრდენი და დაველოდე . დიდხანს არ დამჭირვებია ლოდინი მალევე გამოვიდა, ჩვეული არაფრისმთქმელი გამომეტყველება ჰქონდა, ხელში ურცლები ეჭირა კარი გამოხურა და რომ დამინახა აი მერე კი ბევრისმთქმელი იყო მისი სახე
-თამარა ...აქ რა გინდა?
-ვიფიქრე სიურპრიზს გავუკეთებ-თქო ...გაეხარდება ჩემი ნახვა ამდენი ხანია კლინიკიდან არ გამოსულა გავულამაზებ საღამოს ჩემი კომპანიონობით-თქო ...ამდენ ხანს მაგ პალატაში რას აკეთებდი? მძიმე პაციენტია ძალიან ? არ გინდა მაჩვენო ?მაინტერესებს ძალიან
-გამახარე ...მაგრამ ასე გვიან რომ დადიხარ ხომ იცი არ მომწონს ! რატომ არ მითხარი თუ მოდიოდი - ჩემკენ მოდის და მკოცნის
-მომენატრე, შენ?
-უზომოდ - ოხრავს და ცხვირს ლოყაზე მიხახუნებს მერე სურნელს ღრმად ისუნთქავს და წამსვე მშორდება- ოთახში დამელოდე ... მალე მოვალ
-პაციენტს არ მაჩვენებ? მოხუცია?
-არა ახალგაზრდა გოგონაა ...
-ხოო? რა სჭირს?
-ინტოქსიკაცია ...
-რით?
-ჩემი ნაცნობია ... -ყოყმანის შემდეგ რომ მეუბნება მაინც მინდა ჩავეხუტო და ბევრი ვაკოცო. ისეთი სახით მიყურებს თითქოს შემოტევას ელოდება
-როგორი ნაცნობი? მეგობარია თუ ნათესავი?
-არცერთი ...
-შენ რა შენს ყოფილს მკურნალობ აქ ? რომელიც კაცმა არ იცის რისი მაღალი დოზის გამო წევს აქ? იმედია შენ გამო არ მოიწამლა თავი ...
-აქ უნდა მეჩხუბო?!
-ოჰ რა თქმა უნდა მე ხომ სიმშვიდე მევალება შენთან ვარ და როგორ შეიძლება ისევ იმპულსური ვიყო ...საერთოდ არ მჭირდება საუბარი მივდივარ! გყოლია აქ გოგო რომელსაც მოვლა სჭირდება უფრო დიდხანს დარჩი მალე გამოკეთდდება
-ჰმ.--. ჯერ მიყურებს წარბებს კრავს მერე თავს გვერდით ხრის და იღიმის
-რა არის აქ სასაცილო... ჩემი გაბრაზება მოგენატრა და სიამოვნებას იღებ ხომ დემონო
-არა ეს შენ მოგენატრა ჩემი მიწასთან გასწორება და გინდა გამაგიჟო ... რისთვისაც დაისჯები ხომ იცი ! დროზე გამოდი როლიდან და წამომყევი - წინ მიდის და გვერდულად მიყურებს - თუ გინდა უცებ შეგირიგდე ამ მაიმუნობისთვის?
-მაიმუნობად თვლი ამას? როლში ვარ ...როლში ?
-მე შევალ ყავას გავამზადებ დავივიწყებ მომხდარს და დაგელოდები შენთვის არ მოვამზადებ...მალე უნდა წახვიდე სახლში- მიცხადებს სრულიად მშვიდად და კარში უჩინარდება. მაგიჯებს! ხომ ვთქვი რომ მაგიჯებს ...წკუიდან გადავყავარ...როგორ მიხვდა ,საიდან დაასკვნა რა თქმა უნდა ისე ვერ ვეჩხუბე როგორც ვიცოდი ...იქენბ გამომეტყველებაც არ მქონდა შესაფერისი . ჯანდაბა შენ დემონო ... როგორ ჩამიშალე ყველაფერი .ოთახში შევდივარ მაგიდასთან მოკალათებულს ვუყურებ ყავას ურევს კოვზს მშვიდად და თითებს მაგიდაზე ათამაშებს
-როგორ მიხვდი !
-თვალები გყიდიან ...
-ასე მარტივად?
-რით ვერ შეეჩვიე იმ ფაქტს რომ ვერასდროს მომატყუებ ... არაჩვეულებრივად გიცნობ
-ეს მე ვარ გადაშლილი წიგნივით გულღია და ემოციური თორემ ვერც ვერაფერს მიხვდებოდი !
-ტყუილის თქმა რომ არ შეგიძლია ... კარგი რომ ხარ და ბავშვური მაგიტომ ვარ შენი
-ჩემი ? სუულ ჩემი ?!
-როგორი ეგოისტი ბავშვი ხარ მოკლედ... ცუღლუტი ,მაიმუნი და მაინც არ წყვეტ
-კარგი ...მორჩა ახლა უბრალოდ ჩამეხუტე მართლა მომენატრე
-ასე ნუ მიყურებ ... რამდენჯერ გითხარი ცუდად მხდი - სწრაფად დგება და თავისკენ მიზიდავს. ლოყაზე მკოცნის,შემდეგ თვალთან ახლოს - მგონია რომ ტირილი გინდება ამ დროს და მტკივა -ისე მეუბნება გული მეკუმშება.როგორ შეუძლია ასეთი იყოს ...როგორ !
-არარსებული ხარ ... მხოლოდ ჩემთვის არსებობ შენ ჩემი საოცარი დემონი ხარ -ხელებს ყელზე ვხვევ და ძალიან ბევრს ვკოცნი ,ორივე ლოყას ვუკოცნი,ნიკაპს, ყელსაც ვწვდები ის კი იცინის
-ბავშვივით მკოცნი იცი?
კ-მე ვარ ბავშვი თუ შენ
-მე მგონია თავი ბავშვი ... თავზე გადამისვი კიდევ ხელი და კარგი ბიჭი ხარო მითხარი !
-ბუზღუნა ხარ შენ იცი? სულ არ გაკოცებ აწი
-მე გაკოცებ მარტო ...- არ მაძლევს უკან დახევის საშუალებას და ჩემს ყელში ეფლობა- აი აქ გაკოცებ კანთან ჩურჩულებს ტუჩები მეხება ,მაგრამ არ მკოცნის...-შეიძლება აქაც ...ვერ გადავწყვიტე დაფიქრება მჭირდება ...რამე მირჩია მაინც
-მაწამებ...დაისჯები
-წამება კვნესის გარეშე? -იღიმის ვგრძნობ,რატომაა ასეთი ბოროტი სულ არ ვეცოდები . ხანდახან სულ არ მიახლოვდება და ზოგჯერ რომ წამოუვლის სანამ არ ჩავადნები მკლავებში მანამ არ მშორდება - არც თხოვნაა შეწყალების შესახებ...დანდობა მთხოვე
-როგორ ვერ გიტან ...
-ცუდი გოგო...ცუდი თამარა - ამბობს და ენის წვერით მეხება კანზე თითქოს გემოს უგებს შემდეგ ისე იქცევს კანს ტუჩებშორის და ქაჩავს მოულოდნელობისგან ჩუმად ვკვნესი შემდგე მკოცნის და იმდენად ნაზად მეხება თითქოს წამის წინ ველურივით არ მეტაკა ...გიჟი არანორმალური თავხედი კაცი ეს
-დემონოოო -როგორც კი მშორდება და იცინის მაშინვე ვბრაზდები გაბუტული ვკრავ მკერდზე ხელს- დამცინი ხომ? საზიზღარი ხარ ღირსი ხარ შენივე წესებით გებრძოლო
-არც იფიქრო...მე არ მაქვს მოთმინების უნარი ესეც ზედმეტია ჩემგან .შემომეჭმები -უცებ აყოლებს ხელებს მხვევს და ძლიერად მეხვევა-შენ გამოწვევას მე ვერ გავუძლებ !
-იარაღს მიგდებ ხელში ფაქტობრივად
-რომელიც მანამ არ უნდა გამოიყენო სანამ უკიდურესად სასურველს არ ჩათვლი ...დრო რომ მოვა მაშინ - თავზე მკოცნის და მერე ამ ცურლუტს ასრულებს. უბრალოდ მასთან ჩახუტებული ვზივარ საწოლზე კედელს მიყრდნობილი და თმაზე მეფერება
-მაინც ვინ არის ის გოგო?
-არც არავინ იყო და მითუმეტეს ახლა არ არის !
-კარგი ...და ლიკა რატომ არ გამოჩენილა ამდენ ხანს?
-არ მიყვარს როცა თავისი ადგილი არ იციან და ყველას ვასწავლი სად უნდა იყვნენ და რისი უფლება აქვთ ! გასაგებია ?!
-მერე ასე მარტივად იგებენ?
-საუბარი მეხერხება საკუთარი დამოკიდებულების გამჟღავნებისთვის
არაფერი მითქვამს ,მხარზე დავადე ისევ თავი და გავიტრუნე. დერეფანში კაკუნის ხმა რომ გაისმა ორივე მივხვდით ვინც მოდიოდა,კართან შეჩერდა და დააკაკუნა
-შემოდი ქეთო
-დარწმუნებული ხარ? ნახევრად შიშვლები არ დამხვდეთ იცოდეთ- თვალებზე ხელი აქვს აფარებული იცინის და თითებს შორის იხედება - გვრიტუნებოოო ასე ბარტყს ვერ გააკეთებთ თქვენ ...ყავა მინდა თორე ჩამეძინება მალე ისეთი უინტერესო პაციენტები მყავს
-ის ნაავარიები ბიჭი აღარ გელაპარაკება?
-ნუ გამახსენებ ...როგორც შენ იტყვი ტვინი მოტ*** რატომ არ ესმის ზოგს რომ არ მევასებიან მითუმეტეს ფეხმოტეხილი. არც ისეთი მიმზიდველი ღირსება აქვს ყველაფერთან ერთად -ამას რომ ამბობს თვალები შუბლზე ამდის . თითონ კი ისევ იცინის და ყავის მომზადებას იწყებს. მიშო თვალებს ატრიალებს და ხვნეშის ის კი აგრძელებს- აუუ მიშუნია მიშიკოოო არ გინდა გავცვალოთ პაციენტები? შენ მიხედე იმას არ გინდა? მე ვაფშე ყველას დავიტოვებ
-მე არ მაქვს პრობლემა,მაგრამ ყველას ატანა უნდა შეგეძლოს
- ვერაფერს რომ ვეუბნები ნერვები მეწეწბა შენსავით დასტონი კი არ ვარ ბაბუუუ ... წავედი ახლა დაგტოვებთ ...შეგიძლია წაიყვანო თამაღი როცა გინდა აქ ვარ მე ..არ გინდა არფერი ვიცი რო გიყვარვარ - თვალს უკრავს და მიკაკუნებს ისევ -ბავშვის მონათვლაზე პრეტენზია მექნება იცოდეთ ოდესმე თუ მოახერხებთ რამეს-გასვლამდე იძახის და კარს ხურავს
-სულ ასეთია?
-მთელი დღე ...როგორ არ იღლება მიკვირს
-პოზიტიურია ადამიანია ... ერთეულებს შეუძლიათ მხოლოდ მტელი დღე კარგ განწყობაზე ყოფნა მითუმეტეს ასეთ სტრესულ ადგილას.ახლა მართლა მოვიდა ჩემი წასვლის დრო თორემ ჩამეძინება
-წავედით ...
-აუუ ისევ? ერთხელ მარტო რო გამიშვა არ გინდა?
-ერთხელ რომ არ იწუწუნო იმაზე რაც მაინც იცი რომ მოხდება არ გინდა?
-საზიზღარი ხარ იცი?
-საყვარელი ხარ იცი?- ბოლოს მაინც ვნებდები და მივდივარ აბა რა ვქნა . რა თქმა უნდა 15 წუთში უკვე სახლში ვარ ბატონი აივანზე რომ მხედავს მხოლოდ შემდეგ მიბრძანდება თითქოს ვინმე მომიტაცებს ბინაში ასვლამდე.
საწოლში ვწევარ უკვე მობილური რომ ამღერდა. ვინ იქნებოდა თუ არა ბატონი მიხეილი
-მითხარი რომ ახლა მაინც იძინებ
-უნდა დამესიზმრო და ვიძინებ... შენ არ შეწყვიტო ჩემზე ფიქრი დაივიწყე ირგვლივ მყოფი ლამაზი ექთნები და პაციენტები
-დიდი ეშმაკუნა ვინმე ხარ თამრო
-ძილს მიფრთხობ დემონო ...არ გათიშავ?
-ნწ ...დაიძინე შენ მე გისმენ
-ძილში არ ვლაპარაკობ შენ წარმოიდგინე -ვიბუტები ის კი იცინის-საზიზღარო
-დადე მობილური ბალიშზე შენ სუნთქვას უნდა ვუსმინო !
-არა ხარ შენ ნორმალური სუნთქის მომსნეა რაღაა
-ნეტავ თუ დადეგა ის დღე უბრალოდ რომ შეწყვეტ კამათს და დამემორჩილები
-რა დამაძინებს როცა ვიცი რომ აქ ხარ და შემიძლია გელაპარაკო
-მაშ ვილაპარაკოთ
-სამსახურში ხარ და გამოგაგდებენ მანამ სანამ პირველ ხელფასს მოგცემენ
-საქმეს ვასრულებ პირნათლად ასე რომ პრეტენზიას არავინ გამოთქვამს...
-ხვალ რომელ საათზე მიხვალ სახლში?
-დილით როცა გადავაბარებ პაციენტებს სხვას...
-მერე რამდენ ხანს იძინებ? ხვალ რა გეგმები გაქვს?
-კარი ღია მაქვს ხოლმე და თუ გინდა მძინარეს მიყურო მობრძანდი
-შენი ყურება რათ მინდა ნეტავ...მითუმეტეს როცა გეძინება
-ახლა მაინც მიყურე მძინარეს თორემ მერე ჩემზე ადრე ჩაგეძინება ჩემს მკერდზე თავდადებულს
-ღმერთო ჩემოოო - შევიცხადე უცებ და ხმა ვერ გავაკონტროლე ის კი იცინოდა
-მგონი ახლა აღარ დაგეძინება ..ბალიშის ნაცვლად ჩემი შიშველი გულ-მკერდი რომ წარმოიდგინო არ დაგეხმარება?
-არ ვიცი მე შენი შიშველი-გულ მკერდი ! -ყველაზე დიდ სისულელეს რომ ვახეთქებ როგორ არ გაიცინებს
-ლიფტში რომ გავშიშვლდი მაშინ ბრმა იყავი ? არა მე რომ აგიხილე თვალები ვიცი ,მაგრამ
-ბოროტი ხარ...ნამდვილი სადისტი . უზრდელი,ტუტუცი ბიჭი
-ჰმ, მაოცებ! ასე უცებ გაიხსენე და წარმოიდგინე ხო? ეგრე ძალიანაც ნუ მოეხვევი ბალიშს არ გასკდეს და ბუმბულები არ გადმოცვივცდეს
-შენ...შენ ყველაზე ცუდი ხარ უზრდელოო ლუციფერ
-ახლა გაკოცებდი მანდ რომ ვიყო
-საკმარისად მაკოცე დღეს...ლოყები დამესუსხა სულ მაგ შენი წვერით
-ამჯერად მაგ დაბუშტულ ტუჩებს მივხედავდი ...ფერმკრთალია ცოტა აწითლება მოუხდება
-ახლა თუ ტუჩზე იკბინე დაშნიანო რომ გნახავ გეფიცები მოგათლი მაგ ტუჩებს
-მეტი ბრაზი დამანახე ჩემო ქალღმერთო... ემოცია დაგაკლდა სულ ცოტაც და დავიჯერებ
-არანორმალურო ...
ვეხუტები ბალიშს და მობილურს გვერდით ვდებ...
-საბანი დაიფარე ,სიცივეა
-შენ დარწმუნებული ხარ რომ კლინიკაში ხარ?
-კამერა მაქვს მანდ და გიყურებ...
-ყველგან კამერებია დავიჯერო? რას შვებიან შენი პაციენტები
-სძინავთ მშვიდად
-შენ რას აკეთებ..დერეფანში დადიხარ?
-ხო ნაბიჯების ხმა გესმის?
-ისეთი ხმა აქვს მაგ ფეხსაცმელს ისმის...მარტო ხარ?
-ქეთუშა დასაძინებლად გავუშვი...ერთ ორ საათს დავასვენებ სიმშვიდეა მაინც. ხვალ ლექციები აქვს
-შენ როდის გაქვს გამოცდები...
-ორშაბათიდან მეწყება
-მერე არ უნდა იმეცადინო?
-გადავხედავ ხვალ ღამე ...
-სულ არ ღელავ?
-წითელ დიპლომს მაინც ვერ ვიღებ და რაზე ვინერვიულო ...გამისწორდება ყველაფერი რომ დავწერო და ჩავაბარო ,მაგრამ ნერვიულობად არ ღირს
-ახალ წელს სად იქნები?
-სვანეთში ... შენ?
-მამამ ახალ წელს სიძე პირველად იქნება ჩვენთანო და გრანდიოზულ ვახშამს გეგმავენ ... მაშინ რომ დაათრო საბამ ახლა უნდა ჩავახრჩო ღვინოში ვის გაუბედა მაგ ლაწირაკმაო - რომ გამახსენდა მამას სიტყვები მეც გამეცინა დაშნიანიც ხმამაღლა იცინოდა
-აუუ რა სერკინებას ვტოვებ ...კი დალევდა მამაშენის ღვინოს კაცი
-შენ რა იცი ...
-საბას ჰქონდა სიმამრმა 50 ლიტრიანი მიპადარკაო
-მთვრალი როდის იყავი ყოველ დღე გელაპარაკებოდი
-აუცილებლად ისე უნდა გავილეშო სიტყვები რომ ამერიოს?
-ეგრე ყოფილხარ ოდესმე? ალბათ ორი დღე სვამდი ...ნეტავ ღვიძლო როგორ გიძლებთ
-რა ვიცია რ მაწუხებს ჯერ და მერე ღიპი რომ მექნება სიბერეში დავანებებ თავს..რა გაცინებს
-ღიპიანი წარმოგიდგინე
-აღირე რო ეგრეც მოგწონვარ
-დათვს გავხარ...სულ არ მომწონხარ
-როგორ გავსუქდე ახლა თორე დაგიმტკიცებდი რო ყველანაირი მოგეწონები
-მე რომ მოვიმატო წონაში მოგეწონები?
-უფრო მოიმატო ?სასწორის გატეხვას აპირებ?
რა საზიზღარია ღმერთო ...როგორ გამიბლატავდა მეხუმრება აქ სულ და დამცინის .ჩემი წვალების ხერხებს ცვლის სულ.
-აი თურმე რატო არ მღალატობ...გამხდარი გოგოები არ მოგწონს. გავავრცელებ ინფორმაციას და მოიმატებს ყველა წონაში
-მერე რომ გიღალატო? შენზე ფუმფულა რომ გამოჩნდეს ვინმე?-დამპალიი როგორ მიშლის ნერვებს
-მე ერთადერთი ვარ და თუ მიღალატებ შენი ტვინის დეგრადაციაზე მიგვანიშნებს ეგ ამბავი
-მაოცებ ხანდახან... ხვალ მოხვალ?
-არ ვიცი ...
-ხომ იმეცადინე უკვე..ხვალ რას აკეთებ
-დასვენება გჭირდება..მითუმეტეს გამოცდა გაქვს ორშაბათს
-დიდი საწოლი მაქვს...შენც დაეტევი და არ შემიშლი ძილში ხელს
-არ დავწვები მე შენს გვერდით
-საწოლთან რამე გართულება გაქვს? მაგიდაზე ვერ გავწვები ნამდვილად ..ვერც იატაკზე ფუმფულა ხალიჩა მაქვს ,მაგრამ ისეთი დაღლილი ვარ ახლა იქ ძილი არ მინდა
-როგორ გითხრა ახლა კიდე რო არანორმალური ხარ
-კარს ღიას დავტოვებ
-ვინმე რომ შემოიპაროს და მოგიწვეს გვერდით ? მერე შეცდენილს მიგიღებ გგონია?
-მერე მე ვარ გიჟი... -გულიანად იცინის მე კი თვალები მეხუჭება - ჩემი გული არ გიღალატებს არასდროს შენთანაა უკვე და თავად თუ არ გაანადგურებ ვეღარაფერი დამაშორებს შენთან - მესმის მისი ხმა ,იმდენად თბილი ტემბრი აქვს ამ დროს იავნანასავით ჩამესმის .გააზრებას ვერ ვახერხებ ბოლო სიტყვების ,ისეთი შეგრძნება მაქვს თითქოს ჩემთანაა ,გვერდით წევს მისი მშვიდი სუნთქვა ჩამესმის და ერთიანად ვდუნდები, ლამაზია სიზმრები დაშნიანთან ერთად...
კვირა დღე ნამდვილად თავისუფალი მქონდა. დრო გამყავდა,ვცდილობდი დაშნიანის სახლისკენ ნაბიჯი არ გადამედგა. რა არ გავაკეთე ,ლამის მტელი სახლი დავალაგე ყველაფერს შევუცვალე ადგილი. ყველა საგანი თავიდან ვიმეცადინე ბოლოს გიჟივით წამოვვარდი ჩავიცვი ,ჩანთა ავიღე და რამდენიმე წუთში კორპუსის წინ ვიყავი ასვეტილი. მარიამი მომკლავს რომ გაიგებს იქ ვიყავი და მასთან არ ავედი,მაგრამ შემოვირიგებ როგორმე! ლიფტში შევდივარ და ის რამდენიმე წუთი ნერვებს მაწყვეტს... ასე როგორ შეიძლება მომნატრებოდა.მისი ბრალია დარწმუნებული ვარ მთელი დღე განგებ არ შემეხმიანა , მაგრამ ჯანდაბას ისე იყოს როგორც უნდა არ ვარ მისი ნახვით შეწუხებული ...
კართან მივდივარ და სახელურს ვწევ.ღია მხვდება, არა ხომ ვიცოდი მელოდა-თქო !
.ჩუმად მივაბიჯებ , აშკარად არ არის არც საძინებელში,არც სამზარეულოში და აივანზე. სააბაზანოდანაც არ გამოდის ხმა. ანუ საძნებლისკენ მიწევს წასვლა ,ისევ ჩუმად მივაბიჯებ ,კარს ფრთხილად ვაღებ და შევდივარ. ფარდები ცამოფარებული აქვს, ოთახში ისეთი სიბნელეა ძლივს ვარჩევ მის სილუეტს,რა გასაკვირია ამდენ ხანს რომ სძინავს . საწოლი მართლაც უზარმაზარია, ბატონი შუაში წევს ხელები ბალიშზე აქვს მოხვეული საბანი მხრებამდე წვდება სიშველი ბეჭები და მხრები მოუჩანს . საწოლზე ავდივარ , მგონი არც კი ვსუნთქავ რომ არ გავაღვიძო არადა როგორ მინდა ჩავეხუტო . მისი მწვანე სფეროების ელვარება მინდაა დავინახო. ახლაღა ვამჩნევ რომ წვერი გაპარსული აქვს, ჯერ თვალში მეხამუშება მერე რომ ვაკვირდები ასეც მომწონს უფრო უკეთ უჩანს ნაკვთები, თითქოს ტუჩებიც უკეთ გამოიკვეთა . მეჩვენება თუ ისე მსვიდად აღარ სუნთქავს, გაიღვიძა დავიჯერო? არადა როგორ ფრთხილად შევედი ისეთი დაღლილი იქნება ასე მალე როგორ გაიღვიძებდა. ამ ფიქრებში ვარ ბალიშს რომ აშორებს ხელს ჩემს წელზე გადმოაქვს და თავისკენ მიზიდავს ,წამოკივლებას რომ არ დავაყოვნებდი ხვდებით ალბათ . მის მკლავებში მოქცეული აღმოვჩნდი ,ბალიშის ჩანაცვლება საოცრად გამოუვიდა
-მიშოოო
-რაოო თამარაა ... -ისე ახლოსაა ალბატ სულ წითელი ვარ, სუნტქვაგახსირებული და თვალებგაფართოებული საოცარი სანახავი ვიქნები. უფრო იხრება და ლოყაზე მკოცნის ჯერ ტუჩთან ახლოს სემდეგ კოცნით მიუყვება ყურისკენ ყბაზე გადადის , ყელზე და აქ უკვე ცუდად ვხდები-დაიგვიანე...ცუდი თამარა ხარ შენ - თავისი ტკბილი ხმით მეჩურჩულება და ისევ ზემოდან დამყურებს
-არ მახსოვდა რაღაც დროზე სევთანხმებულიყავით ან პირობა მომეცა რომ მოვიდოდი-ვბურტყუნებ რაღაცას საცოდავად და ხელების ამოძრავებას ვცდილობ -თუ არ გაიწევი ცოტა ხელებს ვეღარ ავამოზრავებ -ისე სწევს ტანს ჭკუიდან გადავდივარ...რას მოვაშორე ხელები ახლა მისი შიშველი სხეული მეკვრის პირდაპირ
-ასე კარგია ?- ვაიმე რა დამპალი ხარ შენ რისი ღირსი ხარ საერთოდ...როგორ მოვედი როგორ ვერ შევიკავე თავი , დემონო!
-საერთოდაც უმჯობესი იქნება...უკეთესი თუ ... შენს ადგილს დაუბრუნდები
-აქ ყველგან ჩემი ადგილია ...ხომ არ გავიწყდება სად ხარ
-მაშინ მე წავალ...
-როგორ იცი ხოლმე რა ... რო არ გამიფუჭო განწყობა მოკვდები !- ბრაზდება ხელს უკეთ მხვევს წელზე ისე რომ თავადაც დგება და მეც თან მივყავარ.იატაკზე მსვავს და მშორდება- ასე კარგია
-დიახ!
-ხოო?
-ასე ნუ მიყურებ ...- თვალს ვარიდებ მის შიშველ სხეულს-მაისურის ჩაცმას არ აპირებ? ცივა აქ
-ჩავიცვამ ხო თორე იმდენად წითელი ხარ ნამდვილ ფუმფულა წითელლოყება ბავშვს გავხარ-კარადას აღებს და რომ ვუყრუებ როგორ აქვს ტანსაცმელი დალაგებული მიკვირს
-დამლაგებელი კარადასაც გილაგებს?
-არ მყავს დამლაგებელი ... -მეუბნება და მაისურს იცვამს, შემდეგ სპორტულ მოსაცმელს და არეულ თმას სარკეში ისწორებს
-არ გინდა ჩემთან გადმოხვიდე საცხოვრებლად?? შენ თუ ალაგებ ასე კარგად სახლს და ტანსაცმელსაც საჭმელსაც აკეთებ... მაინც ჩემთან ხარ სულ -ამას რომ ვეუბნები ისეთი სახით მიყურებს სარკიდან მგონია კისერს მომიგრეხს- რა არ გინდა ჩემთან ცხოვრება?
-როგორ გიყვარს ჩემ ნერვებზე თამაში...ჯერ ეს ერთი მე სად გადმოვალ,მერე მეორე მოსამსახურე თუ გჭირდება დაგიქირავებ და მეოთხე შენთან ცხოვრება რომ მომინდება და შენც მზად იქნები ამ ლამაზ პატარა თითზე ბეჭედი გეკეთება და თამარა დაშნიანი იქნები - ჩემკენაა შემობრუნებული, ზემოდან დამყურებს და ისეთი სერიოზული ხმა აქვს პატარა კნუტს ვგავარ ალბათ მის წინ-გასაგებია? -ბოლოს ისე მეუბნება ვხვდები რომ გაღიმება უნდა,მერე ტუჩებს ერთმანეთზე აჭერს და წარბებს კრავს
-დიდხანს მოგიხდება ლოდინი...სულ არ მინდა „ცოლი“ გავხდე ჩემს დასარწმუნებლად დიდ დრო დაგჭირდება- ყელმოღერებული ვუცხადებ და სებრუნებას ვაპირებ ხელს რომ მხვევს და ზურგიდან მეკვრის. ყელში მკოცნის
-დროო ... ხომ იცი რომ დროს მე ვმართავ .რატომ მეჯიუტები როცა იცი რაც შემიძლია
-რა შეგიძლია ვითომ...მომიტაცებ?
-პირიქით შემიძლია ისეთ მდგომარეობაში ჩაგაგდო თავად დაგეგმო ჩემი მოტაცება - მიცხადებს და ყელში მკბენს .კვნესას და კივილს ერთად ვიწყებ
-გადარეულო... ლუცფერი ხარ რა ნამდვილი .შენ საერთოდ... თავდაჯერებულო იდიოტო.ნარცისო შენ
-როდის შეიყვარებ მწარე სიმართლეს ტკბილო?- წასვლის საშუალებას არ მაძლევს ისე მიჭერს ხელებს თეძოზე და უკან მწევს მთელი ძალით ვეჯახები ხელებს მუცელზე მხვევს და მთლიანად მის მკლავებში მოქცეული ვრჩები ...ნაკბენ ადგილას მკოცნის და მერე ჩემს თმაში მალავს სახეს - ფისო ხდები ხოლმე...ოღონდ პაწაწინა კნუტი ხარ რომელსაც ბრჭყალები უფუნქციოდ აქვს
-შენ გაქვს ეშვები სამაგიეროდ და როდის დამგლეჯ კაცმა არ იცის
-მე სულ მზად ვარ- ისე მატრიალებს მისკენ თავი პატარა ბუმბული მგონია რომელსაც საიტაც დაუბერავს იქეთ გაფრინდება - ნებისმიერ დორს შეიძლება შემომეჭამო... შენ კიდე სულ მიწვევ
-გიწვევ? მეე?!
-აი ახლაც ისე მიყურებ ფაქტობრივად მთხოვ გაკოცო
-ყეყეჩო....უიმე როგორ მიშლი ნერვებს რა ცუდი ხარ საზიზღარი
-სიტყვების მარაგი გამოგელია...რამე ახალი გჭირდება .სალანძღავ სიტყვათა ლექსიკონს გითრევ
-საერთოდ არ დაგელაპარაკები ...
-არაა...სულ არაა?- ლოყაზე მისვამს ტუჩებს და ლამის ვთხოვო რომ მაკოცოს- სულ სულ არა? კარგიიი მაინც მშიოდა საჭმელს მოვამზადებ და ჭამის დროს ლაპარაკი ისედაც არ შეიძლება- აი ასე მშვიდა დმშორდება, უკმაყოფილესი გამომეტყველება აქს, ხელს მხვევს და მივყავარ მაგრამ წაყვანასაც ხომ გააცნია რომ არ დამეწყო ჩხუბი როგორ გამეძლო. მხარზე გადამიდო პირდაპირ
-დამსვი... დამსვი ველურო შენ !
-შეწყვიტე ჩხუბი და დაგსვამ ...
-კიდევ რა გინდა... არ ხარ ღირსი თუ რა. როგორ იქცევი ...
-ანუ გინდა ასე მყავდე ...კარგი რა პრობლემაა შენთან ერთადაც მსვენივრად მოვამზადებ რამეს
-შენ ხო არ გაგიჟდი...არა რას გეკითხები როდის იყავი დალაგებული...აფრენ დაბადებიდან ველურო ...
-მიდი მითხარი რომ მოგენატრე და იმიტომ მოხვედი...რომ ვეღარ ძლებ უჩემოდ ... რომ ხვდები რა ცუდად ვარ როცა მეჩხუბები და ჩემთან არ ხარ
-ცუდად ხარ როგორ არა...რომ მოვედი ხომ რას ამბობ სულ არ მომისალე ნერვები- მაგიდაზე მსვავს ფრთხილად და მიყურებს - ნუ მიყურებ ასე ... საერთოდ არ ხარ არაფრის ღირსი შენ არსდროს მოეშვები ჩემს წვალებას
-შენ მაწამებ და მე აღარც გაგაწვალო? სულ ცოტა ცოტა - ისე საყვარლად მეუბნება და ისე მიყურებს წამში ვდნები..უთავმოყვარეო ქალო თამარა ! -შენ ხო ხარ ჩემი გოგოოო ..მარტო ჩემი ჩემიი ჩემი გოგო - ნიკაპის ქვეშ მადებს თიტებს და თავს მაღლა მაწევინებს - ნუ მებუტები შევრიგდეთ ახლა დროა - ლოყაზე მეფერება ,მერე თმაზე გადადის იცის რას მმართებს და იყენებს -ისევ არ მელაპარაკები ? - ხელზე მკოცნის და ქვემოდან მიყურებს -იმასაც არ მეტყვი როგორ შემოგირიგო? ერთხელ ჩაგეხუტე და რა დღეში ჩავარდი საწოლში სხვა რამეს რომ გავაკეთებ მერე გამექცევი თუ რას იზავ...კარგიი ვჩუმდები სულ არ გეტყვი არაფერს ! -მშორდება და მტოვებს ასე მაგიდაზე დასკუპულს. სკამზე ჯდება და მიყურებს
-თავხედი და ველური ხარ...ხომ იცი - მისკენ ვიწევი და მუხლებზე ვუჯდები. მერე ვეხუტები ისიც მიღიმის ხელებს მხვევს და თავზე მკოცნის
-როდის ვუარყავი ? მაგ ველურის დედოფალი რომ ხარ იცი ? !
-სანამ არ გამოვიყენებ დედოფლის ძალას მანამ არ შეძვები ჩემს გაბრაზებას ხო?
-მოინდომე ცოტა ...-მიღიმის და თვალებში მიყურებს
გვიანამდე ვიყავი მასთან. ბოლოს დავტოვე თორემ ისე გავიდოდა გამოცდაზე სულ არ იმეცადინებდა.
გაბადრული მივაბიჯებდი ქუჩაში მარიამი რომ გამოჩნდა . როგორც კი დამინახა მაშინვე ამატვალიერა და შეკრა წარბები
-სად ბრძანდებოდი შენ ქალბატონო?
-სოფელში არ წახვედი? კი არა გამოხვედი უკვე?
-იქ იყავი და ჩემთან არ მოხვეიდ ხომ? კარგი ქალბატონო სულ ნუ მოხვალ აწი
-აუუუ მაააარ ...მარიაააამ
-ხმა არ გამცე საერთოდ ...გაბრაზებული ვარ ! არაფერს მოგიყვები ... სულ არაფერს
-მიშოზე ეჭვიანობ შენ...არადა ვიღაც მის მხარეს იყო
-სულ წამარტვა შენი თავი...ცუდი ბიჭია ეგ
-აუუ მარიაამ რა გჭირს შენ? ვერა გცნობ ქალბატონო
-არ გეტყვი არაფერს...
-სულ არაფერს?
-არა !
-შენთან რომ დავრჩე ?
-ვინ დაგტოვებს ... მიბრძანდი იმასთან და დარჩი იქ
-მარიამ !
-იდექი ახლა მანდ და მებუტბუტე ...წამოდი რას ელოდები - იცინის და წინ მიკუსკუსებს. რატოა ასეთ კარგ ხასიათზე რა მოხდა ნეტავ? სანამ არ გავიგებ რა მომასვენებს ...
მშიაო, ვახშამი უნდა მოვამზადოო,უნდა მივალაგო მერე ვეღარ მოვიცლიო და კი დამაწყვიტა ნერვები . ბოლოს როგორ იქნა დაიწყო .......
......................................
ორშაბათს უკვე ვიწყებთ ახალ ნაწილს საყრდენ მამოძრავებელი სისტემიდან-კუნთებს. იმდენად რთული დასამახსოვრებელი იყო ყველაფერი ერთმანეთში ამერია და ლექციამდე ჭკუიდან გადავედი . ალბათ იმიტომაც ვღელავდი გამოცდის ქულები რომ უნდა ეთქვა ალბათ რამე საოცრებას მეტყვის ან ისეთი სახე ექნება სჯობს სიევ რამე მითხრას.
-ღმერთო გამაგებინე რა მივიღე თორე გასკდა გული ...- ყველა მხრიდან მსგავსი წინადადებები მესმის. ბოლოს შევდივარ ოთახში და ჩემი ადგილისკენ მივდივარ. მაგიდასთან ზის , როგორ გინდ მარიამ ისე დაჯდე რომ თვალში არ მოხვდე ჭყეტელა ფერი მაინც არ მეცვეს, ხალათიც ხო უნდა ჩავიცვა. მიყურებს თან ისე რომ აშკარად ძალიან დაბალი ქულა მაქვს . სიის ამოკითხვას იწყებს და უკომენტაროდ ხურავს ჟურნალს
-კატაზტროფულად ცუდად რომ გიწერიათ იცით ალბათ ხომ? თუ ვერ ხვდებით
-პატივცემულოო ცოტა რთული იყო და
-გრიგოლ იცი ექიმობაც სულ ცოტა რთულია...
-პატივცემულო ...
გიგის აღარც მიაქცია ყურადღება პირდაპირ ქულები წაიკითხა 30 ქულიდან 22 მივიღე და რატომ მკლავდა მზერით ვერ გავიგე.ისე ამოვისუნთქე მგონი გაიგო ისიც ,მაგრამ არ მადროვა პირდაპირ გამოკითხვაზე გადავიდა და ჩემი გვარიც გააჟღერა
-სიხარულიძე დაიწყებს მიმიკურ და საღეჭ კუნებს
ვაი ჩემს დაწყებას ,ისე მიყურებდა ძლივს გადავაბი ორი სიტყვა ერთმანეთს. არაფერი უთქვამს მალევე დამსვა და 7 ქულა დამიწერა. შემდეგ 10 წუთში ნახევარი ჯგუფი გამოკითხა ყველას დაბალი ქულები დაწერა, გრიგოლი საერთოდ 5 ქულით დააჯილდოვა რადგან ბევრი შეეშალა და ჩემს მერე პირველი იყო ვინც გააწამა . ისე უყურებდა საყალი გიგი ერთი სული ჰქონდა რამე ჩაერტყა თავში,მაგრამ რას იზავდა დაჯდა და მერე პირველი გავიდა ზარის დარეკვისთანავე .
თამარა დერეფანში დამხვდა
-რა მიიღე? არ მიტხრა რო ძაან დაბალი გაქ
-22 მივიღე
-აბა რას იკლავდი თავს
-ის მომკლავს...
-რატო?
-დაბალიაო არადა არ გვქონდა ეგეთი ცუდი ნაწერები...ახლა კუნთები გამოგვკითხა რა რთულია ...ხვალ მეორე ნახევარს მოგვაყოლებს
-რა დაგიწერა
-7 ქულა... არ მაინტერესებს ეგ ახლა.მიშოს როდის უმთავრდება გამოცდა
-2 საათზე აქვს ... ახლა ჩვენ გვაქ და იმედია მეც არ ჩამქოლავს შენი ლექტორი
თამუნა წუწუნით წავიდა. მე კი სხვა ლექციებს დავესწარი. ბოლო ლექცია რომ დასრულდა მობილურზე შეტყობინება მომივიდა „ ავტოსადგომზე გელოდები ,მარიამ“ ჯერ ვერ მივხვდი ვინ იყო შემდეგ გავიაზრე და დავურეკე
-რა გგნებავთ პატივცემულო?
-არ მოგწერე გასაგებად? გელოდები !
გამითიშა თუუ მე მეჩვენება ...არა ნამდვილად გათიშა.ხოდა მელოდოს ახლა. სულ არ მჭირდება მთელი უნივერსიტეტის დასანახად მისი მანქანით სეირნობა,რამდენჯერაც მოუნდება იმდენჯერ თავისუფალი ვერ ვიქნები.
ავტობუსიდან მშვიდად ჩამოვდივარ, მაღაზიაში შევდივარ წვენს და პურს ვყიდულობ . შემდეგ კორპუსისკენ მივაბიჯებ და თან თამარას ვწერ რომ გავიგო მიშოს ამბავი თუ გაიგო რადგან თავად ბატონს ვერ ვუკავშირდები. უკვე კორპუსთან ვარ შავ ჯიპს რომ ვხედავ და მასთან მდგომ დამიანეს. ცოტა ხანს ვუყურებ,შემდეგ მშვიდად ვაგრძელებ გზას
-აქ მელოდით? ასეც ვიცოდი
-რადგან არ მოხვედი ჩემი სახლში დაპატიჟება მოგიწევს...მაინც მარტო ცხოვრობ და არავინ გაგიბრაზდება . ლიფტებს ვერ ვიტან ,ფეხით სიარული მირჩევნია მაგრამ მეცხრემზე მეზარება- მშვიდად მიცხადებს ჯიბეებში იწყობს ხელებს და მიყურებს
-სხვაგან მოხვდით.... სტუმართმოყვარე გოგო არ ვარ ! შეგიძლიათ სხვა დროს მითხრათ სათქმელი,როცა თავსუფალი ვიქნები .ნახვამდის
-დაუპატიჟებელი სტუმარი ვიქნები შენ ნუ ღელავ- მომყვება და სადარბაზოში პირველი შედის .იფტის ღილაკს თითს აჭერს და ელოდება ...შემდეგ შედის და ჯიბიდან ხურდას იღებს -გასაღები არ მაქვს შენი რკინის კარის და იქნებ წამოხვიდე
-რის დამტკიცებას ცდილობ! -გვერდით ვუდგები და კარიც იხურება. არაფერს მპასუხობს,მშვიდად დგას და ელის როდის ავალთ. ასევე დინჯად ელოდება როდის გავაღებ კარს,არადა ხელები მიკანკალებს სულ გამეყინა თითები და ვერც კი მოვარგე გასაღები კარს,ის კი კედელზე მიყრდნობილი დგას და მიყურებს ,ირონიულ ღიმილს არ იშორებს
-პირველად გყავს სტუმრად ბიჭი ?!
-ვეჭვობ ბიჭი დიდი ხანია აღარ ხარ - კარს ვაღებ და შევდივარ. ისიც მომყვება. ფარდები ყველა ოთახში ჩამოფარებულია ამიტომ ბნელა, შუქს ვანთებ და მისაღებისკენ მივდივარ.
-შენმა მშობლებმა იციან ცუდი მოსწავლე რომ ხარ და მაინც ასეთ კომფორტს გიქმნიან? -აიგნორებს ჩემს სიტყვებს და იქეთ მკბენს
-დამსახურების მიხედვით არაფერს ვიღებ მშობლებისგან...ისინი კარ შვილად მთვლიან და ჩემს კეთილდღეობაზე მოთხოვნების გარეშე ზრუნავენ ! თანაც ცუდ მოსწავლედ არ ვთვლი თავს
-ჩემთან ბრძოლას არ გირჩევნია ნორმალურად ვისაუბროთ?
-ჩემი არჩევანი გავაკეთე ,მაგრამ ახლა თქვენ აქ ხართ ყურადღება არ მიაქციეთ ჩემს ქმედებას ... იმიტომ ხომ არა რომ მხოლოდ თქვენი სურვილები გადარდებთ და არა ჩემი!
-იქნებ იმიტომ რომ უბრალოდ შენი ნახვა მინდოდა
-მნახეთ დღეს მთელი 1 საათი მკვლელი მზერით მიმზერდი ისე თითქოს დიდი დანაშაული ჩავიდინე !
-საკუთარ თავთან დამნაშავე ხარ რადგან შენ პოტენციალს არ იყენებ ბოლომდე... მეტი შეგიძლია,მაგრამ იმით კმაყოფილდები რაც გაქვს !
-ინტერესი ხომ არ დავკარგე...ცუდი მოსწავლე რომ გავხდი- დივანზე დავჯექი და მის შავ თვალებს მივაპყარი მზერა,.გაიღიმა
- როგორც ლექტორი ვბრაზობ! იმდენად რომ სემესტრის ბოლოს გაგატყავებ !
-შემაშინეთ...მაკანკალებს- მოჩვენებით ავაცახცახე თითები რაზეც ისევ გაეღიმა-ცხელ შოკოლადს ვერ მოგიმზადებთ ,მაგრამ ყავა შემიძლია შემოგთავაზოთ ...ჩაიც
-თუ არ მომკლავს შენს მომზადებულ ყავას დავლევდი
;-მკვლელობა არ მინდა თორემ დიდი სიამოვნებით
-რა გულახდილი ხარ ... ასე გაბრაზდი? ხომ იცი რომ არ იცოდი მასალა
-შეგიძლია კომენტარის გარეშე დაწერო ქულა და არ ჩაგვქოლო...მე რომ არ ვღელავ იცი მაგრამ დანარჩენები გაგიჟებულები დადიან... გიგიმ რომ არ გისროლა ფანჯრიდან მიკვირს
-რობოტი არ ვარ..სრული უფლება მაქვს კომენტარი გავაკეთო - ჯერ მისაღებიდან მესაუბრებოდა,შემდეგ მივხვდი რომ სამზარეულოსკენ დაიძრა . მალევე შემოვიდა და მაგდიასთან დაჯდა -აქ დავსხდეთ ...
-სამზარეულო ოჯახისწევრებისთვისაა ...შაქარი რამდენი კოვზი?
-ერთი ... და მურაბის დალევა არ შეიძლება...დიაბეტი დაგემართება
-ტკბილი მიყვარს...ყველაფერი
-მაინც არ გშველის შაქარი სხვა დამატკბობელი გჭირდება ვინმე-ვინმეს ხაზს უსვამს და რომ ვუბღვერ თავს იკატუნებს- რაა?
-არ მჭირდება დატკბობა...საკმარისად ტკბილი ვარ ! თუმცა შენ ვერ გაიგებ -პასუხად იცინის და თითებს მაგიდაზე ათამაშებს... ტკბილეულს ვაწყობ, ხილს და ყავაც მზადდება. ფრთხილად იღებს ფინჯანს და ისე სუნთქავს მეცინება
-იმედია ბოლო დღე არ მაქვს..იმდენი რამის გაკეთება მინდოდა კიდევ - ამბობს და ტუჩთან მიაქვს ფინჯანი. ერთ ყლუპს როგორც კი სინჯავს მაშინვე ხველა უტყდება
-რა ..რა მოხდა?
-ყავა მარილით... შესანიშნავია!
-უუფს ეტყობა ამერია...არადა გამოხვედი და მიყურებდი როგორ ვამზადებდი. იქნებ მაგის ბრალია..დავიბენიი
-ცუდი გოგო ხარ!
-ყავა რადგან არ მოგეწონა ...მისაღებში გადავინაცვლოთ,ან იქნებ წახვიდე
-არაა არ მეჩქარება - შოკოლადით სავსე ვაზას იღებს და მიდის. თავხედი!
დივანზე დასკუპული მხვდება ჩემ შოკოლადებსაც აგემოვნებს და ძალიან კომფორტულადაა მოკალათებული.
რამდენიმე წუთი ჩუმად ზის ,არაფერს ამბობს და უბრალოდ ნერვებზე მოქმედებს. თვალს რომ ვერ ვაშორებ მაინც ამაზე ვგიჟდები ! ისიც ისე გამომხედავს ხოლმე მეუბნება გხედავ და ვგრძნობ რომ მიყურებო.
-ორივემ ვიცით რომ ერთმანეთის ყურება მოგვწონს ,მაგრამ ამას ლექციაზეც მშვენივრად ახერხებ
-ცინიკოსი ხარ!
-რომელიც ძალიან მოგწონს
-ახალი თუ გინდა მითხრა რამე სხვა თემაზე უდნა მესაუბრო
მაინც დავიწყე საუბარი, უაზრობა იყო უკვე მის გულწრფელ ნაბიჯზე ასეთი წინააღმდეგობის გაწევა.სასაცილოც კი ჩანდა ჩემი ქცევა რომ დავფიქრდი. საუბრის დროს ზარის ხმა გაისმა, ვიფიქრე მამაჩემი ან ჩემი ძმა თუ არის ჭკუიდან გადავლენ-თქო ,მაგრამ მიშო რომ დამხვდა საერთოდ უარესი მოხდა. პირდაპირ შემოაბიჯა და მისაღებისკენ დაიძრა
-მიშოოო როგ...
უკვე მისაღებში იდგა დამიანეს წინ და რაღაცას ეუბნებოდა. რომ შევედი გაჩუმდა და გამომხედა
-სტუმარი გყოლია... რა სიურპრიზია
-შენი გამოჩენაც ასეთივე სიურპრიზია... დაჯექი მარიამი ყავას გაამზადებს - დამიანე ისევ ჯდება დივანზე და მიშო მის სიტყვების გაგონებისას ტუჩის კუთხეს ტეხავს
-წასვლა გსურს შენც და აღარ დავრჩები !
-აჰ მართლა?
-რა არა?
-რა თქმა უნდა წავალ... მაგრამ ახლა არა
-მარუსა ყავა უშაქრო გამიკეთებ თუ დაგეხმარო ?
-თქვენ ორს მგონი მე გეშლებით ვიღაც იდიოტში ... რა ხდება მიშო?
-არაფერი რა უნდა ხდებოდეს...პატივცემული დამიანე და მე ერთ დროს მოვედით! ყავა მინდა ძალიან და არ დამალევინებ?
მიშო სრულიად უემოციოდ ,მშვდიად მიცხადებს. დამიანე უყურებს და იღიმის. მერე მიშოც უყურებს და თვალს უკრავს. სავარძელს ეყრდნობა და კომფორტულად ჯდება...
ყავა სანამ მოვამზადე და გავიტანე მანამ მეგონა მსიარებში ომი იყო გაჩაღებული,რომ გავედი მიშო ვიღაცას წერდა,დამიანე მშვიდად იჯდა და ჩემს პორტრეტს უყურებდა კედელზე რომ ეკიდა.
-ძალიან გგავს..კარგი ნახატია
-ჩემმა ძმამ დაახატვინა მის მეგობარს...
-მადლობა მარ - ყავას მართმევს მიშო და მიღიმის. მშვდიად მიირთმევს,ისე ნელა როგორც არასდროს. ლამის შევიშალე და ორივე მივახრჩე. მერე დამემშვიდობა და წავიდა,დამიანე დარჩა.
-მიშოსთან რა პრობლემა გაქვს
-რა პრობლემა უნდა მქონდეს მიშოსთან?
-მეც მაგას გეკითხებით
-პასუხი არ არსებობს...ახლა კი მართლა დაგტოვებ თორემ უკვე გაცდენ - დგება და მიყურებს. -არ გამაცილებ?
-დამიანე...
-კარგი ჩემით მივაგნებ გასასვლელს, ბოლომდე ცუდი მასპინძელი ხარ ! - მიცხადებს და კარისკენ მიდის. მეც მივყვები უკან, უცებ ბრუნდება გასვლამდე წელზე ხელს მავლებს და ლოყაზე მკოცნის-ნახვამდის მარიამ
საერთოდ ვერ გავიგე როგორ გავიდა...როდის გავიდა. რა უნდა რას მერჩის რა დავუშავე სულ რატო მიმტკიცებს რომ რამდენიც არ უნდა ველაპარაკო,რაც არ უნდა ვუთხრა როგორც არ უნდა მოვიქცე ბოლოს ერთი მისი შეხება, ერთი მონდომება და მთლიანად მის ხელში ვარ. მაინც ის მართავს სიტუაციას, უბრალოდ მაცდის თავი დავარწმუნო რომ მეც შემიძლია შევეწინააღმდეგო,თავი დავიცვა არ დავემორჩილო. თავს ვისულელებ... ვიტყუებ და სხვა არაფერი!
მეორე დღეს ისე ვარ მოხოდილი თავად ვთხოვ გამიძახოს,იმდენი მოახერხა მაინც დამაბნია და ვერ ვუპასუხე,ისეთი გამარჯვებული ღიმილით მიცქერდა პატარა ბიჭს ჰგავდა. რომ გავაიზრე ყველა ჩვენ გვიყურებდა თვალები ისე დავუბრიალე მომშორდა და დაჯდომის ნება მომცა . მერე ალმაცერად მიყურებდა, მშვნეირე განწყოაბზე ვიყავი და ვერაფრით მივიღე სერიოზული გამომეტყველება. მერე შოთას ველაპარაკებოდი და ისე დაარტყა მაგიდაზე გაშლილი ხელი გეფიცებით გული მაგიდის ქვეშ იმალებოდა ისე შემეშინდა
-ლექციაზე ხართ გახსოვს ბატონო შოთა !
-უკაცრავად პატივცემულო ... უბრალოდ
-დრო იკარგება ... გააგრძელე მაკა - გოგონას უბრუნდება ისევ და ისიც აგრძელებს. ისეთ ნახტომებს აკეთებს აურია თავ გზა მაკუნასაც და ბოლოს დასვა. ყველას აშკტერებს და ვინ მოუყვება კარგად რა საინტერესოა.
გიგი ორი დღეა ნორმალურად არ დამლაპარაკებია რაღაც სჭირს აშკრად.ახლაც ისე გათიშული მიაბიჯებს მგონია რომ რაღაც სერიოზული პრობლემა აქვს
-გიგიკოო მოიცადე ერთ წუთს
-მარ რა ხდება?
-მეც მაგის კითხვა მინდა...კარგად ხარ ?
-კი რატო კითხულობ ?
-მე მატყუებ?
-აუ რაღაც პრობლემა მაქ და ცოტა მოვიწყინე არაფერი ისეთი
-თუ რამე შემიძლია ...მოსმენა მაინც თუ დაგჭირდება იცი როგორ მიპოვო ,თავს აღარ მოგაწყენ კარგად- ლოყაზე ვაკოცე და დავემშვიდობე
მერე მიშო დავინახე მანქანისკენ მიდიოდა და მისკენ წასვლა მინდოდა მაინც ვერ გავიგე გამცოდაზე რა ქნა და ვიფიქრე ვკითხავთქო საიდანღაც დამიანე რომ გამოჩნდა მის მანქანასთან იდგა და ელოდა.კარგად ვხედავდი როგორ ირონიულად უღიმოდა და ნერვები დამაწყდა. მიშო ისე ელაპარაკებოდა იმ რამდენიმე წუთში სულ მეგონა რომ დაარტყავდა. მერე უბრალოდ რაღაც უთხრა და დამიანეც მოშორდა მანქანას. მიშო ჩაჯდა და მშვიდად დაძრა მანქანა. დამიანე კი იდგა და უყურებდა მერე თავის მანქანას მუშტი დაარტყა თითქოს წამიერად აფეთქდა მერე ჩაჯდა და წავიდა.
უკვე ზუსტად ვიცოდი რომ რაღაცის გამო მიშო იყო გაბრაზებული და დამნაშავე დამიანე გამოდიოდა. იქნებ არც იყო არ ვიცი ,მაგრამ ფაქტია ლექტორი უხნსნიდა რაღაცას მიშო კი ზედმეტად შეუვალი იყო !
მიზეზი ვერ ვიპოვე მათი დაპირისპირებისთვის,მხოლოდ მე ვიყავი ერთადერთი რაც შეიძლება საერთო ჰქონოდათ . მიშოს სახლში შემოვარდნა და დამიანესთან საუბარი , ისე მოვიდა აშკარად იცოდა მისი მანქანა რომ იყო ჩემს კორპუსთან და პირდაპირ დაგვადგა.
არ მიყვარს როცა ვერევი მსგავს ამბებში ,რადგან მგონია რომ თავად შეუძლიათ მოგვარონ ,მაგრამ ახლა ზედმეტად დარწმუნებული ვარ რომ ჩემ გამო ხდება ყველაფერი და მეზიზღება როცა მე ვარ მიზეზი დაპირისპირების. არასდროს ვყოფილვარ და არც გავხდები ვიმეს მტრობის მიზეზი.
სახლში რომ მივედი ვიმეცადინე და დავმშვიდდი. შხაპი მივირე ცოტა გამოვფხიზლდი,შემდეგ სპორტულები მოვირგე და მიშოსკენ გავწიე.ვიცოდი ამ დროს სახლში უნდა ყოფილიყო. სადარბაზოსთან უცხო მანქანა იდგა,ვიფიქრე რომელიმე მეზობელმა იყიდა-თქო და გვერდი ავუარე.მეცხრეზე რომ ავედი გამახსენდა თამარას ნათქვამი კარი სულ ღია აქვს მაგ გადარეულსო და რატომღაც დაკაკუნების გარეშე შევედი. შიშველი დერეფანში არ დამხვდება და სხვა რა მოხდებოდა ისეთი ...
დერეფანში როგორც კი შევდივარ ნაცნობი ხმა მესმის და გაოგნებული ვშეშდები ადგილზე ...გიგია მიშოსთან
-გაუგებრად რას ვამბობ მეტყვი?
-საერთოდ გაურკვევლობაში ხარ და შუეძლებელია შენ მე რამე დალაგებულად მითხრა აი მე კი გაფრთხილებ სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით რომ შეეშვა ქეთევანს ! მერე დემნასაც დავივიწყებ და შენც და მის საყვარელ ძამიკოსაც გაჩვენებთ როგორ უნდა ქალთან თამაში !
-ის არავის ეთამაშება რამდენჯერ უნდა გითხრა!
-მაგას მე და ის გავარკვევთ როგორმე !
-შენ ყველა ეგეთს იცავ თუ რა ხდება ვერ გავიგე ...დავიჯერო თამარა არ გიყვარს და მაგასთან ხარ
-მართალი იყო ქეთუშა იმპულსური ბავშვი ხარ ! არც კი ფიქრობ რას ამბობ... სისხლი გიდუღს ეჭვიანობ გიჟდები თუ რაც გჭირს მაგრად მე .უბრალოდ სანამ არ დამშვიდდები და არ მოწვავ რეალურად რა გინდა ნუ ერევი იმ გოგოს ცხოვრებაში , შეეშვი თორემ მესამედ აღარ ვილაპარაკებ ! ახლაც იცი ვის გამო გესაუბრები თორემ დიდი ხნის წინ გადახვედი ზღვარს ...მალე ჩემი ბრაზის ზღვარი გაწყდება
-მე კი გიმეორებ რომ არ მინდა შენთან საქმე მქონდეს...უბრალოდ ნუ მიწესებ ზღვარს არ გაქ უფლება ჩემსა და მას შორის ჩაერიო...არავის აქვს უფლება ამქვეყნად !
-დიდი ხნის წინ ჩარიე ხალხი და თუ ასეთი მაგარი ბიჭი იყავი უნდა დაგეცვა შენი კაცობა ! მე მაგის გარჩევას არ ვაპირებ ახლა როგორც მოხვედი დაუკითხავად და დაუპატიჟებლად ისე გადი...კარი ღია დაგხვდება !
-ანუ აზრი არც ჰქონია ჩემს აქ მოსვლას ...
- იცი როგორ გამახარებ ისევ თუ გააგრძელებ იგივეს? დიდი ხანია მინდა თავ ყბა გაგიერთიანო - მიშოს ცინიკური ხმა მაგიჟებს, ტემბრიც არ შეცვლია გიგი კი აშკარად გაგიჯებული იყო ყველაფერი ჩანდა მის ხმაში სასოწარკვეთილებაც, ბრაზიც,გაურკვევლობაც....
არ ვიცი რა გავაკეთო ...დამალვას აზრი არ აქვს ამიტომ გონს მოვდივარ და პირდაპირ მისაღებში შევდივარ.გიგის გაკვირვებული სახე აქვს მიშოს უკმაყოფილო.
-მარიამ...
-მაპატიეთ შემთხვევით მოგისმინეთ... აქამდე მეგონა რომ თამუნა იყო მიზეზი მე ჩარევას და ჭკუის დარიგებას არ ვაპირებ უბრალოდ არ მინდა იჩხუბოთ ,მგონია რომ რაღაც არასწორად გაიგეთ
-მე წავალ... თუ დაივიწყებ ვაფშე მოსმენილს გამიხარდება- გიგი მიდის.მიშო კი დივანზე ჯდება და მანიშნებს რომ მეც დავჯდე
-კარი უნდა ჩავკეტო აწი თორემ ყველა ვირთხა აქ ძვრება ...
-მეეჭვება გიგის რამე დაეშავებინა ისეთი რომ ასე გაბრაზებულიყავი
-ხშირად ასეთი ემოციური ხალხი ყველაზე მეტად ქარავენ ცხოვრებაში შეიძლება საკუთარ ტავს უშავებენ ,მაგრამ სხვებსაც აზარალებენ
-ამის გამო არ გინდოდა ჩემთან რომ ყოფილიყო ახლოს?
-მე არაფერი მითქვამს შენთვის ...არ მაქვს უფლება რამე აგიკრძალო შენი ნებაა
-სამაგიეროდ შეგიძლია აი ასე მიხვიდე ესაუბრო და თავად ის მომაშორო ხომ?
-შემიძლია ... თუმცა იშვიათად მივმართავ ამ ხერხს. ყველაფერი კარგადაა? რატომ მოხვედი რამეს დალევ?
-გიგისთან რა პრობლემა გაქვს გავიგე და დამიანესთან კამათიც არ მეხება მე?
-არ მიკამათია თორემ მინიმუმ ლურჯი თვალით მოვიდოდა ლექციაზე...
-ბანზე მიგდებ სიტყვას?
-დაახლოებით... არ ღირს მარუსააა უბრალოდ დაიკიდე ცემა-ტყეპას არ დავიწყებთ ნუ ღელავ
-არ ვღელავ...მე უბრალოდ არ მინდა ჩემ გამო ურთიერთობა დაგეძაბოს ვინმესთან ! თუ მე ვარ კავშირში მირჩევნია ვიცოდე რა ხდება და თავად შევეცადო მოგვარება ! ამის სრული უფლება მაქვს რადგან ვთვლი რომ ჯერ თავად უნდა გაერკვიო შენს პრობლემაში
-მართალი ხარ...
-ანუ მეტყვი სიმართლეს?
-მე ვერაფერს გეტყვი...იმის გარდა რომ შენ არაფერში ხარ დამნაშავე და არც არაფრის შეჩერება შეგიძლია ! ახლა კი გემრიელი ყავა მაქვს და დავლიოთ...
-მართალია თამუნა... ნამდვილად დემონი ხარ შენ !
-ვიცი რომ მართალია...
აი ასე სრულდება ბატონ მიხეილთან საუბარი ხომ ძაან ენაწყლიანია . რომ ხვდები რომ აზრიც არ აქვს ბევრ ჩაძიებას და ისევ თავისთავად სიტუაციის გარკვევას უნდა ელოდო ეგაა ყველაზე დიდი პრობლემა.
თამარას რომ მოვუყევი თავიდან გაბრაზდა, მერე საღ გონებაზე აზროვნებას შეეცადა და არ ვეჩხუბებიო მითხრა. ქეთევანი კი ორივემ დავადგინეთ ვინც შეიძლება ყოფილიყო.
-არა რა არ შემიძლია უნდა გავიგო რა ხდება რეალურად...
-აბა არ ჩავერევიო? ხო დამპირდი გთხოვ ნუ ეჩხუბები მიშოს ხომ ხედავ შენ არაფერ შუაში ხარ და სულელურ ეჭვიანობის გამო არ უბვერდა გიგის. ალბატ რამე მნიშვნელოვანია
-ხოდა მეც მაგას გეუბნები მნიშვნელოვანი რომ არის მე ორივეს ვიცნობ ქეთისაც და გიგისაც შენ ვერ წარმოიდგენ როგორ ერთნაირები არიან ...მაგათ თუ ერთმანეთი უყვართ ზე წყვილი იქნება და ამას რა უნდა ნეტავ რომ ერევა...ჩვენ ურთიერთობაში რო ეგრე ვინმე ჩაერიოს არ გადატეხავს ხერხემალში?
-ნუ ქოთქოთებ დავიღალე
-მეც დავიღალე ,მაგრამ ვერ მოვისვენებ
-მე მგონია რომ სხვის საქმეში ცხვირი ჩაყოფა იქნება...თავად არ მიყვარს როცა უცხო ერევა ჩემს პირადში და ვფიქრობ მეც არ მაქვს უფლება
-უცხო რატომ ხარ? კლასელი არაა გიგი?
-არის ,მაგრამ არც იმდენად ახლოს ვართ მე მხოლოდ მოსმენა და რცევის მიცემა შემიძლია ისიც იმ შემთხვევაში თუ დავჭირდები .იქნებ სულ არ დაამშვიდოს ჩემმა ჩაძიებამ და ტვინის გაბურღვამ
-კარგი ხო ამოისუნთქე უუფ ...მიაყარა უცებ. მე გავარკვევ ყველაფერს და არაფერი მკითხო მერე
-მებუტები?
-არა გოგო რა გებუტები... აუუ აი პროსტა რო იცნობდე ქეთას გეფიცები ზუსტად გიგის ორეულია უბრალოდ გოგო.
-აპოკალიფსი იქნება ერტად ეგ ორი
-ძალიან საყვარლები იქნებიან ...ორი ენერგოვულკანი
-არ მიყვარს ხანუმობა ... -მაინც ჩემს აზრზე ვარ თან არ მინდა გიგის პრობლემას ასე ავუარო გვერდი და მიშოს ყბაში დავტოვო ...
-შენი მობილური გასკდა - თამარა მაწოდებს მობილურს და წარბებს კრავს- უცხო ნომერიაა
-ვინ არის ნეტავ?- მობილურის ეკრანს რომ ვუყურებ წამსვე მეცნობა ციფრები და ვანიშნებ გაჩუმდეს-გისმენთ
-სახლში ხარ ?
-სტუმარს ვერ მივიღებ !-რატოოო რატო ხარ ასეთი მარიამ? ვითომ არ გინდოდეს მისი ნახვა და საუბარი . რა აცინებს დამპალი! არა მე რო სუნთქვაზეც ვხვდები რო გაიცინა რა მჭირს?!
-არც ვაპირებდი... შენი მარილიანი ყავა არ მომეწონა
-ძალიან კარგი ნახვამდის! -ვუთიშავ და თვალებგაფართოებულ თამარას ვუყურებ-რა?
-გოგო შენ თავი ხო არ მიარტყი რამეს ის იყო ვინც მგონია და ასე ელაპარაკე? მოგკლავს..აგკუწავს პარასკევს ლექციაზე გაგგლიჯავს. მეტის ღირსი ხარ მერე გიკვირს რატო ჩამაჯინდაო აიიი კიდე რეკავს - უცებ მიაყარა და ისევ ამრერებულ მობილურს რომ დავხედე გამეღიმა ,რა იდიოტი ვარ რაა აქ სასაცილო რა მიხარია
-გისმენთ...-ისე ვპასუხობ თითქოს ისევ ვერ ვხვდბეი ვინ არის
-ჩემი ნერვების დაგლეჯვაში 8 ქულა
-მოკლედ 10 ქულას ვერ ვეღირსე რა უნდა გავაკეთო ნეტავ
-არ მაცლი გასწავლო და ვერც ვერაფერში დაიმსაუხრებ უმარლეს შეფასებას ასე თუ გააგრძელებ
-მგონი წითელს თითი ედება და მალე გაითიშება...სენსორი აქვს მოშლილი მობილურს...ალიოოო მგონი ხმა წყდება
-გეყოს !
-უუუფს უკაცრავად სულ მავიწყდება რომ ჩემი ასაკის ბავშვი არ ხართ
-შენს ასაკში გამოუცდელი ბავშვი არ ვიყავი...შენ ხარ ჩამორჩენილი განვთარებას- დამპალოოოოოოოოოოოო როგორ ვერ გიტააან ნეტა აქ იყო რამეს ჩაგარტყავდი თავში ...არ ვხვდებოდე მაინც რას გულისხმობ საზიზღარო!
-ასაკის შესაფერისზე მეტად განვითარებულების რიგია თქვენს ირგვლივ პატივცემულო ... ამოგერჩიათ ვინმე თქვენთვის ზედგამოჭრილი
-გადაწყვეტილების შეცვლა და არჩევანის გადაფიქრება არ მჩვევია!
-რაღაც ყოველთვის პირველად ხდება ...
-ნამდვილად...პირველად ვიყინები სადარბაზოს წინ თავხედი გოგოს გამო !
-რაა? სად იქ მანდ ...
-მალე თუ მოხვალ ფილტვების ანთებას გადაარჩენ შენს საყვარელ ლექტორს
სად ჯანდაბაში მივრბივარ...ლიფტი დამავიწყდა? მე ახლა ნრომალური ვარ? ფეხი რომ ამიცდეს ამ კიეზე და დავგორდე მერე რა მეშველება? ამოვარდა გული ჯანდაბა შენ უტვინო მარიამ...არა მანქანა არ ჰყავს? იყინება არა ის იმხელა მანქანაა სახლი არააქ ხალხს მაგხელა ფართობის . იქნება ახლა თბილად დასკუპული მე კიდე ისე გავრბივარ დებილი ბატივით წავიტეხავ ფრთას და დარჩები მერე მიწაზე გართხმული ქათამივით . გამორიცხულია ახლა ის ამ გამყინვარებაში არ იქნება იქ სადარბაზოსთან და არ მელოდება...შეუძლებელია ! სადაა მისი შავი რაში? ასე უცებ როგორ მივედი? მცივააა ღმერთო რა სიცივეა ეს კაცი გიჟია ?
-არ ხარ ხო შენ ნორმალური
-ასე უნდა გამათბო? რომ გამოიქეცი პლედი ვერ გამოაყოლე ხელს? -ისე მიყურებს მგონია რომ კმაყოფილების მწვერვალზე დგას და ზემოდან დამყურებს
-საიდან დაასკვენი რომ გამოვიქეცი
-ლამაზი ჩუსტებია - ჩემს ბანტებიან ლამაზ ჩუსტებს დაჰყურებს წამით მერ მეც ვხვდები რომ თხელი გრძელმკლავიანი მაისურის ამარა ვარ... აი თურმე რატო მაკანკალებდა . ეს შარვალი კიდე ტყუილად მაცვია ! - კარგი ჯანდაბას ისევ მე გაგათბობ- მეუბნება და სამოწყალოდ მეხვევა. მართლა მეხვევა? უკვე მეორედ ,ისე მიმიზიდა თავისკენ პირდაპირ ცხვირით დავეჯახე მის მკერდს. ახლა გამოკვეთილი კეხი მექნება,ურჩევნია საერთოდ არ მომშორდეს და ასე ვყავდე სულ . გინეკოლოგის ანცი თითები ხერხემალზე დათარეშობრენ,ტუჩები თავზე მეკრობა და ამ ყინვაში საერთოდ ვეღარ ვგრძნობ სიცივეს .
-წვიმას იწყებს ...- კანზე წვეთების შეხებას რომ ვგრძნობ მაშინვე ვავლებ ხელს და კორპუსისკენ მიმყავს. მერე მოვიკლავ თავს ამის ჩადენისთვის ახლა უბრალოდ მინდა ჩემთან იყოს. ერთხელ რომ გავაკეთო ის რაც მინდა ხომ შეიძლება? არ უნდა ვიფიქრო სულ ცოტა ხანს არ უნდა ვიფიქრო -სადარბაზოში შესვლისთანავე მაჩერებს - არ მოდიხარ?
-არ მიყვარს როცა სხვისი სურვილის საწინააღმდეგოდ ვმოქმედებ ... არ ვაპირებდი ამოსვლას-ისე მეუბნება აშკარად გულწრფელია
-არაუშავს ახლა ამოხვალ! - ვუღიმი და თავს ოდნავ გვერდით ვხრი ისე ვუყურებ . თავზე ისვამს ხელს და ახლა ვამჩნევ რომ მასაც შავი სპორტლი მოსაცმელი აცვია კაპიუშონით. ჯინსის მუქი შარვალი და მაისური. - არ შეგაცდენ ნუ ღელავ ... მოძალადე არ ვარ
-მარიამ...
-აბა ამდენ ხანს რატომ დგახარ ერთ ადგილას?? ცივა აქ ! წამოდი ან წადი
-ჩაიშიც მარილს ყრი ხოლმე?
-წარწერები გავუკეთე და აღარ მერევა... - თვალს ვუკრავ და წინ მივდივარ. ლიფტში რომ შევდივარ მერე მახსენდება რომ ხურდა არ მაქვს .იცინის და ჯიბიდან საფულეს იღებს ხურდას პოულობს და ღილაკსაც აჭერს თითს. შემდეგ კედელს ეყრდნობა და მიყურებს ,ამიწვა სახე. გავხედე და მეც თვალმოუშორებლად ვუყურებდი, იღიმოდა მეც ვიღიმოდი.
კართან რომ მივედი და ღია კარში ქარბორბალა სახელათ თამარა გამოვარდა მერე გამახსენდა მისი იქ ყოფნის შესახებ
-სად გავარიდი გოგო სულ გაგიჟდი შენ? არა რო არ ხარ დალაგებული კი ვიცი ,მაგრამ .... ამდენ ხანს სად ხარ ლამის მიშოს დავურეკე ვიფიქრე მოიტაცა ის კაცი და დავრჩით ლექტორის გარეშ.... პატივცემულოოოო - თვალები რომ ვატრიალე 360 გრადუსით და გადავიტანე კეფაზე მერე გაიხედა და უცებ მოკუმა ტუჩები
-დამშვიდდი თამარა ... რომ დააპირებს მოტაცებას წინააღმდეგობას გავუწევ! ბოლომდე ვიბრძოლებ - ბოლომდე იბრძოლებს ბიჭი ვაი შენს პატრონს ... ამოგძვრა თამარა ენა ამას ერთ სიტყვას რომ გეტყვის ისე დაატრიალებს სათავისოდ გამთიშა ხო ხედავთ.
-თავს დაიხსნი და ამ დროს გამოგეღვიძება ... ლექციები ხომ ადრე გაქვს და მაღვიძარა აწკრიალდება - შეწუხებული სახით ვეუბნები , იცინის და უკან მომყვება. თამარა გაჩუმებულია იცის მოვკლავ და უბრალოდ მიბობღავს მისაღებისკენ.
-თამარა მიხედე შენს საყვარელ ლექტორს... ჩაის მოვამზადებ მე ...თუ ყავა
-მარილი თუ არ ექნება ყავა მირჩევნია ...
-მეც თუ მომიმზადებ...- კნუტის თვალებით მიყურებს ეს ყავაზე დამოკიდებული ნარკომანი და მეც გავდივარ .
მერე მახსენდება რომ ვახშმობას ვაპირებდით და დაწყებულიც მქონდა უკვე მზადება . კუჭიც აშკარად იწყებს ლანძღვა-გინებას მალე აყვირდება ...
მისაღებში საუბრობენ წლის ლექტორი და სტუდენტი. ამას რატო ეჟღურტულება სულ და მე რატო მიბღვერს ლექციაზე ნეტავ გამაგებინა. ამას და მიშოს საყვარელი გოგოს დაქალებთან კარგი ურთიერთობის დამყარება უყვართ თუ მეჩვენება მე ! საყვარელი გოგო მე გავიფიქრე თუ სხვა იყო ვინმე...არა აშკარად სხვა მარიამი სახლობს კიდევ ჩემს სხეულშიდ ა სისულელეებს ფიქრობს
მაგიდაზე ვაწყებ ყველაფერს ,ბატონი მიყურებს თან საუბრობს და თამარასთან რომ ვჯდები წარბებს კრავს . ყავის ფინჯანს იღებს და უყურებს, მეცინება
-შენ რატო არ სვამ?
-მარიამს არ უყვარს ყავა...ნატურალური წვენები ძირითადად-ოჰ ჩაუკაკლა უცებ ! რომ გავხედე გაჩუმდა თორე ეტყოდა ყველაფერს რა მიყვარს და რა არა- მე რომ მიყვარს ყავა გემრიელს ამზადებს
-გემრიელს ... მარილით გიკეთებს შენც?
-მე არ ვაბრაზებ ხოლმე... კარგი გოგო ვარ
-მე ვარ ცუდი ბიჭი ? - ეს როდის გაკეკლუცდა? რას მეპრანჭება რა უნდა? მოიხსნა მუნჯის ნიღაბი და ალაპარაკდა თუ რა არის? რა საჭიროა ამდენი თავისუფლება და ჟღურტული და ნამდვილი სახის ჩვენება? ისე არ მომწონს თუ რა ? სულ უნდა გადამრიოს და მექცეს ღამის ზმანებად?
-ცუდი მარტივი ნათქვამია - სანამ თამარა დაუტკბება ვასწრებ და ისიც წამსვე კრავს წარბებს.მერე მე გამოვხატავ ყველა ემოციას ჩემი მიმიკებით! თითონ რა დღეშია ეგრევე აბრიალებს თვალებს როგორც კი რამეს ვეტყვი
-ყველა გოგოს მოსწონს შინაგანად ცუდი ბიჭი
-ჩემი განვითარება ცოტა ჩამორჩენილია ალბათ რამდენიმე წელიწადში მეც მომეწონება-ვეუბნები და მშვიდად ვაგემოვნებ ნამცხვარს. კრემი მედება ტუჩზე და ენისწვრით ვიწმენდ...ის კი მიყურებს და ყავის ფინჯანი ტუჩებთან მიაქვს ცხელ სითხეს გასაგრილებლად უბერავს ტუჩებს ისე ამოძრავებს კრემი კი არა ტუჩები მოვიჭამე.
-ვაიმეეე - თამარას კივილს მოვყავარ გონს. უცებ დგება სავარძლიდან მობილურს აფრიალებს ხელში -ახლა გამახსენდა...სახლში უნდა გავიქცე საბა და სალომე უნდა ვნახო ამ საღამოს მომკლავს ჩემი და ხო იცი როგორ მებუტება...მგრძნობიარე გახდა ამ ბოლო დროს ბატონო გინეკოლოგო ვითომ ფეხმძმედ იქნება უკვე თვეზე მეტი კი გავიდა და დავიჯერო ასე იყოჩაღა ჩემმა სიძემ ?- უცებ აყრის ორივეს გვაბრუებს მგონი იმდენად რომ მის შეჩერებას და მისი ხრიკის გამოცნობასაც ვერ ვასწრებ ისე მკოცნის მერე დამიანესაც მიეჭრა ლოყაზე ხმაურით აკოცა და გავარდა- ნახვამდიიიის -უკვე დერეფანში მყოფი კივის და მესმის როგორ ხურავს კარს.ისევ იქეთ ვიყურები და წინ რომ მიბრძანდება დამიანე მერე იმას ვაყოლებ თვალს სად მოდის... ჩემ გვერდით ჯდება? ისე ვიწევი უკან წელში ვტყდები მგონი. ხელს წელზე მიცურებს ,ფინჯანს ხელს არ უშვებს მაბრუნებს პირვანდელ პოზაში და მშვიდად აგემოვნებს ყავას
-უმარილოდ აშკარად უფრო გემრიელია
-ერთი შეცდომა სულ უნდა გამახსენო?
-ცხელა აქ... - მიცხადებს და მოსაცმელს იხდის . სუნამოს სურნელს რომ აფრქვევს ამ მოძრაობის დროს და ნერვებს მაწყვეტს ეგ ამბავი დავაიგნოროთ. ამ ყინვაში მოკლემკლავიანი მაისური აცვია? გაიყინებოდა აბა რას იზავდა ... ცხელსისხლიანია თუ რა არის . ეს კუნთი მისია თუ იბერავს ხოლმე ..ნასოსი აქვს ალბათ სპეციალური რამე
-დაღეჭილი გქონდა ის საკითხები ბოლი აგდიოდა რომ ყვებოდი და 22 ქულა როგორ მიიღე -თემას მიცვლის და თვალებს მიბრიალებს
-შენ რა გაგიჟებს ნეტავ გამაგებინა- ამოვიფრუტუნე და სავარძელში კომფორტუად მოვკალათდდი. თავი მივაყრდენი საზურგეს ისე რომ მისთვის ნორმალურად შემეხედა
-ვიცი მერე ინანებ რომ არ დაიხარჯე ბოლომდე და საერთოდაც არ მიყენებ...
-არ გიყენებ? რა გინდა რომ გავაკეთო ? თუ გინდა გამოგიყენონ ნებისმიერს გაუღიმე და მოგთაფლავენ ისინი ...შემოგთავაზებენ საინტერესო რამეს
-ყველაფერი უკუღმა როგორ გესმის
-სულ ქარაგმებით მელაპარაკები და რა გიკვირს?
-ახლაც გაუგებრად ვამბობ რამეს? ძალიან კარგად იცი რომ ტყუილად ნიშნანს არ დაგიწერ და არც ზუსტად გეტყვი საკითხებს ,მაგრამ ხომ შეიძლება დამატებით გამეცადინო
-არ ვთვლი შენს შეწუხებას საჭიროდ...
-მიშო რომ გამეცადინებს ეგ უფრო ჩვეულებრივი ამბავია ? წლები უნდა გავიდეს ჩვეულებრივი ადამიანივით რომ მომექცე?
-როგორ უცებ ბრაზდები პირდაპირ გაოგნებული ვარ
-მაბრაზებ !
-გაბრაზებული უფრო მომწონხარ- ეს მე ვუთხარი ? არა ნამდვილად ვიღაც არის იქ მეორე რომელიც ჩემს ტვინს მართავს- ასეთს შეჩვეული ვარ ... ნუ მიყურებ ასეე
იცინის...თან ხმამაღლა და მერე ისე მქაცავს თავისკენ მგონია რომ გადავვარდები. მუხლებზე მისვამს და ისე მეხუტება . ლოყაზე რამდენჯერმე მკოცნის და ისევ იცინის
-ასეთი საყვარელი და თან ჯუჯღუნა როგორ ხარ
-რატომ ისარგებლე ჩემი გაბრუებით... გამიშვი !
-ასე რომ იჯდე მსოფლიო დანაშაულს ცადიხარ?
-არ მომწონს ,არ მინდა ასე ჯდომა!
-შენ ამქვეყნად რამე რომ მოგეწონოს აღიარებ?
-რა თქმა უნდა
-აბა რატომ არ მეუბნები რომ შენც მოგწონვარ
-არ მომწონხარ და იმიტომ ... საერთოდაც არც შენ მოგწონვარ! თუ აკვირდები არაფერი მოგწონს ჩემში და რას ითხოვ ჩემგან ? სიყვარულიც ხომ არ აგიხსნა
-რამდნეი ლაპარაკი გიყვარს ...ერთს გეუბნები და ინთები მაშინვე- ისევ ლოყაზე მეფერება, მერე ხელს უფრო მიჭერს წელზე და არ მაძლევს ადგომის საშუალებას-გაჩერდი ,თორემ გაგიშვებ ხელს და გადავარდები
-იატაკზე მიხუტებას მიჩვეული ვარ ...
-რადგან ბიჭთან ყოფნას მიჩვეული არ ხარ ახლა დისტანციის დაცვით გელაპარაკო სამუდამოდ?
-შენ რა იცი მე რას ვარ მიჩვეული და რას არა საერთოდაც მუდმივობას ნუ ეხები !
-როგორ გამიბლატავდი !
-რომ ჰკითხო ჩვეულებრივა დმელაპარაკება უკვე მეორედ და არადა ყოველთვის ორ სიტყვას მიგდებს და მორჩა ! მარტო იმას მეუბნები რაც გაწყობს რომ მითხრა... მართლა პატარა სულელი თინეიჯერი მგონია თავი ბიჭთან კინკლავი რომ უხარია და ჰგონია ესაა სიყვარული
-შენი ბრალია!
-ნერვებს მიშლი !
-დამშვიდდი ... რა დღეში გაქვს ნერვები ამ პატარა ბავშვს ! დამშვიდება გჭირდება ბუნებრივი მეტოდებით, წამალი აღარ გიშველის შენ - მიცხადებს ურცხვად და ისევ დაატარებს ჩემს სახეზე და თმაში თავის გამოძერწილ თითებს
-არაფერიც! შენ საერთოდ კი არ მამშვიდებ მაგიჟებ ... უკონტროლო ვხდები და ერთხელაც დაგმართებ რამეს
-მართლა ხო არ მომიტაცებ? - ისე მეუბნება თითქოს ეშინია. გაიძვერა ! როგორ თამაშოსბს სიტუაციით ეს მე ვერ ვაკონტროლებ რას ვეუბნები თორემ თავად ძალიან კარგად მართავს სიტუაციასაც და მეც!
-იმ გოგოს მახსენებ ძალიან რომ უნდა კაცი და თავს იფასებს , უბრალოდ კივის მოტაცების დროს და სინამდვილეში სალტოებს აკეთებს იმდენად უხარია რომ ეღირსება -აი ასეე... იმდენად გააოცა ჩემმა პასუხმა მისგან თავის დახსნაც მოვახერხე ჩემს ადგილს დავუბრუნდი და ნამცხვრის დაგემოვნება განვაგრძე რომელიც შემაწყვეტინა ბატონმა დამიანემ
-უკვე ნამდვილად მეშინია ჩემზე არ იძალადო...მეცხრედან გადახტომა რომ დამჭირდეს ჩემი უბიწოების დასაცავად გადავრჩები ვითომ?
-ჩვენ ორში ლამაზმანი შენ ხარ ...ვინ დამადანაშაულებს ...ყველა გამიგებს
-შეგიძლია დაიწყო ... - ჩემკენ იხრება მაისურის ბოლოს ხელს კიდებს და ისე იწევს მგონია რომ მართლა გაიხდის და რა თქმა უნდა წამოვეგე. ისე ავიფარე ხელები სახეზე და წამოვიკივლე გავბზარე კედლები
-დამიანეეეე
-არ არსებობს ხო შენ?
-რას ბოდავ ... გაგიჟდი შენ? რა იყო ეს რას ცანცარებ ამხელა კაცი?
-გაახილე თვალები ასე არ მომწონხარ
-მეც ახლა არ მქონდეს ბრიალა თვალები
-მთავარია მე მომწონს და შენ ჩემი თვალები რომ გაგიჟებს ესეც საკმარისია
-შენი თვალებიიი ... როგორ გითხრა ახლა რომ არ მომწონს საერთოდაც შენი თვალების გამო ხარ ახლა აქ
-სხვა არაფერი ხო?
-ჩემთვის თვალებია ყველაფერი...სულის სარკე და თავად სული ! სიმპატიური და მომხიბვლელი ბევრი იყოს შეიძლება ,მაგრამ შინაგანად ღმერთკაცი ცოტა. ვფიქრობ გესმის ჩემი
-არადა მეგონა პირიქით იყო შენს შემთხვევაში ... ლექციაზე რა დაინახე ჩემში ისეთი რომ მოგწონებოდი
-არ ვიცი... არც მაცლი გავიგო
-არ ვაპირებდი...მართლა არაფერს ,მაგრამ იმ დღეს მანქანის წინ რომ დაგინახე ეგოისტურად მარტო ჩემს თავზე ვფიქრობდი . ზედმეტად რთული ხარ მარიამ

იმდენად გულწრფელი იყო ყოველგვარი დაფიქრების გარეშე დავიწყე საუბარი
-არ ვიცი როგორ უნდა მოვიქცე ნორმალურად შენთან...ისედაც მიჭირს ვინმესთან დაახლოება და ნდობა შენ საერთოდ ...საერთოდ - ხელები მოვიშორე თვალებდახუჭული ვიდექი და ხელებს ჰაერში ვასავსავებდი -საერთოდ ... სხვა განზომილება ხარ . იმდენად ვეთიშები გარესამყაროს რომ მგონია სადღაც წყვდიადში ვიკარგები და ამჯერად არ აქვს მნიშვნელობა იმ ფაქტს რომ სასიამოვნოა შენზე ფიქრში გატარებული რამდნეიმე საათი ... უბრალოდ არ შემიძლია ასე მოვწყდე სამყაროს ...მინდა რომ შეწყვიტო ეს ყველაფერი მითუმეტეს ამ დოზით ....უნდა დავმშვიდდე, დავლაგდე, დავფიქრდე და ადექვატურ აზროვნებას რომ შევძლებ მერე ისევ თუ გექნება ინტერესი ჩემს მიმართ ! არ შემიძლია მე ასე... არ შემიძლია ერთ წუთში უემოციო ურჩხული ლექტორი იყო, შემდეგ ჩემს ირგვლივ ტრიალებდე სრულიად სხვანაირი და მთელი დღის განმავლობაში ათასი ხერხით გამაგიჟო! მე არ ვარ მიჩვეული და არც მქონია საერთოდ ვინმესთან ურტიერთობის მცდელობაც კი ... მეცადინეობის გარდა არაფერი მაინტერესებდა არასდროს უინტერესოდ ჟღერს ალბათ,მაგრამ ასეა ჩემში ყველაზე დიდი დოზით კარიერისტი მარიამია და არა რომანტიკოსი მარიამი. მეგობრებიც მას მერე მყავს რაც აფსოლიტურ ნდობას ვუცხადებ და მე არ შემიძლია იმპულსურად მოვიქცე ... ზღაპარში ვიცხოვრო ! უამრავი დაბრკოლება არსებობს ჩვენს შორის, რომლებზეც თვალს ვერ დავხუჭავ და როცა აღიმართება ჩვენს შორის კედელის სახით მერე ტირილით ვერ დავიწყებ ,ოთახში ვერ გამოვიკეტები და ყველაფრის გადაწყვეტას ვერ მოგანდობ .... ვერ დავხუჭავ თვალს როცა კარგად ვხედავ აშკარა მომავალს! მე რომ შენი სტუდენტი არ ვიყო რამდენიმე წლით დიდი, შემდგარი და ჩამოყალიბებული ქალი რომ ვიყო აუცილებლად ვცდიდი , არც დავფიქრდებოდი ალბათ მიუხედავად იმისა მომავალი ექნებოდა ჩვენს ურთიერთობას თუ არა.... მაგრამ ახლა არ შემიძლია ასე და თუ შემეწინააღმდეგები , თუ ვერ გამიგებ ეს უბრალოდ ჩემი სურვილის უგულებელყოფა არ იქნება
ალბათ უზარმაზარი მონოლოგი გამომივიდა... უბრალოდ მინდოდა მეთქვა. არ შემეზლო ყველაფერი ისევ ისე გამეგრძელებინა ისევ გზაარეულს, დაბნეულს და იმპულსს მინდობილს. თითქოს უფსკრულის პირას ვიდექი და გადავარდნას ველოდი. მისი თვალები ყველაფერს მეუბნებოდნენ იმ წამს და ნამდვილად ბედნიერი ვიყავი...ვიცოდი რომ ესმოდა.ისიც ვიცოდი ჩვენი სამი შეხვედრა რატომ მოხდა ...გამიღიმა , ყველაზე მეტად შეიცავდა იმ დროს ტკივილს“ჩემი ღიმილი“ თითქოს ორივემ დავიწყეტ რეალობის აღქმა. იმ წამიდან ვიცოდი რომ იწყებოდა ... ყველაზე მნიშვნელოვანი ეტაპი ჩემს ცხოვრებაში...
-მითხარი ...- ისეთი ხმა აქვს მინდება ყველა სიტყვა უკან დავაბრუნო .ჩემს წინ იდგა ,მზერით მეალერსებოდა, შემდეგ მისი თითები ჩემს სახეზე კონტურს ხაზავდნენ, უბრალოდ ვგრძნობდი ვერ ვუყურებდი.თვალები მივნაბე და ვტკბებოდი -რომ იცი... იცი რომ ჩემი გული შენი არის და იქნება მიუხედავად ყველაფრისა - ისევ დავიკარგე... ისევ გაჩერდა დრო , მისი თვალები იქცა სამყაროდ რომელშიც საკუთარ თავს ვხედავდი ... არ შემეძლო თვალის დახუჭვა და თავის მოკატუნება... თითებს ფრთხილად ვახებდი სახეზე,იმდენად ნელა რომ ყველა ნაკვთი შემეგრძნო, ხელისგლზე მაკოცა ისევ ისე ხანგრძლივად . ბოლოს მახსოვს როგორ შემეხო ტუჩებზე ცხელი , რბილი ბაგეები გეფიცებით არ იყო ეს კოცნა ეს რაღაც სხვა იყო, უფრო აღმატებული ყველაფერი იყო იმ წამს მისი შეხება ... „ჩემი ღიმილი“ მაჩუქა, „თავისი ღიმილი“ წაიღო ჩემგან და წავიდა.
…….
მარიამის ბინა რომ დავტოვე ,მივხვდი სახლში წასვლა ამ დროს სულ არ მინდოდა და სწრაფად დავიძარი დაშნიანის კორპუსისკენ. როგორც იქნა ავაღწიე და ზარი დავრეკე. კარი ჩაკეტილი ჰქონდა ბატონს,როგორ მოხდა! მეათედ დავაჭირე ღილაკს მგონი,ნეტავ სახლში არ არის ? ამ დროს სად დაბრძანდება . აი ნაბიჯების ხმაა მგონი, როგორ ინება კარის გაღება რა საოცრებაა. გასაღები რომ გადატრიალდა,შემდეგ სახელური ჩამოიწია კარი გაიღო და თმააწეწილი მიშოს პერანგში გამოწყობილი ქეთა რომ დავინახე ყველაფერი დატრიალდა ირგვლივ
-თამააღ შენ ხარ? შემო ... შემო რას დგახარ მანდ. რომელი საათია ? სულ ვერ გავიგე დრო როგორ გავიდა -უცებ აყრის და მიღიმის- გავიყინე შემოდი - ხელს მავლებს და სიგნით შევყავარ, უცებ ხურავს კარს და გასაღებით კეტავს- მიშიკო არ არის...მითხრა გვიან მოვალ დაიძინე შენო და თუ გინდა დავურეკავ
-არაა ... არ მინდა. მეც გვიანია და მარიამთან ვიყავი მეთქი არ წავალ სახლში-თქო და
-ასე გათიშული რატომ მელაპარაკები? არ მითხრა რომ სხვანაირად იფიქრე... ისე კი მიხდება ეს პერანგი ხო?- იკრიჭება და თავის აშოლტილ ფეხებს ათამაშებს - დავურეკოთ მართლა მიშოს თორე ეჭვი მაქვს საერთოდ არ მოვა
-მიშო თუ არ არის...შენ რატომ ხარ აქ?
-კლინიკიდან რომ გამოვედი შეუძლოდ ვიყავი და აქ მომიყვანა
-მერე დაგტოვა?
-უკეთ ვიყავი და...-აშკარად მატყუებდა. მისაღებში შევიდა და დივანზე დაჯდა - დარჩენა თუ გინდა მიშიკოს ოთახი ხომ იცი სად არის ...იქ შედი იცი მე ძალიან დაღლილი ვარ და თუ არ გეწყინება დავიძინებ-უცებ იძვრენს თავს და გასასვლელად ემზადება
მეც მივყვები , აშკარად არ არის კარგად და არ მინდა უფრო ცუდ განწყობაზე დავაყენო. საძინებელში შედის და მიღიმის კარის დახურვამდე,თუმცა სულ არ ჰქონდა ის მუხტი რაც ყოველთვის. მიშოს ოთახში შევდივარ და მაშინვე ვგრძნობ სასიამოვნო სურნელს. იმდენად გვიანია რომ მეეჭვება საერთოდ მოვიდეს ბატონი მიხეილი. კარადას რომ შევხედე ინსტიქტურად გავიხადე და მისი ერთ-ერთი მაისური გადავიცვი. შემდეგ საწოლში მოვთავსდდი და საბანი ისე დავიფარე თითქოს მეტყოდა გაცივდებიო . მისი ბალიში ჩავიხუტე და სიამოვნებისგან გამაკანკალა,მისი სურნელი ტრიალებდა ირგვლივ. მალევე ჩამეძინა, ძილი კარის ხმამ დამიფრთხო. შემოსასვლელიდან მოდიოდა ხმა შემდეგ ნაბიჯების ხმა, კარი გაიღო ფრთხილად დაიხურა ,მაგრამ მე ხომ გამოფხიზლება არ შემიძლია ერთი საათი უნდა ვიძახო „ადექი,გაიღვიძე ,გამოფხიზლდი“ ხმა ჩამესმის თუმცა ვერ ვფხიზლდები .ბოლოს ვბრუნდები კარისკენ და ფანჯრიდან შემოსულილამპიონების შუქზე განათებულ ოთახში მდგომ ნახევრად შიშველ მიშოს ვხედავ,იმ წამს ბრუნდება ჩემკენ და უცებ ანთებს შუქს
-თამარა?! - -თვალებგაფართოებული მიყურებს მე კი ისე მინდა ჩავძვრე საბანში და საერთოდ არ ამოვხედო...ჯანდაბა რა უღმერთოდ სიმპათიურია ბარემ ვწევარ და მაისურიც რომ გავიხადო არ შეიძლება? - ვაჩე რა დამალევინე ასეთი მოჩვენებები დამეწყო ... თუ მეჩვენები მაისური რატო გაცვია თამარა? - ჩემკენ მოდის თუ მე მეჩვენება
-მიშოოო რა მოჩვენება ნამდვილი ვარ
-ნწ არ ხარ ნამდვილი...
-თუნდაც არ ვიყო უზრდელო რას აპირებ?
-საწოლში ვწვები...ჩემს საწოლში
-შიშველი?
-საცვალს ვერ ხედავ ? თუ გინდა ახლავე გავიხდი- საწოლზე სანამ ამოვა ჩერდება
-დაშნიანო გეყოფა თამაში ! ნუ ხარ უზრდელი ველური კაცი
-რატომ ვარ ველური ... - ვაიმეე ვეღარ ვსუნთქავ ! რა მინდოდა რას მოვრბოდი ვერ დავრჩი იქ? გავსულიყავი საძნებელში და დამეტოვებინა ისე მარტო...ან სახლსი წავსულიყავი ან ქეთოსთან დავწოლილიყავი რა მინდოდაა . მცხელაა ეს საბანი ისე ავიტანე ყელამდე ამივიდა ბოლი
-მთვრალი ხარ ?
-თუ არ მეჩვენები არ ვარ...თუ მეჩვენები ვყოფილვარ და ვაჩეს მოვკლავ ხვალ
-კარგი რააა მიშოოო ...
-რა...
-ნუ მიახლოვდები, ჩაიცვი და შებრუნდი მერე მეც რო ჩავიცვა
-ახლა არ გაცვია?
-მიშოოოოოოოოო გეყოს თამაში და გააკეთე რაც გითხარი,როგორ იქცევი ?
-ვგიჟდები რომ ბრაზდები - ეს ხელი საიდან შემოაძვრინა საბნის ქვეშ, წელზე მომეხვია აშკარად და თავისკენ მიმიზიდა საბანს ხელს არ ვუშვებდი ისე ავეკარი-თვალები რომ გიმრგვალდება, სხეული გიცახცახებს და სულ მთლად წითლდები
-დემონო გეყოს ჩემი გაწამებააა
-ერთი მაკოცე და კიი -ისე მიყურებს შემიძლია დავახრჩო კოცნით , ლოყაზე საჩვენებელ თითს იდებს და ელის როდის ვაკოცებ -არ მაკოცებ?
-მიშო რა დაგალევინა ვაჩემ ასეთი?
-თეთრი ღვინო მამამისის ვენახებიდან ... ახლა მაკოცე ! თუ არ გინდა რომ ჩავიცვა მითხარი და დავწვები ახლავე
-ჩაიცვი და მერე გაკოცებ
-როგორ იცი ხოლმე შემიტყუებ ამ ბავშვურ კინკლავში ... სარგებლობ ჩემი სიმთვრალით
ბურტყუნებს და შორდება ისევ საწოლს. თვალს ვაყოლებ და დიდ ნერწყვის გორგალს როგორღაც ვაგორებ ყელში. კარადის კარი უკვე ღია ჰქონდა ამიტომ პირდაპირ დაკეცილი შარვალი და მაისური აიღო სწრაფად ჩაიცვა და ისევე სწრაფად დაწვა ჩემ გვერდით
-ახლა მართლა მთვრალი ვარ მე... გათიშულს დამეძინება, არც გავტოკდები და არ წახვიდე ტყუილად ქეთუშასთან ,მარტო იყოს ხო? -ბალიშზე უდევს თავი ქვემოდან მიყურებს და საყვარლად მიხამხამებს წამწამებს. მთვრალი კაცო რომელიც ფხიზელი ჩხუბობს და უერთიანებს-თავ ყბას ყვალას როგორაა ასეთი საყავრელი ვინმე ვერ მეტყვით? - არ შეხვიდე ქეთუსიასთან ,მარტო უნდა იმას ყოფნა. მეც არ უნდა მოვსულიყავი... არ დაწვები ნორმალურად? - თვალებს აწვრილებს და ისე მიყურებს - ისედაც არაფერი გიჩანს ნუ დაიგუდე ამ საბანში- ისე უცებ დაქაჩა და მომაშორა ყელიდან საბანი მე თითქოს არც ვუჭერდი თითებს, სად მაქ ძალა ? უცებ ჩავცოცდი ქვემოთ და კიდისკენ მივიწიე ,მაშინვე ასწია ტუჩის კუთხე ,გვერდით გახოხდა,ბალიშიც წაიღო ხელები მოხვია და ისე მიყურებდა-მოიწიე მაქეთ აღარაა ადგილი გადავარდები მერე შენი ამბავი რომ ვიცი- ღიმილით მეუბნება და თვალებთან ნაკეცები უჩნდება . მეც ვუყურებ და თვალს ვერ ვწყვეტ - ძილინებისა , ახლა თუ გინდა არ დაგესიზმრო
შეიძლება შევიშალე, მაგრამ ახლა რომ არ ჩავეხუტო და ასე შორს დავიძნო ჭკუიდან შევიშლები.ვერც დავიძინებ ამიტომ აზრი აქ აქვს.თანაც ხომ დავპირდი გაკოცებ-თქო? თვალებს რომ ხუჭავს მაშინ ვიწევი მისკენ და ვეხუტები. ლოყაზე ვაკოცე და შემდეგ მკერდზე მივადე თავი. ვიგრძენი როგორ შეკრთა, მერე გაიღიმა, ხელები საბნის ზემოდან მომხვია და მკლავებში მომიქცია ,თავზე მაკოცა და შემდეგ ნამდვილად ღრმად და ტკბილად დავიძინე.
ნამდვილად არ შერხეულა, როგორც დაიზინა ისე გაიღვიძა აი მე კი ოცჯერ დავტრიალდი და ბოლოს მაინც საწოლის ბოლოში ვწიექი იმ განსხვავებით რომ ჩემი მოშიშვლებული ფეხები მისკენ მქონდა მიშვერილი, ერთი საერთოდ დაშნიანის წელს იყო დაპატრონებული მეორეც იქვე იყო.როგორ მივაღწიე იქამდე ვერ გეტყვით ან რა ერქვა საერთოდ იმ პოზას მე რა პოზასიც მეძინა რაღაც ტანვარჯიშის ილეთს ვაკეთებდი ალბათ სიზმარში. თვალები უცებ დავხუჭე რომ მივხვდი იღვიძებდა, გამოზრავება ვეღარ გავბედე ჯანდაბამ გამაქვავა. მივხვდი როგორ შეირხა, წამოიწია და საბანი აწია ეტყობა წელზე გადებული ფეხის ამოცნობას აპირებდა მერე ფრთხილად შემეხო კოჭთან და საწოლზე გადმოდო ჩემი თავხედი ფეხი. მხოლოდ ამის შემდეგ გადმოიხარა ლოყაზე ნაზად მაკოცა და საწოლიდან ისე წამოდგა რომ მეღვიძა თორემ ვერც გავიგებდი თუ გატოკდა საერთოდ. თვალები სულ ოდნავ გავახილე, დავინახე როგორ აიღო მობილური და ფეხისწვერებზე სიარულით დაიძრა კარისკენ . უცებ მობილურზე დაურეკეს რომ დახედა სკამს გაარტყა ფეხი და ისე დაენარცხა იატაკზე კივილით წამოვვარდი ფეხი მოკეცილი ჰქონდა და ხტუნავდა ერთ ადგილას ყვირილის შეკავება უნდოდა ,მაგრამ რომ დამინახა წამსვე შეიგინა
-ამის დედაც... მაინც გაგაღვიძე ბოდიში თამარა არ მინდოდა მართლა ვიფიქრე გავიპარები=თქო ახლა მართლა გაიპარება ჩემი გული -უცებ აყოლებს და თავიდან ფეხებამდე მათვალეირებს მერე თვალებს ხუჭავს და ისე ხვნეშის თითქოს რარაც საოცრება დაინახა
-კარგად ხარ? ფეხი ძალიან გეტკინა? დაყრდნობა შეგიძლია თუ გტკივა
-კარგად ვარ... არაჩვეულებრივად საერთოდ არ მტკივა ფეხი. გავალ მე ... ყავას ხო ყავას გაგიმზადებ ან რა ვიცი თუ გინდა დაიძინე შაბათია დღეს მაინც და - უცებ აყრის - ცოლი სანამ არ გახდები ჩემი მაისური არ ჩაიცვა თორემ გავგიჟდები !
-რაა? რატომ ვითომ ... რამდენ ქალს ცმია შენი პერანგი და მაისური ვინ იცის მე რომ ჩავიცვა რა ...უტაქტო გორილავ ! სად მიდიხარ? მიბრძანე და ახლა მიბრძანდები? ძალიანაც მომწონს მე შენი მაისური და ასე ვივლი აწი სულ თუ მომინდება ყველას ავიღებ
-აიღებ ხომ? სხვებსაც ცმია თურმე... გიბრძანე და უფლება გაქვს- უცებ მავლებს წელზე ხელს კარზე მაკრავს ისე რომ ცოტაც და კვნესა აღმომხდება მერე სხეულზე მეკვრის იმდენად რომ სუნთქვა აღარ შემიძლია, წყლიდან ამოვარდნილი თევზივით ვაფჩენ პირს და ვაფართოებ თვალებს .იმდენად ახლოსაა მისი ცხელი სუნთქვა სახეზე მეფრქვევა,შემდეგ პირდაპირ ტუჩებზე - მე ხომ გითხარი მოთმინების უნარი არ მაქვს ... თამაში არ დაიწყო თქო ეს თამაში არააა უღმერთოდ სექსუალური ხარ ,მკლავ - ერთი ხელი წელიდან ქვემოთ მიაქვს მაისურის ბოლოსთან ჩერდება -რატომაა ასეთი მოკლე ეს პატარა ქალი რით ვერ დაგფარა... საჯდომი რომ გაქვს დიდი მაგის ბრალია !- მიცხადებს და ტუჩებს ისევ გვერდს უვლის, ლოყაზე ,ყბაზე და ყელზე მკოცნის. ისე სუნთქავს მგონი ჩემს ნაცვალდაც აკეთებს ჩასუნთქვებს
-დემონო...
-შჩჩშ- თითები ახლა ჩემს ტუჩებთან ჩნდება .ისე რომ ყელს არ შორდება თითებს ტუჩებზე მატარებს და გასაგიჟებლად აგრძელებს ჩემი ყელის დაგემოვნებას იმდენად რომ სადაცაა ხელში ჩავადნები. რომ მომშორდეს წავიქცევი ,ხელი წამით რომ შემიშვას იატაკზე გავიშოტები .როგორ მკოცნის ასე ...ასე ტკბილად, ნაზად და ასე ვნებიანად შეუკავებლად-ნამდვილი ცდუნება ხარ... ყველაზე დიდი ცდუნება მაგიჟებ -შენ არ იცი მე როგორ მაგიჟებს შენი შეცვლილი ხმა და სხელი ტუჩები . ხელებს ერთბაშად მაშორებს კარზე გადააქვს და თავსაც უკან სწევს ,მიყურებს წამით და შემდეგ უცებ მახლის- ჩაიცვი ... ისე გამოდი
რამდენიმე წუთი რომ გათიშლი ვიყავი და ვერ ვაზროვნებდი მიხვდით ალბათ ხომ? შემდეგ ჩავიცვი როგორღაც და გავღოღდი აწითლებული და აფერადებული. სააბაზანოში შევედი ,წყალმაც არ უშველა ჩემს სიწითლეს, ყელზ ეკანი მეწვოდა სარკეში შევნიშნე სიწითლე ერთ ადგილას და თვალები გამიფართოვდა. ამის მერე ყოველ წამს თავიდან ვწითლდებოდი...
სამზარეულოში იყო და შეკრული წარბებით ამზადებდა რაღაცას. მერე გამომხედა და წარბი მაღლა აზიდა
-არ მოხვალ? თუ გაინტერესებს და ბრაზდები გეტყვი რომ არავინ იცვამს ჩემს მაისურებს და პერანგებს - თემა გადააქვს ახლა მე ხომ ვიცნობ არა? ვაშლს მოჭრა ერთი ნაჭერი და სწრაფად გააქანა ყბაში . მერე ისე დააქუცმაცა ნერვებს იმშვიდებდა ...
მაგიდასთან დავჯექი და ვუყურებდი , ბოსტნეული გამოიღო და იმის დაჭრა დაიწყო. მერე სუფრის გაშლა დაიწყო და ნელ-ნელა იღებდა რაღაც-რაღაცეებს მაცივრიდან. ტოსტებიც გააკეთა და საათს დახედა. მხოლოდ ამის შემდეგ შეწვა კვერცხი და თეფშზე რომ გადმოიღო სწორედ ამ დროს გამოვიდა ქეთა. ისევ ისე ეცვა, ახლა უბრალოდ გრძელი კოპლებიანი წინდები ამოეცვა მუხლებამდე და ისე მოაბიჯებდა, თმა მაღლა ჰქონდა შეკრული,მაგრამ მაინც არ გამოიყურებოდა კარგად.
-დილამშვიდობისა გვრიტებოოო ... მადლობთ რომ პატივი მეცით და წუხელ არ იცელქეთ. როდის მოხვედი ისე კი არ გამიგია
-დილამშვიდობისაა- მაშნვე მივესალმე როგორც კი ამოისუნთქა და მაღალ სკამზე შემოსკუპდა . ეს პერანგი იმხელა აქვს მუხლამდე წვდება და ვერ გავიგე ჩემზე მაღალი რომაა როგორ აქვს ასეთ ზომაზე.
-როგორ ხარ ? - მიშო უღიმის და თავზე კოცნის
-კარგად ... საუზმე არ მინდა მე წყალს დავლევ და გავალ .ხელს არ შეგიშლით გემრიელად მიირთვით- მიშოს არ უყურებს ისე ამბობს წყალს ასხავს ჭიქაში და დგება ,მაგრამ მიშო მხარზე ადებს ხელს და უკან აბრუნებს
-ისაუზმებ და მერე !
-დაშნიანო ნუ ახურებ გთხოოვ
- გონებას დაკარგავ და მერე სამუდამო კომაში ჩავაგდებ ერთს ...ნუ მალაპარებ ზედმეტს! შენ რო გიყვარს მთლად ისეთი არაა პირველად გავაკეთე ეს ...მაგრამ წავა რა - სალათის თეფშს მისკენ აჩოჩებს მე კი ყავის ფინჯანს მიდებს წინ და დაბრაწულ ტოსტებს
ვხვდები რომ ორივე დაძაბულია და არაფერს ვამბობ,არ მინდა ქეთას უხერხული სიტუაცია შევუქმნა. ჭამის გუნება კი არა ძალაც არ აქვს თითქოს, ისე ატრიალებს ჩანგალს თეფშზე, თითო-თითო კუბიკს იღებს და მანამ აგრძელებს ასე სანამ მიშოს ხმა არ ესმის
-ნუ კენკავ გოგო
-დაშნიანო რო მოვიხოდები ხო იცი რას გიზამ
-მალე მოიხოდე გელოდები ქეთუსიი ... მიდი ჭამე რა მაგალითს აძლევ ბავშვს ჩემმა თამრომაც დაკარგა ჭამის მადა ხო ხედავ- უცებ ამბობს და ისე მწევს ჩემი სკამიანად მისკ