შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ზამთრის ზღაპარი (სრულად)


25-01-2021, 21:30
ავტორი აირ ისი
ნანახია 4 539

პატარა, საახალწლო და დროის ასე თუ ისე კარგად გასაყვანი. ნუ, შეფასებები თქვენზეა.
პ.ს მომნატრებია საიტი...




საკუთარ ოჯახში, სამზარეულოს სკამზე მოკალათებული, მოღუშული სახით ვადევნებ თვალს საახალწლო კერძების სამზადისის პროცესს, თან წინ მოხარშული სტაფილო, კარტოფილი, კვერცხის ცილა და მჟავე კიტრი მიდევს, დასაჭრელად, რათა საბოლოო ჯამში, ეს ყველაფერი იმ საჭმელად გადავაქციო, რომელსაც ბავშვობიდან მოყოლებული ვერ ვიტან.

ვინეგრეტი!

ჯერ მარტო რანაირი სახელი ჰქვია და მერე რა ჯანდაბა მოსწონს მასში ამ ხალხს? ერთდროულად იმდენი გემო ირევა, პირველად გასინჯვისას, მისმა პატარა ლუკმამაც კი გული ამირია და არც უნიტაზში თავით გადაყუდებულს გამიტარებია ცოტა დრო.

მიუხედავად ამისა, როგორც ჩემები ამბობდნენ, ეს კერძი, ოჯახში ყველაზე გემრიელად მე გამომდიოდა ხოლმე და უკვე ტრადიციადაც კი ქცეულიყო, რომ ყოველ ახალ წელს, სუფრაზე დადებული ვინეგრეტი, აუცილებლად ჩემი ოქროს ხელებით უნდა ყოფილიყო მომზადებული, როგორც ამას მამაჩემი იტყოდა, თხუთმეტი აწეული ჭიქისა და "ასე მტერი დაგეცალოს" შემდეგ.

მოხარშული კარტოფილის დაჭრის დასრულების მერე, უხალისოდ გადავედი სტაფილოზე. სახლში სრული ქაოსი იყო. ჩემი სიცელქის პიკში მყოფი დისშვილები, ერთმანეთს ნაძვის ხის გარშემო დასდევდნენ, პლასტმასის ხმლებით და ინდიელების ტომის წევრებივით გაჰყვიროდნენ რაღაც გაურკვეველ სიტყვებს.

ნერვებს მიშლიდა ეს სიტუაცია. წამითაც არ იფიქროთ, რომ ცუდი დამოკიდებულების გახლდით ბავშვებთან, თუმცა არც ჩემს დაიკოს და არც სიძეს, მიახლოებითი ცოდნაც კი არ ჰქონდათ თემასთან- "როგორ უნდა აღვზარდოთ შვილები“. პატარა ანდროც და კატოც, იმდენად ჯიუტები და თავხედები იყვნენ, დიდი ალბათობით, პანღურსაც კი ამოგარტყამდნენ, თუკი მიხვიდოდი და საყვედურს ეტყოდი, თავიანთ ცუდი საქციელის გამო. ჰოდა, მეც ვიჯექი და აღნიშნული პანღურის პრევენციის მიზნით, ოდნავადაც კი არ ვაქცევდი ყურადღებას, როგორ იმხობდნენ თავზე მთელს სახლს.

დედა კვლავ სამზარეულოში ფუსფუსებდა, ჩემთან ერთად, თან ფუტკარივით დასტრიალებდა თავს ღუმელში გამოსაცხობად შედებულ, საახალწლო ნამცხვრის ბისკვიტს, რათა იგი უნებლიედ არ დასწვოდა. მამაჩემი, ჩვენს სიძესთან, იოსებთან ერთად, ტელევიზორის წინ გახლდათ მოკალათებული, თავის ამოჩემებულ სავარძელში და უზარმაზარ, პლაზმურ ტელევიზორში, ლამის კედლის მეოთხედი რომ ეკავა, ფილმ "მარტო სახლში" -ს მეორე ნაწილს ადევნებდა თვალყურს.
ჩემს უფროს დას რაც შეეხება, სამზარეულოს მაგიდასთან, მოპირდაპირე მხარეს მეჯდა და ტელეფონის სენსორზე თითებს ისე გამალებით აკაკუნებდა, მეგონა მალე ჩაანგრევდა კიდეც. ნაკლებად გახლდათ დაინტერესებული საახალწლო სამზადისით. მისთვის მთავარი დაქალებთან ჭორაობა უფრო იყო, ვიდრე საკუთარი ყირაზე გადასული შვილებისთვის ყურადღების მიქცევა, ან სუფრასთან მისატანი კერძების მომზადებაში დახმარების გაწევა.

ნერვები მეშლებოდა. საერთოდ რა მინდოდა რომ მოვრბოდი ამ თბილისიდან, ქუთაისში, მაშინ, როდესაც მთელი ჩემი სამეგობრო ერთად აპირებდა შეკრებას სპეციალურად დაქირავებულ აგარაკზე, კოჯორში? მართალია, ამბობენ ახალი წელი ოჯახური დღესასწაულია და სწორედ ოჯახთან ერთად უნდა გაატაროო, თუმცა აღნიშნულ მოსაზრებას ალბათ ისინი აჟღერებენ, ვისთვისაც შინ ყოფნა საკანში ჯდომაზე უარეს სასჯელად არ აქვთ ქცეული. მე კი, ამ მხრივ ნამდვილად არ გახლდით იღბლიანი ბორბალი. ჩემი სახლში ჩამოსვლა, მუდამ უდრიდა ხოლმე გაუთავებელ ლექციებს იმის შესახებ, რომ ოცდაექვსი წლის გოგოს უკვე საკუთარი ოჯახი უნდა მქონოდა, რომ ჩემს დას, ამ ასაკში უკვე ორი წლის ანდრო ჰყავდა და რომ უმამაკაცოდ გატარებული ყოველი დღე, უფრო მეტად მაახლოვებდა ჩამოწერილ ქალთა ასაკს.

რამდენჯერ გამიგონია დედაჩემისგან თავში ხელის წამორტყმითა და ტირილით ნათქვამი სიტყვები -"რა მოდელივით შვილი მილპება სახლში" და "რა მეშველება ეს თუ პატრონს ვერ ჩავაბარე". სწორედ ამან მაიძულა თავის დროზე სამუშაოდაც და საცხოვრებლადაც, ქუთაისიდან, თბილისში გადასვლა, თუმცა არც მაშინ მქონდა მსგავსი კომენტარების ნაკლებობა, როცა დღესასწაულებზე ჩამოვდიოდი ხოლმე ოჯახის მოსანახულებლად და მათთან რამდენიმე დღის გასატარებლად. მართლა ვერ ვხვდებოდი, რატომ ფიქრობდნენ, თითქოს აღარაფერი მეშველებოდა, თუკი ოცდაათ წლამდე ვერ მოვასწრებდი, როგორც დედაჩემი იტყოდა -"საბედოს პოვნას". საინფორმაციო გამოშვებისთვის თვალყურის დევნებასავით მოსაბეზრებელი იყო ეს ყველაფერი.

ჩემს წინ, კილიმანჯაროს თოვლიანი მთასავით დახვავებული ბოსტნეულის დაჭრას, როგორც იქნა ბოლომდე მოვრჩი და თეთრ ჯამში ჩაყრილს ერთიანად ამოვურიე, ხის ორი მოზრდილი კოვზით. მხოლოდ მაიონეზის მოსხმა დარჩენოდა თავზე, რათა მისი მომზადებისთვის საბოლოო წერტილი დამესვა, თუმცა როგორც ჩანდა, ამ უკანასკნელის მაცივრიდან გამოღება ჩემდაუნებურად დამვიწყებოდა.

-ლილია, მიდი რა მაცივრიდან მაიონეზი გამომიღე, ხელები დასვრილი მაქვს -მივმართე ჯერ კიდევ ჩემს პირდაპირ მჯდომ, ტელეფონში თავჩარგულ უფროს დას, ვისაც სრულებითაც არ აინტერესებსა რა ხდებოდა მის გარშემო, აღნიშნულ წამს

-აუ ძაან მაგრად მეზარება, შენ თვითონ აიღე რა -ზუსტად ისეთი პასუხი მივიღე ამ უკანასკნელისგან, როგორსაც მოველოდი. რა თქმა უნდა, ხელის განძრევასაც არ აპირებდა, როგორც ეს მუდამ ხდებოდა ხოლმე. თავადაც უკვე შეგუებული გახლდით იმ ფაქტს, რომ საახალწლოდ, ოჯახში მოსული ლილია, მუდან დეკორაციის ფუნქციას ასრულებდა და მხოლოდ გაწყობულ სუფრასთან თუ იქნევდა ყბებს მადიანად, სხვისი მომზადებული კერძების ხარჯზე.

-ხელები რომ არ მქონდეს დასვრილი, შენ ნამდვილად არ გთხოვდი. იქნებ, ცოტა ხნით მაინც ამოგეყო თავი ტელეფონიდან? ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, შენი შვილები თავზე იმხობენ მთელს სახლს -კვლავ ნაძვის ხის გარშემო მორბენალ ანდროსა და კატოს გავხედე, რომელთაც უკვე მოესწროთ რამდენიმე სათამაშოს ჩამოგდება და ამჯერად, წვიმებს იხვევდნენ მთელ ტანზე

ლილიამ მხოლოდ წამით შეავლო მზერა შვილებს, თან ღიმილი გადაეკრა შავგრემან სახეზე.

-რა გინდა, ბავშვები არიან და ცელქობენ, რატომ უნდა ვუსაყვედურო?

-ნაძვის ხეს რომ ამოაყირავებენ, საინტერესოა მაშინაც თუ გადაუსვამ თავზე ხელს? -ვკითხე, თან სამზარეულოში იმ წამს შემოსულ დედას გავხედე -ლიანა, შენ მაინც მომაწოდე მაიონეზი, მაცივრის მეორე თაროზე დევს

-გადავუსვამ აბა რას ვიზამ? -აშკარად გაიოცა ჩემმა დამ -სიცელქის გამო ხომ არ უნდა მოვკლა? გაიზრდებიან და ნელ-ნელა დასერიოზულდებიან, ამჟამად კი, ვერანაირ პრობლემას ვერ ვხედავ მათ ქცევაში და ძალიან გთხოვ, ახლა მაინც ნუ დაიწყებ შენებურად, რომ ასეთ ბავშვებს ჰიპერაქტიურები ეწოდებათ და აუცილებლად საჭიროებენ გადაუდებელ ფსიქოლოგიურ ჩარევას -დაამატა ბოლოს მობეზრებით და აღარც მე ამომიღია ხმა. მიუხედავად იმისა, რომ მართალი ვიყავი, საერთოდ არ მსურდა წუნკალი დეიდის როლის მორგება, ვისაც საკუთარი დისშვილები ეჯავრებოდა. პირიქით, ძალიანაც მიყვარდნენ ისინი და სწორედ ამიტომ მსურდა მათი აღზრდისთვის ვინმეს სერიოზულად მოეკიდა ხელი. ერთ დროს, ჰიპერაქტიურ ბავშვებზე საკონფერენციო თემა დავწერე, სკოლაში და სწორედ აქედან ვიცოდი მათზე ყველაფერი. ასეთი ბავშვების უმეტესობა ფერებს ოთხი-ხუთი წლის ასაკშიც კი ვერ ცნობდნენ, მუდამ სიმაღლეებისა და რაღაცის გაფუჭებისკენ ჰქონდათ მიდრეკილება, ვერ მეტყველებდნენ თავისი თანატოლების მსგავსად და საკმაოდ აგრესიულები ხდებოდნენ "არ შეიძლება"-ს გაგონების დროს. რაც შეეხება ჩვენს ანდროსა და კატოს, ისინი თითოეულ ამ კრიტერიუმს ასი პროცენტით აკმაყოფილებდნენ, თუმცა არავის სურდა იმის გაგება, რომ ყოველივე ზემოთ ჩამოთვლილი ის პრობლემები არ გახლდათ, რომელთა უგულებელყობაც და თავის ნებაზე მიშვებაც შეიძლებოდა.

-აჰა, აიღე შენი მაიონეზი და მორჩით კინკლაობას -მაცივრიდან იმ წამს გამოღებული ინგრედიენტი დამიდო მაგიდაზე დედამ. მერე კიდევ ერთხელ შეამოწმა ღუმელში შედებული თავისი სანაქებო ბისკვიტი და მაგიდასთან ჩვენს გვერდით ჩამოჯდა

-კამელია, დედიკო -მომმართა მან დამრიგებლური ტონით, თან წინსაფრის ბოლოთი ოფლით დაცვარული შუბლი შეიმშრალა -შენს დისშვილებზე წუწუნს და მათი სიცელქის კონტროლს, საკუთარი ოჯახის შექმნაზე რომ იზრუნო არ გირჩევნია?

მორჩა, დაიწყო! რატომღაც, გულის სიღმეში იმედი მქონდა, რომ წლევანდელი ახალი წელი მაინც ჩაივლიდა ჩემი დაოჯახების ამბების განხილვის გარეშე, თუმცა როგორც ჩანდა, ამ ნატვრას ახდენა არ ეწერა, ისევე, როგორც ჰელიუმის ბუშტებზე წაწერილ ჩემს საახალწლო სურვილებს, რომელთაც ახალი წლის ღამით ჰაერში იმ იმედით ვუშვებდი, რომ ირმებიან მარხილში მჯდომი სანტა დაიჭერდა და ყველაფერს უკლებლივ ამისრულებდა.
როგორც ჩანდა, ლეილა კვლავ ჩვეულ ფორმაში იყო და იმ უზარმაზარი ლექციის წასაკითხად ახურებდა ენას, უკვე ათასჯერ მაინც რომ მქონდა მოსმენილი.

-მეტი რა ვქვნა დედა, გაზეთის მარტოხელების რუბრიკაში უკვე მეათედ მაინც გამოვაქვეყნე განცხადება და ველოდები როდის გამომეხმაურება ვინმე

-მართლა გამოაქვეყნე? -ისე გაუხარდა, თითქოს მისთვის ჯეკპოტის მოგება მეცნობებინოს. არა, ლეილას შეცვლა არ იქნებოდა!

-კარგი რა დე, რა გაზეთი და რა რუბრიკა, ვერ ხედავ გეკაიფება? -სიცილით ამოყო ჩემმა დამ თავი მობილურიდან -ვითომ არ იცოდე ოჯახის შექმნაზე ფიქრი მისთვის ბოლო ადგილასაც რომ არაა სადარდებელთა სიაში

ლეილას ნუშისფერ თვალებში ანთებული იმედის ნაპერწკლები ერთმანეთის მიყოლებით ჩაქრა. ნუთუ მართლა იმდენად ცუდად იცნობდა საკუთარ შვილს, რომ სერიოზულად იფიქრა გაზეთებში დაიწყებდა განცხადებების წერას?

-დედი, საერთოდ არ ფიქრობ ამ თემაზე? -მომმართა მან აშკარად გაბრაზებული ტონით -რა გინდა? საბოლოოდ კატებთან და ძაღლებთან აპირებ დარჩენას? გინდა წნევამ დაგვარტყას მე და მამაშენს?

-კარგი რა დედა, დღესასწაულზე მაინც ნუ გაიფუჭებ განწყობას და მეც ნუ გამიფუჭებ. ერთხელ რომ ჩაიაროს ჩვენმა დიალოგმა მაგ თემის წამოჭრის გარეშე არ შეიძლება?

-ნუ გაუწყალე ქალო მაგ ბავშვს გული -მისაღებიდან მამაჩემი გამომესარჩლა, ნახევრად მობრუნებული თავით -თუ კაცი მოუნდება, ადგება და თვითონ გათხოვდება, მაჭანკლობა არაა საჭირო

-შენ სულ გამოგაშტერა მაგ სიბერემ და ტელევიზორის ყურება განაგრძო ჯობია

-შენს ხელში კიდე კარგად ვარ მე უბედური, ვერ მიყურებ?

-გაჩუმდი ერთი თუ კაცი ხარ -ხელი აუქნია ქმარს ლეილამ -დედიკო -ახლა მე მომიბრუნდა და ისეთი შეპარვით, თანაც ხმადაბლა დაიწყო, თითქოს რაღაც საშინელებისთვის წინასწარ მამზადებსო, თუმცა როგორც მერე აღმოჩნდა, იყო კიდეც საშინელება რისი მოსმენაც წინ მელოდა -ჩვენს მეზობლად რომ ნანი ცხოვრობს ხომ გახსოვს?
-მახსოვს, მერე? -მაშინვე გამახსენდა, ორი სახლის გამოტოვებით მცხოვრები სათვალიანი, მრგვალი სახის ქალბატონი, ვინც მუდამ ვიდეო-თვალის ფუნქციას ასრულებდა უბანში და სულ ზეპირად იცოდა, ვისი ოჯახის ქალიშვილი მოჰყავდათ სახლში მანქანით, უცნობ ბიჭებს და რომელი გოგო ბრუნდებოდა სახლში იმ დროს, როდესაც წესით „პატიოსანი გოგო შინ უნდა მჯდარიყო“.
-მერე ის, რომ წელს მაგის ძმისშვილია ჩამოსული, მოსკოვიდან, ექვსი თვით. თურმე ნანის უნდა ქართველი ცოლი მოაყვანინოს. იქაური თხა-თხა გოგოები აბა რა ოჯახში შემოსაშვებია? ჰოდა, ჩვენთან დავპატიჟე ამ საღამოს, იქნებ ერთმანეთი გაგეცნოთ, ჰა?

ლილიას ისტერიკული სიცილი აუტყდა, ამის გამგონეს. ალბათ იმიტომ, რომ საკმაოდ კარგად მიცნობდა და უკვე წინასწარვე იცოდა ამ ახალი ამბის მოსმენაზე ჩემი რეაქცია.

-დედა, თუ არ გინდა ფანჯრიდან გადავხტე, მითხარი, რომ ეს ხუმრობაა და სერიოზულად არ გითქვამს -წყალწაღებული ხავსს მოეჭიდაო, სწორედ ასე გახლდათ ჩემი საქმე. როგორც ჩანდა, ეს ახალი წელი, წინებთან შედარებით ბევრად უარესი იქნებოდა. მთელი საღამო დაუსრულებლად მომიწევდა დედაჩემის ცხრასართულიანი ქებისთვის მესმინა, ვინც დაუფარავად იტყოდა იმ სტუმარი ბიჭის წინაშე ყველა ჩემს ღირსებას, ჩამოთვლიდა იმ ჯილდოებსა და პრიზებს, რაც კი ოლიმპიადებში მიმეღო, სკოლის პერიოდში და არც იმას დააკლებდა მთელ ისტორიას, რომ უნივერსიტეტი წითელ დიპლომზე მქონდა დამთავრებული. ჯანდაბა, ეს რა დღეში ვიყავი!
-სულ არ მეხუმრება ახლა მე -ზომაზე მეტად მკაცრი ხმა ჰქონდა დედაჩემს აღნიშნულ მომენტში. გამომეტყველება კიდევ უფრო მკაცრი -არაფერი დაშავდება რომ იმ ბიჭთან ერთად მიუჯდე მაგიდას და ნორმალურად დაელაპარაკო. ახლა შენებურად ნუ აყრი კვინტლებს და ქაჯივით ნუ მოიქცევი იცოდე, თორემ არ ვიცი რას გიზამ!
-მე მეგონა დღეს მხოლოდ ოჯახის წევრები ვისხდებოდით ერთ მაგიდასთან -კიდევ ერთხელ შევეცადე ამაღამ ჩემი პოტენციური "საქმროს" ნახვას ავცდენოდი -უცხო ხალხის დაპატიჟება რა საჭირო იყო?
-თუ თვალებს გამოახელ და კარგად შეხედავ, აღარც შენთვის იქნება უცხო და აღარც ჩვენთვის! გადასარევი ბიჭია, თბილისში ორი ბინა აქვს და ორიც სასახლისხელა აგარაკი უდგას, ერთი რაჭაში და მეორე კიდევ, სვანეთში. სამსახურიც გადასარევი იშოვა და მთელი ცხოვრება აწყობილი აქვს -დაუღალავად აგრძელებდა დედაჩემი სასურველი სასიძოს მთელი ღირსებების ჩამოთვლას, რათა მისით როგორმე მაინც დავეინტერესებინე, თუმცა ყოველი ნათქვამი სიტყვა, ყურში დაახლოებით ასე ჩამესმოდა : -ბლა, ბლა, ბლა, ბლა, ბლა, ბლა, ბლა, ბლა და კიდევ ერთხელ ბლა!
გარიგება არა იხვი პეკინურად! საერთოდ რომელი საუკუნე იყო? როგორ უნდა ვმჯდარიყავი ერთ მაგიდასთან ისეთ ადამიანთან, ვისაც ჩემს შესაძლო მეორე ნახევრად განიხილავდა მთელი იქ შეკრებილი საზოგადოება? არა, ეს ყველანაირ ზღვარს სცდებოდა. თბილისიდან იმის გამო არ ჩამოვსულვარ და მეგობრებთან ერთად ახალი წლის შეხვედრაზე უარი იმის გამო არ მითქვამს, რომ მსგავსი უაზრობა ამეტანა და სამუზეუმო ექსპონატივით შებოჭილი ვმჯდარიყავი საკუთარ სახლში, ვიღაც მოსკოვიდან ჩამოსულ ბიჭთან ერთად.
ნეტავ მან თუ იცოდა იმის მიზეზი, რის გამოც დედაჩემი თავისთან ეპატიჟებოდა? დიდი ალბათობით არა, რადგან ვერ წარმომედგინა რომელიმე ჩემი ასაკის ბიჭი, ისეთ სისულელეს დათანხმებოდა, რასაც ლეილა მიმზადებდა დღევანდელ საღამოს.
თუ მართლაც არაფერი იცოდა და ყოველივე ამას უბრალო, მეგობრულ მიპატიჟებად თვლიდა, საქმე გაცილებით უარესად იყო. სირცხვილისგან სად უნდა წამეღო თვალები, როცა ის ბიჭი იმის ნამდვილ მიზეზს მიხვდებოდა, თუ რატომ იჯდა მაგიდასთან ჩვენთან ერთად. დიდი ალბათობით ჩათვლიდა, რომ გათხოვებაზე დახამებული მორიგი მდედრობითი სქესის წარმომადგენელი ვიყავი, ვის გასაღებასაც მშობლები მთელი ძალისხმევით ცდილობდნენ. ამაზე უფრო საშინელი რაღა უნდა ყოფილიყო?
არა, ყოველივე ზემოთ ხსენებულს ნამდვილად ვერ დავუშვებდი. ყველაზე ნაკლებად იმის სურვილი მქონდა, ახალ წელს ასე უაზროდ შევხვედროდი, ამიტომ, გონებაში ამოტივტივებულ პირველივე გიჟურ გეგმას დავეთანხმე და საკუთარი საქციელი მხოლოდ იმით გავამართლე, რომ შექმნილ სიტუაციაში სხვა გამოსავალი უბრალოდ აღარ მქონდა.
ვენეგრეტის კეთებას საბოლოოდ მოვრჩი და ფეხზეც წამოვდექი. ლეილამ ეჭვიანი მზერა გამომაყოლა, თუმცა წამებში ავხსენი ჩემი უეცარი წამოდგომის მიზეზი :
-სააბაზანოში შევალ, იმ ბიჭზე საუბარი მერე გავაგრძელოთ, კარგი დედა?
ლილია კვლავ ტელეფონში ჩამძვრალიყო, თუმცა ჩვენს საუბარს ცალი ყურით მაინც უსმენდა და სეირის მაყურებელივით იღიმოდა თავისთვის.
-ჰო, რა თქმა უნდა, გავაგრძელებთ -მომიგო დარწმუნებით -შენ თუ გგონია თავს დააღწევ ამ ყველაფერს ძალიან ცდები. დედაშენი ვარ და შენთვის კარგი რომ მინდა უნდა ხვდებოდე ამხელა გოგო
არაფერი ვთქვი. მართალია უთქმელი სიტყვები ყელში თევზის ფხასავით მქონდა გაჩხერილი, თუმცა ახლა სიტუაციის გამწვავება ნამდვილად არ მსურდა, თანაც ჩემი გეგმის განსახორციელებლად სწორედ ასე ჯობდა, ამიტომ თავი უხმოდ დავუქნიე და პირდაპირ სააბაზანოსკენ გავწიე, ჩქარი ნაბიჯებით.
ხსნა სწორედ იქედან მეგულებოდა. ჩვენი სააბაზანო, მიუხედავად იმისა, რომ არც ისე დიდი იყო, კედლის მარცხენა მხარეს საკმაოდ დიდი, მეტალო პლასტმასის ფანჯარა ჰქონდა დატანებული. სწორედ ამასში მდგომარეობდა ჩემი გრანდიოზული გეგმაც -მე, სწორედ ამ ფანჯრიდან უნდა გავპარულიყავი, რათა მოსალოდნელი საშინელი საღამოსგან როგორმე თავი ამერიდებინა. მართალია, ეს ვერ გახლდათ მთლად ჭკვიანური საქციელი და არც ოცდაექვსი წლის გოგოსთვის შესაფერისი ჩანდა მაინცდამაინც, თუმცა აღნიშნულ მომენტში სხვა გამოსავალი ან არ მქონდა, ან უბრალოდ დაფიქრება მეზარებოდა იმაზე, თუ როგორ გადამეჭრა არსებული პრობლემა უფრო ჭკვიანური გზით.
მიუხედავად ყველაფრისა, არ მსურდა სახლში ჩემს გამო ენერვიულათ. არც ის მინდოდა, ახალი წელი ჩაშხამებულიყო მათთვის, უმცროსი შვილის მოულოდნელი და უკვალო გავუჩინარების გამო, ამიტომ, გადაწყვიტე ჩემი და მაინც გამეფრთხილებინა, ვინც დარწმუნებული ვიყავი ცოტათი გაბრაზდებოდა, მაგრამ წინააღმდეგობას მაინც არ გამიწევდა, რადგან ყველაზე უკეთ მიცნობდა და კარგად უწყოდა, რომ საბოლოოდ ჩემსას მაინც გავიტანდი.
ამ სპონტანურად მოფიქრებული გეგმის სისრულეში მოყვანამდე, ჯიბიდან ტელეფონი ამოვიღე და ლილიას, ვინც ჯერ კიდევ ფეისბუქის ონლაინზე ციმციმებდა, შეტყობინება გავუგზავნე, შემდეგი ტექსტით :
"ამ საღამოს გადატანას ნამდვილად ვერ შევძლებ. აქედან უნდა მოვტყდე და იმედია ამის გამო ოჯახიდან გარიყულად არ გამომაცხადებს უხუცესთა საბჭოს უფროსი ლეილა. ამაზე შენ იზრუნე, კარგი?"
პასუხის მოლოდინში ფანჯარა გავაღე. მინდოდა დავრწმუნებულიყავი, რომ მასში ნამდვილად გავეტეოდი. საბედნიეროდ, ჩემი წონა აღნიშნულის საშუალებას თავისუფლად მაძლევდა.
ამასობაში, ლილიასგანაც მივიღე პასუხი :
"იცი რას ეძახიან იმას, რასაც ახლა შენ აკეთებ?" -გაბრაზებული სმაილიც ახლდა შეტყობინებას. გამეღიმა. როგორც ვივარაუდე სწორედ ისე მოხდა. გაბრაზდა, თუმცა წინააღმდეგობის გაწევა ნამდვილად არ უცდია.
ღრმად ამივისუნთქე და საპასუხო ტექსტიც საკმაოდ სწრაფად ავკრიბე:
"უსირცხცილობას, უნამუსობას, ფსკერზე დაშვებას, მაგრამ მ'კიდია. ახლა თუ აქედან არ წავედი, მთელი საღამო საგამოფენო თოჯინასავით ვიგრძნობ თავს, ვისაც სარფიანად უპირებენ გაყიდვას"
"შენი საქმისა შენ იცი, წარმატებები. თუ ახალ წელს ოჯახისგან შორს გირჩევნია ყოფნა, მაშინ ჯანდაბამდე გზაც გქონია!"
"მიყვარხარ, ლილია"
"მე არა!"
შემდეგ ცოტა ხნიანი პაუზა გააკეთა, კვლავ დაიწყო ტექსტის აკრება და სულ მალე, მეორე შეტყობინების მოსვლაც მამცნო მესენჯერმა :
"იცოდე თავს გაუფრთხილდი. შენს ადგილას, დიდი ალბათობით მეც თავქუდმოგლეჯილი გავიქცეოდი. სწორედ ამიტომ არ გიძღვნი ათას სალანძღავ სიტყვას."

8 8 8 8
გარეთ ისე აუტანლად ციოდა, როგორც ციმბირში, თუმცა უკან დაბრუნებას ნამდვილად არ ვაპირებდი. ერთადერთი, რაზეც საკუთარ თავს ვუბრაზდებოდი, მხოლოდ ის იყო, რომ ცოტა უფრო სქლად არ ჩავიცვი, ან ხელთათმანები არ გავიკეთე თითებზე.
ქუთაისის საახალწლოდ მორთული ქუჩები მართლაც რომ საოცრად გამოიყურებოდა. ხეებზე შემოხვეული ნათურები სხვადასხვა ფერად ბრჭვიალებდნენ და ახალი წლის განწყობაც უხვად შემოჰქონდათ. საიდანღაც გიტარის სიმების ხმაც ისმოდა, თუმცა ზუსტად ვერ ვარჩევდი რომელი მხრიდან.
ტროტუარს ჯიბეებში ხელებჩაწყობილი დავუყევი. ტანზე მეგობრის ნაჩუქარი მოცვისფერი, ირმებიანი მაისური და გრძელი მანტო მეცვა, ჯინსებთან და მაღალყელიან ჩექმასთან ერთად, ხოლო გაშლილ თმაზე, თოვლისფერი ქუდი მეხურა, თოვლის ბაბუის ნახატით. ერთი შეხედვით, შეუფერებელი, ოდნავ ბავშვური ჩაცმულობა იყო ოცდაშვიდი წლის გოგოსთვის, თუმცა ჩაცმულობა ჩემთვის მუდამ ის თემა იყო, არანაირ ჩარჩოებში რომ არ ჯდებოდა და არც ასაკს ექვემდებარებოდა. დარწმუნებული ვიყავი, სამოცი წლის ასაკშიც კი თავისუფლად შევძლებდი მიკი-მაუსის ქუდის დაფარებას და თუკი ამის გამო ვინმე ჩემს დაცინვას შეეცდებოდა, ხელჯოხსაც კი გადავატეხავდი თავზე, დიდი სიყვარულით.
ქუჩა ბოლომდე ჩავამთავრე და პირველ საჯარო სკოლასთან მისულმა, მარჯვენა მხარეს გადავუხვიე. მრგვალ, ოდნავ შემაღლებულ ადგილას, ლამაზად მორთული, აციმციმებული ნაძვის ხე მოჩანდა. გიტარის სიმების ხმაც უფრო ძლიერად ისმოდა ქალაქის ამ მონაკვეთში. აშკარა იყო ვიღაც უკრავდა, თუმცა ვინ, ამას ჯერაც ვერ ვხედავდი, რადგან, სავარაუდოდ ნაძვის მეორე მხარეს იჯდა და აბრჭყვიალებული ტოტები ფარავდა მის სხეულს.
გამეღიმა. Let It Snow ყველაზე მეტად მიყვარდა საახალწლო სიმღერებს შორის. მისი მოსმენისას, მუდამ სანტას ირმებიანი მარხილი, ნესკაფეს ყავა და ფინჯნიდან ამოვარდნილი ცხელი, სუნელოვანი ორთქლი მახსენდებოდა ხოლმე, ზუსტად ისე, როგორც ჩემს საყვარელ საახალწლო რეკლამაში იყო.
ხმის მიმართულებით ნელა წავედი. აშკარად დამაინტერესა ჩემს გარდა კიდევ ვინ არ ხვდებოდა ახალი წლის დღესასწაულს ოჯახურ გარემოცვაში და ყოველივე ამას ქუჩაში ხეტიალს ამჯობინებდა. თითოეული ნაბიჯის გადადგმასთან ერთად, სიმების ჟღერადობა უფრო მკაფიოდ ხვდებოდა ჩემს სმენით რეცეპტორებს. ინსტრუმენტის ჟღერადობას ადამიანის ხმაც ერთვოდა, უფრო კონკრეტულად კი, მამაკაცის, ვინც სიმღერის სიტყვებს მომხიბვლელი ბარიტონით ჰყვებოდა, ისე, თითქოს ქვეყნად მხოლოდ ის ყოფილიყო და სხვა არავინ.
ნაძვის ხეს უკვე ოთხიოდე ნაბიჯი მაშორებდა. იმ ქუჩაზე მხოლოდ მე და უცნობი მუსიკოსი ვიყავით, ამიტომ, ცოტათი შემეშინდა კიდეც მას ასე აშკარად დავნახებოდი, თუმცა შემდეგ, ეს შიში როგორღაც გადავლახე და დარჩენილი ნაბიჯებიც ერთმანეთის მიყოლებით გადავდგი.
გამეცინა იმ სურათის დანახვისას, რაც იქ დამხვდა. იდუმალი მუსიკოსი, მართლაც მამრობითი სქესისა იყო, თუმცა მიზეზი, რამაც გამაცინა, ეს არ ყოფილა. ნაძვის ხის ქვეშ, გიტარით ხელში მჯდომ ბიჭს, ზუსტად ჩემნაირი საახალწლო, მოცვისფერი მაისური ეცვა, იმ განსხვავებით, რომ მას, ირმების ნაცვლად ფიფქები ეხატა, ზედა და ქვედა ნაწილში.
ხელის შეშლა არც მიფიქრია. დაკვრა რომ არ შემეწყვეტინებინა, მეც მის შორიახლოს, დაახლოებით ათ სანტიმეტრში ჩამოვჯექი და ზუსტად ასე განვაგრძე ჩემთვის ერთ-ერთი საყვარელი სიმღერის მისეული ინტერპრეტაციის მოსმენა. უნდა ითქვას, რომ სიმღერაც ისეთივე სასიამოვნოდ გამოსდიოდა, როგორც დაკვრა. მისი გრძელი, ლამაზი თითები, საოცრად ჰარმონიულად ეხებოდა გიტარის სიმებს. იმდენადაც კი, რომ ამ პროცესის ყურების მომენტშიც კი მივლიდა უჩვეულო ჟტუანტელი, მთელს სხეულში.
თავადაც შემამჩნია. ზუსტად ვიცოდი შემამჩნია, თუმცა მაინც არ გაჩერებულა და არც ჩემი თვალიერება დაუწყია. ისე აგრძელებდა სიმებთან ურთიერთობას, თითქოს არც კი ვარსებობდი და ამან უფრო მეტად დამარწმუნა ჩემი გადაწყვეტილების სისწორეში, რომ მისი არ უნდა შემშინებოდა.
საკმაოდ უწყინარი ჩანდა. შოკოლადისფერ თვალებში არეკლილი შუქები, ბევრად უფრო ლამაზს ხდიდა მისი სახის ამ კონკრეტულ ნაწილს. არ ვიცოდი ვინ იყო, ქუჩის მუსიკოსი თუ უბრალოდ გზააბნეული ადამიანი, თუმცა მის გვერდით ჯდომა და ამ მელოდიის მოსმენა მაინც უზომო სიამოვნებას გვრიდა მთელს ჩემს შინაგან სამყაროს.
სიმღერა უკვე შუა ნაწილზე იყო მისული. უცნობ მუსიკოსს კვლავ ერთი ამოჩემებული წერტილისთვის ჰქონდა თვალი გაშტერებული და თავის რეპერტუარს მონდომებით აგრძელებდა. მხოლოდ ერთი პატარა წვრილმანით ვაცნობიერებდი, რომ ჩემს იქ ყოფნას ძალიან კარგად ამჩნევდა -ტუჩის კუთხეში სულ ოდნავი ღიმილი ჰქონდა შეპარული და ამით მახვედრებდა ყველაფერს, რასაც მზერით არ გამოხატავდა.
ვუსმენდი . . .
უხმოდ, სულგანაბული ვუსმენდი და თავადაც ვერ ვიშორებდი სახეზე დამჩნეულ ღიმილს. წარმოდგენაც არ მქონდა რა უნდა მეთქვა, როდესაც სიმღერას დაასრულებდა, თუმცა აშკარა იყო, ორივენი ზუსტად ამ მომენტს ველოდით, რათა ერთმანეთთან გასაუბრება შეგვძლებოდა.
უნდა მეღიარებინა, საოცრად ლამაზი ხმა ჰქონდა. ისეთი, ადამიანს მთელი დღე რომ არ მობეზრდებოდა მოსმენა. მეც შემეძლო მისი სამუდამო მსმენელი ვყოფილიყავი, თუმცა როდესაც თავის რეპერტუარს ბოლოს და ბოლოს მორჩა, მასთან ერთად მეც მომიწია, წარმოსახვითიდან რეალურ სამყაროში გამობარგება.
ცოტა ხნის წინ მელოდიურად ჟღერადი გიტარის სიმები მდუმარების ოკეანეში ჩაიძირა. Let It Snow-ს სიტყვებიც თითქოს ნიავმა გაიტაცა უსასრულობაში. ირგვლივ ყველაფერი სიჩუმემ მოიცვა. დარჩა მხოლოდ ჩემი და მისი სუნთქვა, რომელიც რძისფერი ორთქლივით ერეოდა გამჭვირვალე ჰაერს და მასში ცოტა ხნით თავის კვალს ტოვებდა.
უცნობი მუსიკოსი გიტარას მკლავებით დაეყრდნო და გვერდულად გამომხედა. ამჯერად, შოკოლადისფერ თვალებშიც ჩასდგომოდა ის ღიმილი, ცოტა ხნის წინ მხოლოდ მის ტუჩებს რომ აჩნდა და ისე მაკვირდებოდა, თითქოს მთელი ცხოვრებაა მიცნობსო. დრო იყო ხმა ამომეღო. ბოლოს და ბოლოს, აქ მე ვიყავი დაუპატიჟებელი სტუმარი და არა, ის.
-ქუჩის მუსიკოსი თუ ხარ, ქუდის წინ დადება დაგავიწყდა -როგორც მჩვეოდა, ის ვუთხარი, რაც ენაზე პირველად მომადგა და ისიც გავაცნობიერე, რამხელა სისულელე წამოვროშე, თუმცა დროის უკან დაბრუნება ახლაც ისევე არ შეიძლებოდა, როგორც ზოგადად. უცნობს გაეცინა. იმდენად თეთრი, ერთმანეთზე ლამაზად მიწყობილი კბილები ჰქონდა, ქოლგეითის რეკლამაში გადასაღებადაც კი გამოდგებოდა.
-თუ ფულის მოცემა გინდა, როგორმე ჯიბეშიც ჩავატევ -მომიგო მშვიდად. მერე თავიც გადააქნია, უარყოფის ნიშნად და დაამატა:- არ ვარ ქუჩის მუსიკოსი, უბრალოდ მსმენელებს ყველაზე ნაკლებად ველოდი. მეგონა ყველა სახლში იყო და სადღესასწაულო მაგიდას დასტრიალებდა, რათა სუფრასთან დაჯდომის წინ, სხვებისგან შეუმჩნევლად მოეპარა ცოტაოდენი გოზინაყი
-გამონაკლისების წინააღმდეგი ხარ?
-სულაც არა, უბრალოდ კითხვა მიჩნდება, რატომ ხარ გამონაკლისების სიაში, თანაც ქუჩაში სრულიად მარტო
გამომცდელად მიყურებდნენ მისი შოკოლადისფერი თვალები იმ წამს. გიტარას კვლავაც მკლავებით იყო დაყრდნობილი, თან მასზე თითებს ათამაშებდა, მოუსვენრად. ნეტავ, თავად რას აკეთებდა აქ მარტო? გადავწყვიტე, კითხვა შემებრუნებინა, რადგან ნამდვილად არ მსურდა საუბრის დაწყებიდან ორი წუთის მერე მიმეხალა, სახლიდან დედაჩემზე გაბრაზებული ვარ წამოსული, რადგან კვლავ ოჯახის შექმნაზე ლაპარაკით გამაბრუა-მეთქი.
-ეგ კითხვა მეც დამებადა და მოდი, პირველმა შენ მიპასუხე -მისაზე არანაკლებ გამომცდელი იყო ჩემი მზერა იმ წამს. თავადაც მიკვირდა. სრულიად უცნობ ადამიანს ისე ვესაუბრებოდი, როგორც ძველ, კარგ მეგობარს, თუმცა ამის გამო იოტისოდენა დისკომფორტიც არ მიჩნდებოდა. ალბათ, ახალი წლის მაგიურობა მოქმედებდა ჩემზე
-ამ წელს ასე გამოვიდა -მარჯვენა ლოყაზე ფოსო დაემჩნა როცა ეს თქვა -მშობლები გერმანიაში ცხოვრობენ, მეგობრებს სხვა გეგმები ჰქონდათ, მე კი გადავწყვიტე იმ ქუჩის მუსიკოსის მოვალეობა შემეთავსებინა, ვისაც არავინ უსმენს, ნაძვის ხის სათამაშოების გარდა
-ცდები, მათ გარდა კიდევ გყავს ერთი მსმენელი -მაშინვე გავაპროტესტე სიცილით
-იქნებ მაგ მსმენელმა ისიც მითხრას როგორ უნდა მივმართო?
-კამელია დაუძახე -პასუხის გაცემისას, ხელიც გავუწოდე, ჩამოსართმევად
-მე კი, კლაიდი ვარ -თავისი მარჯვენაც შემოაგება ჩემს გამოწვდილ ხელს, თან ოდნავ მომიჭირა
-კლაიდი?
-ჰო, რა იყო?
-არაფერი, უბრალოდ ახლა გული მწყდება ბონი რომ არ მქვია
-რატომ ბანკის გაძარცვა გქონდა გეგმაში? -მერე დაფიქრდა და მეორე კითხვაც დასვა -თუ უბრალოდ სახელებით გინდა ერთმანეთს მოვუხდეთ?
გამეღიმა. მისი მუქი ფერის თვალებიდან, უზღვავი სითბო და პოზიტივი იღვრებოდა. სასიამოვნო იყო ამ ადამიანთან უბრალოდ დიალოგიც კი. აშკარად ხასიათზე მოვედი მომაბეზრებელი ოჯახური კონფლიქტის შემდეგ.
-ერთიც და მეორეც -დუმილი რომ საკმაოდ დიდხანს გაიწელა, მხოლოდ მაშინ გავეცი პასუხი მის მიერ დასმულ შეკითხვას
-და რატომ მაინცდამაინც კამელია?
-ამის ახსნა მარტივად შეიძლება, დედაჩემს ყვავილები უყვარს ძალიან -ამჯერად მაშინვე გავეპასუხე -უფროს დას ლილია დაარქვა, მე კი, კამელია მხვდა წილად
-თუ ასეა, თქვენ სადმე ამბროზიაც გეყოლებათ გადამალული
-სამწუხაროდ იმედები უნდა გაგიცრუო, ამბროზია ჯერ ჩაფიქრებულიც არ არის -ავყევი ხუმრობაში.
ამჯერად, ორივეს ერთდროულად გაგვეცინა. საუბრის მსვლელობისას, თითქოს მეც გავხურებულიყავი და აღარც ჩემს სხეულს სციოდა იმდენად. ალბათ, ყურადღების სხვა რამეზე გადატანის გამო ხდებოდა ეს ყველაფერი.
-ეგ მაისური სანტა-კლაუსმა გესროლა საახალწლო მარხილიდან? -საჩვენებელი თითით ჩემს ირმებიან ზედატანზე მანიშნა, როგორც კი სიცილს მოვრჩით.
-რა გინდა, რას უწუნებ? -თავისდაუნებურად ამეზიდა ცალი წარბი, მიუხედავად იმისა, რომ ერთადერთი არ იყო, ვინც ამ მაისურის გამო მეხუმრებოდა.
კლაიდმა გიტარა გვერდზე გადადო. როგორც ჩანდა, მისი დღევანდელი რეპერტუარი საბოლოოდ დასრულებულიყო.
-დაწუნებით არაფერს. პირიქით, ბავშვურად გამოიყურები და გიხდება
-სხვა რამის დაკვრას აღარ აპირებ? -მარტოსულად გადადებულ გიტარაზე ვანიშნე თვალებით. უზომოდ მსიამოვნებდა ის ფაქტი, რომ იმ წამს, იქ ჩვენს გარდა არავინ ჩანდა და სავარაუდოდ, არც გამოჩნდებოდა
-არა -უარის ნიშნად გადააქნია თავი -დღევანდელი კონცერტი უკვე დასრულდა და ვეღარც სიტყვა "ბის" გაჭრის ამ შემთხვევაში
-საწყენია. არადა სხვა საახალწლო სიმღერებსაც დიდი სიამოვნებით მოვისმენდი, ბატონო კლაიდ
-ბატონი კლაიდის სხვა დროსაც მოსმენა თუ მოგინდებათ, შეგიძლიათ ამის შესახებ აცნობოთ და პირობას დებს, რომ შესაბამის ზომებს მიიღებს
-მაინც რა ზომები აქვს მხედველობაში? -აშკარად დავინტერესდი მისი ჩანაფიქრით. არ ვიცოდი კონკრეტულად რას გულისხმობდა, თუმცა ამ ადამიანის სიმღერის მეორედ მოსმენის პერსპექტივა ზედმეტადაც კი მხიბლავდა
-იმას, რომ შეგვიძლია ეს ჩვენი ბოლო საუბარი არ იყოს
-კარგი, რა -მაშინვე შევჭმუხნე წარბები, უკმაყოფილოდ, როგორც კი ამ სიტყვების ქვეტექსტი გავიაზრე. იმედებიც საშინლად გამიცრუა მისმა სიტყვებმა -გეგონა აქ შენს გასაცნობად და თავის მოსაწონებლად მოვედი?
-მართალი გითხრა, არც მიფიქრია -ისე გულწრფელად აიჩეჩა მხრები, ვერავის გაუჩნდებოდა ეჭვები მისი სიტყვების მიმართ -უბრალოდ თავად გწყდებოდა გული, მეორედ რომ ვეღარ მომისმენდი და ვცადე ალტერნატიული ვარიანტი მომეძებნა
-სასიამოვნოა შენი ალტერნატივა, მაგრამ ამას რაღაც გაგრძელება მოჰყვება, მე კი არანაირი ახალი ურთიერთობისთვის არა ვარ მზად, ამ ეტაპზე
-რომ იცოდე, თავადაც მაგ აზრზე ვარ -მითხრა სიცილით -ფლირტის გაბმა არც მიცდია, თუმცა ზოგჯერ ადამიანთან მცირედი საუბარიც გახვედრებს, რომ არ გინდა ეს თქვენი ბოლო შეხვედრა იყოს. ეს ხომ იმაზე არ მიანიშნებს, რომ მომავალში აუცილებლად რაღაც უნდა მოხდეს ჩვენს შორის?
-ჰოო? -დაეჭვებით შევხედე მის შოკოლადისფერ ირისებს. ამჯერადაც სრული გულწრფელობა ირეკლებოდა მათში. ცხოვრებაში პირველად ვხედავდი ასეთ სუფთა, ყველანაირი სიბინძურისგან თავისუფალ თვალებს და წარმოსახვითი ჩაქუჩით ვამსხვრევდი ჩემს გონებაში მკაცრად ჩაბეჭდილ იმ მოსაზრებას, რომ ერთი დღის გაცნობილ ადამიანზე დასკვნის გაკეთება სრული სიბრიყვის გამოვლინება იყო და მეტი არაფერი
-დამიჯერე, ასეა -წამოდგა და თავის გიტარასაც დასწვდა ამის თქმისას -თან, როგორც ვამჩნევ, უცნობი მიზეზის გამო ახალ წელს მარტო ხარ დარჩენილი. არც მე მყავს კომპანიონი, ამიტომ თუ დღევანდელის მსგავსად, არც ხვალინდელ დღეს გაქვს რაიმე გეგმები, ღამის ცხრა საათისთვის ჩემთან გეპატიჟები. ვიცი, გიჟურად ჟღერს, თუმცა თითოეული მომენტი სასიამოვნოდ დასამახსოვრებელი იქნება, თუკი დამთანხმდები. მერე თავად შეგეძლება განსაჯო მოგინდება ამ ურთიერთობის გაგრძელება, თუ არა
-სწორად გავიგე? -თვალები ლამის ორი ზომით დიდი გამხდომოდა მისი შემოთავაზების მოსმენისას -ამ წამს, შენთან დამპატიჟე, ღამის ცხრა საათზე და მართლა ფიქრობ, რომ მოვალ?
-ვიცოდი, რომ შეგეშინდებოდა -ღიმილით ჩაიმუხლა ჩემს წინ ამის თქმისას, თან ჩემი თითები თავის ხელებში მოიქცია და ქვემოდან ამომხედა -თვალებში მიყურე, კამელია
-გიყურებ, მერე?
-მიყურე და ისე ამოიკითხე იმ შეკითხვის პასუხი, რომელსაც ახლა დაგისვამ
-კარგი, დამისვი, გისმენ -ღიმილს ვერ ვიკავებდი ჩემს წინ ჩამუხლული კლაიდის შემხედვარე. თუ არ ვცდებოდი, ოდნავ მასაც ეღიმებოდა
-შენი აზრით, ქალისთვის რამის დაშავება შემიძლია? -მკითხა გამომცდელად, თანაც საკმაოდ სერიოზული ტონით -ფიქრობ, რომ მისი სურვილების წინააღმდეგ წავალ და სიტუაციით ბოროტად ვისარგებლებ?
გამომეტყველებაზე დავაკვირდი. ვუყურებდი ისე, თითქოს მთელი მისი შინაგანი სამყაროს შეცნობა ათი წამის ინტერვალში უნდა მომესწრო, თანაც აუცილებლად. სრული სიგიჟე იყო ეს ყველაფერი. იქნებ, მესიზმრებოდა კიდეც?
-ზედმეტად გიჟურ რამეს მთავაზობ -ხმამაღლა გავახმოვანე საკუთარი ფიქრები -ასეთ რამეზე, არც ერთი ნორმალური ადამიანი არ დაგთანხმდებოდა, რამდენად სუფთაც არ უნდა იყოს შენი მზერა
კლაიდი ჩემი სიტყვების თანავე წამოდგა ფეხზე და ის სასიამოვნო სითბოც წაიღო, რომელსაც მისი თითების შეხება მგვრიდა, რამდენიმე წამის წინ.
-მესმის შენი -მითხრა ხმადაბლა -უბრალოდ ორ ვარიანტს გთავაზობ, ან რისკზე წადი და შენი კომფორტის ზონას გასცდი, ან მასში დარჩი და ეს ახალი წელიც ცხელი შოკოლადის სმასა და "მარტო სახლში"-ს ყურებაში გაატარე. არჩევანი შენზეა
"ჯანდაბა, რა საოცარი ნიჭი აქვს, ადამიანი საკუთარ მხარეზე გადაიბიროს. არა, მაინც არ უნდა გატყდე კამელია!" -შევუძახე, კინაღამ დამარცხებულთა მორევში გადავარდნილ ჩემს თავს და დამაჯერებელი მზერაც მოვიპატიჟე სტუმრად
-სიმართლე გითხრა, მეორე ვარიანტი მთლად კარგად არ ჟღერს, მაგრამ არც პირველის მიღებაზე ვფიქრობ სერიოზულად
-ასეც ვიცოდი
-ანუ თავიდანვე უარისთვის იყავი მზად, მაგრამ მაინც შემომთავაზე?
-ბედი ვცადე -თქვა, თან ჯიბიდან მარკერი ამოიღო და ჩემს ხელის გულსაც დასწვდა, გაურკვეველი მიზეზის გამო -მაგრამ, თუკი საოცრება მოხდება, ტვინი შემოგიბრუნდება და გადაწყვეტილებას შეიცვლი, ჩემი მეილის მისამართი გეწერება ხელზე. შეგიძლია მომწერო და დაუვიწყარი ახალი წელი აჩუქო საკუთარ თავს
-ზედმეტად ამაყი ხარ
კლაიდს გაეცინა და თავისი მეილის წერასაც მორჩა იმ წამს, მხოლოდ სახელის პირველი ასოსა და რამდენიმე რიცხვისგან რომ შედგებოდა.
-ამის თქმის სერიოზული საფუძველი მაქვს -მომიგო მშვიდად -თუკი დამთანხმდები, ხვალინდელი დღის ბოლოს მაგას შენივე პირით აღიარებ
-და თუკი არ დაგთანხმდები?
-მაშინ, ჩემი Let It Snow და ეს დიალოგი გაიხსენე ხოლმე, როცა ამ ადგილს კიდევ ერთხელ ჩაუვლი
-უკვე წასვლას აპირებ? -ვკითხე, რადგან ზუსტად იმ წამს, თავისი გიტარა გადაიკიდა მხარზე, თან თეთრი დუტის ქურთუკის ელვაც შეიკრა
-ჰო, მივდივარ . . . გირჩევნია შენც შეაფარო სადმე თავი. მალე ფეიერვერკებისა და თოფების სროლა დაიწყება მთელს ქალაქში, შემთხვევით რამე არ მოგხვდეს, სახიფათოა
-ბედნიერი ახალი წელი, კლაიდ
-ბედნიერი ახალი წელი, კამელია -თვალი ჩამიკრა ამის თქმისას, მერე კვლავ მოტრიალდა და დაამატა -რამის წაღებას ვაპირებდი სამახსოვროდ, თუკი ერთმანეთს ვეღარასდროს ვნახავდით, მაგრამ თმის კულულის გარდა ვერაფერი მოვიფიქრე, ეს კი წინა საუკუნეების გადმონაშთია და არც მაკრატელი მაქვს სადმე
მეტი აღარაფერი უთქვამს. სანამ პასუხის გაცემას მოვასწრებდი, ბოლოჯერ გამიღიმა, შენელებული კადრივით გატრიალდა და დინჯი ნაბიჯებით გაუყვა ქვით მოკირწყლულ ბილიკს, თეთრი ხიდისკენ, რომლის ქვეშაც დუნედ მიედინებოდა ზამთრის სეზონისთვის შესაფერისი, კამკამა რიონი.
ქუჩაში კვლავ მარტო დავრჩი. ხელის გულზე დაშტერებულმა, სადაც კლაიდის მეილი მეწერა, ისიც კი ვიფიქრე კვლავ სახლში დავბრუნებულიყავი, ჩემებთან, თუმცა იმ უსიამოვნო დიალოგის გახსენების შემდეგ ეს აზრი მალევე მოვიშორე, სასტუმროში წასვლა უფრო გონივრულ ვარიანტად მივიჩნიე და ვინაიდან ფულიც და საბუთებიც თან მქონდა, პირდაპირ უახლოესი სასტუმროსკენ გავუყევი გზას, ზანტი ნაბიჯებით.




8 8 8 8
დილით გაღვიძებულს რომ ბოლომდე გადაწეული ფარდებიდან დანახული შენობები, თეთრად გადაპენტილი დამიხვდა, ჩემს შიგნით, უზარმაზარი კოცონივით ანთებულ სიხარულს საზომიც არ ჰქონდა.
რძისფერი ციდან კვლავაც ლამაზად მოფარფატებდნენ მსხვილი, ჰაერში მოტრიალე ფანტელები. ირგვლივ ყველაფერი იმდენად ლამაზად გამოიყურებოდა, ჩემი მარტოობაც გადამავიწყდა და ის ნეგატიური შეგრძნებებიც აიბარგა გონებიდან, რაც ამ მარტოობას ახლდა თან.
მახსოვს, ბავშვობის ასაკში, თოვლი, გუნდაობა და სტაფილოსცხვირიანი თოვლის პაპას გაკეთება ზუსტად ისევე ძალიან მიყვარდა, როგორც ნაყინი, შოკოლადი და „ტოფიტას“ კანფეტებისთვის მუსრის გავლება. ამ წამსაც სწორედ პატარა ბავშვივით გახლდით აჟიტირებული და საერთოდ ამ მსურდა ისე მოვქცეულიყავი, როგორც ზრდასრული ადამიანისთვის იქნებოდა შესაფერისი.
ჩემს თბილ ტანსაცმელში ისე მალე გამოვეწყვე, თავადაც ძალზედ გაკვირვებული დავრჩი. ალბათ ფანჯრიდან დანახული სასიამოვნო სითეთრე მოქმედებდა თავის მოწესრიგების სიჩქარეზე, რამაც საბოლოო ჯამში იქამდე მიმიყვანა, რომ ათ წუთში უკვე სრულ წესრიგში ვიყავი და ლიფტის კაბინაში მოქცეული, ბედნიერების ღიმილით მივიწევდი ქვემოთ, რათა ამ წლის პირველი თოვლის ფანტელებს შევგებებოდი.
გარეთ გასულს, სანახაობა იმაზე ბევრად უფრო ლამაზი მომეჩვენა, ვიდრე ეს ფანჯრიდან მოჩანდა. ქუჩებში, ჩემს მსგავსად, უამრავი ხალხი გამოფენილიყო და ბუნების ამ მშვენიერი საჩუქრით ტკბებოდა.
განწყობა მთასავით მქონდა ამაღლებული. არ მეგულებოდა ადამიანი, ვისი ხასიათის გაუმჯობესებაც თოვლის ქათქათა ფიფქებს არ შეეძლოთ. აღნიშნულ წამს, აღარც მშობლებთან კამათი მახსოვდა, აღარც ჩემი არეული პირადი ცხოვრება და არც ყველაფერი სხვა დანარჩენი, რასაც კი ნეგატიურად მივიჩნევდი. ჩემთან მხოლოდ თეთრი ფიფქები დარჩენილიყვნენ და მასთან ერთად, ზამთრის სუსხიანი ქარიც, ურცხვად რომ მიწითლებდა გაყინულ ცხვირს.
თოვლის ფიფქების ქვეშ სეირნობის პარალელურად, გუშინდელი დღის მერე, მობილური პირველად ჩავრთე და ჩემს დას, ლილიას გადავურეკე, რადგან მართლაც უამრავი გამოტოვებული ზარი მქონდა ოჯახის წევრებისგან. უნდა ვაღიარო, ძალიან ეწყინა გადაწყვეტილება, რომლის მიხედვითაც დღესაც არ ვაპირებდი შინ დაბრუნებას. მეჩხუბა კიდეც, რომ ეგოისტი ვიყავი და მხოლოდ საკუთარ თავზე ვფიქრობდი, მაგრამ საბოლოოდ, ასე თუ ისე მაინც გამიგო, დამპირდა მშობლებს მე დავაწყნარებო და მეტად სევდიანი ხმითაც გამომემშვიდობა, საუბრის ბოლო ნაწილში.

მართალია, ახლა სახლში მისვლა ყველაზე ნაკლებად მსურდა, თუმცა დანაშაულის გრძნობა მაინც არ მტოვებდა მარტო. რაც არ უნდა ყოფილიყო, ისინი მაინც ჩემს ოჯახად ითვლებოდნენ და მეტი მოთმიმება მმართებდა, რომელიც სამწუხაროდ არ გამაჩნდა და არც მაღაზიაში იყიდებოდა, სპეციალური შეფუთვით.
მესხიშვილის სვეტებიან თეატრს, რომლის წინაც ქალაქის მთავარი ნაძვის ხე იწონებდა თავს, ჯიბეებში ხელებჩაწყობილმა ჩავუარე. მის წინ, ქვაფენილზე, პატარა ბიჭები შეკრებილიყვნენ და ერთმანეთს გამეტებით უშენდნენ ბამბისფერ გუნდებს. მათ შემხედვარეს თავადაც ისევე მომინდა ამ ბავშვური თამაშით გართობა, როგორც ეს პატარაობის ასაკში მჩვეოდა ხოლმე. მართალია მთლად შესაფერისი საქციელი ვერ იყო ჩემი ხნის ადამიანისთვის ათ წლამდე ასაკის ბავშვებთან ერთად თოვლის გუნდებით ხელში სირბილი, თუმცა აღნიშნულის გამო თავის შეზღუდვას ნამდვილად არ ვაპირებდი. ბუნებით მუდამ ასეთი გახლდით-თუკი რამეს მოვისურვებდი, როგორ სიგიჟედაც არ უნდა მომჩვენებოდა, ამას მაინც ვაკეთებდი ხოლმე და ახლაც სწორედ მსგავსად ვაპირებდი მოქცევას.
-ეი თქვენ! -დავუძახე, თან მხიარულად დავუსტვინე, საკუთარი ხმის იქამდე უკეთესად მისაწვდენად. როგორც ჩანს, ჩემმა ძახილმა ბავშვების ჟრიამული გადაფარა, რადგან როგორც კი დავიძახე, თითოეულმა მათგანმა მაშინვე შეწყვიტა ის, რითაც აქამდე იყო დაკავებული და მზერაც ჩემკენ მოაბრუნა.
-ჰო, ჰო, თქვენ გეძახით! -მივუახლოვდი სიცილით -იქნებ კიდევ ერთი წევრი მიგეღოთ გუნდში? თუ რა თქმა უნდა, ასაკობრივი შეზღუდვა არ გაქვთ
ჩემს სიტყვებს რამდენიმეწამიანი დუმილი მოჰყვა. შემდეგ, ბავშვების გუნდს, ყველაზე პატარა, წითური ბიჭუნა გამოეყო და გამიღიმა. წინა ორიდან, ერთი კბილი ამოღებული ჰქონდა და მის ადგილას სიცარიელის დანახვამ, სახეზე ღიმილი მომგვარა. გამახსენდა, როგორ მეშინოდა მის ასაკში კბილის ამოღების და რამხელა დრამებს ვდგამდი ხოლმე ასეთ დროს.
-თუ ჩემს გუნდში იქნები, მოდი -წამომიყენა პირობა მან -ისედაც ყველანი მე მესვრიან და დამეხმარები
-აჰა, ანუ თქვენს შორის ყველაზე პატარას დაჩაგვრას აქვს ადგილი -თვალი სათითაოდ გადავავლე დანარჩენ ბიჭებს, ვინებიც თბილ ქურთუკებსა და ყელსახვევებში კომბოსტოებივით გახვეულიყვნენ
-ჩვენთან თამაშს მართლა აპირებ? -ამჯერად მწვანექურთუკიანი ბიჭუნა გამოეყო ოთხკაციან ჯგუფს, თან კიდევ ერთი პატარა გუნდა მოამრგვალა ხელთათმანიან თითებში
-ვაპირებ, ვაპირებ, ოღონდ წესების შემუშავებაა საჭირო -საქმიანი ბიზნესვუმენივით დავიწყე ახსნა -მე და წითური ერთად ვიქნებით, თქვენ სამნი კი ჩვენს წინააღმდეგ, გაწყობთ?
-გვაწყობს! -ჩემმა მომავალმა მეწყვილემ გამცა პასუხი ყველა დანარჩენის მაგივრად
-თუ ვინმე წინააღმდეგია, შეუძლია ახლავე თქვას
ბავშვებს არაფერი უპასუხიათ. ამის მაგივრად, თითოეულმა დაიწყო დამატებითი გუნდების მომრგვალება, რაც "საომრად" მომზადებაზე მოასწავებდა მათი მხრიდან.
-შენი სახელი მითხარი -ჩემი წითური პარტნიორი ამომდგომოდა გვერდით და ქვემოდან მხიარულად მიღიმოდა. იმდენად საყვარელი იყო თავისი გამობერილი ლოყებითა და სუფთა, ბავშვური ღიმილით, ერთი წამით მართლა მომინდა მისი კოცნით დახრჩობა, თუმცა საბოლოოდ მაინც სახელის თქმა ვამჯობინე.
-მე, კამელია მქვია, ახლა კი თქვენც გამეცანით
-მე ნიკო ვარ -წითურმა დაასწრო ყველას. შემდეგ მწვანექურთუკიანის ჯერი დადგა, ვინაც მაცნობა, რომ გაგა ერქვა, დანარჩენებისთვის კი, როგორც გავიგე ანრი და მარლენი უნდა დამეძახა.
გაცნობის ფორმალური მხარე წარმატებით შედგა. ამის მერე უკვე გუნდებად დავიყავით და საქმესაც მონდომებით შევუდექით. საერთოდ არ მადარდებდა, რომელი გამვლელი რას იფიქრებდა ჩემზე -ვინ იტყოდა, რომ შეუფერებელი იყო ჩემი ასაკის ადამიანისთვის პატარა ბავშვების გვერდით, მათი თანატოლივით სირბილი და გუნდების სროლა. საზოგადოების აზრი, ახლაც ისევე არ მაინტერესებდა, როგორც ეს მუდამ ხდებოდა ხოლმე.
მოკლედ რომ ვთქვათ, ჩემი ლამაზი მოგონებების ხარდახშას, კიდევ ერთი "ექსპონატი" შეემატა. ამ ბიჭებთან ერთად გატარებულმა დრომ, მათთან თამაშმა, თავი კვლავ ათი წლის ბავშვად მაგრძნობინა და მომანდომა კიდეც იმ ასაკში დაბრუნება, სადაც არაფერია სიხარულისა და უდარდელობის გარდა. სადაც ყოველი დღე სილამაზესთან ასოცირდება და ერთადერთი სადარდებელი მხოლოდ ისაა, მოგვცემს თუ არა დედა ჩამოსასხმელი ნაყინის საყიდელ ფულს, ზაფხულის ცხელ დღეებში.
საოცარი იყო ამ ბიჭებთან გატარებული ყოველი მომენტი. იმდენად კარგად გავერთე, ალბათ კიდევ დიდი ხნის განმავლობაში ვერ შევძლებდი ამ დღის დავიწყებისთვის გადაცემას. სასტუმროშიც საკმაოდ ამაღლებულ განწყობაზე დავბრუნდი, მხიარული გართობის შემდეგ. მართალია მინდოდა იქ მისვლამდე სადმე სასიამოვნო ადგილას მჯდომს, ცხელი შოკოლადი დამელია და პარალელურად, ქალაქის პანორამას დავკვირვებოდი, თუმცა ვინაიდან, ახალი წლის დღესასწაულის გამო, ყველაფერი დაკეტილი იყო, ამ მორიგ, დროის გასაყვან გადაწყვეტილებაზე, ჩემდაუნებურად მომიწია ხელის აღება.
სასტუმრომდე კვლავ თერთმეტი ნომერი მარშუტის, ანუ ფეხების გამოყენებით მივედი. ფოიეში მხოლოდ რესეფშენის თანამშრომლები ისხდნენ. ეს იმას მოასწავებდა, რომ სასტუმროს დამსვენებლები ან თავიანთ ოთახებში იყვნენ შეკეტილები, ან ჩემს მსგავსად გადაეწყვიტათ პირველ თოვლთან შეგებება და ჯერ კიდევ არ დაბრუნებულიყვნენ უკან.
ირგვლივ სრული სიწყნარე სუფევდა. ამის გამო გადავწყვიტე ნომერში ჯერ არ ავსულიყავი და რესეფშენშივე მესარგებლა WF მომსახურებით. ასეც მოვიქეცი, ერთ-ერთ ფუმფულა სავარძელში ჩავეშვი, ქურთუკი შევიხსენი, ტელეფონი მოვიმარჯვე და ინტერნეტის სამყაროში შევუდექი დაუვიწყარ მოგზაურობას. Viber-ზე და WhatsApp-ზე სიახლე არაფერი იყო, თუმცა Facebook-ში ნამდვილად დამიხვდა რამდენიმე წერილი, თანაც ჩემი მეგობრებისგან, ჩვენს საერთო ჩატში.
ჩემს გარდა, ახლა ყველანი ერთად შეკრებილიყვნენ კოჯორის აგარაკზე, სპეციალურად დაქირავებულ კოტეჯში. როგორც მათი გამოგზავნილი ფოტოებიდან, ვიდეოებიდან და ხმოვანი შეტყობინებებიდან ჩანდა, საკმაოდ კარგ დროსაც ატარებდნენ ერთობლივ კამპანიაში. გული დამწყდა მეც მათთან რომ არ ვიყავი იმ წამს. ბოლო-ბოლო, სასტუმროს ნომერში მაინც არ მომიწევდა მარტო ჯდომა, თავადაც რომ გავყოლოდი და ქუთაისში ჩამოსვლა არ ამეტეხა, ოჯახთან ერთად დღესასწაულის გასატარებლად.
<<კარგია თქვენ მაინც რომ ხართ კარგ ხასიათზე>> -დავწერე პასუხად ჩვენს ჩატში. ვინაიდან, იმ წამს მხოლოდ თიკა ციმციმებდა მწვანედ, პასუხიც მანვე გამცა. მართალია მხოლოდ ორი დღე იყო, რაც არ მენახა, თუმცა, მაინც ძალიან მყავდა მონატრებული ისიც და დანარჩენებიც.
<<ხომ გაფრთხილებდით ჩვენთან დარჩი-მეთქი?>> -იმედგაცრუებული სმაილიც მოაყოლა შეტყობინებას მან. თავადაც რაღაც ასეთ პასუხს ველოდი და გამეცინა, როცა ჩემი ინტუიცია გამართლდა
<<ბოლო ორი დღე მაინც დავრჩები ჩემებთან და მერე ჩამოვალ, გპირდები>>
<<რაო? ეს დღეები მათთან არ ყოფილხარ?>> -აშკარად გაუკვირდა ამ სიტყვების წაკითხვა თიკას
ღრმად ამოვიოხრე. გუშინდელი დიალოგი გამახსენდა დედასთან და კვლავ წვიმიანი ღრუბელივით მოიღუშნენ ჩემი სახის ნაკვთები.
<<კამათი მოგვივიდა და სასტუმროში ვრჩები . . . მერე მოგიყვები, კარგი? ახლა ამაზე ლაპარაკი არ მინდა >> -მოკლედ პასუხით შემოვიფარგლე. თიკამ შეტყობინება შესაშური სისწრაფით "დასინა"
<<კარგი, კარგი, მაგრამ სერიოზული ხომ არაა რამე?>>
<<არა, ისეთი არაფერია, დამშვიდდი>>
<<გასაგებია, ისევ ოჯახის შექმნაზე საუბრით მოგაბეზრეს თავი>>
<<გამოიცანი>> -მოწყენილი სმაილების უხვი ნაკადი გავუშვი ამ ერთ სიტყვასთან ერთად
<<არ მოიღუშო, კამი, მე და გოგონები ბევრს გკოცნით და მოუთმენლად გელოდებით>>
<<მეც გკოცნით, კარგად გაერთეთ და ფოტოებიც ხშირად გამომიგზავნეთ ხოლმე>>
თიკამ, პასუხად სხვადასხვა ფერის გულის სმაილები მომწერა, მერე ვიდეოც გამოუშვა, სადაც კოცნას მიგზავნიდა და ჩვენი მიმოწერაც სწორედ ამ ნაწილში დასრულდა.
მასთან საუბრის დამთავრების შემდეგ, გადავწყვიტე რამე საინტერესო ფილმი ჩამერთო და დრო ამ საშუალებით მაინც მომეკლა. ძებნა IMDB კოეფიციენტის მიხედვით დავიწყე და ერთ-ერთი ყველაზე მაღალი რეიტინგის მქონე ეკრანიზაცია შევარჩიე, თუმცა მისი საკმაოდ საინტერესო შინაარსის მიუხედავად, გული მაინც ვერაფრით დავუდე. აღარ ვიცოდი რა უნდა გამეკეთებინა. არც ნომერში ასვლა მინდოდა, არც სახლში დაბრუნება და არც სხვა რამე. ახალ წელს, სრულიად მარტო, ყველანაირი გეგმის გარეშე ვიყავი დარჩენილი და უნდა მეღიარებინა, ჩემს ცხოვრებაში ასეთი რამ პირველად ხდებოდა.
სახემოღუშულმა, ბატარეით ოთხმოც პროცენტზე მყოფი მობილური კვლავ ქურთუკის ჯიბეში ჩავაბრუნე და ხელიც შიგნით ჩავტოვე. ჩემდა გასაკვირად, რამდენიმე წამში, თითებში მეტად უცნაურად მომყვა რაღაც ოთხკუთხედი ფურცელი, რომელიც აშკარად აღარ მახსოვდა როგორ აღმოჩნდა იქ. დაბნეულმა, აღნიშნული ფურცელი მაშინვე ამოვაცურე ჯიბიდან და ზემოდანაც დავხედე. ზედ გაკრული ხელით ეწერა ვიღაცის Gmail -მისამართი.
ფართედ გამეღიმა. ჩემმა მეხსიერებამ, გააქტიურების ღილაკი აანთო და ზუსტად იმ წამს გამახსენდა, წინა ღამით ნანახი იდუმალი მუსიკოსი, ვისი მეილიც თავად გადავწერე ხელიდან, ფურცელზე, სასტუმროს ნომერში დაბინავების შემდეგ. რა თქმა უნდა, ჯერ კიდევ სრულ სიგიჟედ მეჩვენებოდა მისი სახლში მიპატიჟების წინადადება, თუმცა უნდა მეღიარებინა, ჩემს ერთ ნაწილს აინტერესებდა კიდეც როგორი იქნებოდა კლაიდთან ერთად გატარებული დღესასწაული და რა სიურპრიზს მოამზადებდა იგი ჩემი თანხმობის შემთხვევაში. ძალიან სასიამოვნოდ მახსენდებოდა ამ ადამიანთან გაბმული მცირეხნიანი დიალოგი, Let It Snow-ს მისებური ინტერპრეტაცია, თბილი, შოკოლადისფერი თვალები და მომხიბვლელი ხმა. თითქოს ამ უეცარი გამოჩენით, რამდენიმე წუთით მაინც შემოიტანა პოზიტივი ჩემს ცხოვრებაში და უცნობი ჟრუანტელიც მაჩუქა თავისი ლამაზი სიმღერით.
იქნებ, არც ისეთი სულელური გადაწყვეტილება იყო რისკზე წასვლა და მისი შემოთავაზების მიღებაზე სერიოზულად დაფიქრება? ბოლოს და ბოლოს, ახალი წელი ხომ სიგიჟეებისა და სიახლეების დღესასწაული იყო? რა მოხდებოდა მეც რომ ჩამედინა გარკვეული სახის სიგიჟე და ეს წინადადება, "ასჯერ გაზომე და ერთხელ გაჭერი“ ანდაზის ჯანდაბაში მოსროლით, ზედმეტი დაფიქრების გარეშე მიმეღო? ბოლოს და ბოლოს რას ვკარგავდი? ოჯახის წევრებთან მაინც არ ვაპირებდი დღესასწაულის აღნიშვნას, არც თბილისში დაბრუნება მქონდა გეგმაში, უახლოესი ორი დღის მანძილზე და არც რამე განსაკუთრებული იდეებით ვიყავი გარემოცული, რითაც დროის გაყვანა შემეძლებოდა, სრულ მარტოობაში დარჩენილს. აშკარად არ გახლდათ მთლად ცუდი მოსაზრება კლაიდის სახლში მისვლა. იქნებ, ეს ჩემი ცხოვრების ერთ-ერთ საუკეთესო ღამედაც კი გადაქცეულიყო და სამუდამოდაც დამრჩენოდა მეხსიერებაში? ამას ნამდვილად ვერასდროს გავიგებდი, თუკი მიღებულ შემოთავაზებას არ დავთანხმდებოდი და მტკიცედ დავისახე მიზნად, ერთხელ მაინც დამეტოვებინა ჩემი კომფორტის ზონა, რისკზე წასასვლელად.
იმის შიშით, რომ ძლივსძლივობით მიღებული გადაწყვეტილება აღარ შემეცვალა, ტელეფონში სასწრაფოდ ავკრიბე ფურცელზე დაწერილი Gmail, რომელიც გუშინ ღამით, ნომერში შემოსვლის თანავე, საკუთარი ხელის გულიდან გადმოვიწერე, ქაღალდზე და წერილის ველში, ტექსტის აკრებას შევუდექი.
მეცინებოდა საკუთარ თავზე. პირველად ვიყავი ახალი წლის დღესასწაულზე იმდენად მარტოსული, რომ სრულიად უცხო ადამიანს ვთანხმდებოდი საღამოს ერთად გატარებაზე. მართალია, ეს ყველაფერი რაღაც მხრივ საინტერესო ფილმის სიუჟეტად მეჩვენებოდა, თუმცა ბევრად მერჩივნა ჩემი საუკეთესო მეგობრების გარემოცვაში მემხიარულა, კოჯორის აგარაკზე და ნაცნობ კამპანიაში, ვიდრე იმ იდუმალ პიროვნებასთან ერთად, რომელზეც მხოლოდ სახელი ვიცოდი და მეტი არაფერი.
ბევრი ფიქრისა და წინადადებების დალაგების შემდეგ, მაშინ, როცა ყოველი ის საწინააღმდეგო აზრი მოვიშორე თავიდან, ჩემს მიღებულ გადაწყვეტილებას რომ უხილავი ხმლით ეომებოდა, ბოლოს და ბოლოს, შედგენილ წერილსაც მივეცი ნორმალური სახე. მისი დარედაქტირებული ვერსია დაახლოებით ასე გამოიყურებოდა :
<<შენი სადღესასწაულო მოსაწვევი ისევ ძალაშია, თუ, როგორც მითხარი, ახალი წლის გატარება, მარტო სახლშის ყურებასა და ცხელი შოკოლადის სმაში მომიწევს? არც კი მჯერა, რომ ამას რეალურად გწერ. მგონი გავგიჟდი.>>
გაგზავნამდე, წერილის სიტყვები კოდევ ერთხელ გადავიკითხე და როცა მივხვდი, რომ ნამდვილად არაფერი აკლდა, გაგზავნის ღილაკსაც დავაწექი, უჩვეულოდ გააქტიურებული გულისცემის თანხლებით.
თვალები მაგრად დავხუჭე. რატომღაც, “Send”-იდან თითის აღებისას ისეთი შეგრძნება დამეუფლა, თითქოს რაღაც დანაშაული ჩამედინოს ცოტა ხნის წინ და ამის გამო, მალე ვიღაც მკაცრ პასუხს მომთხოვდა. რაც არ უნდა ყოფილიყო, თავი ღრმად ჩასუნთქვა-ამოსუნთქვით გავიმხნევე და რესეფშენის ფუმფულა დივანში რაც შემეძლო მოხერხებულად მოვკალათდი.

ირგვლივ კვლავაც არავინ იყო მიმღებში მჯდომი ფორმიანი თანამშრომლების გარდა. მომწონდა ეს კომფორტი. ისეთი შეგრძნება მქონდა, თითქოს სასტუმრო მხოლოდ ჩემთვის მუშაობდა და აქაც ერთადერთი დამსვენებელი ვიყავი.
ფიქრებში გართულმა, საკმაოდ გვიან აღვიქვი ჩემს მარცხენა ხელში მოქცეული მობილურის ზუზუნი. თავდაპირველად ვიფიქრე, რომ კვლავ ოჯახის წევრებიდან ცდილობდა ვიღაც დაკავშირებას და ეკრანზე არ დამიხედავს, რათა კიდევ ერთხელ არ მეგრძნო დანაშაული მათ წინაშე, თუმცა შემდეგ ვიფიქრე, ნეტავ ვინმეს რამე მნიშვნელოვანი საქმე ხომ არ აქვს-მეთქი და რადიკალურად შევცვალე საკუთარი გადაწყვეტილება, რომელიც ტელეფონის დაიგნორებას გულისხმობდა.
კიდევ კარგი ასე მოვიქეცი. როგორც აღმოჩნდა, შეტყობინება Gmail-ზე იყო გამოგზავნილი, მისი ავტორი კი თავად ის გახლდათ, ვისაც ცოტა ხნის წინ მივწერე შემოთავაზებაზე დასათანხმებელი წერილი. გამიკვირდა მისგან ასეთი სწრაფი პასუხი. ყოველივე ეს იმის მანიშნებელი გახლდათ, რომ მეილი ჩართული ჰქონდა დატოვებული და შეტყობინების მისვლის ხმაც დროულად გაეგონა.
აფანცქალებული გულით დავხედე მის მოწერილ სიტყვებს. ნერვიულობისგან, თვალებიც კი ამიჭრელდა რაღაც დროის მანძილზე, თუმცა საბოლოოდ, გამოსახულება მაინც დამეწმინდა და ეკრანზე ამომხტარი ტექსტიც გავარჩიე :
<<ანუ, შენი ინტერპოლის საშუალებით ძებნა აღარ იქნება საჭირო>>.
გამეღიმა. მომეწონა მისი იუმორის გრძნობა და ისიც, რომ შეფარულად გადმომცა, როგორ არ სურდა გუშინდელი ღამე ჩვენს ბოლო შეხვედრად ქცეულიყო.
<<არა, საჭირო აღარ იქნება, მაგრამ თუკი შენთან მოვალ, ბარძაყზე ქამარი მექნება შემოსალტული, რომელშიც მაყუჩიან იარაღს ჩავიდებ. გაითვალისწინე და ზედმეტად ახლოს არ მოხვიდე.>>
<<შენს ადგილას ბრონირებულ კოსტიუმს ჩავიცვამდი.>> -თავადაც ამყვა ხუმრობაში, თან სიცილის სმაილიც დაურთო შეტყობინებას. მომხიბვლელი იყო მისი საუბრის სტილი, ზომიერი სარკაზმი და ის გრძნობა, რასაც კლაიდთან მიმოწერამ მომანიჭა. თითქოს ვირტუალურადაც კი მჩუქნიდა იმ პოზიტივს, ასე ძალიან რომ სჭირდებოდა ჩემი სხეულის თითოეულ უჯრედს
<<კარგი, მოკლედ შენ გაიმარჯვე, შეგიძლია შამპანიური გახსნა.>>
პასუხი ახლაც საკმაოდ მალე მივიღე და ამჯერადაც ღიმილი მომადგა სახეზე. აღნიშნულ წამს, ალბათ იდიოტი, თინეიჯერი გოგოს გამომეტყველებაც მქონდა, ვინც შეყვარებულის მონაწერზე უაზროდ უღიმოდა ეკრანს.
<<შამპანიური არ მაქვს და ჯეკ-დენიელსი არ წავა?>>
<<წავა, წავა, ოღონდ ძალიანაც ნუ გაგიხარდება ჩემი თამხმობა. თუკი ეს საღამო არ მომეწონება, შენზე შურს ვიძიებ!>>
<<უსიამოვნოდ ჟღერს, მაგრამ არა მგონია შურისძიება საჭირო გახდეს. დარმწუნებული ვარ, ეს ახალი წელი შენთვის დაუვიწყარი გახდება.>>
<<ნუთუ?>>
<<შეგიძლია სიტყვაზე მენდო, არ ინანებ.>>
კვლავ ფართედ გამეღიმა. რაც უფრო მეტი დრო გადიოდა, მით უფრო მომწონდა ეს ვირტუალური კონტაქტი, რის გამოც, მასთან მიმოწერაც საკმაოდ დიდხანს გამიგრძელდა. ათას უაზრობაზე მოვასწარით საუბარი. მის შესახებ საკმაოდ ბევრი რამ გავიგე, დისტანციური საუბრის განმავლობაშიც კი. გავარკვიე, რომ კლაიდის საყვარელი მსახიობი, ოდრი ჰეფბერნი იყო, რომ ჩვეულებრივ უპირატესობას შავ-თეთრ ფილმებს ანიჭებდა, გიჟდებოდა არაქისიან ვაფლებზე, მწარე შოკოლადზე და ყველაფერ იმაზე, რაც სიტყვა "ტკბილეულის" ქვეშ ერთიანდებოდა. მეც ძალიან ბევრი რამ ვუამბე საკუთარ თავზე. ზოგადად, ისეთი მოსაუბრე იყო, შემეძლო მასთან დაუსრულებლად მელაპარაკა და წამითაც კი არ მომეწყინა. მიმოწერის გაგრძელებაში ხელი მხოლოდ იმან შეგვიშალა, რომ ჩვენი საერთო საღამოსთვის, იგიც ისევე გახლდათ მოსამზადებელი, როგორც მე.
დასაწყისისთვის, უნდა გადამეწყვიტა, რა ჩამეცვა. ვინაიდან, სახლიდან წამოსვლისას ტანსაცმელი თან არ წამომიღია, გამოუვალ მდგომარეობაში ვიყავი ჩავარდნილი. ვიცოდი, უკან ბარგის წამოსაღებად რომ დავბრუნებულიყავი, მაინც მოახერხებდნენ ჩემს დარჩენაზე დათანხმებას, ასე კი, კლაიდთან მთელი გეგმები ჩამეშლებოდა, ამიტომ, შინ მისვლა მაშინვე კატეგორიულად გამოვრიცხე და ალტერნატიულ ვარიანტზე დავიწყე ფიქრი.
რა უნდა ყოფილიყო ეს ალტერნატივა? მაღაზიებიც კი დაკეტილი იყო, რათა შესაფერისი ტანისამოსი ახლა მაინც შემეძინა. იქნებ საერთოდაც არ იყო საჭირო განსაკუთრებულად გამოწყობა და უბრალოდ იმით წავსულიყავი, რაც ახლა მეცვა?
ბოლოს და ბოლოს, პაემანი ხომ არ გვქონდა მე და კლაიდს? შემეძლო ჩემს ახლანდელ სამოსში ცოტაოდენი ცვლილებები შემეტანა და მასთან ისე წავსულიყავი.
ამ ახლადმოფიქრებული გეგმით, საბოლოო ჯამში, მეტად კმაყოფილი დავრჩი. მის განსახორციელებლად, მხოლოდ ერთადერთი ნივთი -მაკრატელი მესაჭიროებოდა და ყველაფერს საკმაოდ ადვილად მოვაგვარებდი. დასაწყისისთვის, ტანზე გავიხადე, სამოსი გავრეცხე და საშრობის გამოყენებით კარგად გავაშვრე. შემდეგ უკვე საწოლზე მოვათავსე ჩემი სანაქებო ირმებიანი მაისური და ჯინსი, თავზე გამოცდილი დიზაინერივით დავადექი, მაკრატლით ხელში და ფიქრის ნიშნად, ნიკაპზე თითები ავათამაშე. გონებაში უკვე მქონდა რამდენიმე იდეა, თუ როგორ გადამეკეთებინა საკუთარი სამოსი ისე, რომ არც ზედმეტად გამომწვევი ყოფილიყო და არც ისეთი, მამაკაცის მოწონებას რომ ვერ დაიმსახურებდა. მიუხედავად ყველაფრისა, მაინც მსურდა კლაიდის თვალში მცირედი შთაბეჭდილება მაინც მომეხდინა. ბოლოს და ბოლოს, ქალი ვიყავი და ნამდვილად არ მსურდა საპირისპირო სქესს, ჩემი დანახვისას ის ეფიქრა, რომ საკუთარ გარეგნობაზე ოდნავადაც არ ვზრუნავდი.

პირველ რიგში, ხელში ჯინსი ავიღე, საწოლის ბოლოში ფეხმორთხმით მოვკალათდი და მასში პატარა ფიფქების ამოჭრა დავიწყე, რამდენიმე მონიშნულ ადგილას. ეს საახალწლო განწყობასაც შემოიტანდა და ჩემი სტილის ორიგინალურობასაც გაუსვამდა ხაზს, რაღაც მხრივ.

ჯინსის "გარდაქმნის" პროცესი რომ დასასრულს მიუახლოვდა, შემდეგ უკვე სვიტერს შევუტიე. ამ მხრივ, განსაკუთრებული დიზაინი ნამდვილად არ ამირჩევია, უბალოდ, ზურგზე საშუალო ზომის სამკუთხედი ამოვჭერი, წინ მუცლის ოდნავ ზემოთ, პატარა წრის ფორმაც გავაკეთე, ყელი მთლიანად ამოვაჭერი და როგორც კი მის მაგივრად მკერდთან ოდნავ ჩაჭრილი გული მივიღე, საკუთარი ნამუშევარი უზომოდ კმაყოფილი მზერით დავაჯილდოვე. მართალია, ამ საღამოს წითელი ხალიჩის ვარსკვლავივით ვერ ვიბრწყინებდი, თუმცა კრეატიულად ნამდვილად ვიქნებოდი ჩაცმული და ჩემი თვითკმაყოფილების შეგრძნების ასამაღლებლად, ესეც სრულიად საკმარისი გახლდათ.

საღამოსთვის მზადების პარალელურად, მომინდა საკუთარი გეგმების შესახებ მეგობრებისთვის მომეყოლა, თუმცა ორმა ფაქტორმა შემაფერხა -პირველი იმაში მდგომარეობდა, რომ არ მსურდა მათთვის გართობაში შემეშალა ხელი, ხოლო მეორე კი იმაში, რომ ზუსტად ვიცოდი, არანორმალურის იარლიყს მომაკრავდნენ და ჭკუის სწავლებასაც დამიწყებდნენ მიღებული გადაწვეტილების გამო. რაღაც მხრივ, ისიც არ მინდოდა, რომ ჩემი კლაიდთან გატარებული წუთების შესახებ, სხვასაც ჰქონოდა ცნობები. მსურდა ეს მომენტები მხოლოდ ჩვენ ორის ყოფილიყო და სხვას მათზე წარმოდგენაც არ ჰქონოდათ. მართალი რომ ვთქვა, მსგავსი ფიქრები თავადაც ძალზედ მეუცნაურებოდა, თუმცა მიუხედავად ამისა, ყველაფერ ამას დიდ მნიშვნელობას არ ვანიჭებდი. იმდენად ვიყავი გადართული მზადების პროცესში, ყველაფერი დანარჩენი უკვე მეორეხარისხოვნად მეჩვენებოდა და არც ზედმეტ ყურადღებას იმსახურებდა ჩემი მხრიდან.

გარეთ კვლავ განუწყვეტლივ თოვდა და ფიფქების ზომაც, შემცირების მაგივრად, თანდათანობით მატულობდა. საზღვარი არ ჰქონდა შინაგანად დაგროვებულ სიხარულს ამ წამს. ძარღვებში სისხლის მაგივრად ენდორფინი მოძრაობდა, როცა ფანჯარიდან გადაშლილ ზღაპრულ სითეთრეს ვუყურებდი.

საწოლზე ბამბის ხალათით გაშოტილს, ბალიში გულში მქონდა ჩახუტებული, ტელეფონში Let It Snow-ს ვუსმენდი და გული უჩვეულო სიხარულთ მიცემდა. ზოგჯერ რა ცოტა იყო საჭირო ადამიანის ბედნიერებისთვის? აღნიშნული სიტყვების არსი, სწორედ ამ წამს გავაცნობიერე მთელი სიცხადით და უფრო მაგრად მოვეხვიე ჩემს ბალიშს. წინ, ლამაზი ღამე მელოდა, რომელსაც, დარწმუნებული ვიყავი თავიდან ბოლომდე თეთრად გავათენებდი, ამიტომ მანამდე კარგად გამოძინებაზე უნდა მეზრუნა.

ზოგადად, ბავშვობიდან მიჭირდა ხოლმე დღის სინათლეზე დაძინება, სასტუმროში კი არც სქელი ფარდები იყო, რათა განათება ამ გზით მაინც დამეფარა. სწორედ ამიტომ, ახალი ალტერნატივა მოვძებნე და დასაძინებლად, მისისიპების მაგივრად თოვლის მოცეკვავე ფიფქების თვლა დავიწყე. ორმოცზე რომ ავედი, ვიგრძენი მთქნარება მომერია, ასზე თვალებზე სიმძიმე ვიგრძენი, ასორმოცდაათზე ისინი რამდენჯერმე დამეხუჭა, მერე კი, უკვე ყველაფერი ბუნდოვნად მახსოვს. მხოლოდ ფანჯრიდან გადაშლილი ქათქათა სითეთრე მაგონდება, რომელსაც ნელ-ნელა შეერია უღიმღამო ნაცრისფერი და თავის მთენთავ ბურუსში ერთიანად გამახვია.



8 8 8 8

შიში ის საშინელი გრძნობაა, რომელიც მუდამ უკან გვხევს იმ მიზნისს სისრულეში მოსაყვანად, რაც ჩვენს გულს უკვე მტკიცედ აქვს გადაწყვეტილი. მას შეუძლია შენს გონებას მთლიანად დაეპატრონოს, სიტუაციის განვითარების მრავალი არასასურველი სცენარი წარმოგადგენინოს და საბოლოოდ, დასახულ გეგმაზეც კი აგაღებინოს ხელი, თუკი საკმარისად მტკიცე არ აღმოჩნდა შენი გონების ხმალი მასთან გასამკლავებლად.

სწორედ ზემოთ აღნიშნული გრძნობით ვიყავი გარემოცული, როდესაც თვალებდახუჭული, აჩქარებული სუნთქვითა და აფორიაქებული გონებით ვიდექი იმ კორპუსის წინ, რომლის მისამართიც კლაიდმა მომწერა მეილზე. თმაზე განუწყვეტლივ მეცემოდნენ თოვლის მსხვილი ფანტელები და იქვე დნებოდნენ. ცხრა საათს მხოლოდ რამდენიმე წუთიღა უკლდა, თუმცა ვერც წინ ვახერხებდი ნაბიჯის გადადგმას და ვერც, უკან. თითქოს არც სასტუმროში გაბრუნებას მივიჩნევდი მართებულ გადაწყვეტილებად და არც კლაიდის სადარბაზოში შესვლას. მართლა არ ვიცოდი რა მექნა. აქ მოსვლამდე, ნამდვილად არ ვფიქრობდი იმას, რომ ერთ ადგილს საღეჭი რეზინივით მივეკრობოდი და განძრევასაც ვერ გავბედავდი. მართლა არ მესმოდა, როგორ შეიძლებოდა წამოსვლამდე ასეთი თავდაჯერებული ვყოფილიყავი, ხოლო დანიშნულების ადგილას მისვლისას კი ისე ძალიან შემშინებოდა, როგორც ახლა მეშინოდა?

რა უნდა მექნა? სიმამაცე გამომეჩინა და ზემოთ ავსულიყავი? იქნებ მართლაც არ იყო იმდენად კარგი ადამიანი, როგორიც აქამდე მეგონა? იქნებ საერთოდაც შეშლილი მანიაკი გახლდათ, ვისაც მომხიბვლელი, პოზიტიური მამაკაცის ნიღაბი მართლა იდეალურად ჰქონდა მორგებული, სხვების მოსატყუებლად?

გამორიცხულია, ეს შეუძლებელი იყო. არ მსურდა იმის დაჯერება, რომ ამ ადამიანში ასე შევცდი და იმად წარმოვიდგინე, ვინც სინამდვილეში არ იყო. ბოლოს და ბოლოს, ხომ გადავწყვიტე ჩემი კომფორტის ზონას გავცდენოდი და რისკზე წავსულიყავი? ვერ გადავუხვევდი ამ გზიდან. ასე რომ გამეკეთებინა, მერე შეიძლებოდა მთელი დარჩენილი ცხოვრება მენანა, ამას კი არაფრით დავუშვებდი.

აფორიაქებული გონების დასამშვიდებლად, ღრმად ჩავისუნთქე და შემდეგ ისევ ამოვისუნთქე. ასე კიდევ რამდენჯერმე მოვიქეცი, უკეთესი შედეგის მისაღწევად. უნდა ითქვას, ეს ცოტათი დამეხმარა კიდეც, რადგან თუ აქამდე დარწმუნებული ვიყავი იმაში, რომ ადგილიდან განძრევას ვერ შევძლებდი, ახლა ფეხები თითქოს უხილავი ძალის ზემოქმედებით ამოძრავდნენ და მაიძულეს სადარბაზოში თავდაჯერებული მზერით შევსულიყავი.

მიუხედავად ჩემი გარეგნული სიმშვიდისა, აჩქარებულ გულისცემას მაინც არაფერი ეშველა. ამ ყველაფერმა იქამდე გასტანა, სანამ ლიფტის გამოყენებით ბოლო სართულზე არ ავედი და საბოლოოდ, კლაიდის კარის წინ არ აღმოვჩნდი, ჩემი კრეატიული, საახალწლო ჩაცმულობით.

იქ მოხვედრამ თითქოს სულ სხვანაირი ზეგავლენა იქონია და ერთიანად დამამშვიდა. წარმოდგენა არ მქონდა რატომ, თუმცა უკვე აღარც გული მიცემდა გაორმაგებულ ტემპში და არც ყოყმანის გრძნობა მიჭერდა ყელში უხილავ ხელებს. რაც იყო, იყო. რახან აქამდე მოვედი, უკან დახევას ნამდვილად არ ვაპირებდი და ამაში ბოლომდე დარწმუნებულმა, მხიარული სახით მივაჭირე საჩვენებელი თითი, კარის მარჯვენა მხარეს მიმაგრებულ ზარის ღილაკს.

შიშის გრძნობა, ამჯერად დილის ცვარივით აორთქლდა ჩემი გონებიდან. მოცემულ მომენტში უკვე იმაზე ვფიქრობდი, რომ ეს ახალი წელი, ყველაზე ორიგინალური გამეხადა, რაც კი აქამდე მქონია. მჯეროდა ასეც იქნებოდა. პიროვნება, ვისთან ერთადაც ამ ღამის გატარებას ვგეგმავდი, ნამდვილად ღირდა იმად, მის გამო რისკზე წავსულიყავი და ამას გავაკეთებდი კიდეც. უკან დასახევი გზა უკვე მოჭრილი იყო და ეს არც თავად მინდოდა.

ზარის დარეკვიდან არც ისე დიდი დრო იყო გასული, როდესაც ზღურბლის მეორე მხრიდან მკვეთრი ნაბიჯების ხმა მომესმა. გამეღიმა იმის გაცნობიერებაზე, რომ კლაიდამდე სულ რაღაც მცირედი ბარიერი მაშორებდა და მალე ეს ბარიერიც გაქრებოდა.

საკეტის ჩხაკუნის ხმა თითქოს მთელს სადარბაზოში გაისმა, ან მე მომეჩვენა ასე. ზუსტად ვიცოდი, მოუთმენლად მელოდა მთელი ეს დრო და როგორც კი კარის გაღების შემდეგ, ჩემი დანახვისას, მის სახეზე აღბეჭდილი ოდნავ ღიმილშეპარული გამომეტყველება შევნიშნე, ამაში ასი პროცენტით დავრწმუნდი.

თავადაც მომერია ღიმილი. იმდენად შინაურულად, თუმცა მოხდენილად ეცვა, შეუძლებელი იყო მისთვის თვალის მოწყვეტა. პუმას თეთრი ფერის, საკმაოდ დახვეწილი სპორტულები, საოცრად უხდებოდა მის იდეალურ სიმაღლესა და აღნაგობას. უნდა მეღიარებინა, სულაც არ იყო კლაიდი ის მამაკაცი, ვისთვისაც ქალი გულგრილად შეძლებდა გვერდის ავლას. არც მე გახლდით უგრძნობი, ამიტომ მისი დანახვისას, პირველი რამდენიმე წამი მიშტერებაში დავხარჯე და მხოლოდ მაშინ მოვეგე გონს, როცა კლაიდმა, ჩვენს შორის უხილავ ძაფებად გაბმული დუმილი თავისი მომხიბვლელი ხმით დაარღვია :

-ისევ ირმებიანი ზედატანი? -ღიმილით ამათვალიერა მან ამის თქმისას -არა, ცუდად არ გამიგო, ძალიან გიხდება

-ჰოო?

-კონპლიმენტის თქმის უფლება ხომ მაქვს? -კარის ჩარჩოს მიეყრდნო ცალი მკლავით

-მოდი ახლა ყველაზე ბანალური კონპლიმენტი მითხარი, რაც კი არსებობს

-კარგი ახლავე -დაფიქრების ნიშნად თითები ნიკაპზე აათამაშა და ორწამიანი ფიქრის შემდეგ, თვალებში ჩამხედა -თუ ლამაზი ხედის დანახვა გინდა, სარკეში ჩაიხედე

-ჰოო, ეს ნამდვილი საშინელებაა -გულწრფელად გამეცინა და როგორც კი ხელით მაჩვენა შიგნით შევსულიყავი, ზღურბლსაც გადავაბიჯე -აბა, რა გაქვს ამ ღამისთვის დაგეგმილი?

-წინასწარ არაფრის თქმა არ მინდა და ნურც შენ გაუსწრებ წინ მოვლენებს -მერე ჩაფიქრებული მზერა მიიღო და სანამ კიდევ ამოიღებდა ხმას, რატომღაც დაკვირვებითაც ამათვალიერა -ისე, ძალიან უცნაურად მომეჩვენა შენი პირობა
-ის, რომლის მიხედვითაც ამ ღამის შემდეგ ერთმანეთი აღარასდროს უნდა ვნახოთ? -მაშინვე მივხვდი რასაც გულისხმობდა. ეს ყველაფერი, კლაიდს „ჩატის“ დასასრულს მივწერე. შეიძლება ვინმემ სულელურ, ქალურ გამოხდომად ჩათვლოს, თუმცა მე მართლა მჯეროდა, რომ თუკი ერთმანეთთან ურთიერთობას კიდევ განვაგრძობდით, მომავალში ყველაფერი აბლაბუდასავით აგვერეოდა და ამ ღამესაც გავაუფერულებდით.
-ჰო, სწორედ ეგ . . . ურთიერთობის გაგრძელება ასე რატომ გაშინებს?
-საერთოდ არ მაშინებს -წინადადება ნორმალურად დასრულებულიც არ ჰქონდა, რომ მაშინვე უარვყავი, თანაც ისე, თითქოს ამის თქმით ჩემთვის რამე შეურაცხყოფა მოეყენებინოს. მხოლოდ მოგვიანებით მივხვდი, რომ სიტუაციისთვის შეუფერებელი ტონი მქონდა და შედარებით დაწყნარებული ხმით განვაგრძე -ქალის და კაცის ურთიერთობაში, მუდმივი არაფერია, კლაიდ. ჯობია კარგი მოგონებები გაგვყვეს და მომენტი არ გავაფუჭოთ

-კარგი, იყოს ასე -ჩემდა გასაკვირად, მეტად ჩაძიება აღარ უცდია. ალბათ, ახლა იდუმალება უფრო მომხიბვლელად ეჩვენებოდა, ვიდრე ყველაფრის წინასწარ ცოდნა და მისი დუმილიც სწორედ ამის მიზეზი იყო
ჩემთვის ჯერ კიდევ უცნობ სახლს, მალულად მოვატარე ინტერესიანი მზერა. იქაურობა იმდენად მყუდრო და ლამაზი იყო, შინაგანი აღფრთოვანებაც კი ვიგრძენი. ბინა ოდნავადაც არ ჰგავდა მარტოხელა მამაკაცის საცხოვრებელს. არც არეულ ბუნაგს. პირიქით, ყველაფერი სისუფთავისგან ბრწყინავდა და ერთი უბრალო ნივთიც კი არ იდო უწესრიგოდ. შესასვლელი კარიდან ხელმაცხრივ, კედელზე, თაროსავით მიმაგრებული საწერი მაგიდა იყო. მის ოდნავ ზემოთ, ფიჭის ფორმის თაროებზე, სხვადასხვა ჯიშის მცენარეები ელაგა, ლამაზად მოხატულ, პატარა ქოთნებში. სახლი სწორედ რომ ერთ ადმაიანზე იყო გათვლილი. ამაზე ყველაფერი მოწმობდა -მინი-ბარი, მცირე ზომის სამზარეულო, დახვეული კიბე, რომელიც იმ საძინებელში ადიოდა, რომელიც აივანივით გადმოჰყურებდა მისაღებს და იატაკზე გაფენილი, უზარმაზარი, ბალიშებით გადავსებული მატრასიც კარგად ჩანდა, საწოლის ფუნქციას რომ ითავსებდა.

-საოცრად ლამაზი სახლი გაქვს -ვუთხარი მაშინვე, როგორც კი თვალიერებას მოვრჩი -ალბათ იქაურობას დამლაგებელი ალაგებს ხოლმე

-სიმართლე გითხრა არა, ვერ ვიტან როდესაც პირად სივრცეში უცხო ადამიანი მეჭრება და ჩემს ნივთებს ეხება

-ანუ, გინდა თქვა, რომ ბინას შენით აწესრიგებ?

კლაიდმა ქვედა ტუჩს ღიმილით მოსდო კბილები, მერე კი სპორტული მოსაცმელის ელვაშესაკრავი ოდნავ შეიხსნა.

-კარგი რა, კამელია, მამაკაცებმაც იციან როგორ ირთვება მტვერსასრუტი და როგორ უნდა დაასხა საწმენდ ტილოს ანრისეპტიკური ხსნარი

-კარგი, კარგი, მაპატიე -სიცილი ამიტყდა მის სიტყვებზე -მანდ რა გიჭირავს? -იმ წამს მაგიდიდან აღებულ სანტა-კლაუსის ქუდზე ვანიშნე, რომლით ხელშიც ჩემკენ ნელა მოიწევდა

-საახალწლო განწყობის შემოსატანადაა საჭირო

-თუ ასეა, შენც დაიფარე

-გამორიცხულია -თავი გააქნია და ქუდიც საკუთარი ხელით მომარგო -თვითონაც დავიფარებდი, უბრალოდ ჩემი ზომის ვერსად ვიშოვე

-ჰო? არადა ასეთი დიდი თავიც არ გაქვს -ავყევი ხუმრობაში -მგონი საკმაოდ ნორმალური ზომისაა

-კარგი, ჩემი თავის ზომას შევეშვათ და ამ ღამის გეგმებს რაც შეეხება, სამ განსაკუთრებულ ადგილს მოვინახულებთ, მერე კი, დამატებით კიდევ ერთ ადგილას წავალთ, სადაც მხოლოდ და მხოლოდ მე გავცემ მითითებებს, შენ კი მათ შეასრულებ

-ასეთი რა მითითებები გაქვს? -ეჭვით დავხედე ზემოდან, როცა უკვე დუტის ნაცრისფერი ქურთუკი ჰქონდა მორგებული და კედების ზონარებს იკრავდა, ძირს დახრილი

-ნუ ღელავ, ისეთი არაფერია, რაც არ მოგეწონება, მენდე

-რომ არ გენდობოდე, ახლა აქაც არ ვიქნებოდი

-მიხარია ეგ რომ მესმის . . . გშია?

-გააჩნია რისი შემოთავაზება შეგიძლია -მხოლოდ მაშინ მივუგე, როდესაც ზონრების შეკვრა დაამთავრა და კვლავ წელში გაიმართა

-სანამ მოხვიდოდი, იაპონური საჭმელი შევუკვეთე. დღეს, მიმოწერისას წამოგცდა რომ ძალიან გიყვარს. შეგვიძლია თან წავიღოთ და გზაში შევჭამოთ

-სერიოზულად? -სასიამოვნო შეგრძნება თითქოს თმის ღერიდან ფეხის ფრჩხილამდე გავრცელდა. ჩემი იაპონური კერძებისადმი სიყვარულის ფაქტი მხოლოდ გაკვრით ვახსენე, დიალოგისას, თუმცა კლაიდმა მაინც დაიმახსოვრა და როგორც აღმოჩნდა, დიდი ყურადღებაც მიაქცია

-კონკრეტულად რა შეუკვეთე? -უკან გავყევი სამზარეულოსკენ ზომიერად სწრაფი ნაბიჯებით წასულს

-ატრია, ზღვის პროდუქტებითა და ცხარე საწებლით

-ვერაფერს ვიტყვი, მაგარია -სიტყვების გაგონებაზეც კი ნერწყვი მომადგა. გამახსენდა, რომ დღეს შუა დღის მერე არაფერი მეჭამა და შიმშილის გრძნობამაც ახლა შემომიტია მთელი სიმძაფრით

-ვიცოდი რომ მოგეწონებოდა

-შენც გიყვარს იაპონური სამზარეულო თუ უბრალოდ მე მიწევ ანგარიშს?

-არა, მეც ძალიან მიყვარს. იაპონიაში მოგზაურობისას, მეგონა, რომ იქაურ კერძებს ვერაფრით შევეჩვეოდი, თუმცა ვაღიარებ, ძალიან მომეწონა

-ანუ იაპონიაში ხარ ნამყოფი

-ჰო, ვარ -ჩემთვის განკუთვნილი, ქაღალდის ყუთში მოთავსებული პორცია გამომიწოდა, საჭმელ ჩხირებთან ერთად, თან დაამატა -სხვათა შორის, იაპონელ შეფ-მზარეულებს ერთი გამოთქმა აქვთ

-მართლა? მაინც რა გამოთქმა?

-ის, რომ საჭმელი ადამიანივითაა და მას გარეთ შიშველს ვერ გაიტან. სწორედ ამიტომ, კერძების გაფორმებას ყოველთვის ზედმეტად დიდ დროს უთმობენ ხოლმე

-კარგი, თუ ასეა, სიამოვნებით მოვისმენ იაპონიის შესახებ სხვა საინტერესო ფაქტებსაც

კლაიდს კვლავ მომხიბვლელად გაეღიმა, თავით გასასვლელი კარისკენ მანიშნა და სანტა-კლაუსის ქუდის ბურთულაზე საჩვენებელი თითით წამეთამაშა.

-გპირდები, ყველა კითხვაზე გიპასუხებ, ოღონდ გზაში. აბა, რას იტყვი, წავედით?

როცა ეს კითხვა დამისვა, თავისი შოკოლადისფერი თვალებით დამკვირვებლური მზერა მესროლა და ნათლადაც მაგრძნობინა, თუ რამდენად საინტერესო და ორიგინალური ახალი წელი მელოდა წინ.

თანხმობის გარდა, ნამდვილად არაფერი დამრჩენოდა.

-წავედით, კლაიდ. ოღონდ ჩემნაირ საახალწლო ქუდს შენც მოირგებ. აქეთ რომ მოვდიოდი, დავინახე თოვლისგან გაკეთებულ ბაბუას ეხურა თავზე, რამდენიმე მეტრის მოშორებით მდებარე სახლის ეზოში . . .



21:45 -ადგილი N:1 (ყინულის სასახლე)

ათი საათის შესრულებას, სულ რაღაც თხუთმეტი წუთი უკლდა, როდესაც, კლაიდის მანქანიდან გაოცებული სახით გადმოვედი და ჩვენს წინ აღმართულ, კარვის მსგავს დიდ, თეთრ შენობას შევხედე. ვინაიდან ჩემი მშობლიური ქალაქის ყოველი კუთხე-კუნჭული ზეპირად ვიცოდი, იმის მიხვედრაც არ გამჭირვებია, რომ ახლა საციგურაო მოედნის წინ ვიდექი და უნდა ითქვას, საკამოდ გაოცებულიც კი ვიყავი ჩვენი საბოლოო გაჩერების ადგილმდებარეობით.

-ვერ მეტყვი, აქ რას ვაკეთებთ, კლაიდ? -გონებაში მოტრიალე კითხვებზე პასუხის მისაღებად, ჩემს უკან მდგომ ადამიანს მივუტრიალდი, თან კიდევ ერთხელ გამეცინა მის თავზე მორგებული სანტა-კლაუსის ქუდის დანახვაზე, რისი დაფარებაც მე ვაიძულე, მანქანაში ჩაჯდომის წინ

-საციგურაო მოედანზე რისთვის დადიან ხოლმე, კამელია? -ტუჩის მარჯვენა კუთხეში გამკრთალი, ოდნავშესამჩნევი ღიმილის თანხლებით შემომიბრუნა კითხვა მან. დავიბენი მისი მზერის შემყურე. რამდენიმე წამი მაინც დამჭირდა გონებაში სიტყვების დასალაგებლად და ნორმალური პასუხის დასაბრუნებლად

-საციგურაო მოედანზე რისთვის დადიან ეგ ვიცი, უბრალოდ ახლა ხომ ახალია წელია? -კვლავ შენობას გავხედე, როდესაც ეს ვკითხე -არა მგონია აქაურობა ღია იყოს და ციგურაობის ნება დაგვრთონ

კლაიდი სიჩუმეს ინარჩუნებდა რამდენიმე წამის განმავლობაში, პარალელურად კი თვალს არ მაშორებდა. მერე, როგორც ჩანს გადაწყვიტა ამ სიჩუმისთვის ბოლო მოეღო და ერთი ნაბიჯით მომიახლოვდა.

-და თუ გეტყვი, რომ აქაურობა მხოლოდ ჩვენ ორისთვის დავიქირავე რაღაც დროით მაშინ რას მეტყვი? -მკითხა ხმადაბლა და ნელა, ისე, თითქოს სასიხარულო ამბავს ფრთხილად მაპარებდა, რათა ზედმეტი სიხარულისგან გული არ გამსკდომოდა

-სერიოზულად ამბობ? -გაოცებისგან ლამის პირიც კი დავაღე. ამაღამ ბევრ საინტერესო რამეს ველოდი, თუმცა რაც ახლა მოვისმინე, ყოველგვარ მოლოდინს სცდებოდა

-ჰო, სრული სერიოზულობით ვამბობ. ციგურებზე დგომა შეგიძლია თუ მასწავლებლის როლის შეთავსებაც მომიწევს?

-უნდა ვაღიარო, აშკარად მოულოდნელობებით ხარ სავსე -ეჭვით დაწვრილებული თვალებით ვუყურებდი ამის თქმისას -ციგურაობას რაც შეეხება, შეგიძლია არ ინერვიულო, მაგაში პროფესიონალი ვარ

-ჰოო?

-ეჭვი გეპარება?

-შეგიძლია ეგ ყველაფერი შიგნით დამიმტკიცო და ჩემი ეჭვებიც მთლიანად გააქრო -გამოწვევასავით ჟღერდა მისი სიტყვები და მეც მაშინვე გადავწყვიტე ამ გამოწვევას დავთანხმებოდი

-პრობლემა არ მაქვს, ყველაფრის დასამტკიცებლად ვარ მზადყოფნაში

-თუ ასეა, შევიდეთ

-შევიდეთ მაგრამ უკვე ინტერესი მიპყრობს რა იქნება მეორე მოსანახულებელი ადგილი

-მაგას თავის დროზე გაიგებ -ღიმილით დააბოლოვა ჩვენი დიალოგი კლაიდმა და შესასვლელისკენ წასულს, თავადაც უკან მომყვა

ყინულის სასახლეში, სპეციალურად ჩვენთვის, ორი ციგურა იყო მომზადებული. დიდი ზომის ხმის გამაძლიერებლებში, ვალსის წყნარი მუსიკა უკრავდა, უზარმაზარ, მოყინულ მოედანზე კი მხოლოდ ჩვენ ორნი ვიყავით და სხვა, არავინ.

საოცარი იყო ეს ყველაფერი. ციგურების ფეხზე მორგების შემდეგ, გარშემო ყველაფერს ისე ვაკვირდებოდი, როგორც ტურისტი იმ ქვეყნის ადგილებს, სადაც სამოგზაუროდ იყო ჩასული. ნუთუ რეალობა იყო ეს ყველაფერი? ნუთუ ნამდვილად ხდებოდა, ის, რაც ხდებოდა? ალბათ გავგიჟდებოდი ყოველივე ზემოთ ხსენებული, ლამაზი, საახალწლო სიზმარი რომ ყოფილიყო და დილით, ჩემი სასტუმროს ნომერში გამომღვიძებოდა, სრულიად მარტო მყოფსა და ბალიშზე ჩახუტებულს.

-მართლა კარგად დგახარ ციგურებზე, არ მოგიტყუებია -აღნიშნა კლაიდმა, მაშინვე, როგორც კი ხელი მომკიდა და მოედნის შუა გულისკენ გამასრიალა

-ტყუილებს არ ვამბობ, მე კარგი გოგო ვარ

-კარგი გოგო თუ ხარ, მაშინ უნდა მეცეკვო კიდეც -თანხმობის თქმამდე მომხვია წელზე ცალი ხელი და თავისთან ახლოს მიმწია. სასიამოვნო სურნელი ჰქონდა. იმდენადაც კი, რომ მის ყელთან მიახლოებისა და არომატის უფრო ღრმად ჩასუნთქვის სურვილმა შემიპყრო, თუმცა კიდევ კარგი, დროულად მოვახერხე თავის შეკავება და საკუთარი სურვილები, გულის ყველაზე მიუვალ ცხრაკლიტულში გამოვკეტე გაბრაზებულმა

-ვალსის მუსიკა სპეციალურად შეარჩიე?

-არ მოგწონს?

-პირიქით, ძალიანაც მომწონს -კისერზე ორივე ხელი შემოვხვიე ამის თქმისას, თან შოკოლადისფერ თვალებს მზერა გავუსწორე -გზაში, როცა იაპონიაზე ვსაუბრობდით, მითხარი ხშირად ვმოგზაურობ ხოლმეო. ახლა მივხვდი ამდენი ქვეყნის მონახულებამ რა შეგძინა

-მაინც რა? -შევატყვე აშკარად დააინტერესა ამ წინადადების დასასრულმა და დიდხანს აღარ მე ვალოდინე

-ორიგინალურობა. ფრანგულად რომანტიული ხარ, გერმანულად თავდაჭერილი და ამერიკულად მომხიბვლელი

კლაიდს ფართე ღიმილი გადაეფინა სისხლისფერ ბაგეებზე და ბეჭებზე ჩამოყრილ ჩემს თმას წაეთამაშა.

-ასეთი შეფასება ჯერ არავისგან მომისმენია. უნდა ვაღიარო, თავადაც საკმაოდ ორიგინალური ხარ

-ჰოო?

-ჰო. ზუსტად ისევე, როგორხ შენი სახელი

-კარგი, ჩემს სახელს თავი დავანებოთ -გამეცინა და ის კითხვა დავუსვი, რაც ახლა ყველაზე ძალიან მაინტერესებდა -ისე, რამდენად ხშირად მოგზაურობ ხოლმე, ან რამდენად ბევრი ადგილი გაქვს ნანახი? ყოველ უქმეებზე მიდიხარ საზღვარგარეთ თუ მხოლოდ ზაფხულობით?

-არა, უქმეებზეც საკმაოდ ხშირად გავსულვარ ქვეყნიდან -მერე ცოტა ხნით ჩაფიქრდა და დაამატა -მოკლედ გეტყვი, თითქმის ყველაფერი მაქვს მოვლილი, თუკი აფრიკის კონტინენტს არ ჩავთვლით

-თუ ასეა, არ გამიკვირდება აეროპორტის თანამშრომლები სახეზეც რომ გცნობდნენ

-თანამშრომლები არ ვიცი, თუმცა სტიუარდესებიდან რამდენიმე მათგანი, უფასო სასმელით მიმასპინძლდება, ყოველი ფრენისას

-აჰა, ანუ, საჰაერო ტრანსპორტში დიდი პოპულარობით სარგებლობ -ცალი წარბი ავზიდე

-ეგრე გამოდის

-კარგი, კიდევ ერთი კითხვა შეიძლება?

-თუ გინდა, ორიც იყოს -თან მესაუბრებოდა, თან ყინულზე ცეკვას აგრძელებდა, ჩემთან ერთად. საოცარი იყო ეს წუთები. იმდენად საოცარი, რომ ზუსტად ვიცოდი არასდროს დამავიწყდებოდა

-არა, ერთიც მეყოფა

-კი ბატონო, მაშინ გისმენ

-სადაც კი ყოფილხარ, მათ შორის ყველაზე მეტად რომელი ქვეყანა დაგამახსოვრდა?

ჩემდა გასაკვირად, კლაიდს ერთი წამიც კი არ დასჭირვებია პასუხზე დასაფიქრებლად.

-სილამაზის მხრივ ჩეხეთი, კერძოდ-პრაღა, ბუნების მხრივ შვეიცარია, ხოლო არქიტექტურით საბერძნეთი და იტალია

ასი პროცენტით დავეთანხმე ყველაფერში. ეს ქვეყნები, ჩეხეთის გამოკლებით თავადაც მონახულებული მქონდა, თუმცა არც ამ უკანასკნელის შესახებ გამაჩნდა მცირედი ცნობები და ფოტოსურათების მეშვეობითაც საკმაოდ კარგად ვიცნობდი, მიუხედავად იმისა, რომ პირადად არ მქონდა მონახულებული.

-მსოფლიო დონის მოგზაური ყოფილხარ, მეტი არაფერი მეთქმის -მისი მხრიდან ხელი ავიღე ამის თქმისას, საგრძნობლად მოვშორდი და ყინულზე ისე დავტრიალდი, რომ პირდაპირ კლაიდის მკლავებში მოვექეცი. დაჟინებით მიყურებდნენ მისი შოკოლადისფერი თვალები. შეუძლებელი იყო მათთვის მეცქირა და შინაგანად არაფერი განსხვავებული არ მეგრძნო

-არა, მოგზაური არ ვარ -თავის გაქნევის პარალელურად თქვა ეს სიტყვები

-მაშინ რა ხარ?

-უბრალოდ ტურისტი

-და მაგ ორს შორის რამე განსხვავებაა?

-რა თქმა უნდა -კვლავ მოედნის შუა გულისკენ გამასრიალა. ამ დროს, ძველ წყნარ მუსიკას, ახალიც ჩაენაცვლა და კლაიდმაც დაიწყო თავისი სიტყვების ახსნა -განსხვავება ძალიან დიდია. ტურისტები მარშრუტს ადგენენ და ისე მოგზაურობენ. მოგზაურები კი რაღაცისგან ცდილობენ გაქცევას. ტურისტები მიდიან და უკან ბრუნდებიან, აი მოგზაურებმა კი ისიც არ იციან დაბრუნდებიან თუ არა საერთოდ

-ვაღიარებ, საინტერესო თეორიაა

-მეც ვაღიარებ ერთ რამეს

-მაინც რას?

-იმას, რომ საციგურაო მოედანზე ცეკვა ძალიან გიხდება -ხმა დაადაბლა ამის თქმისას და თითქოს ჟრუანტელის მომგვრელ ქარად მომედო მთელს სხეულზე. მზერა ავარიდე. არ მინდოდა ჩემს თვალებში ამოეკითხა ყველაფერი ის, რასაც იმ წამს ვფიქრობდი. სასწრაფოდ უნდა შემეცვალა თემა. სხვაგვარად უბრალოდ არ შემეძლო

-ხომ გახსოვს, ფლირტი გეკრძალება, რადგან შეთანხმებისამებრ, ამ ღამის შემდეგ ერთმანეთს ვეღარასდროს ვნახავთ

-მაგ შეთანხმებაში იმაზე არაფერია ნათქვამი, რომ აზრების დაფიქსირება მეკრძალება -ოდნავი ღიმილით ამყვა პაექრობაში და სცადა ბოლომდე განვეიარაღებინე

-ანუ ეს ფლირტი არ ყოფილა

-არა, და კარგი ქენი ჩემი შემოთავაზების რომ არ შეგეშინდა. ხანდახან კარგიც კია თუ შენს კომფორტის ზონას გასცდები და რისკზე წახვალ ხოლმე

-ისე, მიუხედავად იმისა, რომ ერთმანეთს კარგად არ ვიცნობდეთ და მაინც პაემანი გქვონდეს, როგორ ეცდებოდი ჩემს მოხიბვლას? წარმოიდგინე ახლაც ასეთი სიტუაცია გვაქვს და ისე დამელაპარაკე, როგორც მაშინ დამელაპარაკებოდი

-დარწმუნებული ხარ? -ეჭვისგან დაწვრილებული თვალებით შემომყურებდა კლაიდი, თან იდუმალ ღიმილს ვერ იშორებდა სახიდან

-კი, თუმცა ვერ მივხვდი ამას რატომ მეკითხები

-უბრალოდ, უზარმაზარი შანსია იმისა, რომ ზედმეტად მოხიბლული დარჩე და მერე ძალიან ხშირად მოგენატრო ხოლმე

აი ნარცისიზმის შემოტევაც ამას ერქვა. უნდა მეღიარებინა, სხვისგან ამის მოსმენა ოდნავ გამაღიზიანებდა კიდეც, თუმცა კლაიდს რაც შეეხება, იმდენად ჯდებოდა ოქროს შუალედში ამ მხრივაც კი, რომ წარბების შეჭმუხნაც ვერ შევძელი.

-არა უშავს, შენ მაინც სცადე და ვნახოთ რამდენად გამოგივა ჩემი მოხიბვლა -მართლაც ზედმეტად თავდაჯერებულად ჟღერდა ჩემი ხმა იმ წამს, თანაც იმდენად, რომ ლამის მეც დავიჯერე, ეს ადამიანი ჩემზე არანაირ ზეგავლენას რომ არ ახდენდა

-კი ბატონო, ოღონდ გაითვალისწინე თავად მთხოვე

-უკვე გავითვალისწინე

-ანუ მზად ხარ?

-მზად ვარ!

კლაიდმა სრიალი შეწყვიტა და ამასთან ერთად, მეც ერთ ადგილას გამაჩერა ყინულზე. იმდენად ახლოს იყო, მისი სუნთქვა სახეზე მეცემოდა და ვგრძნობდი როგორ ნაზად მეთამაშებოდნენ თმის ბოლოებზე თლილი, პიანისტის თითებივით ლამაზი თითები.

-იცი რატომ წამოგიყვანე იქ, სადაც ყველაფერი თეთრია? -მკითხა უეცრად, თან ისე დამაკვირდა, თითქოს სულის სიღრმეში ცდილობს ჩამხედოსო

-რატომ?

-იმიტომ, რომ თეთრი ფერი ჩემთვის სისუფთავესთან და სილამაზესთან ასოცირდება, ისევე, როგორც შენ -სახეზე ნაზად ჩამომიტარა თითები და ტუჩებით ოდნავ შემეხო საფეთქელზე -მომწონს შენი ზომიერი სიმორცხვე, ლამაზი, გრძელი თმა, ქვედა ტუჩი, რომელსაც გამუდმებით იკვნეტ, როცა სიტყვებზე პასუხს სწრაფად ვერ პოულობ

-კლაიდ, გეყოფა -მისი შეჩერება ვცადე, რადგან რასაც მეუბნებოდა იქედან გამომდინარე, ნამდვილად არ ვიცოდი თვალები სად წამეღო. ჩემთვის შეუცნობელი ჟრუანტელი მთელს სხეულში ვრცელდებოდა, კოსმიური სიჩქარით და თითქოს მზერასაც კი ეკრებოდა ნაცრისფერი ბინდი

-არა, გთხოვ ნუ გამაწყვეტინებ -ამჯერად, თვალთან ახლოს მომაკრო ტუჩები და ცხვირი ლოყაზე გამისვა. რამდენიმე წამით ჩუმად იყო. მხოლოდ მაშინ განაგრძო საუბარი, როდესაც მიხვდა შეწინააღმდეგებას აღარ ვაპირებდი, თან ჩემს თითებში, თავისი თითები გადახლართა -ვაღიარებ, პირველად რომ მომიახლოვდი, ვიფიქრე მართლა ქუჩის მუსიკოსი გეგონე, ვისაც წინ ხურდას დაუგდებდი და მერე უბრალოდ გვერდს ჩაუვლიდი, თუმცა შენ ჩამოჯექი და ბოლომდე მომისმინე. იმდენად გულწრფელი, მხიარული, გულღია იყავი, გონებაში მაშინვე გავიფიქრე, რომ არ მინდოდა ჩვენი ისტორია იმ ნაძვის ხესთან დასრულებულიყო. არ მსურდა ისე წასულიყავი, რომ ყველანაირი შენამდე მოსასვლელი გზა დამეკარგა და ისე გამქრალიყავი, რომ ერთად რაიმე განსაკუთრებული მომენტები არ განგვეცადა

-ეგ ყველაფერი ნამდვილად იფიქრე, თუ იმ თამაშის ნაწილია, რაც ცოტა ხნის წინ მე წამოვიწყე?

-არა, ნამდვილად ვიფიქრე -უზომოდ სერიოზული, დამაჯერებელი ტონი ჰქონდა მოცემულ მომენტში -შენთან სრული თავისუფლება ვიგრძენი. გთხოვ, რაც არ უნდა მოხდეს მომავალში, არასდროს შეიცვალო, კარგი? იყავი ისეთი, როგორიც ახლა ხარ, თუნდაც ერთმანეთს ვეღარასოდეს შევხვდეთ. შენში ყველაზე ლამაზი, შენი გულწრფელობაა და ეს თვისება არასდროს მოკლა

-არც შენ მოკლა შენში ერთი თვისება, კარგი?

-კონკრეტულად რომელი?

-შენი შინაგანი სისუფთავე -ყოველგვარი ზედმეტი დაფიქრების გარეშე მივუგე -არავის შემოუხედავს ჩემთვის ისეთი სუფთა, ამქვეყნიური სიბინძურეებისგან სრულიად თავისუფალი მზერით, როგორც შენ. საახალწლო სიზმარს ჰგავხარ, იცი? და ეს სიზმარი ძალიან მომწონს

კლაიდი, ყინულზე კვლავ ჩემთან ერთად ამოძრავდა და ოდნავ დამატრიალა.

-მაშინ სიზმრის უფრო ლამაზი გაგრძელებისთვისაც უნდა იყო მზად -მაცნობა მეტად მხიარული სახით

-მეორე ადგილის მონახულების დროა?

-გამოიცანი

-კარგი და რომელი საათია?

-თითქმის თერთმეტი -მაჯაზე შემოხვეულ სპორტულ საათს დახედა და ისე მიპასუხა -აქედან მეჯლისზე მიდიხარ, პრინცესა

-რომელ მეჯლისზე? -გაოცება ვერ დავმალე

-სასტუმრო "პალასი", კარნავალი "ზამთრის ზღაპარი", ორი ბილეთი მაქვს და თორმეტ საათზე უკვე იქ უნდა ვიყოთ

-რა კარნავალი კლაიდ? კაბაც კი არ მაქვს და ასე ხომ არ წამოვალ? -თვალებით საკუთარ შეუფერებელ სამოსზე ვანიშნე ამის თქმისას, თუმცა მის თვალებში ვხედავდი, რომ ეს პრობლემაც კი გადაჭრილი ჰქონდა და მალე სიტყვებითაც დაამტკიცა ჩემი ვარაუდები :

-ნუ ღელავ, ამაზე უკვე ვიზრუნე. კაბის ამბავი მოგვარებულია

-როგორ? სპეციალურად ამ საღამოსთვის კაბაც მიყიდე? -ჩემი გაოცება უკვე ყოველგვარ დასაშვებ ნიშნულს სცდებოდა -მაგრამ ეს რანაირად შეძელი? დღეს ხომ სავაჭრო ცენტრები დაკეტილია?

-მართალი ხარ, დაკეტილია, თუმცა გამოწერის საიტები ჯერ კიდევ ფუნქციონირებს და იმედია უარს არ იტყვი. ახალ წელს საჩუქარზე უარის თქმა უზრდელობაა

-აი თურმე -ყველაფერი ნათელი გახდა ჩემთვის იმ წამს და უნდა ვაღიარო, მესიამოვნა კიდეც კლაიდის ასეთი სასიამოვნო ყურადღება -კარგი, თუ ასეა, წამოდი ერთად შევაბიჯოთ ზამთრის ზღაპარში

-მანამდე კი ჩემთან გავიაროთ, სახლში, შენი კაბა სწორედ იქ გელოდება

-ნუ ღელავ, მეჯლისზე არ დავაგვიანებთ, პრინცო უილიამ

-უინძორების პრინცზე სიმპათიური აღარ ვარ? -ხელოვნურად შეურაცხყოფილი სახე მოაყოლა ამ სიტყვებს, რითაც ჩემს სახეს ღიმილი მოჰგვარა

-ხარ, ოღონდ უილიამს არ უთხრა ეგრე რომ ვთქვი, გული დაწყდება

-უილიამს გული დაწყდება, ბებიამის ელისაბეტს კიდევ, წნევა დაარტყამს

-ჰოდა, ამის პრევენციისთვის ჯობია ჩუმად იყო

-კი ბატონო, პირზე ბოქლომს ვიდებ -მომიგო სიცილით და სასრიალო მოედნის გასასვლელი კარისკენ მანიშნა.

იქაურობა და ბასებში აჟღერებული მუსიკა, მართალია ძალიან ნაადრევად, თუმცა მაინც ამაღლებულ განწყობაზე დავტოვეთ. წინ ლამაზი მეჯლისი გველოდა, მე კი, დაუოკებელი ინტერესი მიპყრობდა, იმისა, თუ როგორ გამოიყურებოდა კლაიდის მიერ, ჩემთვის არჩეული დრესკოდი, რომლითაც ამ საღამოზე უნდა წარვმსდგარიყავი, დანარჩენ სტუმრებს შორის.





<<00:04 -ზამთრის ზღაპარი>>

ჩემს გრძელ, თოვლისფერ და ზურგამოღებულ აბრეშუმის კაბაში ვიყავი გამოწყობილი და კლაიდის გვერდით, თავდაჯერებულად მივაბიჯებდი უზარმაზარ დარბაზში, სადაც თითოეულ იქ მყოფ ადამიანს, თეთრი ტანსაცმელი ეცვა, მეჯლისის ორგანიზატორების მიერ დაწესებული ცენზურის გამო, რის მიხედვითაც, თითოეულ სტუმარს მხოლოდ თეთრი ფერის სამოსი უნდა სცმოდა.

კლაიდიც საკმაოდ მომხიბვლელად გამოიყურებოდა ქათქათა ფერის სმოკინგში. როდესაც ჩვენს თავებსა და სადღესასწაულოდ მორთულ დარბაზს ვუყურებდი, ვხვდებოდი, თუ რატომ გადაწყვიტა ამ საღამოს ორგანიზატორმა ყველაფრის თეთრ ფერებში გადაწყვეტა -იქაურობა მართლაც ისე გამოიყურებოდა, როგორც ზამთრის ზღაპარი და ჩემს გულშიც თითქოს არარეალური კმაყოფილება ისადგურებდა. ნამდვილად საოცარი იყო მარმარილოს იატაკზე დაყრილი ხელოვნური ფიფქები, დათოვლილი ნაძვები, უამრავი თეთრი ფერის ბუშტი და ჭერზე დამაგრებული უზარმაზარი, მოძრავი ჭაღი, საიდანაც გამუდმებით იფრქვეოდა მსხვილი ასევე ხელოვნური თოვლის ფანტელები, რომლებიც თმებზე მადნებოდნენ, თუმცა სისველის კვალს არ მიტოვებდნენ.

შიგნით ყველაფერი მართლაც ზამთარს მაგონებდა. დარბაზში ცოცხალი მუსიკა უკრავდა. ყურს უზომოდ სასიამოვნოდ სწვდებოდა ვიოლანჩელოს წკრიალა ხმა, რომელსაც როიალის კლავიშების ჟღერადობაც ერთვოდა.

-საოცრად გიხდება ეს კაბა, იცი? -როგორც კი დარბაზის შესასვლელთან მდგომ დაცვის თანამშრომელს, შიგნით მოსახვედრი ბილეთები გადავეცით, მხოლოდ მაშინ ჩამჩურჩულა კლაიდმა. ამის თქმისას, ტუჩები ყურთან ახლოს ჰქონდა მოტანილი, რათა მელოდიის ხმას, ჩემთვის მისი სიტყვების გაგებაში ხელი ვერ შეეშალა

-გმადლობ. სხვათა შორის, შენც საკმაოდ კარგად გამოიყურები -არც თავად დავიშურე კონპლიმენტი -ოღონდ ეცადე არ დამეკარგო, თორემ აქ იმდენი "თეთრი" დადის, მთელი ღამეც რომ გეძებო მაინც ვერსად გიპოვი

-თუ ეგრეა, პრევენციის მიზნით ხელი არ გამიშვა

პასუხად არაფერი მითქვამს. დასტურის ნიშნად, მხოლოდ თავი დავუქნიე, მერე სპეციალურად მოწყობილი ბარიდან, ორი მშრალი მარტინის ჭიქა ავიღე, ერთი ჩემთვის, ერთიც კი კლაიდისთვის და იქ შეკრებილ, თეთრებში გამოწყობილ საზოგადოებასაც შევავლე თვალი.

-მოდი, მაშინ ასე მოვიქცეთ, მარტინი ხელიხელჩაკიდებულებმა დავლიოთ და სადღეგრძელოც ვთქვათ -ღიმილით გავუკეთე შეთავაზება, რაზეც მაშინვე მივიღე მისი თანხმობა

-კარგი, და რას გაუმარჯოს?

-ზამთრის ზღაპარს, იმ ხელოვნურ თოვლს, რომელიც ახლა თავზე გვეყრება და მელოდიას, რომელიც ამ წამს უკრავს

-თანახმა ვარ, გაუმარჯოს -ოდნავ მოუჭახუნა თავისი ჭიქის ზედაპირი, ჩემსას, იქედან მცირედი ყლუპი მოსვა, მერე კი დაამატა :- ვაკვირდები და მგონი აქ ყველაზე ლამაზი შენ ხარ

-შენ კი ყველაზე სიმპათიური

-ამ სიტყვებს არც მე ვიტყოდი და არც შენ, დღეს ჩვენი ბოლო ღამე რომ არ იყოს, არა?

-რა თქმა უნდა, არ ვიტყოდით -სიტყვებთან ერთად, თავის დაქნევითაც გამოვხატე თანხმობა -ასე თამამად იმიტომ გამოვხატავთ ფიქრებს, რომ ვიცით, ამის მეტად ერთმანეთს ვეღარასდროს ვნახავთ

-მაშინ, უაზრო რამებზე დროს ნუ ვკარგავთ, სასმელი დავდოთ და კიდევ ერთხელ მეცეკვე, ოღონდ ცოტა სხვანაირად

-სხვანაირად, როგორ? -დავინტერესდი, თან ჩემი მარტინის ჭიქაც დავაბრუნე მაგიდის პრიალა ზედაპირზე. კლაიდის მხრიდან პასუხი არ გამიგია. ამის მაგივრად, მაჯაზე ფრთხილი შეხებით წამიყვანა საცეკვაო მოედნის შუა გულში შეკრებილი სხვა მოცეკვავე წყვილებისკენ, იქ მისვლისას უკნიდან მომეხუტა, წელზე ხელები დამაბნევლად მომხვია და ყურთან ტუჩები ახლოს მომიტანა.

-იცი, რა გასაგიჟებელი სურნელი აქვს შენს თმას?

-კლაიდ . . .

-ჰო

-ჩვენ რომ წყვილი ვიყოთ, ჩემში პირველად რა თვისება შეგძულდებოდა?

რამდენიმე წამით ჩუმად იყო და მხოლოდ მისი სუნთქვა მეცემოდა ყელთან ახლოს. მერე უფრო მაგრად შემომხვია მკლავები, ცხვირი ჩემს თმაში ჩარგო და ხმადაბლა ამოთქვა, ან მუსიკის გამო მომეჩვენა ასე :

-შენში ისეთი არაფერი შემიმჩნევია, რაც ზიზღს დაიმსახურებდა, ან ჩემს, ან ვინმე სხვის თვალში

-მართლა? -მის თითებს, ჩემი გადავაფარე და ცხელი ორთქლი მთელს სხეულზე მომედო, იმდენად სასიამოვნოდ თბილი ჰქონდა ეს უკანასკნელი

-ოდესმე მომიტყუებიხარ? -მკითხა სიცილით

-თუ გავითვალისწინებთ იმას, რომ მეორე დღეა რაც გიცნობ, არა

-ჰოდა ეგეც პროგრესია -სიცილით ჩამომადო მხარზე ნიკაპი -ახლა კი გულწრფელი კონპლიმენტის დრო მოვიდა

-ანუ?

-ანუ ის, რომ გულწრფელად უნდა მითხრა ის, რისი თქმაც ჩემთვის გინდა და აქამდე ვერ მითხარი, შემდეგ კი თავადაც ასე მოვიქცევი

თვალები მაგრად დავხუჭე. როგორ უნდა ვყოფილიყავი ასი პროცენტით გულახდილი, როცა მასში ყოველი თვისება უზომოდ მომწონდა? ასე თუ მოვიქცეოდი, ალბათ მთელი დღე ვერ მოვრჩებოდი საუბარს, ამიტომ გადავწყვიტე მხოლოდ ის მეთქვა, რასაც ყველაზე ძლიერ უნდოდა ჩემი გულიდან ამოხეთქვა :

-ალბათ იმას გეტყვი, რომ ყველაზე სუფთა, ყოველგვარი ბინძური ზრახვებისგან თავისუფალი თვალები გაქვს. ისეთი თბილი, სასიამოვნოდ სანდო ხარ, ხანდახან ეჭვიც კი მეპარება, რომ რეალური ხარ და არა ჩემი საახალწლო სიზმარი

-გინდა გიჩქმიტო?

-ნუ დამცინი

-კარგი, განაგრძე -მსუბუქად ჩაეცინა და პირზე ელვის შეკვრის იმიტაციაც გააკეთა, მე კი, აზარტში შესულმა, საუბარი კვლავ განვაგრძე :

-მომწონს შენი ხმა, ღიმილისას გაჩენილი ფოსო ლოყაზე, შენი შოკოლადისფერი თვალები, სასიამოვნო მუხტი, რომელიც შენშია და . . .

-და, რა?

-იმას ვამბობდი, რომ ნებისმიერი ქალისთვის საოცნებო მამაკაცი იქნებოდი, ბოლომდე ისეთი რომ იყო, როგორადაც ამ ორი დღის განმავლობაში გამაცანი თავი

-და რა იცი ზუსტად ისეთი რომ არ ვარ? -ამჯერად თავისკენ შემატრიალა, თმა ზურგს უკან გადამიყარა და ისე მკითხა

-მართალია, არ ვიცი -ქვედა ტუჩი ენის წვერით გავისველე, თან დაბნეული გოგოსავით გადავაქნიე თავი -აშკარად რთული დასაჯერებელია, რადგან ნამდვილ ზამთრის ზღაპარს ჰგავხარ. შენში არაფერია ისეთი, რაც არ მომეწონებოდა

მისი ცხელი სუნთქვის ძლიერი ზეგავლენით, მხარზე და ყელზე რომ მეფრქვეოდა, თვალები კვლავ დავხუჭე და სიამოვნებისგან ღრმად ამოვისუნთქე. ლაპარაკის გაგრძელება აღარ მინდოდა. ისედაც იმაზე ბევრად მეტი ვთქვი, ვიდრე საუბრის წამოწყებისას ვაპირებდი მეთქვა და ეს, მხოლოდ აღნიშნულ მომენტში გავაცნობიერე.

-მორჩა, გაგრძელებას აღარ ვაპირებ, ახლა შენ გისმენ

-ასე მალე? არადა რა სასიამოვნოდ ჩამესმოდა ყურში შენი სიტყვები

-ყველა სიამოვნებას აქვს დასასრული

კლაიდის ხელები, ამჯერად, ჩემს ზურგზე აღმოჩნდა. თავისი ლამაზი შოკოლადისფერი თვალებით ისე შემომყურებდა, სახის არიდება იმ წამს ყველაფერს მერჩვინა, თუმცა ასე რომ მოვქცეულიყავი, ვიცოდი მის წინ, საკუთარ თავს გავყიდდი, ეს კი ნამდვილად არ მინდოდა.

-პირველად შენში გულწრფელობამ მიმიზიდა -მისი ხმა რომ მომესმა, თითქოს წარმოსახვითიდან, რეალურ სამყაროში გადმოვედი, საიდუმლო პორტალით -ისე მესაუბრებოდი, როგორც ძველ, საუკეთესო მეგობარს და მეც სწორედ ამიტომ გითხარი, თავისუფლება ვიგრძენი შენთან-მეთქი

-მუსიკა შეწყდა კლაიდ

-ფეხებზე მ'კიდია -სიცილით მომიგო. ჩემთან ცეკვას ისე განაგრძობდა, თითქოს დარბაზში სრულიად მარტონი ვყოფილიყავით, არარსებულ მუსიკას აყოლილები

-უზომოდ მომწონს შენი გახსნილობა, გულახდილობა, ოდნავი სიმორცხვე და კიდევ . . . -ზუსტად ჩემსავით დააპაუზა ბოლო მომენტზე, თუმცა სწრაფადვე განაგრძო შუა გზაზე გაწყვეტილი სიტყვა -არც ერთ ქალზე არ შემიმჩნევია ისეთი ლამაზი ტუჩები, როგორიც შენ გაქვს. გთხოვ, თვალებში შემომხედე

-არა

-რატომ?

-იმიტომ, რომ თვალები სულის სარკეა და არ მინდა მასში ჩაგახედო. არ მინდა ის ამოიკითხო, რასაც ვისურვებდი, რომ მხოლოდ ჩემთან დარჩენილიყო, საიდუმლოდ

-ანუ ერთ საიდუმლოს მაინც ტოვებ ზარდახშაში?

-ასეა -სწრაფად დავეთანხმე, თან მხარზე ჩამოვადე თავი, ზუსტად მაშინ, როცა მორიგი მელოდიის ჰანგებმა მოიცვა მთელი დარბაზი

-ვერ გეტყვი, რომ მწყინს, რადგან არც ჩემი ზარდახშაა ცარიელი -ბრალდებულის ნანატრი აღიარებასავით ჟღერდა მისი ტონი.

გამეღიმა.

-თუ ეგრეა, მომეშვა

-კამელია . . .

-ჰო . . .

-არაფერი, უბრალოდ ლამაზი სახელი გაქვს და მომწონს, რომ გეძახი

-შენს სახელსაც არა უშავს, მაგრამ იქნებ ცეკვისგან ცოტათი შეგვესვენა? -ახალი იდეა წამოვჭერი, რადგან საცეკვაო მოედანზე ტრიალისგან უკვე მართლა თავბრუ მეხვეოდა. მიუხედავად ამისა, მაინც კმაყოფილი ვიყავი. მომწონდა, რომ აქ მყოფთაგან, მე და კლაიდს საერთოდ არავინ გვიცნობდა და ჩვენც დანარჩენ თეთრებს შორის ვიყავით ჩაკარგულები, ისე, როგორც ცნობილი მომღერლის კონცერტზე მისული რიგითი ფანები

-საღამო ახლა დაიწყო და უკვე შესვენებაზე გასვლას ითხოვ?

-რაც მოვედით, მხოლოდ ერთი ყლუპი მარტინი დავლიეთ და მას შემდეგ საცეკვაო მოედანს არ მოვშორებივართ. მგონი ორწუთიანი შესვენების აღება სამართლიანი იქნებოდა

-გამორიცხე, არანაირი დასვენება. თანაც ამის შემდეგ კიდევ ერთ ადგილას ვართ წასასვლელები

-ჰო მაგრამ, მეჯლისი ჯერ არ დამთავრებულა. ნუთუ სასრიალო მოედნის მსგავსად, მის დატოვებასაც ასე ნაადრევად ვაპირებთ? -გულწრფელად გამიკვირდა. ზამთრის ზღაპარი სულ ახალი დაწყებული იყო, კლაიდი კი, როგორც ჩანდა მალე უკვე წასასვლელად დაიწყებდა მზადებას და რამდენიმე წამში, თავისი სიტყვებითაც დაამტკიცა ჩემი ვარაუდი :

-დღეს ღამით კიდევ ერთ ადგილას ვართ შესავლელები, სადაც საკმაოდ დიდი ხნის გატარება მოგვიწევს, შემდეგ კი, ბონუს ადგილსაც მოვინახულებთ და ჩვენი საახაწლო ისტორიასაც სწორედ იქ დაესმება საბოლოო წერტილი

-რა პროფესიონალურად გაქვს გაწერილი მთელი საღამო, ვაღიარებ აღფრთოვანებულიც კი ვარ

-დღეს ჩვენი პირველი და ამასთანავე, ბოლო ღამეა, ამიტომ ბევრი რამის გაკეთება უნდა მოვასწროთ

საკმაოდ ლამაზად ჟღერდა ეს ყველაფერი. იმის წარმოდგენაც კი უზომოდ სასიამოვნო იმპულსებს გზავნიდა მთელს სხეულში, რომ ამ ღამისგან კიდევ ბევრ ლამაზ მომენტს უნდა დავლოდებოდი და ყველაფერ ამას, იმ ადამიანთან ერთად განვიცდიდი, ვინც ახლა ჩემს პირისპირ იდგა, თანაც სულ მალე. საკუთარ ცხოვრებაში მიღებულ გადაწყვეტილებათაგან ყველაზე სწორად და გონივრულად, იმ თანხმობას ვთვლიდი კლაიდს რომ მივეცი დღეს დილით. ვგრძნობდი, რაც არ უნდა მომხდარიყო და როგორც არ უნდა წარმართულიყო ჩვენი ცხოვრება მომავალში, ამ ახალ წელს ვერასდროს დავივიწყებდი და მუდამ ჩემს მეხსიერებაში ჩარჩებოდა, ყველაზე ლამაზი, ზღაპრული კადრების სახით.

-თუ ასეა, მაშინ დაველოდები რა იქნება ჩვენი შემდეგი გაჩერება -გულზე თავი დავადე ამის თქმისას , რის შემდეგაც კვლავ უწინდებურად ავყევი ნაზი მელოდიის ჯადოსნურ ჰანგებს, მთელს დარბაზში რომ ვრცელდებოდა და წარმოსახვითი, პატარა ვიოლინოს გასაღებებივით ტივტივებდა სითეთრით მოცულ სივრცეში -ოღონდ ცოტა ხანს კიდევ დავრჩეთ და აქაურობით ვისიამოვნოთ, ეს გარემო ჩემზე ძალიან კარგად მოქმედებს

-აი ჩემზე კი შენ მოქმედებ კარგად -საფეთქელთან მომაკრო ტუჩები კლაიდმა, როგორც კი ეს თქვა. მერე ცხვირი კვლავ ჩემს თმაში ჩარგო და სულ მალე, ყურთან ახლოს, მისი ცხელი სუნთქვა ვიგრძენი. რამდენიმე წამში, ჩურჩულით ნათქვამი სიტყვებიც მისწვდა ჩემს სმენას, რომლებიც ზუსტად ასე ჟღერდნენ : - შეიძლება კონკრეტული ადამიანი დაივიწყო, მაგრამ არასდროს დაგავიწყდება, თუ რა გაგრძნობინა მან. ვერც შენ დაივიწყებ ამ ყველაფერს. ზუსტად ვიცი ასე იქნება.





<< 02 :45 წუთი -Hotel-Best Uestern>>

ჩემთვის კარგად ნაცნობი სასტუმტოს ბოლო სართულისკენ, რომელზეც ულამაზესი ტერასაა გაშენებული, ლიფტის საშუალებით მივემართებით და თვალმოუშორებლად შევყურებთ ციფერფლატზე ცვალებად ციფრებს, რომლებიც დროის გარკვეულ ინტერვალში ერთით იზრდებიან.

იმის გამო, რომ მეჯლისიდან კვლავ კლაიდთან გავიარეთ, სახლში, სხეულს უკვე ის ტანსაცმელი მიფარავდა, რომლითაც ჩემი სასტუმროდან გამოვედი, თავის დროზე.

აქ მოსვლისას, პირველი შეგრძნება გაკვირვება იყო. ჯერ კიდევ მანქანაში მჯდომი, ნამდვილად ვერ ვხვდებოდი, რას ვაკეთებდით სასტუმროს შენობის წინ და წამით, ეჭვიანი მზერითაც კი გავხედე ამ საღამოს "ორგანიზატორს", რადგან მეგონა, დახურულ სივრცეში განმარტოებით, სიახლოვის იმ ზღვარის გადაკვეთა უნდოდა, თავიდანვე რომ გავავლეთ, ჩვენ ორს შორის. ყველანაირი ცუდი ფიქრები, გონებიდან მხოლოდ მაშინ გამეფანტა, როდესაც, გვერდით მჯდომ კლაიდს ხმამაღლა გაეცინა ჩემს გამომეტყველებაზე და მაშინვე ხელების აწევით მითხრა, ნუ ღელავ, ყველაფერი ისე არ არის, როგორც შენ იფიქრეო.

როგორც შემდეგ გავარკვიე, ნომერში ასვლისა და დარჩენილი საღამოს იქ გატარების მაგივრად, წინ სასტუმროს ვერანდაზე ვახშმობა გველოდა, სადაც მხოლოდ ჩვენ უნდა ვყოფილიყავით და სხვა, არავინ. აქაურობის მფლობელი, კლაიდის ახლო მეგობარი იყო, რის გამოც, რამდენიმე საათით აღნიშნული პრივილეგიით სარგებლობის ნება დაგვრთეს, მანამ, სანამ სრულიად სხვა ადგილას არ გავაგრძელებდით ჩვენს ღამეულ ვოიაჟს.

ლიფტის მოძრავი კაბინა, უწინდებურად მიიწევდა მაღლა და მაღლა. კარგად არ ვიცოდი წინ რა მელოდა, თუმცა ეჭვიც არ მეპარებოდა უზომოდ სასიამოვნო დროს რომ გავატარებდით.

"ბესთ-უესთერნის" ტერასაზე ადრეც გახლდით ნამყოფი, მეგობრებთან ერთად, რამდენიმე წლის წინ, თუმცა დარწმუნებული ვიყავი, კლაიდის გვერდით იქედან გადაშლილ ქალაქის ხედსაც კი სრულიად სხვა ფერი ექნებოდა.

ციფერფლატზე მოძრავი ციფრები, როგორც იქნა ერთ კონკრეტულ რიცხვზე გაჩერდა და ლიფტის ორფრთიანი კარიც ხმადაბალი სრიალით გაიხსნა ჩვენს წინ. ამ საახალწლო ღამის შემდეგ სიურპრიზამდე, მხოლოდ რამდენიმე ნაბიჯი მაშორებდა და გულისცემაც უცნაურად გააქტიურებულიყო ამის გამო.

კლაიდმა კარში პირველი გამატარა და დერეფანში გასულს, თავადაც უკან მომყვა. მერე უკვე თავად დაწინაურდა, წინ გამოცდილი ექსკურსია-მძღოლივით გამიძღვა და ტერასისკენ ხელჩაკიდებული წამიყვანა. მსიამოვნებდა მისი კანიდან წამოსული სითბოს შეგრძნება საკუთარზე. ამ ადამიანის ყოველი პატარა შეხებაც კი, სასიამოვნო ემოციებს აღვიძებდა ჩემს სხეულში. იმდენად სასიამოვნოს, რომ ზოგჯერ მეგონა კონტროლს დავკარგავდი და ხმამაღლა ვიტყოდი, რომ მსურდა ამ ღამეს მომავალშიც ჰქონოდა გაგრძელება.

მაინც რატომ შევიმუშავეთ ის წესი, რის მიხედვითაც, აღნიშნული ღამის შემდეგ ერთმანეთი საერთოდ აღარ უნდა გვენახა? უფრო სწორი იქნება, თუ ვიტყვი, რომ თავად შევიმუშავე, კლაიდმა კი უბრალოდ ჩემს სურვილებს სცა პატივი და შეწინააღმდეგება არ უცდია.

რაღაც მხრივ, მინდოდა კიდეც შემწინააღმდეგებოდა. მართალია, ამ ახალი წლის შემდეგ ერთმანეთის ნახვა შეიძლებოდა ისეთი ლამაზი და უჩვეულო აღარ ყოფილიყო, როგორც თავად ეს ღამე, რაც ძალიან მაშინებდა, რადგან ყველაზე ნაკლებად ურთიერთობის გაუფერულება მსურდა, თუმცა ჩემი გულის ერთი ნაწილი მაინც უფრთხოდა ამ ადამიანის სამუდამოდ დაკარგვას.

-რა მოხდა, რაღაც უჩვეულოდ ჩუმი ხარ -ფიქრებში სამოგზაუროდ წასულს, ბუნდოვნად ჩამესმა იმის ხმა, ვინც ჩემს გვერდით მოაბიჯებდა. ამან მაიძულა ჩემს აზრებს დროებით მოვწყვეტოდი და კვლავ რეალურ სამყაროში გადმომეტანა ჩემი "ბარგი-ბარხანა"

-ჰო, მაპატიე, რაღაცაზე ჩავფიქრდი -მივუგე სწრაფად, თან რამდენჯერმე თვალებიც დავახამხამე, თითქოს ეს, უწინდელი ფიქრების სარეველა ბალახივით ამოძირკვაში დამეხმარებოდა გონებიდან

-მაგ ფიქრებში მეც მოვიაზრები თუ რამე სხვა თემაა? -სასიამოვნოდ თბილი ღიმილი ჩასდგომოდა თვალებში კლაიდს

-ძალიან ცნობისმოყვარეც ნუ იქნებით, მისტერ, ჩემს ფიქრებზე წვდომა მხოლოდ მე უნდა მქონდეს

-კარგი, გნებდები -სიცილით გამიღო ვერანდაზე გასასვლელი კარი და აქედან სულ მალე, ნამდვილ, გიჟურ საოცრებაში ამომაყოფინა თავი.

გონება და თვალები, წინ გადაშლილი სანახაობის რეალურობაში დარწმუნებას, შეთანხმებულად ვერ ახერხებდნენ და ყველაფერ ამას დროებით მირაჟს მიაწერდნენ, წამი-წამზე რომ გაქრებოდა თვალთახედვის არეალიდან.

ვერანდა, მთლიანად ზემოდან დაწნილი თოკებით ჩამოშვებული მინის სანთებით გახლდათ მორთული, შიგნით რომ იასამნისფერი სანთლები კიაფობდნენ. იქედან ყველა მაგიდა სათითაოდ აელაგებინათ, მხოლოდ კრემისფერი, დიდი ზომის ფუმფულა სავარძელი იდფა ზუსტად ცენტრში, ხოლო მასზე, Cannon-ის ფირმის ფოტო-აპარატი იდო, ჩემთვის ჯერ კიდევ გაურკვეველი მიზეზების გამო. ერთი შეხედვით, იქაურობა ციცინათელების შუქით განათებულ მდელოს ჰგავდა. მეტისმეტი იყო ერთი ღამისთვის ამდენი სილამაზე და ორიგინალურობა. იმდენად მეტისმეტი, რომ ჩემი გული ვერაფრით შეეგუებოდა იმ ადამიანთან სამუდამოდ გამომშვიდიბებას, ვინაც ასეთი ლამაზი ახალი წელი აჩუქა.

-კლაიდ, რისთვისაა ეს ყველაფერი? -თითქმის აკანკალებული ხმით გავტრიალდი მისკენ, რათა თვალებში ჩამეხედა და თუკი თავად არაფერს მეტყოდა, პასუხი თვითონვე ამომეკითხა, მაგრამ, საბედნიეროდ ეს აღარ დამჭირდა

-იმისთვის, რომ თავიდანვე დავინახე შენში რაღაც განსაკუთრებული. ალბათ, ამის გამო მომინდა, ეს საღამოც ზუსტად შენნაირი განსხვავებული ყოფილიყო -მერე თმა ყურს უკან გადამიწია, თითებით სახეზე ნაზად მომეფერა და დაამატა : -კიდევ იმისთვის, რომ მინდა ამ ადგილას ძალიან ბევრი ფოტო გადაგიღო და სამუდამოდ დაგიმახსოვრო

-ფოტოები უნდა გადამიღო?

-შენთვის არ მითქვამს, რომ ფოტოგრაფი ვარ?

-არა, არ გითქვამს -გაკვირვებით ავიჩეჩე მხრები ამ ახალი ინფორმაციის გამო. უნდა მეღიარებინა, ფოტოგრაფები ძალიან მომწოდნენ, რადგან მათ ხელოვან ადამიანებად ვთვლიდი და მუდამ მიმაჩნდა, რომ რაღაც განსხვავებული ხედვები ჰქონდათ ცხოვრებაზეც და ამასთანავე, ადამიანებზეც. ჩემი ეს ვარაუდი, ასი პროცენტით გამართლდა კლაიდის სახით, რადგან ისიც სწორედ ამგვარი პიროვნების შთაბეჭდილებას ტოვებდა ჩემს თვალში

-ჰო, ალბათ განსაკუთრებული მომენტისთვის ვინახავდი და ეს განსაკუთრებული მომენტი სწორედ ახლაა -ოდნავ მოჭუტული თვალებით მაცნობა ყოველივე ეს, თან ვერანდის შუა გულში მდგომი სავარძლისკენაც მანიშნა თვალებით -ნებას მომცემ გადაგიღო?

-მაგრამ . . .

-ახლა არ დაიწყო, რომ ფოტოსესიისთვის შეუფერებლად გაცვია და ასე შემდეგ -მაშინვე მიხვდა იმას, რის თქმასაც ვაპირებდი -მე ბუნებრივი სურათები მჭირდება და ასე გამოწყობილი, შენ ყველაზე ბუნებრივი და ლამაზი ხარ

-აჰაა, ანუ გადაღებებზე ვარ და პოზებზე უნდა დავფიქრდე -ფიქრის ნიშნად ავათამაშე ნიკაპზე თითები. მსიამოვნებდა იმის გააზრება, რომ კლაიდს ჩემი ფოტოები დარჩებოდა სამახსოვროდ, მაშინ, როდესაც ერთმანეთს საბოლოოდ ჩამოვშორდებოდით

კლაიდმა ვიდეო-კამერა აიღო და მაშინვე სავარძლისკენ მიმითითა, ღიმილით. ზემოდან ჩამოშვებული, სქელ მინებში გამომწყვდეული სანთლები, მართლაც რომ იდეალურ ფონს ქმნიდა გადაღებისთვის და საახალწლო განწყობაც უხვად შემოჰქონდა, ყველაფერ ამასთან ერთად.

-ეტყობა ამ გადასაღები მოედნის მოწყობაზე ძალიან დიდი დრო დახარჯე

-გეტყოდი, თუმცა ეგ მეტად კონფიდენციალური ინფორმაციაა

-ჰოო? -სავარძელში, კლეოპატრასავით მედიდურად მოვკალათდი და ისე გავხედე -ფოტოსესიის პარალელურად რის გაკეთებას ვაპირებთ?

-ვისაუბრებთ -წამის მეასედიც არ უფიქრია ისე მომიგო. როგორც ჩანდა, მართლა მთელი საღამო წინასწარ ჰქონდა გაწერილი

-მაინც რაზე ვაპირებთ საუბარს? -სანამ ობიექტივს ასწორებდა, მანამ მოვასწარი კითხვა დამესვა

კლაიდმა წარბების ქვემოდან შემომხედა, თბილი მზერით. ასე მხოლოდ რამდენიმე წამის განმავლობაში მაკვირდებოდა, შემდეგ კი პასუხიც გასცა ჩემს შეკითხვას :

-უკეთ გაცნობის მიზნით, ერთმანეთს რაღაცები შევეკითხოთ. ეჭვი მაქვს, შენც ბევრი შეკითხვა გექნება დაგროვებული, რაზეც ჩემგან გინდა პასუხები მიიღო

-პრინციპში, შეიძლება მაქვს კიდეც, მაგრამ ეს გადაღებას ხელს არ შეუშლის?

-როდესაც ჩაის სვამ, პარალელურად სხვა რამებზეც ხომ ფიქრობ ხოლმე? -მკითხა გამომცდელად და სანამ საპასუხოდ ხმის ამოღებას მოვასწრებდი მანამ განაგრძო : -ჰოდა ჩათვალე ესეც ზუსტად მსგავსი რამაა. ერთი-მეორეს ხელს არ შეუშლის -ამის თქმისას, ობიექტივის გასწორებასაც მორჩა და თავისი აპარატი ხელში უკვე ისე მოიმარჯვა, რომ მივხვდი პირველი სურათის გადაღება ჰქონდა გეგმაში

-კარგი, ასე რომ ვიჯდე როგორი იქნება, ბატონო ფოტოგრაფო? -სავარძლის სახელურს გადავადე ორივე ფეხი, თან თმები მარცხენა მხარეს გადმოვიყარე და კამერას ისე შევხედე

-ოდნავ გაიღიმე და იდეალური კადრია

მისი თხოვნა ყოველგვარი ზედმეტი სიტყვების გარეშე შევასრულე და აქედან სულ მალე, აპარატის ჩხაკუნის ხმაც მისწვდა ჩემს ყურთასმენას. როგორც ჩანდა, პირველი სურათი უკვე მზად იყო და ამაში, მალევე დამარწმუნა კლაიდის სიტყვებმაც :

-მორჩა, კარგია, ახლა გამომეტყველება შეიცვალე, თან ის ფრაზა დააბოლოვე, რომელსაც ახლა გეტყვი

-რა ფრაზა? -ინტერესით გავხედე, თან ღიმილიანი გამომეტყველება სერიოზულით შევცვალე. მის პასუხს დიდხანს არც დაუგვიანია :

-ბავშვობაში მეგონა, რომ . . . -თქვა, სწორედ ამ ნაწილში დააპაუზა და გამომცდელი მზერა მესროლა. ამით მიმახვედრა, ეს წინადადება შენი ბავშვობის დროინდელი წარმოსახვებით დააბოლოვეო და მეც სწრაფად დავიწყე იმაზე ფიქრი, თუ რა აზრები მიტრიალებდა თავში ჩემი ცხოვრების ამ პერიოდში. პატარაობაში ისეთი სულელური ფანტაზიები მაწუხებდა, ღიმილიც კი მომადგა ამ მოგონებების ამოტივტივებისას.

-მგონი რაღაც გამახსენდა

-ჰოდა გიმენ -კიდევ ერთი ფოტო შემატა კლაიდმა თავის კოლექციას

-მოკლედ, ბავშვობაში მეგონა, რომ ვისაც ბუხარი არ ჰქონდა, თოვლის ბაბუა იმის სახლში ჭუჭრუტანიდან ძვრებოდა, კიდევ მეგონა, რომ სათამაშოს თუ ძალიან კარგად მოვექცეოდი დამელაპარაკებოდა და ადამიანები დედამიწაში ცხოვრობდნენ და არა, დედამიწაზე

-სერიოზულად? -ფოტოაპარატი კისერზე ჩამოიკიდა და ორივე ხელი სახეზე აიფარა კლაიდმა. სიცილს ძლივს იკავებდა ჩემს ნათქვამზე და მეც მეცინებოდა მის შემხედვარეს

-აი, მე კი მეგონა, მშობლები, ბავშვებს ქორწინების მერე ყიდულობდნენ მაღაზიაში -თავადაც მომცა აღიარებითი ჩვენება, რითაც კიდევ უფრო მეტი მხიარულება შემოიტანა ჩვენს ისედაც მხიარულ განწყობაში

-საკმაოდ ფანტაზიორი ბავშვი ყოფილხარ

-შენზე აღარაფერს ვამბობ -ქვედა ტუჩის კუთხეს მოსდო კბილები როცა ეს მითხრა -რაო, სათამაშოებს თუ კარგად მოვექცევი, დამელაპარაკებიანო, არა?

-კლაიდ, იცოდე ნუ დამცინი, თორემ რამეს გესვრი -ირგვლივ მიმოვიხედე, თუმცა სასროლი მართლა ვერაფერი ვიპოვე ჩემი მობილურის გარდა, ის წამს ჯიბეში რომ მედო, ამ უკანასკნელის გამოყენება კი, არც თუ ისე სახარბიელო ვარიანტი გახლდათ, მოცემულ მომენტში

-არაფერი მესროლო, თორემ დედიკოს ვეტყვი და ყურს აგიწევს

-ყურს ამიწევს? -ვითომ შეშინებულმა შევიცხადე -რომ დამარტყამს, შემთხვევით ამერიკის შეერთებულ შტატებშიც ხომ არ გამაფრენს?

კლაიდი სიცილისგან ლამის ჩაბჟირდა. ხმა მხოლოდ მაშინ ამოიღო, როდესაც მხიარულების ტალღამ ნაწილობრივ გადაუარა.

-აუ, კამელია -კვლავ ვერ ითქვამდა სულს ის -მართლა მაგარი ტიპი ხარ რა. ეგ ბავშვური, სულელური მუქარა კიდევ გახსოვს?

-რამდენჯერაც ეგ მაქვს მოსმენილი რა დამავიწყებდა -თავადაც მეცინებოდა, თან, სავარძელში ჩამჯდარი ვაგრძელებდი კამერის წინ პოზიორობას

-კარგი, მოდი შემდეგ კითხვაზე გადავიდეთ, რა აზრის ხარ?

-კი ბატონო, სრულ მზადყოფნაში გახლავართ -ამაღლებული განწყობით მივუგე -ჰო მართლა, ფოტოსესია როგორ მიდის?

-მშვენივერად -აპარატის კიდევ ერთხელ გაჩხაკუნების მერე გამცა პასუხი. როგორც სახეზე ვატყობდი, დაჭერილი კადრებით საკმაოდ კმაყოფილი ჩანდა, რაც იმას ნიშნავდა, რომ პოზიორობა არც ისე ცუდად გამომდიოდა, როგორც ამას დასაწყისში ვვარაუდობდი -კარგი, ახლა ის სამი ნივთი დამისახელე, რასაც გამუდმებით თან დაატარებ, როდესაც სახლიდან გადიხარ

-ასე მგონია ზეპირ ანკეტას ვავსებ

-ახლა ადექი, თმა ერთ მხარეს გადაიყარე და სავარძლის უკან დადექი, მკლავებდაყრდნობილი. რამდენიმე ფოტოს ეგრეც გადაგიღებ

კლაიდის მითითება რამდენიმე წამში შევასრულე და მალევე, მისი დასმული შეკითხვის პასუხზეც დავიწყე ფიქრი. სახლიდან გასვლისას, თან უამრავი რამ მიმქონდა ხოლმე, თუმცა იყო ნივთები, რის გარეშეც წამითაც არ შემეძლო და ახლა სწორედ მათ ჩამოთვლას ვაპირებდი.

-ჰმმ, როგორც მახსოვს თან ყოველთვის მობილური, უფერული ტუჩსაცხი და თილისმა დამაქვს, რომელსაც ბავშვობიდან ვატარებ

-ახლაც თან გაქვს?

-ჰო, კისერზე მიკეთია

-მაინტერესებს -ფოტო-აპარატს ცოტა ხნით თავი მიანება და თვალებში ჩამხედა -იქნებ ჩემთვისაც გეჩვენებინა?

-რა პრობლემაა -სავარძელს მოვშორდი, რამდენიმე ნაბიჯით მივუახლოვდი და ვერცხლისფერ ცეპზე დაკიდებული, უსასრულობის ნიშანი ვაჩევენე, ლამაზად რომ ბრწყინავდა ჩემს კისერზე

-კარგი რამეა -ღიმილი გაკრთა მის სისხლისფერ ტუჩებზე იმ წამს -ალბათ, წარმატებაც უნდა მოჰქონდეს, რადგან ასეთ ლამაზ ღამეს ჩემთან ერთად ატარებ და და საერთოდ რომ გამიცანი იმიტომაც

-ოჰოო, დიაგნოზი -ნარცისიზმის შემოტევა, მკურნალობის კურსი -ნაკლები უყურეთ საკუთარ თავს სარკეში -შეძლებისდაგვარად გამოვაჯავრე

-რა პრობლემაა, სარკეებს სულ ჩამოვხსნი და შვებულებაში გავუშვებ. მაინც დაიღალნენ იმ კითხვაზე პასუხის გაცემით, თუ ვინაა ამ ქვეყნად ყველაზე ლამაზი

გამეღიმა. ზოგადად, მისი ყოველი სიტყვა, თუ მოქმედება სასიამოვნო ღიმილს იწვევდა ჩემში და ყველაზე კარგად მაგრძნობინებდა თავს იქ, სადაც ახლა ვიმყოფებოდი.

კლაიდმა კიდევ უამრავი კითხვა დამისვა იმ ღამით, ფოტოც უამრავი გადამიღო, შემდეგ კი კამერა დავაყენეთ და მიუხედავად იმისა, რომ კლაიდი ამას ვერ იტანდა, ჩემი დაჟინებული თხოვნით უკვე ერთად დავიწყეთ პოზირება. ზოგ ფოტოში, მის ტუჩებს, ცერა და საჩვენებელი თითის ლოყებზე მიჭერით, თევზისას ვამსგავსებდი, ზოგში ძალით ვუწელავდი ბაგეებს აქეთ და იქეთ, რათა კადრში ვითომ გაღიმებული გამოსულიყო. რამდენიმე ფოტოში ალბათ მისი შეკრული წარბებიც აღიბეჭდა, ისიც, თუ როგორ გავაკეთეთ "ტიტანიკის პოზა", როგორ მომიგდო ზურგზე კლაიდმა, როცა ვცდილობდი მისთვის კატის ულვაშები მიმეხატა და როგორ ჩაეშვა ჩემიანად სავარძელში, როცა ამ ბავშვური თამაშებით საბოლოოდ ვიჯერეთ გული.

იმ წამს, უამრავი სანთლით განათებულ, ლამაზად მორთულ ვერანდაზე, კლაიდმა ჩემი სახე ხელებში მოიქცია, ლოყაზე, თვალის ოდნავ ქვემოთ ტუჩები ნაზად მომაკრო და იქვე ამოიჩურჩულა :

-მშურს იმ მამაკაცის, ვისიც მომავალში უნდა გახდე. მშურს, რადგან შენი სახით ნამდვილი საგანძურის მფლობელი გახდება

-კლაიდ . . .

-ნუ ღელავ -ტუჩებზე საჩვენებელი თითი ამაფარა, თან შოკოლადისფერი თვალებით დაჟინებით მომაშტერდა. უკვე იცოდა, რის თქმასაც ვაპირებდი და ამას მის მზერაშიც ნათლად ვკითხულობდი, მოცემულ მომენტში -მე, შენს სურვილებს პატივს ვცემ და პირობასაც ავასრულებ. აღარ ვეცდები ამის მეტად გნახო, თუკი თავად არ მოგინდება ეს

-ხომ იცი, რომ მეორედ ყველაფერი ასეთი ლამაზი აღარ იქნება და ამ ღამის ეფექტიც გაქრება, როცა ყოველდღიურობაში გავიცნობთ ერთმანეთს? ეს საშინლად არ მინდა

-ჰო, მესმის და გპირდები შენი სურვილების წინააღმდეგ არ წავალ -სევდიანად ჩაეღიმა ამ დაპირების მოცემისას, მერე კი ჩემს თმას წაეთამაშა და დაამატა : - არ გაგიკვირდეს ამ ღამის შესახებ რომ ერთ დღეს წიგნი დავწერო და ბესტსელერი გახდეს

-ჰო, მერე კი მე ამ წიგნის პრეზენტაციაზე მოვალ, როცა შენ უკვე დაოჯახებული იქნები და ყველაფერი თავიდან დაიწყება, არა? ზუსტად ისე, როგორც იმ ფილმშია -სახელის გახსენება ვცადე, თუმცა როცა არა და აღარ მომაფიქრდა, კლაიდმა წამაშველა სიტყვა :

-მზის ამოსვლამდე ჰქვია მაგ ფილმს

-ჰო, მზის ამოსვლამდე -თავის დაქნევით დავადასტურე, მერე კი, უკვე სერიოზულში გადასული ტონით ვკითხე -შენ რა, მართლა აპირებ რამე წიგნის დაწერას?

კლაიდმა სიცილით გააქნია თავი, უარყოფის ნიშნად. კიდევ კარგი ასე მოიქცა, თორემ წნევის აწევა გარანტირებული მქონდა.

-არა, სამწუხაროდ მწერლობის ნიჭით არ გამოვირჩევი, მაგრამ ფოტოები მაინც დამრჩება სამახსოვროდ

-ჰოო? აი, მე კი არ მინდა ამ ფოტოებს ვუყურებდე, ამიტომ ნუ გამომიგზავნი -მაშინვე მივიღე გადაჭრითი გადაწყვეტილება, რადგან ასი პროცენტით გახლდით დარწმუნებული ვერ შევძლებდი ამ ღამით გადაღებული სურათების დანახვას. მსგავს შემთხვევაში, თავს ძალიან ცუდად ვიგრძნობდი და შეიძლება, კიდევ ერთხელ მეცადა კლაიდთან კონტაქტზე გასვლა

-კი ბატონო, შენი ნებაა -მხრები აიჩეჩა მან -ახლა კი საუბარი შეწყვიტე, მოდუნდი და მოდი ჩემთთან

ამ სიტყვებზე, მკლავები უფრო მაგრად შემომოხვია ჩემს წელს. სულ მალე, თავისკენაც მიმიზიდა და შოკოლადისფერი თვალებით ღიმილიანი მზერა მესროლა. არც მე გამჩენია წინააღმდეგობის გაწევის სურვილი. ამის მაგივრად, ტკიპასავით მივეკარი მის თბილ სხეულს, თავი გულზე ჩამოვადე, გაშლილი ხელი მის მკერდს დავაბჯინე და თვალებდახუჭული, ძალიან დიდი ხნის განმავლობაში ვუსმენდი საყვარელი მელოდიასავით, თუ როგორ რიტმულად ძგერდა ჩემს გვერდით მყოფი ადამიანის მარცხენა მხარეს მფეთქავი ორგანო. არაფერი იყო ამ ხმაზე სასიამოვნო. არაფერი იყო კლაიდის თითების ჩემს თმაში შეგრძნებაზე უფრო ეიფორიის მომგვრელი და სწორედ აღნიშნულ ნეტარების ფსკერზე დასული, მის სხეულს უფრო მაგრად მივეკარი.

-კლაიდ . . .

-გისმენ . . .

-მეც საშინლად მშურს იმ ქალის, ვისაც მომავალში შენი ერქმევა . . .







<<05:02 -მწვანეყვავილა>>

ქუთაისში, ჩემთვის ყველაზე საყვარელი უბანი, ბავშვობიდან მწვანეყვავილა იყო. მახსოვს, როგორი ენთუზიაზმით მოვრბოდით მე და ჩემი თანაკლასელები ეგრედწოდებულ შატალოებზე, სწორედ ამ დასახლებაში და საბოლოო გაჩერებად, მუდამ რიონის ჰესს ვარჩევდით ხოლმე. ვგიჟდებოდი ისე მომწონდა იქაურობა. ხშირად, სრულიად მარტოც კი ამოვდიოდი ამ ადგილას და უზარმაზარი კიბეების თავში მჯდომი, სიამოვნებით ვუგდებდი ყურს მდინარის ზემოდან ქვემოთ ჩადინების ხმას. პარალელურად, ხიდზე მოსიარულე დაცვის თანამშრომლებს ვაკვირდებოდი ხოლმე, არასდროს რომ არ ტოვებდნენ იქაურობას და ალაგ-ალაგ, დამკვირვებლური მზერითაც ამომხედავდნენ, აქაოდა რამეს ხომ არ აფუჭებს, ან შემოღობილ ტერიტორიებზე ხომ არ მოუნდომებია ფეხის დადგმაო.

სწორედ ეს გახლდათ მიზეზი იმისა, რომ მთელი სხეული გამითბა, როდესაც კლაიდის მანქანა, სწორედ ამ უბანში მდგომი, ერთ-ერთი ორსართულიანი სახლის წინ გაჩერდა.

შენობის ქვემოთ, მდინარის ლამაზი ხედი იშლებოდა და ჰესიც საკმაოდ კარგად ჩანდა. სახლს ეზო არ ჰქონდა, თუმცა ისეთ საოცარ ადგილას გახლდათ აშენებული, ეს დანაკლისს საერთოდ არ იწვევდა. პირიქით, ასე უფრო მეტადაც კი იმსახურებდა სიმპათიას.

-კლაიდ, ეს შენი სახლია? -გაღიმებულმა ავხედე, როგორც კი მანქანის კარი გამომიღო და მანიშნა გადავსულიყავი. მახსოვდა, რომ იმ სამი ადგილის მონახულების შემდეგ, რომელიც უკვე მოვიარეთ, კიდევ ერთი "ბონუს ტურიც" უნდა გვქონოდა და სავარაუდოდ, სწორედ აქაურობა გახლდათ ჩვენი დამატებითი ადგილი, საახალწლო ღამის გასატარებელთა სიაში

-ჰო, ჩემი სახლია -თავის დაქნევითაც დამიმოწმა საკუთარი სიტყვები -მთელ დარჩენილ ღამეს აქ გავატარებთ, სხვაგან წასვლას უკვე აღარ ვაპირებთ

-აჰაა, ანუ ეს არის ჩვენი ბოლო გაჩერება -მხიარულად შევხვდი ამ იდეას, რადგან სახლს იმდენად მოვყავდი აღფრთოვანებაში, საერთოდ აღარ მინდოდა სადმე სხვაგან წასვლა. ერთი სული მქონდა, როდის დავათვალიერებდი მას შიგნიდანაც და როდის გადავხედავდი აივნიდან გადაშლილ მდინარის ხედს, თვალისმომჭრელად რომ იშლებოდა უბნის ამ ნაწილიდან

-ჰო, აქედან უკვე ორივენი ჩვენ-ჩვენ სახლებში წავალთ, მანამდე კი მითხარი, გშია?

-მგელივით -მაშინვე ვაღიარე. მხოლოდ იმ წამს გავაცნობიერე, რომ მთელი გუშინდელი დღიდან მოყოლებული დღევანდელამდე, კლაიდის მიერ ნაყიდი ატრიის გარდა, ყელში საერთოდ არაფერი გადამსვლოდა და ჩემმა კუჭმა საკვების მიღების გადაუდებელი საჭიროება იგრძნო

-ჰოდა, ნამდვილად სწორ ადგილას მომიყვანიხარ -უცნაური ფორმის კლიტეს, გასაღები მოარგო კლაიდმა. რამდენიმე წამის შემდეგ, უკვე ღია კარის წინ ვიდექით. შიგნიდან სიბნელესთან ერთად, მკრთალი, ოქროსფერი შუქებიც გამოკრთოდა, სავარაუდოდ, მისაღები ოთახიდან, რომელიც ჯერ კიდევ არ მქონდა ნანახი, თუმცა ინტერესი ნამდვილად მკლავდა, რანაირად გამოიყურებოდა მდინარისპირა სახლი, კედლებს მიღმა.

-მხოლოდ თქვენს შემდეგ, მადამ -ზღურბლისკენ ხელით მანიშნა, რათა მისთვის პირველს მე გადამებიჯებინა. როგორც ჩანდა, მანერები არანაირ სიტუაციაში არ ავიწყდებოდა და მისი ეს თვისება, საკმაოდ დიდ სიმპათიას იწვევდა ჩემში

-შენი გამკვირვებია აქ რომ არ ცხოვრობ. მართლა საოცარი ადგილია -გულწრფელად ვაღიარე შიგნით შესვლის შემდეგ, ზუსტად იმ მომენტში, როდესაც ჰოლში სინათლე აანთო. მთელი ეს დრო, უკან ერთგული დაცვის თანამშრომლის მსგავსად მომყვებოდა და ხმაც მხოლოდ იმ წამს ამოიღო :

-საიდან იცი, რომ არ ვცხოვრობ?

-ანუ?

-ანუ ის, რომ ზაფხულის და გაზაფხულის სეზონზე მუდამ აქ გადმოვდივარ ხოლმე. შემოდგომის და ზამთრის გატარება კი იქ მირჩევნია -განმიმარტა -მოკლედ რომ ვთქვათ, სეზონური საცხოვრებლები მაქვს

-ფრინველივით ყოფილხარ, შემოდგომისას რომ თბილ ქვეყნებში მიფრინავენ -გამეცინა. მერე ისევ დავსერიოზულდი და მისაღებში შესული, მის თვალიერებას მოვყევი. საკმაოდ გემოვნებიანად იყო მოწყობილი სახლის ინტერიერი. კედლები სადა, კრემისფერი ტონალობაში გახლდათ გადაწყვეტოლი, რაც სიმყუდროვის და სითბოს შეგრძნებას ბადებდა მთელს მისაღებში. ყველაზე მეტად ის მომეწონა, რომ ძირითადი ავეჯი, რასაც საშუალო ზომის დივანი და სავარძლები შეადგენდა, ზუსტად კედლების ფერს ეხამებოდა. არასოდეს მიყვარდა კონკრეტულ სივრცეში ფერების უაზრო სიმრავლე, ეს მისაღები კი ბოლომდე აკმაყოფილებდა ყველა მოთხოვნილებას, თითქოს ვიღაცას, სწორედ ჩემი გემოვნების შესაბამისად მოუწყვიაო.

სახლში არც ტელევიზორი იყო, არც კომპიუტერი და არც ინტერნეტ-გაყვანილობა. როგორც ჩანდა, კლაიდი აქ ცხოვრების პერიოდში მათ ან არ იყენებდა, ან სეზონური საცხოვრებლის ცვლილებისას, უწინდელი ბინიდან მოჰქონდა ხოლმე ისინი.

-მომწონს აქაურობა -აღვნიშნე როგორც კი თვალიერებას ასე თუ ისე მოვრჩი. ჩემი მასპინძელი, იმ წამს თავის მოსაცმელს იხდიდა, რათა ცოტათი გაშინაურებულიყო. სწორედ აღნიშნულ წამს გამახსენდა, რომ ქურთუკი ჯერ კიდევ ტანზე მეცვა და მეც მის მსგავსად დავიწყე ამ უკანასკნელის გახდა

-რატომღაც დარწმუნებული ვიყავი მოგეწონებოდა

-როგორც ჩანს, ნაძვის ხესთან მოასწარი ჩემი ასე კარგად შეცნობა -მერე გავიხედ-გამოვიხედე და დავამატე -ჰო მართლა, სანამ შიგნით შემოვიდოდით, მკითხე მშიოდა თუ არა. აქ კი საჭმლის სუნიც კი არსად ტრიალებს

კლაიდს გაეცინა.

-იმიტომ არ ტრიალებს, რომ ვახშამი თავად უნდა მოვამზადოთ -მითხრა მან -ახალი წელი იმითაცაა განსაკუთრებული, რომ თითოეულმა ადამიანმა ის კერძი უნდა მოამზადოს, რომელიც ყველაზე იდეალურად გამოსდის, რათა ამ წელმაც საუკეთესოდ ჩაიაროს მისთვის

-ეგ შენ მოიფიქრე თუ საახალწლო ელფებმა?

-არც ერთმა და არც, მეორემ, თოვლის ბაბუის ირმების მოფიქრებულია

-კარგი -სიცილით დავუქნიე თავი, თანხმობის ნიშნად. იმის გაფიქრებაზეც კი ნერწყვები მადგებოდა, რომ მალე უნდა გვევახშმა. ვაღიარებ, ნამდვილად არ იყო კარგი იდეა მთელი ორი დღის განმავლობაში საკვების მხოლოდ ერთხელ მიღება, თუმცა გუშინდელი დილიდან მოყოლებული იმდენი საქმე მქონდა, ჩემი საბრალო, ცარიელი კუჭის არსებობის შესახებ მხოლოდ ბოლო წუთებში გამახსენდა, თანაც მაშინ, როცა უჭმელობისგან საკმაოდ აქტიურად ახმაურდა ეს უკანასკნელი.

-თუ ასეა, წამოდი, სამზარეულოში გავიდეთ -მაჯაზე ვიგძენი მისი თითების შემოხვევა -სულ აივნისკენ ნუ იყურები, როცა ვახშამს მოვამზადებთ, გავიდეთ და იქ ვჭამოთ

-ჩემს აზრებს კითხულობ

-ჰო, მაქვს ასეთი ნიჭიც -ნარცისულად შეიფერა, მერე კი, პირდაპირ, ყოველგვარი ზედმეტი კომენტარის გარეშე გაემართა სამზარეულოსკენ და მეც თან გამიყოლა

სამზარეულო, მისაღებზე ორჯერ პატარა, თუმცა მაინც საკმაოდ დიდი აღმოჩნდა. იქაურობა ისე იყო მოწესრიგებული, რომ პირველად შესულ ადამიანსაც კი არ გაუჭირდებოდა საჭირო ნივთების პოვნა. ყველაფერი თავის ადგილას იდო, დანებიდან დაწყებული, ჭურჭლითა და საჭრელი დაფებით დამთავრებული. კედლის ერთი მეოთხედი, ჭურჭულის სარეცხ ნიჟარამდე, რძისფერი თაროებით დაეფარათ, ხოლი მის ქვემოთ, მთელს სიგრძეზე გაყოლებულ, პრიალა, მარმარილოსფერ მაგიდაზე, სხვადასხვა ტექნიკური მოწყობილობები -მიქსერი, ვაფლების დასამზადებელი ხელსაწყო, ბლენდერი, წვენსაწური და ტოსტერი ელაგა.

ჩვენი ერთობლივი ვახშმის ერთობლივი სამზადისი, საკმაოდ მხიარულ ვითარებაში დაიწყო.
როგორც აღმოჩნდა, კლაიდს მზადება ნამდვილად არ გამოსდიოდა ცუდად. პირიქით, ამაში საკმაოდ დახელოვნებულიც კი იყო. ვერავინ იტყოდა დანა ხელში მოუხერხებლად უჭირავს, ან პროდუქტებს არათანაბარი პროპორციებით ჭრისო. მის შემხედვარეს, სირცხვილის გრძნობაც კი გამიჩდა, რადგან კერძების მომზადება მეც კი არ მიხდებოდა ასე ძალიან.

როგორც კლაიდისგან შევიტყვე, ყველაზე უკეთ თევზის კერძები გამოსდიოდა, ამიტომ, სწორედ ამ უკანასკნელის მომზადება ითავა ვახშმისთვის. რაც შემეხება მე, გადავწყვიტე დესერტი ამეღო საკუთარ თავზე და საბოლოო არჩევანი, ნუტელას ორცხობილებზე შევაჩერე. ჩემი მეგობრები მუდამ მეუბნებოდნენ, რომ მათ მომზადებაში მსოფლიო დონის შეფ-მზარეულებსაც კი გავუწევდი კონკურენციას, ამიტომ, ამაყად მოვირგე ჩემი მანდარინისფერი წინსაფარი, თმა სამზარეულოში ნაპოვნი იაპონური ჩხირებით ავიწიე ზემოთ და საქმეს დიდი ენთუზიაზმით შევუდექი.

არ ვიცოდი ეს დამთხვევა იყო თუ უბრალოდ იღბალი, მაგრამ კლაიდის მაცივარში, ყველა ის ინგრედიენტი აღმოჩნდა უკლებლივ, რაც კი ჩემი დესერტის მომზადებისთვის გახლდათ საჭირო. ამ ფაქტმა ძალიან გამახარა. ყოველთვის ვამბობდი, რომ ორცხობილა სრულყოფილად გემრიელი ვერ გამოვიდოდა, თუკი მას რაიმე მცირედი მაინც მოაკლდებოდა რეცეპტიდან და გამიმართლა, რომ ამ შემთხვევაშიც ასე არ მოხდა.

კლაიდს უკვე დაემთავრებინა თევზის გასუფთავება და საჭირო ბოსტნეულიც დაეჭრა, ლამაზად რომ იყო გადანაწილებული საჭრელ დაფაზე. აი რაც შემეხება მე, ჯერ კიდევ ორცხობილის მასას ვამზადებდი, პარალელურად კი, მინანქარისთვის ვადნობდი კარაქს გაზქურაზე და ასე ვთქვათ, ორ ფრონტზე ვიბრძოდი ერთდროულად.

-შენი ყველაზე დიდი ნატვრა მითხარი -ვახშმის მზადებისას ჩამოვარდნილ დუმილს, უეცრად რომ კლაიდის ხმა შეერია, ხის კოვძით კარაქის რევა დროებით შევწყვიტე და მზერა მასზე გადავიტანე. თავისი კერძის მზადება დროებით შეეწყვიტა, ყავისფერტარიან დანას ცალი მკლავით დაყრდნობოდა და თან მობილურის კამერა ჰქონდა ჩემკენ მოშვერილი.

-შენ რა, ვიდეოს მიღებ?

-ჰო -ტუჩის კუთხე ღიმილმა ჩაუტეხა -როცა ეს ღამე დასრულდება და სამუდამოდ წახვალ, მინდა ძალიან ბევრი სამახსოვრო რამ დამრჩეს შენგან

გული შემეკუმშა ამ სიტყვებზე. სასმენ ორგანოს საკმაოდ უსიამოვნოდ მოხვდა სიტყევები -"სამუდამოდ წახვალ", თუმცა ჩემს შიგნით, თითოეულ უჯრედს მოდებულ სევდას, საშუალება არ მივეცი გამომეტყველებაზეც ასახულიყო და მოჩვენებითი ღიმილით მივუგე :

-კარგი, თუ ასეა გიპასუხებ -გაზქურაზე ცეცხლს დავუწიე, უკვე გამლღვალი კარაქის ჯამში კაკაო დიდი რაოდენობით ჩავყარე და ჩემკენ მომართულ კამერაზე მიშტერებულმა ქურაზე შემომდგარი მასის კოვზით რევა განვაგრძე -ჩემი ყველაზე დიდი ნატვრა ალბათ ის არის, რომ ადამიანების ფიქრების კითხვა შემეძლოს. ამაზე დიდი ნატვრა, უკვე წლებია აღარ მაქვს

კლაიდს ოდნავ გაეღიმა და წარბების ქვემოდან გამომხედა.

-და ეს რომ შეგეძლოს, პირველ რიგში ვის ფიქრებს წაიკითხავდი

-შენსას -არც კი დავფიქრებულვარ ისე მივუგე, თუმცა ენაზე კბენა და რამის შეცვლა უკვე გვიანი იყო. ჯანდაბა, კამელია, რა უტვინო და დაუფიქრებელი ხარ. ახია შენზე!

-აჰა, ესე იგი ჩემსას -ის ხელი, რომელშიც ტელეფონი არ ეჭირა ნიკაპზე გაისვა -როგორც ვხედავ, ძალიან დამიინტერესებიხარ, რადგან ასეთი უნარის ქონის შემთხვევაში პირველად ჩემს გონებაში დაიწყებდი ხელების ფათურს

-თავში ნუ აგივარდება -პატარა ბავშვივით გამოვუყავი ენა -შენ იმიტომ დაგასახელე, რომ ამ წამს ჩემს წინაშე მხოლოდ შენ დგახარ

-ნახე რა, მთელი სიხარული ჩამამწარა -ვითომ დანანებით გადააქნია თავი -არადა ცოტა ხნის წინ, როგორი ბედნიერი მივქროდი მეცხრე ცისკენ

-დედამიწაზე დაბრუნების დროა, მისტერ კლაიდ, თქვენი თევზი მოუთმენლად გელოდებათ

-შენ კი მგონი მინანქარი გელოდება მოუთმენლად -გაზქურისკენ მანიშნა თავით და თითქოს სწორედ ამის მოსმენა მჭირდებოდაო, ჩემს სასუნთქ ორგანოებსაც იმ წამს მისწვდათ უცნაური სურნელი

-ჯანდაბა, ჩემი მინანქარი!

-ეჭვი მაქვს მაგ ორცხობილებს აღარ გავსინჯავ -სიცილნარევი ტონი შევნიშნე მის სიტყვებში და გუნებაც მომეშხამა წამით, თუმცა მერე აღმოვაჩინე, რომ საქმე არც ისე ცუდად იყო. მინანქარს მხოლოდ ოდნავ მოესწრო ბუშტუკების გაკეთება და მისი გადარჩენა არ გამჭირვებია

-თუ არ გასინჯავ, ბევრსაც დაკარგავ, ჩემს ორცხობილებს საიმისო არაფერი სჭირთ რომ ვინმემ დაიწუნოს

-შენ ჩემი თევზის კერძი უნდა ნახო, როდესაც მომზადდება

-თავმომწონედ ჟღერს -ცალი წარბი ავზიდე ამის თქმისას, გაზქურა გამოვრთე, თან ჩემი მინანქარი გასაცივებლად მაცივარში შევდგი, მანამ, სანამ ორცხობილის ჩასასხმელ მასას მოვიტანდი

კლაიდს კვლავ აგრძელებდა ვიდეოს გადაღებას. მერე ალბათ გაახსენდა, რომ მის კერძს სხვა ვერავინ გააკეთებდა თუ არა თავად ის და სრულაიდ სხვა ხერხს მიმართა - მობილურში წინა კამერა ჩართო, მერე კი მოხერხებულად მიაყუდა იგი გაზქურის თავზე შემოდებულ ჭიქაზე, რათა გადაღება უკვე დამოუკიდებლად გაეგრძელებინა.

ძალიან ბევრი ვიხალისეთ მომზადების პროცესში. ყოველი განვლილი წუთი რაღაც ახალს გვაგებინებდა ერთმანეთის შესახებ და უფრო მეტად ახლობლებს გვხდიდა ერთმანეთისთვის. ოჯახური ატმოსფერო შექმნილიყო ჩვენს გარშემო. ისეთი შეგრძნება მქონდა, თითქოს ამ ადამიანს უკვე ათ წელზე მეტ ხანს ვიცნობდი და ახალი წლის აღნიშვნაც, უკვე ურყევ ტრადიციად ქცეულიყო ჩვენ ორს შორის. ერთმანეთს უამრავ სულელურ და ამავდროულად, საინტერესო შეკითხვას ვუსვამდით -მაგალითად იმას, თუ რა ასაკში გვეწვია პირველი სიყვარული, რას მოველოდით ცხოვრებისგან, რა თვისებებს ვაფასებდით საკუთარ თავში, როგორი ადამიანი იყო ჩვენთვის მიმზიდველი და რას გავაკეთებდით, თუკი ერთ დღეს გავიღვიძებდით და აღმოვაჩენდით, რომ სრულიად მარტონი ვიყავით დარჩენილი პლანეტაზე.

თითოეულ კითხვაზე პასუხი, უკეთესად მაცნობდა კლაიდს, მას კი ჩემს თავს. ყოველი ნათქვამი სიტყვა, უფრო მეტად გვაახლოვებდა, ერთმანეთს გვაჩვევდა და მოსალოდნელ განშორებასაც უფრო საშიშს ხდიდა ჩვენთვის, რადგან ალბათ არც ერთმა არ ვიცოდით როგორ გამოგვივიდოდა ეს ყოველგვარი გულისწყვეტის გარეშე.

შოკოლადის დესერტს გაცილებით უფრო დიდი დრო დასჭირდა, ვიდრე კლაიდის კერძს. მიუხედავად ამისა, საუკუნის ბოლომდე ლოდინი არც ორცხობილების გამო მოგვიწია. თევზის საშუალო ზომის თეფშებზე გადანაწილებიდან ათი წუთის შემდეგ, ღუმელმა როგორც იქნა ხმამაღლა დაიწრიპინა და ჩემი კულინარიული შედევრის მომზადებაც გვამცნო, რომელსაც, ბოლო პუნქტად მხოლოდ მინანქარის მოსხმა და ქოქოსის ფხვნილის თავზე მოყრა ჰქონდა დარჩენილი, რაც ორი წუთის საქმესაც არ წარმოადგენდა ჩემთვის.

-მგონი თითქმის მზად ვართ, არა? -კლაიდს გახედე, ვინც ლიმონის წვენს ასხამდა სხვადასხვა თეფშებზე გადანაწილებულ, აწ უკვე ფხაგამოცლილ თევზს, საკმაოდ მადისაღმძვრელად რომ გამოიყურებოდა, სხვადასხვა სახეობის ბოსტნეულით გაწყობილი

-თითქმის არა, უკვე სრულ მზადყოფნაში ვართ -კმაყოფილება დასეირნობდა მის სახეზე, თუმცა თვალებში მაინც ეტყობოდა მცირედი სევდა. ალბათ იმიტომ, რომ უკვე შვიდი დაწყებულიყო და ჩვენი საახალწლო ერთად ყოფნაც ნელ-ნელა დასასრულისკენ მიიწევდა. შეთანხმებისამებრ, როგორც კი საათის ისრები რვას უჩვენებდნენ, კლაიდს ჩემთვის ტაქსი უნდა გამოეძახა, რომელიც შინ წამიყვანდა და ჩვენი საერთო "წვეულებაც" სწორედ იმ ნაწილში დამთავრდებოდა. სამწუხარო გახლდათ ამის გააზრება, თუმცა საბედნიეროდ, დრო ჯერ კიდევ მქონდა და ამ წუთების იმაზე ფიქრში დახარჯვას ნამდვილად არ ვაპირებდი, რომ მალე ერთმანეთის ცხოვრებიდან სამუდამოდ მოგვიწევდა გაქრობა.

-კარგი, მე აივნის მაგიდას გავაწყობ, კერძი კი შენ გამოიტანე

-თუ არ იშლი და მაინცდამაინც იქ გინდა დაჯდომა, მაშინ თბილი პლედიც დაგჭირდება, აივანზე ცივა

-დამჭირდება? -გამიკვირდა მრავლობითის მაგივრად, მხოლობითი რიცხვის გაგება -შენ არ გაქვს სიცივის შეგრძნება?

-მე, თბორეგულაცია ბავშვობიდან მაქვს დარღვეული -გაეცინა, თუმცა როგორც კი ჩემს სახეს შეხედა, დაამატა :- კარგი, ეგრე ნუ მიყურებ, ვხუმრობ. უბრალოდ ზამთარში ერთი სვიტერიც საკმარისია, რათა არ შემცივდეს ხოლმე. ქურთუკებს მხოლოდ იმის გამო ვატარებ, რომ ქუჩაში ხალხმა გაკვირვებული არ დამიწყოს თვალიერება, ან გაჭირვებული არ ვეგონო, ვისაც თბილი ტანსაცმლის საყიდლად სახსრები გამოელია

-უცნაური ადამიანი ხარ

-იმედია კარგი გაგებით

-რა თქმა უნდა, კარგი გაგებით -გავუღიმე, თან კედელზე მიმაგრებული ხის კარადიდან საჭირო ჭურჭელი გადმოვიღე, იასამნისფერ ხელსახოცებთან ერთად -წავალ, მაგიდას გავშლი, თორემ რვა საათი ისე შესრულდება, თვალის დახამხამებასაც ვერ მოვასწრებთ

როგორც კი ეს ვთქვი, კლაიდმა კედელზე მოწიკწიკე, მრგვალ საათს ახედა რამდენიმე წამით, მერე კი, მზერა კვლავ ჩემკენ მოაბრუნა. მომეჩვენა, რომ მთლად კმაყოფილიც ვერ იყო იმით, რაც ცოტა ხნის წინ მოისმინა, თუმცა ხმამაღლა მაინც არაფერი უთქვამს, უბრალოდ თავი დამიქნია და ამჯერად, თევზის მარილითა და პილპილით შეზავებას შეუდგა

აივნისკენ სწრაფი ნაბიჯებით გავემართე. ჩემი ინტუიცია ასი პროცენტით გამართლდა. იქედან გადაშლილი ხედი, მიუხედავად იმისა, რომ ჯერ კიდევ ბნელოდა და კარგად ვერაფერს ვარჩევდი, მაინც საოცრად ლამაზი მეჩვენებოდა. ჰესის ჩხრიალა ხმა სასიამოვნოდ სწვდებოდა ჩემს ყურთასმენას, მდინარიდან ცივი ქარი ქროდა და ფანტელებიც არ წყვეტდნენ ლამაზად ცვენას. კაბადონს სულ ოდნავ ემჩნეოდა განთაიდის ნიშნები, რის გამოც ჯერ კიდევ სიბნელე ინარჩუნებდა დომინანტის სტატუსს და გარკვეული დრო, აღნიშნული სტატუსის დათმობაზე კიდევ არ იფიქრებდა.
არც თავად მსურდა მალე გათენებულიყო. გარიჟრაჟის დანახვა, ჩემი წასვლის მოახლოებასთან გახლდათ პირდაპირპროპორციულ კავშირში, ეს კი უსიამოვნოდ მჩხვლეტდა გულზე და მახსენებდა, რომ ყველა ლამაზ ზღაპარს ჰქონდა დასასრული. ჩემი პირადი ზღაპარი კი, ორ საათზე ნაკლებ დროში მიუახლოვდებოდა ფინიშის ხაზს.

მაგიდაზე თეფშები და ხელსახოცები მოღუშული სახით დავალაგე. მერე ერთ-ერთი სკამი გამოვწიე, ზედ ჩამოვჯექი, თან იმ მიმართულებით გავიხედე, საითაც ჰესი მეგულებოდა. აივანზე მართლა ძალიან ციოდა, მიუხედავად იმისა, რომ სვიტერიც მეცვა და ქურთუკიც. იმ წამს გავაანალიზე, რომ პლედი ნამდვილად დამჭირდებოდა და უკვე ერთი სული მქონდა, როდის მოვიხურავდი მას მხრებზე.

გაშლილ მაგიდასთან სრულ მარტოობაში მყოფმა, თვალები დავხუჭე, აივნიდან გაშლილი ხელის გული გადავწიე და ფიფქების დაჭერა დავიწყე. ვგრძნობდი, როგორ ეშვებოდნენ მსხვილი ფანტელები ჩემს კანზე, მასზევე დნებოდნენ, მჩხვლეტავ სიცივეს მიტოვებდნენ, სისველესთან ერთად და ასე გრძელდებოდა მანამ, სანამ ჩემმა სმენითმა ორგანომ, უეცრად ნაბიჯების ხმა არ აღიქვა, თავის ზურგს უკან.

ადგილიდანაც არ გავნძრეულვარ. რა თქმა უნდა, გაუხედავადაც ვიცოდი ვინც მიახლოვდებოდა და ამის გააზრებაზე, ჩემს ბაგეებსაც გაუცნობიერებლად მოადგათ უცნაური ღიმილი. აივნიდან ხელი შიგნით შემოვწიე და უკვე ზომაზე მეტად გაყინული კანის გათბობა, პირიდან გამოსული ორქლით დავიწყე. როგორც ჩანდა, მართლა საშინლად გამყინვოდა ჩემი საბრალო თითები.

-გცივა? -თევზიანი და დესერტიანი თეფშები მაგიდაზე დაალაგა კლაიდმა, რომლებიც ორ-ორად ეჭირა ხელში, გამოცდილი მიმტანის მსგავსად. სანამ პასუხს გავცემდი, მხარზე გადაფენილი თბილი პლედიც მომახურა მხრებზე, ჩემს წინ ჩაიმუხლა და თითებიზე, თითებით შემეხო -მოდი გაგათბობ

ამის თქმა იყო და მისი ტუჩებიდან გამოსულმა ცხელმა ორთქლმა, ჩემი გაყინული ხელების გათბობა დაიწყო. ტკივილამდე მესიამოვნა ეს ყველაფერი. იმდენადაც კი, რომ ნეტარებისგან თვალები დავხუჭე. მომწონდა მისი შეხება, სიახლოვე, კლაიდის თითების საკუთარ კანზე შეგძნება, მისი ტუჩები, რომლებიც მსუბუქად ეხებოდნენ ჩემს ხელის გულს და სადღაც მოუსავლეთში გზავნიდნენ აფორიაქებულ გონებას. სიგიჟე ერქვა ამ ყველაფერს. პირველი გაცნობის ეფექტზე მეც ბევრი მსმენოდა, თუმცა ვერასოდეს წარმოვიდგენდი, ასე მძაფრად თუ შევიგრძნობდი ოდესმე ვინმეს მიმართ სიმპათიას, თანაც მაშინ, როცა მხოლოდ ორი დღის ნაცნობობა გვაკავშირებდა და მეტი არაფერი.

ახალი წლის ღამეს, საოცრებები ხდებაო, ხომ გაგიგიათ? ჰოდა, ეს იყო ჩემი პირადი საოცრებაც. აქ, ახლა და მოცემულ მომენტში, მე არ ვიყავი ის კამელია, ვისაც სხვები იცნობდნენ. მე სრულიად სხვა ვიყავი. იმდენად სხვა, რომ თვითონაც კი მიჭირდა საკუთარი თავის ცნობა.

კლაიდი მანამ არ მომეშვა, სანამ ბოლომდე ნორმალური ტემპერატურა არ დამიბრუნა გაყინულ ხელებზე. მერე ფრთხილად წამოიწია ცალი მუხლით, მას მეორეც მიაყოლა და ფეხზე წამოდგომისას, ხელებიც გამიშვა.

-მთელი ის დრო, რაც ხელებს გითბობდი, სხეული გიკანკალებდა -მაცნობა ოდნავი ღიმილით. მისი თვალები გამომცდელად მიყურებდნენ, მე კი ნამდვილად არ ვიცოდი რა უნდა მეპასუხა ისეთი, რაც არსებული სიტუაციიდან თავის დასაძვრენად იქნებოდა შესაფერისი.

ბოლოს, ჩემდა საბედნიეროდ, ისევ კლაიდმა იხსნა სიტუაცია.

-კარგი, კარგი, ზედმეტი ლაპარაკი არ გვინდა, თორემ საჭმელი გაგვიცივდება

-თუ გინდა, ათბალიანი სისტემითაც შეგიფასებ ნახელავს -შევთავაზე. უხერხული სიტუაციის განმუხტვამ, მეც თავისუფლად ამოსუნთქვის საშუალება მომცა და ცოტათი მოვეშვი კიდეც

-წინააღმდეგი არ ვარ -სკამზე ჩამოჯდომის თანავე დაწვდა ჩანგალს იგი, თუმცა ჩემსას და არა თავისას, რამდენიმე წამში კი, მის კბილებზე წამოცმული თევზის ნაჭერი პირთან ახლოს მომიტანა -მინდა პირველი ლუკმა ჩემი ხელიდან გასინჯო, ასე უფრო მეტი ეფექტი ექნება

-შეფ-მზარეული კლაიდი, საკუთარი ხელით მასინჯებს თავის კერძს, ახლა თავში ამივარდება

-უფლებას გაძლევ აგივარდეს -თვითონაც ამყვა ხუმრობაში, მე კი ჩანგალზე წამოცმული ლუკმა პირის ღრუში გადავიტანე და ისე ნელა დავღეჭე, თითქოს სათითაოდ ყველა ინგრედიენტის გემოს გამორჩევა მქონდა გეგმაში. უნდა მეღიარებინა, თევზის კერძების გულშემატკივარი მაინცდამაინც არ ვიყავი, თუმცა ეს იმდენად კარგი იყო, შემეძლო გამონაკლისი დამეშვა და ჩემს კუთვნილ ულუფასთან ერთად, კლაიდისიც დამეგემოვნებინა.

-მართლა ძალიან კარგია, ათბალიანი სისტემიდან წელში გამართული ათიანით შევაფასებდი -გულწრფელად შევუქე ნახელავი, შემდეგ კი, უფრო მეტითაც დავინტერესდი -ასე მომზადება სად ისწავლე?

-მოდი, ეს მარტოხელა კაცების პლუსად ჩავთვალოთ. ბავშვობაში დედა გვიმზადებს ცხელ კერძებს, თუმცა როდესაც დამოუკიდებელ ცხოვრებას ვიწყებთ, იძულებულები ვართ საკუთარ თავს თვითონ მივხედოთ

-მაგრამ ზოგიერთი რესტორნებში ჭამას ან გამოძახების სერვისებს ირჩევს ამისთვის

კლაიდმა თევზის ნაჭერი პირში ჩაიდო და პასუხიც მხოლოდ ამის შემდეგ გამცა :

-ხანდახან ასეც ვიქცევი ხოლმე, თუმცა ძირითადად მაინც სახლში მომზადებას ვამჯობინებ

პლედში უფრო მოხერხებულად გავეხვიე და ფეხები სკამზე ავიკეცე. ჩემი გამომცხვარი დესერტი, ჯერ კიდევ მაგიდის ზედაპირზე იდო ხელუხლებლად, რადგან მის დაგემოვნებას მთავარი კერძის დასრულების შემდეგ ვგეგმავდით.

მართლაც საოცარი იყო იმ სახლში გატარებული ყოველი წუთი. აივანზე ერთმანეთის პირისპირ მსხდომები, ათას რამეზე ვსაუბრობდით, საახალწლო მაშხალებს ვანთებდით და ხელში მანამ გვეჭირა, სანამ ცეცხლისფერი ნაპერწკლების გაყრას არ დაამთავრებდა, ვიცინოდით, ვმხიარულობდით, ერთიმეორის შინაგან სამყაროს უკეთესად ვეცნობოდით და უფრო მეტად ვეჯაჭვებოდით ერთმანეთს. ცხოვრებაში პირველად მქონდა შეგრძნება, რომ ორი დღის გაცნობილ ადამიანთან, მინიმუმ ათი წლის ნაცნობობა მაინც მაკავშირებდა. ზოგადად, მუდამ მეცინებოდა ხოლმე, როდესაც სხვისგან მსგავსი სიტყვები მესმოდა და ვფიქრობდი ისინი ან ზედმეტად აზვიადებდნენ, ან უბრალოდ ძალიან გულუბრყვილონი იყვნენ. ახლა კი, როცა ასეთ რამეს საკუთარ ტყავზე განვიცდიდი, ყველაფერი ბევრად უფრო ადვილი დასაჯერებელი გახლდათ, ვიდრე ეს ადრე იყო.

ახალი წლის საღამო, საბოლოო ჯამში, რაღაც საოცრება გამოდგა ჩემთვის. თითოეული მომენტი, თითოეული დიალოგი და კლაიდის ყოველი შეხება მკაფიოდ მქონდა მეხსიერებაში ჩაბეჭდილი. იმდენად მკაფიოდ, რომ მათ ამოშლას ალბათ მრავალი წლის შემდეგაც ვერ მოვახერხებდი, ვერანაირი საშლელით. ეს წუთები მხოლოდ ჩვენი იყო, ჩვენივე შექმნილი, დაგეგმილი და განხორციელებული. თითოეული მომენტი მარტო ჩვენ გვეკუთვნოდა, რადგან მასში მხოლოდ თავად ვმონაწილეობდით, ყოველგვარი ზედმეტი პიროვნების ჩარევის გარეშე.

კლაიდი, მე და გაჩერებული დრო. იმ წამს მხოლოდ ეს სურდა გულს, მაგრამ საათის ისრები, თითქოს ჩემს ჯიბრზე აგრძელებდნენ დაუსრულებელ მოძრაობას, ნელ-ნელა მიემართებოდნენ ციფრ -რვისკენ და ახალი წლის ეს ჯადოსნური ღამე, დასასრულისკენ ძალის გამოყენებით მიჰყავდათ.

ცაზე ნელ-ნელა იკვეთებოდა გარიჟრაჟის ნიშნები. ჩვენს წინ დადებული ტკბილეულის თეფშიც უკვე დაცარიელებულიყო და მასთან ერთად მანგოს წვენის ჭიქებიც, კლაიდმა რომ დამატებით შემოიტანა, თევზის კერძის დასრულების შემდეგ.

ვამჩნევდი, რომ კლაიდი გამუდმებით მაჯის საათზე იყურებოდა მას შემდეგ, რაც ცას ნაწილობრივ გადაშორდა მკვეთრი, მტრედისფერი ტონალობა. თავადაც ასე ვიქცეოდი, შეუმჩნევლად. ალბათ, ორივენი ვგრძნობდით, რომ ყველაფერი დასასრულს უახლოვდებოდა და ჩვენც მალე გადავიქცეოდით ზღაპრული კარეტებიდან, უბრალო გოგრებად.

-კამელია -მისი დაბალი ხმის ტემბრი რომ გავიგე, ჩანგლით ორცხობილის ნამცეცებს ვაწვალებდი, თეფშზე, თან თავი სევდიანად მქონდა ჩახრილი. მხოლოდ იმ წამს გავაანალიზე, თუ როგორი სახით ვიჯექი მის წინ და მაშინვე მზერა გავუსწორე, დანაშაულში გამოჭერილი ბავშვივით

-გისმენ

-რვა საათს ათი წუთი უკლია, იცი? -გამომცდელად მიყურებდა ამის თქმისას, თუმცა ვერ ვხვდებოდი რატომ ან რისთვის

-ჩვენი ზამთრის ზღაპრის წიგნი მალე დაიხურება, არა?

-გინდა დაიხუროს?

-მეორედ ასეთი ლამაზი აღარ იქნება, ხომ იცი არა? -მავედრებელი მზერა ვესროლე, რათა იმაზე საუბარი არ დაეწყო, რაზეც აღნიშნულ წამს ვფიქრობდი. მართალია, საშინლად მიჭირდა იმის გაცნობიერება, რომ კლაიდს დღეს ბოლოჯერ ვხედავდი, თუმცა მაინც მსურდა მხოლოდ ეს იდეალური მოგონებები დამმახსოვრებოდა მასზე, ვიდრე დაწყებული გაგვეგრძელებინა და ჩვენი ურთიერთობა მოსაწყენი რუტინისთვის გაგვეწირა, ნამდვილად რომ არ აგვცდებოდა რამდენიმე თვის ან თუნდაც წლის შემდეგ

-შენ გეშინია, კამელია

-ცდები, არ მეშინია -მის თითებს, ჩემი გადავუსვი ინსტიქტურად, თუმცა მერე მივხვდი რაც გავაკეთე და სასწრაფოდ წამოვიღე ხელი უკან

-კი, გეშინია -სკამის საზურგეს მიწოლილი, გამჭოლ მზერას არ მაშორებდა იგი -შენი ხელები ჩემკენ მოემართება, ისე, რომ შენი გული ვერც კი აკონტროლებს, ამასაც უარყოფ?

ამ სიტყვების მოსმენისას, ისეთი შეგრძნება დამეუფლა, თითქოს ყელი გამიშრა და უდაბნოს ქვიშას დაემსგავსა. ენა დამება. ხმა მანამ ვერ ამოვიღე, სანამ არ გავაცნობიერე, რომ დუმილი იმაზე დიდხანს გავწელე, ვიდრე საერთოდ შესაძლებელი იყო და საკუთარ თავს აზრებისთვის თავის მოყრა ვაიძულე.

-ხელი უბრალოდ შემთხვევით შეგახე, არა მგონია აქ რამე ისეთი იყოს, რაზეც საუბრის გაგრძელება ღირს

-უკვე თენდება, ხედავ? -ცისკენ გაიხედა ამის თქმისას. როგორც ჩანდა, სასაუბრო თემის შეცვლას ცდილობდა, რათა უხერხულობა აღარ მეგრძნო. ამის გამო, მისი უზომოდ მადლობელი ვიყავი

-ჰო, თენდება

-წლების შემდეგ გემახსოვრები?

-მემახსოვრები -ცხოვრებაში არასდროს ვყოფილვარ ისეთი დარწმუნებული, როგორც ამ სიტყვაში ვიყავი მოცემულ მომენტში -შენ თუ გემახსოვრები?

კლაიდმა ოდნავ გაიღიმა, თვალებში ჩამხედა და ხმადაბლა მომიგო :

-ზოგჯერ გვხვდებიან ადამიანები, ვინც არასდროს გვავიწყდებიან, კამელია. ვფიქრობ, შენც მათ სიაში ხარ…



8 8 8 8

რისკზე წასვლა, ერთ-ერთი ყველაზე სასიამოვნო რამაა ამ ქვეყნად. რისკზე წასვლას, ჩვენი კომფორტის ზონიდან გამოვყავართ, ახალ რეალობას გვაჯახებს და ან უზომოდ ნასიამოვნებს გვტოვებს ამით, ან უზომოდ იმედგაცრუებულს. ჩემს შემთხვევაში, კი რისკზე წასვლამ უდიდეს სიამოვნებასთან ერთად, დიდი სევდაც მომიტანა. ეს ორი გრძნობა ერთმანეთს უცნაურად ერწყმოდა და ვერც კი ვხვდებოდი, რომელი ითვლებოდა მათ შორის უფრო ძლიერად.

თითქმის ცხრის თხუთმეტი წუთი იყო, როცა ტაქსის მანქანის სიგნალის ხმა განაჩენის ზარივით გაისმა, სახლის კართან. იმ მომენტში, აივანზე გაშლილი მაგიდა უკვე ალაგებული გქვონდა და ახლახანს ამორეცხილ ჭურჭელს ერთად ვამშრალებდით საერთო ტილოთი, რომლის ერთი ბოლოც კლაიდს ეჭირა, მეორე კი -მე.

იმ მომენტში, ყველაზე მძაფრად ვიგრძენი გულზე ჩამოკიდებული ლოდის შემაწუხებელი სიმძიმე. ისეთი შეგრძნება დამეუფლა, თითქოს რაღაც ისეთზე ვამბობდი უარს, რის გარეშეც სუნთქვაც კი გაჭირდებოდა ჩემთვის. მხოლოდ ერთი იმედი მაძლევდა შედარებით ნუგეშს -ის, რომ ადრე თუ გვიან, ამ ღამეს უბრალოდ ძალიან ლამაზ მოგონებად ჩავთვლიდი და ყოველგვარი ტკივილის გარეშე გავიხსენებდი ჩემს "საახალწლო ელფთან" ერთად გატარებულ წუთებს.

-მგონი, ზღაპრულმა ეტლმა მომაკითხა -რაც შემეძლო არხეინად ვთქვი, შინაგანი დაძაბულობიდან გამომდინარე. არა, ნამდვილად შესანიშნავი მსახიობი ვიყავი. ოსკარზე წარსადგენიც კი

კლაიდმა ჭურჭლის მშრალებას თავი მიანება. როგორც ჩანდა, იგი ჩემსავით კარგად ვერ ირგებდა უდარდელობის ნიღაბს და ემოციები ბევრად უფრო მკვეთრად ეტყობოდა შოკოლადისფერ თვალებში.

-რატომ არ მაძლევ უფლებას მე წაგიყვანო? ეს ტაქსი რისთვის მოიგონე, როცა თავადაც მანქანით ვარ?

-კლაიდ, ჩვენ ხომ შევთანხმდით? -მავედრებლად შევაცქერდი მის სახეს -გამომშვიდობების სცენებს ვერ ვიტან, ასე ბევრად უფრო მარტივი იქნება

როგორც ჩანს დანებდა, რადგან საპასუხოდ აღარაფერი უთქვამს და არც მზერით გამოუხატავს პროტესტი. ჩემს ერთ ნაწილს, ალბათ უნდოდა კიდეც შემწინააღმდეგებოდა, თუმცა მეორე, უფრო ძლიერი ნაწილი კვლავაც ჯიუტად იდგა თავის პირვანდელ გადაწყვეტილებაზე და არსებული გზიდან გადახვევა არაფრით სურდა.

-კარგი, შენ როგორც გინდა ისე იქნება -ვთქვა ბოლოს ამოოხვრით -გმადლობ იმისთვის, რომ შემოთავაზებაზე დამთანმხდი და ეს ღამე მთლიანად ჩემთან ერთად გაატარე.

-პირიქით, მადლობა შენ ამ ყველაფრისთვის

-ტაქსი გელოდება

-ნახვანდის კლაიდ -იმ წამს ყველაფერს მერჩივნა მაგრად ჩავხუტებოდი და გამომშვიდობების ცერემონიაც ასე დამეგვირგვინებინა, თუმცა მეშინოდა. მეშინოდა იმისა, რომ ვერ გავუძლებდი და სრულიად სხვა გადაწყვეტილებას მივიღებდი ჩვენს მომავალთან დაკავშირებით.

აფორიაქებული და ზომაზე მეტად განერვიულებული, კარისკენ უხმოდ მივტრიალდი და რაც შემეძლო სწრაფი ნაბიჯებით დავიძარი მისი მიმართულებით. აღარ შემეძლო კლაიდის თვალების ყურება და იმაზე ფიქრი, რომ ეს სახე მხოლოდ წარმოსახვებში დარჩებოდა ცოცხალი. მიჭირდა ამის გააზრება. რატომ დასაწყისშივე არ ვიფიქრე, რომ ეს ყველაფერი ასე მტკივნეულად დასრულდებოდა და ჩემს თვალებსაც მოაწვებოდათ ცრემლები? იქნებ ასეთ შემთხვევაში გადაწყვეტილება შემეცვალა და კლაიდის შემოთავაზებას აღარ დავთანხმდებოდი?

არა, არა!

ეს შემოთავაზება ჩემთვის ყველაზე სასიამოვნო იყო, რაც კი მიმიღია და მასზე თანხმობის თქმას არასდროს არ ვინანებდი, რაც არ უნდა მომხდარიყო, ან როგორიც არ უნდა ყოფილიყო ჩემი განწყობა ამ განშორების გამო!

სახლის კარს აკანკალებული სუნთქვით მივუახლოვდი და სახელური ძირს ნელა დავწიე. ჩემი ტაქსი, მართლაც ორი ფეხის ნაბიჯზე მელოდა, უძრავად გაჩერებული, ერთგული ცხენივით. გული შემეკუმშა. ახლა მასში უნდა ჩავმჯდარიყავი, კარები მომეხურა და სამუდამოდ გამოვთხოვებოდი აქაურობას.

მინდოდა კი ეს? უნდოდა ჩემს გულს სულელურ პრინციპებს აჰყოლოდა, იმ სისულელის დაეჯერებინა, რის მიხედვითაც ურთიერთობის გაგრძელების შემთხვევაში ჩვენს დამოკიდებულებას რუტინა გააფუჭებდა და საბოლოო წერტილი დაესვა იმისთვის, ვისაც კლაიდი ერქვა? იქნებ ყველაფერი, რასაც ვფიქრობდი სრულიად საპირისპიროდ მომხდარიყო? იქნებ სწორედ მას ვიშორებდი, ვისაც ჩემი გული მთელი ამ ხნის მანძილზე ელოდა? მასში ხომ ყველაფერი იყო თავმოყრილი, რასაც კი ადამიანში მუდამ ვაფასებდი?

მართლა რას ვაკეთებდი? მივდიოდი და ფეხები უკან მრჩებოდა. შინაგანი ხმა მთელი ძალით მიკიოდა უკან დავბრუნებულიყავი, ყველანაირი სულელური ფიქრი უკუმეგდო და მხოლოდ იმისთვის მომესმინა, რის თქმასაც ჩემი მფეთქავი ორგანო ცდილობდა.

მე არ მინდოდა კლაიდისგან წასვლა. არ მინდოდა ის ტკივილიანი მზერა გამყოლოდა ბოლო მოგონებათ, რომლითაც მან გამომაცილა ცოტა ხნის წინ. თითოეული უჯრედი შეუჩერებლად მთხოვდა მიღებულ გადაწყვეტილებაზე ხელი ამეღო, დავრჩენილიყავი და ამ ღამისთვის გაგრძელებაც მიმემატებინა, რომელსაც მე და კლაიდი უკვე ერთად დავწერდით.

ტაქსის კარისკენ წაღებული ხელი ჰაერში გავაჩერე და თავი გადავაქნიე. ყოველგვარი მცდელობა კვლავ არჩეულ გზას გავყოლოდი უაზრო იყო და საკმაოდ რთულიც. მართალია, საწყის ეტაპზე გადაწყვეტილება ზედმეტად მკაცრად მქონდა მიღებული და ეჭვი ოდნავადაც არ მეპარებოდა, რომ მას შევასრულებდი, მაგრამ ფაქტის წინაშე დადგომამ სრულიად სხვა მიმართულებით წარმართა ჩემი გონება.

მორჩა, რაც იყო, იყო! თუკი პიკის წერტილამდე ახმაურებული გული უწინდელი გადაწყვეტილებისგან რადიკალურად სხვა ზომების მიღებას მკარნახობდა, მეც ავდგებოდი და მას გამოვუცხადებდი მორჩილებას. დავემორჩილებოდი, რადგან ყველაზე ნაკლებად ახლა ამ სახლიდან წასვლა მსურდა და არც წავიდოდი!

საკუთარ გადაწყვეტილებაში ასი პროცენტით დარწმუნებულმა, ტაქსის მძღოლს ბოდიში მოვუხადე, ცრუ გამოძახებისთვის, თანხა გადავუხადე და დაკისრებული მოვალეობისგან, ყოველგვარი ყოყმანისა და ეჭვების გარეშე გავათავისუფლე.

ახლა უკვე შემეძლო თავისუფლად ამომესუნთქა. ჩემს ცხოვრებაში ალბათ ეს მეორე ყველაზე გაბედული ნაბიჯი გახლდათ, კლაიდის წინდადებაზე დათანხმების შემდეგ. მე, ამ წუთას საკუთარ პრინციპებს გადავაბიჯე, რომლებიც ძალიან ღრმად მქონდა გონებაში ჩაბეჭდილი და ამის გამო უზომოდ კმაყოფილიც ვიყავი.

როგორც კი ტაქსის მანქანა თვალს მოშორდა და მისი ხმაც სადღაც მიიკარგა, კარის სახელური კვლავ უხმოდ დავწიე და ამჯერად, შიგნით შევაბიჯე. სამზარეულოდან, სადაც კლაიდი დავტოვე, ჩამიჩუმიც არ ისმოდა. იქაურობა სრულ მდუმარებას მოეცვა და მხოლოდ საათის წიკწიკის ხმა აღწევდა სიჩუმით გაჯერებულ სივრცეში.

მისაღები ცარიელი იყო, ისევე როგორც სამზარეულო. ნიჟარაში ჩაწყობილი გარეცხილი ჭურჭელი კვლავ გაუმშრალებლად ელაგა სათავსოში. იქაურობას არაფერი ეტყობოდა იმისა, რომ მასში ვინმე სულიერი არსებაც იმყოფებოდა, თუმცა მე ხომ ვიცოდი, რომ კლაიდი აქ იყო?

არ დამიწყია მისი მეორე სართულზე ძებნა. არც სააბაზანო და ტუალეტი შემიმოწმებია. რატომღაც შინაგანმა ხმამ მიკარნახა, რომ იგი აივანზე დამხვდებოდა და ჩემდა სასიხარულოდ უნდა ვთქვა, რომ არც შევმცდარვარ. როგორც კი მისაღები გავიარე, შემდეგ კი მოკლე დერეფნის გავლით აივნის კართან აღმოვჩნდი, ჩემთვის სასურველი ადამიანიც სწორედ იქ ვიხილე, ზურგით მდგომი და მოაჯირს მკლავებით დაყრდნობილი.

დაუფარავად გამეღიმა. თითქოს მთელი ორგანიზმი სიხარულით აივსო და ძარღვებში სისხლის მაგივრად ენდორფინმა დაიწყო მოძრაობა. ვუყურებდი კლაიდს, მის მშვიდ სუნთქვას ვუსმენდი და უკვე ნათლად ვხვდებოდი რამ მაიძულა უკან დაბრუნება. უბრალოდ მე ვერასოდეს ვიპოვიდი ამ ადამიანის მსგავსს, რამდენიც არ უნდა მეძებნა. იგი ერთადერთი გახლდათ და მას არაფრის დიდებით არ დავკარგავდი. ასეთი სისულელის ჩადენის უფლებას საკუთარ თავს ვერასოდეს მივცემდი.

ყურადღების მისაქცევად, რომელიც ვერა და ვერ მივიპყარი, რადგან ჩემი "საახალწლო ელფი" ზურგით მედგა, ხმადაბლა ჩავახველე და რამდენიმე ნაბიჯით მივუახლოვდი, მოაჯირთან მდგომს. რამდენიმე წამით კვლავ გაშეშებული იდგა, ისე, თითქოს სურს გაგონილი ხმის რეალურობაში დარწმუნდესო. მერე ქვის მოაჯირს ხელები მოაშორა, მდინარის ყურება შეწყვიტა, უკან ნელა მოტრიალდა და ჩემი სახის დანახვაზე, თვალებში რაღაც იდუმალმა სხივმა გაურბინა. მომეჩვენა, რომ ოდნავ გაეღიმა კიდეც, თუმცა არ ვიცოდი ეს ნამდვილად გააკეთა თუ არა.

-ანუ, დაბრუნდი? -მკითხა, თან თვითონაც მომიახლოვდა, ჩვენს შორის დარჩენილი მანძილი, ლამის ბოლომდე დაფარა და ზუსტად წინ დამიდგა, თითის გასაწვდენ მანძილზე

-დავბრუნდი -თავის დაქნევითაც ისევე დავუმოწმე, როგორც სიტყვებით

-იმედია რამე არ დაგრჩა და იმის წასაღებად არ ხარ მოსული

-ცდები, რაღაც მართლა დამრჩა

-აჰა, ანუ მიზეზი მხოლოდ ესაა -იმედგაცრუება ჩადგა მის თვალებში და ეს მანამ გაგრძელდა, სანამ კვლავ არ ამოვიღე ხმა, რათა მისთვის ყველაფერი ნათელი გამეხადა

-ის, რაც აქ დამრჩა, ახლა ჩემს წინ დგას და პირდაპირ სახეში მიყურებს

-კამელია . . . სერიოზულად?

-სერიოზულად. შეიძლება ბოლო წამს მივხვდი, იმას რომ ეს საღამო არ იმსახურებს გაგრძელების გარეშე დარჩენას, თუმცა ხომ მაინც მივხვდი?

აი ახლა კი დარწმუნებით შემეძლო მეთქვა, რომ ნამდვილად ღიმილი გაკრთა მის ბაგეებზე. ბედნიერებამ შოკოლადისფერი თვალებიდანაც გამოაბრწყინა და გული ისე გამითბო, რომ ზამთრის სასტიკი ყინვაც კი ვერაფერს დააკლებდა.

-ყველაზე კარგი საახალწლო საჩუქარი გამიკეთე, იცი ეს? -მკითხა, თან ლოყაზე ჩამომიტარა ნაზად თითები. როგორც ყოველთვის, ახლაც სასიამოვნო სითბო იღვრებოდა მისი კანიდან

-კლაიდ -პირდაპირ თვალებში შევხედე და ქვედა ტუჩი ენით გავისველე -მე . . . მართლა არ ვიცი ასეთ დროს რა უნდა გავაკეთო ან ვთქვა. უკან დავბრუნდი და ამას არც ვნანობ, თუმცა როცა ამდენი ვისაუბრეთ, ამდენ თემას შევეხეთ და მთელი ეს საათები ერთად გავატარეთ, უკვე აღარ ვიცი რა იქნება შემდეგი ნაბიჯი

-ამაზე მარტივი არაფერია -ისე გამიღიმა, ყველანაირი დაძაბულობა და დაბნეულობა მომეხსნა, რაც კი იმ წამს აწუხებდა ჩემს გონებას -მე გასწავლი, რაც უნდა ქნა

-კარგი, თუ ასეა, გისმენ

-უბრალოდ მომავალზე ფიქრს შეეშვი, ჩემთან მოდი, ხელები აი ასე ასწიე და რაც შეგიძლია მაგრად მომეხვიე. მგონი დასაწყისისთვის ეგეც საკმარისი იქნება -მერე ტუჩები ყურთან ახლოს მომიტანა, თმა გადამიწია, თავისი ცხელი სუნთქვა კისერზე შემომაფრქვია და ჩამჩურჩულა -რაც არ უნდა მოხდეს, შენ ყოველთვის ჩემი ყველაზე გიჟური და საუკეთესო ისტორია იქნები, კამელია . . .










№1 სტუმარი სტუმარი სტუმარი

მეგონა ჩემს ოჯახზე წერდი :დდდდ

 


№2 სტუმარი მე

აი, ზუსტად ისეთი ისტორია იყო, როგორსაც ცოტა ხნის წინ ვეძებდი და ისე გამიხარდა ამის არსებობა ვერც კი წარმოიდგენ.
აი ბოლო წამებამდე, იქამდე სანამ ტაქსი გაუშვა დარწმუნებული ვიყავი, რომ წავიდოდა და ორივე თავის გზას გააგრძლებდა, მაგრამ იმედი გამოცრუვდა. აი ვერც კი წარმოიდგენ როგორ გამიხარდა ეს იმედის გაცრუება :დდდ არადა ნახევარი ისტორიის კითხვის განმავლობაში თავს ვარწმუნებდი რომ ცუდი დასასრულისთვის იყო ეს მოთხრობა განწირული(მიუხედავად სათაურისა) და არ უნდა მეტირა. :დ აი არ მესმის, არანაირად ვინც მომავლისა და შიშების გამო თუნდაც წუთიერ ბედნიერებას წირავს და ძალიან გამიხარდა, რომ კამელიამ ბოლოს სწორი გადაწყვეტილება მიიღო და დაბრუნდა. ნუ, ბოლოში კარგი დასასრულის მიუხედავად მაინც წამომეტირა ცოტა :დდ
აი ეს იყო, ზუსტად, რაც დღის დასასრულებლად მჭირდებოდა! დასაწყისიდან ცოტა სხვანაირად ველოდი მოვლენების განვითარებას, მაგრამ ბევრად უკეთესია იმასთან შედარებით, რასაც მე ვფიქრობდი. ძალიან კარგი იყო, წარმატებები! <33333

 


№3 სტუმარი ინა

რა კარგი იყო ♥️♥️♥️♥️მადლობა ❤️❤️❤️

 


№4 სტუმარი Qeti qimucadze

ბეასა და ანდრეას შემდეგ. ნაკლებს არც ველოდი. სხვებიც კარგები გყავს პერსონაჟები. მაგრამ ისინი ჩემი ფავორიტები არიან. სახელები უცხო. სწორად შერჩეული და საახალწლო. შემდეგ ჩემი უსაყვარლესი ქუთაისი. და საერტოდ ზღაპარი ისტორია იყოო. ისე გამაბედნიერაა. კლაიდია და კამელიაა. სსაოცარი წყვილია. მადლობა ამ წუთებისთვოს

 


№5  offline წევრი ირო

საახალწლო განწყობა.საოცარი,გემრიელი, ტკბილი და ქუთაისური.იმდენად კარგი იყო,იმდენად საყვარელი წასაკითხი.ახლაც გაღიმებული ვწერ კომენტარს ემოციები გამომყვა სუპერ.მადლობა შენ რომ ასე ზრუნავ მკითხველზე,არასდროს იგრძნობა შენს ნაწერში რომ რაღაცამ დაგღალა,მოგბეზრდა წერა.
წარმატებულ წელს გისურვებ, ასეთ ემოციურ და გემრიელ წელს როგორც შენ წყვილს ამ ისტორიაში.

 


№6  offline წევრი ვიპნი

აი ბოლო წუთამდე მეგონა რომ მისი მეზობელი იყო,რომელიც უნდა გაერიგებინათ და სახლში მისული მერე მეორედ კიდევ გაიცნობდა. თუმცა ბანალურად რომ არ დაამთავრე გამიხარდა. ისტორია თბილი,საახალწლო და სასიამოვნოდ წასაკითხია,თუმცა ყურადღებას იმაზე გავამახვილებ ისტორიის მოქმედება ქუთაისში რომ მოხდა და არა თბილისში.იმერელი არა ვარ :) უბრალოდ მეტი ყურადღება სხვა ქალაქებსაც რო ეთმობა ძალიან მიხარია ,თანაც ისტორიაც უფრო ორიგინალურია და მკითხველიც ინტერესდება იმ ქალაქის ისტორიითა და პეიზაჟებით.მადლობა დილის პოზიტივისთვის ❣️❣️❣️

 


№7 სტუმარი სტუმარი nancho

კარგი იყო.საახალწლო ჯადოსნური ზღაპარი,.

 


№8  offline წევრი Margo Tokyo

მომეწონა!
ძალიან განსხვავებული, ჰარმონიული და სითბოთი აღსავსე იყო.
ყველაზე მეტად მომწონს, როცა ისტორიებში ან წიგნებში მხვდება რაღაც დეტალები სხვა წიგნებიდან და ფილმებიდან.
ერთ მომენტში, ფილმი გამახსენდა "ცის საბურველში", ბერტოლუჩის. "We're not tourists. We're travelers." თუ გაქვს ნანახი, გაგახსენდება.
ჰო, "before sunrise" ჩემი საყვარელი ფილმია და მესიამოვნა, აქაც რომ შემხვდა.
რაც შეეხება ისტორიას,
ზამთრის ზღაპარი იყო.
ძალიან, ძალიან კარგი! არაბანალური და საინტერესო!

 


№9 სტუმარი სტუმარი მარიამი

როგორი, თბილი სასიამოვნო ლამაზი და საოცარი ისტორია იყო❤️❤️

 


№10  offline წევრი A.N.A

როგორ ძალიან მომნატრებიხარ. ❣️ბოლოს ცრემლი მომადგა მეთქი რომ გითხრა დამიჯერებ?
მთელი ისტორია გაკრეჭილმა ჩავიკითხე და ისეთი ბედნიერი ვარ მეტი რომ არ შეიძლება.
ვერ ავღწერ. უბრალოდ ვერ ავღწერ იმ ემოციებს რაც ამ ისტორიამ და შენ მაჩუქეთ. ყველა ის გრძნობა განვიცადე რასაც კლაიდი და კამელია განიცდიდნენ. ის სევდა ბედნიერება და სიხარული რომელიც ამოსუნთქვის საშუალებას არ გაძლევს ისე გიჭერ ხელს და გაწვება.
მიყვარს ეს ორი სასწაულად და და მიყვარხარ შენ ასეთი საოცრების შექმნისათვის. ერთ_ერთი ფავორიტი ისტორია არის ჩემთვის.
ძალიან ტკბილი და თბილი ისტორია იყო. მომეწონა მოვლენების განვითარება. მომეწონა დასასრული და ის ღირებულებები რაც ამ ორს ჰქონდა და რაც წესით ადამიანს უნდა ჰქონდეს. შენ ისტორიებში ეს მომწონს სუფთა და თბილი სულის ადამიანებს რომ ქმნი სხვა ყველა დადებით თვისებასთან ერთად.
სასწაულად აღწერ მოვლენებს. თითქოს ფილმს უყურებდე. ყველა დეტალი ისე გაქვს აღწერილი რომ წარმოდენის საშუალებას ფართოდ მაძლევს.
მადლობა შენ ამ ემოციებისთვის. მადლონა ამ პერსონაჟებისთვის და დღის გალამაზებისთვის. ვიცი კიდევ უამრავჯერ წავიკითხავ.
წარმატებები ჩემო კარგო. ❣️

 


№11  offline წევრი ელენე (ნენე)

მართლაც, რომ ზღაპარია, ისეთი ზღაპარი რეალობაში, მოპირდაპირე ქუჩაზე რომ ხდება. ისტორიის თითოეული დეტალი მელამაზება.
გულწრფელად გამიხარდა ყვავილმა გოგომ, კამელიამ შიში რომ დასძლია. რისკის გარეშე ცხოვრება შეუძლებელია. და თუ მაინც, შეგეშინდა მოგონების გაუფასურების და უკან დაიხიე, შენ იმაზე მეტად დაჩრდილე მოგონება, ვიდრე სხვა, ნებისმიერ რამეს შეეძლო ეს, რადგან, გავა დრო და საკუთარ თავს ვერ აპატიებ უმოქმედობის წამს.
კლაიდი ძლიერი პიროვნებაა! შეძლო უსიტყვოდ გაეშვა ქალი, რომელიც მთელი მისი გააზრებული გონებით უყვარდა. და ბოლოს, პატივს ვცემ ადამიანებს, რომელთაც განსხვავებულება არ აშინებთ, მოსწონთ ადრენალინი და შეუძლიათ ფიქრები რეალობათ აქციონ.
წარმატებები!

 


№12  offline წევრი დელირიუმი

პატარა თბილი ისტორია ❤ საოცარი ზღაპრული ემოციებით

 


№13 სტუმარი სტუმარი მერი

ზღვა ემოცია დამიტოვა და არ ვიტყოდი უარს მსგავსი ისტორია მეც გადამხდელს თავს.მეც შემხვდეს ჩემი კლაიდი და ასეთი დაუვიწყარი წუთი განვიცადოთ.აი მაშინ მართლა დავიჯერებ ახალი წლის ჯაფოდნობას.,????ეს ხუმრობით ისე კი კარგი წერის მანერა გაქვს და კარგად გადმოსცემს სათქმელს.დაველოდები შენს ისტორიებს და თვალყურს ვადევნებ შენს ნიკს .წარმატებები

 


№14  offline წევრი Nobodyelse

ახლა წავიკითხე ეს ისტორია და საკმაოდ კარგი იყო. რაც მთავარია, გამართული, დალაგებული. მომეწონა. ყოჩაღ! კარგად წერ blush

 


№15  offline წევრი TamoTi

რა კარგი იყოო❤️❤️მეზობლის გამოჩენას მეც ველოდი ისე乁༼☯‿☯✿༽ㄏ

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent