სიმფონიებში

შენ მე მაგგონებ, ბეთჰოვენის მეექვსე სიმფონს,
როცა მეძახდა, სიყვარული და შენ არ მყავდი,
და ჟამთა წუხილს, როცა ტრფობა ჭრილობას აქსოვს,
როცა, შენ კაბას გაზაფხული ყვავილად ახსოვს.

და როცა ღამე, შენზე ფიქრში მუსიკას უკრავს,
როცა ჩემი ხარ , თითქოს მაინც გარბიხარ სადღაც,
ეს სიყვარული, სამომავლოდ სიყვარულს ხატავს,
ლოდინით დაღლილს, თითქოს ვეძებ რაღაცას ამგვარს.

ღამით სანთლებთან, სიყვარულიც დნება თამამად,
ეს მოშუშდება ან წაყვება ჯამთასვლის ტაძარს.
მე უშენობა წუთისფელს არ მიღირს რამად,
არ მსურს ვეწიო, მე ამ განცდას უშენოდ სხვაგვარს.