შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

სიკვდილ-სიცოცხლის გასაყარზე...


18-09-2020, 01:46
ავტორი შავი ჩაი
ნანახია 313

ერთ დღეს, სიყვარული, სიცოცხლეს შეხვდა...
-უკაცრავად. მაპატიეთ. ჩემი ბრალია. წინ არ ვიხედებოდი-ბოდიშების მოხდა დაიწყო სიყვარულმა, როდესაც უცხო ადამიანს შეეჩეხა და დააყრევინა ყველაფერი, რაც ხელთ ეპყრა.
-არა უშავს. ამაზე ნუ იდარდებთ-ქვემოდან ამოხედა მომზირალ ქალბატონს და თავისი მწვანეები შეანათა მის ლურჯებს, რომელიც ზღვას მოგაგონებდა, იმდენად უძირო იყო და ღრმა.-უკაცრავად, თქვენი სახელი?
-ჩემი? მე სიყვარული მქვია და თქვენ?
-სიცოცხლე...სასიამოვნოა თქვენი გაცნობა.
-ჩემთვისაც.
იმ დღის შემდეგ, სიცოცხლე და სიყვარული, ერთად არსებობდნენ ტკბილად, თბილად და ყოველგვარი გართულების გარეშე. გასაკვირია, თუ როგორ მოხდა, რომ ორი სხვადასხვა სულისა და დანიშნულების ადამიანმა, ასე უეცრად იპოვეს ერთმანეთი და დაუკავშირდნენ ერთმანეთს, მაგრამ ხომ გაგიგიათ? გული, გულსა სცნობს. მათ იცნეს ერთმანეთი და საბოლოოდ გადაეჯაჭვნენ უწყვეტი და უხილავი ძაფით. მათი თანაცხოვრების ჰარმონია, ვიოლინოს სიმებივით აწყობილიყო და დინებას მიჰყვებოდა, ვითა თევზი წყალსა. ბევრი დაბრკოლება ხვდებოდათ, მაგრამ ერთად ისინი იმაზე ძლიერები იყვნენ, ვიდრე მთელი ჯარი, მეომრებისა. ისინი ხომ სიყვარული და სიცოცხლე იყვნენ. ყველა სულიერის მამოძრავებელი ძალა, მაგრამ წუთისოფელი, განა დიდ ხანს გაგვახარებს?!
...ცას, ნაცრისფერი და შავი ღრუბლები ამკობდნენ, ვითა დედოფალს და თავს დასტრიალებდნენ. ადვილი მისახვედრი იყო, რომ წინ დიდი შტორმი ელოდება ქვეყნიერებას.
-სიცოცხლევ...მეშინია.
-კი მაგრამ, რისი?-თბილად შეხედა სიყვარულს.
-იმის, რომ ოდესღაც წახვალ.
-სულელო..მე შენ არასდროს მიგატოვებ, გპირდები.
-და მაინც, დანაპირები რომ ვერ შეასრულო?-სიყვარული, აშკარად გრძნობდა რაღაცას, მაგრამ ვერ გაეგო, თუ რა იყო ეს.
-წვიმა ხომ გიყვარს, სიყვარულო?
-ძალიან..
-ჰო და, იცოდე, რამდენი წვიმის წვეთიც ჩამოვარდება დედამიწაზე, იმდენი ჩემი სიყვარული შენდამი, ერთ დიდ გუბურად შეიკვრება და მთლიანად შენთან მოვა.
-სიცოცხლევ..!
-ნუ შეგაშინებს ზეცისა დრტვინვა, მე შენთან მოვალ, ყოველთვის წვიმად...
-მიყვარხარ.
-მეც, უსაზღვროდ...
უეცრად, ცაზე მეხი გავარდა და დედამიწაზე, შავი ფერით შემოსილი ანგელოზი ჩამოვიდა.
-ოჰო, ბედნიერი წუთები სიცოცხლისა და სიყვარულისა...-მისმა ხმამ, გააპო ჰაერი, ისეთი ცივი და საზარელი იყო.
-შენ ვიხ ხარ?-ჰკითხა სიცოცხლემ.
-ოი, მე არ მიცნობ?-ცინიკურად გაიღიმა ანგელოზმა-ნება მიბოძეთ, წარმოგიდგინოთ ჩემი თავი. მე გალხავართ თვით ანგელოზი, სიკვდილისა და ლუციფერს მეძახიან.
-სიცოცხლევ..მეშინია...-დამფრთხალმა შეხედა სიყვარულმა.
-ნუ გეშინია. ჩემთან ნუ შეგეშინდება.
-ოიჰ, როგორ მაოცებთ ეს ადამიანები. ჯილდოც კი გეკუთვნით, ისე კარგად თამაშობთ თქვენს მგრძნობიარეობას. სასაცილოდაც არ მყოფნის, უბრალოდ. მოკლედ, მე აქ თქვენს საყურებლად არ ვარ. როგორც უკვე გითხარით, მე სიკვდილი ვარ და ჩემი ვალია, წაგიყვანოთ..ამიტომ, სიცოცხლევ, დროა გამოეთხოვო წუთისოფელს-ბოროტულად გადაიხარხარა ლუციფერმა.
-არა, არა..გთხოვ, ნუ წამართმევ მას..ძალიან გთხოვ-ცხარე ცრემლით ატირდა სიყვარული.
-დედაკაცო, ხმა გაჰკმინდე. შენი დროც მოვა, მაგაზე არ იდარდო. ყველას დრო მოვა..-თითქოს დანაღვლიანდა ურყევი და შეუდრეკელი სიკვდილი. ეს სიცოცხლეს არ გამოჰპარვია და ჰკითხა:
-გყვარებია, არა?
-ეგ შენი საქმე არ არის, უხეირო არსებავ!
-გყვარებია, თან ძალიან მწარედ და ის შენც წაგართვეს. მესმის, შენი.
-ესმის..თურმე ესმის. შენ საერთოდ რა გესმის, ამ ცხოვრებისა? სულ სიტკოებაში ცხოვრობ, ნეტარებაში და ამაოების ალი-კვალი, არა გადარდებს, რა.
-მადარდებს!-შესძახა ცხოვრებამ-იცი მაინც, რაოდენ რთულია იცხოვრო კარგად, ლაღად, მაგრამ შიგნიდან ლპებოდე? ხვდები მაინც რა რთულია ეს, როდესაც ქვეყანაზე ყველა გყავს გვერდით, მაგრამ მაინც მარტოდ გრძნობ თავს?! ხვდები?!
-ვხვდები...-სიმტკიცე შეერყა სიკვდილის ხმას.
-მაშ მითხარი, რა არის შენთვის სიცოცხლე?
-არ ვიცი. მე დიდი ხნის წინ მოვკვდი.
სიცოცხლესა და სიყვარულს, ერთიანად დაურა ცივმა ტალღამ სხეულში. ასეთ პასუხს არ ელოდნენ.
-მაპატიე...-უთხრა სიცოცხლემ.
-არა უშავს. მე შევეჩვიე. ახლა კი დროა, გამოეთხოვო...
-მაგრამ..
-ნუ მაიძულებ, დაუმშვიდობებლად წარვიტაცო შენი სული.
სიცოცხლე სიყვარულს მიუბრუნდა და უთხრა:
-შენ მე მასწავლე, როგორი უნდა იყოს ადამიანი, ვინც სიყვარულის ჭეშმარიტ არსს ეზიარება. მასწავლე, სითბო და სიცოცხლეც კი...შენა ხარ ნეტარება, უძვირფასესი. სილამაზე-უფაქიზესი და გრძნობა, უზენაესი. უშენოდ, მზესაც კი ეკარგება ელფერი. გთხოვ, არასდროს დაშრეს შენი სიძლიერე ქვეყანაზადე. ეცადე, გაიმარჯვო სიძულვილზე და სიყვარული წარმოშვა ყველას გულში.
-მაგრამ მე...
-არა, არ თქვა რომ არ შეგიძლია. შენი მჯერა და ვიცი, რომ შესძლებ. მიყვარხარ...
-მეც, სიცოცხლევ.
ამის თქმა იყო და ლუციფერმა, ხელი ჩაავლო სიცოცხლეს. ფრთები გაშალა და სიცოცხლესთან ერთად, ნისლში გაუჩინარდა...

...მიყვარხარ და მეყვარები, ჩემო სიცოცხლე. შენი ღიმილით, სამუდამოდ დამატყვევე და შენი სიყვარული მომისაჯე, სამუდამოდ. ღმერთო, განა ბევრს ვითხოვ? მარგუნე მისი სიყვარული კვლავ. უმისოდ, ფერი დაჰკარგა სამყარომ...
ჩემო სიცოცხლე, მე, მხოლოდ შენთვის ვიცოხლებ და წამებს, სიყვარულისა, კვლავ მოვფენ დედამიწაზედ...



№1  offline მოდერი ჰაიკო

გამარჯობა.
ჩემს მოკრძალებულ აზრს დავაფიქსირებ.
პირველ რიგში გეტყვი,რომ არამხოლოდ პროზაული ნიჭისა, პოეზიაც საკმაოდ იგრძნობა შენში და თუ ამ ნიჭსაც განავითარებ კარგი იქნება.
ჩანახატს რაც შეეხება: ძალიან მომეწონა, ფოტოთი დაწყებული და შინაარსით დამთავრებული, ასევე ის შეხსენებები სიყვარულისა და სიცოცხლის შესახებ,რაც ხშირად გვავიწყდება ადამიანებს.
სასვენ ნიშნებს რაც შეეხება: რამდენიმე ადგილას მძიმე ზედმეტია,თუმცა ეს ალბათ მექანიკური შეცდომაა და დაიმახსოვრე, დიალოგში - თუ ეს საწყისი ტირე არ არის, და მესამე პირში აგრძელებ თხრობას, ტირეს წინ მძიმე ისმება.არც ესაა პრობლემა,გამოსწორებადია.
შესანიშნავია.
ასე განაგრძე და კვლავ წარმატებებს გისურვებ.
პატივისცემით.

 


№2  offline წევრი შავი ჩაი

ჰაიკო
გამარჯობა.
ჩემს მოკრძალებულ აზრს დავაფიქსირებ.
პირველ რიგში გეტყვი,რომ არამხოლოდ პროზაული ნიჭისა, პოეზიაც საკმაოდ იგრძნობა შენში და თუ ამ ნიჭსაც განავითარებ კარგი იქნება.
ჩანახატს რაც შეეხება: ძალიან მომეწონა, ფოტოთი დაწყებული და შინაარსით დამთავრებული, ასევე ის შეხსენებები სიყვარულისა და სიცოცხლის შესახებ,რაც ხშირად გვავიწყდება ადამიანებს.
სასვენ ნიშნებს რაც შეეხება: რამდენიმე ადგილას მძიმე ზედმეტია,თუმცა ეს ალბათ მექანიკური შეცდომაა და დაიმახსოვრე, დიალოგში - თუ ეს საწყისი ტირე არ არის, და მესამე პირში აგრძელებ თხრობას, ტირეს წინ მძიმე ისმება.არც ესაა პრობლემა,გამოსწორებადია.
შესანიშნავია.
ასე განაგრძე და კვლავ წარმატებებს გისურვებ.
პატივისცემით.

ძალიან დიდი მადლობა. შეცდომებს, აუცილებლად გავითვალისწინებ და მაქსიმალურად ვეცდები, რომ გამოვასწორო. მოხარული ვარ, თუ მოგწონთ..

 


№3  offline წევრი მწერალი ქალი

ჩაი...მარტივ მამრავლებად დავიშალე.რა გითხრა აბა...სულამდე მოდიხარ❤️

 


№4  offline წევრი შავი ჩაი

მწერალი ქალი
ჩაი...მარტივ მამრავლებად დავიშალე.რა გითხრა აბა...სულამდე მოდიხარ❤️

ბანანიკო..))❤️

 


№5  offline აქტიური მკითხველი ლაზარე 13

თავიდან..
სულ თავიდან, როცა ღმერთის გარდა არაფერი არ იყო..
ღმერთს ექვსი ვაჟი ჰყავდა..
ექვსი ღუნღულა, პაწაწინა მთავარანგელოზი..
აზრაილი..
მიქაელი..
გაბრიელი..
ბალთაზარი..
ელიაზარი..
სალაზარი
და
პატარა ლუციფერი..
უფროსი ძმა გულჩათხრობილი და მშვიდი იყო..
გულთამხილავი და ყოვლისშემცნობი მამასავით..
მიქაელი მეომარი იყო ბავშვობიდან..
მამამ, სახსოვრად პატარა ხმალი აჩუქა და სულ თან დაარბენინებდა.. სამოთხის პატარა გუშაგს ეძახდნენ ძმები ხუმრობით..
გაბრიელი უზომოდ კეთილი იყო.. ის მკურნალობდა მისი ძმის დალაშქრულ ედემს..
ბალახს წამოაყენებდა, წაქცეულ ჭიანჭველას სახსარ გაუმთელებდა და სულ ებუტებოდა მიქაელს..
პატარა ლუცი ყვეელაზე ცელქი იყო..
ძალიან უყვარდა მამა და მასაც უზომოდ უყვარდა თავისი პატარა..
ცისკარივით ლამაზი იყო ცისკრისას შობილი..
მე სიამოვნებით მოგიყვებოდით დანარჩენ სამზეც, მაგრამ დაფარულია მათი ღვაწლი, რადგან ასეთია უფლის ნება და მოდით, ნუ გავაბრაზებთ უზენაესს..

***
ამბობენ პატარა მთავარანგელოზები პირველ ტყეში თამაშობდენ..
დრო გადიოდა..
გახდა აზრაილი 17 წლისა და უბოძა მამამ უხრწნელი სხეული და მეუფება სიკვდილსა და სიცოცხლესა ზედა..
გაჩნდნენ ადამიანები..
დასახლდნენ დედამიწაზე და უფალთან მისასვლელ გზას წმენდდა აზრაილი ყოველ ცისკარზე..
დაღლილი სიკვდილის ცელს მოთიბულ ბალახზე მიდებდა და ჩაიძინებდა..
პატარა ლუცის ძალიან უყვარდა დიდი ძამიკო, რამეთუ ყველაზე ბევრს ის ეთამაშებოდა..
აიღებდა მის ცელს და დაარბენინებდა აქეთ იქით..
ერთხელაც ჭიანჭველას შეეხო და სიცოცხლე აართვა..
იგრძნო აზრაილმა, ვიღაც ძვირფასი მოაკლდა დედამიწას..
გლოვობდა ჭიანჭველათა ქალაქი..
ჩამოიხედა ღმერთმა და.. შეწუხდა..
მეორედ ჩიტი შემოაკვდა ონავარს..
მესამედ შველი..
შეიგნო მისი ძალა..
უყურებდა აზრაილი ძმის ცელქობას და ეღიმებოდა..
ლუციმ კი დაავლო ხელი ცელს და ადამისკენ გამოეშურა, რათა ეჩვენებინა..
გზად დაინახა, უცხო ქალ-ვაჟი ჩაჰხვეოდა ერთმანეთს..
ადამიანებს ჰგავნენ მაგრამ ჩრდილი არა ჰქონდათ..
განრისხდა უკვდავი..
მიიღო სიკვდილის სახე და გადაშალა სიკვდილის დავთარი..
12 უკვდავება რომლის მოკვლაც შეუძლებელია..
ასე დაეწყო აზრაილს..
ჩამოუყვა და იპოვა ორივე..
სიყვარული და სიცოცხლე..
მაშ შეუძლებელია არა?! - ახითხითდა და შეყვარებულებს გამოეცხადა..
.. წამოიყვანა სიცოცხლე ლუციმ და მივიდა ტყეში ცელიანად..
მარადმწვანე ტყეს, ფოთლები სცვიოდა..
კოცონთან მარტო აზი დახვდა..
სხვები მამასთან იყვნენ..
- მოხვედი, ძამიკო?! - ჩაიკრა გულში ონავარი უფროსმა ძმამ
- აზი, რა ხდება.. მამა ცუდადაა? - აუწყლიანდა თვალები
აჩვენა აზრაილმა მომაკდავი სამყარო..
მარადმწვანე ტყეში უეცრად აწვიმდა..
ღმერთი ტიროდა..
დაეცა მუხლებზე პატარა ონავარი და ხმამაღლა აღრიალდა...
აიღო აზრაილმა ცელი.. შეულოცა და დაუბრუნა მგლოვიარე ქალაქს ჭიანჭველა..
წვიმა შეწყდა..
დაუბრუნა ჩიტი ედემს..
სამყარომ შეწყვიტა გოდება..
დაბრუნებულმა სიცოცხლემ ღიმილით შეაბიჯა მშობლიურ სახლში..
სიყვარული თვალებს არ უჯერებდა..
მარადმწვანე ტყემ ფოთოლი შეისხა..
ისევ აჭიკჭიკდნენ ჩიტები ..
ცისარტყელა გადაევლო ჰორიზონტს და შეყვარებულთა თვალებში ჰპოვა თავშესაფარი..
- აღარ იტირო, ლუცი.. - გაუღიმა ძმამ
- ნეტავ, ყველაფერს ასე მარტივად ეშველებოდეს, ძმაო.. გაიფიქრა გულთამხილავმა..
აიტაცა პატარა ონავარი და უფალთან გაფრინდა..
მაშინ, ლუცი მხოლოდ ხუთი წლის იყო...

 


№6  offline წევრი შავი ჩაი

ლაზარე 13
თავიდან..
სულ თავიდან, როცა ღმერთის გარდა არაფერი არ იყო..
ღმერთს ექვსი ვაჟი ჰყავდა..
ექვსი ღუნღულა, პაწაწინა მთავარანგელოზი..
აზრაილი..
მიქაელი..
გაბრიელი..
ბალთაზარი..
ელიაზარი..
სალაზარი
და
პატარა ლუციფერი..
უფროსი ძმა გულჩათხრობილი და მშვიდი იყო..
გულთამხილავი და ყოვლისშემცნობი მამასავით..
მიქაელი მეომარი იყო ბავშვობიდან..
მამამ, სახსოვრად პატარა ხმალი აჩუქა და სულ თან დაარბენინებდა.. სამოთხის პატარა გუშაგს ეძახდნენ ძმები ხუმრობით..
გაბრიელი უზომოდ კეთილი იყო.. ის მკურნალობდა მისი ძმის დალაშქრულ ედემს..
ბალახს წამოაყენებდა, წაქცეულ ჭიანჭველას სახსარ გაუმთელებდა და სულ ებუტებოდა მიქაელს..
პატარა ლუცი ყვეელაზე ცელქი იყო..
ძალიან უყვარდა მამა და მასაც უზომოდ უყვარდა თავისი პატარა..
ცისკარივით ლამაზი იყო ცისკრისას შობილი..
მე სიამოვნებით მოგიყვებოდით დანარჩენ სამზეც, მაგრამ დაფარულია მათი ღვაწლი, რადგან ასეთია უფლის ნება და მოდით, ნუ გავაბრაზებთ უზენაესს..

***
ამბობენ პატარა მთავარანგელოზები პირველ ტყეში თამაშობდენ..
დრო გადიოდა..
გახდა აზრაილი 17 წლისა და უბოძა მამამ უხრწნელი სხეული და მეუფება სიკვდილსა და სიცოცხლესა ზედა..
გაჩნდნენ ადამიანები..
დასახლდნენ დედამიწაზე და უფალთან მისასვლელ გზას წმენდდა აზრაილი ყოველ ცისკარზე..
დაღლილი სიკვდილის ცელს მოთიბულ ბალახზე მიდებდა და ჩაიძინებდა..
პატარა ლუცის ძალიან უყვარდა დიდი ძამიკო, რამეთუ ყველაზე ბევრს ის ეთამაშებოდა..
აიღებდა მის ცელს და დაარბენინებდა აქეთ იქით..
ერთხელაც ჭიანჭველას შეეხო და სიცოცხლე აართვა..
იგრძნო აზრაილმა, ვიღაც ძვირფასი მოაკლდა დედამიწას..
გლოვობდა ჭიანჭველათა ქალაქი..
ჩამოიხედა ღმერთმა და.. შეწუხდა..
მეორედ ჩიტი შემოაკვდა ონავარს..
მესამედ შველი..
შეიგნო მისი ძალა..
უყურებდა აზრაილი ძმის ცელქობას და ეღიმებოდა..
ლუციმ კი დაავლო ხელი ცელს და ადამისკენ გამოეშურა, რათა ეჩვენებინა..
გზად დაინახა, უცხო ქალ-ვაჟი ჩაჰხვეოდა ერთმანეთს..
ადამიანებს ჰგავნენ მაგრამ ჩრდილი არა ჰქონდათ..
განრისხდა უკვდავი..
მიიღო სიკვდილის სახე და გადაშალა სიკვდილის დავთარი..
12 უკვდავება რომლის მოკვლაც შეუძლებელია..
ასე დაეწყო აზრაილს..
ჩამოუყვა და იპოვა ორივე..
სიყვარული და სიცოცხლე..
მაშ შეუძლებელია არა?! - ახითხითდა და შეყვარებულებს გამოეცხადა..
.. წამოიყვანა სიცოცხლე ლუციმ და მივიდა ტყეში ცელიანად..
მარადმწვანე ტყეს, ფოთლები სცვიოდა..
კოცონთან მარტო აზი დახვდა..
სხვები მამასთან იყვნენ..
- მოხვედი, ძამიკო?! - ჩაიკრა გულში ონავარი უფროსმა ძმამ
- აზი, რა ხდება.. მამა ცუდადაა? - აუწყლიანდა თვალები
აჩვენა აზრაილმა მომაკდავი სამყარო..
მარადმწვანე ტყეში უეცრად აწვიმდა..
ღმერთი ტიროდა..
დაეცა მუხლებზე პატარა ონავარი და ხმამაღლა აღრიალდა...
აიღო აზრაილმა ცელი.. შეულოცა და დაუბრუნა მგლოვიარე ქალაქს ჭიანჭველა..
წვიმა შეწყდა..
დაუბრუნა ჩიტი ედემს..
სამყარომ შეწყვიტა გოდება..
დაბრუნებულმა სიცოცხლემ ღიმილით შეაბიჯა მშობლიურ სახლში..
სიყვარული თვალებს არ უჯერებდა..
მარადმწვანე ტყემ ფოთოლი შეისხა..
ისევ აჭიკჭიკდნენ ჩიტები ..
ცისარტყელა გადაევლო ჰორიზონტს და შეყვარებულთა თვალებში ჰპოვა თავშესაფარი..
- აღარ იტირო, ლუცი.. - გაუღიმა ძმამ
- ნეტავ, ყველაფერს ასე მარტივად ეშველებოდეს, ძმაო.. გაიფიქრა გულთამხილავმა..
აიტაცა პატარა ონავარი და უფალთან გაფრინდა..
მაშინ, ლუცი მხოლოდ ხუთი წლის იყო...

ლაზარე, შენ დაწერე..?))

 


№7  offline აქტიური მკითხველი ლაზარე 13

კი.. მე დავწერე ექსკლუზიურად ამ ჩანახატისთვის.. blush არ მოგეწონა? cry

 


№8  offline წევრი შავი ჩაი

ლაზარე 13
კი.. მე დავწერე ექსკლუზიურად ამ ჩანახატისთვის.. blush არ მოგეწონა? cry

კი, ძალიან მომეწონა, მართლა. სწორედ ამიტომ ხარ ჩემთვის საყვარელი და გამორჩეული ავტორი)) შენი და შენი ნიჭის მოტრფიალე ვარ..)❤️

 


№9  offline აქტიური მკითხველი ლაზარე 13

შავი ჩაი
ლაზარე 13
კი.. მე დავწერე ექსკლუზიურად ამ ჩანახატისთვის.. blush არ მოგეწონა? cry

კი, ძალიან მომეწონა, მართლა. სწორედ ამიტომ ხარ ჩემთვის საყვარელი და გამორჩეული ავტორი)) შენი და შენი ნიჭის მოტრფიალე ვარ..)❤️


მადლობა დიდი heart_eyes

 


№10 სტუმარი სტუმარი nancho

ძალიან მომეწონა,ლაზარეს ჩანახატ -კომენტარი საინტერესო ოყო .

 


№11  offline წევრი შავი ჩაი

სტუმარი nancho
ძალიან მომეწონა,ლაზარეს ჩანახატ -კომენტარი საინტერესო ოყო .

მართლაც რომ..) უდაოდ ნიჭიერი ადამიანია.

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent