სადაც შენ ხარ, იქ ალბათ მუდამ გაზაფხულია

ამბობენ, ადამიანი მაშინ ბერდება, როცა მშობელს კარგავსო. მე არ დავბერებულვარ, მამა, მე უბრალოდ იმ დღეს ბავშვობა დავასრულე, როცა შენმა გულმა ფეთქვა შეწყვიტა და ჩემს ხელებში მხოლოდ უშენობის სიცივე ჩადგა.
ყველაზე მეტად საღამოობით მტკივა ხოლმე. როცა ქალაქი წყნარდება, ჩემს ოთახში კი შენი არყოფნის ხმაური იწყება. დავჯდები ხოლმე მარტო და ვცდილობ, გონებაში შენი სახე აღვიდგინო — შენი დაღლილი, მაგრამ თბილი თვალები, შენი ნაოჭები, რომლებიც ყოველთვის კეთილად იცინოდნენ. მეშინია. საშინლად მეშინია, რომ დროთა განმავლობაში შენი ხმის ტემბრი არ დამავიწყდეს, ის ხმა, რომელიც მთელ სამყაროს მირჩევნია.
სულ მგონია, რომ სადღაც შორს წახვედი, საქმეზე, და მალე დაბრუნდები. ისევ შემოაღებ კარს, დადებ გასაღებს ტუმბოზე და ყველაფერი თავის ადგილზე დადგება. მაგრამ ეს სიცარიელე, რომელიც სახლში ტრიალებს, ყოველ წამს მახსენებს სასტიკ რეალობას — შენ აღარ ხარ.
ყველაფერს დავთმობდი, ახლა ერთი წუთით მაინც რომ შემეძლოს შენი ჩახუტება. თავი შენს მხარზე დავდო და ვიგრძნო, რომ სანამ შენ ჩემთან ხარ, არაფრის შიში არ უნდა მქონდეს. შენ წახვედი და თან წაიღე ჩემი გულის ის ნაწილი, რომელიც მხოლოდ შენ გეკუთვნოდა.
სადაც შენ ხარ, იქ ალბათ მუდამ გაზაფხულია, მამა. აქ კი, ჩემს სულში, შენი წასვლის დღიდან დაუსრულებელი ზამთარი დადგა. ძალიან მენატრები.