იქ, სადაც შიში მთავრდება (სრულად)

—რამე დავაშავე?— კითხვა ისეთი გულწრფელი იყო, რომ გეგის მზერა დაუმძიმდა. —არა. —მაშინ...— დაიწყო და გაჩერდა. ისევ ღრმად ჩაისუნთქა და განაგრძო,— ორი კვირაა თვალსაც აღარ მისწორებთ. თუ რამე არასწორად გავაკეთე... მითხარით. გამოვასწორებ. გეგიმ თვალები

მე ვცხოვრობ იქ სადაც

მე ვცხოვრიბ იქ სადაცა არ ცორვობს უფალი მე ვცხოვრობ იქ სადაც ფულია მკურნალი

სადაც, წყვდიადი შეხვდება ნათელს (თავი 1)

სანამ თავს მოვიწესტიგებ მანამდე ჩემს თავზე მოგიყვებით. მე ვარ ბაბი თოდუა, 19 წლის, საშუალო სიმაღლის, გამხდარი, საშუალო სიგრძის, წაბლისფერი, ტალღოვანი თმებით და დიდი მწვანე თვალებით. ვცხოვრობ დედასთან (ნინო ბერიძე), ბებიასთან (ქეთევან გვენცაძე) და

ქალაქში, სადაც...

ასე'ა,ყველას თავისი ''შერჩა'' და ღმერთიც ტირის ''ადამიანზე'', იტირეს მწარედ, და მერე ერთმა_ თქვა რომ ტკივილი სულს აზიანებს,

ჩანაწერი სადაც ყველა ამოიცნობს საკუთარ თავს

დარწმუნებული ვარ ყოველთვის გექნება გულში ის პააატარა წერტილი, რომელიც მთელი ცხოვრება დაგტანჯავს, დაგღრღნის, გაგანადგურებს, ჩემსკენ წამოგიყვანს, მაგრამ იცი რა? მე არ მიგიღებ რადგან შენ საკმარისად მატკინე გული, საკმარისად მტანჯე, მე ახალ ცხოვრებას

იქ, სადაც შენ ხარ

- კარგი. - თქვა გაუაზრებლად, ხოლო გონს როცა მოეგო წამოიყვირა- მოიცა რა?! - ჩუმაად -სიცილით ვუთხარი და პირზე ხელი ავაფარე.- ხოო წავედით. ძაან გთხოვ რა. - აუ კაი რაა.

იქ სადაც...

იქ, სადაც მე ვარ, ყოველთვის წვიმს და მე ეს წვიმა სიხარულს მგვრის. იქ, სადაც ვდგავარ, ყოველთვის თოვს და თითქოს თოვლი დარჩენას მთხოვს. იქ, სადაც ვდგავარ, სულ ყველა დუღს და ზოგი ჩემზე მუდმივად წუხს. იქ, სადაც ვზივარ, მე ბევრი მწყინს და თქვენი სიტყვით

იქ, სადაც შენ ხარ +18 /ნაწ.I - სრულად /

- არ ღირს ბევრ რამეზე თვალის დახუჭვა. თვალს რომ გაახელ, რეალობა იმდენად დამახინჯებული დაგხვდება, რომ თავი შეგზიზღდება. - დაემოწმა მანეკა. არადა დაქალის გამო უდიდეს პატივს სცემდა პოლს. მგონი, მაგის თქმა დაგაგვიანდა...

ბრძოლა სადაც წესები არ არსებობს

ადამიანს მთელი სიცოცხლის მანძილზე ბრძოლა უწევს.იბრძვის სიყვარულისთვის,კეთილდღეობისთვის,სამართლიანობისთვის...გრძნობა რომელიც ნამდვილია ეს სიყვარულია!

იქ, სადაც შენ ხარ

- აბა ვინ ვარ. -ჰმმმმ. ხატია? -არა -სიცილით ვუპასუხე. -ნინი? -არააა- კვლავ სიცილით -ნათია? -და აი ახსენა ეს სახელი და მაშინვე წამეშალა ღიმილი. ხელებიც სწრაფადვე მოვაშორე და მოვშორდი.