შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

უჟმური და დარტყმული ( თავი მეთერთმეტე )


26-06-2017, 23:41
ავტორი Nini Kvitsaridze
ნანახია 2 108

უჟმური და დარტყმული ( თავი მეთერთმეტე )

როგორც გუშინ ძილბურანიდან დღესაც ალექსანდრეს კოცნას გამოვყავარ . ჯერ კისერში მკოცნის , შემდეგ შუბლზე, თვალებზე , ლოყებზე , ცხვირზზე , ნიკაპზე . არცერთი ადგილი არ დატოვებია , გარდა ტუჩებისა . გადაწყვიტა მეთამაშოს არა ? კარგი თუ ეგრეა ეგრე იყოს . ... მეც ეგრევე გავახილე თვალები და ახლა მე დავუწე მთელი სახის კოცნა . რათქმაუნდა ტუჩების გამოკლებით .
- რაო პატარავ , მოვედით-ო თამაშის ხასიათზე ?
- გეშლება რაღაც , მე ყოველთვის თამაშის ხასიათზე ვარ . - ამაყად ვუთხარი , თითქოს საგმირო საქმე ჩამედინოს .
- კარგი ჰო , ავდგეთ . ოთხის ნახევარია . ამდენი ძილი ვის გაუგია ? არ გშია მაინც ? - წარბაწეულმა შემეკითხა .
- მშია , თან მგელივით .
- მერე რას მიწევხარ აქ ? ადექი და მოამზადე . მეც ძალიან მშია და გული მიგრძობს თორნიკეს ორმაგად .
- სულ მე ჰო არ გავაკეთებ საჭმელს ? უსამართლობაა - გაბუტულმა მეორე მხარეს გადავბრუნდი .
- მართლა ბავშვი ხარ რა , პატარა ბავშვი , ჩემი პატარა ბავშვი- თქვა სიცილით და უკნიდან მომეხუტა
- ვაჟბატონო ნუ გავიწყდება რომ მე კი არ ვარ პატარა შენ ხარ ძაან დიდი . დიდი კი არა ბებერი და არ გიკვირს ასე ახალგაზრდას რომ შეუყვარდი ? ალბათ როგორ ოცნებობდი - კისკისით ვუთხარი
- რა მწარე ენა გაქ ქალბატონო , რა არის ეს ? და სხვათაშორის ჩემნაირი მეორე არ დადის ამ პლანეტაზე - ამაყად ჩაილაპარაკა .
- მართალ ხარ , შენნაირი მართლა არავინ არ დადის ამ ქვეყანაზე . - ამის გაგებაზე სახე გაებადრა . - როგორ შეიძლება შენნაირი ბებერი ვინმე კიდე არსებობდეს ? შენ უნდა იყო ერთადერთი და ბებერი - სიცილით ჩავილაპარაკე და დავინახე როგორ შეახმა სიცილი სახეზე . ამაზე კი უფრო ავხარხარდი .
- ანუ მე ვარ ბებერი ჰო ? - მკაცრად ჩაილაპარაკა და მე შემომხედაა . მეც თავი დავუქნიე თანხმობის ნიშნად და ვერც კი გავიაზრე როგორ მოექცა ჩემს ზემოდან . მისი სუნთქვა პირდაპირ სახეში მეფრქვეოდა და აზროვნების უნარს მაკარგვიებდა , მასაც მეტი რა უნდოდა ჩემს სახეზე ჩაიცინა და მალევე შეაერთა ჩვენი ბაგეები ერთმანეთს . მკოცნიდა ძალიან ფრთხილად , მაგრამ მომთხოვნათ . ისე რომ აზროვნების უნარს მაკარგვიებდა .
- სამაგიეროდ მე ვარ ის ბებერი მის შეხებაზე ბრინჯივით რომ იბნევი . - მითხრა ჩახლეჩილი ხმით .
- მე თუ ბრინჯივით ვიბნევი შენ ჟრუანტელი გივლის და არა მარტო ... ამიტომ არც შენ ხარ უკეთეს დღეში - მკაცრად ვთქვი და კისერში ვაკოცე ... აი ისევ ჟრუანტელმა დაუარა, ამაზე კი ხმით ჩამეცინა , რასაც ალექსანდრეს ჩაცინებაც მოყვა .
- ასე ყოფნა კი კაია , მარა უნდა ავდგეთ . - სიცილით თქვა . -ჯანდაბას დღეს მე ვიქნები შეფ-მზარებული.
- მარტო დღეს ? - გამომცდელად შევხედე.
- აბა , აბა ხმა არ გავიგო შენი . რასაც ვაკეთებ იმით დაკმაყოფილდი , ადექი ახლა - მითხრა მკაცრად . ოოო თქმა კი ადვილია , მაგრამ ....
- გადი და გამოვალ - ვუთხარი წართმეული ხმით.
- რასქვია გავიდე და გამოხვალ ? ერთად გავალთ ორივე . - ისე ჩაილაპარაკა თითქოს არ იცოდა რაშიც იყო საქმე . მე შენ გაჩვენებ სეირს , დავემუქრე გულში და საბანშ უფრო კარგად გავეხვიე . - არ გადამრიო ახლა , რისი გრცხვენია . ბოლოს და ბოლოს მარტო მაიკით გძინავს ჩემთან ერთად . ეგრე სადაა, შენ თუ ასეთი კომპლექსიანი იყავი ნაღდად არ მეგონა .
- უბრალოდ გადი და გამოვარ რა . - კი არ ვუთხარი ვთხოვე და ყელი პირველ კლასელივით გამოვწიე . მანაც ბევი მიყურა , მიყურა კიდე მიყურა და კიდე მიყურა . ერთი ამოიოხრა და ლოგინიდან ადგა , რადგან სპორტული უკვე ეცვა მაიკა გადაიცვა და სპორტულები ხელში აიღო , კარადა კი საგულდაგულოდ ჩაკეტა .
- ან ახლავე ჩემთან ერთად ჩაიცმევ , ან მე გავალ და იძულებული იქნები სანამ ჩემი თანდასწრებით არ მოირგებ ამ სპორტულებს მაიკით იარო . - მითხრა მაცრი ხმით და სპორტულებზე მიმანიშნა .
- ჰო მაგრამ ....
- არავითარი მაგრამ . ჩემი არ უნდა გრცხვენოდეს პატარავ , არა . ჩემი ხარ , გესმის ? ჩემი და რას მიმალავ ვერ გავიგე . არასდროს , გესმის ? არასდროს არ შეგრცხვეს ჩემი , რადგან აქ სასირცხვილო არაფერია . ახლა კი შენ გადაწყვიტე . - თქვა და ის , ის იყო კარიდან უნდა გასულიყო მე რომ დავუძახე და მასთან მივირბინე . ... მესმოდა , გესმით ? ძალიან კარგად მესმოდა რომ ჩემი ეს საქციელი მართებული არ იყო და ცუდად ვიქცეოდი . ალექსანდრესი მართლა არ უნდა მრცხვენოდეს , მითუმეტეს რომ საცურაო კოსტუმში ვის არ უნახია შეყვარებული .
- მომე . - ხელი გავუწოდე . მანაც ეგრევე შემომაგება სპორტულები . იქამდე მიყურა სანამ მის სპორტულებში არ გამოვეწყვე .
- რთული ყოფილა ? - მკითხა ღიმილით . მეც სიცილით თავი გავუქნიე . - არასდროს არ შეგრცხვეს ჩემი - მითხრა და ნიკაპით თავი ზემოთ ამაწევია .
- კაი წამო რა მშია . - ვუთხარი წუწუნით . მანაც მოწყვეტით მაკოცა ტუჩებში და ხელჩაკიდებულებმა გავემართეთ სამზარეულოსკენ . ... მისაღებში ბარგით თოკო შეგხვთა დაღვრემილი სახით .
- რა მოხდა ? - შევიცხადე მე
- სასწრაფო საქმე გამომიჩნდა და თბილისში უნდა დავბრუნდე აუცილებლად - თქვა მოწყენილმა .
- მშვიდობაა ? - მკაცრი ხმით იკითხა ალექსანდრემ
- კი , კი . უბრალოდ სამსახურში მაქ რაღაც პრობლემები და დღესვე უნდა დავბრუნდე . ხო იცი ადვოკატი ვარ და დიდხანს ვერ ვიქნები ასე ჩემ გემოზე . თან იმედია თქვენც იზამთ „ რაცხას ‘’ და დაადგამთ საშელს . - ბოლოს მაინც დაბრუნდა ძველი თორნიკე .
- შენ წარმოიდგინედა ჩვენ უკვე დავადგით საშველი - თქვა ღიმილ შეპარულმა ალექსანდრემ .
- რაო რძალო ? რასაა რომ ბჟუტურებს აი კაცი ? - შეიცხადა ქალივით , მაგრამ სიცილი მაინც ვერ შეიკავა .
- მართალია აი კაცი , შეყვარებულები ვარ . ვოტ ტაკ , ამიტომ მოგიწევს ჩემი ატანა - სიცილით ვუთხარი მეც .
- ვაიმე , გილოცავთ . - თბილად გადაგვეხვია . - გაძლებას გისურვებ რძალო , გაძლებას და რაც მთავარია ამ უჟურმა არ გაგაგიჟს . იცოდე შენ ისეთი დარტყმული უნდა იყო ცხოვრების ბოლომდე როგორიც ახლა ხარ . - სიცილით დამიქნია საჩვენებელი თითი .
- მიდიოდი მემგონი შენ - წარბ აწეულმა შეხედა ალექსანდრემ .
- ჰო გეუბნებოდი . უჟური , უჟური , ხე . - დაიწყო გოგოსავით გოდება . - წავედი ჰო წავედი და თქვენ როდის ჩამოხვალთ ?
- აქაც კარგად ვართ - წარბები შევჟმუხნე გაბრაზების ნიშნად .
- მართალია აქაც კარგად ვართ მაგრამ , არ დაგავიწყდეს ქალბატონო ერთ კვირაში გამოცდები გაქ , ამიტომ დღეს არა რადგან შაბათია . ხვალ წამოვალთ და დავუბრუნდებით გაწამაწიას . - მკაცრად ჩამოაყალიბა ალექსანდრემ და ჩემ დაბღვერილ სახეზე სიცილი ვერ შეიკავა .
- კაი რძალო , ნუ იბუტები . ჩააბარე გამოცდები და მერე წადი სადაც გინდა . ... ისე რაზე აბარებ ? - გამომცდელად შემომხედა
- შენი კოლეგა უნდა გავხე ვაჟბატონო შენი . - სიცილით ვუთხარი .
- მაიცა , რაიო ? შენც ადვოკატი იჩითები ? არა რა ოჯახშ ორი ადვოკატი კატასტროფაა . - ჩაილაპარაკა დანანებით .
- კარგად ვერ გავიგე . ოჯახში ? გიორგი ადვოკატი აშკარად არ არის და ... - გაკვირვებულმა ჩავიბურტყუნე .
- მოიცა შენ არ იცი ? არ უთხარი ბიჭო ? - ახლა ალექსანდეს მიუბრუნდა . მისგანაც უარყოფითი პასუხი რომ მიიღო იევ მე მომიბრუნდა . - რა და რძალო ეგ ვაჟბატონი გვერდს რომ გიმშვენებს ადვოკატია . ორივემ ერთად დავამთავრეთ სწავლა და ერთადვე შევქმენით ჩვენი კომპანია . უბრალოდ მამამისის , გიო ძიას გამო მან თავი დაანება და შენი დირექტორი გახდა .
- და ამას მე ახლა ვიგებ ? - ნაწყენმა ჩავილაპარაკე .
- კაი რა , უბრალოდ არ იყო ისეთი მომენტი რომ ეს მეთქვა . ახლა ხომ იცი . რა მნიშვნელობააქ - მხრები აიჩეჩა .
- არა ბიჯო , სულ არ აქვს . - გაბრაზებულმა ჩავიბურტყუნე .
- კაი რძალო , აბა წავედი მე და ჭკვიანად იყავით არ იცელქოთ . - სიცილით გვითხრა და ორივე გადაგვკოცნა .
- მშვიდობიანი მგზავრობა . - თბილად ვუთხარი .
- კარგად ბრატ . - უთხრა ალექსანდრემ და ხელი დაცხო მხარზე . ... თოკომაც ხელი მოკიდა ერთ შავ ზურგ ჩანთანს და მანქანაში ჩადო . შემდეგ თვითონ დაიკავა მძღოლის ადგილი და ხელის ქნევით გაუჩინარდა ტყეში .
- კარგი რა მიბრაზდები ? - მოწყენილმა მითხრა ალექსანდრემ , მხოლოდ მის მერე კარები რომ მოხურა .
- რამე გემრიელობას თუ მაჭმევ გაპატიებ - წარბები გამომცდელად ავუციმციმე . მანაც ჩუმად ჩაიბურტყუნა ,, შენი გამოსწორება არ იქნება ‘’-ო და ღიმილით გავიდა სამზარეულოში . მეც უკან გავყევი და იქვე მაგიდასთან სკამზე ჩამოვჯექი . ალექანდრემაც პროდუქტები გადმოალაგა და რაღაცის გაკეთებას შეუდგა . ...
ვიჯექი და ვუყურებდი სასურველ სხეულს , როელიც ისე მონდომებით მიკეთებდა საუზმეს უგემურიც რომ ყოფილიყო მისის ცოდვით ვერ იტყოდი სიმართლეს აკეთებდა აკურატულად , თან ისე მოხერხებულად მეც კი შემშურდა. ვგიჟდები როცა მას ასეთ მომენტში ვხედავ . ჩემში რაღაც ისეთმა დაიკავა ბინა , რასაც უბრალოდ სიტყვით ვერ აღწერ. ყოვლად შეუძლებელია. ვუყურებ და სიამაყით ვიჯგიმები , რომ ამ პიროვნებას შემიძლია ჩემი ვუწოდო . ჩემი ბიჭი ! მხოლოდ და მხოლოდ ჩემი ! ჩემი და არავისი სხვისი ! ...
ბევრი მოთმინების შემდეგ , მაინც ვერ მოვითმინე და უკნიდან ტკიპასავით ავეკარი . ვიგრძენი როგორ დაეხორკლა კანი და ამაზე უფრო გავგიჟდი . გავგიჟდი ? გაგიჟება რა მოსატანია იმ გრძნობასთან რაც დამემართა . ... ისიც შემობრუნდა და ახლა უკვე მის გულის ფეთქვასაც ვგრძნობდ
- ხო ყოველთვის ჩემთან იქნები ? ხო არ მიმატოვებ ? - ჩახლეჩილი ხმით დავიწყე ბურტყუნი .
- ნუ გეშინია , მე ყოველთვის შენთან ერთად ვიქნები . მაშინაც თუ შენ არ მოინდომებ ჩემს შენთან ყოფნას . - თბილი ხმით მითხრა .
- ჰო იცი რომ ამდენი ხანი სიყვარულის არ მჯეროდა ? ყოველთვის ვიძახოდი რომ არ არსებობდა და ყველაფერი ერთი დიდი სისულელე იყო . შეყვარებულ წყვილსაც რომ დავინახავდი მათან მივდიოდი და პირში ვეუბნებოდი , თქვენ ერთმანეთ არ გიყვართ ერთმანეთი გიზიდავთ - თქო . პირში ვეუბნებოდი მალე დაშორდებით ერთმანეთს და ორივე თქვენ - თქვენ გზაზე წახვალთ - თქო , მაგრამ ახლა ყველაფერი შეიცვალა . შენ შეცვალე ყველაფერი . ჩემი ხედვებიც კი და ახლა გეხვეწები , ის ხედვები რაც მქონდა და ახლა სისულელედ მიმაჩნია სიმართლედ არ ჩამათვლევიო . ჰო იცი რომ თუ ვამბობ მიყვარხარ-თქო ანუ მართლა მიყვარხარ ? ჰო იცი რომ პირველი ხარ ვისაც ამას ვეუბნები და უკანასკნელიც ვისაც ვეტყვი, შეიძლება სწორედ ამიტომაა რომ ახლა მე მეშინია . მეშინია იმის რომ ეს ყველაფერი რამოდენიმე დღეში , კვირაში , თვეში ან თუნდაც წელში შეიცვლება . არ მინდა გესმის ? არ მინდა ეს ყველაფერი ბოლოს ტყუილი აღმოჩნდეს და ორივე ჩვენ-ჩვენ გზაზე წავიდეთ . არ მინდა ჩვენ-ჩენი გზა გვქონდეს . მინდა ჩვენი გზა გვქონდეს . ერთი გზა რომელსაც ერთად გავივლით ერთმანეთის თრევით . მშვენივრად მესმის რომ ეს გზა არ იქნება იავარდით მოფენილი და ბევრი დაბრკოლების გადალახვა მოგვიწევს . ძალიან კარგად მესმის და მინდა ეს გზა ერთმანეთის დაყრდნობით გავიაროთ . ... არაა მარტო , არამედ ერთად . არ მინდა მე და შენ ცალ-ცალკე არსებობდეს . ამ სიტყვების მერე მინდა მე და შენ ჩვენ გახდეს . არა ვინმეს დასანახად , არამედ ჩვენთვის , ორივესთის . ისიც კარგად მესმის რომ მე აბიტურიენტი ვარ და შენ დირექტორი . ჩვენ შორის სხვაობა ექვსი წელია , მაგრამ რა მნიშვნელობა აქ წლებს . მთავარია რომ ერთმანეთი გვიყვარს და რას იტყვის რბო ეს დიდად არ მანაღვლებს . ისინი ყოველთის გამონახავენ რაღაც ისეთს რომ იჭორაონ . რაც არუნდა ვეცადოთ ჩვენ ვერ ვიქნებით ყველას თვალში კარგი , რადგან ყოველთვის გამოჩნდება ერთი ნაბ***არი , მაგრამ მთავარია ჩვენ როგორ მივიღებთ ამ ნაბ***არს და როგორ მივუჩენთ მის ადგილს . - მთელი გრძნობით დავიწყე ლაპარაკი და როგორც იქნა ყველანაირი განცდა გავუმხილე ალექსანდრეს .
- არვიცი ამის მერე რა გითხრა ოღონდ მართლა . დავიწყოთ იქიდან რომ თითეულ სიტყვაში გეთანხმები თავის კავშირებითაც კი . არც მე მინდა სრულიად განსხვავებული მიზანი გვამოძრავებდეს . მე ძალიან კარგად მესმის და ვითვალისწინებ შენს აზრებს . ვიცი რომ ძალიან გინდა გამოხვიდე ყველასთვის პატივსაცემი და ღირსეული ადვოკატი . ვიცი რომ გინდა შენი სახელი გქონდეს ცხოვრებაში და არავის ზურგს უკან ყოფნა არ გიზიდავს . მესმის რო გინდა იყო ადვოკატი ნენსი კანდელაკი და არა ალექსანდრე დევდარიანის გოგო . ვიცი ეს ყველაფერი შენთვის რასაც ნიშნავს და არც მე ვარ წინააღმდეგი ჩემზე კარგი ადვოკატი გამოვიდე . მე ყველანაირად ხელს შეგიწყობ და მოგეხმარები კარიელის ასაწყობად , მაგრამ ყველაფერი მაინც შენზეა დამოკიდებული . არ მინდა მერე ვინმემ წამოგაძახოს ალექსანდრეს გამოა ახლა ამ ადგილას რომ ხარ-ო. როგორც შენ თქვი ყოველთვის გამოხტება ერთი ნაბ***არი . ... და რაც შეეხება ჩვენ ამაბავს . გპირდები რომ ამ აზრზე იქნები ყოველთვის რაც დღეს ილაპარაკე . ოღონდ ორივემ უნდა შევფიცოთ ერთმანეთს რომ ჩვენს შორის ერთი მილიგრაი ტყუილიც არ იქნება . ყოველთვის მივალთ ერთმანეთთან და ვეტყვით რომ ,, აი იცი დღეს მე შენგან მალულად ეს გავაკეთე ‘’ რაცარუნდა გააკეთო მე მას ყოველთვის გავიგებ , მაგრამ უფრო ნიშვნელოვანია რომ ეს ყველაფერი შენგან მოვისმინო და დავინახო ამ შეცდომას ნანობ . ... რაო მაშინ რა მითხარი ეჭვიანი ვარო ? მოიცა შენ გგონია მე არ ვარ ? ნუ რას უკაცრავად . იმაზეც კი ვეჭვიანობ რომ შენ და თითოეული ბიჭი რომელიც არსებობს ერთი ჰაერით სუნთქავს . რომ დავინახო ვინმე გეხება ან პროსტა თავში გავიელვო მაინც ეგრევე ვიჭრები . შეიძლება შორიდან უგრძნობი ვჩანვარ , მაგრამ დამიჯერე ეგრე ნამდვილად არაა და იმაზე მეტად განვიცდი ვიდრე შესაძლებელია . სულ პატარა იყავი ჩემად რომ დაგიგულე და ვერავის ვერ დავუთმობ შენს თავს . ვერ კი არა არ . გესის მაინც ამდენი წელი უშენოდ რა დამიჯა . სულ თავიდან თექვსმეტი წლის ვიყავი რომ მივხვდი დამერხა-თქო . ოცი წლის ვიყავი როცა უკვე შენ აჩრდილად ვიყავი ქცეული და ყველგან მე დაგყვებოდი . ძლივს ვიკავებდი თავს რომ შენთან არ მოვსულიყავი და არ ჩაგხუტებოდი მაინც . თავს ყოველ წამს ძლივს ვაჯერებდი რომ პატარა იყავი და ჩემი მოსვლით არ მინდოდა დამეფრთხე . თავს იმას ვაჯერებდი რომ მე შენი ღირსი არ ვიყავი . შენ უფრო მეტს იმსახურებდი და იმსახურებ კიდევაც , ამიტომაც ბარგი ჩავალაგე და გერმანიაში გავემგზავრე . ... მთელი სამი წელი ჩემ თავს ვაძალებდი შენ გადაყვარებას , მაგრამ თითოეულ ცდაზე პირიქით მემართებოდა და უფრო მიყვარდებოდი . გონებას უნდოდა დაევიწყებიე , მაგრამ გულმა აჯობა და სამი წლის მერე გავბედე და დავბრუნდი . ვერც კი წარმოიდგენ პირველად სამი წლის მერე რომ გნახე როგორ მინდოდა ახლა მაინც მოვსულიყავი ახლოს და მონატრებულზე ჩაგხუტებოდი , მაგრამ ახლაც მეშინოდა როგორ მიმიღებდი . ვერც კი წარმოიდგენ სამი წლის მერე რომ გნახე ჩამოყალიბებული ქალი , იმ პატარა ნენსისგან რომ არაფერი იყო დარჩენილი რა ვიგრძენი . ... მერე მამაჩემის ამბავიც მოხდა და როგორც იტყვიან ზოგი ჭირი მარგებელია-ო . შანსი მომეცა შენთან ახლოს ყოფნის და მე ამას ხელიდან გავუშვებდი ? მეორე დღესვე სკოლაში გამოგეცხადე . ... ვერც კი წარმოიდგენ როგორი სიამაყით ვიყავი ავსებული , როცა მარინას თავისი ადგილი მიუჩინე და სოფოს , რომელიც გაბრალებდა იწერსო ყველაფრის და მიუხედავათ დაეხმარე და ბოლომდე არ გაწირე . ... მერე იყო რბოლა . ოო მაქ უბრალოდ ყველაზე მეტად გამიმართლა და ნიზლავი მოვიგე . უბრალო ნიზლავი ეძახე შენ და მაგის გამოაა ახლა ჩვენ აქ რომ ვართ და ასე ჩახუტებულები ერმანეთს გრძნობებში ვუტყდებით . ... მერე იყო კონცერტი . ოოო ეგ იყო სრული შოკი . ცეკვა პროფესიონალურ დონეზე რომ შეგეძლო ეგ ძალიან კარგად ვიცოდი , ასევე იყო სიმღერაც . ისიც კი ვიცოდი რომ ბევრ მხატვარს ჯობდი , მაგრამ მწერალი რომ იყავი ეგ ნამდვილად არ ვიცოდი . ... ყველანაირად შეუდარებელი ხარ და მიხარია რომ ჩემი გოგო გქვია . ჩემი ჰო გესმის ? მე მესაკუთხრე ვარ და რაც ჩემია ჩემია ! მას არავის არ დავუთმობ რაც არ უნდა მოხდეს და ასეც უნდა იყოს. ... მიყვარხარ გესმის ? მიყვარხარ და ეს შემიძლია მთელ ქვეყანას გავაგებიო . მიყვარხარ დედამიწიდან ცამდე . ისე როგორც გეგას და თინას უყვარდა ერთმანეთი . სულის გავლით გულამდე . - მთელი გრძნობით დაამთავრა სიტყვა და ტუჩებზე დამეტაკა .
- რაო რა მითხარი როგორ გიყვარვარ ? - ვგიჟდები რომ მეუბნება და რა გავაკეთო .
- მე კი მიყვარხარ მარა შენ თუ გიყვარვარ ? - დაეჭვებით შემეკითხა და ჩავარტყამ ახლა ამას რამეს თავში .
- არგეტყვი - გავიბუტე მე
- აი როგორი ბავშვი ხარ რა . ჩემი ბავშვი . - ჩაიბურტყუნა და მთელი ძალით ჩამიხუტა .
- შენ რომ არ მეუბნები როგორ გიყვარვარ კაია ? მაშინ არც მე გეტყვი რომ მიყვარხარ - პატარა ბავშვივით გაბუტულმა ჩავიბუტყუნე და ვერც კი მივხვდი რა წამოვროშე .
- ხო ხედავ მაინც გათქმევინე რომ გიყვარვარ ? - გამარჯვებული სახით გადმომხედა .
- და შენ მაინც არ მეუბნები როგორ გიყვარვარ - ცოცხალი თავით არ ვნებდებოდი
- სულის გავლით გულამდე - თბილად მითხრა .
- ბოლო წუთამდე - კისკისით ვუთხარი .
- მოდი აბა გამისისნჯე ნახელავი - მითხრა და მაგიდისკენ მიმანიშნა . ოოო , ეგ ვის ახსოვდა . ნერწყვი ხმაურიანად გადავყლაპე და სკამზე დავჯექი . ალექსანდრე ჩემს გვერდით დაჯდა და ნახევარი ცეზარი გადმომიღო .
- გავსკდები მაგდენი რომ ვჭამო - სიცილით ვთქვი . მანაც ცეზარის თეფში აიღო და ჩემს თეფშზე კიდევ დაამატა .
- არ მომწონს ჩხირივით რომ ხარ - მკაცრად ჩაილაპარაკა და თეფშზე მიმანიშნა .
- ამდენს მართლა ვერ შევჭამ . - ჩავიბურტყუნე ჩუმათ და ტუჩები დავბრიცე . იქნებ ასე მაინც მოვთაფლო , მაგრამ სვანს რამეთი მოთაფლავ ? არამც და არამც .
- ბევრს ნუ წუწუნებ თორე კიდე დაგიმატებ - მკაცრი ხმით მითხრა , მაგრამ ტუჩის კუთხე მაინც ჩაუტყდა .
- ამდენი მართლა არ შემიძლია ... - კიდე ვაპირებდი წუწუნის გაგრძელებას , მაგრამ ვინ დაგაცადა . ისე ოსტატურად გადამისვა კალთაში ვერც კი გავიაზრე . ჩანგლით ცეზარი აიღო და ჩემსკენ წამოიღო .
- აბა გააღე პირი და თქვი ალექსანდრე მიყვარხარ - სიცილით მითხრა .
- ჩემი უჟმური მიყვარს მე - სიცილით ვთქვი და ცეზარი დავღეჭე . ... მმმმ რა გემრიელია . ჰო ვამბობ რა ჩემი ბიჭი უნაკლოა-თქო . თუ არ მითქვამს ჯერ ? კაი ჰო თუ არ მითქვამს ახლა ვამბობ და დამიჯერეთ რა . - უგემრიელესია . ნუ ვიცი რა ბიჭის არჩევა - ვთქვი სიცილით და ალექსანდრეს გაღიმებაც გამოვიწვიე . - მომეცი აბა ჩანგალი . - ხელში გამოვართვი და ახლა მე მივუტანე პირთან . - აბა გააღე პირი და მითხარი , მიყვარხარ ნენსი . - გავიმეორე მისი ეშმაკობა .
- ჩემი დარტყმული მიყვარს მე - მანაც მე მომბაძა და სიცილით წარმოთქვა . ... ასე ვჭამდით ერთს მე ერთს ის და მეღიმებოდა ჩვენს ასეთ ქცევაზე . მიყვარს გესმით ? მიყვარს და ამას ყველაფრის გარეშე ვამბობ . ... როგორც იქნა მოვრჩით . ერთად ავალაგეთ , დავრეცხეთ და მისაღებში დავჯექით . ნუ დავჯექით რა ის დაჯდა და მე მის კალთაში ჩავსკუპტი .
- რვა საათია ჯერ , რა გავაკეთოთ ახლა ? - მოჭუტული თვალებით შევეკითხე .
- აი ასე ჩახუტებულები ვიყოთ რა და ვილაპარაკოთ - მითხრა და მთელი ძალით ჩამიხუტა .
- აუ ხვალ თბილისში არ მინდა - ნაწყენმა ჩავიბურტყუნე .
- არც მე არ მინდა მაგრამ შენ ხომ არ გავიწყდეა ერთ კვირაში გამოცდები გეწყება . აი მერე რომ ჩააბარებ სადაც მეტყვი ყველგან წაგიყვან . - თბილი ხმით მითხრა.
- იცოდე ვიმახსოვრებ - თითი გამაფრთხილებლად ავუქნიე ცხვირწინ . - ისე რომ ჩავალთ მერე რა იქნება ? - დაეჭვებულმა შევეკითხე .
- ჩემთან გადმოხვალ ? - დაბოხებული ხმით მითხრა და მივხვდი ნერვიულობდა ჩემს პასუხზე .
- ხომ არ ვჩქარობთ ? - წართმეული ხმით ჩავიბურტყუნე .
- მთელი შვიდი წელი ვითმინე და მაინც გგონია რომ ვჩქარობთ ? - ნაწყენი ხმით თქვა. - მაგრამ მე არაფერს გაძალებ , ყველაფერი შენზეა დამოკიდებული . ამ შემთხვევაში ვერაფერს გეტყვი .
- ხო მარტო ცხოვრობ ? - მეშინოდა , გესმით ? მეშინოდა როგორ მიიღებდნენ ჩვენ ამბავს მისი მშობლები . მერე რა რომ მამამის ვიცნობდი . ხომ იცით მაინც ალექსანდრეს ოჯახი და ...
- მართალია მარტო ვცხოვრობ , მაგრამ მამაჩემს და დედაჩემს რომ გაიცნობ ჰო იცი არა ? - სიცილით მითხრა .
- ხვალ არა რა - ჩუმათ ჩავიბურტყუნე .
- ანუ ?
- ანუ ის რომ ყოველ დღე მოგიწევს ჩემი გაღვიძება . ალბათ უკვე მიხვდი რომ ადვილი ვერ იქნება , მაგრამ შეუძლებელიც არაფერია - სიცილით ვუთხარი და მივეხუტე .
- მე ჩემი მთოდები მაქვს - მანაც სიცილით მომიგო .
- ისე როგორ იქნება რომ შენ დირექტორი ხარ და მე შენი ერთ-ერთი მოსწავლე ? როგორ მიიღებენ ამას სკოლა ? - ჩაფიქრებულმა ჩავიბურტყუნე .
- მივალთ თუ არა ყველა გაიგებს ჩვენს ერთად ყოფნას და როგორც უნდა ისე იფიქრონ , მთავარია ჩვენ გვიყვარს ერთმანეთი და ხალხის აზრი უკვე მეორე ხარისხოვანია - თბილად მითხრა და კისერზე სველი კოცნა დამიტოვა .
- წამო რა დავწვეთ , რაღაც დაღლილი ვარ და ... - მანაც თავი დამიქნია და ხელში აყვანილმა გამიყვანა ჩვენს ოთახში .
- ახლა გეხვეწები დღევანდელი არ დამაწყებიო თორე შენ ჩემი გაჭედვა არ გინახავს - გამაფრთხილებლად მითხრა .
- კაი რა გავალ მაინც - ვთქვი და ადგომა დავაპირე , მაგრამ ოოო აქ ოოო . ალექსანდრემ გამაჩერა და ჩემს ზემოდან მოექცა . გაბრძოლება გადავწყვიტე , მაგრამ ეგრევე ტუჩებზე მეცა . მიკოცნიდა ძალიან ნაზად და მომთხოვნათ . მეც ვსიო შემეხო და ეგრევე ყველაფერი დამავიწყდა .
- ვგიჟდები , გესმის ვგიჟდები . შენ მაგიჯებ - სვენებ-სვენებით ძლივს ამოთქვა ჩემს ტუჩებზე და ისევ დასწვდა კოცნისგან დაბუჟებულ ბაგეებს . მეც შეძლებისდაგვარად ვყვებოდი და ვერც კი გავიაზრე როგორ გადამაძრო მაიკა რასაც ალექსანდრეს მაიკაც მიყვა .
- დარწმუნებული ხარ ? რთული იქნება , მაგრამ თუ არ გინდა ვერ დაგაძალებ შევჩერდები - ჩახლეჩილი ხმით მითხრა და აი ახლა უფრო დავაფასე ალექსანდრე . ვგრძნობდი , მთელი გრძნობით როგორ უჭირდა ამ სიტყვების თქმა , მაგრამ ის ამის გამკეთებელი იყო . აი ახლა კი ის მომენტი იყო როცა ყველაფერი უკან უნდა მომესროლა და ასეც მოვიქეცი.
- მზად ვარ ! - ვთქვი ძალიან ჩუმათ , მაგრამ ალექსანდრესთვის ძალიან გასაგებად . შემიძლია დავიფიცო რომ ალექსანდრეს თვალებში მილიონმა ფეიერვერკი ერთად აფერთქდა . ... სრულ რაღაც ორი სიტყვა და ყველაფერი ნათელი გახდა . ....

და შემდეგ იყო ორი ერთმანეთზე გადაკვანძული სხეული , რომელებიც გახდნენ ერთი მთლიანობა ...


............

ძალიან ძალიან ძალიან და კიდევ ერთხელ ძალიან დიდი დიდი დიდი და კიდევ ერთხელ დიდი ბოდიში დაგვიანებისთვის . ჯერ ორი დღე ექსკურსიაზე ვიყავი მერე ვირუსი შემხვდა . მერე მოწამლულიც ვიყყავი . გუშინ გამოვჯამთელდი და რომ უნდა დამეწერა მუზამ მიმატოვა . ალბათ ეგრეც გამიბრაზდა და ძლივს შემოვირიგე . იმედია თქვენც შემოგირიგებთ . აი ძლივს დავწერე . მართლა . ღირსი ვარ . ვაღიაებ ღირსი ვარ მომკალით და საკურთხზე ფლავიც არ გააკეთოთ . ჩემი პირით ვაღიარებ ღირსი ვარ .скачать dle 11.3




№1 სტუმარი Guest bubu

ra sayvarlebi arian

 



№2 სტუმარი Eto

Vaime dzalian kargi tavi iyo... magram cota adre xo ar moxda mati ert mltlianobad gaxdoma?! Pataraa mainc jer chveni gogo... male ade axali tavi da ar gvalodinooo

 



№3 სტუმარი ani

Shemdegitavii rodis daidebaa

 



№4  offline წევრი Nini Kvitsaridze

ani
Shemdegitavii rodis daidebaa

დღეს გვიან

 



№5  offline წევრი nini :)

Male dade shemdegiii

 



№6 სტუმარი Guest nioo

Kai araushavs
Imedi maqvs agar daag

 



№7  offline წევრი Katerina ❤

Dzaluan magari iyo! Ai dzalian momwons am oris istoria dzalian

 



№8 სტუმარი ერწრწ

ეს მოთხრობა ძალიან მაგიჟბს აი სიტყვებით არვიცი როგორ შემიძლია შეგაქო ან შეგიქო ნაწერი არც ვიცი ამის კითხვისას რა მემართება მაგრა როვიბნები და ყველა ემოციაერთმანეთში მერევა ვიცი გაგრძელე წერა ისე მაგრად როგორც ეხლა წერ ოღონდ გთხოვ არ დაგვაღალატო და მალმალე დადე რა

 



№9  offline წევრი an12na

პირადში ვერ გწერ ნინი და ამ კომენტარს თუ ნახავ გთხოვ მიპასუხო აპირებ თუ არა ამ ისტორიის გაგრძელებას და როდის დაიდება შემდეგი თავი? <3

გთხოვ მიპასუხე რა

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent