შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

როგორ შემიყვარდა კრიმინალი IX თავი (ნაწილი II)


15-09-2018, 02:30
ავტორი ელ_ჯეიმსი
ნანახია 7 763

მეორე დილით მეტრეველი მთელი გზა გაუჩერებლად რეკავდა სანიკიძის ტელეფონზე.
- რა უნდა? - მისკენ გაუხედავად ჰკითხა ლუკამ. ნიამ ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი და შემდეგ მამაკაცს გულწრფელად უპასუხა:
- ორი კვირით პარიზში მიდის მივლინებაში და უნდა რომ მეც მას გავყვე.
- რა უნდაა?- მოსაკიდებლად გამზადებული სიგარეტის ღერი უკანვე გამოიღო აბაშიძემ და მანქანაც ზედმეტად მკვეთრად დამუხრუჭდა.
- გიორგი ჩემი მეგობარია…-აფეთქების მოახლოება იგრძნო ნიამ და წინასწარ ეცადა პოზიციების დაცვას.
- ყ*ეზე მ*იდია მეგობარია თუ გარე ბიძაშვილი! გკითხე? - მაინც იფეთქა აბაშიძემ და ქალიც ადგილზე შეხტა.
-რა გაღრილებს ლუკა?- ტონს აუწია ნიამაც და თვალი თვალში გაუყარა განრისხებულ მამაკაცს - არ შეგიძლია რომ წყნარად მელაპარაკო?
-როგორ გელაპარაკო წყნარად როცა ესეთ ყ*ლეობას მეუბნები? - ტონის შერბილება არც უფიქრია აბაშიძეს.
ნიამ , ერთხანს უხმოდ უყურა მისკენ რისხვით მომზირალს, შემდეგ ერთბაშად შეტრიალებული კარს დასწვდა გასაღებად…
- სად მიდიხარ...მოდი აქ!!!-იღრიალა უარესად გაცოფებულმა მამაკაცმა და მკლავზე მტკივნეულად ჩაფრენილი თითებით ისევ თავისკენ შეატრიალა ქალი.
- სამსახურში მაგვიანდება…-თავის გათავისუფლებას ეცადა ნია.
- ლაპარაკი არ დაგვიმთავრებია!
- შენთან ლაპარაკს აზრი არ აქვს!
- დედას შევეცი! - ცივად ჩაეცინა ლუკას შემდეგ კი ისევ გაეყინა ქალზე მიბჯენილი მზერა - ანუ რა ხდება...პარიზში მიყვები ვიღაც დედამოტყნულს რომელიც თვალებით გჭამს და ერთი სული აქვს რომ მაგრად გიხმაროს...
-ლუკა…
-მომისმინე!!! შენ თუ არ გესმის მე მომისმინე და ისე მაინც გაიგე...რა გამოდის ანუ...მე რომ არ მინდა ჩემი ქალი გაყვეს იმ დედამოტყნულს სადღაც დედამოტყნულ პარიზში ზემოთხსენებული მიზეზით...შენ კი შენით ვერ ხვდები ამ ყველაფერს და მე მიწევს აგიხსნა , დაგიმარცვლო და დაგიღეჭო...ვზივარ აქ და კიდევ დიდი მოთმინებით გიხსნი რომ ესე მაინც გაიგო ისედაც უმარტივესად გასაგები რაღაც...და ამ ყველაფრის მერე...აი ამ ყველაფრის მერე ისევ მე ვარ ცუდი…
-ჯერ ერთი გიორგის არასდროს შემოუხედავს ჩემთვის მაგ თვალით და არც არასდროს შემომხედავს! - მტკიცედ თქვა ნიამ.
-მოიცა...აბა, შენი აზრით პარიზში რისთვის გეპატიჟება? დისნეილენდში უნდა გაგასეირნოს? -ირონიულად გაეცინა მამაკაცს , მერე კი ერთიანად ჩამოერეცხა ღიმილი და მომენტალურად გაუცივდა სახე-შენ დებილი ხარ, გოგოო?-ბოლო ხმაზე იღრიალა საბოლოოდ ნერვების ზღვარს გადაცდენილმა და სანიკიძემაც, მანამდე უტეხად რომ უყურებდა, მზერა მოარიდა და სავარძელში შესწორებულმა ღრმად შეისუნთქა ჰაერი.
-მე არ მითქვამს რომ მივყვები.
- ჰოდა, დღესვე ეტყვი...
-შენ ვერ მიმითითებ რა გავაკეთო და რა არა... - ბრძანებით ტონზე მაშინვე გადაეკეტა ნიას და არც დაფიქრებულა ისე წამოისროლა სიტყვები. აბაშიძეს კი თვალმოუშორებლად რომ უყურებდა ისე შეეცვალა სახე მზერით ვინმეს მოკვლა რომ შეიძლებოდეს , ნამდვილად მიაბარებდა სანიკიძე უფალს სულს. მიხვდა ეს უკანასკნელიც რომ სიტუაციის გამწვავების საჭიროება აღარ ქონდა და ჰაერი ღრმად შეისუნთქა დანებებულმა.
-კარგი ვეტყვი..კმაყოფილი ხარ?
- ძალიან….-ტუჩები ირონიულად დაბრიცა მამაკაცმა- ნერვები რომ მომიტყანი დილიდან…-გამოცრა კბილებში , შემდეგ კი გონზე მოსვლაც არ აცადა ქალს, თითებით ისე ჩააფრინდა ყბებზე სანიკიძემ ტკივილისგან სახე დამანჭა.ახლოს მიიზიდა და ტუჩებზე მოწყვეტით აკოცა.
-მეტკინა…
-უნდა გეტკინოს…ეხლა შეგიძლია მიბრძანდე...-კბილებში გამოცრა ლუკამ და ჯერ კიდევ განრისხებულმა უკანალზეც მიაყოლა მტკივნეული წამორტყმა სავარძლიდან წამოწეულს, რომელმაც ხმამაღლა წამოიკივლა და დაბღვერილი სახით გადახედა სავარძელზე ნებივრად გადაწოლილს, თვალებში ათამაშებული ირონიული ჭინკებით რომ უყურებდა.
-დებილო!- ამწვარ უკანალზე ინსტიქტურად მოისვა ხელი და კიდევ უფრო დაბღვერილმა გახედა, მისი საქციელით აშკარად გახალისებულს, ტუჩის კუთხე რომ აუთამაშდა და აშკარად თავს ძლივს იკაბებდა ბოლო ხმაზე რომ არ ახარხარებულიყო.
-დებილის ხმა მესმის...- ტუჩები ირონიულად დაბრიცა და მთელი ტანით შეტრიალებულმა სანიკიძემ ის იყო ნაბიჯი გადადგა წასასვლელად თავს რომ ვეღარ მოერია და თვითონაც გაეცინა...თავი გადააქნია, შემდეგ ერთბაშად მანქანისკენ შებრუნებული სალონში სწრაფად შეხტა და გონზე მოსვლაც არ აცალა მამაკაცს ზუსტად ისე როგორც თვითონ ყბებში ჩაავლო თითები და მოწყვეტით აკოცა…
-დებილის ხმა მესმის...- ტუჩები ირონიულად დაბრიცა და მთელი ტანით შეტრიალებულმა სანიკიძემ ის იყო ნაბიჯი გადადგა წასასვლელად თავს რომ ვეღარ მოერია და თვითონაც გაეცინა...თავი გადააქნია, შემდეგ ერთბაშად მანქანისკენ შებრუნებული სალონში სწრაფად შეხტა და გონზე მოსვლაც არ აცალა მამაკაცს, ზუსტად ისე როგორც თვითონ ყბებში ჩაავლო თითები და მოწყვეტით აკოცა…
-გიჟი ხარ და მეც გამაფრენინე…-დაიჩურჩულა ზედ მის ტუჩებზე და მის მუხლებზე გადანაცვლებულმა კეფაზე შეცურებული თითებით ძლიერად მიიზიდა მისი სახე, მერე კი ისევ ბაგეებზე დააცხრა მოწყურებულივით...ავტომატურად აღმომხდარი კვნესაც მის ბაგეებზევე ჩაახშო, ამ.უკანასკნელმა ცხელი ხელები რომ შეუცურა პერანგის ქვეშ და შიშველ ზურგზე მიეფერა...სულ მალე კი გიჟურ ალერსში ერთიანად თავდაკარგული აღარაფერს დაგიდევდათ , ისევ მამაკაცს რომ არ მოეთოკა თავი.უეცრად რომ შეწყვიტა კოცნა და ალერსისაგან სახეარეულს ირონიულად გაუღიმა.
-ვიღაცას აგვიანდებოდა…
-ჯანდაბა...
-გაგვიანდება, პატარავ...- აბურდული თმა ფრთხილად გადაუწია შუბლიდან და თავი ძლივს შეიკავა მის სახეზე რომ არ ახარხარებულიყო.ალერსის უცერემონიო შეწყვეტის გამო აშკარა ბრაზი ერთად რომ.ჩასდგომოდა თვალებში.
-გაიქეცი, მიდი...ჭკვიანად!-არეული პერანგი შეუსწორა აბაშიძემ, მერე კი ყბის ძვალზე მოწყვეტით აკოცა და უკვე მანქანიდან გადასულს გაუღიმა.
-მე ჭკვიანად ვარ...თავად იყავი ჭკვიანად...-წარბი აუწია ნიამ და შენობისკენ თითქმის სირბილით წავიდა...მის შემხედვარე ლუკამაც ტუჩებს თავი ვეღარ მოუყარა და სახე თავისით გაებადრა..
-ამის დედაც...-ჩაეცინა ძრავი ჩართო და მანქანა დაძრა.

***

უშიშროების საბჭოს სხდომიდან გამოსულ გვარამიას ბუზებივით შემოეხვია ჟურნალისტთა არმია, მინისტრის მოადგილე შუაში მოიქციეს და ყველა მხრიდან ბომბდამშენივით დააყარეს კითხვები.
- ბატონო ნოდარ, რა კავშირი აქვს ილია ახობაძის სახელს ლუკა აბაშიძეზე თავდასხმასთან?- ჰკითხა ტევე იმედის ჟურნალისტმა
- ამ საქმეზე მოკვლევა ჯერ კიდევ მიმდინარეობს - მოუჭრა გვარამიამ
- რა გადაწყვეტილება მიიღო უშიშროების საბჭომ შექმნილ კრიმინალურ ვითარებასთან დაკავშირებით?- პირში მიკროფონს ჩრიდა რუსთავი ორის ჟურნალისტი
- ჯერ საბოლოო გადაწყვეტილებაზე არ შევჯერებულვართ - ხელით გაწია მიკროფონი, ჟურნალისტთა კორდონი გაარღვია და ლიფტისაკენ დაიძრა.
- რა პასუხს გასცემდით აქციაზე შეკრებილ ხალხს, რომლებიც თქვენ ახსნა- განმარტებას ელიან? - კითხვების დასმას არ წყვეტდა უკან ადევნებული რეპორტიორთა არმია. გვარამიამ, რომელიც მათგან ზურგშექცევით ელოდებოდა ლიფტის მოსვლას, სწრაფად შეაბიჯა იმწამს გაჩერებულ კაბინაში და სწრაფად დააჭირა თითი ნულოვანი სართულის ღილაკს.
- დამპალი წურბელები !- გამოცრა ზიზღით,როგორც კი კაბინის კარი დაიხურა და ჟურნალისტები უკან მოიტოვა. ლიფტიდან გამოსულმა სწრაფი ნაბიჯით გადაჭრა მანძილი პარკინგზე გაჩერებულ თავის მანქანამდე და მძღოლს უხეშად მიმართა:
- გადადი!- შემდეგ კი, როცა ამ უკანაკნელმა მისი ბრძანება შეასრულა, ტელეფონი მოიმარჯვა და სასურველი ნომერი სწრაფად აკრიფა.
- გისმენ - რამდენიმე ზუმერის შემდეგ გაისმა კაცის უხალისო ხმა
- გამარჯობა, ილია - ყინულივით ცივი იყო გვარამიას ტონი
- ნოდარ.. - ყალბი სიხარული გაერია ახობაძეს ხმას - რამ შეგაწუხა?
- თავს ნუ იკატუნებ, იდიოტო!- თვალებში ბრაზის ნაპერწკლები გაუკრთა მინისტრის მოადგილეს
- რა გინდა , ნოდარ?
- დანძრეული გვაქვს.. ორივეს!
- რა მოხდა აღარ იტყვი?- გაბეზრება შეერია ახობაძის ხმასაც
- გარდა იმისა რომ აბაშიძეს მოსაკლავად ნამდვილი სირ'ი მიუგზავნე რომელიც ოცი მეტრიდან მიზანში ვერ ისვრის?- ირონიანარავი სიმწრით ჩაეცინა გვარამიას
- აბაშიძეს თუ კატასავით ცხრა სიცოცხლე აქვს ჩემი ბრალია არაა - მხრები უდარდელად აიჩეჩა ახობაძემ
- როგორ მშვიდად ხარ?!.. - სიბრაზისგან ტვინი აუდუღდა გვარამიას.
- რაა სანერვიულო? კიდევ მყავს თავზეხელაღებული ნაცნობები ვინც უარს არ მეტყვიან მისთვის შუბლის გახვრეტაზე - უდარდელად ჩაიცინა ილიამ
- ზუსტად მაგის თაობაზე გირეკავ, იდიოტო!- იყვირა წყობიდან საბოლოოდ გამოსულმა გვარამიამ - დღეიდან მინიმუმ ორი თვე ჩემ ფეხებს გააკეთებ!
- ხო? მაინც რა შემიშლის ხელს ?- ინტერესი შეერია ახობაძის ტონს
- დღევანდელ სხდომაზე სარიშვილმა პირდაპირ მიმანიშნა რომ ბოლო დროინდელ ამბებში ჩემ მონაწილეობაზე აქვს ეჭვი.. სხდომაზე ოცი კაცი ვისხედით და როცა ის სირ'ი შიგნიდან მომავალ საფრთხეებზე საუბრობდა, რატომღაც ამ ოცი კაციდან მაინცდამაინც ჩემზე შეაჩერა ყველაზე დიდხანს მზერა... გესმის ეს რას ნიშნავს?- ცოფებს ყრიდა ზღვარგადასული კაცი - მაგ სირმა კარგად იცის რომ წყალი აქვს შემდგარი და შემდეგი მინისტრი მე ვიქნები.. ხოდა ისეა ჩემზე დაბოღმილი რამე რომ გამომიქექოს ისე დაგვინძრევს მამაზეციერიც ვერ გვიშველის.. ხო და კიდევ უშიშროებამ შენზე თვალთვალი გააორმაგა.. საბაჟოებზე და აეროპორტში სიგიჟე ხდება.. ბუზი ვერ გამოიფრენს შეუმჩნევლად.. ყველა შენ კაცს ვისზე საფუძვლიანი ეჭვი აქვს ან არ აქვს.. მნიშვნელობა არ აქვს.. ყველას თითო კაცი ჰყავს მიმაგრებული.. ხვდები ეხლა? მინიმუმ ორი თვე ფეხსაც ვერ გაატოკებ!.. აბაშიძესთან მიკარებაზე ხომ ლაპარაკიც ზედმეტია.. შენი რეგვენობით იმ ნაბი'ჭვარს ისეთი დაცვა აუყვანე პრეზიდენტს რომ ჰყავს მარტო საქართველოში.. ასე რომ, დაგენძრა , მაგრად დაგენძრა!.. -
- ესე ძალიან უყვართ მთავრობაში აბაშიძე?- პაუზის შემდეგ ფიქრიანად ამოილაპარაკა ილიამ. მის ხმას აშკარად აღარ ეტყობოდა ირონიის და მხიარულების კვალი
- ვის ადარდებს აბაშიძე?- იყვირა ბრაზისაგან აჭარხლებულმა გვარამიამ - ტელევიზორს არ უყურებ, სირო? ჩართე და ნახე რა ხდება ქვეყანაში.. ყველა არხი მარტო ერთს გაჰყვირის.. გაზრდილი კრიმინალი, გაზრდილი კრიმინალი!.. ამათაც მეტი რა უნდათ? გაზრდილი კრიმინალი ახსენე და სრულიად საკმარისია მთავრობის მთელ შემადგენლობას სინქრონში აუკანკალდეს ტრა'კი!..
- აბაშიძე ვერ მოგვწვდება... - თქვა ილიამ, თუმცა მის ხმას აშკარად აკლდა თვითდაჯერების ტონი.
- მოგვწვდება ილია, მოგვწვდება ! მოწვდენილი არ არის? ზედმეტად თითი არც გაუნძრევია და ჩვენ უკვე თითქმის ტრა'კში მიგვიმწყვდია.. ყველაფერი კი შენი დაუდევრობით და უტვინობით მოხდა ,.. - სიბრაზისაგან ხმა ჩაეხლიჩა კაცს. დასამშვიდებლად ღრმად ჩაისუნთქა და ისე განაგრძო - ეხლა მისმინე.. მიყუჩებული ეგდე და მანამ მე არ შეგატყობინებ რამეს, იქამდე დაელოდე სიტუაციის ჩაწყნარებას !-ილიას პასუხს არც დალოდებია, ისე გათიშა ტელეფონი - წავედით!- გასძახა თავის მძღოლს . უკანასკნელმა უსიტყვოდ შეასრულა ბრძანება. მაშინვე მიუჯდა საჭეს და შავი ტოიოტას ჯიპი სწრაფად მოწყვიტა ადგილს.

***

--არაფერს მეტყვი? - შესამჩნევად აკანკალებული ხელით გაუკიდა ანერვიულებულმა დემეტრაძემ სიგარეტს და გვერდზე სავარძელში მთელი ტანით გადაწოლილ მეგობარს გახედა. სულ ახლოს იყო ცხოვრებაში ერთ-ერთი უძვირფასესი ადამიანის დაკარგვასთან და მისი მუდმივი უდარდელობაც უკვალოდ გამქრალიყო. ლუკას გვერდზე
ეხლა ისეთი გიორგი დემეტრაძე იჯდა, როგორიც სულ რამდენჯერმე, თითქმის თითზე ჩამოსათვლელად ჰყავდა ნანახი. თვითონავ გაუკიდა სიგარეტს და ჰორიზონტს გახედა. ასე ისხდნენ უხმოდ, ლუკას სახლის ეზოში , კამკამა აუზის წინ და აუჩქარებლად ეწეოდნენ სიგარეტს. მშვიდი საღამო იყო . ცას ახალი შეპარული ჰქონდა რიჟრაჟი და ჰაერი სასიამოვნო სიგრილით გაჟღენთილიყო.
- რაა სათქმელი?- ჰორიზონტისთვის თვალის მოუცილებლად დაარღვია ლუკამ დუმილი - თუ გულს ატკენ, მოგკლავ! დალშე ჩემგან დალოცვილები ხართ.
- სულ ეს არის?
- კიდევ რას ელი ?- ცერად გახედა აბაშიძემ.
- რავიცი .. სახეში პატარა მუშტიც არა? - ჩაიცინა გიორგიმ
-არა. - მისკენ, ისე უპასუხა ლუკამ.
- ერთი წელია ერთად ვართ… - უფრო დაიძაბა დემეტრაძე.
- ვიცი. - ისევ მისკენ გაუხედავად მოუჭრა ლუკამ.
- რა? - მეგობარს სწრაფად გახედა გიორგიმ- ამის დედაც..ყველაფერს ხვდებოდი?
- ვხვდებოდი...
- კარგი..- სახეზე ნერვიულად მოისვა გიომ ხელები და ფეხზე წამოდგა - ანუკის უნდა დავურეკო.. სამი კვირაა ხმას არ მცემს.. ახლოს არ გამეკარო , სანამ ლუკას არ ეტყვიო - ჩაილაპარაკა შუბლშეკრულმა , სიგარეტის ნამწვი შორს მოისროლა და განზე გამდგარმა საყვარელი ნომერი აკრიფა ტელეფონზე.
- ბავშვო..
- ხომ გითხარი ბავშვს ნუ მეძახი - მეთქი!- გაგულისებული ხმა გაისმა ყურმილის იქით
- ბავშვო , მისმინე.. - საყვარელი ქალის სიბრაზეზე გაეცინა დემეტრაძეს - ყველაფერი მოგვარებულია..
- რა არის მოგვარებული? - კითხვის ნიშნები შეერია გოგოს ხმას
- შენს ბიძაშვილთან - ლუკას გახედა დემეტრაძემ , რომელიც აუჩქარებლად ეწეოდა სიგარეტს და ცუდად დაფარული ღიმილით ისმენდა მათ საუბარს.
- არ მატყუებ? - ფრთხილად იკითხა ანიკიმ პაუზის შემდეგ
- ერთ მიზეზს მაინც მეტყვი რატომ უნდა გატყუებდე?!- სიმკაცრე შეურია ხმაში წარბებშეკრულმა დემეტრაძემ
- რა ვიცი.. - დაფრთხა გოგონა - გიო..
- რაო , ჩემო ბარტყო?- მკაცრი ტონი მომენტალურად შეეცვალა თბილით კაცს
- მიყვარხარ.. - ამოისლუკუნა გოგონამ
- მეც , ჩემო ბარტყო ..- ყურებამდე ღიმილმა გაუხია სახე კაცს - და მოიცა.. რა გატირებს, მითხარი?! - ისევ შეკრა წარბები და ეზოს ბოლოსაკენ წავიდა. ლუკას კი მათი საუბარი აღარ ესმოდა. სახლიდან გამოსულმა საბამ გაკვირვებით გახედა მოშორებით მდგარ დემეტრაძეს,, რომელიც წინ და უკან მიმოდიოდა და ხელების ქნევით ემოციურად რაღაცას უხსნიდა თანამოსაუბრეს.
- რას სჭირს ამას?- ჰკითხა ლუკას, ისე რომ დემეტრაძისთვის მზერა არ მოუშორებია.
- ეგზისტენციალური კრიზისი აქვს.. - მხრები აიჩეჩა აბაშიძემ.
- ანუ? - გიორგის ადგილი დაიკავა საბამ.
- ანუ დაენძრა .. ანუ შეყვარებულია - გაეცინა ლუკას
- გითხრა?- ფრთხილი მზერა მიაპყრო საბამ მეგობარს
- მითხრა..
- მერე?
- რა მერე? ყურები აქვს დასახევი...მაგრამ.ვითვალისწინებ რა...რომ გულს ვერ უბრძანებ და მსგავსი ათას სირობას...რომლის ჭეშმარიტებაც საკუთარ თავზე გამოვცადე... - სავარძლიდან წამოიწია ლუკა და სიგარეტი საფერფლეში ჩააჭყლიტა - ამიტომ, მერე არაფერი... - სიგარეტის მეორე ღერი ამოაძვრინა კოლოფიდან, მოუკიდა და შემდეგ კი რამდენიმე წუთის განმავლობაში ორივე დადუმდა. საბა, რომელიც კარგად იცნობდა ბავშვობის მეგობარს, კარგად გრძნობდა მეგობრის განწყობას და იმასაც რომ იმ მომენტში თავში უამრავი არეული ფიქრი უტრიალებდა, რაც მისი უხასიათობის მიზეზი იყო.
- დედას შევეცი!. - იღრიალა ბოლოს ლუკამ და სიგარეტის ნამწვი უგულოდ მოისროლა უმისამართოდ.
-დამშვიდდი - მიმართა გვერდით მჯდომმა საბამ , რომელიც მშვიდად გასცქეროდა ზეცას, ერთიანად ნაცრისფერი ღრუბლებით რომ იყო დაფარული . ჰაერში შემოდგომის პირველი სუსხი ტრიალებდა და ატმოსფერო ავისმომასწავებლად დახუთულიყო.
- როგორ დავმშვიდდე? გავიჭედეთ.. დედამოტყნულ წრეზე გავიჭედეთ.. ერთ ადგილს ვტეკპნი... იცი ამას რა ქვია?
- რა?- სიგარეტის ორი ღერი ამოაძვრინა საბამ და ერთი მეგობარს გაუწოდა
- კრახი.. ხო, სრული კრახი გვაქვს - სიმწრით გაეცინა ლუკას - დედას შევეცი... ვეღარ ვხვდები საიდან გავაგრძელო..- სახეზე მოისვა ხელი და მთელი ტანით ჩაეფლო სავარძელში. გარეთ უკვე ბნელდებოდა და ამდენი ფიქრისგან გონება ტკიოდა, სადაც ყველაფერი ერთმანეთში იყო არეული. ნია... სრულიად უცერემონიოდ და ზედმეტად არასწორ დროს რომ შეიჭრა მის ცხოვრებაში..იქ ჩასახლდა და გადაწყვეტილი ამბავი იყო რომ არსად წასვლას არ აპირებდა.. მარიამი.. ყველაზე დიდი , ენით გამოუთქმელი ტკივილი.. ცხოვრების საქმე რომელიც ერთ ადგილას იყო გაჭედილი... ყველაფერი ერთმანეთზე გადაჯაჭვული და ჩახლართული, მაგრამ ლაბირინთს მაინც არ უჩანდა ბოლო..
- გული მიგრძნობს , რომ ყველაფრის გასაღები ის ნაბიჭ'ვარი ფრანკენშტეინია , საბა - მეგობარს გახედა ბოლოს - ის უნდა მოვიხელთო .. ის ნაბიჭ'ვარი - გამოცრა ზიზღით. შემდეგ ბარამიძე სახლში დატოვა , თვითონ კი ბაგებისაკენ აიღო გეზი. მანქანა ნაცნობი კორპუსთან მოშორებით , სიბნელეში შეაჩერა და ძრავი გამორთო. ისეთი პოზიცია დაიკავა, რომ თვითონ კორპუსში ყველა მიმომსვლელი დაენახა, თუმცა თავად მისი შემჩნევა შეუძლებელი ყოფილიყო. ეზოში სრული სიჩუმე ჩამოწოლილიყო. მხოლოდ პირველი სართულის ფანჯრებიდან, ზომაზე მეტად აწეული ტელევიზორიდან იღვრებოდა საინფორმაციო გამოშვების წამყვანის ხმა, მორიგეობით რომ აცხადებდა სხვადასხვა ქალაქებში მოსალოდნელი ამინდის პროგნოზს. თბილისს იმ ღამეს კოკისპირული წვიმა ემუქრებოდა, რასაც ზომაზე მეტად ჩახუთული ჰაერი და ცაზე პერიოდულად გამოსახული კლაკნილი ელვაც ადასტურებდა. ეზოში აქა - იქ თუ გაივლიდნენ გარეთ გვიანობამდე შემორჩენილი მაცხოვრებლები. ისინიც ჩქარი ნაბიჯით მიაშურებდნენ ხოლმე თავიანთ სადარბაზოებს მოსალოდნელ წვიმას რომ გაქცეოდნენ. დრო ნელ-ნელა მიიზლაზნებოდა , მაგრამ ლუკა არ ჩქარობდა. სავარძელში ჩაფლული ერთიანად ჩაფლული მშვიდად შესცქეროდა სახლის სადარბაზოს . მთელი ინტუიციით გრძნობდა რომ იმ ღამეს იღბალი გაუღიმებდა. გრძნობდა და ღამის სამ საათამდე არ დაუტოვებია ამ იმედს. ამ დროს უკვე ირგვლივ სამარისებური სიჩუმე სუფევდა , ხოლო მთელ კორპუსში ორიოდე ფანჯრიდანღა გამოდიოდა სინათლე. წვიმა ჯერ სუსტად ჟინჟლავდა და ცივი ქარიც ერთვოდა მას. ცოტა ხანში კორპუსის სადარბაზოში ერთიანად შავებში ჩაცმული კაცი გამოჩნდა და იმწამსვე ლარივით მოჭიმულმა ლუკამ თავი ძლივს დააკავა ადგილზე , მასში ფრანკენშტეინი რომ ამოიცნო. კაცმა ფრთხილად და ყურადღებით მიმოიხედა ირგვლივ . სრულ სიბნელეში მისმა ნაიარევმა სახემ უფრო საზარლად გაიელვა და ვენებში სისხლსაც გაუყინავდა მნახველს . მიდამოს დაზვერვის შემდეგ მოშორებით მდგარი ბეემვესკენ დაიძრა ჩქარი ნაბიჯით.
- შე ნაბი'ჭვარო.. - კმაყოფილებით გამოცრა ლუკა
იარაღი მოიმარჯვა, კატასავით უხმაუროდ გადმოვიდა მანქანიდან და ასევე უხმაუროდ გაემართა კაცისაკენ. ის იყო წამოეწია , რომ ზუსტად იმ მომენტში ეზოში ნელი სვლით შემოვიდა წითელი ლექსუსი და ლუკასა და ფანკენშტეინს შორის შედგა.
- ამის დედაც.. - გამოცრა ლუკამ და ფრანკენშტეინს გახედა, რონელსაც უკვე მოესწრო ვერცხლისფერ ბეემვეში ჩაჯდომა და ნელი სვლით ტოვებდა ეზოს.
იქ დგომას აზრი აღარ ქონდა. ეხლა მხოლოდ ერთი გზაღა რჩებოდა. მას გაყოლოდა და როცა კაცი შეჩერდებოდა, მაშინ მოეხელთებინა იგი. სწრაფად დაბრუნდა მანქანაში და დისტანციის დაცვით აედევნა გზაზე გადასულ ვერცხლისფერ ბეემვეს. წვიმის წვეთები უკვე ძლიერ ნაკადად ეშვებოდა ციდან და ხმაურით ეხეთქებოდა მანქანის მინებს. პაატას საშუალო სიჩქარით მიჰყავდა მანქანა, შუქნიშნებზეც ჩერდებოდა . რაც ლუკას აფიქრებინებდა რომ მან მდევრის არსებობის შესახებ არაფერი იცოდა. ასე გაგრძელდა დაახლოებით ხუთი წუთი, შემდეგ კი ბეემვემ სრულიად ჩაბნელებულ გზატკეცილზე გადაუხვია და სიჩქარეს უმატა. ლუკა მიხვდა რომ კაცმა ის შეამჩნია.
- დედაც მოვტ*ან!- გამოცრა კბილების ღჭრიალით და თვითონაც უმატა სიჩქარეს. დაწევა არ გასჭირვებია. იარაღი მოიმარჯვა და ფანჯრიდან დაუმიზნა წინ მქროლავი ბეემვეს საბურავებს. რამდენჯერმე გაისროლა, მაგრამ ტყვიამ მიზანს ვერ მიაღწია. ფრანკენშტეინმა სიჩქარეს უმატა . აღარც ლუკამ დაზოგა თავი და ბოლომდე ჩააწვა გაზის პედალს . მისი გონება ერთიანად ბრაზსა და მრისხანებას მოეცვა და შეჩერებას არ აპირებდა. ელვის სისწრაფით მიჰყავდა მანქანა და მიუხედავად იმისა, რომ მისი მოწინააღმდეგის ბეემვეც არანაკლები სიჩქარით მიჰქროდა , ხუთი წუთის შემდეგ მაინც წამოეწია . გვერდით ამოუდგა და მკვეთრად დაამუხრუჭა , უნდოდა მოსახვევში მიემწყვდია, მაგრამ მანქანა სველ ასფალტზე საბურავების ღჭრიალით მოცურდა , ჯერ ბეემვეს შეასკდა ძლიერად , შეტაკების შემდეგ კი ერთხელ ამოტრიალდა და გამაყრუებელი ბრაგუნით დაეცა ასფალტზე.
ლუკა რამდენიმე წუთის შემდეგ მოვიდა გონს . თავი უსკდებოდა და მთელ სხეულში მტვრევის შეგრძნება ჰქონდა. გაჭირვებით მაგრამ მაინც , შეძლო მანქანიდან გადმოსვლა. პირველ წამებში დაბინდული გონებით მხოლოდ სატრულო მანქანების სირენები და სასწრაფო დახმარების სირენები აღიქვა, გარემოს რომ აყრუებდნენ და თავს უარესად ატკივებდა. წამიერად მუხლები მოეკვეთა . მძიმედ დაეყრდნო დალეწილ მანქანას და გაჭირვებით, მაგრამ მაინც შეძლო თავის შეკავება გონება ისევ რომ არ დაეკარგა.
- კარგად ვარ - ხელი აუქნია იმწამსვე მივარდნილ სასწრაფო დახმარების ექიმს
- უნდა შეგამოწმოთ - არ ეშვებოდა ქალი
- კარგად ვარ - მეთქი.... - მოიცილა ლუკამ ქალი. დაბინდული თვალებით სწრაფად მოძებნა დამტვრეული ბეემვე, მაგრამ მისი მძღოლი აღარსად ჩანდა. იმწასვე ლუკას პოლიციის ოფიცერი ჩააფრინდა მხარში . შემდეგ რაც მოხდებოდა ლუკამ კარგად იცოდა. აბაშიძე საპატრულო ეკიპაჟის მანქანაში ჩასვეს და განყოფილებაში გადაიყვანეს.

***

დაკითხვის ოთახში ორი მაღალი , სიმპათიური მამაკაცი იჯდა. ერთმანეთის პირისპირ მჯდრებს თვალი თვალში გაეყარათ , უხმოდ ზომავდნენ ერთმანეთს და არცერთი არ ჩქარობდა საუბრის დაწყებას. აბაშიძეს ზომაზე მეტად მშვიდი , აბსოლუტურად უემოციო გამომეტყველება ჰქონდა.. მის პირდაპირ მჯდარ მეტრეველს კი დაუფარავი სიძულვილი გამოხატვოდა სახეზე.
- რატო არ მიკვირს?!- ოთახში გამეფებული სიჩუმე გაკვეთა მეტრეველის ზიზღნარევმა ხმამ
ლუკამ დუმილით უპასუხა. თავი უსკდებოდა, მკერდზე ჯერ კიდევ მოუშუშებელმა ჭრილობაც შეაწუხა და ნამდვილად არ ჰქონდა მეტრეველთან ომის ხალისი.
- არ გაჩერდები და ამ საქმეს თავს შეაკლავ ,ხო?!- სიგარეტის კოლოფიდან ორი ღერი ამოძვრინა გიორგიმ. ერთი ლუკას გაუწოდა, მეორეს კი თავად გაუკიდა.
- არ მითხრა რომ ძალიან დაგწყდება გული - სიგარეტი ჩამოართვა ლუკამ და თვითონაც გააბოლა
- ნწ..გულწრფელად გეტყვი და ადამიანურადაც არ შემეცოდები.. შენი სიკვდილით დიდ სამსახურს გაუწევ ქვეყანასაც და იმ გოგოსაც, რომლის გვერდით სუნთქვას წამითაც არ იმსახურებ
-მეც გულწრფელი ვიქნები და გეტყვი რომ გადაფსკვნილი ბანტით ყ*ეზე მ*იდია შენი და ქვეყნის აზრი.. - უემოციოდ მიუგო ლუკამ და სიგარეტის ბოლი რომ აერიდებინა, თვალები დააწვრილა - საკანში დამაბრუნე..
- სად გეჩქარება?? - გაეცინა მეტრეველს - ვიყოთ .. ვისაუბროთ .. გავარკვიოთ რაღაცები
- მე შენთან ლაზღანდარობის ხასიათზე საერთოდ არ ვარ და არც შენი მოსმენა მინდა დიდად..
- მაგრამ მაინც მოგიწევს - სქელი საქაღალდე დააგდო მაგიდაზე - იცი ეს რა არის?
ლუკამ დუმილით უპასუხა. ისევ არაფრისმთქმელი მზერით უყურებდა მეტრეველს და საქაღალდისთვის არც დაუხედავს.
-მე გეტყვი რა არის ამ ქაღალდებში.. ეს იმ მკვლელობების საქმეებია , რომლებიც შენი გამოჩენის შემდეგ მოხდა ქალაქში.. დაბრუნდი და ქალაქი ბრძოლის ველს დაამსგავსე.. გვამები.. გვამები.. ყველგან გვამებია.. - სკამის საზურგეზე გადაწვა მეტრეველი, პაუზა გააკეთა და ისე განაგრძო - მე მესმის შენი.. მართლა მესმის.. ოჯახი დაკარგე და მათი მკვლელები დღემდე დაუსჯელები დადიან.. მესმის და დახმარების ხელიც გამოგიწოდე, მაგრამ არ მოინდომე... მე კი პირველ რიგში პროკურორი ვარ და ჩემი საქმე შენნაირების დევნა, ჩემს ქალაქში მშვიდობის და უსაფრთხოების დამყარებაა..
- გეყოფა. - ცივად გაეცინა ლუკას და თვალი თვალში გაუყარა პროკურორს- ჩვენ ორივემ კარგად ვიცით რატომ ხარ აქ...
მეტრეველი რამდენიმე წამით დადუმდა.
- არა, ნია არაფერ შუაშია - ჩაეცინა ბოლოს - მართლა არაფერ შუაშია...მაგრამ მ'კიდია დაიჯერებ თუ არა.. შენ საქმეს მივუბრუნდეთ.. ვინ არის პაატა მამუკაშვილი?
- წარმოდგენა არ მაქვს. - უინტერესოდ უპასუხა ლუკამ
- კარგი.. იქნებ ფოტომ მაინც მიგახვედროს ვისზე გესაუბრები- ამ სიტყვებით მეტრეველმა ფოტო დააგდო მაგიდაზე, რომელზეც ახალგაზრდა ცისფერთვალება ბიჭი იყო გამოსახული
- პირველად ვხედავ.- ფოტოსთვის არც დაუხედავს ლუკას ისე უპასუხა
- რისთვის მისდევდი მის მანქანას?- გაღიზიანება შეეტყო მეტრეველის ხმას
- ავარია შემთხვევით მოხდა.- მხრები გულგრილად აიჩეჩა ლუკამ
-შემთხვევით გქონდა აკრეფილი სიჩქარის მაქსიმუმი, ხო? - ჩაეცინა გიორგის
- ეგრე იყო. - მშვიდად დაუდასტურა ლუკამ
- გასაგებია.. შენ ისევ შენსას უბერავ - ჰაერი ღრმად ჩაისუნთქა მეტრეველმა . სკამის საზურგეზე გადაწვა და ერთხანს უხმოდ შესცქეროდა აბაშიძეს. -ექსპერტიზა მართლაც ადასტურებს რომ ავარია შემთხვევით მოხდა.. საჭე ვერ დაიმორჩილე და მოცურდი. მაგრამ ჩვენ ორივემ კარგად ვიცით რომ შემთხვევით არ გაჩენილხარ იმ ბიჭის გვერდით.. მე არ გამიჭირდება ექსპერტიზის დასკვნის შეცვლა.. მე შემიძლია ხუთი მოწმე გავაჩინო, რომლებიც დაადასტურებენ როგორ ნახეს დაზარალებულს რომ მისდევდი მანქანით.. მაგრამ მე ამას არ გავაკეთებ, რადგან ალავიძის კატეგორია არა ვარ.. ჩემი პრინციპებით გავედი ფონს და არც შენნაირი ნაბიჭვრის გამო ვუღალატებ მათ..
- დაამთავრე?!- ამოიოხრა გაბეზრებულმა ლუკამ - თუ კი, პატივი დამდე და საკანში დამაბრუნე, თავი მისკდება
მეტრეველი ცოტა ხანს დუმდა. თანდათან ყველა ემოცია გაქრა მის სახეზე და ბოლოს მხოლოდ ენით გამოუთქმელი სიძულვილიღა შერჩა თვალებში.
- ნიას შენ ჩააგონე რომ პარიზში არ გამომყოლოდა?- ყინულოვანი ხმით იკითხა ბოლოს
- ამის დედაც.. - ცივად ჩაეცინა ლუკას - და მაინც ამტკიცებ ნია არაფერ შუაშიაო ?!
- რატომ გააკეთე ეს ? - მის ირონიას ყურადღება არ მიაქცია მეტრეველმა- ეჭვიანობ? - წარბებაზიდული დაეკითხა აბაშიძეს
- შენ ხომ არ უბერავ?!- თვალებმოწკურულმა გახედა აბაშიძემ
- გასაგებია.. - ჩაეცინა მეტრეველს - ზედმეტად თავდაჯერებული ნაბიჭ'ვარი ხარ იმისთვის რომ ვინმეზე იეჭვიანო.. მაგრამ დაგამშვიდებ და გეტყვი რომ სანერვიულო ნამდვილად გაქვს. - ფეხზე წამოდგა პროკურორი, მაგიდას დაეყრდნო და თვალი თვალში გაუყარა ლუკას - ხო შენ ფიქრობ რომ მე ქალის გამო გაბოროტებული ნაბიჭ'ვარი ვარ, მაგრამ იცი რა ?! მაგრად ყ'ლეზე მ'კიდია რას იფიქრებ შენ!.. მე ამ ქალზე მთელი არსებით ვარ შეყვარებული ვარ და ყველანაირად დავიცავ შენგან... გახსოვდეს.. ეს ჩვენი პატარა შეხვედრა მხოლოდ გაფრთხილება იყო და მეტი არაფერი.. ამიერიდან იცოდე რომ შენ ყოველ ნაბიჯს ვაკონტროლებ.. გიყურებ... თვალს არ გაცილებ.. - საჩვენებელი თითი გაიშვირა ლუკასაკენ, შემდეგ სწრაფად მოცილდა მაგიდას, ნელი ნაბიჯით გადაჭრა მანძილი კარამდე და ხმაურით გაიხურა რკინის კარი.

***
მეტრეველის წასვლის შემდეგ ლუკა წინასწარი დაკავების საკანში მაინც არ დაიბრუნებიათ, რადგან მას თავის ადვოკატთან შეხვედრა ელოდა. ათი წუთის გასვლის შემდეგ მასთან მართლაც შევიდა ადვოკატი და თან მოულოდნელი სტუმარიც მოიყვანა ნიას სახით. გოგონას მშვიდად ეჭირა თავი , თუმცა მისი გაფითრებული სახე და ტირილისგან დაწითლებული თვალები მაინც გასცემდა მის ნადვილ შინაგან მდგომარეობას. ლუკამ მისგან დავითზე გადაიტანა ბრაზნარევი მზერა , თუმცა ამ უკანასკნელმა "მე არაფერ შუაში ვარო" გამოუცხადა.
- ვინ გაგაგებინა?
ქალმა დუმილით უპასუხა და აბაშიძე მაშინვე მიხვდა რაშიც იყო საქმე.
- ამის დედაც... - გაეცინა ცივად და პარალელურად, გულში ცხრასართულიანი გინება გაუგზავნა მეტრეველს.
- როგორ ხარ? - ამღვრეული თვალები შეანათა ნიამ
- კარგად ვარ.. დამშვიდდი. - დინჯი ხმით უპასუხა მამაკაცმა.
- შენ მას განზრახ მისდევდი?- თვალი თვალში გაუყარა ნიამ.
ამჯერად ლუკამ უპასუხა დუმილით
- გასაგებია.. - ხმადაბლა ჩაილაპარაკა ქალმა და თვალი აარიდა.
ექსპერტიზა ადასტურებდა იმ ფაქტს რომ ავარია მართლაც შემთხვევით მოხდა. დაზარალებულ პაატა მამუკაშვილს სიცოცხლისთვის საშიში დაზიანებები არ აღმოაჩნდა. საჩივრის დაწერა არ ისურვა და იმ დღესვე გაიქცა საავადმყოფოდან. ეს ცნობები ლუკას მისმა ადვოკატმა განთავისუფლების ცნობასთან ერთად მიუტანა ოცდაოთხი საათის შემდეგ. აბაშიძეს მხოლოდ სიჩქარის გადაჭარბებაზე წაუყენეს ბრალი და გვარიანი ჯარიმაც გადაახდევინეს. განყოფილებიდან გამოსულ ლუკას მეგობრები და ანუკი შეეგებნენ, თუმცა არსად ჩანდა ნია. აბაშიძეს , რომელიც დაახლოებით უკვე ხვდებოდა რაშიც იყო საქმე, მხოლოდ მწარედ ჩაეცინა და შემდეგ ბოლო ოცდაოთხი საათის მოვლენებისგან ერთიანად გადაღლილმა საკუთარი სახლისაკენ აიღო პირდაპირ გეზი.


***


უკვე ბნელოდა აბაშიძემ ლუბლიანას ქუჩაზე , ერთ-ერთი ახალაშენებული კორპუსის წინ რომ შეაჩერა მანქანა.ძრავი გამორთო, სიგარეტს მოუკიდა და ტელეფონზე სანიკიძის ნომერი აკრიფა.რომელსაც დიდ ხანს არ ულოდინებია რამდენიმე ზუმერის შემდეგ აიღო ყურმილი.
-ორივემ ვიცით რომ ჩემთვის რაღაცები გაქვს ასახსნელი , ხო?- ხმის ამოღება არ აცალა აბაშიძემ, ცივად მოუჭრა, პარალელურად კი ღრმად მოქაჩა სიგარეტის კვამლი და ბოლი ჩაწეულ მინაში გაუშვა.
- ლუკა...
- ჩამოდი!
- აქ ხარ?
- აქ ვარ და გელოდები...ჩამოდი!-პასუხს აღარც დალოდებია ისე გათიშა ტელეფონი , უგულოდ მიაგდო ტორპედოზე და ტყავის სავარძელში უფრო ღრმად ჩაეფლო.პარალელურად კი ღრმად ისუნთქავდა მანქანის ჩაწეული მინიდან შემოსულ შემოდგომის გრილ ჰაერს, მთელ არსებაში მოწოლილი ბრაზი როგორმე რომ დაეოკებინა. ხუთი წუთის შემდეგ სადარბაზოს შესასვლელში სახლის ტანსაცმელში გამოწყობილი სანიკიძე გამოჩნდა. გაუბედავი ნაბიჯებით გადაჭრა ლუკას მანქანამდე მანძილი , ნაქსოვი ჟაკეტი უფრო მჭიდროდ შემოიხვია და მის წინ გულზეხელდაკრეფილი გაჩერდა. ასე იდგნენ რამდენიმე წამის განმავლობაში ერთმანეთის პირისპირ და არცერთი არ იღებდა ხმას. აბაშიძე უხმოდ, გაურკვეველი მზერით აკვირდებოდა ქალს , რომელსაც ოდნავ უწეწავდა ოქროსფერ , ცხენის კუდად შეკრულ ფაფუკ თმას მსუბუქი ქარი და რომელიც , უმაკიაჟოდ, სახლის უბრალო ნაცრისფერ შარვალსა და ნაქსოვ ფართო ჟაკეტში გამოწყობილიც კი უსაყვარლესი და ულამაზესი იყო.
- კიდევ დიდხანს იდგები მანდ?-წარბაწეული დაეკითხა ბოლოს მამაკაცი- დაჯექი...
- აქ ვილაპარაკოთ.. -
- ჩაჯექი მანქანაში! - კბილებში გამოცრა მამაკაცმა და ისეთი სუსხიანი მზერით გადმოხედა ქალს, მზერით ვინმეს მოკვლა რომ შეიძლებოდეს , ნამდვილად მიაბარებდა სანიკიძე უფალს სულს. რომელიც თვითონაც ვერ ხვდებოდა რატომ დაიხია უკან...იცოდა წინ ადვილი საუბარი არ ელოდა და არც სიმამაცე აკლდა გოგონას რთულ სიტუაციებს ლაჩარივით მუხლებაკანკალებული რომ შეხვედროდა,მაგრამ აბაშიძესთან მიმართებაში მისი ეს სიმამაცე რატომღაც ყოველთვის ღალატობდა და უგზო-უკვლოდ ქრებოდა…ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი და მანქანაში შესმჩნევად სისუსტე შეპარული მუხლებით ჩაჯდა.
- აბა, გისმენ...დაიწყე! - ცივად გადახედა აბაშიძემ ქალს, რომელიც მის ცივ მზერაზე უფრო მეტად მოიბუზა სავარძელში და ეცადა სახე აერიდებინა ყბებდაძაბული მამაკაცისთვი, მაგრამ ნიკაპზე ჩაფრენილმა მამაკაცის თითებმა ამის საშუალება არ მისცეს.
- შემომხედე..შემომხედე-მეთქი! რა მიქარე ესეთი ან რის მიქარვას აპირებ, თვალს რომ ვერ მისწორებ?
- უნდა ვიფიქრო… - ძალა მოიკრიბა ნიამ და გაუსწორა მზერა.
- რაზე?
- ჩვენზე...
აბაშიძე რამდენიმე წამით აკვირდებოდა უსიტყვოდ ქალს.ბოლოს ცივად უშვა ხელი, სავარძელში შესწორდა , სიგარეტის ახალ ღერს მოუკიდა ბოლი თავის მხარეს ჩაწეულ მინაში გაუშვა ბოლი. გარეთ ქარის სიძლიერეს ემატა და შეუბრალებლად ძარცვავდა ხეებს. მანქანის სალონში კი აუტანელ სიჩუმესთან ერთად საშინელი სიცივე გამეფდა.ვეღარ აიტანა სანიკიძემ მამაკაცისგან წამოსული სიცივე თანდათან სულ უფრო და უფრო რომ ძაბავდა და გულზე მარწუხებივით უჭერდა. ისედაც უხასიათოდ მყოფს კიდევ უფრო შემოაწვა გაურკვეველი სევდა, ყელში მომენტალურად მომდგარი ბურთი უკან გადააგორა და შეეცადა მტკიცე ხმით ელაპარაკა.
- არაფერს მეტყვი? - ამღვრეული მზერა შეანათა მამაკაცს, პასუხად კი ისევ ცივი დუმილი მიიღო. -ჯანდაბა...თქვი რამე...
- რისი მოსმენა გინდა ჩემგან?-როგორც იქნა გამოხედა მამაკაცმა.
- გთხოვ, გამიგე...
- მესმის.
- დრო მჭირდება...ფიქრისთვის…-ხმა სულ უფრო ღალატობდა ქალს.
- გასაგებია.- უცვლელი იყო მამაკაცის ტონი.
- ლუკა.. - ნიკაპი აუკანკალდა ქალს და ცრემლებმაც არ დააყოვნა.
-არა, გატყუებ...არ მესმის...ვაბშე არ მესმის...ჩემი კარგიც მოვტყან ოდნავ მაინც თუ მესმოდეს...დედას შევეცი... - სიმწრით გაეცინა აბაშიძის და სახეზე ძლიერად მოისვა ხელები - ადი სახლში!
- ჯანდაბა, მელაპარაკე…
- რომ ვილაპარაკო უფრო მეტი ცრემლებით დაასრულებ...ადი, მიდი…-გამოცრა მამაკაცმა.
ნიამ , რამდენიმე წამით უსიტყვოდ უყურა სუსხჩამდგარ შავ თვალებში, შემდეგ კი ბევრი აღარც უფიქრია წამებში გადალახა მათ შორის არსებული მანძილი, კისერზე ძლიერად მოხვია წვრილი ხელები და მის კისერში სახე ჩარგული მთელი ძალით ისე აეკრო საყვარელ მამაკაცს სხეულზე, თითქოს აღარასოდეს უნდოდა მისი გაშვება...
- ამის დედაც! ნია...- ცივად გამოცრა აბაშიძემ მაგრან რამდენიმე წამის შემდეგ ისიც დანებდა გრძნობას ხელჩართული ბრძოლა რომ გაემართა გონებასთა….ერთი ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი შემდეგ კი თვითონაც მოხვია ძლიერი ხელები და სახე მისი თავბრუდამხვევი სურნელით გაჯერებულ თმაში ჩარგო შემდეგ კი ასე იყვნენ უხმოდ რამდენიმე წუთი…
- ლუკა...
- საკმარისია...ადი სახლში! - გამაფრთხილებელი ტონით ამოილაპარაკა მამაკაცმა და ეცადა, კისერზე მოხვეული ქალის მკლავებისაგან განთავისუფლებულიყო, უსურვაზივით მტკიცედ რომ შემოხვეოდა და ლამის სუნთქვას რომ უბოჭავდა. - ნია... დედას შევეცი! - მოულოდნელად იფეთქა საბოლოოდ წყობიდან გამოსულმა.
- გთხოვ, ნუ ბრაზობ ესე... - მუდარით შეანათა მწვანე თვალები ნიამ.
- ვბრაზობ? -ცივად გაეცინა ლუკას-ჩემი კარგიც მოვტყან…თუ ვბრაზობ ის სიტყვა იყოს რასაც ეხლა ვრძნობ...ეხლა მისმინე..მისმინე და მერე გამეცი პასუხი მაქვს თუ არა ბრაზის მიზეზი...მითხარი , რამდენჯერ გკარი ხელი? ახლოს არ გიშვებდი,... თავს გარიდებდი...რამდენი დრო მოგეცი , რამდენი შანსი რომ.მიმხვდარიყავი ვინ ვიყავი და თავი შორს დაგეჭირა ჩემგან...მაგრამ არა და არ მომეშვი...რამდენჯერაც ხელი გკარი, იმდენჯერ დაბრუნდი...ხო , ხელს გკრავდი...იმიტომ რომ ამ მომენტში სასიყვარულო კავშირები უკანასკნელია რაც მჭირდება.. იმიტომ რომ შენ სულ სხვა ხარ, მე კიდევ ვაბშე სხვა.. იმიტომ რომ არ მინდა ჩემი მიზეზით ოდესმე რამე დაგიშავდეს...და კიდევ მილიონი იმიტომ.. მაგრამ დავიკიდე.. ყველა იმიტომ და ყველა ჩარჩო დავიკიდე და ჩვენს ურთიერთობას შანსი მივეცი.. მეგონა შენც ეს გინდოდა და როცა მეგონა ერთხელ და სამუდამოდ ჩამოვყალიბდით...და როცა ჯერ კიდევ გუშინ , ჩემს მკლავებში ძუკნასავით კვნესოდი რომ ჩემთან გინდოდა...მარტო ჩემთან!!! ეხლა მოდიხარ და მეუბნები რომ, თურმე დრო გჭირდება და დაფიქრება , გინდა თუ არა ჩემთან!!
- მე მინდა შენთან...დედის სულს გეფიცები...შენს სიცოცხლეს გეფიცები...ყველაზე ძვირფასს გეფიცები რაც გამაჩნია... - ბავშვივით მოჰყვა ქალი და მეორედ აეტირა. მამაკაცმა ერთხანს კიდევ უყურა გაცოფებული სახით, შემდეგ თვალი აარიდა , სიგარეტს ნერვიულად წაეტანა და ეცადა დამშვიდებულიყო... წამითაც არ უშველა.
- დედას შევეცი!- საჭეზე ძლიერად დასცხო ხელი კიდევ უფრო გაცოფებულმა. ჩაუმწვარი ღერი ფანჯრიდან მოისროლა და ატირებული ქალს მიუბრუნდა - ბაზარი არ არის... გაქვს საფიქრალი.. ადვილი არ არის ჩემნაირი კაცის გვერდით ყოფნა... მაგრამ , მე შენ საკმარისზე მეტი შანსი მოგეცი , ნია... საკმარისზე მეტი დრო ფიქრისთვის...
- ლუკა...
- ნუ მაწყვეტინებ!- ისე იღრიალა წყობიდან გამოსულმა მამაკაცმა , შეშინებული ქალი ადგილზე შეხტა და ბრაზის მოთოკვა აღარც უცდია- ხო გინდოდა მელაპარაკა? ხოდა კეთილი ინებე , მისმინე და პასუხი გამეცი...პასუხი გამეცი-მეთქი , მაქვს თუ ამ ყველაფრის მერე მიზეზი შენზე ვიყო გაბრაზებული არა, არამედ გაცოფებული...ხო , გაცოფებული და ეხლა თვალებში შემომხედე და ისე მიპასუხე არის თუ არა შენი დედამოტყნული ჭრელო პეპელოსავით საქციელი არც მოფრენა რომ არ გინდა და არც გაფრენა... არის თუ არა არ ეს საციელი არასწორი და ზედმეტად ტ*აკული ჩემთან მიმართებაში!
-ლუკა… - დაპროგრამებულივით გაიმეორა ქალმა და კიდევ უფრო ამოუჯდა გული.
-რა ლუკა რაა??! - იღრიალა მამაკაცმა - რას ჩაიხვიე გაფუჭებული რადიოსავით?. როცა აღარანაირი სურვილი არ მაქვს საფიქრალად დრო მოგცე , მაშინ მოგინდა დროც და ფიქრიც, ხო? დედას შევეცი! წადი..ხო. წადი, გიშვებ.. წადი და იფიქრე, მაგრამ სანამ წახვალ და ფიქრს დაიწყებ, ერთხელ და სამუდამოდ ჩამოვყალიბდეთ რა გინდა შენ და რა მინდა მე... მე შენთან მინდა, ნია. დღეს.. ხვალ..ყოველდღე. მე არ შეგიქმნი დედამოტყნულ ილუზიებს და გეტყვი რა და როგორ იქნება რეალურად.. მე არასდროს შევიცვლები. ვერ არა, არ. ხო, მინდა შენთან... იმაზე მეტს ნიშნავ ჩემთვის , ვიდრე გგონია ან მგონია... მაგრამ , მე ვერ მოვერგები შენ სურვილებს.. არ ვიქნები ის რაც არ ვარ... გინდივარ ისეთი ხასიათით როგორიც ვარ?! მაშინ, ოკ.. არა და, ბოზ*შვილი ვიყო არც ეგ არის პრობლემა...- ჰაერი ღრმად შეისუნთქა , პარალელურად კი იმწამს აწკრიალებულ ტელეფონის ეკრანს დახედა , უპასუხოდ გათიშა და ისევ სავარძელზე მობუზულ ქალს მიუბრუნდა- მგონი გავარკვიეთ ყველაფერი... ეხლა კარგად გაიაზრე ეს ყველაფერი რაც გითხარი , მერე კი კარგად იფიქრე... ხო, კარგად იფიქრე და შემდეგ შეხვედრაზე ჩამოყალიბებული პასუხი გამეცი, რადგან კიდევ ერთი ესეთი მიქარვა და, ძალიან მაგრად დაგენძრევა, ამის პირობას გაძლევ…იმედია საქმეს იქამდე არ მიიყვან მე დავიწყო იმაზე ფიქრი მინდა შენთან თუ არა...
- კარგი..- ძლივსგასაგონად ამოილაპარაკა ნიამ და ყელში ბურთგაჩხერილმა და ნიკაპაკანკალებულმა, კიდევ ერთხანს უყურა მამაკაცს რომელსაც ერთხელ აღარ გამიუხედავს მისკენ. მისგან წამოსულმა.სიცივემ გული მოუწურა და ისეთი გრძნობა ჰქონდა თითქოს ნემსებით ჩხვლეტდა ვიღაცის უხილავი ხელი... სიგიჟემდე მოუნდა ჩახუტებოდა, ეკოცნა , მოფერებოდა... მისთვის უკვე სიცოცხლეზე უძვირფასეს მამაკაცს. წამით შეყოვნდა კიდეც, მაგრამ კიდევ ერთი მოსალოდნელი აფეთქებით შეშინებულმა გადაიფიქრა.. თვალი აარიდა, კარი შეაღო და გაჭირვებით გადმოიტანა მანქანიდან სხეული. აბაშიძე დაელოდა სანამ ქალი სადარბაზოში არ მიიმალა და როცა მეხუთე სართულის ფანჯრებში სინათლე აინთო, მხოლოდ მას შემდეგ დაძრა მანქანა , სწრაფად მოწყდა ადგილს და გზაზე გადაიყვანა. იმავე წამს მეორედ აწკრიალებულ ტელეფონს სენსორზე გადაუსვა ხელი და გაღიზინებულმა ჩასძახა:
- გისმენ!
-ლუკა, უნდა დამეხმარო...-ყურმილში თიკას აკანაკალებული ხმა გაისმა- გამიტაცეს



№1 სტუმარი Himalau

Auu giorgi dzaan mevasebs <3

 


№2  offline წევრი Tamara Tamo

მდაა...:))) დავმუნჯდი ... და ერთი სურვილიღა დამრჩა,რომ შემდეგ თავამდე ცოცხალმა მივაღწიო და მოლოდინში არ ამომხდეს სული :))) ისეთი ემოციები მოდის ყველა წინადადებიდან... საოცარი გოგო ხარ ელენე❤️❤️❤️❤️

 


№3 სტუმარი სტუმარი bubu

au nia uazrod moiqca raga fiqri schirdeba......dzalian didi dro hqonda......es tika xo yoveltvis cud dros unda gamochndes......ar minda lukasa da nias shoris chadges kidev ertxel....magram ashkarad sharshi gaxvevs amat......ise miyvars es motxroba dges rom damxvda dzalian gamixarda......tan dzalian kargad gadmoscem luka da nia ras grdznobs ertmanetis mimart

 


№4  offline წევრი kora

სანამ ბოლომდე მივიდოდი იმდენი ემოციის გადმოცემა მიგროვდებოდა, თუმცა, ბოლოში ორადორმა გარემოებამ ყველაფერი გამიქრო და დამიტოვა ბრაზი ნიას ჩამოუყალიბებლობაზე და ზიზღი თიკაზე, რომლის გამოჩენა და მისი აკანკალებული ხმა ნერვებს მიშლის და ძალიან არ მინდა ახლა მის მდგომარეობაზე უფრო მოუწიოს ლუკას დარდი და ნიასთან დიალოგით გამოწვეული წყენაც გადაუფაროს...
--------------------
kira.G

 


№5  offline წევრი დარინა

მარიამის წერილზე ცრემლები ვაღვარღვარეეე, თურმე იდეალურებსაც შეუძლიათ შეცდომის დაშვებაა, ძლივს გატყდა ეს ლოდი კაციიი და ახლა ამ სულელმა გოგომ აურია ყველაფერიიი, ლუკას ადგილზე ალბათ ყველაფერს დავალეწავდი ნიას, მაგრამ უყვარს და რა ქნას, ასეთი თბილი და დამთმობი რომ არის მაგის ბრალია ფიქრი მოუნდა ქალბატონს, გაცოფებული ვარ ნიაზეეე, არადა სულ ლუკას ვუბრაზდებოდიიი, ახლა ეჭვიანობისგან შეშლილი ნია მინდააა, მისი ფიქრის დრო ინანოს გული ატკინა ბიჭს ისედაც ყველაფრის ზღვარზეააა, ეჭვები გამიჩნდააა აი ფრანკენშტეინი ხომ არ იყო მარიამის შეყვარებულიიი, ბოლოს კი დაგვიტოვე მაგარი ინტრიგააა, აი თიკა ისედაც არ მომწონდა და თუ გაიტაცეს როგორ დაურეკა მაშინ ლუკას, ბევრ ეჭვს იწვევს, აუ შემდე თავამდე რა მოითმენს, უფრო მეტი სითბო მინდა ლუკას ნიას შორის თითქოს რაღაც ზედაპირულად აკეთებდენ ყველაფერს, ხო გიორგიიი მე ძალიან მომწონს და გული დამწყდა ნია რომ უყვარს, მინდოდა აი ისეთი მეგობრები დარჩენილოყვნენ რომ ერთერთ არ შეყვარებოდააა, მაინც მინდა რომ ლუკას დაეხმაროს, ნია ბევრი არ აფიქრო რააა, არ მინდა შეცდომებიბდაუშვას რადგან საოცრად მომწონს ეს პერსონაჟი, ბევრი ნია და ლუკააა მაინც ვერ ველევიიი :D შენ ზე საოცარი გოგო რომ ხარ ხომ ისედაც იციიი.

 


№6  offline მოდერი abezara98

ღმერთო ჩემო, იცი როგორ ველოდებოდი ამ თავს. ერთი სული მქონდა როდის ჩავიკითხავდი ბოლომდე, რომ შემდეგ ჩემი ემოციები გადმომეცა. smile smile
მოდი, თავიდან მივყვები, რომ რაიმე არ გამომრჩეს და ზედმეტად ბევრი არ მომივიდეს ზოგიერთი პერსონაჟის გალანძღვა. laughing laughing
ნუ, ცხადია, დემეტრაძე კვლავ ყველაზე მხიარული პერსონაჟია. ძალიან მომწონს და ყოველთვის კარგ ხასიათზე მაყენებს. heart_eyes heart_eyes heart_eyes ხისთავიანიცაა, შეუგნებელიც, მაგრამ როცა საქმე საქმეზე მიდგება ყველაფერს გააკეთებს საყვარელი ადამიანებისთვის. blush blush ჰმმ... მე მეგონა, ანუკისთან ურთიერთობა არ ექნებოდა დაწყებული, ამან კიდე უკვე ერთი წელია ერთად ვართო. open_mouth open_mouth დამტოვა პირდაღებული. open_mouth open_mouth ნუ, რას ვერჩი, უხდებიან ერთმანეთს. ლუკასგან დალოცვილებიც არიან თან უკვე და რაღა უჭირთ? laughing
გვარამიასა და ილიაზე რა უნდა ვთქვა? რომელი უფრო დიდი კრიმინალია, ვეღარც კი ვხვდები. ერთმანეთზე უნდა გადააბა ეგ ორი, გამოავა ცხენის კუდს და იქამდე უნდა ათრევინო, სანამ სიცოცხლეს არ გამოესალმებიან! (არა, ეს მეთოდი საიდანღა გამახსენდა? sweat_smile sweat_smile ) მაგრამ ცხენია ცოდო, დაიტანჯება და შეიძლება მოკვდეს კიდეც, თორემ მაგ ორის სიცოცხლე იმდენად არ მენაღვლება. flushed flushed
რაც შეეხება ლუკა&ნიას წყვილს. ვფიქრობ, რომ ორივე პერსონაჟი ჩაკეტილია და ერთმანეთთან გრძნობების გამოხატვა უჭირთ. თან ლუკაც მართალია, იმდენჯერ ჰკრა ხელი ქალს, რომ ახლოს არ მიეშვა, მაგრამ ნია ჯიქურ მიიწევდა მისკენ, ხოლო როცა ყველაფერი უნდა დალაგებულიყო, თავად აურია. მცოლოდ ცრემლები კი საქმეს ვერ უშველის. ლუკას საყვარელი ქალისგან მხრდაჭერა სჭირდება და არა გაბუტვები და ცრემლები. ვიცი, მესმის, ძნელია მისნაირ ადამიანთან ყოფნა, თან როცა გეუბნება, რომ შეცვლასაც არ აპირებს, მაგრამ... pensive
ბატონი პროკურორი საერთოდ სხვა საქმეა. smirk smirk გახსოვთ, ბატონო გიორგი, გითხარით, ნიას ჰორიზონტალურ მდგომარეობაში ნახვის შანსი მხოლოდ ერთი ადამიანის პრივილეგიაა და ის ადამიანი თქვენ არ ხართ-მეთქი?! smirk smirk ხოდა მართალიც აღმოვჩნდი. ახლა კი, ეცადე წინ არ გადაეღობო ჩემს ბარტყებს, თორემ ჩემი ხელით გაგპუტავ დაკლული ქათამივით. sweat_smile sweat_smile
ახლა კი, მივადექით მთავარ გასალანძღ თემას. sweat_smile sweat_smile თიკა... რა უნდა ვთქვა ამაზე? არა, თავიდანვე კი ვხვდენოდი, რომ ეს გოგო რაღაც შარში გახვევდა ლუკას, თავსაც დაიღუპავდა და სხვასაც გაიყოლიებდა თან. unamused unamused ხომ გააფრთხილა, ნუ ჩაერევიო, მაგრამ ქალბატონმა ერთ ყურში შეუშვა და მეორედან გამოუშვა! angry რატომღაც მგონია, რომ თიკას ფაქტორი აუცილებლად მოახდენს რაიმე გავლენას ლუკა&ნიას წყვილზე და იმედია,იმდენად დიდი გავლენა არ ექნება, რომ ბატონი პროკურორივით მისი გაპუტვაც დამჭირდეს! unamused sweat_smile არა, სასიამოვნო სანახავი კი იქნებოდა მოეჭვიანე ნია, მაგრამ ზომის ფარგლებში. smirk ოხ, თიკა, თიკა! რა შარში მიხვევ ბიჭს? ძლივს მგონი ალაგებს ურთიერთობას ჩემს გოგოსთან და ახლა ამის დრო იყო? dizzy_face dizzy_face
მეტი რაღა დაგიწერო? ძალიან, ძალიან კარგი ხარ და მოუთმენლად ველოდები შემდეგ თავს! heart_eyes heart_eyes წარმატებები! kissing_heart kissing_heart

 


№7  offline წევრი გრაფინია

რა უნდა ვთქვა?!

შურისძიების ამბავი კიდევ უფრო ჩაიხლართა და უფრო საინტერესო გახდა.
ნიას და ლუკას ურთიერთობა დათბა, ასე თუ ისე დასტაბილურდა და ეს ისე მიხარია ისე.
აი,ეს თიკააა და ის იდიოტი გიორგი ერთმანეთს უნდა გაადაბა და დავაი.
ბოლო მომენტი არ მომწონს. გატაცებული ადამიანისგან “ცუდ დროს ხომ არ გირეკავ” ცოტა ნიტოა.
მოკლედ,მაგარი ხარ შენი მაგარი ისტორიით და მოუთმენლად ველოდები ახალ თავს,სადაც კიდევ უფრო მეტი ნია-ლუკა იქნება.
_________
ორიოდე სიტყვა თქვენ,თანამკითხველნო!
ადამიანებო,ასეთი თავის დაწერას ფიქრი,ფანტაზია,დალაგებული ტვინი,ნერვები და დრო სჭირდება.
ძალიან დიდი დრო სჭირდება კითხვას და ყოველი სიტყვის გააზრებას ამ ახლართულ ისტორიაში და თქვენ წარმოგიდგენიათ ამ ისტორიის წერა რა იქნება?!
მეც ერთი სული მაქვს ახალ თავს როდის წავიკითხავ,მაგრამ არასდროს არ გადავდივარ ზღვარს და უკმეხ “აუ დროზე დადეს” არ ვწერ.
თქვენც გაითვალისწინეთ.
ის რომ ავტორი ასეთებს პასუხს არ გცემთ,არ ნიშნავს რომ თვალში არ ხვდება/სწყინს/ნერვებს უშლის.
აცადეთ თავისი საქმის კეთება და იდიოტური კომენტარის დაწერას,ჯობს ენები დაიმოკლოთ;)
ყველა ყველა და ამ გოგოს მაინც არ ეზარება პასუხების გაცემა. ავტორების ცხოვრება მხოლოდ ეს საიტი ნუ გგონიათ. ვიღაც მუშაობს,ვიღავ სწავლობს,ვიღაც უბრალოდ წერის ხასიათზე არაა..
მოკლედ,ძალიან ზედმეტი მგონია ასეთი კომენტარები. ეს ისტორია არ იმსახურებს მაგას და მითუმეტეს ავტორი

 


№8 სტუმარი სტუმარი თიკო

არაჩვეულებრივი ისტორიაა, მადლობა ამისთვის ავტორს.

 


№9  offline წევრი თამო1712

შემიწირავდ მეც და ჩემს ნერვებსაც ეს ისტორია????????????. როდის დადებ შემდეგ?

 


№10 სტუმარი სტუმარი თაკო

სასწაული იყო????????ნამდვილად ღირდა ლოდინათ საუკეთესო ხარ აღარ გვალოდინო ამდენხაბს გთხოვ რა????????ბოლოს ძალიან დაგვაინტრიგე

 


№11  offline აქტიური მკითხველი grafo

ბოლოდან დავიწყებ :D.
ეს თიკა იმდენად დებილია რომ სხვაც დებილი ჰგონია თუ რა ბაზარია?! ქალი რეკავს, ჯერ კითხულობს ცუდ დროს ხომ არ გირეკავ და მერე აყოლებს მომიტაცესო. ვერც ვუბრაზდები. გამეცინა.
ოოო, ახლა რაც მანამდე დაატრიალე. ისევ არაფერი აკლდა ისტორიას. როგორვ იქნა ვეღირსე საიტზე, რომ მსგავსი ტიპის ისტორიაში გრძნობებზეც კეთდება აქცენტი და არა მარტო მოქმედებაზე. ძალიან მომწონს რომ უმნიშვნელო დეტალებსაც აღწერ. ეს იმას ნიშნავს რომ სცენარისტობას გვერდი აუარე და ეს ძალიან, ძალიან კარგია :).
ნია. რა ვუყოთ. ჭკვიანი გოგოა, მაგრამ მაინც ქალი. და ამ ქალური გაფართხალების გარეშე უბრალოდ არ შეგვიძლია ამ ქალებს. გვგგონია მსგავსი გამოსვლა თუ არ მოვაწყვეთ რაღაც დაგვაკლდება. ლუკას საპასუხო "რეჩიც" ძალიან მომეწონა.
ღმერთო, რა ბედნიერებაა გაღიზიანების გარეშე რომ კითხულობ ისტორიას, რადგან დაუკმაყოფილებლობის შეგრძნებას არ გიტოვებს ამა თუ იმ სცენის აღწერისას. დიდი მადლობა ამისთვის და კიდევ, დაიკარგე, დაიგვიანე რამდენი ხნითაც გინდა ოღონდ ასეთი თავები დადე, მოცულობას ვგულისხმობ.

აი, პარიზში წასვლაზე რომ დაუწყო ლუკას საუბარი, მე ამექავა ხელები რომ თავში წამომერტყა ნიასთვის, მიუხდდავად იმისა რომ ვერ ვიტან მსგავს საქციელს. ერთფეროვნებას იმდენად არის მიჩვეული, რომ...მაგრამ მაინც ვერ ვამართლებ, ასეთი დებილობა რომ დაარეხვა. საქმისთვის თუ არის საჭირო ეს წასვლა, ადგებოდა და წავიდოდა, მაგრამ არა. ხვდება რომ არასწორია საქციელიც, შეკითხვაც, მაგრამ მაინვ აგრძელებს. სხვისი შეგულიანება სჭირდება მე მგონი ყველაფერში. არასრულფასოვნების კომპლექსი აწუხებს ცოტა, მიყვება ერთ არჩეულ გზას და ჰგონია მარტო ასე იქნება კარგად. და უსწორმასწორო გზებით თუ აუყვება ამ არჩეულ გზას, ეგ აშინებს და სისულელეს აკეთებს. თან გამბედავია, მაგრამ თან აშინებს საკუთარი ქმედება. გიორგის ხომ მეგობრად უყურებს თვითონ?! სხვა რამე არ აინტერესებს. გვერდით საერთოდ არ იყურება. მართლა მომეწონა ლუკამ რომ შეაფუცხუნა ცოტა.

 


№12  offline მოდერი ელ_ჯეიმსი

ჯანდაბა :დდ
ეს "ცუდ დროს ხომ არ გირეკავ" მექანიკურად გამეპარა :დდ ლუკას და თიკას დიალოგის თავდაპირველი, ალტერნატიული დიალოგიდან გადმოყვა :დდდ ეს იმის ბრალია 24 საათის უძინარი რომ ვდებ ისტორიას :(( მაპატიეთ .. ჩავასწორებ
ყველას დიდი მადლობა შეფასებისთვის, სამსახურიდან ვწერ.. რომ მოვიცლი ყველას სათითაოდ წაგიკითხავთ და გიპასუხებთ .. ❤❤❤

 


№13  offline წევრი Kalina

აუ თიკა მოშორდეს ამ ისტორიიდან რა.
აი, უბრალოდ ადგეს და წავიდეს.
განა რამე, აი არც მეეჭვება რამე, არც ვითომ შუაში დგომის შანსი აქვს, უბრალოდ იმდენად გამოუსადეგარი პერსონაჟია და რატომღაც გამაღიზიანებელიც, რომ ჩემი თავის მიკვირს.
????:))))
--------------------
საით მივყავართ ოცნებებს?

 


№14 სტუმარი სტუმარი ნათია

pirveli rac mindoda gameketebina axal tavze iyo ,amdenxniani dagvianeba magram, imdenad didi tavi iyo rom ena chavigde da getyvi, madloba????.ubralos sityvebi ar myofnis rame gitxra iseti kargia da arc analizis tavi makvs ra moxdeba sulshexutuli, shishit velodebi ra moxdeba da rogor ganavitareb, gelodebi yovel dge????????????

 


№15 სტუმარი makukuna

უუხ, ლუკა, რა მაგარი ვინმე ხარ შენ. როგორ კარგად გესმის ქალების.

მანქანის სცენაზე გავგიჟდი. როგორ ხმა არ ამიოღო და ამით უფრო გააღიზიანა ნია. არა, მაინც რას ელოდა ნია ახლაც ვერ ვხსნი. ეგონა, რომ ჩხუბს და ყვირილს დაუწყებდა ლუკა და ნიასაც სათქმელი ექნებოდა, აი ასეთი ხარ და ამიტო მჭირდება დაფიქრებაო და მერე გატრაკუნდებოდა. უხ რავიცი, არ ტოვებდა ასეთ შთაბეჭდილებას. სულ მეცინება, ამაყად რომ გაეჯგიმება, ან თვალებს რომ უსწორებს უშიშრად, ამ მომენტში ძალიან სასაცილო და საყვარელია. heart_eyes

მანქანის სცენა ისე იყო აღწერილი, რომ მეგონა იქ ვიჯექი და სანამ ნია მოიფიქრებდა ჩახუტებას, ჩემი ქვეცნობიერი უკვე ეხუტებოდა ლუკას. მართლა მაგარი იყო, აი ისეთი, ძვალ -რბილში რომ გაიარს. heart_eyes

მეტრეველზე რა ვთქვა, მაგარი კაცია. სულგანაბული ვკითხულობდი, ლუკას და გიორგის დიალოგს. შეშინებული და დაძაბული ვიყავი, რომელიმეს რამე არ შეშლოდა და ... რა ვიცი, მაგარი იყო ორივე. ეს ლუკა მართლა „თვითდაჯერებული ა“ და ეს კარგად დაინახა გიორგიმაც. მაგრამ არც გიორგი ჩანს ნაკლები, მისი პასუხიც, ვეცდები ნია შენგან დავიცვაო, იყო ყველაზე სწორი, არც ერთ მხარეს რომ შეურაცხყოფას არ აყენებდა და არც უკან დახევას ნიშნავდა. bowtie

აუ, რამდენი ვიბოდიალე smile

პ.ს. ისე მაინტერესებს, ლუკამ რომ გაუშვას, ნია მაინც ვერსად ვერ წავა, მაგრამ რომ წავიდეს, ასე ადვილად დათმობს ნეტა ლუკა?

 


№16 სტუმარი სტუმარი სალო

თიკას ფაქტორი ამ ისტორიაში ერთადერთია რაც მაღიზიანებს და ძალიან არ მინდა თიკა იყოს იმ მკვლელების მოძებნის მთავარი საშუალება. ამ საქმეში მინდა ნიას როლმა ითამაშოს დიდი წვლილი და ის დაეხმაროს ლუკას. გტაცებით მინდოდა ნია გაეტაცებინათ და მისი დაკარგვის შიშით შეპყრობილი ყოფილიყო ლუკა და ასე მიეღწია გამარჯვებისთვისაც. ძალიან გთხოვ ნიას პერსონაჟი არ გააბანალურო და გიორგის უნდობლობა არ გაამართლო, ის ნია რომელსაც აქამდე ვიცნობთ არ იმსახურებს მის გაცუდებაა:)

 


№17 სტუმარი neversaynever

au tikas seriozuli grdznobebi aqvs lukasadmi ds nias chemi azrit aranairad ar dautmobs piriqit yvelafers gaaketebs ogond gzidan chamoicilos.....ai nia dzaan areulad iqceva da cota suleluradac.... ar minda guli etkinos magram luka maincdamainc nebisyofit ar gamoircheva cdunebas rom gaudzlos...... ar vici ratom magizianebs tikas personaji.....ubralod yvaferi aqvs garegnobis mxriv kargi da titqos mainc ver chavwvdi.....ise rogorc nias da lukas...... nu gasagebia rom tikac sdamisnia da tavisas cdilobs....tan niasgan gansxvavebit ufro eshmaki chans

 


№18 სტუმარი სტუმარი nuci

ეგ ნია არი მაგარი სულელი გოგო! ჯერ კუდში სდია კაცს და ახლა თურმე დრო უნდა. მართლა სასაცილო და ბანძი პერსოანჟია ამ თავში ეს გოგო ჩემს თვალში. არადა ძალიან მომწონს ეს წყვილი და იმედია წარმოდგენა შემეცლება

 


№19 სტუმარი Bell

ნიას პერსონაჟი ძალიან სუსტია, სულელივით იყო ამ თავში გამოყვანილი. ლუკაც თითქოს არ იბრძვის ნიასთვის, ემოცია დამაკლდა, ვნება, სიყვარული. თითქოს მისთვის სულერთია ნია სად წავა და ვისთან ერთად. არც ეჭვიანობს. შენი გადასაწყვეტია როგორ გააგრძელებ მაგრამ კარგი იქნება თუ ლუკას და ნიას პერსონაჟები ერთმანეთზე გაგიჟდებიან, იეჭვიანებენ. მინდა ვნახო ნიაზე გადარეული ლუკა და პირიქით. აბა შენ იცი. წარმატებები, ამ თიკას ხო ვერ ვიტან საერთოდ

 


№20  offline წევრი Tamara Tamo

საერთოდ არ არის ნიას პერსონაჟი სუსტი. მე ზუსტად და სწორად გავიგე ავტორის მიერ ჩაფიქრებული მისი მოქმედება. ნია გაჭედილია პროფესიულ მოვალეობებსა და გრძნობებს შორის და ეს მართებულია, ადამიანურია. ერთია, რას გრძნობ და გაღელვებს და მეორეა, გადაწყვიტო სად გადის შენთვის ის ზღვარი, რომელსაც ამ გრძნობების გამო გადააბიჯებ. არაჩვეულებრივად წერს ელენე და მართლა ნუ გავუსწრებთ მოვლენებს წინ ❤️❤️❤️ ელენე, საშინლად მომწონხარ შენი ისტორიებით ❤️❤️❤️

 


№21 სტუმარი სტუმარი kiki

Auu ai miaxloebit isev 3-4 dgheshi dadeb? :d

 


№22  offline წევრი ლუკკიანეცცი

დავიწყებ იქიდან რომ მგონი ერთადერთი ვარ ვისაც მეტრეველი მოსწონს, თან ძალიან. არ მინდა რომ გულნატკენი დარჩეს და რამეთი უშველე რა გთხოვ disappointed_relieved
ნუ ანუკის და დემეტრაძის ამბავი ხომ თავიდანვე ვიცოდი. დემეტრაძის რეაქციებზე ძალიან ვიცინე, როგორ უცებ დაუტკბა ანუკის შტერი ეგ sweat_smile
აი ნიას და ლუკას სცენებს რაც შეეხება ძალიან ემოციური იყო ჩემთვის. ემოციებისგან ცრემლი მომადგა, გული ხომ ამომივარდა და მოკლედ ვერ ვიტყვი რომელზე უფრო ვგიჟდები ნიაზე თუ ლუკაზე, ორივე მაგიჟებს scream heart_eyes
აი ლუკა რომ თბილად მიმართავს ნიას და თავისდაუნებურად სითბოს რომ გამოხატავს მის მიმართ მე ჩემი მემართება joy არვიცი ძალიან მოქმედებს joy მაგიჟებ მოკლედ რა, კითხვის დროს ლამის მთელი ჩემი ყველაფრით ტელეფონში ჩავძვრე, ისე შევდივარ როლში smile heart_eyes
ნუ რახარ ასეთი ნიჭიერი არვიცი რა! დამოკიდებული გამხადე ამ ისტორიაზე, რამდენჯერაც საიტზე შემოვდივარ პირველ რიგში ძიებაში ვწერ კრიმინალს joy joy მოკლედ კიდევ ერთხელ გეტყვი რომ მიყვარხარ შენ შენი ისტორიებითურთ, ან შენი ისტორიები შენითურთ joy joy ❤❤❤❤❤❤❤❤

 


№23 სტუმარი სტუმარი ნინი

უკომენტაროდ...!! უბრალოდ სიტყვები ზედმეტია.. ბრავო რა .. :*

 


№24  offline წევრი ლუკკიანეცცი

p.s თქვენ წარმოიდგინეთ და თიკაც მომწონს და სულ არვარ ისტორიაში მისი აქტიურად გამოჩენის წინააღმდეგი რადგან ავტორის გონიერების იმედი მაქ და მე ცალკე ჩემს შინაარსს არ დაგიწერ როგორ და რანაორად იქნება ისტორიის განვითარება საინტერესო smile ისედაც ყველაზე უკეთ იცისავტორმა, ასე რომ... innocent

 


№25  offline წევრი MamrikishviliAani

ისე უზომოდ ველოდებოდი ამმ თავვს დქ აროგორც იქნა დაიდო ყოველ დღეს როდესაც მეცალა შმოვდიოდი და ახალ ისტორიებს ვნახულობდი მეთქი დაიდო თქო და აი ახალი თავიც მაგრამ მომეწონაა ... heart_eyes
და იმ ერთმა ადამიანმა რომ დაწერა მგონი ერთადერთივარ მეტრეველი რომ მომწონსოო ... სინამდვილეში მეც ძალიან მომწონსს უბრალოდ გულნატკენნიი მართლა არმინდა დარჩეს , ვეთანხმები იმ ადამიანს innocent
მიყვარს შენი დაწერილები და ყოველთვის კმაყოფილივარ .
წარმატებები

 


№26  offline აქტიური მკითხველი ნარჩიტა

ძალიან ძალიან საინტერესო იყო როგორც ყოველთვის Aეუდარებელიი სიტყვები არ მყოფნის უბრალოდ იმედია მალე დადებ და ასე ძალიან არგვალოდინებ

რაც მთთავარია ცუდათ არ დამთავრებულა და გულის ინფაკტს არ მიმაღებინებბ

გელოდები ახალი მსუყე თავით შოკი მიკი გოგო ხარ შენ ოქრო ვერცხლი

 


№27 სტუმარი სტუმარი ...

უმაგრესია!!! უბრალოდ მაინტერესებს დაადლოებით რამდენ თავიანი იქნება მოთხრობა?

 


№28  offline წევრი tatiko.1995

ჩემი ბედნიერება ხარ
ვერ ვხდები რა გითხრა
ჩემი პირველი სიყვარული
პირველი განცდა
ყველანაირად პირველი ხარ
ყველაფერში
რა ვქნა რო სასტაული ხარ
საოცრება
აუ იცი რა ძალიან მიყვარხარ
რა ძალიან ვგიჟდები მე შენზე

 


№29 სტუმარი სტუმარი მარიკუნა

დედის სულს გეფიცებიო? ჩემს ნიაკოდ დედა არ ჰყავს?

 


№30  offline წევრი nini :)

ძალიან კარგი იყოოო..... რამდენ ხანს ველოდებოდი..... იმედი მაქვს მალე დადებ შენდეგ თავს და ასე აღარ დააგვიანებ..... გამიხარდა რომ დავინახე

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent