შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

როგორ შემიყვარდა კრიმინალი IX თავი (ნაწილი II)


15-09-2018, 02:30
ავტორი ელ_ჯეიმსი
ნანახია 5 623

როგორ შემიყვარდა კრიმინალი IX თავი (ნაწილი II)

ნია მშვიდად მიუყვებოდა მანქანების გრძელ რიგს, პიკის საათის წყალობით საცობის დიდ ტალღას რომ ქმნიდნენ და პიკის საათს დამატებული წვიმის გამო კუს სიჩქარითღა რომ მიიზლაზნებოდნენ. ქართველი მძღოლების წყალობით, რომლებიც ნამდვილად ვერ დაიკვეხნიდნენ საგზაო წესების ერთგულებით, საშინელი ქაოსი სუფევდა გარშემო. გაურკვეველი იყო ვინ რომელ ზოლში ცდილობდა შეღწევას, და ვინ - იქიდან გამოღწევას... პერიოდული სიგნალები და ლანძღვა-გინება ისმოდა ყველა მხრიდან. აპოკალიფსი - ეს სიტყვა ყველაზე მეტად შესაფერისი იყო იმის დასახასიათებლად , რაც მარშალ გელოვანის გამზირზე დღის ექვს საათზე ხდებოდა. მხოლოდ ნია იდგა მშვიდად თავის რიგში და დინჯად მიუყვებოდა წინ მიმავალ მანქანებს.
- სად მიდიხარ , დეგენარატო?!- იყვირა ქერა გოგონამ გვერდზე მანქანიდან და ხელი ბრაზით აიქნია შავი ბეემვეს მძღოლის მიმართულებით, გვერდზე ზოლიდან უცერემონიოდ რომ ჩაეკვეხა მის წინ. ის იყო შუქნიშანთან შეჩერდა, მისი ტელეფონი რომ აწკრიალდა. ეკრანს დახედა , მაგრამ მასზე გამოსახული ინგლისური წარწერა "unknow" ვინაობის დადგენის საშუალებას არ იძლეოდა.
- გისმენთ? - კითხვითი ინტონაცია შეერია ნიას ხმას
- გამარჯობა, ნია - უპასუხა კაცმა დაბალმი ბოხი ხმით - ეხლა კარგად მისმინე.. მე შენ ერთ სახელს გეტყვი და თუ თანახმა ხარ ჩემი პირობების შესრულებაზე, მაშინ უბრალოდ მიპასუხებ კის.. თუ არა მე ტელეფონს გავთიშავ და შენ გზას გააგრძელებ.
- ვინ ხართ?- მომენტალურად დაიძაბა ნია
- სახელს გეტყვი და ყურადღებით მისმინე!
მოულოდნელი ზარით დაბნეულმა ქალმა ვერც კი შენიშნა როდის აინთო შუქნიშანზე მწვანე შუქი. უკანა მხრიდან წამოსულმა მანქანების გაბმულმა სიგნალმა გამოაფხიზლა და პედალზე მსუბუქი მიწოლით მანქანა ოდნავ წაწია წინ.
- გისმენ..
- ლუკა აბაშიძე. - მოუჭრა კაცმა და გოგონას წამსვე უსიამოვნოდ აუფრიალდა გული
- რა სჭირს ლუკას?
- კარგად არის , ნუ ღელავ - ჩაიცინა კაცმა. - შენი მღელვარება თანხმობად მივიღო?
ქალი უკვე ერთიანად შიშის მარწუხებს შეეპყრო, მაგრამ ყოყმანი არ უფიქრია.
- კი. - მოუჭრა მოკლედ
- ძალიან კარგი.. მაშინ მარჯვნივ მოუხვიე - უბრძანა ხმამ და ნიამ სწრაფადვე გაიაზრა რომ მოსაუბრე მასთან ახლოს იყო, იქვე საცობში. მომენტალურად მიმოიხედა და თვალი სწრაფად შეავლო სხვადასხვა მარკის მანქანებს. გვერდით მერსედესში ახალგაზრდა ბიჭები ისხდნენ და რაღაცაზე ხმამაღლა იცინოდნენ. მის წინ , კიას ჯიპში ქალი იჯდა საჭესთან უკანა სავარძელზე ორი მოუსვენარი ბავშვით. გვერდზე ზოლში კი მოხუცი კაცი მისჯდომოდა მოძველებულ ნივას და ხელებს გაბრაზებული იქნევდა საცობის მიმართულებით. არცერთი მათგანი ტელეფონზე არ საუბრობდა და ის იყო ნიამ უკან მოხედვა დააპირა, რომ ყურმილში ხმამ ბოროტად დაისისინა
- უკან არ მოიხედო! გაფრთხილებ, წინ იყურე და უკან მოხედვა არც იფიქრო.. როგორც კი თავს მოაბრუნებ, იმწამსვე დაგახლი ტყვიას!
- ვინ ხართ და რა გინდათ ჩემგან?- სხეული შიშისაგან გაეყინა გოგონას
- უკვე გითხარი.. აბაშიძე. თუ თანახმა ხარ მარჯვნივ გადაუხვიე და უკან არცერთ შემთხვევაში არ მოიხედო. თუ არ გინდა მაშინ უბრალოდ შენი გზა გააგრძელე.
ნიამ ერთი ღრმად ჩაისუნთქა, ეცადა აკანკალებული სხეული დაეწყნარებინა. შემდეგ სწრაფად მიიღო გადაწყვეტილება. ტელეფონი ხმამაღალ რეჟიმზე გადართო, ტორპედოზე დადო და მკვეთრად მოაბრუნა საჭე. ყურადღება არ მიაქცია მისი მისამართით წამოსულ ლანძღვა - გინებასა და გაბმულ სიგნალებს მისი სითავხედით გამწარებული მძღოლები უხვად რომ უგზავნიდნენ და მანქანა ჯიქურ გადაიყვანა პირველი ზოლიდან მესამეში. წუთის შემდეგ კი უკვე სრულიად ცარიელ საპირისპირო ზოლში დაიგულა თავი.
- ეხლა რა გავაკეთო?- ნერვების დასამშვიდებლად კიდევ ერთხელ ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი.
- ეხლა უბრალოდ იარე.. როცა მიმართულების შეცვლა გახდება საჭირო თვითონ გეტყვი.. ერთი სიჩქარე შეინარჩუნე და იცოდე.. უკან მოხედვა არ გაბედო. როგორც კი შენი თავის საეჭვო მოძრაობას შევნიშნავ, უყოყმანოდ დაგახლი ტვიას.. და მერე შენ საყვარელსაც ზედ მოგაყოლებ. არაფერს დაგიშავებ თუ ჭკვიანი გოგო იქნები და ყველაფერს დამიჯერებ. ეხლა მარჯვნივ გადაუხვიე..
- არც ერთი მკვლელი არ ეუბნება თავის მსხვერპლს, რომ მოკვლას უპირებს მანამ სანამ ბნელ კუთხეში არ მოიმწყვდევს - მისი ბრძანება შეასრულა ნიამ. საჭე მოატრიალა და მარცხნივ გადაუხვია.
- მკვლელი გგონივარ.. მაგრამ მაინც ჩემსკენ მოდიხარ.. ესე ძალიან გიყვარს აბაშიძე? - ჩაიცინა ხმამ
გოგონამ უპასუხოდ დატოვა იგი . იმწამსვე მისი ტელეფონი ისევ აწკრიალდა და ეკრანზე ნომერი გამოისახა რომელიც გიორგი მეტრეველს ეკუთვნოდა.
- ეხლა არა, გიო.. ეხლა არა - სენსორს თითი გადაუსვა გოგონამ ტელეფონის გასათიშად, მაგრამ ერთ უპასუხო ზარს კიდევ რამდენიმე უწყვეტი მოჰყვა და ბოლოს იძულებული გახდა ეპასუხა
- ნია.. რატომ არ მპასუხობ?
- შეხვედრაზე ვარ , გიო.. - იცრუა ნიამ
- კარგად ხარ?- ეჭვის ნოტები გაკრთა კაცის ხმაში
- კი.. - ისევ იცრუა ქალმა და ჰაერი თრთოლვით ჩაისუნთქა - რა ხდება?
- ჩემს წინადადებაზე რა მოიფიქრე?- ერთი კვირის წინანდელი შეთავაზება შეახსება კაცმა. მეტრეველი ორი კვირით მივლინებაში მიდიოდა საფრანგეთში და გოგონასაც შესთავაზა მისი ოცნების ქვეყანაში მასთან ერთად წასვლა.
- ჯერ არ ვიცი .. არაფერი მომიფიქრებია - თავზე ხელი გადაისვა გოგონამ - ოხ, ჯანდაბა.. - გამოცრა ხმადაბლა და ტორპედოზე ბრაზით დაკრა ხელი.
- ნია, მართლა კარგად ხარ? - ხმა გაიმკაცრა მეტრეველმა.
-კი. - მოუჭრა გოგონამ - გთხოვ.. ეხლა უბრალოდ არ მცალია. მერე ვილაპარაკოთ. - სანამ მეტრეველი კიდევ რამეს ეტყოდა , ტელეფონი გათიშა და პირველ ხაზს მიუბრუნდა- აქ ხარ?
- კი.. - უპასუხეს ყურმილიდან - დიღმის გზატკეცილზე გადადი.
- კარგი- მისი ბრძანება შეასრულა ნიამ
შემდეგი ათი წუთი სიჩუმეში გავიდა. ქალის ზომაზე მეტად აჩქარებული გულის ბაგაბუგი იყო ერთადერთი ხმა მანქანის სალონში რომ ისმოდა.
- აქ შეაჩერე - ბრძანა ბოლოს კაცმა.
გოგონამ მკვეთრად დაამუხრუჭა და ტრასაზე შეჩერდა. გარშემო არაფერი იყო მინდვრებისა და სწრაფად მქროლავი მანქანების გარდა.
-- მანქანიდან გადმოდი და მარცხნივ წადი.. უკან არ მოიხედო. - უცვლელად ყინულოვანი იყოს კაცი ტონი.
ნიამ გაჭირვებით გადმოიტანა აკანკალებული ფეხები. ჰაერი ღრმად შეისუნთქა, ოდნავ მაინც რომ განთავისუფლებულიყო შიშის მარწუხებისაგან სულის შემხუთველად რომ შემოხვეოდნენ გულზე და სისხლს მიმოქცევის საშუალებას არ აძლევდნენ მის გაყინულ სხეულში. ნელა დაიძრა მითითებული ადგილისაკენ. გული გამაყრუებელი სიხშირით უცემდა და წამი წამზე ელოდებოდა რომ ზურგიდან დაწეული ტყვია გაუჩერებდა მის ფეთქვას. მაგრამ რაღაც უხილავი ძალა აიძულებდა რომ არ გაჩერებულიყო და ისევ წინ ეარა. დაახლოებით ერთი წუთი ისე იარა, რომ კაცისგან მითითება არ მიუღია. მანქანების ხმაური უკვე შორიდან აღწევდა და გოგონა მიხვდა რომ საკმაო მანძილით დაშორდა გზატკეცილს. ცივი ქარი ქროდა და ისედაც ერთიანად კანკალს ატანილს კიდევ უფრო უცახცახებდა სხეული.
- მანდ გაჩერდი. - უთხრა ბოლოს კაცმა და ნიამაც მომენტალურად შეასრულა ბრძანება. რამდენიმე წამის განმავლობაში დაგუბებულ ყურებში თავისი ზომაზე ასჯერ მეტად აჩქარებული გულისცემის და გახშირებული სუნთქვის გარდა აღარაფერი ესმოდა. ძლიერი ქარი თმას ახლიდა სახეში. ასე იდგა სანამ ხმამ როგორც იქნა არ ინდომა მასთან საუბრის გაგრძელება.
- წინ ნეკერჩხალს ხედავ?- იკითხა მან
ნიამ მომენტალურად შენიშნა მეჩხერ მინდორზე განმარტოებით მდგარი ხე.
- კი.. - ერთიანად უკანკალებდა ხმა
- მისკენ წადი..
ნელა დაიძრა ხისკენ და რაც უფრო უახლოვდებოდა, მით უფრო გარკვევით არჩევდა მის ძირში დაგდებულ ყავისფერ კონვერტს.
- აიღე.. - უბრძანა კაცმა
ნია სწრაფად დაიხარა და დალუქულ კონვერტს დასწვდა
- ეს რა არის ?
- ეს ნივთები აბაშიძეს დის მკვლელის პოვნაში ვერ დაეხმარება - უპასუხა კაცმა - მაგრამ ისინი მაინც იქ უნდა იყვნენ სადაც მათი ადგილია.. - დაამატა შესამჩნევად შეცვლილი ხმით და სანამ ნია რამეს მოიაზრებდა , ტელეფონში წყვეტილი ზუმერი გაისმა იმის ნიშნად რომ კაცმა მასთან კავშირი გათიშა. ნია და სწრაფად შემობრუნდა უკან, მაგრამ ვერაფერი გაარჩია გარდა გზატკეცილზე სწრაფად მქროლავი მანქანებისა, ჭიანჭველებივით რომ მოჩანდნენ შორიდან.. ერთი კიდევ ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი. ყავისფერ კონვერტს , ხელში რომ ეჭირა, სწრაფად შეავლო თვალი.. შემდეგ ჩქარი ნაბიჯით გადაჭრა მინდორი, თავის მანქანაში ჩაჯდა და საჭე მკვეთრად შემოაბრუნა ქალაქისკენ.

***

უშიშროების საბჭოს სხდომიდან გამოსულ გვარამიას ბუზებივით შემოეხვია ჟურნალისტთა არმია, მინისტრის მოადგილე შუაში მოიქციეს და ყველა მხრიდან ბომბდამშენივით დააყარეს კითხვები.
- ბატონო ნოდარ, რა კავშირი აქვს ილია ახობაძის სახელს ლუკა აბაშიძეზე თავდასხმასთან?- ჰკითხა ტევე იმედის ჟურნალისტმა
- ამ საქმეზე მოკვლევა ჯერ კიდევ მიმდინარეობს - მოუჭრა გვარამიამ
- რა გადაწყვეტილება მიიღო უშიშროების საბჭომ შექმნილ კრიმინალურ ვითარებასთან დაკავშირებით?- პირში მიკროფონს ჩრიდა რუსთავი ორის ჟურნალისტი
- ჯერ საბოლოო გადაწყვეტილებაზე არ შევჯერებულვართ - ხელით გაწია მიკროფონი, ჟურნალისტთა კორდონი გაარღვია და ლიფტისაკენ დაიძრა.
- რა პასუხს გასცემდით აქციაზე შეკრებილ ხალხს, რომლებიც თქვენ ახსნა- განმარტებას ელიან? - კითხვების დასმას არ წყვეტდა უკან ადევნებული რეპორტიორთა არმია. გვარამიამ, რომელიც მათგან ზურგშექცევით ელოდებოდა ლიფტის მოსვლას, სწრაფად შეაბიჯა იმწამს გაჩერებულ კაბინაში და სწრაფად დააჭირა თითი ნულოვანი სართულის ღილაკს.
- დამპალი წურბელები !- გამოცრა ზიზღით,როგორც კი კაბინის კარი დაიხურა და ჟურნალისტები უკან მოიტოვა. ლიფტიდან გამოსულმა სწრაფი ნაბიჯით გადაჭრა მანძილი პარკინგზე გაჩერებულ თავის მანქანამდე და მძღოლს უხეშად მიმართა:
- გადადი!- შემდეგ კი, როცა ამ უკანაკნელმა მისი ბრძანება შეასრულა, ტელეფონი მოიმარჯვა და სასურველი ნომერი სწრაფად აკრიფა.
- გისმენ - რამდენიმე ზუმერის შემდეგ გაისმა კაცის უხალისო ხმა
- გამარჯობა, ილია - ყინულივით ცივი იყო გვარამიას ტონი
- ნოდარ.. - ყალბი სიხარული გაერია ახობაძეს ხმას - რამ შეგაწუხა?
- თავს ნუ იკატუნებ, იდიოტო!- თვალებში ბრაზის ნაპერწკლები გაუკრთა მინისტრის მოადგილეს
- რა გინდა , ნოდარ?
- დანძრეული გვაქვს.. ორივეს!
- რა მოხდა აღარ იტყვი?- გაბეზრება შეერია ახობაძის ხმასაც
- გარდა იმისა რომ აბაშიძეს მოსაკლავად ნამდვილი სირ'ი მიუგზავნე რომელიც ოცი მეტრიდან მიზანში ვერ ისვრის?- ირონიანარავი სიმწრით ჩაეცინა გვარამიას
- აბაშიძეს თუ კატასავით ცხრა სიცოცხლე აქვს ჩემი ბრალია არაა - მხრები უდარდელად აიჩეჩა ახობაძემ
- როგორ მშვიდად ხარ?!.. - სიბრაზისგან ტვინი აუდუღდა გვარამიას.
- რაა სანერვიულო? კიდევ მყავს თავზეხელაღებული ნაცნობები ვინც უარს არ მეტყვიან მისთვის შუბლის გახვრეტაზე - უდარდელად ჩაიცინა ილიამ
- ზუსტად მაგის თაობაზე გირეკავ, იდიოტო!- იყვირა წყობიდან საბოლოოდ გამოსულმა გვარამიამ - დღეიდან მინიმუმ ორი თვე ჩემ ფეხებს გააკეთებ!
- ხო? მაინც რა შემიშლის ხელს ?- ინტერესი შეერია ახობაძის ტონს
- დღევანდელ სხდომაზე სარიშვილმა პირდაპირ მიმანიშნა რომ ბოლო დროინდელ ამბებში ჩემ მონაწილეობაზე აქვს ეჭვი.. სხდომაზე ოცი კაცი ვისხედით და როცა ის სირ'ი შიგნიდან მომავალ საფრთხეებზე საუბრობდა, რატომღაც ამ ოცი კაციდან მაინცდამაინც ჩემზე შეაჩერა ყველაზე დიდხანს მზერა... გესმის ეს რას ნიშნავს?- ცოფებს ყრიდა ზღვარგადასული კაცი - მაგ სირმა კარგად იცის რომ წყალი აქვს შემდგარი და შემდეგი მინისტრი მე ვიქნები.. ხოდა ისეა ჩემზე დაბოღმილი რამე რომ გამომიქექოს ისე დაგვინძრევს მამაზეციერიც ვერ გვიშველის.. ხო და კიდევ უშიშროებამ შენზე თვალთვალი გააორმაგა.. საბაჟოებზე და აეროპორტში სიგიჟე ხდება.. ბუზი ვერ გამოიფრენს შეუმჩნევლად.. ყველა შენ კაცს ვისზე საფუძვლიანი ეჭვი აქვს ან არ აქვს.. მნიშვნელობა არ აქვს.. ყველას თითო კაცი ჰყავს მიმაგრებული.. ხვდები ეხლა? მინიმუმ ორი თვე ფეხსაც ვერ გაატოკებ!.. აბაშიძესთან მიკარებაზე ხომ ლაპარაკიც ზედმეტია.. შენი რეგვენობით იმ ნაბი'ჭვარს ისეთი დაცვა აუყვანე პრეზიდენტს რომ ჰყავს მარტო საქართველოში.. ასე რომ, დაგენძრა , მაგრად დაგენძრა!.. -
- ესე ძალიან უყვართ მთავრობაში აბაშიძე?- პაუზის შემდეგ ფიქრიანად ამოილაპარაკა ილიამ. მის ხმას აშკარად აღარ ეტყობოდა ირონიის და მხიარულების კვალი
- ვის ადარდებს აბაშიძე?- იყვირა ბრაზისაგან აჭარხლებულმა გვარამიამ - ტელევიზორს არ უყურებ, სირო? ჩართე და ნახე რა ხდება ქვეყანაში.. ყველა არხი მარტო ერთს გაჰყვირის.. გაზრდილი კრიმინალი, გაზრდილი კრიმინალი!.. ამათაც მეტი რა უნდათ? გაზრდილი კრიმინალი ახსენე და სრულიად საკმარისია მთავრობის მთელ შემადგენლობას სინქრონში აუკანკალდეს ტრა'კი!..
- აბაშიძე ვერ მოგვწვდება... - თქვა ილიამ, თუმცა მის ხმას აშკარად აკლდა თვითდაჯერების ტონი.
- მოგვწვდება ილია, მოგვწვდება ! მოწვდენილი არ არის? ზედმეტად თითი არც გაუნძრევია და ჩვენ უკვე თითქმის ტრა'კში მიგვიმწყვდია.. ყველაფერი კი შენი დაუდევრობით და უტვინობით მოხდა ,.. - სიბრაზისაგან ხმა ჩაეხლიჩა კაცს. დასამშვიდებლად ღრმად ჩაისუნთქა და ისე განაგრძო - ეხლა მისმინე.. მიყუჩებული ეგდე და მანამ მე არ შეგატყობინებ რამეს, იქამდე დაელოდე სიტუაციის ჩაწყნარებას !-ილიას პასუხს არც დალოდებია, ისე გათიშა ტელეფონი - წავედით!- გასძახა თავის მძღოლს . უკანასკნელმა უსიტყვოდ შეასრულა ბრძანება. მაშინვე მიუჯდა საჭეს და შავი ტოიოტას ჯიპი სწრაფად მოწყვიტა ადგილს.

***

-არაფერს მეტყვი? - შესამჩნევად აკანკალებული ხელით გაუკიდა დემეტრაძემ სიგარეტს და მეგობარს ნერვიულად გახედა. სულ ახლოს იყო ცხოვრებაში ერთ-ერთი უძვირფასესი ადამიანის დაკარგვასთან და მისი მუდმივი უდარდელობაც უკვალოდ გამქრალიყო. ლუკას გვერდზე
ეხლა ისეთი გიორგი დემეტრაძე იჯდა, როგორიც სულ რამდენჯერმე, თითქმის თითზე ჩამოსათვლელად ჰყავდა ნანახი. თვითონავ გაუკიდა სიგარეტს და ჰორიზონტს გახედა. ასე ისხდნენ უხმოდ, ლუკას სახლის ეზოში , კამკამა აუზის წინ და აუჩქარებლად ეწეოდნენ სიგარეტს. მშვიდი საღამო იყო . ცას ახალი შეპარული ჰქონდა რიჟრაჟი და ჰაერი წვიმის შემდეგ სასიამოვნო სურნელით გაჟღენთილიყო.
- რაა სათქმელი?- ჰორიზონტისთვის თვალის მოუცილებლად დაარღვია ლუკამ დუმილი - თუ გულს ატკენ, მოგკლავ. - მომენტალურად ყინულივით ცივი გახდა მისი ხმა- დალშე ჩემგან დალოცვილები ხართ. - სიგარეტი მაგრად მოქაჩა და ფილტვებიდან უხვად გამოუშვა ნაცრისფერი კვამლი.
- სულ ეს არის?- მართალია მხრებიდან ლოდი მოეხსნა დემეტრაძეს, მაგრამ ეჭვის პატარა ნაპერწკლები მაინც დარჩა გულში
- კიდევ რას ელი ?- ცერად გახედა ლუკამ
- რავიცი .. სახეში პატარა მუშტიც არა? - ჩაიცინა გიორგიმ
-იმ ხისთავიანთა კატეგორია როდიდან გგონივარ , ახლობელი გოგოს სიყვარულისთვის მეგობარს რომ სცემენ, მითხარი? - ცივი გაუხდა აბაშიძეს ტონი .
- ბაზარი არაა.. მაპატიე - ხელები ბოდიშის ნიშნად აწია გიორგიმ და სახე ბედნიერებით გაებადრა - ერთი წელია ერთად ვართ.. მაინც რო იცოდე
- ვიცი. - მისკენ გაუხედავად მოუჭრა ლუკამ
- რა? - მეგობარს სწრაფად გახედა გაკვირვებულმა გიორგიმ- შენ რა ყველაფერს ხვდებოდი?
- ხუთ წუთიან საუბარში აღმოვაჩინე რომ ჩემი ბავშვობის მეგობარს ხისთავიანთან ერთად იდიოტიც ვგონივარ - მშრალად ამოილაპარაკა ლუკამ და დემეტრაძეს ცერად გახედა - რა თქმა უნდა , ყველაფერს ვხვდებოდი.
- კარგი.. - ხელები აწია დემეტრაძემ - ანუკის უნდა დავურეკო.. სამი კვირაა ხმას არ მცემს.. ახლოს არ გამეკარო , სანამ ლუკას არ ეტყვიო - ჩაილაპარაკა შუბლშეკრულმა , სიგარეტის ნამწვი შორს მოისროლა და განზე გამდგარმა საყვარელი ნომერი აკრიფა ტელეფონზე.
- ბავშვო..
- ხომ გითხარი ბავშვს ნუ მეძახი - მეთქი!- გაგულისებული ხმა გაისმა ყურმილის იქით
- ბავშვო , მისმინე.. - საყვარელი ქალის სიბრაზეზე გაეცინა დემეტრაძეს - ყველაფერი მოგვარებულია..
- რა არის მოგვარებული? - კითხვის ნიშნები შეერია გოგოს ხმას
- შენ ბიძაშვილთან - ლუკას გახედა დემეტრაძემ , რომელიც ისევ აუჩქარებლად ეწეოდა სიგარეტს და ცუდად დაფარული ღიმილით ისმენდა მათ საუბარს.
- არ მატყუებ? - ფრთხილად იკითხა ანიკიმ პაუზის შემდეგ
- ერთ მიზეზს მაინც მეტყვი რატომ უნდა გატყუებდე?!- სიმკაცრე შეურია ხმაში წარბებშეკრულმა დემეტრაძემ
- რა ვიცი.. - დაფრთხა გოგონა - გიო..
- რაო , ჩემო ბარტყო?- მკაცრი ტონი მომენტალურად შეეცვალა თბილით კაცს
- მიყვარხარ.. - ამოისლუკუნა გოგონამ
- მეც , ჩემო ბარტყო ..- ყურებამდე ღიმილმა გაუხია სახე კაცს - და მოიცა.. რა გატირებს, მითხარი?! - ისევ შეკრა წარბები და ეზოს ბოლოსაკენ წავიდა. ლუკას კი მათი საუბარი აღარ ესმოდა. სახლიდან გამოსულმა საბამ გაკვირვებით გახედა მოშორებით მდგარ დემეტრაძეს,, რომელიც წინ და უკან მიმოდიოდა და ხელების ქნევით ემოციურად რაღაცას უხსნიდა თანამოსაუბრეს.
- რას სჭირს ამას?- ჰკითხა ლუკას, ისე რომ დემეტრაძისთვის მზერა არ მოუშორებია
- უკურნებელი სენი შეეყარა - მხრები აიჩეჩა აბაშიძემ და სიგარეტის ნამწვი სიბნელეში მოისროლა.
- ანუ? - შეზლონგზე გვერდით მიუჯდა საბა მეგობარს
- ანუ დაენძრა .. ანუ შეყვარებულია - გაეცინა ლუკას
- გითხრა?- ფრთხილი მზერა მიაპყრო საბამ მეგობარს
- მითხრა..
- მერე?
- რა მერე, საბა ?- წარბი აზიდა აბაშიძემ- ეხლა შენც არ მითხრა რომ ჩემგან თავპირის დასისხლიანებას ელოდებოდი!
- არა.. არ ველოდებოდი - გაეცინა საბას, შემდეგ კი ერთბაშად დასერიოზულდა - წამოდი , ნახე რა ამბები დაატრიალე - პირველი თვითონ წამოდგა და მისაღებს მიაშურა. ტელევიზორი ჩართო და ლუკასთან ერთად შეაცქერდა საინფორმაციო გამოშვებას , სადაც აქციიდან პირდაპირ რეპორტაჟს გადმოსცემდა ყვითელ საწვიმარში გამოწყობილი კორესპოდენტი. ლუკამ ერთხანს უხმოდ უყურა კადრებს, სადაც რუსთაველის გამზირზე , პარლამენტის წინ შეკრებილი ზღვა რაოდენობის ხალხი მოჩანდა , მიკროფონთან მისულები კი ემოციური სახით რაღაცებს სკანდირებდნენ სამართლიანობის შესახებ.
- მოკლედ რომ მითხრა რა ხდება?- შუბლშეკრულმა გახედა საბას
- რა ხდება და ძალოვან უწყებებს დაენძრათ.. ვაბშე მთელ მთავრობასაც.. - სიგარეტს გაუკიდა საბამ და კმაყოფილი გადაწვა დივანზე - ხალხი ბოლო დროს მომხდარი მკვლელობების გამოძიებას ითხოვს.. ლიკას ნათესავებიც იქ არიან.. - თითი ეკრანისკენ გაიშვირა საბამ - რატისიც.. კიდევ სხვების ნათესავებიც იქ არიან, ვისი მკვლელობის საქმეებიც დიდი ხანია გაჩერებულია და ერთ ადგილს ტკეპნის. ყველა.. აი, უკანასკნელი დებილიც კი ხვდება რომ მთავრობა ამ საქმეების გამოსაძიებლად არაფერს აკეთებს და პირიქით, მკვლელებს ხელსაც აფარებენ.. მოკლედ, ჩალით კია ეს ქვეყანა დაფარული , მაგრამ იმდენი მძღნერი დაგროვდა რომ ვეღარ დაიტია და ზედაპირზეც გადმოვიდა..
- ამით რა, საბა? - მეგობრის კმაყოფილება არ გაუზიარებია ლუკას
- ის რომ ამ აქციით ძალოვნებს მაგრად შეეკიდებათ ცეცხლი - მხრები აიჩეჩა საბამ
- და რას იზამენ , საბა? - ხელი გაბეზრებით აიქნია აბაშიძემ - არ იცი როგორც ხდება? ერთ ორ სპეცოპერაციას ჩაატარებენ,, საიდანღაც ვიღაც უბედურს გამოაძვრენენ და საშიშ დამნაშავედ გაასაღებენ.. ნაბოზვრულ სპექტაკლს გაითამაშებენ, მომხრეებისგან ტაშის კვრასაც დაიმსახურებენ და მაგით დამთავრდება მთელი მაგათი რეაგირება გამოუძიებელ მკვლელობებზე.. ნამდვილ დამნაშავეებზე კი , რომლებიც მათ გვერდით , საკუთარ კაბინეტებში ზიან, არავინ ამოიღებს ხმას..
- ლუკა.. - ის იყო რაღაცის თქმა დააპირა საბამ , რომ ოთახში დემეტრაძე შემოვიდა და მათ წინ სავარძელში ჩამოჯდა .
- რა გაყვირებთ?! - იკითხა უკმაყოფილო სახით და პასუხი არცერთმა რომ არ გასცა , ლუკას სიცილით მიმართა - ბიძაშენ თემურს მაგრად გაუხარდება რომ გაიგებს სიძედ მე ვეყოლები
- თემურის აზრი მაგრად ყ'ლეზე გვკიდია ყველას - გაეცინა ლუკას.
- ანუკის გარდა.. ვერ იტანს მაგრამ მაინც მამამისია.. - სახე დამანჭა დემეტრაძემ
- ნუ ღელავ.. ანუკი საყვარელ ადამიანებზე არასოდეს იტყვის უარს მამამისის ხუშტურების გამო - დინჯი ტონით დაამშვიდა ლუკამ.
- ვიცი.. - თვალებში სითბო ჩაეღვარა დემეტრაძეს
- ხო .. შეხედავ , პატარა გოგოა.. არადა ისეთი შეგნებულია , ნებისმიერ ზრდასრულს ჩამოიტოვებს უკან შეგნების ამბავში - თბილი ნოტები გაერია საბას ხმასაც
- ჩემი სიყვარულია ეგ გოგო.. - სავარძელზე ნებივრად გადაწვა სახე გაბადრული გიორგი და იმწამსვე ოთახში ლუკას დამხმარე ,ხანში შესული ქალი შემოვიდა.
- გოგონა გკითხულობს.. - აბაშიძეს მიმართა ქალმა, მის უკან მორიდებული სახით მდგარი ნია კი კიდევ უფრო უხერხულად აიწურა, ერთდროულად რომ გამოხედეს მამაკაცებმა და სამი წყვილი თვალი ინტერესით მიაჩერდა.
- გამარჯობა.. - ხმადაბლა მიესალმა ყველას ერთად.. საბამ უხმოდ დაუქნია საპასუხოდ თავი, დემეტრაძემ უკმაყოფილო სახე მიიღო და ორაზროვნად წაუსტვინა, ლუკამ კი ვნებასთან, სითბოსთან და გაკვირვებასთან ერთად უამრავი ემოცია რომ იკითხებოდა, იმ მზერით შეხედა გოგონას.. მანაც იგივენაირი მზერა მიაგება საპასუხოდ და მომენტალურად ისე დაიმუხტა ოთახში ჰაერი, რომ რამდენიმე წამით ხმას არავინ იღებდა..
- წავედით.. - გიორგის მხარზე ხელი დაკრა საბამ და პირველი წამოდგა - დემეტრაძე.. - გაფრთხილება შეერია მის ხმას, ამ უკანასკნელმა წამოდგომა რომ არ ისურვა და კვლავ უკმაყოფილო მზერას არ აცილებდა ნიას. ბოლოს მაინც იკადრა ადგომა, ერთი კიდევ შეავლო ცივი მზერა გოგონას და შემდეგ მხარი უსიტყვოდ აუქცია საბას. ეს უკანასკნელიც უკან მიჰყვა . ერთად გავიდნენ სახლის ეზოში და უსიტყვოდ ჩასხდნენ მანქანაში.
- რა იყო.. ეჭვიანობ, ?!- გაეცინა საბას, პარალელურად კი ძრავი ჩართო.
-შიგ ხო არა გაქვს? - წარბები შეკრა დემეტრაძემ. - ვეჭვიანობ არა კრემიანი ფუნთუშა... უბრალოდ არ მომწონს ეგ გოგო...მაგრად არ მომწონს!
- მიქარავ რა... - გაეცინა საბას. მანქანა დაძრა და უკუსვლით გაიყვანა ჭიშკარში.

***

- კიდევ დიდხანს იდგები მანდ?- მშვიდად გახედა ლუკამ ისევ ძველ ადგილას აწურულ ნიას - მოდი..
გოგონა გამოერკვა და ოდნავ აწითლებულმა მის წინ სავარძელში , დისტანციაზე დაიკავა ადგილი, რაზეც აბაშიძეს მსუბუქად ჩაეცინა მხოლოდ .
- ჭრილობა როგორ გაქვს? - მის შიშველ მკერდზე დაბინტულ კანს თვალი ჰკიდა გოგონამ
- ნელ-ნელა შუშდება.. - მაისური გადაიცვა ლუკამ და შემდეგ ისევ გაუსწორა მზერა
- კარგია.. - გამშრალი ტუჩები გაისველა გოგონამ და მზერა აარიდა . ლუკამ იგრძნო რომ, იმ მომენტში სხვა არაფერი უნდოდა, გარდა იმისა რომ მკლავებში მოემწყდია გოგონა და იქამდე მოფერებოდა, მანამ სანამ გულს არ იჯერებდა.. მაგრამ ქალის დაძაბული და დამფრთხალი გამომეტყველებით კაცი ხვდებოდა რომ მას მისთვის რაღაც მნიშვნელოვანი ჰქონდა სათქმელი , ამიტომ უბრალოდ აიგნორებდა მისი მოფერების სურვილს და მშვიდად უცდიდა როდის დაიწყებდა საუბარს.
- რაღაცები მოგიტანე - მწვანე თვალები შეანათა გოგონამ ბოლოს.
- რა? - დაიძაბა აბაშიძე.
ქალმა ერთი ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი, შემდეგ ჩანთას დაწვდა და ხელის შესამჩნევი კანკალით ამოაძვრინა მუყაოს კონვერტი. იქიდან თხელი ყელსაბამი ამოიღო პატარა ჯვარი რომ ამშვენებდა და ლუკას გაუწოდა უსიტყვოდ. აბაშიძემ ჩამოართვა ყელსაბამი, წამით დააკვირდა ხელის გულში მოქცეულს და მაშინვე იცნო ოქროს ფაქიზი ნაკეთობა, რომელსაც მუდამ თან ატარებდა მარიამი.
- საიდან გაქვს?- ყინულივით ცივი მზერა მიაბჯინა ქალს მომენტალურად დაძაბულმა.
- ყველაფერს მოგიყვები.. კიდევ არის რაღაც და ჯერ ეს ნახე - მუყაოს კონვერტიდან თხელი თაბახის ფურცელი ამოაძვრინა ნიამ და მამაკაცს გაუწოდა.
- რა არის ეს?- ორად გაკეცილ ქაღალდს შუბლშეკრული დააჩერდა ლუკა.
- ეს წერილია შენთვის.. - ფრთხილი მზერა შეავლო კაცს და დაბალი ხმით დაამატა - მარიამისგან..
მომენტალურად გაიყინა აბაშიძე. დაახლოებით ნახევარი წუთი ასეთ მდგომარეობაში იყო და უხმოდ დაჰყურებდა თითებში მოქცეულ წერილს.
- არ წაიკითხავ?- ფრთხილად იკითხა ნიამ.
კაცს მისი კითხვა თითქოს არც გაუგონიაო , კიდევ ნახევარი წუთი გაუნძრევლად იჯდა. ისე აკვირდებოდა ქაღალდს, თითქოს ის პანდორას ყუთი იყო , რომლიდანაც კაცმა არ იცოდა რა ამოფრინდებოდა: იმედი, ტკივილი თუ სასოწარკვეთა.. ბოლოს ერთი ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი, ორად გაკეცილი, გახუნებული ქაღალდი საჩვენებელი თითით გადახსნა და კითხვა დაიწყო.
"ჩემო სიცოცხლე".. ასე იწყებოდა წერილი რომელიც , მარიამ აბაშიძეს ეკუთვნოდა და რომელიც , ათი წლის დაგვიანებით მივიდა ადრესატამდე..

***

"ჩემო სიცოცხლე..
გუშინ მე მოგატყუე... მოგატყუე ცხოვრებაში პირველად. რომ მხოლოდ ისტორიის სევდიანმა დასასრულმა ამატირა ასე ძალიან..
შენ გაგეცინა და ჩამეძიე. დაინტერესდი რაზე იყო ეს ისტორია.. მე მოგიყევი ორ ადამიანზე, რომელთაც ერთმანეთი წარმოუდგენლად ძლიერად უყვარდათ, მაგრამ მათ თავიანთი სიჯიუტის და ამპარტავნების გამო ერთმანეთს ძალიან., ძალიან ბევრჯერ ატკინეს გული და ამით ერთმანეთთან დასაბრუნებელი გზა საბოლოოდ მოიჭრეს.. შენ მთელი ძალით ჩამეხუტე, რომ დაგემშვიდებინე , მე კი კიდევ უფრო მძლავრად ამივარდა ტირილი. იმ საღამოს ლამის ყველაფერი გითხარი. , სულ ზღვარზე ვიყავი რომ გული არ გადამეხსნა შენთვის და ყველაფერი არ მომეყოლა. მაგრამ ვერ შევძელი.. ზღვარს ვერ გადავაბიჯე.. ბოლო მომენტში გადავიფიქრე.. გულამოსკვნილი მჭიდროდ ჩაგეხუტე, შენ კიდევ უბრალოდ თავზე ძლიერად მაკოცე.. "ეს როგორც სულელებს კოცნიან ხოლმეო!" , გამიცინე და შემდეგ , შენი მომენტალურად შეცვლილი მზერით ვიგრძენი რომ შენ უკვე რაღაცას ხვდებოდი.. მე იმ დღის შემდეგ თამაში დავიწყე. თავს გაჩვენებდით რომ უბედნიერესი , ლაღი გოგო ვიყავი რომელსაც არაფერი არ ჰქონდა ამ ქვეყნად საზრუნავი. გამომივიდა.. სულ მალე ეჭვებმა შენს თვალებში უკან დაიხიეს. ეხლა ალბათ ფიქრობ რა მაგარი მსახიობი და მყოლია , არა?!.. მაპატიე.. გთხოვ მაპატიე.. და კიდევ ერთხელ მაპატიე!..
დედა და მამა.. არცერთი არ იმსახურებდა ჩემგან სიმართლის დამალვას , მაგრამ შენ ყველაზე მეტად.. შენ ხომ არასოდეს ყოფილხარ ხისთავიანი და შეუგნებელი ძმა.. ყოველთვის ყველაფერში მიგებდი და მთელი ჩემი ცხოვრება.. ყველგან და ყველაფრისგან მიცავდა. შენ არ იმსახურებდი ამას ლუკა და მე ისევ და ისევ.. მეასეჯერ.. მემილიონედ გთხოვ რომ მაპატიო , ჩემო სიცოცხლევ.. ვიცი რომ საკუთარ თავს დაიდანაშაულებ. ვიცი რომ ყოველ საღამოს შენ თავს კითხავ როგორ ვერ შევნიშნე?
შეყვარებული ვარ , ლუკა. მთელი გრძნობით და მთელი არსებით. მიყვარს.. ცხოვრებაში პირველად. მე ბევრი წამიკითხავს სიყვარულზე და ბევრი ფილმიც მინახავს მასზე , მის დაუძლეველ უნარზე თავისი გავლენის ქვეშ მოგიქციოს და თუ ერთხელ მოგიხელთა აღარასოდეს გაგიშვას. მაგრამ განცდილი სულ სხვაა, ლუკა. აბსოლუტურად განსხვავდება იმისაგან რაც წაგიკითხავს და გაგიგონია..ჰო, მე შემიყვარდა. მაგრამ მე ვიცოდი, რომ ის ადამიანი არასოდეს იქნებოდა თქვენთვის მისაღები.. ვერასოდეს გახდებოდა ის კაცი , რომელიც თქვენ გენდომებოდათ რომ გვერდით მყოლოდა. ის ხშირად მტკენს გულს.. მპირდება რომ შეიცვლება , მაგრამ არასდროს ასრულებს პირობას.. გაქცევა ვცადე, მაგრამ ძალა აღარ მაქვს ლუკა.. ვერ ვშორდები მას. ეს რაღაც ავადმყოფობაა.. შენი გონება შენ აღარ გემორჩილება.. აღარც გული და აღარც სხეული.
მე მივდივარ ლუკა. მასთან მივდივარ.. ძალა აღარ მაქვს, დავსუსტდი და ოდნავი სურვილიც აღარ დამრჩა რომ თავს მოვერიო. მას მივყვები ერთ კვირაში..
დღეს 23 მარტია, შენ კი ამ წერილს 30 მარტს წაიკითხავ , მაშინ როცა უკვე მასთან ერთად შორს ვიქნები..
გარეთ წვიმს.. მისი ხმაური არ მაძინებს და ტირილსაც ვერ ვწყვეტ..
მეშინია აწმყოსი და მეშინია მომავლის ..
მაგრამ მაინც მივდივარ...
გთხოვ, მაპატიე... ძალიან არ განმსაჯო..
და თუ ჩემ პატიებას ვერ შეძლებ.. თუკი თავს ვერ მოერევი.. მხოლოდ ამასღა გთხოვ.. მუდამ გულწრფელ და საყვარელ დად დამტოვე შენს გულში.. ამის თხოვნასღა გიბედავ..
დღეს 23 მარტია, გარეთ გადაუღებლად წვიმს და მე უკვე უზომოდ... გულის გაგლეჯამდე მენატრები..
მუდამ შენი.. მხოლოდ შენი მარიამი"


***

აბაშიძემ წერილის კითხვა დაასრულა , ფურცელი უგულოდ მიაგდო ჟურნალების მაგიდაზე და სიგარეტის კოლოფს დასწვდა. უხმოდ ამოაძვრინა ერთი ღერი და ასევე უსიტყვოდ გაუკიდა, შემდეგ კი უხვად შეივსო ფილტვები რუხი კვამლით.
- საიდან გაქვს ეს ნივთები?- მისმა ცივმა ტონმა დაარღვია აუტანელი სიჩუმე.
- ეს ძალიან უცნაურად მოხდა ,ლუკა - შუბლი შეიჭმუხნა გოგონამ.- სახლში ვბრუნდებოდი, ვიღაცამ რომ დამირეკა უცნობი ნომრიდან და მითხრა რომ საქმე ჰქონდა ჩემთან, რომელიც შენ გეხებოდა.. შემდეგ კი , ჩემგან თანხმობის მიღების შემდეგ დიღმის გზატკეცილისკენ წასვლა მომთხოვა.. იქ მისულმა კი ეს ნივთები ვიპოვე..
აბაშიძე რამდენიმე წამით უხმოდ აკვირდებოდა და გამჭოლი, ცივი მზერით ბურღავდა. თითქოს რენტგენში ატარებდა მის ფიქრებს, რომ შემდეგ გადაეწყვიტა, დაეჯერებინა თუ არა მისთვის.
- წაიკითხე?- ჰკითხა ბოლოს
- წავიკითხე.. - დაბალი ხმით დაუდასტურა ნიამ და სახეზე ოდნავ წამოახურა, შემდეგ კი ფრთხილად გაუსწორა მზერა - 30 მარტი... ეს ის დღეა?
- ხო.. ის დღეა.. - სიგარეტის ნამწვი უგულოდ ჩააჭყლიტა საფერფლეში მამაკაცმა.
- ნუ ბრაზობ.მასზე..
- ვბრაზობ?- წარბები შეკრა მამაკაცმა და ცივი მზერით ამოხედა - შენ გგონია რომ მე მარიამის ამ საქციელის გამო ვბრაზობ? შენ საერთოდ აზრზე არ ხარ.. სიბრაზე საერთოდ რა მოსატანია? როცა მთელ დედამოტყნულ სიცოცხლესაც კი მივცემდი ეხლა აქ რომ მყავდეს.. ჩემს გვერდით...
- მე ვიფიქრე რომ.. - დაიბნა გოგონა
- არასწორად იფიქრე! - ცივად მოუჭრა კაცმა
- მაპატიე.. - ამოილაპარაკა ნიამ და თვალი აარიდა მამაკაცს, რომელიც გამჭოლ, გაურკვეველ მზერას არ აცილებდა შველივით დამფრთხალ ქალს.
- მოდი ჩემთან! - თვალისმოუშორებლად უბრძანა ბოლოს მკაცრი ტონით.
- რა?- დაიბნეულმა ახედა ქალმა
- მოდი ჩემთან-მეთქი! - უცვლელი ტონით გაიმეორა ლუკამ და სავარძლიდან წამოდგა.
ნიამ ერთი ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი.. შემდეგ თვონაც წამოდგა ,ნელა მიაუხლოვდა და მის წინ შეჩერებულმა გაბედულად გაუსწორა თვალი. ლუკამ, ისე რომ მისთვის თვალი არ მოუცილებია, ერთი ხელი წელზე მოხვია და მჭიდროდ მიიზიდა ქალი. შუბლი შუბლზე დააყრდნო და თვალებში ვნება ჩამდგარმა ამოილაპარაკა
- ბოლო შეხვედრაზე რას შეგპირდი ,გახსოვს?- ჰკითხა ვნება შერეული ხმით და საფეთქელზე დააკრო ცხელი ტუჩები. ელოდა რომ გოგონა მის გამოწვევას შეუშინდებოდა.. უკან დაიხევდა.. შეშინდებოდა და ასე შორს აღარ შეტოპავდა.. ერთხელ და სამუდამოდ დაასრულებდა მათ შორის გაჩაღებულ სიგიჟეს, რომლის დასრულების ძალა და სურვილი თავად აღარ ჰქონდა. მაგრამ ქალმა ერთხანს უხმოდ უყურა თვალებში.. შემდეგ კი მისი მოლოდინის საპირისპიროდ, თვითონაც მოხვია სუსტი მკლავები მხრებზე და სახე მის კისერში შერგო , სადაც კანი მისთვის უკვე ნაცნობი და ჭკუის შეშლამდე ძვირფასი არომატით გაჟღენთილიყო.. თვალებდახუჭულმა თრთოლვით შეისუნთქა არომატი.. ცივი მაგრამ მაინც უჩვეულოდ მიმზიდველი და გონების მათრობელი..
- მახსოვს.- მტკიცედ დაიჩურჩულა მის კისერში სახე ჩარგულმა და ტუჩები ცხელ კანზე დააკრო.
- და მაინც მოხვედი ჩემთან.
- ხო..
მამაკაცისთვის ეს ბოლო წვეთი იყო. ქალის რბილი ბაგეებიდან წამოსულმა სითბომ ვენებში ერთიანად აუდუღა სისხლი.. შხუილით გაიჭრა გულისაკენ და გულის ფეთქვა მომენტალურად აუჩქარა ორჯერ მეტად გაზრდილი ტემპით.. და იგრძნო რომ მის სხეულზე მიკრულ ქალსაც ანალოგიური ემართებოდა.. გონზე მოსვლაც არ აცადა , ისე დააცხრა ქალს სავსე ბაგეებზე, მარტივი მოძრაობით აიტაცა ხელში და კოცნის შეუწყვეტლად საძინებლისაკენ აიღო გეზი.
მოზომილი მოძრაობით დაუშვა ქათქათა თეთრეულით გაწყობილ საწოლზე ერთიანად შიშველი ქალი , ნაზად გადაუწია ფეხები და ფრთხილად მოექცა ზემოდან.. მომენტალურად შემოეხვივნენ ზურგზე წვრილი მკლავები და იგრძნო მისი სხეულის შეხებაზე როგორ შეაკანკალა ქალს, მაგრამ არ ჩქარობდა. იმის მიუხედავად, რომ ადუღებული სისხლი უკვე გამოღწევას ლამობდა მისი ვენებიდან.. ხელი ფრთხილად ჩაუცურა ქალს ფეხებს შორის და ძლიერი თითებით ნაზად მიეფერა , პარალელურად კი საწოლზე ცალი იდაყვით დაყრდნობილი თვალმოუშორებლად აკვირდებოდა ნეტარებაში ჩაძირულ ქალს, ზეწარში რომ ხლართავდა თხელ თითებს და ანგარიშმიუცემლად, თვითონაც აყოლებდა ათრთოლებულ ტანს მამაკაცის თითების წრიულ მოძრაობას. მთელ სხეულში დავლილი სიამოვნების ტალღებისაგან , თანდათან რომ მძაფრდებოდა, გონებაზე კონტროლს კარგავდა, სუნთქვა უფრო და უფრო უხშირდებოდა და აჩქარებული სუნთქვის ხმას თანდათან მსუბუქ კვნესას ურთავდა.
- სიგიჟემდე ლამაზი ხარ.. - ამოიგმინა აბაშიძემ და ისე რომ თითებით მოფერება არ შეუწყვეტია, ცხელი ტუჩებით დაეწაფა ქათქათა მკერდზე , აჩქარებული სუნთქვისაგან სწრაფად რომ აუდ-ჩაუდიოდა. ნეტარებისაგან უკვე ერთიანად გონებაგათიშულმა ქალმა თავი უკან გადააგდო, თვალებდახუჭულმა თრთოლვით გამოუშვა ყელში მომწყდარი სიამოვნების ბგერები და შემდეგ უკვე რეალობისაგან უკვე მთლიანად გამოთიშული, მხოლოდ იმ თბილ ხელებს, ცხელ ტუჩებს და ძლიერ თითებს შეიგრძნობდა, სხეულის ყველა ნაწილზე რომ ეხებოდა და ჯერ აქამდე გამოუცდელ ნეტარებას აზიარებდა, მისი გულისცემა კი ასამდე აჰყავდა.
- ლუკა..
- რაო, პატარავ... - ტუჩებზე ნაზად წაეტანა მამაკაცი ნეტარებისაგან უკვე სახეარეულ ქალს და აქტის დასაწყებად მოემზადა. არ გამოპარვია , მომენტალურად როგორ დაეძაბა სხეული ქალს და სიმტკიცესთან ერთად ოდნავ შიშჩამდგარი მზერა ოთახის სივრცისკენ მიმართა.
- თვალებში მიყურე... -შუბლით შუბლზე დაეყრდნო მამაკაცი და თბილი ტონით უბრძანა - თვალებში პატარავ...
- კარგი.. - მომენტალურად შეასრულა მისი ბრძანება ნიამ. თვალები გაახილა და სიმწვანეები შეანათა.. შემდეგ კი ყრუ კვნესით შეხვდა მწველ ტკივილს , წამის შემდეგ მამაკაცის სხეულის მისაში შემოსვლას რომ მოჰყვა..
- სიგიჟემდე ლამაზი ხარ... - თბილი, ვნებიანი ხმით უჩურჩულა ლუკამ და ტუჩებზე ნაზად წაეტანა. პარალელურად კი რამდენიმე წამით შეიცადა და საშუალება მისცა მის სხეულთან ადაპტირების. რამდენიმე წამის შემდეგ კი მოზომილი ტემპით განაგრძო მოძრაობა, თან თვალს არ აშორებდა ქალის სახეს და მის ყოველ რეაქციას აკვირდებოდა .. ყოველ ბიძგზე მისი სხეული უფრო და უფრო მეტს ითხოვდა , მაგრამ არ ჩქარობდა.. შეძლებისდაგვარად თოკავდა თავს და თანაბარი , ნელი ტემპით გოგონას მის სხეულთან შეგუების საშუალებას აძლევდა .. იგრძნო, თანდათან როგორ მოდუნდა დაძაბული ქალი.. მოეშვა... ტკივილმა უკან დაიხია და ეხლა მთლიანად სიამოვნების იმ ტალღებზე კონცენტრირდა, მამაკაცის ფრთხილ მოძრაობას რომ მოჰქონდა მის სხეულში..
- ლუკა... - თრთოლვანარევი ხმით ამოიკვნესა ნიამ და ეს უკვე ნიშანი იყო მამაკაცისთვის.. ბოლომდე გადაკვეთა გონებაში არსებული ხაზი, პირველი წუთების განმავლობაში სიფრთხილისკენ რომ მოუწოდებდა და უკვე ყოველგვარი თავშეკავების გარეშე, მთელი არსებით დაეუფლა ქალს, რომელიც მთელი ბუნებრივობითა და მონდომებით აჰყვა მის ალერსს. შემდეგ იყო ამქვეყნიური რეალობისგან სრულიად მოწყვეტილი ორი ადამიანი და ნეტარებისგან გათიშული გონება .. ორი გახურებული სხეული , ერთმანეთზე აკრული და მოძრაობის თანაბარი რიტმი. ერთმანეთში ახლართული თითები და ქალის კვნესას შერეული მამაკაცის ოხვრა.. ერთმანეთის მკერდის ქვეშ ნაგრძნობი გულის ფეთქვა , დასაშვებ ტემპს ბევრად რომ გადაცდენოდა და ერთ რიტმში გახმიანებული სუნთქვა.. შუბლი შუბლთან.. თვალები - თვალებთან.. ტუჩები -ტუჩებთან.. ორი ნახევარი ერთ ფიზიკურ მთლიანობად ქცეული..
- ლუკა... - ხმადაბლა ამოიკვნესა ქალმა და უკვე მთელი სხეულით დაჭიმული , ზენიტამდე ძალიან ახლოს მყოფი მთელი ტანით აეკრო მამაკაცს. რომლის ძლიერი ბიძგებიც სხეულის ერთ წერტილში აგროვებდა სიამოვნების ტალღებს და ასაფეთქებლად ამზადებდა მის გონებას... კიდევ ერთი ძლიერი ბიძგით შეიჭრა აბაშიძე მის სხეულში, მამაკაცის კისერში სახეჩარგული ქალი კი ხმამაღალი, ყრუ კვნესითა და სხეულის უკონტროლო თრთოლვით შეეგება მოხეთქილ ორგაზმს. ზურგზე შემოხვეული მკლავები კიდევ უფრო მჭიდროდ შემოაჭდო რამდენიმე წამის შემდეგ ფეხდაფეხ მიყოლილ მამაკაცს და ისე მიეკრო მთელი სხეულით, თითქოს აღარასდროს აღარ უნდოდა მისგან განცალკევება...

***

მეორე დილით მეტრეველი მთელი გზა გაუჩერებლად რეკავდა სანიკიძის ტელეფონზე.
- რა უნდა? - მისკენ გაუხედავად ჰკითხა ლუკამ, რომელიც სიმშვიდეს ინარჩუნებდა , მაგრამ ეტყობოდა ცოტაღა აკლდა აფეთქებამდე. ნიამ ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი და შემდეგ მამაკაცს გულწრფელად უპასუხა:
- ორი კვირით პარიზში მიდის მივლინებაში და უნდა რომ მეც მას გავყვე.
- რა უნდაა?- მოსაკიდებლად გამზადებული სიგარეტის ღერი უკანვე გამოიღო აბაშიძემ, და ქალს ისეთი მზერით გახედა, მოსალოდნელი აფეთქების მოლოდინში ეს უკანასკნელი დამფრთხალი შველს დაემსგავსა. თუმცა აფეთქება არ მომხდარა. ლუკამ მანქანა დაძრა და ნიას სამსახურამდე ისეთ აუტანელ სიჩუმეში იარეს , იმას ისევ აფეთქება სჯობდა.
- დღესვე ეტყვი მაგ შენს გიორგის რომ არსად არ მიყვები.- ძრავი გამორთო აბაშიძემ და მთელი ტანით მოტრიალდა ქალისკენ.
- გიორგი ჩემი მეგობარია.. - პოზიციების დაცვა გადაწყვიტა ქალმა.
- ყ*ეზე მ*იდია მეგობარია თუ გარე ბიძაშვილი! გკითხე? - იღრიალა უეცრად აფეთქებულმა მამაკაცმა - მე გეუბნები რომ არსად არ გაყვები და მორჩა.
- შენ ვერ მიმითითებ რა გავაკეთო და რა არა... - წყნარად მიუგო მისი ტონით ნაწყენმა ქალმა და თვალი გაუსწორა.
აბაშიძემ ერთხანს თვალმოუშორებლად უყურა ქალს, რომ მზერით ვინმეს მოკვლა რომ შეიძლებოდეს , ნამდვილად მიაბარებდა სანიკიძე უფალს სულს. ბოლოს ჰაერის ღრმა ჩასუნთქვით სცადა მოეთოკა თავი და შედარებით მშვიდი ტონით უთხრა.
- მე არ მიგითითებ რა გააკეთო და რა არა. მე გეუბნები , რომ არ მინდა გიორგის პარიზში გაყვე. გაითვალისწინებ თუ არა ჩემს სიტყვას , ეგ უკვე შენი გადასაწყვეტია.. ხო და დალშე იცოდე რომ შენი გონიერების იმედი მაქვს...
- ეს მუქარაა?- წარბი აზიდა ნიამ.
- ნწ. გეყოფა რაც ჩემგან მუქარები და შეშინებები მიიღე.. - წყნარად უთხრა მამაკაცმა.
-კარგი.. - სავარძელში გასწორდა ნია - მაშინ ასე გკითხავ. რას გააკეთებ გიორგის რომ გავყვე? აეროპორტს გადაწვავ ?
- არა , ჩემო პატარა.. ყველაფერი გაცილებით მარტივად და ცივილურად მოხდება ყოველგვარი ძალადობის გარეშე... - ისე უთხრა ქალს , ყინულოვანი ტონი არ მოუცილებია. შემდეგ მოწყვეტით აკოცა ტუჩებში და ფართოდ გაუღიმა - ეხლა შეგიძლია წახვიდე...


***

გაჩერებული მანქანის სალონში ორი მაღალი მამაკაცი იჯდა და არცერთი არ იღებდა ხმას. საჭესთან მჯდომი ლუკა ნერვიულად ეწეოდა სიგარეტს. ყელზე ძარღვები დაბერვოდა და თვალებში მრისხანება ჩასდგომოდა. ეხლაღა მისცა თავს იმ სიბრაზის გამოვლინების უფლება, მარიამის წერილის წაკითხვის შემდეგ რომ დაეუფლა მთელ არსებაში. გრძნობდა რომ რეალური ხელჩასაჭიდი არაფერი ჰქონდა ეს კიდევ უფრო მიზეზს აძლევდა ბრაზისთვის, ყელში რომ ჰქონდა წაჭერილი და სუნთქვის საშუალებას არ აძლევდა.
- დედას შევეცი!. - იღრიალა ბოლოს და საჭეს ძლიერად დაკრა ხელი.
-დამშვიდდი - მიმართა გვერდით მჯდომმა საბამ , რომელიც ფანჯრიდან გასცქეროდა ზეცას, ერთიანად ნაცრისფერი ღრუბლებით რომ იყო დაფარული . ჰაერში შემოდგომის პირველი სუსხი ტრიალებდა და ატმოსფერო ავისმომასწავებლად დახუთულიყო.
- როგორ დავმშვიდდე საბა, როგორ? !- სახე დამანჭა ლუკამ - გავიჭედეთ.. დედამოტყნულ წრეზე გავიჭედეთ.. ერთ ადგილს ვტეკპნი... - საჭეს რამდენჯერმე ძლიერად დაკრა ხელი- იცი ამას რა ქვია?
- რა?- სიგარეტის ორი ღერი ამოაძვრინა საბამ და ერთი მეგობარს გაუწოდა
- კრახი.. ხო, სრული კრახი გვაქვს - სიმწრით გაეცინა ლუკას
- ნებდები?- სიცილით გახედა საბამაც და ორივემ კარგად იცოდა რომ მისი სიტყვები მხოლოდ გამოწვევა იყო.
- შენ ხო არ უბერავ?!- გაეცინა ლუკასაც - უბრალოდ ვეღარ ვხვდები საიდან გავაგრძელო..- სახეზე მოისვა ხელი და მთელი ტანით ჩაეფლო სავარძელში. - შენ რას იტყვი? - გახედა მეგობარს
- რაა სათქმელი?- მხრები აიჩეჩა საბამ. - მარიამის შეყვარებულზე ისედაც გვქონდა ეჭვი.. მაგრამ ის რომ გოგონა მკვლელობის ღამეს მას გაყვა.. მაინც არ გვაძლევს იმის საფუძველს რომ ხელაღებით ვთქვათ რამე..
- არ გვაძლევს.. ხო..იმიტომ რომ რეალურად არაფერი არ გვაქვს..
გარეთ უკვე ბნელდებოდა და ამდენი ფიქრისგან გონება ტკიოდა, სადაც ყველაფერი ერთმანეთში იყო არეული.. ნია... სრულიად უცერემონიოდ და მეტისმეტად არასწორ დროს რომ შეიჭრა მის ცხოვრებაში..იქ ჩასახლდა და გადაწყვეტილი ამბავი იყო რომ არსად წასვლას არ აპირებდა.. მარიამი.. ყველაზე დიდი , ენით გამოუთქმელი ტკივილი.. ცხოვრების საქმე რომელიც ერთ ადგილას იყო გაჭედილი... ყველაფერი ერთმანეთზე გადაჯაჭვული და ჩახლართული, მაგრამ ლაბირინთს მაინც არ უჩანდა ბოლო..
- გული მიგრძნობს , რომ ყველაფრის გასაღები ის ნაბიჭ'ვარი ფრანკენშტეინია , საბა - მეგობარს გახედა ბოლოს - ის უნდა მოვიხელთო .. ის ნაბიჭ'ვარი - გამოცრა ზიზღით
მანქანა დაძრა, ბარამიძე სახლში დატოვა , თვითონ კი ბაგებისაკენ აიღო გეზი. მანქანა ნაცნობი კორპუსთან მოშორებით , სიბნელეში შეაჩერა და ძრავი გამორთო. ისეთი პოზიცია დაიკავა, რომ თვითონ კორპუსში ყველა მიმომსვლელი დაენახა, თუმცა თავად მისი შემჩნევა შეუძლებელი ყოფილიყო. ეზოში სრული სიჩუმე ჩამოწოლილიყო. მხოლოდ პირველი სართულის ფანჯრებიდან, ზომაზე მეტად აწეული ტელევიზორიდან იღვრებოდა საინფორმაციო გამოშვების წამყვანის ხმა, მორიგეობით რომ აცხადებდა სხვადასხვა ქალაქებში მოსალოდნელი ამინდის პროგნოზს. თბილისს იმ ღამეს კოკისპირული წვიმა ემუქრებოდა, რასაც ზომაზე მეტად ჩახუთული ჰაერი და ცაზე პერიოდულად გამოსახული კლაკნილი ელვაც ადასტურებდა. ეზოში აქა - იქ თუ გაივლიდნენ გარეთ გვიანობამდე შემორჩენილი მაცხოვრებლები. ისინიც ჩქარი ნაბიჯით მიაშურებდნენ ხოლმე თავიანთ სადარბაზოებს მოსალოდნელ წვიმას რომ გაქცეოდნენ. დრო ნელ-ნელა მიიზლაზნებოდა , მაგრამ ლუკა არ ჩქარობდა. სავარძელში ჩაფლული ერთიანად ჩაფლული მშვიდად შესცქეროდა სახლის სადარბაზოს . მთელი ინტუიციით გრძნობდა რომ იმ ღამეს იღბალი გაუღიმებდა. გრძნობდა და ღამის სამ საათამდე არ დაუტოვებია ამ იმედს. ამ დროს უკვე ირგვლივ სამარისებური სიჩუმე სუფევდა , ხოლო მთელ კორპუსში ორიოდე ფანჯრიდანღა გამოდიოდა სინათლე. წვიმა ჯერ სუსტად ჟინჟლავდა და ცივი ქარიც ერთვოდა მას. ცოტა ხანში კორპუსის სადარბაზოში ერთიანად შავებში ჩაცმული კაცი გამოჩნდა და იმწამსვე ლარივით მოჭიმულმა ლუკამ თავი ძლივს დააკავა ადგილზე , მასში ფრანკენშტეინი რომ ამოიცნო. კაცმა ფრთხილად და ყურადღებით მიმოიხედა ირგვლივ . სრულ სიბნელეში მისმა ნაიარევმა სახემ უფრო საზარლად გაიელვა და ვენებში სისხლსაც გაუყინავდა მნახველს . მიდამოს დაზვერვის შემდეგ მოშორებით მდგარი ბეემვესკენ დაიძრა ჩქარი ნაბიჯით.
- შე ნაბი'ჭვარო.. - კმაყოფილებით გამოცრა ლუკა
იარაღი მოიმარჯვა, კატასავით უხმაუროდ გადმოვიდა მანქანიდან და ასევე უხმაუროდ გაემართა კაცისაკენ. ის იყო წამოეწია , რომ ზუსტად იმ მომენტში ეზოში ნელი სვლით შემოვიდა წითელი ლექსუსი და ლუკასა და ფანკენშტეინს შორის შედგა.
- ამის დედაც.. - გამოცრა ლუკამ და ფრანკენშტეინს გახედა, რონელსაც უკვე მოესწრო ვერცხლისფერ ბეემვეში ჩაჯდომა და ნელი სვლით ტოვებდა ეზოს.
იქ დგომას აზრი აღარ ქონდა. ეხლა მხოლოდ ერთი გზაღა რჩებოდა. მას გაყოლოდა და როცა კაცი შეჩერდებოდა, მაშინ მოეხელთებინა იგი. სწრაფად დაბრუნდა მანქანაში და დისტანციის დაცვით აედევნა გზაზე გადასულ ვერცხლისფერ ბეემვეს. წვიმის წვეთები უკვე ძლიერ ნაკადად ეშვებოდა ციდან და ხმაურით ეხეთქებოდა მანქანის მინებს. პაატას საშუალო სიჩქარით მიჰყავდა მანქანა, შუქნიშნებზეც ჩერდებოდა . რაც ლუკას აფიქრებინებდა რომ მან მდევრის არსებობის შესახებ არაფერი იცოდა. ასე გაგრძელდა დაახლოებით ხუთი წუთი, შემდეგ კი ბეემვემ სრულიად ჩაბნელებულ გზატკეცილზე გადაუხვია და სიჩქარეს უმატა. ლუკა მიხვდა რომ კაცმა ის შეამჩნია.
- დედაც მოვტ*ან!- გამოცრა კბილების ღჭრიალით და თვითონაც უმატა სიჩქარეს. დაწევა არ გასჭირვებია. იარაღი მოიმარჯვა და ფანჯრიდან დაუმიზნა წინ მქროლავი ბეემვეს საბურავებს. რამდენჯერმე გაისროლა, მაგრამ ტყვიამ მიზანს ვერ მიაღწია. ფრანკენშტეინმა სიჩქარეს უმატა . აღარც ლუკამ დაზოგა თავი და ბოლომდე ჩააწვა გაზის პედალს . მისი გონება ერთიანად ბრაზსა და მრისხანებას მოეცვა და შეჩერებას არ აპირებდა. ელვის სისწრაფით მიჰყავდა მანქანა და მიუხედავად იმისა, რომ მისი მოწინააღმდეგის ბეემვეც არანაკლები სიჩქარით მიჰქროდა , ხუთი წუთის შემდეგ მაინც წამოეწია . გვერდით ამოუდგა და მკვეთრად დაამუხრუჭა , უნდოდა მოსახვევში მიემწყვდია, მაგრამ მანქანა სველ ასფალტზე საბურავების ღჭრიალით მოცურდა , ჯერ ბეემვეს შეასკდა ძლიერად , შეტაკების შემდეგ კი ერთხელ ამოტრიალდა და გამაყრუებელი ბრაგუნით დაეცა ასფალტზე.
ლუკა რამდენიმე წუთის შემდეგ მოვიდა გონს . თავი უსკდებოდა და მთელ სხეულში მტვრევის შეგრძნება ჰქონდა. გაჭირვებით მაგრამ მაინც , შეძლო მანქანიდან გადმოსვლა. პირველ წამებში დაბინდული გონებით მხოლოდ სატრულო მანქანების სირენები და სასწრაფო დახმარების სირენები აღიქვა, გარემოს რომ აყრუებდნენ და თავს უარესად ატკივებდა. წამიერად მუხლები მოეკვეთა . მძიმედ დაეყრდნო დალეწილ მანქანას და გაჭირვებით, მაგრამ მაინც შეძლო თავის შეკავება გონება ისევ რომ არ დაეკარგა.
- კარგად ვარ - ხელი აუქნია იმწამსვე მივარდნილ სასწრაფო დახმარების ექიმს
- უნდა შეგამოწმოთ - არ ეშვებოდა ქალი
- კარგად ვარ - მეთქი.... - მოიცილა ლუკამ ქალი. დაბინდული თვალებით სწრაფად მოძებნა დამტვრეული ბეემვე, მაგრამ მისი მძღოლი აღარსად ჩანდა. იმწასვე ლუკას პოლიციის ოფიცერი ჩააფრინდა მხარში . შემდეგ რაც მოხდებოდა ლუკამ კარგად იცოდა. აბაშიძე საპატრულო ეკიპაჟის მანქანაში ჩასვეს და განყოფილებაში გადაიყვანეს.

***

დაკითხვის ოთახში ორი მაღალი , სიმპათიური მამაკაცი იჯდა. ერთმანეთის პირისპირ მჯდრებს თვალი თვალში გაეყარათ , უხმოდ ზომავდნენ ერთმანეთს და არცერთი არ ჩქარობდა საუბრის დაწყებას. აბაშიძეს ზომაზე მეტად მშვიდი , აბსოლუტურად უემოციო გამომეტყველება ჰქონდა.. მის პირდაპირ მჯდარ მეტრეველს კი დაუფარავი სიძულვილი გამოხატვოდა სახეზე.
- რატო არ მიკვირს?!- ოთახში გამეფებული სიჩუმე გაკვეთა მეტრეველის ზიზღნარევმა ხმამ
ლუკამ დუმილით უპასუხა. თავი უსკდებოდა, მკერდზე ჯერ კიდევ მოუშუშებელმა ჭრილობაც შეაწუხა და ნამდვილად არ ჰქონდა მეტრეველთან ომის ხალისი.
- არ გაჩერდები და ამ საქმეს თავს შეაკლავ ,ხო?!- სიგარეტის კოლოფიდან ორი ღერი ამოძვრინა გიორგიმ. ერთი ლუკას გაუწოდა, მეორეს კი თავად გაუკიდა.
- არ მითხრა რომ ძალიან დაგწყდება გული - სიგარეტი ჩამოართვა ლუკამ და თვითონაც გააბოლა
- ნწ..გულწრფელად გეტყვი და ადამიანურადაც არ შემეცოდები.. შენი სიკვდილით დიდ სამსახურს გაუწევ ქვეყანასაც და იმ გოგოსაც, რომლის გვერდით სუნთქვას წამითაც არ იმსახურებ
-მეც გულწრფელი ვიქნები და გეტყვი რომ შენი და ქვეყნის აზრი ყ*ეზე მ*იდია.. - უემოციოდ მიუგო ლუკამ და სიგარეტის ბოლი რომ აერიდებინა, თვალები დააწვრილა - საკანში დამაბრუნე..
- სად გეჩქარება?? - გაეცინა მეტრეველს - ვიყოთ .. ვისაუბროთ .. გავარკვიოთ რაღაცები
- მე შენთან ლაზღანდარობის ხასიათზე საერთოდ არ ვარ და არც შენი მოსმენა მინდა დიდად..
- მაგრამ მაინც მოგიწევს - სქელი საქაღალდე დააგდო მაგიდაზე - იცი ეს რა არის?
ლუკამ დუმილით უპასუხა. ისევ არაფრისმთქმელი მზერით უყურებდა მეტრეველს და საქაღალდისთვის არც დაუხედავს.
-მე გეტყვი რა არის ამ ქაღალდებში.. ეს იმ მკვლელობების საქმეებია , რომლებიც შენი გამოჩენის შემდეგ მოხდა ქალაქში.. დაბრუნდი და ქალაქი ბრძოლის ველს დაამსგავსე.. გვამები.. გვამები.. ყველგან გვამებია.. - სკამის საზურგეზე გადაწვა მეტრეველი, პაუზა გააკეთა და ისე განაგრძო - მე მესმის შენი.. მართლა მესმის.. ოჯახი დაკარგე და მათი მკვლელები დღემდე დაუსჯელები დადიან.. მესმის და დახმარების ხელიც გამოგიწოდე, მაგრამ არ მოინდომე... მე კი პირველ რიგში პროკურორი ვარ და ჩემი საქმე შენნაირების დევნა, ჩემს ქალაქში მშვიდობის და უსაფრთხოების დამყარებაა..
- გეყოფა. - ცივად გაეცინა ლუკას და თვალი თვალში გაუყარა პროკურორს- ჩვენ ორივემ კარგად ვიცით რატომ ხარ აქ...
მეტრეველი რამდენიმე წამით დადუმდა.
- არა, ნია არაფერ შუაშია - ჩაეცინა ბოლოს - მართლა არაფერ შუაშია...მაგრამ მ'კიდია დაიჯერებ თუ არა.. შენ საქმეს მივუბრუნდეთ.. ვინ არის პაატა მამუკაშვილი?
- წარმოდგენა არ მაქვს. - უინტერესოდ უპასუხა ლუკამ
- კარგი.. იქნებ ფოტომ მაინც მიგახვედროს ვისზე გესაუბრები- ამ სიტყვებით მეტრეველმა ფოტო დააგდო მაგიდაზე, რომელზეც ახალგაზრდა ცისფერთვალება ბიჭი იყო გამოსახული
- პირველად ვხედავ.- ფოტოსთვის არც დაუხედავს ლუკას ისე უპასუხა
- რისთვის მისდევდი მის მანქანას?- გაღიზიანება შეეტყო მეტრეველის ხმას
- ავარია შემთხვევით მოხდა.- მხრები გულგრილად აიჩეჩა ლუკამ
-შემთხვევით გქონდა აკრეფილი სიჩქარის მაქსიმუმი, ხო? - ჩაეცინა გიორგის
- ეგრე იყო. - მშვიდად დაუდასტურა ლუკამ
- გასაგებია.. შენ ისევ შენსას უბერავ - ჰაერი ღრმად ჩაისუნთქა მეტრეველმა . სკამის საზურგეზე გადაწვა და ერთხანს უხმოდ შესცქეროდა აბაშიძეს. -ექსპერტიზა მართლაც ადასტურებს რომ ავარია შემთხვევით მოხდა.. საჭე ვერ დაიმორჩილე და მოცურდი. მაგრამ ჩვენ ორივემ კარგად ვიცით რომ შემთხვევით არ გაჩენილხარ იმ ბიჭის გვერდით.. მე არ გამიჭირდება ექსპერტიზის დასკვნის შეცვლა.. მე შემიძლია ხუთი მოწმე გავაჩინო, რომლებიც დაადასტურებენ როგორ ნახეს დაზარალებულს რომ მისდევდი მანქანით.. მაგრამ მე ამას არ გავაკეთებ, რადგან ალავიძის კატეგორია არა ვარ.. ჩემი პრინციპებით გავედი ფონს და არც შენნაირი ნაბიჭვრის გამო ვუღალატებ მათ..
- დაამთავრე?!- ამოიოხრა გაბეზრებულმა ლუკამ - თუ კი, პატივი დამდე და საკანში დამაბრუნე, თავი მისკდება
მეტრეველი ცოტა ხანს დუმდა. თანდათან ყველა ემოცია გაქრა მის სახეზე და ბოლოს მხოლოდ ენით გამოუთქმელი სიძულვილიღა შერჩა თვალებში.
- ნიას შენ ჩააგონე რომ პარიზში არ გამომყოლოდა?- ყინულოვანი ხმით იკითხა ბოლოს
- ამის დედაც.. - ცივად ჩაეცინა ლუკას - და მაინც ამტკიცებ ნია არაფერ შუაშიაო ?!
- რატომ გააკეთე ეს ? - მის ირონიას ყურადღება არ მიაქცია მეტრეველმა- ეჭვიანობ? - წარბებაზიდული დაეკითხა აბაშიძეს
- შენ ხომ არ უბერავ?!- თვალებმოწკურულმა გახედა აბაშიძემ
- გასაგებია.. - ჩაეცინა მეტრეველს - ზედმეტად თავდაჯერებული ნაბიჭ'ვარი ხარ იმისთვის რომ ვინმეზე იეჭვიანო.. მაგრამ დაგამშვიდებ და გეტყვი რომ სანერვიულო ნამდვილად გაქვს. - ფეხზე წამოდგა პროკურორი, მაგიდას დაეყრდნო და თვალი თვალში გაუყარა ლუკას - ხო შენ ფიქრობ რომ მე ქალის გამო გაბოროტებული ნაბიჭ'ვარი ვარ, მაგრამ იცი რა ?! მაგრად ყ'ლეზე მ'კიდია რას იფიქრებ შენ!.. მე ამ ქალზე მთელი არსებით ვარ შეყვარებული ვარ და ყველანაირად დავიცავ შენგან... გახსოვდეს.. ეს ჩვენი პატარა შეხვედრა მხოლოდ გაფრთხილება იყო და მეტი არაფერი.. ამიერიდან იცოდე რომ შენ ყოველ ნაბიჯს ვაკონტროლებ.. გიყურებ... თვალს არ გაცილებ.. - საჩვენებელი თითი გაიშვირა ლუკასაკენ, შემდეგ სწრაფად მოცილდა მაგიდას, ნელი ნაბიჯით გადაჭრა მანძილი კარამდე და ხმაურით გაიხურა რკინის კარი.

***
მეტრეველის წასვლის შემდეგ ლუკა წინასწარი დაკავების საკანში მაინც არ დაიბრუნებიათ, რადგან მას თავის ადვოკატთან შეხვედრა ელოდა. ათი წუთის გასვლის შემდეგ მასთან მართლაც შევიდა ადვოკატი და თან მოულოდნელი სტუმარიც მოიყვანა ნიას სახით. გოგონას მშვიდად ეჭირა თავი , თუმცა მისი გაფითრებული სახე და ტირილისგან დაწითლებული თვალები მაინც გასცემდა მის ნადვილ შინაგან მდგომარეობას. ლუკამ მისგან დავითზე გადაიტანა ბრაზნარევი მზერა , თუმცა ამ უკანასკნელმა "მე არაფერ შუაში ვარო" გამოუცხადა.
- ვინ გაგაგებინა?
ქალმა დუმილით უპასუხა და აბაშიძე მაშინვე მიხვდა რაშიც იყო საქმე.
- ამის დედაც... - გაეცინა ცივად და პარალელურად, გულში ცხრასართულიანი გინება გაუგზავნა მეტრეველს.
- როგორ ხარ? - ამღვრეული თვალები შეანათა ნიამ
- კარგად ვარ.. დამშვიდდი. - დინჯი ხმით უპასუხა მამაკაცმა.
- შენ მას განზრახ მისდევდი?- თვალი თვალში გაუყარა ნიამ.
ამჯერად ლუკამ უპასუხა დუმილით
- გასაგებია.. - ხმადაბლა ჩაილაპარაკა ქალმა და თვალი აარიდა.
ექსპერტიზა ადასტურებდა იმ ფაქტს რომ ავარია მართლაც შემთხვევით მოხდა. დაზარალებულ პაატა მამუკაშვილს სიცოცხლისთვის საშიში დაზიანებები არ აღმოაჩნდა. საჩივრის დაწერა არ ისურვა და იმ დღესვე გაიქცა საავადმყოფოდან. ეს ცნობები ლუკას მისმა ადვოკატმა განთავისუფლების ცნობასთან ერთად მიუტანა ოცდაოთხი საათის შემდეგ. აბაშიძეს მხოლოდ სიჩქარის გადაჭარბებაზე წაუყენეს ბრალი და გვარიანი ჯარიმაც გადაახდევინეს. განყოფილებიდან გამოსულ ლუკას მეგობრები და ანუკი შეეგებნენ, თუმცა არსად ჩანდა ნია. აბაშიძეს , რომელიც დაახლოებით უკვე ხვდებოდა რაშიც იყო საქმე, მხოლოდ მწარედ ჩაეცინა და შემდეგ ბოლო ოცდაოთხი საათის მოვლენებისგან ერთიანად გადაღლილმა საკუთარი სახლისაკენ აიღო პირდაპირ გეზი.


***

უკვე ბნელოდა ., აბაშიძემ ლუბლიანას ქუჩაზე , ერთ-ერთი ახალაშენებული კორპუსის წინ რომ შეაჩერა მანქანა. ძრავი გამორთო და საჭეზე ხელებდაწყობილი რამდენიმე წამით უხმოდ შეჰყურებდა მეხუთე სართულის ფანჯრებს , რომლის მიღმაც სიბნელე სუფევდა. შემდეგ ტელეფონი აიღო და სანიკიძის ნომერი აკრიფა. რამდენიმე ზუმერის შემდეგ ყურმილში ქალის ნაზი ხმა გაისმა.
- ლუკა...
- ჩამოდი! - ცივად მოუჭრა მამაკაცმა.
- აქ ხარ?- დაიბნა გოგონა
- ხო
რამდენიმე წამით ყურმილში სიჩუმე ჩამოვარდა.
- გვიანია, ლუკა.. სხვა დროს ვილაპარაკოთ.- ამოილაპარაკა ბოლოს ქალმა.
- მისმინე!- გამოცრა აბაშიძემ და პარალელურად, მოწოლილი სიბრაზე რომ დაეოკებინა, ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი - მე შემიძლია ისე რომ შენ აზრზეც ვერ მოხვიდე ეხლა, ამწამს გავჩენდე შენს ბინაში., მაგრამ ვხვდები რომ შენ ეს არ გინდა.. ასე რომ, მოვიქცევი შეგნებული კაცივით და მაგას არ გავაკეთებ.. ისარგებლე მომენტით და სანამ ჯერ კიდევ მშვიდად ვარ, უბრალოდ ადექი ,თბილად ჩაიცვი და ჩამოდი!- პასუხს არც დალოდებია ისე გათიშა ტელეფონი , აპარატი უგულოდ მიაგდო და მანქანიდან გადმოსულმა ხარბად შეისუნთქა შემოდგომის წვიმანარევი, გრილი ჰაერი უკვე სახიფათო ზღვრამდე მისული ნერვები რომ დაემშვიდებინა. ხუთი წუთის შემდეგ სადარბაზოს შესასვლელში საშინაო ტანსაცმელში გამოწყობილი სანიკიძე გამოჩნდა. გაუბედავი ნაბიჯებით გადაჭრა ლუკამდე მანძილი , მის წინ გულზე ხელებედაკრეფილი გაჩერდა და ოდნავ გაუბედავად , მაგრამ მაინც მტკიცედ გაუსწორა მზერა. ასე იდგნენ რამდენიმე წამის განმავლობაში ერთმანეთის პირისპირ და არცერთი არ იღებდა ხმას. აბაშიძე უხმოდ, გაურკვეველი მზერით აკვირდებოდა ქალს , რომელსაც ოდნავ უწეწავდა ოქროსფერ , ფაფუკ თმას მსუბუქი ქარი და რომელიც , უმაკიაჟოდ, საშინაო , უბრალო შარვალსა და ნაქსოვ ჟაკეტში გამოწყობილიც კი უსაყვარლესი და ულამაზესი იყო .
- ჩაჯექი! -ზედმეტად მშვიდი ტონით მიუთითა მანქანაზე და პირველი შებრუნდა.
- აქ ვილაპარაკოთ.. - დისტანცია დაიჭირა გოგონამ , თბილი ჟაკეტი უფრო მჭიდროდ შემოიხვია და მამაკაცს რომელსაც სიბრაზისგან მომენტალურად დაეჭიმა ყბები , თვალი აარიდა.
-ჩაჯექი მანქანაში! - კბილებში გამოცრა მამაკაცმა და ისეთი სუსხიანი მზერით გადმოხედა ქალს, მზერით ვინმეს მოკვლა რომ შეიძლებოდეს , ნამდვილად მიაბარებდა სანიკიძე უფალს სულს. რამდენიმე წამის შემდეგ დათმო პოზიციები, მანქანას შემოუარა და მძღოლის გვერდით დაიკავა ადგილი.
- დღეს ჩემთან არ მოხვედი... - გადახედა აბაშიძემ ქალს, რომელიც დამფრთხალი შველივით მობუზულიყო სავარძელში და საქარე მინას არ აცილებდა მზერას.
- უნდა ვიფიქრო.. - ამოილაპარაკა წყნარად.
- რაზე? - წარბი ზანტად აზიდა მამაკაცმა.
- ჩვენზე. - ისევ მისკენ გაუხედავად მიუგო ნიამ. აბაშიძე ერთხანს აკვირდებოდა უსიტყვოდ ქალს., გაურკვეველი ემოციით. ბოლოს უხმოდ შეაბრუნა თავი , სავარძელში შესწორდა , სიგარეტის კოლოფი დინჯად მოიძია და თავის მხარეს ჩაწეულ მინაში გაუშვა ბოლი. გარეთ ქარის სიძლიერეს ემატა და შეუბრალებლად ძარცვავდა ხეებს. მანქანის სალონში კი აუტანელ სიჩუმესთან ერთად საშინელი სიცივე გამეფდა.ვეღარ აიტანა სანიკიძემ მამაკაცისგან ტალღებად წამოსული სიცივე თანდათან სულ უფრო და უფრო რომ ძაბავდა, თავი ნელა შეაბრუნა მისკენ და მწვანე თვალები გაუბედავად შეანათა.
- არაფერს მეტყვი? ..- ჰკითხა გაუბედავი ხმით , პასუხად კი ისევ ცივი დუმილი მიიღო.
-ჯანდაბა... თქვი რამე.. - ხმა შესამჩნევად აუკანკალდა ქალს და ყელში მოწოლილმა ბურთმაც არ დააყოვნა.
ლუკამ აუჩქარებლად ჩაამთავრა სიგარეტი, ნამწვი ფანჯრიდან მოისროლა და შემდეგ თვალი თვალში გაუყარა ქალს.
- რისი მოსმენა გინდა ჩემგან?- დაეკითხა ცივად.
- უნდა გამიგო.. - სულ უფრო სუსტი ხდებოდა სანიკიძის ხმა.
- მესმის.
- დრო მჭირდება.. ფიქრისთვის
- გასაგებია.- უცვლელი იყო მამაკაცის ტონი.
- ლუკა.. - თვალები აემღვრა ქალს და მოწოლილი ცრემლები ჰაერის ღრმა ჩასუნთქვით დაიმორჩილა- არ გინდა გთხოვ.. მელაპარაკე.
- რა გინდა , ნია? რომ ვილაპარაკო , შენი ცრემლებით დავასრულებთ, ამიტომ უბრალოდ არ ღირს... - სახე მძიმედ მოისრისა ლუკამ - სახლში ადი, გვიანია უკვე. წვიმასაც იწყებს და გაცივდები... ადი, მიდი...
ნიამ ერთხანს უსიტყვოდ უყურა სუსხჩამდგარ შავ თვალსბში, შემდეგ ნახევარი ტანით შებრუნებული კარის სახელურს წაეტანა, ოდნავ შეხსნა და იმავე წამს ისევ მოხურა. წამებში გადალახა მათ შორის არსებული მანძილი, კისერზე ძლიერად მოხვია წვრილი ხელები და მთელი ძალით აეკრო საყვარელ მამაკაცს სხეულზე. სახე მის კისერში შერგონდა ხარბად შეისუნთქა საყვარელი არომატი.
- ამის დედაც!- ცივად გამოცრა აბაშიძემ, მაგრამ წამის შემდეგ თვითონაც მოხვია ძლიერი ხელები და სახე მისი თავბრუდამხვევი სურნელით გაჯერებულ თმაში ჩარგო. ასე იყვნენ უხმოდ, რამდენიმე წუთი.. ნელ- ნელა გალღვა მანქანის სალონში დასადგურებული ყინულოვანი ატმოსფერო და ეხლა მხოლოდ ორი ადამიანის მშვიდი სუნთქვა ისმოდა, ერთმანეთთან ყოფნა ყველაზე ძალიან რომ უნდოდდათ , მაგრამ დროისა და სივრცის., თვითონ მათგან დამოუკიდებელი გარემოებები არ აძლევდნენ საშუალებას ერთად ყოფნით დამტკბარიყვნენ.. ისხდნენ ერთმანეთზე ჩახვეულები და მანამდე უნაწილებდნენ ერთმანეთს სითბოს, სანამ აბაშიძე არ გამოერკვა პირველი.
- კარგი... საკმარისია, ადი სახლში.. - ამოილაპარაკა გამაფრთხილებელი ტონით და ფრთხილად ეცადა ქალის მკლავებისაგან განთავისუფლებულიყო, უსურვაზივით მტკიცედ რომ შემოხვეოდა და ლამის სუნთქვას რომ უბოჭავდა. - ნია... - სანიკიძე უფრო მჭიდროდ ჩაეკრა პასუხად და უფრო ღრმად შერგო სახე მის კისერში.
- დედას შევეცი! - მოულოდნელად იფეთქა მამაკაცმა. ერთიანად შემცბარი გოგონაც სავარძელს დაუბრუნდა და დამფრთხალი შველივით გამოხედა გაცოფებულ მამაკაცს.
- შენ მე რკინის ხომ არ გგონივარ , გოგო? და ნუ მეთამაშები- მეთქი გაგაფრთხილე თუ არა?
- მე შენთან არ მითამაშია... არასდროს გესმის? გეფიცები... - გულწრფელი წყენა და ცრემლები ერთდროულად ჩაუდგა ნიას თვალებში.
- ჰოო?- ირონიული მზერით გამოხედა მამაკაცმა - მაშინ იქნებ გამარკვიო რა ჰქვია შენ საქციელს ?! მიდიხარ.. მოდიხარ... ეხლა ისევ მიდიხარ...
- არსად არ მივდივარ.. უბრალოდ დრო მინდა და კიდევ ფიქრი.. - ტუჩები აუკანკალდა ნიას.
- მერე წადი და იფიქრე! ხო გითხარი ეს დედამოტყნული, არა?! წადი, იფიქრე და ჩამოყალიბდი ... გინდა ჩემთან თუ არა...
-მინდა... ჯანდაბა , მინდა! დედის სულს გეფიცები მინდა... - დაუფიქრებლად იყვირა ქალმა- მაგრამ არის კიდევ რაღაცები რაზეც უნდა დავფიქრდე..
-გიშვებ... წადი.. - ცივი მზერა მიაბჯინა ლუკამ
- გთხოვ.. არ მინდა ესე გაგულისებული წახვიდე... - ცრემლიანი თვალები შეანათა ქალმა.
- გაგულისებული? ჩემი კარგიც მოვტყან წამით მაინც თუ ვიყო გაგულისებული! აი, შენ... შენ ძალიან დედამოტყნულ თამაშს თამაშობ..
- არაფერს არ ვთამაშობ... არასდროს არ მითამაშია შენთან და არც არასდროს ვიზამ ამას!შენს სიცოცხლეს გეფიცები...ყველაზე ძვირფასს გეფიცები რაც გამაჩნია... - ბავშვივით მოჰყვა ატირებული ქალი და კიდევ უფრო ამოუჯდა გული. მამაკაცმა ერთხანს კიდევ უყურა გაცოფებული სახით, შემდეგ თვალი აარიდა , სიგარეტს ნერვიულად წაეტანა და ეცადა დამშვიდებულიყო... წამითაც არ უშველა.
- დედას შევეცი!- საჭეზე ძლიერად დასცხო ხელი კიდევ უფრო გაცოფებულმა. ჩაუმწვარი ღერი ფანჯრიდან მოისროლა და ატირებული ქალს მიუბრუნდა - ბაზარი არ არის... გაქვს საფიქრალი.. ადვილი არ არის ჩემნაირი კაცის გვერდით ყოფნა... მაგრამ , მე შენ საკმარისზე მეტი შანსი მოგეცი , ნია... საკმარისზე მეტი დრო ფიქრისთვის...
- ლუკა...
- ნუ მაწყვეტინებ!- ისე იღრიალა წყობიდან გამოსულმა მამაკაცმა , შეშინებული ქალი ადგილზე შეხტა - ხო გინდოდა მელაპარაკა? ეს დედააფეთქებული გაგაფრთხილე ხო? და მაინც არ მომეშვი... დედას შევეცი! ხოდა ეხლა მისმინე... - სიგარეტის მეასე ღერს მოუკიდა სიბრაზის ჩასაცხრობად და ფილტვები უხვად შეივსო კვამლით, რამდენიმე წამიანი დუმილის შემდეგ კი ისევ ყინულივით ცივი, მაგრამ შედარებით მშვიდი ტონით განაგრძო - ერთადერთი ქალი ხარ, ვისზეც ესე გავჭედე... ვისზე ფიქრსაც თავიდან ვერ ვიშორებ... გონებიდან ვერ გიგდებ... იმ წამიდან ვერ გიშორებ , შენი დამაყ*ევებლად ლამაზი თვალები პირველად რომ შემომანათე. აჰა, ეს დედამოტყნული მანიფესტიც მიიღე.. ამის დედაც.. ხო, დანახვის პირველივე წუთიდან მომეწონე.. პირველივე ნახვიდან მომწონხარ და მომწონს ეს თუ არა გამუდმებით შენს ირგვლივ ტრიალებს დედამოტყნული ფიქრები. მაგრამ , ახლოს არ გიშვებდი,... ხელს გკრავდი.. თავს გარიდებდი... იმიტომ რომ ჩემი ცხოვრების ამ მომენტში სასიყვარულო კავშირები უკანასკნელია რაც ეხლა მჭირდება.. იმიტომ რომ შენ სულ სხვა ხარ, მე კიდევ ვაბშე სხვა.. იმიტომ რომ არ მინდა ჩემი მიზეზით ოდესმე რამე დაგიშავდეს...და კიდევ მილიონი იმიტომ.. მაგრამ დავიკიდე.. ყველა იმიტომ და ყველა ჩარჩო დავიკიდე და ჩვენ ურთიერთობას შანსი მივეცი.. მეგონა შენც ეს გინდოდა.. მაგრამ არა.. შენ ისევ მიდიხარ.. ამის დედაც ... ეს დედამოტყნული ჭრელო პეპელოა?
- ლუკა..
- რა ლუკა, რა?! - ცივად გადახედა მობუზულ ქალს - რას მეთამაშები ? რა გინდა ეს დედამოტყნული ,თქვი! თვითონ თქვი . იმიტომ რომ მე ვეღარ ვხვდები რა გინდა.
-დრო და ფიქრი... - დაპროგრამებულივით გაიმეორა ქალმა და ხელის ზურგით შეიმშრალა ცრემლები.
- ამის დედაც... - გაეცინა ლუკას - როცა აღარანაირი სურვილი არ მაქვს საფიქრალად დრო მოგცე , მაშინ მოგინდა დროც და ფიქრიც, ხო? დედას შევეცი! წადი... წადი და იფიქრე, მაგრამ სანამ წახვალ და ფიქრს დაიწყებ, ერთხელ და სამუდამოდ ჩამოვყალიბდეთ რა გინდა შენ და რა მინდა მე... მე შენთან მინდა, ნია. დღეს.. ხვალ..ყოველდღე. მე არ შეგიქმნი ილუზიებს და გეტყვი რა და როგორ იქნება რეალურად.. მე არასდროს შევიცვლები. გაწყობს ისეთთან ყოფნა, როგორიც ვარ ან არ გაწყობს. ეხლა აიღე ეს რეალობა და კარგად იფიქრე.. ამის დედაც... კარგად იფიქრე, და შემდეგ შეხვედრაზე ჩამოყალიბებული პასუხი გამეცი, რადგან კიდევ ერთი ესეთი მიქარვა და მერე უკვე ძალიან მაგრად დაგენძრევა, ამის პირობას გაძლევ - ყინულივით ცივი გაუხდა აბაშიძეს ხმა და მზერაც.
- კარგი..- ძლივსგასაგონად ამოილაპარაკა ქალმა და ტირილისაგან დასიებული თვალები ხელის ზურგით შეიმშრალა.
- შეგიძლია წახვიდე... - ზედმეტად მშვიდი ხმით უთხრა მამაკაცმა და მშვიდად გაუყარა თვალი თვალში. ნიამ ერთხანს კიდევ უყურა უხმოდ , ყელში ბურთგაჩხერილმა და ნიკაპაკანკალებულმა. მისგან წამოსულმა.სიცივემ გული მოუწურა და ისეთი გრძნობა ჰქონდა თითქოს ნემსებით ჩხვლეტდა ვიღაცის უხილავი ხელი... სიგიჟემდე მოუნდა ჩახუტებოდა, ეკოცნა , მოფერებოდა... მისთვის უკვე სიცოცხლეზე უძვირფასეს მამაკაცს. წამით შეყოვნდა კიდეც, მაგრამ კიდევ ერთი მოსალოდნელი აფეთქებით შეშინებულმა გადაიფიქრა.. თვალი აარიდა, კარი შეაღო და გაჭირვებით გადმოიტანა მანქანიდან სხეული. აბაშიძე დაელოდა სანამ ქალი სადარბაზოში არ მიიმალა და როცა მეხუთე სართულის ფანჯრებში სინათლე აინთო, მხოლოდ მას შემდეგ დაძრა მანქანა , სწრაფად მოწყდა ადგილს და გზაზე გადაიყვანა. ხუთი წუთიც არ იყო გასული მისი ტელეფონი რომ აწკრიალდა . სწრაფად გადაუსვა სენსორს თითი და გაღიზიანებულმა ჩასძახა
- გისმენ!
-ლუკა, უნდა დამეხმარო...-ყურმილში თიკას აკანაკალებული ხმა გაისმა- გამიტაცეს..скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1  offline წევრი უცნაური მე

ეს თიკას გამოჩენა არ მომეწონა რაღაც..
ცუდ დროს გირეკავ რაღა იყო :დ
მოკლედ ნიამ გამაბრაზა რა ფიქრი აუტყდა ახლა..
იმედია თიკა რამეს არ აჩალიჩებს.
კოდევ მაინტერესებს ნიას ვინ დაურეკა ნეტავ?
ოჰჰ როდის გავიგებ ყველაფერს ვეღარ ვითმენ რაა..
ველოდები ახალ თავს ❤️❤️❤️

 


№2 სტუმარი Himalau

Auu giorgi dzaan mevasebs <3

 


№3  offline წევრი Tamara Tamo

მდაა...:))) დავმუნჯდი ... და ერთი სურვილიღა დამრჩა,რომ შემდეგ თავამდე ცოცხალმა მივაღწიო და მოლოდინში არ ამომხდეს სული :))) ისეთი ემოციები მოდის ყველა წინადადებიდან... საოცარი გოგო ხარ ელენე❤️❤️❤️❤️

 


№4 სტუმარი სტუმარი bubu

au nia uazrod moiqca raga fiqri schirdeba......dzalian didi dro hqonda......es tika xo yoveltvis cud dros unda gamochndes......ar minda lukasa da nias shoris chadges kidev ertxel....magram ashkarad sharshi gaxvevs amat......ise miyvars es motxroba dges rom damxvda dzalian gamixarda......tan dzalian kargad gadmoscem luka da nia ras grdznobs ertmanetis mimart

 


№5  offline წევრი kora

სანამ ბოლომდე მივიდოდი იმდენი ემოციის გადმოცემა მიგროვდებოდა, თუმცა, ბოლოში ორადორმა გარემოებამ ყველაფერი გამიქრო და დამიტოვა ბრაზი ნიას ჩამოუყალიბებლობაზე და ზიზღი თიკაზე, რომლის გამოჩენა და მისი აკანკალებული ხმა ნერვებს მიშლის და ძალიან არ მინდა ახლა მის მდგომარეობაზე უფრო მოუწიოს ლუკას დარდი და ნიასთან დიალოგით გამოწვეული წყენაც გადაუფაროს...
--------------------
kira.G

 


№6 წევრი დარინა

მარიამის წერილზე ცრემლები ვაღვარღვარეეე, თურმე იდეალურებსაც შეუძლიათ შეცდომის დაშვებაა, ძლივს გატყდა ეს ლოდი კაციიი და ახლა ამ სულელმა გოგომ აურია ყველაფერიიი, ლუკას ადგილზე ალბათ ყველაფერს დავალეწავდი ნიას, მაგრამ უყვარს და რა ქნას, ასეთი თბილი და დამთმობი რომ არის მაგის ბრალია ფიქრი მოუნდა ქალბატონს, გაცოფებული ვარ ნიაზეეე, არადა სულ ლუკას ვუბრაზდებოდიიი, ახლა ეჭვიანობისგან შეშლილი ნია მინდააა, მისი ფიქრის დრო ინანოს გული ატკინა ბიჭს ისედაც ყველაფრის ზღვარზეააა, ეჭვები გამიჩნდააა აი ფრანკენშტეინი ხომ არ იყო მარიამის შეყვარებულიიი, ბოლოს კი დაგვიტოვე მაგარი ინტრიგააა, აი თიკა ისედაც არ მომწონდა და თუ გაიტაცეს როგორ დაურეკა მაშინ ლუკას, ბევრ ეჭვს იწვევს, აუ შემდე თავამდე რა მოითმენს, უფრო მეტი სითბო მინდა ლუკას ნიას შორის თითქოს რაღაც ზედაპირულად აკეთებდენ ყველაფერს, ხო გიორგიიი მე ძალიან მომწონს და გული დამწყდა ნია რომ უყვარს, მინდოდა აი ისეთი მეგობრები დარჩენილოყვნენ რომ ერთერთ არ შეყვარებოდააა, მაინც მინდა რომ ლუკას დაეხმაროს, ნია ბევრი არ აფიქრო რააა, არ მინდა შეცდომებიბდაუშვას რადგან საოცრად მომწონს ეს პერსონაჟი, ბევრი ნია და ლუკააა მაინც ვერ ველევიიი :D შენ ზე საოცარი გოგო რომ ხარ ხომ ისედაც იციიი.

 


№7  offline მოდერი abezara98

ღმერთო ჩემო, იცი როგორ ველოდებოდი ამ თავს. ერთი სული მქონდა როდის ჩავიკითხავდი ბოლომდე, რომ შემდეგ ჩემი ემოციები გადმომეცა. smile smile
მოდი, თავიდან მივყვები, რომ რაიმე არ გამომრჩეს და ზედმეტად ბევრი არ მომივიდეს ზოგიერთი პერსონაჟის გალანძღვა. laughing laughing
ნუ, ცხადია, დემეტრაძე კვლავ ყველაზე მხიარული პერსონაჟია. ძალიან მომწონს და ყოველთვის კარგ ხასიათზე მაყენებს. heart_eyes heart_eyes heart_eyes ხისთავიანიცაა, შეუგნებელიც, მაგრამ როცა საქმე საქმეზე მიდგება ყველაფერს გააკეთებს საყვარელი ადამიანებისთვის. blush blush ჰმმ... მე მეგონა, ანუკისთან ურთიერთობა არ ექნებოდა დაწყებული, ამან კიდე უკვე ერთი წელია ერთად ვართო. open_mouth open_mouth დამტოვა პირდაღებული. open_mouth open_mouth ნუ, რას ვერჩი, უხდებიან ერთმანეთს. ლუკასგან დალოცვილებიც არიან თან უკვე და რაღა უჭირთ? laughing
გვარამიასა და ილიაზე რა უნდა ვთქვა? რომელი უფრო დიდი კრიმინალია, ვეღარც კი ვხვდები. ერთმანეთზე უნდა გადააბა ეგ ორი, გამოავა ცხენის კუდს და იქამდე უნდა ათრევინო, სანამ სიცოცხლეს არ გამოესალმებიან! (არა, ეს მეთოდი საიდანღა გამახსენდა? sweat_smile sweat_smile ) მაგრამ ცხენია ცოდო, დაიტანჯება და შეიძლება მოკვდეს კიდეც, თორემ მაგ ორის სიცოცხლე იმდენად არ მენაღვლება. flushed flushed
რაც შეეხება ლუკა&ნიას წყვილს. ვფიქრობ, რომ ორივე პერსონაჟი ჩაკეტილია და ერთმანეთთან გრძნობების გამოხატვა უჭირთ. თან ლუკაც მართალია, იმდენჯერ ჰკრა ხელი ქალს, რომ ახლოს არ მიეშვა, მაგრამ ნია ჯიქურ მიიწევდა მისკენ, ხოლო როცა ყველაფერი უნდა დალაგებულიყო, თავად აურია. მცოლოდ ცრემლები კი საქმეს ვერ უშველის. ლუკას საყვარელი ქალისგან მხრდაჭერა სჭირდება და არა გაბუტვები და ცრემლები. ვიცი, მესმის, ძნელია მისნაირ ადამიანთან ყოფნა, თან როცა გეუბნება, რომ შეცვლასაც არ აპირებს, მაგრამ... pensive
ბატონი პროკურორი საერთოდ სხვა საქმეა. smirk smirk გახსოვთ, ბატონო გიორგი, გითხარით, ნიას ჰორიზონტალურ მდგომარეობაში ნახვის შანსი მხოლოდ ერთი ადამიანის პრივილეგიაა და ის ადამიანი თქვენ არ ხართ-მეთქი?! smirk smirk ხოდა მართალიც აღმოვჩნდი. ახლა კი, ეცადე წინ არ გადაეღობო ჩემს ბარტყებს, თორემ ჩემი ხელით გაგპუტავ დაკლული ქათამივით. sweat_smile sweat_smile
ახლა კი, მივადექით მთავარ გასალანძღ თემას. sweat_smile sweat_smile თიკა... რა უნდა ვთქვა ამაზე? არა, თავიდანვე კი ვხვდენოდი, რომ ეს გოგო რაღაც შარში გახვევდა ლუკას, თავსაც დაიღუპავდა და სხვასაც გაიყოლიებდა თან. unamused unamused ხომ გააფრთხილა, ნუ ჩაერევიო, მაგრამ ქალბატონმა ერთ ყურში შეუშვა და მეორედან გამოუშვა! angry რატომღაც მგონია, რომ თიკას ფაქტორი აუცილებლად მოახდენს რაიმე გავლენას ლუკა&ნიას წყვილზე და იმედია,იმდენად დიდი გავლენა არ ექნება, რომ ბატონი პროკურორივით მისი გაპუტვაც დამჭირდეს! unamused sweat_smile არა, სასიამოვნო სანახავი კი იქნებოდა მოეჭვიანე ნია, მაგრამ ზომის ფარგლებში. smirk ოხ, თიკა, თიკა! რა შარში მიხვევ ბიჭს? ძლივს მგონი ალაგებს ურთიერთობას ჩემს გოგოსთან და ახლა ამის დრო იყო? dizzy_face dizzy_face
მეტი რაღა დაგიწერო? ძალიან, ძალიან კარგი ხარ და მოუთმენლად ველოდები შემდეგ თავს! heart_eyes heart_eyes წარმატებები! kissing_heart kissing_heart

 


№8  offline წევრი გრაფინია

რა უნდა ვთქვა?!

შურისძიების ამბავი კიდევ უფრო ჩაიხლართა და უფრო საინტერესო გახდა.
ნიას და ლუკას ურთიერთობა დათბა, ასე თუ ისე დასტაბილურდა და ეს ისე მიხარია ისე.
აი,ეს თიკააა და ის იდიოტი გიორგი ერთმანეთს უნდა გაადაბა და დავაი.
ბოლო მომენტი არ მომწონს. გატაცებული ადამიანისგან “ცუდ დროს ხომ არ გირეკავ” ცოტა ნიტოა.
მოკლედ,მაგარი ხარ შენი მაგარი ისტორიით და მოუთმენლად ველოდები ახალ თავს,სადაც კიდევ უფრო მეტი ნია-ლუკა იქნება.
_________
ორიოდე სიტყვა თქვენ,თანამკითხველნო!
ადამიანებო,ასეთი თავის დაწერას ფიქრი,ფანტაზია,დალაგებული ტვინი,ნერვები და დრო სჭირდება.
ძალიან დიდი დრო სჭირდება კითხვას და ყოველი სიტყვის გააზრებას ამ ახლართულ ისტორიაში და თქვენ წარმოგიდგენიათ ამ ისტორიის წერა რა იქნება?!
მეც ერთი სული მაქვს ახალ თავს როდის წავიკითხავ,მაგრამ არასდროს არ გადავდივარ ზღვარს და უკმეხ “აუ დროზე დადეს” არ ვწერ.
თქვენც გაითვალისწინეთ.
ის რომ ავტორი ასეთებს პასუხს არ გცემთ,არ ნიშნავს რომ თვალში არ ხვდება/სწყინს/ნერვებს უშლის.
აცადეთ თავისი საქმის კეთება და იდიოტური კომენტარის დაწერას,ჯობს ენები დაიმოკლოთ;)
ყველა ყველა და ამ გოგოს მაინც არ ეზარება პასუხების გაცემა. ავტორების ცხოვრება მხოლოდ ეს საიტი ნუ გგონიათ. ვიღაც მუშაობს,ვიღავ სწავლობს,ვიღაც უბრალოდ წერის ხასიათზე არაა..
მოკლედ,ძალიან ზედმეტი მგონია ასეთი კომენტარები. ეს ისტორია არ იმსახურებს მაგას და მითუმეტეს ავტორი

 


№9 სტუმარი სტუმარი თიკო

არაჩვეულებრივი ისტორიაა, მადლობა ამისთვის ავტორს.

 


№10  offline წევრი თამო1712

შემიწირავდ მეც და ჩემს ნერვებსაც ეს ისტორია????????????. როდის დადებ შემდეგ?

 


№11 სტუმარი სტუმარი თაკო

სასწაული იყო????????ნამდვილად ღირდა ლოდინათ საუკეთესო ხარ აღარ გვალოდინო ამდენხაბს გთხოვ რა????????ბოლოს ძალიან დაგვაინტრიგე

 


№12  offline აქტიური მკითხველი grafo

ბოლოდან დავიწყებ :D.
ეს თიკა იმდენად დებილია რომ სხვაც დებილი ჰგონია თუ რა ბაზარია?! ქალი რეკავს, ჯერ კითხულობს ცუდ დროს ხომ არ გირეკავ და მერე აყოლებს მომიტაცესო. ვერც ვუბრაზდები. გამეცინა.
ოოო, ახლა რაც მანამდე დაატრიალე. ისევ არაფერი აკლდა ისტორიას. როგორვ იქნა ვეღირსე საიტზე, რომ მსგავსი ტიპის ისტორიაში გრძნობებზეც კეთდება აქცენტი და არა მარტო მოქმედებაზე. ძალიან მომწონს რომ უმნიშვნელო დეტალებსაც აღწერ. ეს იმას ნიშნავს რომ სცენარისტობას გვერდი აუარე და ეს ძალიან, ძალიან კარგია :).
ნია. რა ვუყოთ. ჭკვიანი გოგოა, მაგრამ მაინც ქალი. და ამ ქალური გაფართხალების გარეშე უბრალოდ არ შეგვიძლია ამ ქალებს. გვგგონია მსგავსი გამოსვლა თუ არ მოვაწყვეთ რაღაც დაგვაკლდება. ლუკას საპასუხო "რეჩიც" ძალიან მომეწონა.
ღმერთო, რა ბედნიერებაა გაღიზიანების გარეშე რომ კითხულობ ისტორიას, რადგან დაუკმაყოფილებლობის შეგრძნებას არ გიტოვებს ამა თუ იმ სცენის აღწერისას. დიდი მადლობა ამისთვის და კიდევ, დაიკარგე, დაიგვიანე რამდენი ხნითაც გინდა ოღონდ ასეთი თავები დადე, მოცულობას ვგულისხმობ.

აი, პარიზში წასვლაზე რომ დაუწყო ლუკას საუბარი, მე ამექავა ხელები რომ თავში წამომერტყა ნიასთვის, მიუხდდავად იმისა რომ ვერ ვიტან მსგავს საქციელს. ერთფეროვნებას იმდენად არის მიჩვეული, რომ...მაგრამ მაინც ვერ ვამართლებ, ასეთი დებილობა რომ დაარეხვა. საქმისთვის თუ არის საჭირო ეს წასვლა, ადგებოდა და წავიდოდა, მაგრამ არა. ხვდება რომ არასწორია საქციელიც, შეკითხვაც, მაგრამ მაინვ აგრძელებს. სხვისი შეგულიანება სჭირდება მე მგონი ყველაფერში. არასრულფასოვნების კომპლექსი აწუხებს ცოტა, მიყვება ერთ არჩეულ გზას და ჰგონია მარტო ასე იქნება კარგად. და უსწორმასწორო გზებით თუ აუყვება ამ არჩეულ გზას, ეგ აშინებს და სისულელეს აკეთებს. თან გამბედავია, მაგრამ თან აშინებს საკუთარი ქმედება. გიორგის ხომ მეგობრად უყურებს თვითონ?! სხვა რამე არ აინტერესებს. გვერდით საერთოდ არ იყურება. მართლა მომეწონა ლუკამ რომ შეაფუცხუნა ცოტა.

 


№13  offline მოდერი ელ_ჯეიმსი

ჯანდაბა :დდ
ეს "ცუდ დროს ხომ არ გირეკავ" მექანიკურად გამეპარა :დდ ლუკას და თიკას დიალოგის თავდაპირველი, ალტერნატიული დიალოგიდან გადმოყვა :დდდ ეს იმის ბრალია 24 საათის უძინარი რომ ვდებ ისტორიას :(( მაპატიეთ .. ჩავასწორებ
ყველას დიდი მადლობა შეფასებისთვის, სამსახურიდან ვწერ.. რომ მოვიცლი ყველას სათითაოდ წაგიკითხავთ და გიპასუხებთ .. ❤❤❤

 


№14  offline წევრი მარიკუნაა♥️

აუ თიკა მოშორდეს ამ ისტორიიდან რა.
აი, უბრალოდ ადგეს და წავიდეს.
განა რამე, აი არც მეეჭვება რამე, არც ვითომ შუაში დგომის შანსი აქვს, უბრალოდ იმდენად გამოუსადეგარი პერსონაჟია და რატომღაც გამაღიზიანებელიც, რომ ჩემი თავის მიკვირს.
????:))))
--------------------
საით მივყავართ ოცნებებს?

 


№15 სტუმარი სტუმარი ნათია

pirveli rac mindoda gameketebina axal tavze iyo ,amdenxniani dagvianeba magram, imdenad didi tavi iyo rom ena chavigde da getyvi, madloba????.ubralos sityvebi ar myofnis rame gitxra iseti kargia da arc analizis tavi makvs ra moxdeba sulshexutuli, shishit velodebi ra moxdeba da rogor ganavitareb, gelodebi yovel dge????????????

 


№16 სტუმარი makukuna

უუხ, ლუკა, რა მაგარი ვინმე ხარ შენ. როგორ კარგად გესმის ქალების.

მანქანის სცენაზე გავგიჟდი. როგორ ხმა არ ამიოღო და ამით უფრო გააღიზიანა ნია. არა, მაინც რას ელოდა ნია ახლაც ვერ ვხსნი. ეგონა, რომ ჩხუბს და ყვირილს დაუწყებდა ლუკა და ნიასაც სათქმელი ექნებოდა, აი ასეთი ხარ და ამიტო მჭირდება დაფიქრებაო და მერე გატრაკუნდებოდა. უხ რავიცი, არ ტოვებდა ასეთ შთაბეჭდილებას. სულ მეცინება, ამაყად რომ გაეჯგიმება, ან თვალებს რომ უსწორებს უშიშრად, ამ მომენტში ძალიან სასაცილო და საყვარელია. heart_eyes

მანქანის სცენა ისე იყო აღწერილი, რომ მეგონა იქ ვიჯექი და სანამ ნია მოიფიქრებდა ჩახუტებას, ჩემი ქვეცნობიერი უკვე ეხუტებოდა ლუკას. მართლა მაგარი იყო, აი ისეთი, ძვალ -რბილში რომ გაიარს. heart_eyes

მეტრეველზე რა ვთქვა, მაგარი კაცია. სულგანაბული ვკითხულობდი, ლუკას და გიორგის დიალოგს. შეშინებული და დაძაბული ვიყავი, რომელიმეს რამე არ შეშლოდა და ... რა ვიცი, მაგარი იყო ორივე. ეს ლუკა მართლა „თვითდაჯერებული ა“ და ეს კარგად დაინახა გიორგიმაც. მაგრამ არც გიორგი ჩანს ნაკლები, მისი პასუხიც, ვეცდები ნია შენგან დავიცვაო, იყო ყველაზე სწორი, არც ერთ მხარეს რომ შეურაცხყოფას არ აყენებდა და არც უკან დახევას ნიშნავდა. bowtie

აუ, რამდენი ვიბოდიალე smile

პ.ს. ისე მაინტერესებს, ლუკამ რომ გაუშვას, ნია მაინც ვერსად ვერ წავა, მაგრამ რომ წავიდეს, ასე ადვილად დათმობს ნეტა ლუკა?

 


№17 სტუმარი სტუმარი სალო

თიკას ფაქტორი ამ ისტორიაში ერთადერთია რაც მაღიზიანებს და ძალიან არ მინდა თიკა იყოს იმ მკვლელების მოძებნის მთავარი საშუალება. ამ საქმეში მინდა ნიას როლმა ითამაშოს დიდი წვლილი და ის დაეხმაროს ლუკას. გტაცებით მინდოდა ნია გაეტაცებინათ და მისი დაკარგვის შიშით შეპყრობილი ყოფილიყო ლუკა და ასე მიეღწია გამარჯვებისთვისაც. ძალიან გთხოვ ნიას პერსონაჟი არ გააბანალურო და გიორგის უნდობლობა არ გაამართლო, ის ნია რომელსაც აქამდე ვიცნობთ არ იმსახურებს მის გაცუდებაა:)

 


№18 სტუმარი neversaynever

au tikas seriozuli grdznobebi aqvs lukasadmi ds nias chemi azrit aranairad ar dautmobs piriqit yvelafers gaaketebs ogond gzidan chamoicilos.....ai nia dzaan areulad iqceva da cota suleluradac.... ar minda guli etkinos magram luka maincdamainc nebisyofit ar gamoircheva cdunebas rom gaudzlos...... ar vici ratom magizianebs tikas personaji.....ubralod yvaferi aqvs garegnobis mxriv kargi da titqos mainc ver chavwvdi.....ise rogorc nias da lukas...... nu gasagebia rom tikac sdamisnia da tavisas cdilobs....tan niasgan gansxvavebit ufro eshmaki chans

 


№19 სტუმარი სტუმარი nuci

ეგ ნია არი მაგარი სულელი გოგო! ჯერ კუდში სდია კაცს და ახლა თურმე დრო უნდა. მართლა სასაცილო და ბანძი პერსოანჟია ამ თავში ეს გოგო ჩემს თვალში. არადა ძალიან მომწონს ეს წყვილი და იმედია წარმოდგენა შემეცლება

 


№20 სტუმარი Bell

ნიას პერსონაჟი ძალიან სუსტია, სულელივით იყო ამ თავში გამოყვანილი. ლუკაც თითქოს არ იბრძვის ნიასთვის, ემოცია დამაკლდა, ვნება, სიყვარული. თითქოს მისთვის სულერთია ნია სად წავა და ვისთან ერთად. არც ეჭვიანობს. შენი გადასაწყვეტია როგორ გააგრძელებ მაგრამ კარგი იქნება თუ ლუკას და ნიას პერსონაჟები ერთმანეთზე გაგიჟდებიან, იეჭვიანებენ. მინდა ვნახო ნიაზე გადარეული ლუკა და პირიქით. აბა შენ იცი. წარმატებები, ამ თიკას ხო ვერ ვიტან საერთოდ

 


№21  offline წევრი Tamara Tamo

საერთოდ არ არის ნიას პერსონაჟი სუსტი. მე ზუსტად და სწორად გავიგე ავტორის მიერ ჩაფიქრებული მისი მოქმედება. ნია გაჭედილია პროფესიულ მოვალეობებსა და გრძნობებს შორის და ეს მართებულია, ადამიანურია. ერთია, რას გრძნობ და გაღელვებს და მეორეა, გადაწყვიტო სად გადის შენთვის ის ზღვარი, რომელსაც ამ გრძნობების გამო გადააბიჯებ. არაჩვეულებრივად წერს ელენე და მართლა ნუ გავუსწრებთ მოვლენებს წინ ❤️❤️❤️ ელენე, საშინლად მომწონხარ შენი ისტორიებით ❤️❤️❤️

 


№22 სტუმარი სტუმარი kiki

Auu ai miaxloebit isev 3-4 dgheshi dadeb? :d

 


№23  offline წევრი ლუკკიანეცცი

დავიწყებ იქიდან რომ მგონი ერთადერთი ვარ ვისაც მეტრეველი მოსწონს, თან ძალიან. არ მინდა რომ გულნატკენი დარჩეს და რამეთი უშველე რა გთხოვ disappointed_relieved
ნუ ანუკის და დემეტრაძის ამბავი ხომ თავიდანვე ვიცოდი. დემეტრაძის რეაქციებზე ძალიან ვიცინე, როგორ უცებ დაუტკბა ანუკის შტერი ეგ sweat_smile
აი ნიას და ლუკას სცენებს რაც შეეხება ძალიან ემოციური იყო ჩემთვის. ემოციებისგან ცრემლი მომადგა, გული ხომ ამომივარდა და მოკლედ ვერ ვიტყვი რომელზე უფრო ვგიჟდები ნიაზე თუ ლუკაზე, ორივე მაგიჟებს scream heart_eyes
აი ლუკა რომ თბილად მიმართავს ნიას და თავისდაუნებურად სითბოს რომ გამოხატავს მის მიმართ მე ჩემი მემართება joy არვიცი ძალიან მოქმედებს joy მაგიჟებ მოკლედ რა, კითხვის დროს ლამის მთელი ჩემი ყველაფრით ტელეფონში ჩავძვრე, ისე შევდივარ როლში smile heart_eyes
ნუ რახარ ასეთი ნიჭიერი არვიცი რა! დამოკიდებული გამხადე ამ ისტორიაზე, რამდენჯერაც საიტზე შემოვდივარ პირველ რიგში ძიებაში ვწერ კრიმინალს joy joy მოკლედ კიდევ ერთხელ გეტყვი რომ მიყვარხარ შენ შენი ისტორიებითურთ, ან შენი ისტორიები შენითურთ joy joy ❤❤❤❤❤❤❤❤

 


№24 სტუმარი სტუმარი ნინი

უკომენტაროდ...!! უბრალოდ სიტყვები ზედმეტია.. ბრავო რა .. :*

 


№25  offline წევრი ლუკკიანეცცი

p.s თქვენ წარმოიდგინეთ და თიკაც მომწონს და სულ არვარ ისტორიაში მისი აქტიურად გამოჩენის წინააღმდეგი რადგან ავტორის გონიერების იმედი მაქ და მე ცალკე ჩემს შინაარსს არ დაგიწერ როგორ და რანაორად იქნება ისტორიის განვითარება საინტერესო smile ისედაც ყველაზე უკეთ იცისავტორმა, ასე რომ... innocent

 


№26  offline წევრი MamrikishviliAani

ისე უზომოდ ველოდებოდი ამმ თავვს დქ აროგორც იქნა დაიდო ყოველ დღეს როდესაც მეცალა შმოვდიოდი და ახალ ისტორიებს ვნახულობდი მეთქი დაიდო თქო და აი ახალი თავიც მაგრამ მომეწონაა ... heart_eyes
და იმ ერთმა ადამიანმა რომ დაწერა მგონი ერთადერთივარ მეტრეველი რომ მომწონსოო ... სინამდვილეში მეც ძალიან მომწონსს უბრალოდ გულნატკენნიი მართლა არმინდა დარჩეს , ვეთანხმები იმ ადამიანს innocent
მიყვარს შენი დაწერილები და ყოველთვის კმაყოფილივარ .
წარმატებები

 


№27  offline აქტიური მკითხველი ნარჩიტა

ძალიან ძალიან საინტერესო იყო როგორც ყოველთვის Aეუდარებელიი სიტყვები არ მყოფნის უბრალოდ იმედია მალე დადებ და ასე ძალიან არგვალოდინებ

რაც მთთავარია ცუდათ არ დამთავრებულა და გულის ინფაკტს არ მიმაღებინებბ

გელოდები ახალი მსუყე თავით შოკი მიკი გოგო ხარ შენ ოქრო ვერცხლი

 


№28 სტუმარი სტუმარი ...

უმაგრესია!!! უბრალოდ მაინტერესებს დაადლოებით რამდენ თავიანი იქნება მოთხრობა?

 


№29  offline წევრი tatiko.1995

ჩემი ბედნიერება ხარ
ვერ ვხდები რა გითხრა
ჩემი პირველი სიყვარული
პირველი განცდა
ყველანაირად პირველი ხარ
ყველაფერში
რა ვქნა რო სასტაული ხარ
საოცრება
აუ იცი რა ძალიან მიყვარხარ
რა ძალიან ვგიჟდები მე შენზე

 


№30 სტუმარი სტუმარი მარიკუნა

დედის სულს გეფიცებიო? ჩემს ნიაკოდ დედა არ ჰყავს?

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent