შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ტყეში პატარა ქოხი (ნაწილი 6)


10-01-2021, 23:57
ავტორი ♡The moon
ნანახია 404

-რას ქვია....ვეღარ მოვასწარი მეკითხა რომ ტელეფონი გამითიშა, ახლა ნიკას დავურეკე.
-ნიკა რა მოხდა, გაიგე მამა რატომ დაიჭირეს?
-ხო,განყოფილებაში ვართ, სალო ვეც მოვიაზრე დამერეკა, მამაშენს ფულის გაფლანგვას ედავებიან.
-მერე ბევრს?
-კი,სამასი ათასი .
-როგორ, ამხელა ფული?როდის ახლა?
-არა სალო ,ეს წლების ამბავია, მაშინ სამსახურში ახლად იყო აყვანილი, ფინანსებს განაგებდა , სავარაუდოდ, შენი ძმის გარდაცვალების შემდგომ...
-მოვალ, ნიკა ახლავე .
პროკურატურაში მივედი, ნიკა არსად ჩანდა, დედა დავინახე, კარიდან გამოვიდა...
-რა მოხდა დედა,?
-მამა დაიჭირეს, ადვოკატი ყველანაირ ,იმედს გვიკლავს
-რატომ ?
-იმიტომ რომ, პროკურატურას, ვიდეო ჩანაწერი აქვს და ერთი მოწმო და ვერაფერს ვიზამო, თუ გნებავთ, გირაოზე მოვილაპარაკებ მოსამართლესთანო...
-როგორც ადვოკატი, რამდენს მიუსჯიან?
- 4დან 5 წლამდე, მაინც თუ აღიარებს 4 წელი ...
-თავდებით არ გამოუშვებენ?
-ხუთასიათასს თუ მოუტან,ახლავე გაგატანენ.
-დედა იცი რა ვერ გავიგე თუ ის მოწმე არსებობდა აქამდე სად იყო?
-მამაშენი აჩერებდა,ბიმნძურ საქმეებს, აკეთებინებდა და ისიც ჩუმად იყო, იქამდე სანამ მამაშენმა უარი Უთხრა კიდევ ერთ სიბინძურეზე.
-ჯანდაბა და ეს ფული, სად აარის ახლა?
-შენ ხომ არ გაგიჟდი ,ხმა ჩაიწყვიტე...
შემომიბღვირა და ჩუმად მითხრა,
-მოსმენა, ერთ თვეში დაიწუება, იქამდე რამეს ვიღონებ.
დრო სწრაფად მიდიოდა, პრობლემები კი, კუბში აყვანით ემატებოდა ჩვენს ოჯახს.დედა სულ რაღაცას იძიებდა, დარბოდა წინ და უკან, მამა კი წინასწარ საპატიმროში იყო.
15 დღის მერე,მეც დამიბარეს დაკითხვაზე.
გამომძიებელი, ქალი გახლდათ, მარიამ შონია
-გამარჯობა
-გამარჯობა სალომე ,დაბრძანდით .
-მადლობთ,
-ხომ იცი ,რატომაც ხართ აქ ?
-დიახ, მაგრამ მე ამ საქმეზე, არაფერი ვიცი.
-გასაგებია ,მე გკითხავთ, თქვენ კი უბრალოდ მიპასუხეთ,
-კარგით რაც შემეძლება.
-მამათქვენის საქმიანობა მოგწონთ?
-ის პოლიტიკოსია და მშვენივრად, ართმევდა თავს ყველფსრს.
-გაკლებდათ რამეს ?
-არა, ყოველთვის მქონდა, ის რაც მინდოდა.
-როგორ ფიქრობთ, მამათქვენი მოიპარავდა ფულს?
-არამგონია, მას აქვს იმხელა განათლება რომ ,გამოიმუშაოს ფული საკუთარი ცოდნით.
-და იქნებ ,მაშინ არ ჰქონდა ,ის საფეხური რომ გამოემუშავებინა, ამხელა ფული?
-მაშინ როდის ?
-როცა ,თქვენი უფროსი ძმა გარდაიცვალა.
-მაგრამ რაშინსჭიდებოდა, მამას ეს ფული?
-შეიძლება, იმიტომ რომ თქვენ ძმას მკურნალობა, ან დავაადებული გულის, ახალით ჩანაცვლება სჭირდებოდა.
-მაგრამ ჩემიძმა ,არასდროს განიცდიდა ,გულის ან სხვა პრობლემებს...
-მაშ რატომ გარდაიცვალა ,თქვენი ძმა ?
-არ ვიცი
-ეს როგორ ,არასდოს დაგაინტერესათ ,რა მოუვიდა თქვენს ძმას ?
-მას გულის წნევა, აეწია და ჩაეტრომბა.
-მერე ეს ჯანმრთელ გულს როდი ემართება, სალომე მეტიც შემიძლია ვთქვა, ეხლაც შეიძლება, ექსპერტიზის ჩატატება და იმის დადგენა რომ, შენ ძმას ,არავითარი გულის პრობლემა არ ჰქონდა, არც ამით გარდაცვლილა...
-მოიცა,რისი თქმა გინდათ? ვერ მივხვდი?
-არაფრის, მინდოდა მეთქვა, მგონი,მაგრამ მაინც გასაკვირია, ასეთმა ჭკვიანმა გოგომ,როგორიც შენ ხარ, ძმაზე არავითარი გამოძიება არ ჩაატარე, ნუთუ არაფერში გეპარება ეჭვი? იქნებ გეპარება კიდეც, მაგრამ გეშინია, რეალობა მძიმე და სხვანაირი არ Აღმოჩნდეს.
-რა გინდათ ჩემგან?-მე რაც ვიცოდი გითხარით და რაში მადანაშაულებთ?
სჯობს მოვრჩეთ დღეს .
სახლში წამოვედი, ანერვიულებული ვერ გავიგე რა უნდოდა გამომძიებელს, ან რატომ მელაპარაკა ასე ,ნიკას დავურეკე და კაფეში შევხვდით ...
-რაო რა გითხრა ?
-პირდაპირ არაფერი უთქვამს, მაგრამ მივხვდი ერთს, ჩემი ძმისისთვის აქვს, მამას ეს ფული აღებული და ეჭვი მაქვს, მის უცნაურ სიკვდილზეც....
-რას ამბობ? უცნაურად მკითხა...
-არ ვიცი ჯერ ,მაგრამ რაღაც დიდს მალავს ჩემი ოჯახი, ამის თქმა იყო რომ გამახსენდა ბიძა, როგორ ეუბნებოდა:- ერთ დღეს, მამაშენი და მამაჩემი, კაბინეტში ლაპარაკობდნენ, გარკვევით გავიგე ,ბიძა მამას ეჰბნებოდა,ეს რომ ვინმემ გაიგოს, ციხეს ვერავინ გვიხსნისო...
-მამაჩემიცაა ჩარეული?
-დედაჩემიც,მე რომ პოლიტიკა არ ავირჩიე,მამა კარგახანს ხმას არ მცემდა, არც ახლა იკლავს თავს, მაგრამ... ხოდა ერთ დღესაც, საშინელი, ჩხუბის ხმა გავიგე, ოთახში რომ შევედი, დედას ფერი აღარ ედო ,ახრჩობდა თან ეუბნებოდა,- ჩვენი შვილი შენს გამო მოკვდაო, ოთახიდან ელდა დაცემული გამოვარდი ,
-რა გითხრა,ვერ ვხვდები, მართლა ჩახლართულია ,ეს ყველაფერი ,მე დედაშენი,შენი ძმის სიკვდილამდე, გაწონასწორებული მახსოვს, მერე ოჯახი საშინლად დამძიმდა და დღემდე ,ეს სიმძიმე აწევს.
-არ ვიცი, სასამართლო ერთი თვით გადადო მოსამართლემ, პროკურორის ჩარევით და ვნახოთ... დედა გიჟს გავს ,ფერდაკარგული...
-მაშ როგორ იქნება! -დღეს ლუკა ვნახე ,მითხრა რომ, შენ შენი გზა აირჩიე და დაამთავრდა ,რაც არ დაწყებულაო.
-მამა რომ დაიჭირეს,მეორე დღეს უნდა შევხვედროდი, თუ რამეს გრძნობ მითხარიო, დაფიქრდიო...
-ხო რავიცი,წადი დაელაპარაკე .
-არის ახლა მაგის დრო?
,-შენ ვერაფერს იზამ,შენ ცხოვრებასაც ნუ გადააყოლებ ამ ყველაფერს, ისედაც გინდა გვერდში მდგომი.
კაფიდან, პირდაპირ იქ წავედი, სამი საათი იყო, მაგრამ ისეთი ნისლი, თითქოს საღამო ყოფილიყო, ოთახში შუქი ენთო, დავაკაკუნე ,კარი გააღო, სახეზე გაკვირვება გამოეხატა...
-შეიძლება შემოვიდე? ხმა არ გაუცია, გზა დამითმო.
-გაბრაზებული ხარ ალბათ?
-მე? -რა უფლება მაქვს? შენი ცხოვრებაა და შენ ირჩევ, ვისთან იქნები.
-ხო მართალი ხარ, დაბლა ვიხედებოდი,თავი ავწიე და შევამჩნიე რომ, ოთახი გადაეღება და ნივთებიც სხვა იყო, გულში სითბო ვიგრძენი.მთელი ქოხი მოხატული იყო ლამაზი ფერებიშ შერწყმით,თითქოს ამ ცივ ზამთარში, აქ ზაფხულს შემოუვლია და წასვლა არ მოსდომებია.
-ეს რატომ გააკეთე ?
-იმ დღეს გავაკეთე,ეს მთელი ღამე გავათენე, ყველაფერი გავანადგურე ,იმ იმედით რომ, მოხვიდოდი და ყველაფერს ,ახალი ფურცელით დავიწყებდით, შენზე ვაპირებდი მინდობას და იმედიც შენ იყავი, რომ ახალ ნაბიჯებს ერთად გადავდგამდით,მაგრამ არაუშავს, ახლა შენ დაგხატავ ,ალბათ ასეა საჭირო, გაიღიმა და მდივანზე ჩამოჯდა,მე ისევ ფეხზე ვიდექი.
-დიდი ნაბიჯი გადაგიდგამს ცხოვრებისკენ.
-რავი ,ვერაფერს ვამჩნევ, განა მარტო კედლები და ნივთებია მთავარი?როცა გულია ავად და როცა,გულს სჭირდება წამლობა, თქვა და ფრთხილად ამომხედა...
-ახლა იცი საიდან მოვდივარ?
პროკურატურიდან, გვერდით მიუჯექი...
-მოხდა რამე?
-ბოლოს აქ რომ ვიყავი,იმ დღეს მამა დაიჭირეს ...
-რას ამბობ?
-ტელევიზორს არ უყურებ?
-არა.
-არც ინტერნეტს?
-არა.
-ხოდა ასე, მაგიტომ ვერ მოვედი, დიდი პრობლემაა ოჯახში .
-ბოდიში არ ვიცოდი ,რატომ დაიჭირეს რა ხდება?
-ფული, წყეული ფული.
-მერე, გირაო ხომ გამოვა?
-არა, 4 წელი მინიმუმ...
-ოხ, ჯანდაბა! -რას აპირებ?
-სასამართლოს ველოდები, მეტს მე რას ვიზამ? ცრემლიმომერია. -ვეღარ ვუძლებ ამდენს ...
ფრთხილად წამოიწია და ჩამეხუტა .
-ყველაფერი კარგად იქნება ,შენ ძლიერი გოგო უნდა იყო.
-ძლიერი უნდა ვიყო ,მაგრამ სიძლიერეს ძალა უნდა ,რომელიც აღარ მაქვს, შუბლზე მაკოცა დაა ცრეემლები ,მომაშორა თვალებიდან.
-მე შენს გვერდით ვიქნები ,ერთად ყველაფერს მოვერევით, ამ სიტყვებზე ,უფრო ამიჩუყდა გული , სიტყვები,რომლებიც დედას უნდა ეთქვა, ერთი თვის გაცნობილმა ბიჭმა მითხრა ,მან უკეთ ჩაიხედა, თვალებიდან სულში, ვიდრე დედამ, ვიდრე მამამ, ბავშვივით ვტიროდი ,მის მკლავზე და ვხვდებოდი რომ ის ჩემთვის ყველაზე ახლო პიროვნება ხდებოდა. უბრალოდ იდგა, გესმით იდგა და ჩემს, ცრემლებს იმდენად განიცდიდა და აფასებდა ,თვალები მასაც ცრემლით ევსებოდა, განა ამას თუ არა, რას ქვია სიყვარული?! -როცა განიცდი, სხვის ტკივილს, შენ ტკივილივით.
დრო სწრაფად მიჰქროდა, ყველა თავის საქმეს აგრძელებდა და მეც, უნივერსიტეტი, ლწავლა, ლუკა, დედასთან რამდენჯეაც ვცადე დალაპარაკება, მომიშორა,არ ვიცი რა სჭირს მას, მაგრამ ის უკვე საცოდავ არსებად გადაიქცა ჩემს თვალში და რასაც ვგრძნობდი ,მის მიმართ ეს იყო, სიბრალული და იმედგაცრიუება. დილიდან ალკოჰოლთან ერთად, იჯდა და წერდა, მოდიოდნენ მასთან და მიდიოდნენ, მამას ადვოკატმაც შემოიარა ,ერთ დღეს, გადახედა საბუთებს, სახეზე არცერთი მიმიკა არ გატოკებია, ისე უყურებდა დედას, ბოლოს უთხრა რომ:-ეს სულ არაფერიაო, ადგა და წავიდა, ამის მერე დედამ ყველაფერი ლეწა და ანგრია ,ძალიან ბევრი დალია და მდივანთან ძირს დაწვა, ო, როგორ მინდოდა მისვლა და ჩახუტება, დახმარება, მაგრამ ჩემსა და მას შორის, ძალიან დიდი უფსკრული იყო ,მე კი ვერაფრით ვლახავდი ამ საშინელებას, არ ვიცი რას ვგრძნობდი იმ წამს, შიშს, იმისა რომ, უარმყოფდა და ისევ უკან მისვროდა, თუ უარესსაც. უბრალოდ, მე დამაბრალებდა ყველაფერს, ამიტომ ვიჯექი კიბეზე და ვუყურებდი ,როგორ ნადგურდებოდა ჩვენი სახელი, ოჯახი და ყველაფერი ,პირველ რიგში კი დედა, ვხვდებოდი რომ, ამას დიდი გზა არ უჩანდა,მაგრამ არც ის ვიცოდი სად მოვხვდებოდი, ამ გზით.მე კი უბრალოდ არ შემეძლო ადგილიდან განძრევა, უნდა მევლო, იმ ხეების ირგვლივ რომელის ალიც, ცამდე ადიოდა, შეთრევის მეშინოდა და ვიდექი, უბრძოლველად შორს აჩრდილივით, მე აქეთ ვკვდებოდი ის კი იქით.
მამასთანაც ვიყავი, სამჯერ შესული, ერთხელ ისეთი ცივი, იყო და ისეთი დანაღვლიანებულიც რომ შემეცოდა კიდეც, ორჯერ კი საერთოდ არ მნახა.
დღესაც უნდა ვნახო ,მინდა სასამართლომდე კიდევ ჩავხედო თვალებში, იქნებ რამე მითხარას .
პირველ საათზე ,უკვე იქ ვიყავი... მნახველებისთვის განკუთვნილ ოთახში, ვიჯექი და ველოდი, შემოვიდა მამა, სულ გაჭაღარავებულიყო და თვალებში, ვერ მიყურებდა ,ავდექი და ჩავეხუტე, ხესავით იდგა ჩემს წინ .
ასე ვიდექი მის წინ გულზე მიხუტებული რომ, ცრემლი ვიგრძენი როგორ დამეცა, ავიხედე, მამა ტიროდა და მე, მის თვალებზე პირველად ვნახე ცრემლი, ისე დავიბენი და ისე მეტკინა გული რომ, ვერცერთი სიტყვით გამოვხატავ...მამაჩემი კაცი, რომელიც შვილის სიკვდილმაც, ვერ დააგდო მიწამდე, ჩემს წინ იდგა და ტიროდა, არაფერი მითქვამს ,ვიცოდი რომ თუ რამ უადგილო იქნებოდა, ახლა ეს, ლაპარაკი იყო.
-მაპატიე სალომე, სიჩუმე ისევ მან დაარღვია და ტკივილიანი თვალები თვალებს დაამთხვია , სულ ნახევარი წამი, ისიც ვიგრძენი რომ მისი სირცხვილის გრძნობა მეტს ვერ გაუძლებდა.
დავიბენი, მუხუდოს მარცავლივით მოვიფანტე პატარა ოთახში , ვერც აზრს მოვუყარე თავი და ვერც საქციელს ,უფრო მეტად ვეხუტებოდი ,თითქოს ეს ბოლო ყოფილიყოს, ან ის რომ ამოს ნატრული ვიყავი და მთელი ჩემი წლების ჩაუხუტებას ვინაზღაურებდი, თითქოს ჩემში მაცოცხლებელი წამალი იყო. ვიკრავდი ისე რომ პატარა მაჯები მეჭომებოდა და ყველაზე კარგი რაც იყო ამაში,მე ბედნიერი ვიყავი ამ წუთით, მე ყველაზე კარგი მამა მყავდა ამ წამს, მამას რომელსაც ბავშვობაში ჩემთან ერთად არ უთამაშია,არ უსეირნია, არ მოუყოლია ზღაპარი, არ ჩავუკრივარ გულში, არ უთქვამს შვილო, იდგა ეს კაცი ჩემს წინ და მე ვგრძნობდი რომ ყველაზე კარგი მამა მყავდა და ყველაზე მეტად მიყვარდა, რატომ? -იმიტომ რომ ჩამეხუტა! იმიტომ რომ ბოდიში მომიხადა! იმ დანაკლისისთვის და ტკივილისთვის, რაც გულზე დაღად დამასვა.
-რა ,რა უნდა გაპატიო მამაა??
ფიქრის შემდეგ ამოილუღლუღა,ათრთოლებული ხმით.
- უყურადღებობა, უსიყვარულობა. ვერც კი მივხვდი, ისე გახდი დიდი, ისე დაქალდი და დამშვენდი, მე ეს დღეს შევამჩნიე, დღეს როცა ხვალის იმედი აღარ მაქ და სულ ის ფიქრი მტანჯავს რომ ხვალ შენს გარეშეც დავრჩები...
-მაგრამ...
-ჩუმად მამა და მომისმინე, მე ჩემმა ამბიციებმა, ძალიან ბევრი რამ დამაკარგინა და ბევრი ცოდვაც ამკიდა ზურგზე. ხვალ შეიძლება შეგზიზღდე და მართალიც იქნები, მაგრამ ერთი იცოდე, ბოდიშს გიხდი,იმისთვის რომ მე საშინელი ადამიანი და ცუდი მამა ავღმოჩნდი,თავს გაუფრთხილდი სალო, შენ მშობლებისგან უნდა გესწავლა და უფალს მადლობა რომ არცერთს არ გავხარ! ალბათ ისევ ჩვენ გვაქვს სასწავლი შენგან ... წადი ახლა სალომე და ხვალ რაც არუნდა მოხდეს,იცოდე რომ შენ ჩემი მზე ხარ და სხვა ყველაფერი ჯანდაბას წაუღია, ბოდიში! ბოდიში რომ აქამდე არ გითხარი, აქამდე ვერ დაგაფასე ჩემო გოგო.
ბადრაგი მოვიდა და მამა წაიყვანა, სკამზე მოწყვეტით დავეცი და მთელი სული დამეწვა,ამდეხანი ხნის ოცნება, ახლა აქ ამიხდა და ისე გაქრა, თითქოს დილის ცვარი ყოფილიყო,რატომ, რაატომაა რომ ვერ ვაფასებთ იმას ვინც გვერდით გვყავს და მხოლოდ დაკარგვის შემდეგ ვიგებთ მის ფასს? არ ვიცი, მაგრამ სამწუხაროდ, მამამ აქამდე ვერ აღმიქვა, ვერ გამაცნობიერა, ვერ შემისისხლხორცა და რატომ არ ვიცი, არა და ეს მაგიჟებს ეს მკლავს,მგლეჯს ხორცებს, მაგრამ ის ხომ ადამიანია და როგორც ყველა უშვებს შეცდომებს, ბოლოს და ბოლოს ის ჩემი მამა! როგორ შეიძლება უგულვნებელყო? მას ხომ არ მოუკლია საჭმელ? ის ხომ მაცმევდა? მიხდიდა სწავლის ფულს და ყოველ თვიურად მქონდა იმდენი ფული, რაც ჩემს ასაკში ბევრ არც უნახია?!
მაგრამ ამის პასუხიც მაგრამაა და ვიტყვი რომ მე არ ვარ მატერიალისტი!ჩემთვის ბედნიერება მამის კოცნა იქნებოდა, ყოველ დილით! ან დედის, ის რაც გამაბედნიერებდა! ამიტომ, ჯანდაბას წაუღია წყეული ფული.
დილა გათენდა, დღე რომელზეც ბევრი რამ იყო დამოკიდებული. მოსმენა დილის 10 საათზე იყო ჩანიშნული, ცხრაზე უკვე იქ ვიყავით, ხალხის ნაკადი არ წყდებოდა.
ჟურნალისტები, რომლებიც მიკროფონს ლამის კბილებში გტენიან, იმის იმედით რომ ერთ სიტყვას გათქმევინებენ და გაავრცელებენ ათასნაირად...ეს მათო საქმეა, მაგრამ ვფიქრობ გადაჭარბებული არაფერიაა კარგი...
აქ იყო ყველა: - გავლენიანი ნათესავები, მტრები, მოყვარეები, გასართობად მოსულები, ვგონებ დარბაზში არ დაეტევა ამდენი პირღია, მგონი ღია ცის ქვეშ სჯობს მასკარადის გამართვა...
პირქუში ღიმილი,სწორად ისეთი წვეულებაზე რომ იყო, ოღონ აქ მეტად აწეული წარბებით და გითანაგრძობთო სახით, ზოგი არც კი ერიდებოდა და გახლიდა;
-ეს როგორ იკადრა? ისე რომ ჯერ არც კი იცოდა რა, იმისგარდა რომ რაღაცა იკადრა ...
დარბაზი გადაივსო და მამაც შემოიყვამეს, მოსამართლეც შემოვიდა. მისი ჩაქუჩი მძიმედ დაჰკრა, დარბაზს გაბრაზებული თვალი გადაავლო და სიჩუმე მოითხოვა.ცერემონიები, დაფიცბა, დამ...დამ... და აი პროკურორიც ადგა, ქალი რომელიც მე ვნახე და რომელმაც გულში ხინჯი დამიტოვა .
მამა დამნაშავეის ადგილზე მოეთავსებინათ, თვალებს არ მისწორებდა, არადა ვგრძნობდი მის მზერას, ყოველ თვაის არიდებისას...
მოწმე N1.დაიფიცეთ რომ იტყვით სიმართლეს და არაფერს სიმართლის გარდა, ხელი ბიბლიაზე და ფიცი... ამის შემდეგ კი, პროკურორის განსწავლული ენა,რომ რაღაც გამოგტყუოს...
-თქვენთანერთად მუშაობდა, ბ.დავით მამულაძე
-დიახ, ის ჯერ კიდევ ფინანსებს განაგებდა, როცა გავიცანი...
-როგორი ურთიერთობა გქონდათ?
-ჩვენ ნორმალური, როგორიც თანამშრომლებს ეკადრებათ.
-რამდენად ახლოს იყავით მასთან ?
-ჩვენი ურთიერთობა საქმით შემოიფარგლებოდა...
-არასდროს გაგიგიათ,ოჯახის ავადმყოფობის ან სხვა რაიმე, პპრონლემის შესახებ?
-არა ის მუდამ ბედნიერი, საქმისადმი პასუხისმგებლობᲘთ, გამჭვალული პიროვნება გახლდათ. მომდომებული წარმატებული კაცი იყო, მანამ შვილი დაეღუპებოდა ...
-რით დაეღუპა შვილი?
-როგორც ვიცით გულის პრობლემით.
-შეგიმჩნევიათ ბ. დავითისთვის, ამბიცია გამდიდრებულიყო?
-ჩვენ ყველას გვაქვს ამბიცია კარგი ცხოვრების და ისიც მეტად შრომობდა, ამოს მისაღწევად.
-კარგით მეტი კითხვა არ მაქვს.
მოწმე N2, მალხაზ ჭინჭარაზე.
ფიცი...
პროკურორი...
-დიდი ხანია იცნობთ, ბ.დავითს?
-დიახ,ჩვენ ერთ საქნეზე ვმუშაობდით.
-როგორი აღწერდით მას?
-ყოველთვის ზემოდან მიყურებდა, ამბობდა რომ ერთ დღეს ისე გაიზრდებოდა, დაავიწყდებოდა ჩემი თავი.
-ამას რატომ ამბობდა?
-რადგან უფროსებთან ვმეგობრობდი მასზე უკეთესი ჯრთიერთობა მქონდა.
-შეგიმჩნევიათ რომ ფული, ხელფასზე გამოეწერა?
-კი, თავიდან მცირე თანხებს ირიცხავდა.
-თავიდან?
-დიახ მან ეს ფული რომ წაიღო მე Დავინახე.
-როდის მოხდა ეს?
-სანამ ფულს აიღებდა გავიგეთ რომ შვილი დაეღუპა, მესამე დღეს კი, სამუშაოს მოვრჩი და სახლში ვაპირებდი წასვლას მანქანსთან მივედი და გასაღები არ მქონდა, მივტრიალდი და ავედი, კარს უკან ხმა მკმესმა და ყური დავუგდე, მერე მიფარებულ ადგილზე დავდექი და რამდენიმე წუთში პატარა ჩანთით გამოვიდა.
მეც მივვარდი და ვკითხე რას აკეთებდა,მითხრა რომ ქურთუკი დარჩა და გასვენების დღისთვის უნდოდა...ჩანთა გამოვგლიჯე და გავხსენი,ფული ედო.
-რატომ არ განაცხადეთ? ან რატომ გაატანეთ სახელმწიფოს კუთვნილი ფული მას?
-იმიტომ რომ წინა დღეში უფროსის ლაპარაკი გავიგე რომ მას დაწინაურებას უპირებდნენ და შეფასებაც მაღალი მისცეს, თვლიდნენ რომ ის მწვერვალზე ავიდოდა, მე კი ვᲣთხარი რომ ყველგან მისი მოადგილე ვყოფილვიყავი, საქმეებსაც ვაკეთებინებდი და ფულსაც მიხდიდა...
-ახლა რატომ ჩაუშვით?
-ფული ვთხოვე და არ მომცა.
-როგორ დამალეთ ის ფაქტი რომ ფული დაიკარგა?
-ერთი კაცი იცოდა ვინც ფულს ათეთრებდა და მის მაგივრად ყალბი კუპიურები ჩავანაცვლეთ მერე როცა ფული შემოვიდა სახელმწიფოში მოხელესგან გადავცვალეთ და შემომტანს დავაბრალეთ.
-იმ ფულიდან წილი თქვენც აიღეთ?
-ხომ მითხარით მაგას არ გკითხავთო?
-აიღეთ თუ არა?
-დიახ ასიᲐთასი.
-რისთვის უნდოდა ეს ფული არ Უთქვამს?
-არა, მითხრა ფულია და მინდაო.
მოწმე N3
ფიცი
დედაჩემი.
პროკურორი:
-დიდი ხანია იცნობთ ბ. დავითს
-დიახ 25 წელია.
-როგორი ურთიერთობა გქონდათ?
-მშვიდი და გაწონასწორებული.
-თქვენს გარდაცვლილ შვილთან?
-როგორი კითხვაა?
მოსამართლე:
-უპასუხეთ გეთაყვა...
-ის ძალიან უყვარდა,ჩვენი პირველი სიხარული გახლდათ...
-იქნებ ძალიან ცელქი იყო და ვერ უძლებდა ამას დავითი? იქნებ სამშუაოს საქმეში, ხელს უშლიდა ?
-სადამდე მიგყავთ საუბარი?
-სადამდე ორივემ ვიცით ქალბატონო, პროკურორმა ორივე ხელი დედას მაგიდაზე დაარტყა და მწველი თვალებით შესციცინებდა...
-გინდათ მოისმინოთ ის სიმართლე, რომელიც თქვენმა მეუღლემ აღიარა ?
მე და დედამ მამას, Ერთდროულად გავხედეთ, მამა ორივე თვალი დახუჭა, იმის ნიშნად რომ მოგვესმინა.
-კარგით, განაგრძო პროკურორმა და ფურცლებიდან, აღიარების ფურცელი ამოიღო ...
-ახლად მქონდა დაწყებული, პოლიტიკაში ფესვის გადგმა და ძალიან მინდოდა უმაღლეს მწვრვალზე ასვლა,რაც თუ დრო მქონდა ვმუშაობდი, მუდამ მოვითხოვდი,შვილებისგან რომ სიმშვიდე ყოფილიყო სახლში, სანამ მე სამუშაო კაბინეტში ვიქნებოდი...იმ დღეს გაღიზიანებულიც ვიყავი,რადგან საყვედური მივიღე,ერთი სიტყვაც კი მაფეთქებდა,ვიჯექი და რაღაც ისე არ გამომდიოდა... რამდენიმეჯერ ჩაირბინა ჩემმა შვილმა,აწ გარდაცვლილმა,ჩემს გაბინეტთან ღრიალით, ბოლოს ვერ მოვითმინე გამოვვარდი და ხელი ვკარი,კედელს მიეხეთქა, სადაც შტეფცელი იყო დაზიანებული და დენმა დაარტყა. სანამ კიბეზე ჩავირბინე და დენი გამოვრთე,ჩემი შვილი აღარ სუნთქავდა, მე კი თავმოყვარემ და ამბიციურმა ექსპერტიზა მოვისყიდე და ჩავაწერინე, ის რაც საფრთხეს ამარიდებდა. ბევრი ფული იყო საჭირო რომ ბევრი გამეჩერებინა, ავდექი და ფული მოვიპარე.
მამა თვალებში მიყურებდა, მე მისი დანახვაც არ მინდოდა, ის იყო ავდექი და წასვლა დავაპირე რომ დავინახე,
დედაჩემს თვალები, როგორ უფართოვდებოდა, სახე ეშლებოდა, სულ მთლად გაფითრდა, თითქოს ადამიანური ყველაფერი წაერთვეს და სულს გამოსტაცეს სხეული.მივტრიალდი, დედასკენ წავედი,დედა გიჟივით წამოხტა,მხეცივით დაიღრიალა ...
-ტყუილია! ტყუილია! მოწყვეტით დაეცა და სახე გაულურჯდა... სასწრაფო და საავადმყოფო... გადატანილი ინფაქტი, შემდეგი მოსმენა, რომლსაც სასჯელიც უნდა დაედო, დედას გამოჯამრთელებას ელოდა, დედა ორ კვირაში გამოვიდა მდგომარეობიდან და სასამართლოც აპრილის 13 რიცხვში განახლდა...მე დედას გვერდით ვიჯექი, დედა მამას უყურებდა და ბავშვივით ცრემლს ვერ იკავებდა, პროკურატურამ გვამის ექსჰუმაცია მოახდინა და დადგინდა რომ ჩემი ძმა დენის დარტყმით იყო მკვდარი, რაც მამამ აღიარა კიდეც, ექსპერტიც მოწვეული იყო, აღიარებით ჩვენებისთვის მას 1 წლიანი თავისუფლება შეეფარდა ადგილზე ყალბი ცნობის გაცემისთვის და მკვლელიბის დამალვისთვის, ამასთან კვალიპიკაციაც შეუწყვიტეს.
დრო ჩემზე დადგა, პროკურორმა თვალები მომავლო და მოთხოვნით გამომიძახა!
დავდე ფიცი და დაიწყო წამება,
რა არ მკითხა და გული რამდენჯერ გამიპო, თითქოს ჩემს ჭრილობას მარილს აყრიდნენ და აყრიდნენ... ეს ადგილი ჩემთვის ჯოჯოხეთი იყო. ჩემი თავი სახჩობელაზე ჩამოკიდებულ გვამად მევლინებოდა, ოღონდ მე მამაჩემის გულისთვის ჩამოკიდებულს თოკი კი არა, არამედ თითო დამცინავი ღიმილი, სიტყვები რომელიც გულთან კიარა სულთან ახწევდა და ჩემს გადაყლაპვას ცდილობდა.... დედაჩემმა ამომხედა საწყალი თვალებით და სახეზე გამოეხატა ის თანაგრძნობა რასაც განიცდიდა. თავი გააქნია,ამით თითქოს ყველას უარი უთხრა, ფეზე წამოდგა და მოსამართლის თანხმობით ლაპარაკი დაიწყო... ოღონდ მხოლოდ მე მიყურებდა... თითქოს მხოლოდ მე და ის ვიყავით და საიდუმლოს მიმხელდა.დედა. დინჯათ და გაწონასწორებულად დაიწყო ლაპარაკი.
მე გეტყვით სიმართლეს ...
27 სექტემბერი,საშინლად მძიმე და ჩემი ცხოვრების ამომყირავებელი, უბედურად ჯოჯოხეთური ბედისწერის დღე,არა და ეს დღეც მშვენივრად გათენდა, სხვა დღეებზე მშვენივრადაც კი... დილა იყო. დავითს ვაჭამე და სამსახურში გავუშვი,მერე სალომეს ჯერი დადგა,ბიჭს სიცხე ჰქონდა და იწვა, არც გამიღვიძებია.
-გაჩუმდი გეხვეწები ნურაფერს იტყვი... აყვირდა მამა, თან ხრლწბს აბრახუნებდა და თვას გისოსზე ურტყამდა.
-გთხოვთ, სიჩუმე დაიცვათ !
-თუ ოდნავ მაიც ფიქრობ ...
-გაგაძევებთ ახლავე!
-არ მოუსმინო,სალომეზე იფიქრე! არაფერი თქვა !
-დედაჩემმა საცოდავი თვალები შეავლო უბედურ სახეს, არვიცი საიდან მოსული ღიმილი, ტკივილს და უძალობას აჩუქა და ისევ მე შემომხედა... მამა გაიყვანეს, დედამ განაგრძო...
მძღოლს ჩავაბარე სალომე და უკან ამოვედი,შევედი სოსოს დავხედე,მშვიდად ეძინა, შუბლზე ხელი დავადე და სიცხეც დასწეოდა, ოთახიდან გამოვედი სამზარეულოში შევედი რომ სანამ სოსო ადგებოდა საჭმელი მომემზადებინა.კარტოფილი მოვხარშე და სოსისი დავტოვე პლიტაზე, საპირფარეშოში გავედი,სპირალიანი პლიტა გვქონდა მაშინ...
ამ დროს სოსოს გაღვიძებოდა და თავმოხდილ ქვაბში სოსისი დაენახა, ჩანგალი აიღო და სოსის ამოსაღებად ჩაყო წყალში, თავზე დავადექი. ვუყურებდი,როგორ ეცლებოდა ჩემს ერთადერთ ბიჭს სული,მე კი შოკში ჩავვარდი.ისიც კი ვერ გავბედე ჩემი შვილი მეხსნა და მე გავმქრალვიყავი,ამას ჩემს ყველაზე დიდ შეცდომად აღვიქვამ. ბოლოჯერ გაიფართხალა და შტეპცელიდან გამოძვრა შესაერთებელი, მერე არაფერი მახსოვს,თვალი რომ გავახილე სალომე მედგა თავს, კიბეზე ავირბინე,დავითმა სალომე ოთახში ჩაკეტა და ეს ყველაფერი დაგეგმა რომ მის სახელს ჩირქი არ მოსცხებოდა, დამემუქრა თუ რამე შემეშლებოდა არ მაპატიებდა.
თითქოს მე მინდოდა რომ ჩემს შვილს ასე მოსვლოდა, განა ის ჩემს მუცელში ნაზარდი და შემდეგ ხელით ნატარები არ იყო?!განა ჩემს პროფესიაზე და ცხოვრსბაზე მათ გამო არ ავიღე ხელი?! მე ერთი ღამე არ მძინებია ეს ყველაფერი კადრებად რომ არ მენახა, მე სალომესაც ვეღარ გავუწიე დედობა. ჩემს შვილთან ერთად მოვკვდი! ახლა ეს დამპალი სულია მოსაშორები.სხეული უკვე აყროლდა და სუნს საშინელ სუნს ვგრძობ...სწოად ისეთს ჩემი შვილის სიკვდილისას რომ იდგა... ეს სუნი გამიჯდა და უნდა მოვიშორო! უცბათ წამებში ეცა გვერდით მდგომ დაცვას და იარაღი ამოაცალა, შემდეგ კი მხოლოდ ერთი გასროლა... ერთიანად აშლილი ხალხი... წივილი... ყველაფერი გაქრა, მხოლოდ ორ წამს ვიგრძენი, თავი როგორ დამეწვა და გაშავდა ირგვლივ ყველაფერი...
ოდესმე შეგშინებიათ თვალის გახელის? გიგრძვნიათ სულის სტკივილი? შეგშინებიათ იმისა რომ ეს თვალის გახელა, შენში მიძინებულ ემოციებს ერთად ამოფრქვევს და უსასრულო ტკივილში გამყოფებთ .
თვალები გავახილე,თეთრ ოთახში ვიყავი, თავზე ლუკა მედგა, აცრემლებული...თვალები სადღაც სივრცეში მიეშტერებინა, ფეხზე მხეცივით წამოვხტი.
-დედა,დედაა ჩავიკეცე... სად არის დედა...
ლუკას ხმა არ გაუცია, მე კი ტირილს და ხმას ერთად ვუმატებდი...
-მითხარი ლუკა,მითხარი სადაა დედა!-წამიყვანე, როგორაა დედა?
იდგა, თვალს ვერ მისწორებდა, ცრემლებს ვერ იკავებდა და თავს დაბლა ხრიდა , ორივე ხელი საყელოში მოვკიდე...
-მითხარი, მითხარი, ვევედრებოდი თითქოს შეეძლო რამის შეცვლა და სხვა პასუხის მოცემა...- ძალა აღარ მაქვს ...
-გარდაიცვალა სალო...
ვიგრძენი,ფეხებიდან სიცივე ეს გრძნიბა დაბლიდან მაღლა, სწრაფად მოქროდა როცა თავამდე ავიდა, ძალა აღარ მეყო ფეხზე დგომისთვის, ჩავსრიალდი ლუკას წინ...
გონების მოსვლის შემდეგ, ჩემი ოთახი ვიცანი, თავში ის დღე ამოტივტივდა,როცა ჩემი ძმა სოსო მოკვდა... მე კი გამეღვიძა და იქ ჩასულს ჩემი ძმის გაყინული სხეული დამხვდა, ახლა... ახლა კი დედის მეშინოდა, ერთ ნაბიჯსაც ვერ ვდგამდი,კანკალმა ამიტანა და მითრთოდა შიშით მთელი სხეული.კარი გაიღო, ოთახში ნიკას დედა,მედეა ბიცოლა შემოვიდა.კუთხეში კედელთან ვიყავი ჩამჯდარი, ისიც მოვიდა, იატაკზე დაძჯდა, თავი კალთაში ჩამადებინა...
- რა ვქნა შვილო?-რით დაგეხმარო? როგორ შევუმსუბუქო შენს სულს ტკივილი? ოჰ როგორ მებრალები! ღმერთმა ხომ იცის... ეს რა ბედი გქონიათ შვილო. ადექი ჩაიცვი, მეტი გზა არაა, დედაშენი გელოდება. -მიდი დამამშვიდებლის ხარძჯზე მთელი ღამე გეძინა, ახლა 12 საათია, ლუკა ახლა წავიდა გამოიცვლის და მოვა, დამიბარა ყურადღება მიაქციეო, განა თქმა მინდოდა?! ნიკამ შენს ოთახში გაათენა. თავთან გეჯდა,ახლა ქვემოთაა, ადექი, დედაშენს პატივი მიაგე,შენ ძლიერი უნდა იყო...
-სად ვნახო ეგ ძალა,მკვდარი ვარ ბიცოლა , ტირილით ამომხდა სიტყვები.
-ღმერთი მოგცემს შვილო, მოწყალეა!დედა შეიწყალე, ეყო რაც იტანჯა,ადექი.
ადგა და ფეხზე ადგომაში დამეხმარა, ძალა აღარ მქონდა, მარჯვენა ხელში კათეტერი მედგა, ბიცოლამ თავისი ხელით ჩამაცვა, ნასკზე დამთავრებით, თან ათას სიტყვას მეუბნებოდა, რის ნახევარსაც ვერ ვიგებდი, ახლა მხოლოდ შიში მქონდა ამ ოთახიდან გასვლისა და იმ დაწყევლილ მისაღებში შესვლის... სადაც ისევ გაშავდა ყველაფერი და დედაჩემის უსულო ნატანჯი სხეულის, სული ტრიალებდა .
თმა უკან შემიკრა კარზე დააკაკუნეს ნიკა იყო. შემოვარდა გულში ჩამიკრა და ორივე ასე ჩახუტებული ვტიროდით, ახლა მას დედაჩემზე მეტად ჩემი საცოდავობა ატირებდა,ხელი მომკიდა და ოთახიდან გამიყვანა, კიბესთან რომ მივედით გავჩერდი...
-მიდი, ძალა მოიკრიბე გთხოვ.
ისევ განვაგრძე სიარული, მივიწევდი დაბლა და თითო კიბე ჩემთვის, სიკვდილთან მიახლოვებულ ტკივილს ჰგავდა, თავს მაღლა ვერ ვწევდი, ბოლოს ოდნავ ავიხედე და სასახლე დავინახე,დანარჩენი ნაბიჯი მივირბინე.დედაჩემს დავხედე,ის ის არ იყო.სახე საშინლად გაფითრებოდა. ტყვია კი პირდაპირ გულში. სასახლეს თავი ავხადე, დედაჩემს ორივე ლოყაზე დავუწყე ფერეება,ჩემი ცრემლები მის სახეს ასველებდა, გეგონებოდათ თვითონაც ტირისო...
-დედა,ნანატრ მოფერებას აქ ვიღებ ხომ?აქ ხომ ვერ გამკიცხავ დე... ნეტავ ხშირად მეცადა შენი ფერება, თუნდ გეჩხუბა. ახლა კი ცივი, ისეთი ცივი ხარ, როგორც მაშინ,როცა ვერ გეხებოდი, სული გათბა და სხეულს დაუტოვე ყინვა.
რატომ დე, მე რომ შენი სითბო ვერ მეგრძნო?რატომ დამსაჯე ასე მწარედ? სულ არ გიფიქრია ჩემზე? როგორ ვიქნები ახლა უშენოდ.
რატომ არ გამიზიარე შენი ტკივილი? რატომ არ ტიროდი ჩემთან ერთად? რატოომ დაიტოვე, ამდენი წელი ამხელა ტანჯვა ფულში? ამხელა სასჯელი რად გამოუტანე შენს თავს? შენ ხომ შვილმკვდარი დედა იყავი?! წახვედი სოსოთან, ახლა მას მოეფერები, მე კი ისევ დასჯილი ვარ,ჩემთვის გაურკვეველ დანაშაულისთვის...
ძალა აღარ მაქვს დედა! შენ იყავი ძალა!წახვედი და გამომაცალე ყველა აგური, მიწამდე დაეც ამდენი ხნის ნაშენი ...
დაკრძალვის დღეს,იმდენი ხალხი მოვიდა რომ აღარ იტევდა სახლი. მთელი ეზო გაშავებულიყო, სახლში კი ნემს ვერ დასცემდი იატაკს...
- დაკრძალვის დღეს მამაც მოიყვანეს, სახლში ვერ შემოდიოდა, ეშინოდა ამ სახლის. ლუკამ ხელი მომკიდა და გამიყვანა,
კიბის პირველ საფეხურთან იყო დაჩოქილი და შუბლი კიბეზე ედო. თმა სულ გაჭაღარავებოდა, ირგვლივ ხალხი იდგა, ზოგი ცრემლიანი უყურებდა,ზოგი შეწუხებული, მაგრამ ვერავის გაებედა ხელის ხლება, მხოლოდ თხოვნა უნდა გაძლიერდეო.კიბეზე ჩავედი და თავი ავაღებინე
კიბიდან...
-ეს რა დაგვემართა სალო ჰა?!
-წამოდი მამა, ცრემლიგან თვალები ჩასისხლიანებოდა და დასიებოდა, სახეც შესიებული ჰქონდა...
-ადგომაში დავეხმარე და კიბეს ნელა ავუყევით, რაც უფრო ვუახლოვდებოდით კიბეს, მამას ხელი მეტად უთრთოდა, კუბკოს ეცა და ისეთ ხმაზე ატირდა რომ ყველა აჰყვა,მამას ხელზე ვუჭერდი და ვთხოვდი დამშვიდებულიყო, ის კი დაჭრილი მგელივით ღრიალებდა...
-ეს რა ქნა სალო?!
-ვერ გაუძლო მამა...
-მე როგორ გავუძლო?!
-სალომეს გულისთვის უნდა გაუძლო, ამან რაღა ქნას? უთხრა ბიძამ და ძმას ხელი მოხვია დასამშვიდებლად.
ასე ამ დღეს მიწას მივაბარეთ დედა, ჩემი ძმის გვერდზე დავკრძალეთ, დაკრძლვის შემდეგ, მამა ისევ ციხეში გადაიყვანეს.
ირგვლივ ხალხი ირეოდა:დეიდები, ნათესავები,მთხოვდნენ მათ გავყოლოდი...
-ჩვენთან იქნება, ბიძაჩემმა ხელი მომკიდა და მანქანისკენ წამიყვანა, ასე სჯობდა ჩემთვისაც. კარგად,როგორ ვიგრძნობდი თავს, მაგრამ ნიკა ჩემთვის ძმასავით იყო , მასთან ყოფნა სჯობდა, ბიცოლაც სითბოთი მექცეოდა.
ასე რომ ყველა პირობას მიქმნიდნენ რომ მარტო არ დავრჩენილვიყავი და არ მენერვიულა, მაგრამ ღამე კოშმარად მექცა.
ვფიქრობდი ყველაფერზე და ვაანალიზებდი,თუ რატომ იყო დედა ისე, ის ნახევრად მკვდარი დადიოდა გაქვავებულივით გრძნობაც გაყინვოდა და გულიც, მარტოდ ცდილობდა გადაეტანა ეს ტანჯვა, ბოლოს კი ვეღარ გაუძლო, სრულიად მარტო რომ დარჩა ამ ცოდვასთან....
არ მაქვს უფლება კრიტიკისა, სიძულვილისა,იქნებ მე აქამდეც ვერ მოვსულვიყავი! ის ტკივილმა მიიყვანა იმ გზამდე, სადაც ხრამი დახვდა, მობრუნებულს კი ცეცხლი, ის ხრამში გადავარდა,მაგრამ ცეცხლში აღმოჩნდა,მე მიპატიები ყველა სიშორე, ის რომ მალე გავიზარდე და ის რომ სილაღე ხელიდან ისე გამომეცალა რომ ბავშვობის უფლება დავკარგე. ვმადლობ ძლიერ ქალად რომ გადამაქციეს ჩემმა მშობლებმა, სხვანაირად იქნებ ფეხზეც ვერ ვმდგარვიყავ დღეს ...
ვერც მამას ვეტყვი საყვედურს, მათ უკეთ იციან რა დანაშაული აქვთ, ჩემს წინაშე, სოსოს სულის წინაშე, მიხვდა კიდეც და მოინანია... ახლა კი უფალთან იყოს მართალი.
*****
შეცდომებისთვის, დიდი ბოდიში და გთხოვთ მიმითითოთ...



№1 სტუმარი ინა

რა მძიმე თავი იყო ♥️♥️ ყოჩაღ მაკო ♥️♥️♥️

 


№2  offline მოდერი ♡The moon

ინა
რა მძიმე თავი იყო ♥️♥️ ყოჩაღ მაკო ♥️♥️♥️

ნამდვილად ეგრეა, მძიმე გამოდგა, ამის შემდეგ ამოგასუნთქებთ ♡♡♡
--------------------
მ.ზ

 


№3  offline წევრი Daldoni Daldoni

უჰააა როგორი ტკივილიანი და სევდიანი თავი იყო, ძალიან ემოციურია,, როცა ხუხულასავით გენგრევა თავზე ყველაფერი, იმედია სალომე ძალას მოიკრებს და ცხოვრებას გააგრძელებს და თავის სიტყვას იტყვის.. ძალიან ძალიან კარგია

 


№4  offline მოდერი ♡The moon

Daldoni Daldoni
უჰააა როგორი ტკივილიანი და სევდიანი თავი იყო, ძალიან ემოციურია,, როცა ხუხულასავით გენგრევა თავზე ყველაფერი, იმედია სალომე ძალას მოიკრებს და ცხოვრებას გააგრძელებს და თავის სიტყვას იტყვის.. ძალიან ძალიან კარგია

ნამდვილად, ამ თავში პერსონაჟი დაიფერფლა, ახლა კი საჭიროა ფერფლიდან აღმოცენდეს ძალები გამოძებნოს და ასე .... მიხარია რომ დაინტერესდით და გვერდით მიდგახართ ♡♡♡
--------------------
მ.ზ

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent