ტელეფონი ისევ ხელში მეჭირა. ეკრანი ჩამუქებული იყო, თითქოს არაფერიც არ მომხდარა.
— მოუსმინე? — ვიკითხე ხმამაღლა, საკუთარ თავს.
სიჩუმემ არ მიპასუხა.
მეორედ აღარ ჩავრთე აუდიო. არ მინდოდა, მისი ხმა ისევ დამბრუნებოდა იქ, სადაც აღარ ვცხოვრობდი. შეტყობინება უკვე თქვა ყველაფერი, რაც უნდა ეთქვა — სწორედ იმ პაუზით, იმ დაუსრულებელი წინადადებით.
ეკრანი ისევ აინთო. ახალი შეტყობინება. მისგან.
„ონლაინ ხარ?“
გული ისე გამიფართოვდა, თითქოს ეს ორი სიტყვა რაღაცას მოითხოვდა ჩემგან. ეკრანს ვუყურებდი და ვცდილობდი გამეგო, რისი მეშინოდა — მისი პასუხის თუ ჩემი.
— რა გინდა? — ჩუმად ვთქვი.
— სიმართლე, — თითქოს მის ხმას ვიგონებდი.
ტექსტი დავწერე. წავშალე. ისევ დავწერე.
„ვნახე აუდიო.“
წამები იწელებოდა. სამი წერტილი გამოჩნდა. გაქრა. ისევ გამოჩნდა.
„ვიცი. არ უნდა გამომეგზავნა.“
„მაშინ რატომ გამოგზავნე?“ — თითები თავისით მოძრაობდნენ.
პაუზა.
— „ვიფიქრე, იქნებ უკვე აღარ მტკიოდა,“ — მომივიდა პასუხი.
გამეღიმა უნებლიეთ. ზოგჯერ ადამიანები წერენ არა იმიტომ, რომ არ სტკივათ, არამედ იმიტომ, რომ დარწმუნდნენ — ისევ სტკივათ.
— „და ახლა?“ — მივწერე.
— „ახლა ვიცი,“ — მომივიდა ცოტა ხანში.
ტელეფონი მაგიდაზე დავდე.
სარკეში შევიხედე და პირველად ვიფიქრე, რომ პასუხი აღარ მჭირდებოდა.
ზოგი დიალოგი იმისთვის არ არის, რომ გაგრძელდეს.
ის უბრალოდ უნდა შედგეს.