ტელეფონი მაშინ ამოვიღე, როცა არაფერს ველოდი. ზუსტად ეს მომენტები არის ხოლმე ყველაზე სახიფათო — როცა ფიქრობ, რომ დღე უბრალოდ უნდა დასრულდეს, და არა დაიწყოს.
ეკრანზე ერთი აუდიოფაილი დამხვდა. უცნობი თარიღი. ნაცნობი სახელიც კი არა — უბრალოდ ხმის ნიშანი. წამით ვიფიქრე, წავშლი. არავინ ინახავს ხმოვან შეტყობინებებს, თუ მათ მნიშვნელობა არ აქვთ. და მე არ მინდოდა, კიდევ ერთ მნიშვნელობას გადავყროდი თავზე.
ყურსასმენები ვერ ვიპოვე. ხმას ოთახი უნდა გაეგო. ალბათ ამიტომაც დავაჭირე „play“-ს.
მისი ხმა მაშინვე ვიცანი. არა იმიტომ, რომ განსაკუთრებული ტემბრი ჰქონდა, არამედ იმიტომ, რომ სხეულმა დაასწრო გონებას. რაღაც შიგნით შეიკუმშა — ისე, როგორც ხდება, როცა წარსული უეცრად გადაწყვეტს დაბრუნებას.
ის არ ლაპარაკობდა ჩემთან. არც საკუთარ თავს. უბრალოდ ლაპარაკობდა. თითქოს იცოდა, რომ ეს ხმა სადღაც დარჩებოდა და ოდესმე ვინმე მოუსმენდა. იქნებ მეც.
„თუ ოდესმე ამას მოისმენ…“ — თქვა და გაჩერდა.
ეს პაუზა ყველაზე ხმამაღალი იყო.
მივხვდი, რომ პრობლემა ის არ იყო, ისევ მიყვარდა თუ არა. პრობლემა ის იყო, რომ მისი ხმა ჩემზე ისევ მოქმედებდა. წლების შემდეგაც კი.
ფანჯარასთან მივედი. ქალაქი ჩვეულებრივ ცხოვრობდა: მანქანები, შუქნიშნები, ვინმე სადღაც იცინოდა. უცნაური იყო იმის გაცნობიერება, რომ ჩემს შიგნით რაღაც ინგრეოდა, მაშინ როცა გარეთ ყველაფერი წესრიგში ჩანდა.
ხმოვანი შეტყობინება დასრულდა. ოთახში სიჩუმე ჩამოვარდა, მაგრამ ეს უკვე სხვა სიჩუმე იყო — არა ცარიელი, არამედ დატვირთული.
ტელეფონი ხელში შემრჩა.
არ ვიცოდი, მოვუსმენდი თუ არა კიდევ ერთხელ.
მაგრამ ზუსტად ვიცოდი: ეს ხმა შემთხვევით არ დაბრუნებულა.
და არც მე ვიყავი ის ადამიანი, ვინც ადრე ვიყავი.