თავი 18
მანიპულატორი


უცნობი: ისე ლამაზი ხარ, როცა გძინავს.

ტექსტის წაკითხვისთანავე გული ამომივარდა.
ვიცოდი უკვე, რომ ეს ჩემს სახლში იყო . ღამით ტუმბოზე დატოვებული ვარდი საკმარისი მტკიცებულება იყო, მაგრამ მისი უსირცხვილობა სისხლს მიდუღებს. ვგრძნობ, როგორ მაწვება ლოყებზე სისხლი. ბრაზი და სირცხვილი ერთდროულად მეღვრება სხეულში.
გუშინ ღამე მკვდარივით მეძინა. და მძულს ის ფაქტი, რომ სანამ მშვიდად მეძინა, ვიღაც კაცი თავზე მედგა, მიყურებდა და თავისი არსებობით ბუნების მახინჯ შეცდომას ჰგავდა. ამ ფიქრზე ზურგში ცივმა ჟრუანტელმა დამიარა.
მას შემდეგ, რაც მაქსმა ჩვენი ვახშამი ჩაშალა, მე და დაია აშკარად დაძაბულები ვიყავით — განწყობა გაგვიქრა. ეს გრძნობა ბარიდან ბარში ხეტიალით ვეცადეთ ჩაგვეხშო. მენიუდან ერთმანეთს შემთხვევითობის პრინციპით სასმელს ვურჩევდით და ღამის ბოლოს ორივე კარგად ვიყავით შეზარხოშებულები.
მთელი ღამე ვცდილობდი, მაქსზე არ მეფიქრა, მაგრამ მისი მუქარები მაინც მსდევდა ფიქრებში. გონების უკანა კუთხეში იდგა, ჩასაფრებული, რომ ოდნავი ფიქრის წამიც კი არ დამეტოვებინა მის გარეშე.
და უკეთესობისკენ არაფერია შეცვლილი.
დღეს მთელი დღე წერას შევალიე, მაგრამ ძლივს გადავცდი ათას სიტყვას. ბოლოს ხელი ჩავიქნიე და ჩემს ოთახში შევიკეტე, უაზრო ტელეშოუს საყურებლად.
უცნობს მივწერე

მე: ლამაზი მაშინაც იქნები, როცა დანას გაგიყრი.

არც კი ვიცი, რატომ ვპასუხობ. უნდა გავჩერდე და პოლიციას შევატყობინო. თორემ იფიქრებენ, რომ მე თვითონ ვაღიზიანებ.
ღმერთო, მართლა ვაღიზიანებ.
მაგრამ მაქსის მუქარის შემდეგ აღარ მჭირდება კიდევ ერთი მიზეზი, რომ საეჭვოდ გამოვჩნდე სტალკერის შესახებ განცხადების ისევ გაკეთებისთვის. და ის განცხადებები, რაც უკვე შევიტანე არჩის გაუჩინარების შემდეგ… იმედი მაქვს, ისინიც გაქრა.
ვერასდროს წარმოვიდგენდი, რომ ვისურვებდი, ჩემი ერთადერთი მტკიცებულება ჩემი აჩრდილის წინააღმდეგ უბრალოდ გამქრალიყო. უცნაურია , მაგრამ მაქსის მუქარა უფრო მეტად მაშინებდა.
შეიძლება საკუთარ თავს ვატყუებ და ყალბ უსაფრთხოებაში ვიმალები. ჩემმა სტალკერმა ჯოჯოხეთურად შემაშინა, ეს ფაქტია, მაგრამ არასდროს გამოუჩენია სურვილი, ფიზიკურად მავნოს. პირიქითაც კი მოიქცა.
და სწორედ ამის ცოდნა მაზიზღებს მას ყველაზე მეტად.
მაქსი კი, პირიქით ვიცი, რომ მავნებდა.

უცნობი: იარაღი არ გეყო? საინტერესოა..

ტელეფონს საწოლზე ვაგდებ და მერე თავს ხელებში ვრგამ, მაგრამ წამში თავს მაღლა ვწევ, რადგან მახსენდება, რომ ეს გუშინ მიყურებდა, როგორ მეძინა. რაც იმას ნიშნავს, რომ ისევ შემოვიდა ჩემს სახლში.
ლოყებიდან სისხლი ერთიანად მეცლება, მორევივით. უცებ ვხვდები, შესაძლოა სახლში მანამდე შემოვიდა, სანამ საერთოდ დავწვებოდი.
როგორც წინა ჯერზე და გუშინ საკმაოდ გამოთიშული ვიყავი. მახსოვს, ცოტა ხანს ჯიჯის დღიურს ვკითხულობდი, მაგრამ ერთი სიტყვაც კი არ დამრჩა გონებაში.
თვალი თავისით გამექცა კარადის კარებისკენ — ზუსტად ისე, როგორც მაგნიტი ეწებება მაცივარს. დიდი კარადაა, ორი მოსრიალე კარით. მზერა მივიწროვდება, იმ წვრილ ნაპრალს ვაკვირდები, რაც ორ კარს შორის ჩანს.
სხეული ავტომატურად იწყებს მოძრაობას. საწოლიდან ვხტები და კარადასთან მივდივარ, სანამ საერთოდ გავიაზრებ რას ვაკეთებ. წარმოდგენა არ მაქვს, რას ვიზავ, მართლა რომ იდგეს იქ.
ალბათ შარვალში ჩავიფსამდი.
კარებს მთელი ძალით ვაღებ და უცებ ვჩერდები — წინ მხოლოდ ჩემი ზედმეტად ბევრი, თითქმის უხმარი ტანსაცმელი მხვდება.
დასამალი აქ არაფერია. კარადა არც ისე ღრმაა და ნამდვილად არაა საკმარისად დიდი, რომ ექვსფუტიან კაცი დაეტიოს. მაგრამ მაინც ვქექავ ტანსაცმელს, თითქოს იქ ვიპოვი. და მაშინაც კი, როცა დარწმუნებული ვარ, რომ არ არის, უფრო აგრესიულად ვწევ გვერდზე კაბებს და პერანგებს, თითქოს ძალით გამოვათრევ ჩრდილებიდან.
თავი დაიჭირე , ადელაინ. თითქოს გინდა, რომ აქ იყოს.
ვოხრავ და ვშორდები. ადრენალინი ნელ-ნელა მიცხრება. ამ ოთახში სხვაგან დამალვა შეუძლებელია. ოთახი დიდია, მაგრამ ღია სივრცეა, მინიმალური ავეჯით.
ახლა უბრალოდ იდიოტად ვგრძნობ თავს.
საწოლზე ვჯდები, ფეხებს ვაჯვარედინებ და ტელეფონს ისე ვუყურებ, თითქოს თაგვის ხაფანგი იყოს, შიგნით კი უზარმაზარი ყველის ნაჭერი. გურმანული, შებოლილი გუდა.. ჯანდაბა..
ეკრანი ინთება, ახალი შეტყობინება. საწოლი ვიბრირებს და ის ვიბრაცია პირდაპირ ფეხებში დამდის.
მაშინვე ვტაცე ხელი.
ჯანდაბა, როგორ მიყვარს შებოლილი გუდა.

უცნობი: დღეს ღამით გნახავ, პატარა თაგვო.

ვიღრინები.

მე: სახლიდან გარეთ და სასურველია — პოლიციელის ხელბორკილებში.

უცნობი: პოლიციელი არ გჭირდება, რომ ხელბორკილები დამადო, პატარავ. რაც გინდა, ყველაფერს გაგაკეთებინებ.

გული გამისკდება ამ სისხლის აუტანელი აჩქარებისგან. ფიქრი — ის, ჩემს საწოლზე ხელბორკილებით მიბმული, სახეზე ის ცოდვილი ღიმილი რომ უთამაშებს — მმუცლის ქვედა ნაწილი შემეკუმშა. ჩემი სხეული ღალატით ეხმაურება ამ აკრძალულ სურათს. თითქოს ვგრძნობ, როგორ ფეთქავს სურვილი შიგნით.
და ის დაწყევლილი, სხვადასხვა ფერის თვალები… ზუსტად ისე რომ ამომხედავს, როგორც მაშინ — როცა იარაღით მჟ*მავდა, ნელი, დამანგრეველი რიტმით.
როგორც პატარა თაგვს, რომელსაც გადაყლაპვას უპირებს. ხაფანგში გაჭედილს. ლოყებგაბერილს იმ დაწყევლილი, შებოლილი გუდას ნაჭრით.
ჯანდაბა.
ხელები მიკანკალებს, როცა ვცდილობ ეს ფიქრი თავიდან ამოვიგდო. მაგრამ უკვე მომეჭიდა და ვეღარ ვიშორებ.
ფეხებს ვასწორებ და ბარძაყებს ძლიერად ვაჭერ ერთმანეთს. თუმცა ეს არც იმ მდგრად პულსაციას ამცირებს შეკრულ ფეხებს შორის და არც იმ სველ სიმხურვალეს, რაც შიგნით გროვდება.
გული ისევ მიჩქარდება, როცა ტელეფონი მორიგი შეტყობინებით ვიბრირებს.
არ მინდა ნახვა.
მაგრამ ჯანდაბა, საკუთარი თავის კონტროლი არ მაქვს.

უცნობი: თავს ეთამაშები, პატარა თაგვო? იმაზე ფიქრობ, ხელბორკილებით მიბმული რომ ვიქნები შენს საწოლზე, და შენს ტკბილ პატარა ფისოს შევეხები?

მე: საზიზღარი ხარ..

მაგრამ ზუსტად იმას ვიწყებ, რაც მითხრა.
როგორც კი ეს სიტყვები წავიკითხე, თითქოს სხეულზე დამეუფლა — მაიძულა ზუსტად ის გამეკეთებინა, რასაც მეკითხებოდა. ხელი საცვალში ჩამიცურდა, თითი ნაზად გადავიტარე გამკვრივებულ კლიტორზე. თან პასუხს ვწერდი — შხამიანს და ცივს.
ტანზე მხოლოდ გრძელი მაისური და კომფორტული საცვალი მაცვია.
თხელი ბამბის ქვეშ თავს შიშვლად და დაუცველად ვგრძნობ. როცა ფეხები უნებურად გადამეშალა, ხელი ისე გავწიე, თითქოს ცხელ ღუმელს შევეხე, და საკუთარ სულელურ ქცევაზე ჩუმად გავბრაზდი.

უცნობი: და მატყუარაც ხარ.

მე: ჯანდაბაში წასულხარ..

უცნობი: შემდეგ ჯერზე, როცა მეტყვი ჯანდაბაში წადიო, შენი ჩემს კბილებს შორის აღმოჩნდება.

ქვედა ტუჩი კბილებს შორის მომექცა. შოკისგან მკვეთრად შევიწოვე. მისი თავხედობა მაოგნებს. მისი სუფთა, უმოწყალო გაბედულება.
და მაინც — ისე მაფორიაქებს.
ტელეფონს ისე ვუჭერ ხელს, თითქოს გავტეხავ. ამ საუბრის ყოველი სიტყვით საკუთარი თავი უფრო მძულს.
თითები მექავება, ისევ მინდა ვუთხრა „ჯანდაბაში წადი“. იმ ნაბიჭვარმა ალბათ არც კი იცის, რამდენად შემიძლია შეწინააღმდეგება.
როცა მეუბნებიან, რამე არ გააკეთოო — ამის გაკეთებას უფრო მანდომებენ.
და ასეთი მუქარის შემდეგ… საოცრად მაცდუნებს. გული ისევ მკერდიდან მივარდება , ნეკნებს ეხეთქება, როცა ცერა თითი კლავიატურის ასოებზე მოძრაობს.
ეკრანზე ორ სიტყვას ვუყურებ. თითი გაგზავნის ღილაკზე მიცურავს.
ჩემმა ჩრდილმა დაამტკიცა, რომ მუქარებს ასრულებს.
მაშინ რატომ მინდა ასე ძალიან ამის გაკეთება?
ვინ აბრაზებს საკუთარ სტალკერს?
და მით უმეტეს — ვინ პროვოცირებს, რომ უცნობის პირი საკუთარ ფისოზე აღმოჩნდეს?
როგორც კი ცერა თითი გაგზავნის ღილაკზე გასრიალდა, ტელეფონი მმოვისროლე. შეტყობინება გაფრინდა და მაშინვე მივხვდი — სისულელე ჩავიდინე.
ჯანდაბა, ჯანდაბა, ჯანდაბა.
თავი ისევ ხელებში მაქვს ჩარგული. თითები თმაში მიჭერენ, სანამ ღერები არ იჭიმება დაი ტკივილები არ მიჩხვლეტს კანს.
ზარის ხმა..
მკერდში აჩქარებული გული თითქოს ნეკნებს არღვევს და ყელში ამომდის.
ვერ ვუყურებ.
უცებ ვდგები. მოუსვენარი ენერგია ნერვებზე მეფინება, ისე, რომ თითქმის მაკანკალებს. რაღაც უნდა გავაკეთო. ყურადღება გადავიტანო.
ტელეფონს ვტაცებ ხელს, დერეფანში გავრბივარ, ჭრიალა ხის კიბეებს ჩავუყვევი და სამზარეულოში შევდივარ.
აქ ბნელა. უცნაურად, შემზარავად ბნელა. მაგრამ სიჯიუტე არ მაძლევს უფლებას შუქი ავანთო.
ზარის ხმა..
ხელის კანკალით ბაბუაჩემის ვისკის ვისხამ ჭიქაში. მერე დეკანტერს მაღლა ვწევ და ვამჩნევ, რამდენად ცოტაღაა დარჩენილი.
.
ალკოჰოლს ერთ ყლუპში ვყლაპავ. შებოლილი გემო აქვს, ციტრუსის ოდნავი ელფერით. ყელში იწვის და შიგნიდან მთელ სხეულზე ცეცხლად მედება.
თითქოს ისედაც არ ვიწვოდე.
კიდევ ვისხამ, ამასაც ვყლაპავ და ბოლოს გამბედაობას ვიკრებ, ეკრანს შევხედო.


უცნობი: ოჰ, პატარა თაგვო.

უცნობი: ვერ ვითმენ, როდის შეგჭამ. როცა დავასრულებ, შენგან არაფერი დარჩება.

ჯანდაბა.
ცახცახი მივლის მთელ სხეულში და ტელეფონი ხელიდან მივარდება. ბარზე ხმაურით ეჯახება და გაჩერებულ ჰაერს არღვევს.
„ღმერთო… რატომ გძულვარ ასე ძალიან?“ ხმამაღლა ვეკითხები, ხმა ცარიელ სივრცეში ექოდ ბრუნდება.
რა თქმა უნდა, პასუხს არ მცემს. არასდროს მცემს. ღმერთს არც კი ველაპარაკები. საკუთარ თავს ველაპარაკები. და ამ სახლის მოჩვენებებს.
ისინიც დუმან.
ჯანდაბას.
საძინებელში მივდივარ.
კიბეებს ავუყევი, ტელევიზორს ვთიშავ და ისევ საწოლში ვწვები. ტელეფონს დამტენზე ვაერთებ და საბანს თავზე ვიფარებ.
აქ ქვემოთ მონსტრები ვერ მომწვდებიან.
უსაფრთხოდ ვარ.
ხელშეუხებელი.
ფეხებს შორის ფეთქვას ვაიგნორებ, თვალებს ვხუჭავ და საკუთარ თავს ძილს ვაძალებ.
და მიუხედავად იმისა, რომ ფიქრები თავში ფრაგმენტებად მიტრიალებს, ბოლოს მაინც მოუსვენარ ძილში ვიძირები. ვბრუნავ და ვტრიალდები. საბანი სხეულს ზედმეტად მიხურებს, მაგრამ ქვეცნობიერი არ მაძლევს უფლებას, თვალებს ქვემოთ ჩამოვწიო.
ღამის რომელიღაც მონაკვეთში ვგრძნობ, როგორ მისრიალებს უხეში კანი მკლავებზე.
ქვეცნობიერი ნელ-ნელა სცილდება სიზმარს, მაგრამ თითქოს მძიმე ნისლში ვარ ჩაფლული.
რაღაც უხეში მაჯაზე მეხვევა. ეს შეხება უფრო მაფხიზლებს. როცა იგივე ტექსტურა მეორე მაჯასაც ეჭიმება, რეალობაში საბოლოოდ ვბრუნდები. გარემო ერთბაშად მაწყდება. ნახევრად მძინარეც კი ვხვდები — რაღაც ძალიან არასწორი ხდება.
სახე დაჭიმული მაქვს. სხეული — გაშიშვლებული.
ვგრძნობ, როგორ მისრიალებს საბანი მკერდზე, მუცელზე, თეძოებზე ქვემოთ. გრილი ჰაერი რომ მეკვრის კანს და ძუძუსთავებს მიკუმშავს, მკვეთრ წერტილებად მიქცევს — მაშინვე ვფხიზლდები.
თვალებს ფართოდ ვახელ. სუნთქვა ყელში მეჩხირება, როცა ვხედავ — ბნელი ფიგურა ჩემს ფეხებს შორის არის მოქცეული.
პანიკა მიტევს მყისიერად. გული გამალებით მიცემს. ადრენალინი სისხლში მიფეთქავს.
ყვირილს ვაპირებდი — მაგრამ პირი რაღაცამ შემიკრა. თვალები მიფართოვდება, როცა ვხვდები, რომ პირზე ლენტი მაქვს აკრული.
გააზრებები ერთდროულად მეჯახება.
ხელები თავს ზემოთ მაქვს აწეული. საწოლის თავთან სქელი თოკებით ვარ მიბმული. ვქაჩავ, ვცდილობ მაჯები რგოლებიდან გამოვაცურო — უშედეგოდ.
ვიბრძვი, მაგრამ სხეული შეზღუდულად მოძრაობს. სქელი ბარძაყები მაკავებს, მაგრად მიჭერს საწოლზე, როცა ჩემი სტალკერი ზემოდან მაწვება. მისი სახე ჩრდილშია დამალული.
თოკებს ისევ ვექაჩები, მაგრამ მხოლოდ კანს ვისრესავ, სანამ არ მეწვის.
—რა გითხარი, პატარა თაგვო? — მისი დაბალი ხმა ჩურჩულზე ოდნავ მაღლა ჟღერს.
არც კი ვუყურებ. პანიკით დაბინდული მზერა თოკებზე მაქვს მიკრული — იმ წყეულ კვანძებზე, რომლებიც სრულიად უმწეოდ მაქცევს.
ჯანდაბას, რაც მითხრა.
—გამიშვი! — ვყვირი ლენტის ქვეშ, მაგრამ სიტყვები ჩახშობილია, გაუგებარი.
ხელებს თეძოებზე მადებს და უხეშად მაჭედებს საწოლზე. მისი კანიდან ჩემს კანზე ელექტრული დარტყმები გადადის. შეხებაზე ვკანკალენ მისი უხეში ხელების ქვეშ.
პანიკა გონებას მთლიანად მიტრიალებს. ლოგიკა ქრება. სხეული გადარჩენის რეჟიმში გადადის. მთელი ძალით ვიბრძვი, რაც შემიძლია.
მაგრამ აზრი არ აქვს.
ის მეტისმეტად დიდია.
მეტისმეტად მძიმე.
მეტისმეტად ჯანდაბისებურად ძლიერი.
სასოწარკვეთით ვყვირი, ვცდილობ ზურგზე გადავაგდო. ის კი ჩემს მცდელობაზე იცინის.
მისი ღრმა, მდიდარი სიცილი ყინულივით ჩამდის ხერხემალში.
ვჩერდები, ლენტის ქვეშ გაძნელებულ სუნთქვას ვებრძვი. თმა არეულად მაქვს, რამდენიმე ღერი სახეზე მიფენია და ხედვას მიფარავს.
თითქოს საერთოდ მინდოდეს მისი სახის დანახვა. ის ნამდვილი იარაღია.
ნელა, თითქმის ნაზად, სახიდან თმის ღერებს მიწევს. მის შეხებაში მოულოდნელი სიფრთხილეა.
—საინტერესოა, რომ ჯერაც ვერ ისწავლე — მე ყოველთვის ვასრულებ ჩემს მუქარებს,—ჩურჩულებს.
—ჯანდაბაში წადი!—ვყვირი, სიტყვებს მაქსიმალურად მკაფიოდ ვამბობ ლენტის ქვეშ. ჩახშობილია, მაგრამ მან მაინც გაიგო.
მოულოდნელად სახეს უხეშად მიჭერს ხელში და თავისი სახე ჩემსას უახლოვებს. პიტნის სუნთქვა და კვამლის მსუბუქი სურნელი მეკვრის.
—განაგრძე გაბრაზება, ადელაინ. მე სიამოვნებას მანიჭებს შენი ტკივილი. მუსიკაა ჩემთვის, როცა შენს ტირილს ვისმენ.
ვიბრძვი, ლენტის ქვეშ ჩახშობილი გინება მცდება.
მისი სიცილი ისევ ჩამესმის.
—ძალიან ცუდი გოგო იყავი, პატარა თაგვო,— ნელა ამბობს, მისი დაბალი ხმა ყელში ვიბრირებს. —და მე ძალიან მსიამოვნებს გაჩვენო, რა ემართებათ ცუდ გოგონებს.
ოფლი თმის ხაზთან მიკრთება და ზურგზე მიცურავს. ისევ პანიკაში ვარ — შიშით ვკანკალებ.
მაგრამ წარმოდგენა არ მაქვს, როგორ უნდა გავექცე. ცრემლები თვალებში მეკვრის, როცა ვხვდები — ვერ გავექცევი.
მისი სიტყვები პანიკაშიც იფილტრება და მესმის : ვერ გამექცევი.
მისი უხეში თითები მაისურს მაღლა სწევს, შავი მაქმანებიანი საცვალი და ბრტყელი მუცელი მიშიშვლდება. ვერ ვხედავ მის თვალებს, მაგრამ ვგრძნობ — როგორ მჭამს მზერით. მაისურს კიდევ მაღლა სწევს, სანამ მკერდიც არ გამომიჩნდა.
მისი მკვეთრი ჩასუნთქვა მესმის — სურვილს არ მალავს. ჩემი ძუძუსთავები მკვეთრ წერტილებადაა დაჭიმული. მაგრამ თუ ჰგონია, რომ ეს მის გამოა, აშკარად ჭკუიდანაა გადასული.
—შეუდარებლად ლამაზი ხარ,— ამოისუნთქა, ხელები თითქმის მოწიწებით მისრიალებს ჩემს მუცელზე. იმ მკრთალ ნიშნებზე, რომლებიც ოთხი ღამის წინ თავად დამიტოვა.
—ჯანდაბაში წადი,— კვლავ ვიღრინები.
—არ გამაწყვეტინო,—მპასუხობს, ხმა სურვილით და მოლოდინით ჩაბნელებული.
თვალები მიფართოვდება, როცა მისი თითები საცვლის რეზინის ქვეშ მიცურდება, მგრძნობიარე კანს მსუბუქად ეხება და განზრახვაზე მაფრთხილებს. ჟრუანტელს ვახშობ, ღირსების შენარჩუნებას ვცდილობ, მაშინაც კი, როცა ერთი ხელის მოქნევით მუხლებამდე ჩამომიცურა საცვალი.
ჩემი წინააღმდეგობა თავიდან იფეთქებს. ძლიერად ვურტყამ ფეხს და ამჯერად მკერდში ხვდება.
ის დარტყმას არ ირიდებს — წინ მოიწევს, თითქოს განზრახ ეჯახება, და მტკივნეული ტალღა ფეხზე მაღლა ამომდის.
ეს წამით მაბრუებს — საკმარისად, რომ საცვალი ბოლომდე ჩამიცუროს.
გადაგდებას არ აპირებს.
ნაჭერს გუნდად კრავს და ჯიბეში იტენის.
ოჰ… ეს უკვე საზიზღრობაა.
მკერდის სიღრმიდან ვიღრინები და ისევ ვურტყამ ფეხს, ამჯერად ორივეთი, მთელი ძალით. სანამ მის სახეს მიაღწევს, ის ორივე ტერფს ჰაერში იჭერს.
ჯანდაბა.
ვიკლაკნები, ზედა ტანს ვწევ და ვიბრძვი. სწრაფად ეხვევა ჩემს კოჭებს, თავს არიდებს დარტყმას და შემდეგ ძალით მიშლის ფეხებს, მუხლებს საწოლზე მადებინებს და მთლიანად მაშიშვლებს.
რაც უსასრულობად მომეჩვენა, რეალურად თხუთმეტ წამსაც არ გაგრძელებულა.
თავს ვაიძულებ გავიყინო. მკერდი გამალებით ამოდის და ჩადის. თუ ისევ გავიწევი, ჩემს ფისოს პირდაპირ მის წყეულ სახესთან აღმოჩნდება და ის ამას სიამოვნებით მიიღებს.
შიში და უმწეობა უცებ ქრება — მის ადგილს ისეთი მძვინვარე ბრაზი იკავებს, როგორიც არასდროს მიგრძნია. ლენტის ქვეშ ვყვირი, ვლანძღავ, ვწყევლი, როცა მისი თვალები ჩემს შუაგულს ეწებება.
მთვარის შუქი საკმარისი არაა, რომ კარგად დაინახოს, მაგრამ ამას მნიშვნელობა არ აქვს.
მან უკვე ნახა.
ღრმად ისუნთქავს. —ჯანდაბა… ზუსტად ისეთი სუნი გაქვს, როგორიც მახსოვს. ისეთი ტკბილი, რომ მაგიჟებს.
ქვედა მუცელზე ნაზ კოცნას მიტოვებს. ზურგს ვხრი და სხეულს ლეიბში ვაწვები, მის ტუჩებს ვშორდები. ცხვირით მძიმედ ვსუნთქავ, გაბრაზებული ხარის მსგავსად.
საკუთარი თავის სიძულვილი და მის მიმართ სიძულვილი ერთმანეთს ებრძვის. ეს მე დავიმსახურე. ვიცი, რომ დავიმსახურე. თავად დავუწყე — გავუწიე წინააღმდეგობა, როცა გამაფრთხილა, რაც მოხდებოდა.
არ ჰქონდა მნიშვნელობა. ზედმეტად ჯიუტი და სულელი ვიყავი. ზედმეტად გათამამებული იმ ავადმყოფური მღელვარებით, რომლითაც თითქოს ვერასდროს ვძღები.
თეძოებში მეჭიდება და უხეშად მქაჩავს ქვემოთ. მაჯებზე თოკები უფრო მეჭიმება და მას სრული წვდომა ეძლევა ჩემს საშოზე.
კიდევ ერთი ნაზი კოცნა — დან სულ ერთი ინჩის ზემოთ.
ვერ ვაჩერებ კვნესას, რომელიც ლენტის ქვეშ მეკრობა, როგორც ჩემი ტუჩები. ლენტი სიტყვებს ახშობს, მაგრამ ხმას ვერ ფარავს.
ვგრძნობ, როგორ ჩერდება. მერე კანს ზედ ღიმილით ეხახუნება.
მისი ცხელი სუნთქვა ყველაზე მგრძნობიარე ადგილას მეფინება. ვკანკალებ. მუხლები უნებლიეთ შიგნით იკეცება — კიდევ ერთი უშედეგო მცდელობა ფეხების შეკვრის.
და მერე ვგრძნობ.
ჯიუტი ცრემლი მომწყდა თვალზე, როცა მისი კბილები კლიტორზე გასრიალდა. ვყვირი, ვიკლაკნები, ვცდილობ მოვიშორო — წამით მართლაც ვაშორებ მის კბილებს კანიდან, მაგრამ სხეული მოღალატურად ისევ უკან, მის პირში ბრუნდება.
სუნთქვა მეკვრის.
ამჯერად მხოლოდ კბილები არაა.
მისი ენა ჩემს ეხება, ველური კვნესა ამოსდის ყელიდან, როცა ჩემს გემოს იგებს.
თვალები უნებლიედ უკან მიტრიალდება, თავი ლეიბზე მეხეთქება, როცა ყველაზე დამანგრევლად ტკბილი შეგრძნება მთლიანად მფარავს.
მაგრამ არ ვაძლევ უფლებას, რომ სიამოვნებამ გონება დამიბნელოს, რადგან პარალელურად, ზიზღ4ს მგვრის.
ზიზღი საკუთარი თავის მიმართ — ჩემი სხეულის მიმართ — რომ საერთოდ რამეს ვგრძნობს. და ზიზღი იმის გამო, რომ ის იღებს იმას, რაც ნებაყოფლობით არ მიმიცია.
—ჯანდაბა…—იღრინება ჩემს კანზე მიკრული, ვიბრაცია მაიძულებს ღრმად ჩავისუნთქო. მისი დაბალი ტემბრი მუცელში უცნაურ ფარფატს მიჩენს.
—ისეთი სველი ხარ… ისეთი გემრიელად კრემოვანი,— ხრინწიანად ამბობს.
თვალებს მაგრად ვხუჭავ, მძულს, როგორ ფეთქავს ჩემი საშო მისი სიტყვებისგან და იმ ყურადღებისგან, რასაც მაძლევს. უფრო მეტად კი ის მძულს, რომ მართალია. საკუთარ აღგზნებას ვგრძნობ — სუნსაც კი — და იმასაც, როგორ მისრიალებს სითხე ქვემოთ.
ვკანკალებ.
ვკანკალებ, რადგან არ ვიცი, კიდევ რა უნდა გავაკეთო.
ახლა უფრო მეტად მძულს საკუთარი თავი — და ის, როგორ რეაგირებს ჩემი სხეული ადრენალინსა და შიშზე.
მისი ენა მთელ ნაპრალს მიუყვება, ნელა ადის ზემოთ ნერვების კვანძამდე, მერე კი კბილებს შორის მოიქცევს და ჩააჭერს.
ზუსტად ისე, როგორც მითხრა.
ვყვირი — შიშისა და ნეტარების შერეული ხმა. კბენა საკმარისად ძლიერია, რომ ტკივილის ტალღა გამიფანტოს, მაგრამ არა იმდენად, რომ მართლა დამაზიანოს.
ნელა წევს თავს უკან. მის კბილებს შორის მისრიალებს, სანამ არ უსხლტება, წვის შეგრძნება მრჩება.
ვცდილობ გავიხლართო, მაგრამ ის ხელებს მუხლების უკან მიცურებს და ძალით მაღლა, ყურებამდე მიწევს.
თვალებს ისევ ვხუჭავ. კიდევ ერთი მოღალატე ცრემლი მწყდება. თოკებს ვექაჩები, სასოწარკვეთილი. ამ პოზაში უფრო გაშიშვლებული და დაუცველი ვარ.
და მაინც — როგორც ყოველთვის — საფრთხის შეგრძნება პირდაპირ გულში მირტყამს.
სხეული ისე მაქვს მოხრილი, რომ დუნდულები უკვე ლეიბზე აღარ მიდევს. თითქოს სირცხვილი არ მყოფნიდეს, ვგრძნობ, როგორ მისრიალებს აღგზნება მუცლისკენ.
ის იღრინება, როცა ხვდება, რამდენად მზად ვარ. ვგრძნობ, როგორ იჭიმება მისი სხეული სურვილით, როგორ გადადის მასში ძალა.
ის დროს აღარ კარგავს. ისევ ბრუნდება ჩემს საშოზე და პირში იკავებს.
ვხტები. სიამოვნება თავიდან იწყებს ფეთქვას, როცა წოვს და ქაჩავს. ენას აღარ იყენებს — მხოლოდ კბილებს.
ყოველ მოძრაობაზე უფრო მაგრად მიჭერს. ვცდილობ გავქვავდე, მაგრამ ზეწოლა არ მცირდება. პირიქით — მძაფრდება, სანამ მკვეთრი ტკივილი არ იფანტება.
ტკივილისგან ვწკმუტუნებ, ლენტის ქვეშ ვლანძღავ და როცა თითქმის ზედმეტი ხდება — მიშვებს.
ჰაერს ხარბად ვისუნთქავ, შვებასა და დარჩენილ წვას ერთად ვგრძნობ.
მაგრამ დიდხანს არ მტოვებს ასე. შუა თითი ჩემში ცურდება, შიგნით იკეცება და იმ ტკბილ წერტილს ხვდება. თეძოები უნებლიეთ ეჯახება მის ხელს. სხვა ტიპის სიამოვნება მავსებს შიგნით.
მწვავს. მკბენს. მაგრამ ჯანდაბა — დაუჯერებლად კარგია.
—გეტკინა?—რბილად მეკითხება, თავს ოდნავ ხრის და უყურებს, როგორ მოძრაობს მისი თითი ჩემში, როგორ გროვდება სითხე მის ხელზე.
ერთი ფეხი თავისუფალია. წამით ვფიქრობ, სახეში ჩავარტყა, მაგრამ კბენის გახსენებაზე ვჩერდდები.
ჩუმად ვდუღვარ, მზერით ვხვრეტ. ბრაზი შიგნიდან მწვავს.
ის დაბალი ხმით ბუზღუნებს, თითქოს იმედგაცრუებულია ჩემი დუმილით. ისევ იხრება, დაზიანებულ კვანძს კბილებს შორის იჭერს, ამჯერად მსუბუქად. მისი თითი შიგნით იკეცება, და სუნთქვა მეკვრის.
ნაზად უსვამს კბილებს მგრძნობიარე კანს — ისევ და ისევ — სანამ სიგიჟემდე არ მივყავარ, ერთდროულად უფრო მეტის სურვილით და მისი მოკვლის ჟინით.
—დაიმახსოვრე ეს, პატარა თაგვო,— ბურტყუნებს კბენებს შორის. —დაიმახსოვრე, რომ დაუმორჩილებლობას ტკივილი მოაქვს.
მკვეთრი კბენა. თეძოებს ვწევ უკან — უშედეგოდ.
—გახსოვს, როგორი კარგი იყო, როცა ჩემი იარაღი შენს შიგნით იყო? წარმოიდგინე ჩემი ენა შიგნით. ან ჩემი პენ*სი.. სიამოვნება თვალს დაგიბრმავებდა.
მისი თითი ისევ იკეცება და ამტკიცებს, რომ მართალია. თვალისმომჭრელი სიამოვნება მთელ სხეულში მივარდება.
ვგრძნობ გავტყდი.
იმ წამს, როცა ჩემი სხეული გადაწყვეტს, რომ ის რასაც მაძლევს, უფრო სჭირდება, ვიდრე მისი გაჩერება.
ვიბრძვი საკუთარ ბნელ ნაწილთან — იმასთან, რომელიც მეტს ეხვეწება. რომელიც ხმას იპოვის და ცდილობს გათავისუფლებას. ცდილობს კონტროლი აიღოს და დანებდეს, რათა ორივემ შვება ვიპოვოთ.
ჩუმ ომში ვიხლართები, ვცდილობ დავახრჩო, სანამ სინათლეზე გამოვა.
მაგრამ მას თითი თითქმის მთლიანად გამოაქვს, შესასვლელს მიუყვება და როცა ისევ შიგნით ცურდება — კიდევ ორ თითს ამატებს.
თვალები უკან მიბრუნდება, როცა მიწელავს, იმ ტკბილ წერტილს ისევ და ისევ ეფერება, ხოლო კბილები ხელახლა მიჭერს კლიტორზე.
ბნელი მხარე იმარჯვებს.
და ამჯერად, ჩემი სხეული ისევ იბრძვის — მაგრამ ახლა სირცხვილით ვეხახუნები მას. ის არ მაძლევს იმას, რაც უკვე სჭირდება ჩემს სხეულს — რასაც ღრმად, მუცლის სიღრმეში დაგროვილი სიამოვნება ითხოვს.
ის ისევ კბილებით „ქაჩავს“ ჩემს . მკბენს — მაგრამ ენას არ მაძლევს.
იმდენად მიგროვდება გაბრაზება, რომ ზღვარზე ვარ. ისეთი გაბრაზებული ვარ, რომ ახლა მიზეზი უკვე სხვაა — სიამოვნებას მიზღუდავს.
—! ვკივივარ ლენტის გარეშე დარჩენილი ხმით. მის ღიმილს ჩემს კანზე ვგრძნობ — გაიგო.
ბრაზს ვეყრდნობი და ფეხს მთელი ძალით ვურტყამ. სულ ერთი დიუმით ასცდება.
მკერდიდან ველური ღრენა ამოსდის. მუხლს უხეშად მაჭედებს საწოლზე. ეს ხმა სურვილის აღარ არის — სიბრაზისაა.
ხვალ რომ მღვდლის წინ დამაყენონ, ვერავითარი ღვთის შიში ვერ მაიძულებს ვაღიარო, რამდენად სექსუალური იყო ეს ღრენა. ან როგორ ძლიერად უპასუხა ჩემმა სხეულმა.
არასდროს ვაღიარებ. საკუთარ თავთანაც კი — არა.
მისი ხელები უფრო მჭიდროდ მიჭერს. ხვალ ბარძაყების ქვედა მხარეს მისი თითების კვალი მექნება. ჰარმონიულად შეერწყმება სხეულზე გაბნეულ კოცნის ნიშანებს.
—რა ისწავლე, პატარა თაგვო?—დამცინავად მეკითხება და ცხელ სუნთქვას პირდაპირ კლიტორზე მაფრქვევს.
ვიღრინები. კიდევ ერთი ცრემლი მიიკვლევს გზას საფეთქლიდან თმის ხაზამდე.
—კიდევ მეტყვი ჯანდაბაში წადიო— ენა სწრაფად მისრიალებს — მკვეთრი ლოკვა, რომელიც მაშინვე ქრება, სანამ რამე კმაყოფილებას მომიტანს.
ვუყვირი, ვლანძღავ, სანამ ბოლოს ხელს მაღლა არ სწევს და ლენტს ერთიანად არ მახევს.
სახეზე ტკივილი მწვდება, ვიგინები — და მერე კიდევ უფრო ხმამაღლა ვიგინები, ახლა ხომ უკვე მკაფიოდ ესმის.
—შენ ავადმყოფო, ფსიქო ნაბი—სიტყვას ისევ მტკივნეული კბენა მაწყვეტინებს.
—კიდევ სცადე. კიდევ მეტყვი ჯანდაბაში წადიო?
სუნთქვა მძიმდება. ვცდილობ დავმშვიდდე — უშედეგოდ.
ვერც კი ვასახელებ იმ ემოციებს, რაც შიგნით მიტრიალებს. თითქოს მკერდში აფეთქდება ყველაფერი ერთად.
—ალბათ,— ვამბობ კბილებში გამოჭედილი ხმით.
ის იცინის — ბნელი, მუსიკალური სიცილი, თითქოს პირდაპირ ედგარ ალან პოს სამყაროდან.
ამჯერად მსუბუქად მკბენს — უფრო თამაშით.
—გესმის, რა მოხდება ყოველი ჯერზე?
ტუჩებს ვკუმავ. პასუხს არ ვაძლევ. მშვენივრად მესმის, რა მოხდება. საქმე იმაშია, დავემორჩილები თუ არა.
ჩემი დუმილის პასუხად თითებს გამომაცლის — სიცარიელეს მიტოვებს. მაგრამ სანამ პროტესტს მოვასწრებ, ისევ მლოკავს. ამჯერად ნელა, გაწელილად. ენას გაშლილად, ქვემოდან ზემოთ, განსაკუთრებით ნელა პულსირებად კლიტორზე.
თვალები მეხუჭება. ჰაერი ყელიდან მძიმედ ამომდის.
ჟრუანტელი ხერხემალს ეხვევა. ვეღარ ვაჩერებ იმ ნეტარებას, რომელიც იქიდან იღვრება, სადაც მისი ენა მეხება.
ზურგს ვხრი, ვიღრინები, როგორ ადვილად დნება ჩემი სხეული მის დაუნდობლად ოსტატურ ენაზე.
და როგორც კი სირცხვილის გარეშე ვიწყებ მის პირზე მოძრაობას — ის ჩერდება.
—გესმის?— კვლავ მეკითხება, ხმის ტონში უპირატესობა ჟღერს.
გაბრაზებული ქვითინი ყელში მიბრუნდება, მაგრამ ვყლაპავ. რამდენჯერმე უნდა გადავყლაპო, სანამ ხმას გავასწორებ.
—საკმაოდ კარგად მესმის, კნუტო.
ბნელი სიცილი შიგნით მეღვრება და მძულს, როგორ რეაგირებს ჩემი სხეული. დუნდულები უნებურად მისკენ იხრება, ეძებს იმას, რაც სჭირდება.
მისი ენა ღრმად იჭრება ჩემში, ხარბად, დაუნდობლად.
ყვირილი მწყდება — სუნთქვა გაწყვეტილი, ხმამაღალი.
ზეწოლა გროვდება, რადგან ბოლოს აკეთებს იმას, რასაც ჩუმად ვეხვეწებოდი. ენა იდეალური ზეწოლით ამოძრავებს , დაზიანებულ კვანძზე განსაკუთრებული ყურადღებით ეკრობა, მერე ისევ ქვემოთ ჩადის და შიგნით იჭრება.
სიამოვნების ხმები ოთახში ირეკლება. ახლა უკვე ვნანობ, რომ ლენტი აღარ მაქვს — არ მინდა გაიგოს, რას მიკეთებს, მაგრამ თავს ვეღარ ვაკონტროლებ.
ვიკარგები.
მის ენაში. მის მოძრაობაში. იმ კვანძში, რომელიც მუცლის სიღრმეში მტკივნეულად იკვრება.
ვერ ვაჩერებ, როცა ისევ პირში იკავებს — ისევე დავერ ვაჩერებ ორგაზმს, რომელიც მწვერვალს აღწევს.
მკვეთრად ვისუნთქავ. ჩახშობილი ყვირილი მწყდება, როცა სხეული ზღვარს სცდება. ის სწორედ იმ წამს მირჭობს ორ თითს შიგნით — და ნეტარება კატასტროფულია.
აღარ ვცდილობ ყვირილის შეკავებას. ბარძაყებსაც ვეღარ ვაკავებ — თავზე მჭიდროდ ვაკრავ.
დაიხრჩოს ჩემს საშოზე. არ მადარდებს.
ეიფორია მთლიანად მფარავს. ხუთივე გრძნობა ქრება მის მარწუხებში.
ეს ზეცაში ასვლა არ არის.
ეს მადლიდან დაცემაა.
აღარასდროს გამოვსწორდები — სული სხეულიდან ამომგლიჯეს და ჯოჯოხეთში ჩამათრიეს.
იმდენად ღრმად დავეცი, რომ ეშმაკის ბუნაგში აღმოვჩნდი — და თავად ბნელი ღმერთი მექცევა ნადავლად.
აკანკალებული კვნესა ყელიდან ამომდის, და მე ვგრძნობ მის საპასუხო ღრენას. მისი ხელები ბეჭებზე მეხება,ორგაზმი ჩემს სხეულს აჭარბებს.
ის მოულოდნელად სწევს პირს და ჩემს სხეულზე ეჭიდება, სანამ თითებით კვლავ მაწვდის სიამოვნებას. მე ჯერ კიდევ დაბნეული ვარ, პირი ოდნავ ღია, კვნესას ვაგრძელებ.
როდესაც თითებს მაჭერს ჩემს ლოყებზე, პირის გასახსნელად — მე აღარ მადარდებს. მისი თითები ძალიან კარგი შეგრძნებაა.
ის პირი ჩემსას სწვდება და ვგრძნობ მისი ნერწყვი ჩემს პირში როგორ იღვრება.
— დალიე შენი სითხე— ხრინწიანად მეუბნება.
და მე ვაკეთებ. უცნაური გემო ენაზე იფურჩქნება. ის იღრინება ღრენს მკერდში, სანამ მისი რუჩებით ჩემსას დაეწაფა.
მე ვაძლევ მას ამის უფლებას. მოგვიანებით ვკითხავ საკუთარ თავს რატომ. მაგრამ თითები კვლავ მანიჭებენ სიამოვნებას, მიუხედავად იმისა, რომ ორგაზმი უკვე გადაიფარა და ეშმაკის ნისლი გონებას მიბნევს — მე ვაძლევ მას უფლებას.
და არა მარტო ეს — მე თვითონაც ვკოცნი.
მისი ენა ღრმად შედის ჩემს პირში, ჩემს ენასთანაა შერწყმული. ნაპერწკლები და ელექტრობა ირეკლება კავშირში ტუჩებთან, გრძნობაა, თითქოს პლანეტები ეჯახებიან ერთმანეთს. ენერგია გალაქტიკურია, თითოეული შეხებით და ყოველი ლოკვით ახალი ვარსკვლავი იბადება.
დრო ქრება სანამ ის მკოცნის, ჩემი ტუჩები დასიებული რჩება, დარწმუნებული ვარ, სუნთქვა მუდმივად არასტაბილური დამრჩება. ერთ მომენტში, ის თითებს კეცავს და სახეს ნაზად მიკავებს. მკვეთრი კონტრასტი… მისთვის — ვინც მშთანთქავს..
ის უკან იხევს, როდესაც სხეულები დაუნდობლად ერთმანეთს ეხება და კვნესა ჩნდება. მე მადლიერი ვარ. მისი უკან დახევა ისეთია, თითქოს დრო და სიფხიზლე მობრუნდა, დამარტყა თავში, თითქოს ვინმემ ბეისბოლის ბატით დამარტყა.
თვალებს არ ვხსნი, ღრმად ვისუნთქავ, ამოყინული კოცვისგან. მისი სხეული ბარძაყებს შორის გამოშორდა, მე კი მაშინვე ვიწევი მუხლებზე და ვაჭერ ერთმანეთს ფეხებს, ვმალავ თავს მის მჭამელი მზერისგან.მისი შეჭამა იგრძნობა, როგორც ცივ წყალთან ერთად ელექტრო დენის შეღწევა.
ელექტრული დენი შლის სხეულს, ვიდრე მთლიანად არ მოიცავს. ჟანგბადი არაა. სხეულის ქიმია სრულიად შეცვლილია. ამ წყლიდან ახალი ადამიანი გამოდის.
ამის გამო მძულს.
ყველაზე მეტად, ვიდრე ოდესმე ვინმე შემძულებია.
ნეტარება ქრება და სიძულვილი აღდგა. ის ხმას არ იღებს, მაგრამ ვგრძნობ ძალას კანქვეშ.
გრძნობა, წყურვილი, აბსოლუტური მტაცებელი, მზადაა სხეულიდან გამოძვრეს.
თუ ასე მოხდება, ვეღარ ვენდობი საკუთარ თავს, რომ შევაჩერებ მის ჩემში შეღწევას. ამის გააზრებაზე ტირილი მინდება.
მე ისევ მივეცი ამის უფლებას. ჯერ იარაღთან, ახლა აქ, რატომ ?
ის ძალადობს ჩემზე, ეს ორივემ ვიცით. მაგრამ საბოლოოდ, მან დამანახა, რომ მეც მასავით მსურდა. თითქმის ვეხვეწებოდი მას. იარაღით ან ენით, ფეხები ღია მქონდა ბოლომდე.
დაუჯერებელია, მაგრამ ჩვენ ასევე ვკოცნიდით როგორც ორი თინეიჯერი, რომელიც პატიოსნებას კარგავს.
არ ვიცი, რას ვაკეთებ ამ ინფორმაციასთან. ან როგორ ვამუშავებ მას.
ჩუმი წამი გადის, ჰაერში მხოლოდ ჩვენი მძიმე სუნთქვა არღვევს.
მე საკმარისად ძლიერი არ ვარ თვალებში რომ ჩავხედო, არ ვიცი რას ვიტყვი.
პირველად, ჩემმა ზეცაში გაგზავნილმა თხოვნამ გაჭრა და ის გამოძრავდა თოკები გახსნას და კარიდან გავიდა.
მე თვალებს ვახელ და ვუყურებ როგორ მიდის, შხამის გადაყლაპვას ვცდილობ, რომელიც სიტყვებად ჩემს პირიდან ასხამს. თუ გავუშვებ, ისევ მისი მუქარის შესრულება მოუწევს.
ის კარებთან გაჩერდება, თავი ისე აჩერებს , რომ მთვარის შუქი მკვეთრად აჩენს მის მკვეთრ ყბის ხაზს, სველი კანს, პატარა ნაწიბურს.
ის არ ლაპარაკობს, მაგრამ ქვედა ტუჩს მაგრად კბენს, ყველა უსარგებლო სიტყვა ენაზე იჭერს ჩემი საშოს გემოსთან ერთად .
ბოლოს კი ფრთხილად ბრუნდება, კარიც ჩუმად იხურება. მე ისევ მარტო ვრჩები. ისევ, ცრემლები თავისუფლად მდის, ვცდილობ ჩემი ნამსხვრევები შევკრიბო.






წერილი
19 ივნისი, 1945 წელი


ჯონი ისევ მთვრალია. ვუთხარი, რომ სივრცე მჭირდებოდა და რა თქმა უნდა, რონალდოსთან გასაპარად წავედი.
ვიცი, ვიცი.
ჩემი ქმარი ნაწყენი და გაბრაზებულია, და მისი მკაცრი, თუმცა სამართლიანი სიტყვებისგან თავის დასაღწევად, მე გავრბივარ და ვღალატობ.
ღმერთო, საშინელი ადამიანი ვარ. ნამდვილად ასეა.
მაგრამ არ ვიცი, როგორ შევწყვიტო. და ამ ბოლო დროს თავს უსაფრთხოდ აღარ ვგრძნობ. ჯონი უფრო მეტს სვამს და მიუხედავად იმისა, რომ ჯერ არ მოუყენებია ტკივილი ჩემთვის, მეშინია, რომ შეიძლება ასე მოხდეს.
ყოველ დღე თითქოს უფრო და უფრო ბრაზიანი ხდება.
სამსახურიდან სახლში ბრუნდება და სერას ყველაზე უბრალო მიზეზითაც უყვირის. რამდენჯერმე ატირა კიდეც.
ვცადე მისთვის ამეხსნა, რომ რთულ პერიოდს გავდივართ. ახლა თხუთმეტი წლისაა და უკვე საკმარისად დიდია იმის გასაგებად, რომ ქორწინება მხოლოდ მზესა და ცისარტყელას არ ნიშნავს.
მეხვეწა, რომ მასთან ყველაფერი მომეგვარებინა. მაგრამ ბოლომდე დარწმუნებული აღარ ვარ, რომ მინდა. თუნდაც სერას გამო.
და ვიცი, რომ ეს საშინელ ეგოისტს მხდის.





თავი 19
აჩრდილი



არ ვნანობ. იმდენად არ, რამდენადაც მაშინ ვნანობდი, როცა იარაღი ჩავუდე საშოში და ამით მივაღწევინე ორგაზმამდე.
ვიცი, რამდენად ცუდია ეს –მიიღო რაღაც სხისი თანხმობის გარეშე. ვიცი, რომ სწორედ ამის წინააღმდეგ ვიბრძვი ყოველდღე.
ჯერ კიდევ არ მომცა თანხმობა, მაგრამ მომცემს. მე ჩემი პატარა თაგვს ისე კარგად ვიცნობ, ვიდრე თვითონ საკუთარ თავს. ის ზედმეტად უარყოფს საკუთარ შეგრძნებებს, რომ დაინახოს, რამდენად ვიზიდავ მე. ასე რომ არ იყოს, არ გაიბრძოლებდა. ახლა როცა მისი ჩემს კბილებს ქვეშ აღმოჩნდა, ისწავკა, რომ მე ყოველთვის ვასრულებ ჩემს სიტყვას.
თუ მართლა არ იქნებოდა დაინტერესებული ამით, პირველ რიგში არც მომწერდა პასუხს.
მისი ქმედებები სრულიად განსხვავებულ ენაზე საუბრობს, ვიდრე სიტყვები. ენაზე, რომელიც სავსეა სურვილითა და თხოვნით — უბრალოდ ჯერ არ იცის მისი თარგმნა.
ეს არ მხდის სწორს. მაგრამ ვერ ვაიძულებ საკუთარ თავს ვნანობდე ისეთი სასიამოვნ დეგუსტაციას— ისეთი სრულყოფილს, ისეთი ტკბილს,,
მან იცოდა, რომ მე ვასრულებდი ჩემს მუქარას, თუ ისევ იტყოდა „ჯანდაბაში წადიო“, მაგრამ მაინც აგრძელებდა მოწერას და ეს მახსენებს, რომ ჩემი პატარა თაგვი ვერ აკონტროლებს, რას გრძნობს სინამდვილეში. ეს ნიშნავს, რომ მის გრძნობებზე, აბსოლუტურად დამოკიდებულს მხდის.
დაწყებიდან მებრძვის იმდენად ძლიერად, რომ მისი სიბრაზე და ყვირილი მხოლოდ ჩემს სისხლს გარდაქმნიდა ლავად. რაც უფრო მებრძვის, მით უფრო იბრძვის ჩემი ც, რომ ჯინსიდან გამოხტეს.
დაუოკებელი სურვილი მქონდა დაუყოვნებლად გამეხსნა ელვა და ღრმად შევსულიყავი მის ტკბილ ვიწრო საშოში. ახლოს ვიყავი — ზედმეტად ახლოს. როდესაც მისი სიამოვნების კივილი მიწვდა ჩემს ყურებს და ძლლიერად მომიჭირა ფეხები თავზე, სიამოვნებისგან, რომ ამოძრავებდა თავის სხეულს ჩემს სახეზე — თითქმის დავკარგე თავი.
ერთადერთი, რამაც გამაჩერა, იყო მისიგამოხედვა.
როდესაც ის ჩემს სახეზე ორგაზმში იყო, არ ჰქონდა სირცხვილი. მაგრამ როგორც კი ორგაზმი დასრულდა და კოცნა შეწყდა, მან მხოლოდ სირცხვილი იგრძნო.
ამ ყველაფერს დრო სჭირდება, თავს ვახსენებ
ვიხრები მძიმე სუნთქვა მეწყება.
კუნთები დაძაბული მაქვს, ვზივარ მუსტანგში, ჩემი ჯერ კიდევ ძლიერადაა ელვაზე მიკრული.
თვითგათავება მანქანაში ჩემ ცოდვებში ყველაზე მსუბუქია და არც პირველი არაა. ტელეფონი იწყებს რეკვას. მუშტს ძლიერად ვკრავ და სურვილს ვებრძვი რომ ფანჯრიდან არ მოვისროლო. ჯანდაბა ასეთი დალურჯებული კვერცხები სკოლის შემდეგ არ მქონია, როცა პირველად სკოლაში გოგო შემეხო და ვერ მოვასწარი დამთავრება, რადგან მწვრთნელმა შემოგვისწრო, სანამ მის მკერდს დავეწაფებეოდი..
ტელეფონი ვიღებ, ყურზე მივიდე ისე რომ არ დამიხედავს
—ხო? — ვფრუტუნებ, ჩემი დუღილი უკვე საშიშ ლეველზეა.
—დღეს არვისთან იწექი?—ჯეი მღერის, დამცინავი ხმით.
კისერი გავატკაცუნე. შვება მაინც ვერ ვიგრძენი.
—ჯეი — ვიღრინები.
ტელეფონით ვზივარ, მაგრამ პენისს მაინც ვერ ვაწყნარებ. რამდენიც არ უნდა მინდოდეს მოვიშრო დაძაბულობა, ჯეის ხმა მაბნევს.
—Satan’s Affair (კარნავალი) ქალაქში მოდის, იწყებს. პირს ვაღებ —მზად ვარ ვკითხო, რატომ უნდა მაინტერესებდეს ეს მე.
—და მივიღე სანდო სიგნალი, რომ ოთხი ბილეთი ოთხი პატარა ჩიტის სახელებითაა,— აგრძელებს. ვხურავ პირს.
—რატომ წავიდოდნენ იქ?— ვკითხე, სრულიად დაბნეული, ოთხი დიდი კაცი ავადმყოფურ კარნავალზე რატომ მიდის.
—სწორად შერჩეული გოგონები, მეგობარო. და ახლა ბილეთი შენს სახელზეცაა.
ვიხრები.
—როდის?
—სამი კვირის შემდეგ. საკმარისი დროა რამდენიმე კლუბში წასასვლელად და შენი ლამაზი სახის დემონსტრირების დასაწყებად.
მეორედ ვიხრები, სიგარეტის პაკეტს ვიღებ, კბილებით ვიღებ სიგარეტს.
სანთებელით ცეცხლს ვანთებ, ღრმად ვსუნთქავ, წითლად იწვება.
—სიგარეტს ეწევი, არა?—ჯეი ამბობს. პასუხს ვუწელავ. ფანჯარას ვხურავ და კვამლს ვუშვებ.
გაწითლებული თითქოს ჩაცხრა მაგრამ ისევ მტკივა.
—თქვი, რომ შეწყვეტდი,— ჩივის. —გესმის, რამდენი ქიმიკატი აქვს? როგორც—
—ჯეი,— ვწყვეტ, მის მონოლოგს. თუ გავუშვებდი, სიგარეტის ყველა ინგრედიენტს ჩამოთვლიდა, როგორც პერიოდულ სისტემაში ელემენტებს.
ის სუნთქავს, როგორც გაბრაზებული თინეიჯერი მენსტრუაციის დროს.
—კარგი,— ბურტყუნებს.
—მოგაწვდით ინფორმაციას, თუ კიდევ რამე მოხდება,— ვეუბნები და ტელეფონს ვთიშავ.
სიგარეტის კიდევ ერთი ნაპასს ვწევ და ყურადღება ლეპტოპზე გადავიტანე.
მუსტანგის შიგნით მოწყობილობებია ჩაშენებული. პლანშეტი, რომ მარტივად მივიტანო ან გადავწიო კამერები, სამართალდამცველების გაფრთხილების სისტემა და სხვა უკანონო მოწყობილობებითაა მორთული მანქანის შიგთავსი.
ლეპტოპს ვწევ ჩემსკენ და ვრთავ. სიკაშკაშე თვალებს მტკენს. განათების წინააღმდეგ თვალებს ვჭუტავ, პროგრამებს ვხსნი და საქმეს ვიწყებ.
ხალხზე ცნობისმოყვარეობის გამო მინდა გავიგო, ვინ მიდის ამ საშინელებულ კარნავალზე.
ისინი ყოველწლიურად მოდიან ქალაქში, და არასდროს დავინტერესებულვარ მისით. საშიში სახლების არ მეშინია. რამდენიმე გამოგონილი მონსტრის დანახვა ვერ დამაშინებს უფრო მეტად, ვიდრე რეალური მონსტრები, რომლებიც ამ სამყაროს ამღვრევენ.
ვათვალიერებ სახელების სიას და ვშეშდები, როცა ერთ კონკრეტულ სახელს ვხედავ, რომელმაც გული გამიჩერდა:
ადელაინ რეილი.
ვიღიმი. ადრე მხოლოდ ხალხის დაცვა იყო ჩემი ერთადერთი მიზეზი არსებობისთვის. მაგრამ ახლა… ახლა ვიპოვე ახალი აზრი ცხოვრებაში.

***


მე: ჯერ კიდევ ვგრძნობ შენს გემოს, პატარა თაგვო.


ორი დღე ვითმინე, მაინც ვერ დავძლიე ტკბილი ტანჯვა.
ისე ვებრძოდი ჩემს სასქესო ორგანოს, თითქოს კრივში ჩემი მოწინააღმდეგე იყო. ხელების ტკივილი მაწუხებს უკვე.
დღეს მისგან პასუხის მიღების ნული შანსი მაქვს. დარწმუნებული ვარ, ისევ იმ კომფორტულ კუთხეშია თავის თავში, სადაც თავი სძულს და დარწმუნებულია, რომ არასდროს მომცემს კიდევ მსგავს შანსს.
მაგრამ ეს კუთხე ყალბია, ორივემ ვიცით. იარაღის შეგრძნებამ მაშინ შეაშნა, მაგრამ ჩემა ენამ მის კლიტორზე და იმ ფაქტმა როგორ ძლიერად გაათავა, ამას ვერ დაივიწყებს, ამ გრძნობამ მოინადირა.
ცოტა ხანს იგლოვებს და იტირებს, მაგრამ მალე ისევ ცდუნება შეიბყრობდ.

ედელაინი: იცოდი, რომ ერთმა სტალკერმა მოკლა ჩემი ბებიის დედა?

კომპიუტერს გაოცებულმა დავხედე წარბები შუბლზე ამივიდა. არამარტო იმიტომ, რომ ნამდვილად მიპასუხა, არამედ იმიტომაც, რომ უბრალოდ მოსროლილ ფრაზებს არ მწერდა და აზრიანად დამეკონტაქტა.

მე: გაქვს ამის მტკიცებულება?

რამდენიმე დღიური ჩანაწერის მიხედვით რაც წავიკითხე, ბებიის დედა და მისი სტალკერი იყვნენ მგზნებარე ურთიერთობაში. ასევე ჩანაწერის მიხედვით, უცნობი მიდიოდა ამ ქალთან, მაგრამ აგრესიის ან ძალადობის ნიშნები არ ჩანდა. მაგრამ ვინ იცის სინამდვილეში რა ხდებოდა?
ბებიის დედა შეიძლება უბრალოდ ხედავდა იმას, რაც უნდოდა, და კაცმა მართლაც მოკლა.
ან შეიძლება მისმა ქმარმა დაიჭირა სკანდალში და სიბრაზის ნიადაგზე მოკლა.
ორივე შესაძლებლობა თანაბრად სავარაუდოა.
როდესაც დღიურში ვიქექებოდი, შემიბყრო ინტერესმა და უფრო ღრმად ჩავიხედე ბებიის დედის ისტორიაში. ის რომ ისტორია თავისით მეორდებოდა ჩემი და ადელაინის სახით, მაინტრიგებდა.
დანაშაულის ადგილი მიჩქმალული იყო, დეტექტივები, რომლებიც საქმეს აკეთებდნენ სრული იმბეცილები იყვნენ.

ადელაინი: ჯერ არა. მაგრამ ვიპოვი. და დავამტკიცებ, რომ მართალი ვარ. ყველა სტალკერი უბრალოდ ფსიქოპათური მხეცია.

ფრთხილად ვიღიმი. არ მივწერ ცოტახანს, დროს მივცემ იფიქროს რომ ამ პასუხით მატკინა, ან მაწყენინა, ან იფიქროს რომ რაც თვითონ სურდა ის რეაქცია მქონდა.
ის ფიქრობს, რომ უკვე მიცნობს, მაგრამ ჩემი პატარა თაგვი ყველაზე შორსაა სიმართლესთან.
ვსტალკერობ მას იმიტომ, რომ მიყვარს. ყველა მისი მოქმედება, ყველა სიტყვა, რომელიც ამომდის ტუჩებიდან, იზიდავს. ახლაც ვგიჟდები მისი სუნით, გემოთი, და იმით, როგორ ხმა აქვს, როცა სიკვდილამდე ეშინია — ან როცა მეტისთვის მევედრება.
ვერ ვხსნი გრძნობას, როცა პირველად დავინახე ლამის მუხლებზე დავვარდი მის წინაშე მისი სურვილისგან, გრძნობისგან რომ ის მჭირდებოდა და ჩემი უნდა ყოფილიყო.
მაგრამ არა იმიტომ, რომ ფსიქოპატი ვარ. არ ვქმნი ღმერთების სახელით მის ქანდაკებას ან ვამტკიცებ, რომ ჩვენ ღმერთების მიერ განზრახ გაერთიანებულები ვართ.
ის იქნება ჩემი, რადგან მან პირველმა მომცა მიზეზი მეგრძნო რამე კარგი, რაც დიდიხანია არ მიგრძვნია და მე შეპყრობილი ვარ ამ გრძნობის შენარჩუნებისთვის.
ჩემი ცხოვრებაში ძალიან ცოტა კარგია, და არ მაინტერესებს, ეგოისტი ვარ თუ არა, რომ მინდა დავიტოვო ჩემთვის. მისი შენარჩუნების ერთადერთი გზა კი ისაა, რომ ჩემი ყველაზე ბნელი მხარე დავანახო მას.
მირჩევნია მოვკვდე, ვიდრე მას მოვატყუო და ისე დავიმსახურო მისი სიყვარული, კარგი ადამიანი ვარ საიმისოდ, რომ ორივეს გული გატეხილი დავტოვო, როცა მიხვდება, რომ არ ვარ კარგი.

მე: ჰო, ცოტა ძალიან ცილიწამებად ხომ არ ჟღერს? შენს ბებიას უყვარდა მისი სტალკერი ბოლოს, რომ შევამოწმე.

ის გაბრაზდება, როცგაიგებს, რომ მე წავიკითხე ბებიის დღიურები.
ღიმილით, ვხსნი მისი სახლის კამერებს ტელეფონზე და ვპოულობ ადელაინს, რომელიც საწოლზე ზის და ტელეფონს უმზერს. შეტყობინება მივიღე, როცა მან თავისი საძინებლის კამერა გახსნა. როცა გარეთ იყო გასული ჩემი საკუთარი კამერები დავაყენე. ტელეფონს ისე დაყურებს თითქოს უნდა მზერით დაწვას.
ძალიან საყვარელია როცა ბრაზობს.
მისი თითები იწყებენ სწრაფად მოძრაობას ეკრანზე, და ვერ ვიკავებ სიცილს, როცა ტელეფონს აგდებს ბალიშზე, შეტყობინების გაგზავნის შემდეგ.
წუთის შემდეგ ჩემი ტელეფონი ვიბრირებს.

ადელაინი: მან მოატყუა ის, როგორც შენ ცდილობ ჩემს მოტყუებას. და მერე… მოკლა. ისე, როგორც დარწმუნებული ვარ, შენც ადრე თუ გვიან მომკლავ.

თავდაჯერებულად ვატრიალებ თვალებს და ვწვდები სასაუბრო ღილაკს და ვურეკავ.
მან აიღო ტელეფონი, მაგრამ ვიცი პირველი ხმას არ ამოიღებს. მისი ნაზი სუნთქვა მესმის ყურმილში, მომინდა იქ ვყოფილიყავი, მისი პულსი ენის ქვეშ მეგრძნო.
მიყვარს, როცა ვაშინებ.
— დასრულე დრამატიზმი?— ვეკითხები, ხმაში შეპარული მხიარულებით.
ის ღრიალებს, წარმოვიდგინე მის სახეზე გაწითლება. ჯინსებში მკვრივდება და რამდენიმე წამში ტკივილამდე მიმაგრდება.
— დრამატიზმი? გგონია, ჯიჯის მკვლელობა მისი სტალკერის მიერ დრამატულია? გგონია, რომ სტალკერობა საერთოდ არ უნდა აღვიქვა სერიოზულად?
— რა თქმა უნდა, არა,— ვპასუხობ. ჩემგან სიმართლის მოსმენა მას ადუმებს.
— ადელაინ პატარავ, სწორია შენი შიში. ძალიან სწორია. მაგრამ რატომ უნდა მინდოდეს, შეგიყვარდე ყალბი?
ის ხარხარებს.
— გგონია, რომ შემიყვარდები?
— შენ ნამდვილად ისე მოიქცევი, თითქოს არა? შემეძლო იმ წიგნების მაღაზიაში მოვსულიყავი, პაემანზე დამეპატიჟე, თავი მომეწონებინა და ისე მოგქცეოდი, როგორც დედოფალს, მაგრამ სახეში მოგატყუებში ყველაფერს ლამაზი ღიმილით. შენს ნამდვილად ეს ყველაფერი მართლა გინდა?
მორიგი სიჩუმე დამხვდა. ის ვერ იტყვის დიახს, და ეს იცის.
— რატომ არ შეგიძლია უბრალოდ კაცურად იქცეოდე და არ სტალკერობდე?
— იმიტომ, რომ მაშინ მე ჩემს თავი არ ვიქნები, პატარა თაგვო. მიყვარს, რომ გაშინებ. მიყვარს, როცა ცდილობ გაქცევას.. კატა და თაგვის თამაში. მე ეს უბრალოდ მიყვარს. და მგონია, შენც ეს ნაწილობრივ გიყვარს.
ის ხარხარებს
— გგონია, რომ მე მიყვარს, როცა მაშინებ? სრულიად შეიშალე. მაგრამ, როგორც ვხედავ ისედაც შეშლილი იყავი.
ინსტიქტურად ვიღიმი, ვერ ვიხსენებ, როდის გავიცინე ბოლოს ისე, რომ გულწრფელი ყოფილიყო, სანამ ამ მშვენიერ არსების ცხოვრებაში შევიჭრებოდი .
— და შენ ასე არ ფიქრობ? ვხედავ, როგორ ცდილობ დამალო, როგორ სველდება შენი საშო, როცა გეშინია. ძუძუსთავები ძალიან გიმაგრდება და ბარძაყებს მაგრად უჭერ, თითქოს ამით ჩემი ს შენში შეგრძნების სურვილს შეამცირებ.
ის ოხვრას წყვეტს, ჩუმად ჩაისუნთქა. კბილებს ვაჭერ ერთმანეთს, რომ როგორმე სურვილი დავძლიო მის სახლში წასვლის და ამ ხმის კიდევ უფრო მეტჯერ მოსმენის.
— ეს შენ გააკეთე?— მეკითხება უეცრად, თითქოს კითხვა ამოუტივტივდა. სუნთქვა უძლიერდება. — შენ მოკალი არჩი?
ქვედა ტუჩს ვკბენ და ღიმილი მიჩნდება. ამ კითხვას ველოდი. გამიკვირდა, რომ ამდენი ხანი დასჭირდა გამბედაობის მოსაკრებად, რომ საკმარისი ძალა ჰქონოდა და კითხვა დაესვა.
—ვფიქრობ, უკვე იცი პასუხი, ადელინ. —კი მე გავაკეთე და მისი ოჯახიც გარდაცვლილია.
არ გამკვირვებია, რომ მან იცის. ბოლოს და ბოლოს, ეს ეროვნულ ამბებში მოხვდა. გვამები უკვალოდ გაქრა და ახლა, როცა ძალაუფლების ვაკუუმია, ომი დაიწყო.
— იცი, გამოიწვია ამან, პატარა კნუტო?
მეტსახელზე ჩამეცინა. მალე გამოვასწორებ მის ამ პატარა ცუდ ჩვევას. —ამან რამდენიმე საკმაოდ ცუდი მტერი შემძინა.— საუბარი განაგრძო
ღიმილი გამიქრა. არჩის მეგობრებს ვაკვირდებოდი. მაგრამ, როგორც ჩანს, საკმარისად კარგად არა .
—მაქსი?—ალბათ. გამიგია, რომ მწვერვალისკენ ძლიერად მიიწევდა.
—კი, —თქვა მან თავხედურად და კ მაქსიმალურად გამოკვეთა.
—ჰმ— ვღიღინებ და გონებაში ვფიქრობ, როგორ ვასწავლი მაქსს და მის გუნდს ჭკუას. იმედი მქონდა, რომ საკმარისად ჭკვიანები იქნებოდნენ, რომ ედი მარტო დაეტოვებინათ პოლიციის ანგარიშების გაუჩინარების შემდეგ. მან მომისმინა და ხელების შესახებ პოლიციას არ შეატყობინა. მაქსს არ ჰქონდა მიზეზი, რომ ედი დაედანაშაულებინა. ეს ნიშნავს, რომ მან ხელების შესახებ უნდა გაიგოს.
—სულ ესაა? სულ ეს არის, რაც უნდა გეთქვა? ჰმ? რამდენიმე საკმაოდ საშიში კაცი შენი ავადმყოფური ეჭვინობის გამო მდევნის გესმის? შე ფსიქოპატო ეჭვ...“

— მოდი, აქ შეგაჩერებ, პატარავ. იმიტომ, რომ თითქოს დაგავიწყდა, რომ ცოტა ხნის წინ შენს საშოში იარაღი იყო. გეგონა, რომ სწორი მოქცევის სწავლება ერთადერთი გაკვეთილია, რასაც ამით გასწავლი? — ის ჩუმდება. —თუ ფიქრობ, რომ დაბალი ფენის დამნაშავეები ჩემზე საშიშები არიან, მაშინ საკმარისად აშკარა არ ვარ შენთვის, არა? შემდეგ ჯერზე, როცა მათ ჩემზე მაღლა დააყენებ, მათ თავებს შენს კართან დავტოვებ.
კისერს ვიტკაცუნებ, რისხვის ალი ახლაც მაქვს, როცა ედიმ თავისი პატარა, ლამაზი პირი დახურა. სწავლას იწყებს, მაგრამ ღმერთს ვფიცავარ, რომ არასდროს შეწყვეტს პასუხის გაცემას.
მიყვარს მისი დასჯა.
—მე-მე თვითონაც არ ვიცი, რატომ გელაპარაკები, - ბოლოს ენა დაება. —შენ ავადმყოფი, შეშლილი ადამიანი ხარ. მე უკვე დავწერე შენს წინააღმდეგ პოლიციაში კიდევ ერთი საჩივარი, იდიოტო.
ისევ ტყუილი. ბოლოს ჩემ შესახებ იმ ღამეს გააკეთა განცხადება, როცა ვითომ დარეკა მისი სახლის წინ, რომ ვიდექი. ცდილობდა ჩემს შეშინებას, მაგრამ როგორც კი ამის შესახებ ვუთხარი, მითითებებს მიყვა. ჩემი გოგო გამოწვევებზე უკან არ იხევს.
მანქანისკენ დავბრუნდი გახევებული თ და სახეზე ღიმილით. უკან არ ვიხევ.
ყელიდან სიცილის ხმა ამომივარდა.
—სასაცილოა?
—სექსუალურია. მაგრამ ორივემ ვიცით, რომ ეს სიმართლეს არ შეესაბამება.
მას შემდეგ ვშლი მათ, რაც მან საჩივრების გაკეთება დაიწყო და კაცი გავგზავნე ნებისმიერი ფიზიკური მტკიცებულების გასანადგურებლად. პოლიციელებს ახსოვთ მის სახლში რომ იყვნენ, მაგრამ როგორც კი გამოძიებას შეეცდებიან - თუ ოდესმე გათავისუფლდებიან - არაფერი ექნებათ სათქმელი. ისინი დევნის საქმეებს სერიოზულად არ აღიქვამენ, ამიტომაც ამდენ ქალს კლავენ.
ის ღრიალებს და ტელეფონს მითიშავს, მე კი სიცილს ვერ ვიკავებ. განსაკუთრებით მაშინ, როცა ვიდეოს ვხსნი და ვხედავ, როგორ დააბიჯებს სახლში თავისი საყვარელი პატარა ფეხებით და თავისთვის ბუტბუტებს, ალბათ საკუთარ თავს საყვედურობს ტელეფონის აღების გამო.
გართობა ახლახან დაიწყო, პატარა თაგვო.



_________

ბოდიშის ვიხდი, მაგრამ ამდენი ფიფქი ვერ ჩავსვი, ძალიან ბევრი იყო დასაფიფქი.

პს.
საჭორაოდ და უფრო მეტად წიგნის განსახილველად, შეგიძლიათ ფბ ჯგუფში შემომიერთდეთ ან დამიმატობ ფბზე და შემდგომ დაგამატებთ.

Adeline Seraphina Reilly _ ფბ პროფილი
Haunting Adeline Geo club _ ფბ ჯგუფი