ჩრდილ ქვეშ (სრულად)
1 -ლიზოო,ჩემი ლიზო მოსულა,ოჰოო ტირის,აბა მხოლოდ მე შევშფოთდე თუ ვუხმო „საგიჟეთის უხუცესებს“?ყველაზე დიდი გიჟი ილუ არ არის სახლში ,მაგრამ მაინც ბევრნი არიან ლიზო... -მატაა რომ იცოდე როგორ მიყვარხარ -მან იციის? -რაა??? -როგორც გიყვარს და ახლა,აქ რომ ტირი,მოდი მე,რომ ყავა მიყვარს უცებ გავაკეთებ,ტერასაზე გავიდეთ,ყავა დავლიოთ,სიგარეტი მოვწიოთ და უამბე შენს მეგობარ ბიცოლას რატომ გაქვს ეგ ნუშის თვალები ცრემლიანი, -როგორ მიყვარს აქაურობა და განსაკუთრებით როცა შენ აქ ხარ მატაა,არახვეთი შენ შეგვაყვარე -ლიზოო, ისევ ცრემლები ნუშებში,მეტყვი?? -გიგი,გიგი შენგელია მშორდება,ვიცი,რომ მატყუებს!ჩვენ ერთად ვერ ვიქნებით ისე აღარ მიყვარხარო და თავს ხრის,თვალებში ვერ მიყურებს,ხმა უკანკალებს.ვერ მაჯერებს უსიყვარულობას...მიყვარს ძალიან მიყვარს,უმისოდ გავძლებ,მაგრამ ვერ გადავიტან,მიზეზი არ მაქვს, რომ გავძლო -როგორი ნაცნობი სიტყვები იყო და მტკივნეული! -არა ლიზო არა!არა და არა!შენ იმას არ გადაიტან რაც მე გადავიტანე და სხვა აზრი არ განიხილება...არ მოშორდე გესმის?!თუნდაც შენს სიამაყეს გადააბიჯო, ყავა მოსვა,თვალი გაუსწორა წარსულს,მიმიკა მრავალჯერ შეეცვალა,ნატიფ თითებში კიდევ ერთხელ მოიქცია სიგარეტი ნერვიულად და ნაფაზს ბევრი წელი ამოაყოლა. მკათათვე მაკდებოდა,ნელ ნელა ხალვათობდა თბილისი... ივლისი მათი იყო და ივლისამდეც იყო. 2001 წელი -მასოო,მასო სად ხაარ?აი გიპოვნე მთელ სკოლაში დაგეძებ და შენ თინუუ იცი რაა არ დაიჯერებ,მაგრამ გეოგრაფია არ მისწავლია და რომ გამიძახოს ვერ ვიტყვი არ ვიცითქო ხო და დღეს „შატალოზე“ ვართ ნახე რა მაქვს?დედაჩემი ძველი სახლიდან წამოღებულ ნივთებს ალაგებდა და ეს რვეული თვალში მომხვდა,მეგობრობის დღიურია,ბოლო რამოდენიმე გვერდი ტავისუფალია,მეც შევავსე,მიდი რა მასოო არ გაინტერესეებს??აჟიტირებული იყო თინათინ ჯანდიერი, -ქალბატონო თინა,ამ ჩემს წინა საუკუნით მოცულ გონებას კიდე ეგ უნდა?მერე მითხარით :შენ მე-19 საუკუნეში უნდა დაბადებულიყავიო არა და საერთოდ არ მხიბლავს ბურჟუაზია,მე უფრო მთისკენ ვილტვი, გლეხობას ვემხრობი,ხო მორჩა ახლა არ დაიწყო,რომ უკვე 21 საუკუნე დადგა ოოხ მომეციი რა ვკვდები ინტერესით,სკოლიდანვე ეტყობოდა ჩემს საყვარელ თამარ ქალს კალიგრაფიაზეც,თუ როგორი მრისხანე და სამართლიანი პროკურორი დადგებოდა -არა რაა შენ მისი შვილი უნდა იყო.ეგ შენი თამარ ქალი სულ მაგას მომძახის,მასო დიდი ქალი დადგებაო არ ცხრებოდა თინუ, მეგობრობა გზად და ხიდად ნამდვილო მეგობარნო... უპასუხეთ თამარის კითხვებს ერთგულ მეგობრულად ამიკითხა გოგონამ მეგობრის დედის ბავშვობის დღიურიდან. -დაბადების თარიღი -05.05.1985 -სახელი გვარი,ზედმეტ სახელი -მატასი მაჩაბელი,მასო ოჯახის წევრები დედა ნათია ყიფიანი,მამა ლევან მაჩაბელი,ძმა დათა -მომავალში ვინ იქნები? აუცილებლად ისევ მატასი მაჩაბელი,ალბათ ვიქნები ცოლი,დედა,ყველანაირად შევეცდები ვიყო ახალი საუკუნის არქიტექტორი,ჩემს სიტყვას ვიტყვი ამ სფეროში -საყვარელი საჭმელი/სასმელი გუდის ყველი და პური,ყავსთან ერთად.წყალი -დაწერე შენი მომავლის სურვილები,პირადი,გარეშე ა.შ. -ის უნდა გამოჩნდეს,მე რომ გადამრევს,ცოტა ფეხს აუწყობს ჩემს არა ჯანსაღ რომანტიზმს,მე მისი მატა ვიქნები, პირველად მხოლოდ მისთვის,მექნება ყვავილების სალონი,სადაც არ იქნება არცერთი ქოთნის ყვავილი,გასინჯავენ მატასის ყველს და პურს ყავასთან ერთად,საოცრად რომანტიული იყო მაჩაბელების გოგონა. -ღმერთებოოო ეს გოგო გიჟია თუ, არა ამქვეყნიური?და რომელ ყველს შემოგვთავაზებს ქალბატონი ?თითქოს უბრაზდებოდა თინუ მატასის -ფართო არჩევნით თინა,თუმცა განსაკუთრებით ჩემს საყვარელ გუდას და ნახავ რამდენი ერთგული მომხმარებელი მეყოლება, -თბილისის გულში გაზრდილი გოგო,თითქმის ევროპა მოვლილი,თანამედროვეობის პიკზე,არ ეშლება მოდა და გემოვნება,დახვეწილად აღზრდილი,კეთილშობილი ქალიშვილი და უცებ!შემოგვალეწავს ამ მთის რომანტიზმს,საიდან გაგიჩინოთ „მთის კაცი?-„? -თინუუ რა ცუდი გოგო ხარ -ხო და ამ კეთილშობილურ საუბარში ჩემს სახლსაც მოვადექით, იღიმოდა თინუ -ღმერთოოოო როგორ ცხელა,ქოთქოთით შემოვიდნენ სახლში თათა ვაჩნაძე და ანა ბაბადიში-ეს ოთხი გოგონა თიtქმის ერთ უბანში გაიზარდა და საბავშვო ბაღიდან მოყვებოდნენ ერთმანეთს -რა გჭიირთ?ანა რა სახე გაქვს?არ მომწონხარ -მასოო არ მინდა წასვლა,თქვენს გარეშე როგორ გავძლო?არა და აღარ ითმენს გეგე ჯაიანი,აღარ ხარ ცამეტი წლის ჩემს მოთმინებსასც აქვს საზღვარიო,მომავალი წლიდან ამერიკაში გადადის,ასე რომ ძალიან შორეული,რომ გვეგონა ცხრა წლის ასაკში დადებული ფიცი უნდა აღსრულდეს,მატასი მაჩაბელი 2002 წლის სექტემბერში იქნები ჩემი მეჯვარე?სიცილ ტირილი ერეოდა ანა ბაბადიშს -ვიქნები, ყველაზე ლამაზი დედოფლის მეჯვარე ჩემო სიცოცხლევ,ჩემო ქალღმერთო,რა მაგარიაა,ჩვენი ანო თხოვდება!თან ვისზე?!დიდ გეგე ჯაიანზე,უუფ რა ქორწილში“ვიგრიალებთ“ -ახლა ვიტირებ-თინუ უკვე ტიროდა -მეც მივდივარ,ძლივს ამოთქვა თათამ Whaat???-შეშფოთდა თინუ მეც ამერიკაში, მამაჩემმა თუ არ ჩამოხვალთ შენ და შენი და, მივყრი აქაურობას და სულ ხელს ჩავიქნევ ყველაფერზეო,ეკუნა თანახმაა,მეც წავალ და იქ გავაგრძელებ მამის დიპლომატიას,როგორ მენატრება ჩემი დედიკოო,-ატირებული თათა გოგონებმა გულში ჩაიკრეს და მისი ტკივილი გაინაწილეს,მათ ყველაზე მეტად ახსოვდათ რა მოხდა ორი წლის წინ და თათასთან ერთად გადიოდნენ მტკივნეულ,მტანჯველ დღეებს,მოწყობილ ავარიას თათას ულამაზესი დედა ემსხვერპლა. -აბაა უცებ წამოხტა ანა,წინ ზაფხულია და ეს ზაფხული უნდა იყოს დაუვიწყარი და საოცარიი,ისე თათა კი შეგეფერება დიპლომატია,ვაჩნაძე და მაჩაბელი,რომ მიგიშვათ თქვენი მოთმინებით და მართლა დიპლომატიური ხასიათით ომს მოიგებთ -სამაგიეროდ ,ბაბადიშს და ჯანდიერს გიდუღთ ცისფერი სისხლი და ჩვენ თუ ომს მოვიგებთ,თქვენ ომს დაიწყებთ,არ ჩამორჩა მატასი. -ზაფხულია,სწავლა მორჩა,რას გამოვიკეტეთ სახლში?-წამოხტა ანა და შემოუძახა გოგოებს,უნებლიედ სხეულმა უკან გადაქაჩა და ინსტიქტურად მატასის ჩაეჭიდა ძლერად მაჯაზე, არა არ შემეხო,გემუდარები გამიშვი!გაფითრდა,უცნობი მტკივნეული გრძნობა დაეუფლა.წვა იგრძნო და ქაოსი თავში,ეს უკვე მეორე შემთხვევა იყო მატასისთვის -მასო კარგად ხაარ?რა გჭირს? -ანაა მაპატიე არ ვიცი,ცუდად ვარ,სახლში წვალ კარგიით?არ გეწყონოთ რაა აფორიაქებული,გაურკვეველი შეგრძნებებით ბრუნდებოდა მატასი სახლში და ვერაფრით ხსნიდა საიდან მოდიოდა ეს ყოველივე,შინაგანად ტანჯავდა -მამას შავი გოგო მოვიდა სული უNათდებოდა ლევან მაჩაბელს ქალიშვილის დანახვისას -მაამ... თვალები ცრემლებით გაევსო -რაო ჩემო ყველაზე ლამაზ თვალებავ?ნათიაა რა ჭირს ჩემს გოგოს, მამას ერთადერთს?კითხვით სავსე მზერა მიაპყრო ლევანმა მეუღლეს -ლევან,როგორც შენ თქვი მამას გოგოა,მამას საკუთრება და მამას მატასი,მგონი თავად უკეთ უნდა იცოდე ,მატასი დეე რა გჭირს?უთხარი დედას ანერვიულდა ნათიაც -არ ვიცი,უკვე მეორედ დამემართა,ასე მგონია მაჯას ვინმე მაცლის და მიწვავს,მერე თავში ხდება ისეთი ქოსი და საშინელი ტკივილი,მგონია ეს მოხდა და ვერ ვერკვევი როდის ან როგორ ცოტა ხნით წამოვწვები და გაივლის -ლევან ლევან გაიხსენებს და იმ ტანჯვას ვერ გაუძლებს,გავგიჟდები ლევან,მატასიმ იგივე რომ განიცადოს,რამე გააკეთე ჩვენს მასოს აარიდე ტკივილი ... ლევან არ გესმის?! ლევან მაჩაბელს თითქოს მიწა ეძვროდა ფეხქვეშ,გული საგულეში შვილის ტკივილს გაჰყვიროდა,ლევანის არსებობის მიზეზი ოჯახი იყო და ახლა რა ხდებოდა??მის შვილის ტკივილები ახსენებდა თავს,ის ტკივილი მთელი ძალით რომ შეაჩერა და უკვე ცამეტი წელი იყო ამ ტკივილს აკავებდა ყოველდღე. -ნათი ჯერ არ უნდა გაიხსენოს,ეს დაღუპავს ყველაფერი უნდა გავაკეთოთ,გარემოება უნდა შევქმნათ,ისეთი,რომ ოდნავადაც არ გაივლოს ამაზე ფიქრი დათა ისედაც უკვე მსხვერპლია,მაპატიეთ გთხოვ,შენ მაპატიე ჩემო სიყვარულო,როგორც დედამ ისე მაპატიე -ლევაან ვიჩხუბებთ,მე არაფერში გადანაშაულებ,ეს შენი ვალია და არამარტო შენი ჩვენი, ჩემო ლევანიკო,დათა ძალიან მენატრება,ჩემი სიხარული 17წლის რაც გახდა,მას შემდეგ გადახვეწილი აი უკვე 10 წელია . -სულ დაგიბრუნებ ჩვენს დათას,მაგრამ გაგიშვებ მასთან და ახალწლამდე იყავი, მერე კი ერთად ჩამოხვალთ და დათას შეეძლება სექტებმრამდე დარჩენა,მასოს მე მივხედავ -მართლა ლევაან?-ნათია ატირდა,ნათია დედა იყო,ქალი რომელიც შვილების გადასარჩენად ომსაც არ შეუშინდა,ქალს რომელსაც შვილების სიცოცხლე საფრთხის წინაშე დაუყენეს და წარბი არ შეუხრია,ვერ იეგოისტა,არ თქვა!ჩემის სიცოცხლე სხვების მაგიერადო -არ იტირო ჩემო გულო,გპირდები ორივე შვილი ჯანმრთელი გეყოლება თუნდ ამისთვის სიცოცხლის დათმობა დამჭირდეს გული საგულესი არარ ეტეოდა ლევანს -მე ჩემი ლევანიც მჭირდება და თუ მას წამართმევ,იცოდე,რომ ყველაფერს გავაკეთებ,რომ შენტან ვიყო,შეუვალი გახდა ნათია -ნათიაა,უნდა გაეგრძელებინა ლევანს,როდესაც ხმაური შემოესმათ-ჩემი გოგოები,ჩემი თავადის ქალები მოსულან,აბაა რა ხდება?მზერა მეცნობა, რას ხლართავთ?თვალის ჩაკვრით და თავის ოდნავ გაქნევით დასვა კითხვა -მთავარი მეამბოხე სახლში გამოიქცა, სადაც ის იქაც ჩვენ,შეუსვენებლად განმარტა თათამ -ალქაჯები,გაეცინა ნათიას,წავალ ყავას მოგიდუღებთ და ისე,რომ იცოდეთ ვიცი რასაც აკეთებთ ხოლმე აივანზე -დედაა,მეგობრების მოსვლით გაბედნიერებული მატასი მოსაუბრეებს შეუერთდა -„მოწევა მავნებელია“,ღიმილით ჩაიბურტყუნა ლევანმა და გამგებმაც გაიგო-მეხუთე? -ნატა?ნატა თითქმის შვიდი თვეა სიახლოვეს არ გვეკარება, რა დავუშავეეთ მასო?მე მაინც მგონია,რომ... -ახლა არ დაიწყო თინუ შენებურად რაა,რომ ჩვენი შურდა -ზუსტადაც ანა,პირველი მაგალითი შენ იყავი -თინუუ!!! რა თინუ ანა,რა თინუ?მაშინ არც შევიმჩნიეთ,მიუხედავად იმისა რომ მთელმა ქვეყანამ იცოდა ოცი წლის გეგე ჯაიანს ცამეტი წლიდან უყვარდი ანა და შენც გიჟდებოდი მასზე და გეგეს გარდა არავის უყურებდი,როგორც მამრობით სქესს ნუ ახლაც ასეა გაეცინა,მაინც როგორ გაწყენინა,იმის გამო რომ იმ ბიჭმა სიყვარული აგიხსნა ,მასო როგორ უთხრაა???სიცილი აუტყდა თინუს -კაცს მართმევ ბაბადიში?!-ისეთი დაძაბული მომენტი იყო, თათას უნებლიედ წამოსცდა: 135 სერიის დასასრული -გოგონებო,წამოიწყო ლევანმა,როგორი გრაციოზული იყო მაჩაბელების მამა,ეტყობოდა ცხოვრებისეული გამოცდილება და შინაგანი კულტურა,რაც საოცრად მიმზიდველს ხდიდა,-მე არც თუ ისე პატარა გამოცდილება მაქვს და საკმაოდ მაღალი შეფასებით მაქვს ჩაბარებული ადამიანის ფსიქო ტესტი,ნატა კომპლექსებით იტანჯება და ჩემი აზრით მისი ერთერთი და საკმაოდ დიდი კომპლექსი თქვენ ხართ,რაღაც ეტაპზე თქვენს სიმაღლეზე ვერ თვლის თავს და ჩემი რჩევა იქნება შორს იყოთ მისგან,თავს დაიზიანებს და თქვენც „მოგიყოლებთ“ხოო და კიდე რას მისმეეენთ განახორციელეთ გეგმები და დაისვენეთ გემრიელად,სანამ მოსულა სექტემბერი და დაგწყებიათ აბიტურიენტობის ხანა.მასო,მამას ლამაზთვალებავ ერთი ამბავი მაქვს,ოღონდ არ უნდა მოიწყინო,თორემ მოვკვდები ,მოდი დედა დათასთან გავუშვათ და საახალწლოდ ერთად დაგვიბრუნდებიან, ასე როგორ გაგიმეტე შვილო,გულისტკივილი ამოუშვა ჩუმად და ოთახი დატოვა. -ჯაბა ჯაფარიძე!27 წლის უკვე წარმატებული ბიზნესმენი,რესტორნების ქსელის მომავალი მეპატრონე და ასევე ძალიან წარმატებული მექალთანე,რამდენ გოგოს უკლავ ამ ეტაპზე გუულს?რაც მთავარია დის წული ლევან მაჩაბელისა -თათა ეგ შეგეფერება ახალგაზრდა კეთილშობილ ქალიშვილს?ხო და რისთვის მოვედი სიურპრიზიი პირადად თქვენთვის ფრომ ამერიკებიდან,მაი სისთერ ეკატერინეე ჯაფარიძეეე -კატოოოოო,ყველამ ერთად დასცა სიხარულის ყიჟინა და გულში ჩაიკრეს მონატრებული საყვარელი ადამიანი და ოჯახის წევრი -ღმერთო ჯაბა,შენ არაფერი გამოგასწორებს,არც ის ასი წლის შემდეგ ეცინებოდა კატოს -ხო და მოგიწევს სპზეც შეკვეთით დაამზადებინო ჩასასვენებელი კატატოო,შენს დაბრუნებას გაუმარჯოს ,საღამოს აღვნიშნოთ რომ დაბრუნდი და აღარ მიდიხარ გაუღიმა გოგონებს ჯაბამ. 2 -დაა დიადი ილია ბურდულიი,გზააა!! მოდის მთიელთა რისხვა,გლეხი დიდი გულით და დიდი გვარიდაან!ნიკო,გედე უნდა ჩამოქვეითდეთ,კი ხართ ასაკით დიდები,მაგრამ პატარა გუგამ გაგვასწრო და ილიას სიმაღლის და მიხედვით უყვარს:გუგა,მე გედე,ნიკო და რუსიკოოო,ისე რა თავს ვიკლავდიი კი ვყოფულვართ თითქმის ერთი სიმაღლისები ნუ რუსიკო ოდანავ დაბალი, -რუსიკო იქნება რომ მოგხვდება და აღარ გექნება ღლიცინის თავი -ილია შვილო,არ გაუბრაზდე ბაავშვს,თორემ ჩემთან გექნება საქმე -დედა შენი აზრით 25 წლის კაცი ბავშვია?ოოხ ბავშვობიდან ასე იყო შენი იყავი მათი ფარი და ხმას არ აღებინებდი არავის,არ ვაპირებ ჩხუბს -სოფიო?ჩემი სოფო არ ჩამომიყავნე? -არ იცის და ასე ვერ ვეტყოდი,რამოდენიმე საათში აქ გეყოლება.რა შევცოდე ასეთი ურჩები რომ არიაან??მე ამერიკაში მგონია და ეს არახვეთშია,სად არის მარტოა?თუმცა რას ვკითხულობ? გამოიყოლებდა გზად ძმებს და მამიდაშვილს-გულში ჩაიკრა ისე როგორც პატარაობისას,დიდი იყო თუმცა ისევ ისე ეიმედებოდა მამის ძლიერი მკერდი,როგორც მაშინ „ბალღობაში“ როგორც პაპა იტყოდა:პაპა აღარ იყო!აღარც ესენი იყვნენ ბალღები. -დედა არ მოვიდა?ბრაზობს,რომ დავბრუნდი?კარგით რაა,აღარ ვარ ის ჩვიდმეტი წლის ბიჭი და არც მაშინ ვიყავი დამნაშავე ასე,რომ გაგმიმეტე ილია,თუმცა მადლობა. -ილია?მამას აღარ დამიძახებ შვილო? -რვა წლის წინ აქედან,რომ გამაძევე,მაშინ მითხარი მამა აღარ დამიძახოვო! -ჩემო ბიჭო,როგორ გაზრდილხარ,რვა წელი შენი დაუძახებელი მამა. კარგით რაა.ისევ ამას აყევიით?ისევ ასე დგახაართ სიმაღლის და მიხედვით,რუსაა ააქ?შეეენც? -ხო ბიძია,მეც დავბრუნდი,მაშინ როცა უფლება მომეცა,თუ ის არა არც მე მოვიდოდი,ეს ხომ ჩემს ამბებს შეეწირა უდანაშაულოდ -მოდით ახლა ამაზე ნუ ვისაუბრებთ მალე სოფიო თეა და კახა ჩამოვლენ არ იციან, გარეთ დავხვდები და შევაპარებ,ეპაა... არ არის არახვეთს საქმე კარგად,ვერ დადგა დარის დღეები,ეგ სახეები მეცნობა და არ მომწონს,თქვენს ბავშვობას მახსენებს დაა თუ გავიგე,რომ სალოცავისთვის შესაწირი ცხვრები დაიკარგა,ვიღაცამ ღორზე „იჯირითა“,ჩვენის მაგივრად მათიკოს და გრიშას კარტოფილი ამოთხარეს,თუმცა მაგას აჩო ჭირდება,მოკლედ არაფერი გავიგო,თორემ მოვიფიქრებ სასჯელს თან გავამკაცრებ ახლა კი მომიტევეთ, მახარობელი ჭიშკართან უნდა დავხვდეს ოჯახს... -მომნატრებია რაა მამაჩემი -ერთ კვირაში თქვი მონატრებაზე,რომ ჩამოგიწერს საქმიან სიას ეცინებოდა უფროს ძმას ნიკოს -მე დიდი ბიჭი ვარ უკვე ნიკო, -მე შენზე დიდი,თუმცა ის უფრო დიდია და არ ივიწყებს, წამოიწყო ნიკომ,თუმცა არ დასცალა-„რუსუდაან შედი კარავში „ -რა მოხდა ნიკოლოზ? მტერი კარს მოგვადგა?უძღები შვილი გადავმალოოთ??? -ვაი თქვნს პატროონს,ჩაიფრუტუნა გუგამ და გააგრძელა-არახვეთის სიამაყე ილია ბურდულს და მის თვალის ჩინს სოფიო თავართქილაძეს,თეა ბურდული და თვით კახა გედეხაური უმაგრებენ ზურგს. -თეა და სოფიო აღელვებულები გადმოვიდნენ მანქანიდან მითუმეტეს ჭიშკარს გარეთ მდგარი ილია,რომ დაინახეს ნაბიჯი ძლივს გადადგეს დედებმა,იმატა მღელვარებამ -ილო ჩემი გედე? -კარგი თეო რაა,დავიჯერო კახამ მასე დაგაშინაათ?რამე პრობლემა,რომ ყოფილიყო კახას ვეტყოდი ხომ იცი, რა ფერ დაკარგულები ჩამომიხვდეით? -ილუშ,ახლა თუ ისევ იმიტომ ჩამომიყვანე,რომ არ იცი როგორ დასაჯო ბიჭები,შეგახსენებ:გუგა 23 წლის არის და ნიკო 27,შფოთავდა სოფიო -ქალბატონო სოფიო,შეგახსენებთ,თქვენ კიდევ გყავთ შვილი... -გაიგონა,ნამდვილად გაიგონა, რვა წლის ნანატრი ხმა მოესმა დედის გულს,რვა წელი და ყოველ ღამე მონატრების ცრემლით ჩაძინება დამთავრდა?-შვილი დაუბრუნდა?გულმა არითმია განიცადა,წნევა კეფას მიაწვა, შვილის ჟრუანტელი დარბოდა სხეულში და იგრძნო როგორ ჩქეფდა სისხლი ორგანიზმში,მთელი არსით ითხოვდა შვილის ჩახუტებას ,რა ტკბილი ხმა იყო,აღარ ქონდა მის შუათანას ჩვიდმეტი წლის ბიჭის ხმა,ახლა მამის ტემბრით საუბრობდა,(შვილებს შორის ყველაზე მეტად გავდა მამას) -დიმაააა,ამოხეთქა დედამ წლების მონატრება.დედასთან მოდი დიმა,შენი გული დედის გულს გაუთანაბრე,დედამ გიგრძნოს დიმა ჩემო ბიჭო,ჩემო სიამაყევ,როგორი მაღალი ხარ დედას სიტკბოვ ,ახლა ვეღარ ვადებთ გულებს ერთმანეთს- და დიმას გულმაც ჟანგბადი დაიბრუნა-დიმაა ,დიმა გთხოოვ დედას შენი სუნი აგრძნობინე -ახლააც??კითხვით და ღიმილიანი სახით შეხედა ძმებს-ორივემ თავი დაუქნია თანხმობად და დიმამ ყელი მიუწია დედას -ღმერთო ეს სუნი მაცოცხლებს,აქ მაინც პატარა დიმას სუნი გაქვს და ჩემთვის სულ ასე იქნება,ვერანაირი სუნამო გაგიქრობთ იმ სუნს რაც თქვენი გაჩენისთანავე შევიგრძენი-ვერ გაუძლო,ვერ შეძლო,მაინც ვერ შეიკავა ამდენი ემოცია,მოწყდა ცრემლი,დიმაც ატირდა,პატარა ბიჭი დადგა მის წინ, პატარა ჩვიდმეტი წლის დიმას ტკივილი განახლდა,მას ხომ უფრო ენატრებოდა დედის სუნი,მამა,რომელიც ყველზე მყარი კედელი იყო,ძმები,რამდეჯერ გაჩრია ბურთი როცა ძმები და გედე გახსენებია,უსიცოცხლო,უმეტყველო რუსას ტკივილი ატირებდა,ძალით უარაფრობით დათმობილი თითოეულის ბავშვობას ტიროდა შორეულ ამერიკაში,ეგონა ამდროს სძულდა მამა,რომელიც მისი სიამაყე იყო,ამაყობდა ილია ბურდულის შვილობით -ხსნად იკო გედეხაური მოევლინა,რომელმაც ბიძა პირდაპირი გაგებით აიძულა! -1993 წელი -ილია მიმართა ბიძას და წარბს არ იხრიდა იკო გედეხაური -იკოო?-ეს სახე!ბავშვობიდან გაქვს ჩვევა,გაბრაზებული ირაკლის ქვედა ტუჩი კბილებს შორის შეგაქვს და ღრმა სუნთქვებს აკეთებ,სერიოზულადაა საქმე,აბა უთხარი ბიძას, მოჩვენებით სიმშვიდეს ინარჩუნებდა ილია -ამერიკაში უნდა გამიშვა -მეხუმრები?ყოვლისშემძლე გგონივარ?აქ ვაგვარო თქვენი „მოსაქმებულები“თან ამერიკაშიც გაგიშვათ,თავში რო დაგარტყამდათ და გარბოდით თბილისიდან არახვეთში გგონიათ ასეა ამერიკაც??ვერ გამოვა ეგ ამბავი! -გამოვა უნდა ვნახო გესმის?უნდა წავიდე და ჩემი თვალით ვნახო,ჩემი დიმა უნდა ვნახო და მორჩა! - ----არა იკო,უფრო სწორად ვერ,გულში ამაყობდა ბიძა პატარა ბიჭის შეუპოვარი ხასიათით და ამხელა სიყვარული,რომ გააჩნდათ ერთმანეთის მიმართ... -ილო უნდა გამიშვა.წარმოდგენა მაინც თუ გაქვს რას ნიშნავს დიმას ნათქვამი-ვკვდები გედე-ო,ის იქ კვედება,რუსა აქ გამოვგლიჯე სიკვდილს ხელიდან ორჯერ!ნიკო?იმის მაგივრად რომ დატკბეს ახალ მოყვანილი ცოლით და შვილის მოლოდინით, ტირის,შენ არ გინახსვ ხო როგორ ტირის შენი შვილი?არც მისი ღმუილი გესმის ხოლმე?რატოომ?თავს იდანაშაულებს მაინდამაინც იმ დღეს წავედი თბილისშიო... გუგა?გუგამ ყველაფერი ნახა და ძილში სროლის ხმა აღვიძებს და ჩემი დიმა იქ მარტოა,ვინმე თუ არ ნახა შეიშლება,უსამართლობა შეშლის და მოკლავს,რომელიც მამისგან დაიმსახურა,მხოლოდ ჩვიდმეტი წლის არის,უნდა გამიშვა გესმიის?! -და თუ უარს გეტყვი? - იმას იქ არ გავახარებ და იცი გამკეთებელი ვარ,მერე მე ამერიკითაც ვეღარ მიშველი,ილო რუსას და დიმას გეფიცები თუ ერთ კვირაში ჩემ დიმას არ ვნახავ იცი სადაც მომიწევს მერე ყოფნა! -შენ?შენ არ გტიკვა?არ ანახებ არავის ხომ როგორ ტირი და ახშობ ხმას მუშტზე მოჭერილი კბილებით?ვერ დაგინახეს იკო?სამაგიეროდ მე დავინახე როგორ ბღაოდი და ვერ გიმკლავდებოდნენ აჩო და თედი,შენ ხომ ყველაზე მეტად გენატრება მისი შერქმეული გედე,ვეღარ გაფარებს არა თავს?ხელსაც კი გაფარებდა ხშირად -როდის წავალ?! -ზეგ! 3 -არ უთხრათ რაა მარიამ ბებო და დედას გეფიცებით აღარ გადმოვიპარები ღობიდან,ეზოში მცირე ჩოჩქოლი იყო და მიიქცია ბურდულებისა და გედეხაურების ყურადღება -აი ონავარი დათუნააც,-ყველას ეღიმებოდა დიმას კი ეცნობოდა პატარა ბიჭი -გუგა უთხარი რაა მარიამ ბებოს არ „ჩამიშვას“,თორემ დედაჩემი აქეთ აღარ გამომახედებს და მთელი ზაფხული წიგნის კითხვას მომისჯის, -აგრძელებ არა ბავშვო მამაშენის უარესობას?სიცილს ვეღარ იკავებდნენ ნიკო და გედე -მაინც გაიგეთ? -გავიგეთ და აბა შენ თქვი ზუსტად როგორ მოხდა?მიუხვდნენ რომ საკუთარი თავი „გაყიდა“ ბავშვურად -მე გავუშვი ის ცხვრები გამომწყვდეული,რომ ყავდათ,გედე ნიკო მართლა გეუბნებით მარიამი და ცოტნე არაფერ შუაში არიან -აჰაა მართალია მე დიდი ხანია აქ არ ვყოფილვარ,მაგრამ ყველაფერი გასაგებია,ცხვრები,რომლებიც სოფლის საერთო სადგომში ყავდათ დამწყვდეული და ხატობაზე უნდა შეეწირა სოფლის მოსახლეობას უკვალოდ გაქრნენ,გედეს ცოტნეს,ნიკოს მარიამის და აი ამ გმირის წყალობით,მართალი გითხრათ ყოჩაღ ბავშვებო,ჩვენც ვაპარებდით ხოლმე და ნიკო პაპა სულ ჩვენს მხარეს იჭერდა -შენ მხარეს რუსიკო და ჩვენ გვბრალდებოდა,ჩემი რუსა მაგას არ ჩაიდენდაო და თან თვალს უკრავდა,იცოდა კარი რუსას გაღებული რომ იყო -რუსიკო იქნება გურამ,ცხვარივით რომ შეიწირები შენც -დიმა -გისმენ ნიკო -მიხვდი ვინც არის? -თედის შვილია,მოდი ჩემთან,რაო?რას გეუბნებიან შენ უფრო მაგარი ხარ თუ ცოტნე? -მარიამი,თეა ბებო ამბობს ხოლმე ესაც რუსასავით ქალაბიჭა და თხაა ბიჭებს ესაც ჯობნისო,ილია პაპამ გვითხრა:მაგრები ხართ,მაგრამ დიმა გედე და თედი უფრო მაგრები იყვნენ და მაგრადაც ისჯებოდნენო -ხო აბა დიდი ილია მერე შეშას გვაჩეხინებდა ჭას გვაწმენდინებდა და ჩვენც წიგნები უნდა გვეკითხა, -დიმა,მაგაში მამიდაშენ თეას ვერავინ ჯობნიდა,რომელ გვერდზე რა აბზაცი იყო სულ იცოდა და აბა ვერ გეთქვა -შენ დიმა ხარ?შენ ის ხარ მამაჩემს ყველაზე მეტად რომ ენატრები და თუ ნასვამია ეტირება ხოლმე -მამა აქ არის?ძალიან გავხარ ხატიას,დედასავით ლამაზი თვალები გაქვს -აქ არინ მამა,დედა,აჩო და ვერიკო -ვერიკო? -აჩოს საცოლეა,ახალი ამბავია,მაგრამ გადაწყვეტილიო ემხვარმა. უპასუხა გუგამ სულ რამოდენიმე ეზოს დაშორებით იყვნენ,არც კი ახსოვდათ რა ასაკიდან იცნობდნენ დიმა და თედი ბაშარული ერთმანეთს,მეგობრობა სკოლის მერხთანაც გააგრძელეს იქიდან აიდევნეს აჩო ემხვარი,დროთა განმავლობაში მეგობრობა ოჯახის წევრობაში გადაიზარდა,აი ახლაც როგორც ბავშვობაში თედის სახლიდან დიმას ეზოსაკენ დაუყვნენ,ეძნელებოდათ იქაურობა დიმას და რუსას გარეშე,არც ნიკო, გუგა და გედე ეგულებოდათ,სტკიოდათ დიმას გარეშე გასული წლები,აღარ უხაროდათ ის სახლი,სადაც ყველაზე ბედნიერი წლები გაატარეს,იქ წარმოუდგენლად კარგი მოგონებები ცოცხლდებოდნენ,აღარ ჩაირბენდნენ ხალისით,მაგრამ მარიამ ბებოს უნახავად არ წავიდოდნენ დათუნაც იქ იქნებოდა, -მარ...სიტყვა გაუწყდა აჩოს -ახლა უნდა ვიტირო, -ფეხზე წამოდგა დიმა და გრძნობდა როგორ ქრებოდა თვალსა და ხელს შუა მანძილი ამერიკიდან საქართველომდე და მიიწევდა დიდი მეგობრობისაკენ,ისიც იცოდა ერთ ნაბიჯსაც ვეღარ გადმოდგამდა ვერც ერთი,გაცილების დროსაც ასე გაქვავებულები იდგნენ და აცილებდნენ თავინთ გულის ნაწილს,მხოლოდ ცრემლი იყო განსხვავებული ახლა სიხარულით ტიროდა სამივე და სულაც არ ერიდებოდათ,-ჩემი ,,,ვეღარ მოუყარა სიტყვას თავი,წამში გაჩნდა მათთან,შუაში მოექცა,მხრებზე მოხვია თავისი ძლიერი მკლავები და თავი მათ თავებს შორის მოაქცია,ერთმანეთის სურნელს გრძნობდნენ,ცრემლსაც და ძვლების ტკივილამდე ჩახუტებას-ღმერთოო იქ რამდენჯერ გავექეცი ამ მონატრებას! -მართლა შენ ხარ ბიჭო?საიდან გაჩნდი?რატომ არ გვითხარი?ემოციებს ვეღარ იოკებდნენ -ბიჭებო მხოლოდ ნიკოს ვუთხარი და ზუსტად ერთ კვირაში ბილეთი მქონდა და აი ასე დაგადექით, დავბრუნდი სუულ დავბრუნდი აი ახლა ვსუნთქავ ყველა აქ მყავხართ,მხოლოდ ერთი ადამიანი მაკლია სრული ბედნიერებისთვის და ისიც მალე იქნება ჩემთან, სამი ოთხი დღე მაჩუქეთ და ძველებურად ავაფორიაქოთ არახვეთი, -რვა წელი ისე გავიდა ვერ გაიღიმა მარიამ ბებომ,საყვარელი მეუღლეც იმ წელს მიაბარა მთიულეთის მიწას,კვდებოდა მისი გული,როგორც ამ სახლის კედლები,დიმა წავიდა,აღარც მისი თვალებ ბრიალა რუსა ჩადიოდა და აღარც თვალები უბრიალებდა სიხალისით,რუსაც კვდებოდა... ახლა სიხარული ატირებდა და ყველაზე მეტად ეს ხალხი აბედნიერებდა -ეხ,ჩემო ნიკო ახლა მშვიდად ხარ არა?აღარ გაუბრაზდე ილოს,თუმცა ჩუმად ხომ მითხარი: ჩემი ილო,შენი გაზრდილი შვილი უმიზეზოდ არ ჩაიდენდა ამასო,დიმა დაბრუნდა,შენი რუსუდანიც მოვიდა ნიკო,,,დიდი ხანია ჩემი გოგოების სოფიოს და თეას ასეთი ბედნიერი თვალები აღარ მინახავს... ისევ ისე ტრიალებს ჩვენი ორი გოგო დაივიწყეს,დროებით მაინც დაივიწყეს ყველა ტკივილი,ერთმანეთის ჰაერით სუნთქვა ადვილი იყო,დიმა ბურდულისთვის ივლისი მეორე ახალ წლად იქცა ბედნიერი 2001 წელი ქონდა,,,ეს ადგილი,ეს სოფელი სხვანაირად ეძვირფასებოდათ,თბილისში დაიბადა და გაიზარდა,როგორც მისი მამა პაპა,აქაურობის სიყვარული ზუსტად მათგან მოდიოდა და ყველაზე დიდი წვლილი მარიამ ბებოს მიუძღვოდა,მათ ხუთ შვილიშვილს ზღვის სეზონიც კი ავიწყდებოდათ ისე ატარებდნენ ზაფხულს და როგორც კი შესაძლებლობა ქონდათ ბებოსთან და პაპსთან გარბოდნენ,მერე დიმა წავიდა... და აი ახლა ისევ სუნთქავდა ჰაერს და თითქოს მელოდია მოჰყვებოდა,იქ სახლები ოდნავ დახრილ გორაკებზე იყო „დარგული“,თითქოს მიწის სუნთქვას ელიან და მწვანე ნისლები ხეებში იღვრებიან და იკარგებიანო,თეთრი არაგვი მიჰყვებოდა სოფელს,ბავშვობის სიმღერას მღერისო ახლა, დიმას ბავშვობაზეც გიამბობდათ არაგვი,ღამე ცვარია ჰაერში,იცი როგორი სუნი დგას?მხოლოდ ფიჭვისა და წმინდა წყლის შერევით რომ იბადება,გუგა ეტყოდა ხოლმე პირველად ნამყოფებს:ერთხელ რომ ნახავთ ვეღარასდროს დაივიწყებთო,ასეც იყო,ყველას გული იწევდა და მხოლოდ ბუნებაც არ იყო შუაში,თავში ბურდულების შინაურულად დახვედრა იყო... მიილია ერთმანეთის მოფერებით გაჯერებული დღეები,მერე წავიდ წამოვიდოდნენ და სანამ დაიშლებოდნენ:-დიმა მამა მოდი,ყველას გვითხარი,შენი სათქმელი,თუმცა ამათ იციან ხოო?მეგობრებზე და მამიდაშვილებზე მიანიშნა ილიამ - შენც იცი მამა,ნეტა რატომ არ მიკვირს და როდიდან იცი დიადო ილია?ჩაეცინა დიმას გაგადიადებთ მე თქვენ,1998 წლის 22 თებერვლიდან,იქნებ უფრო ადრეც გავიგე?! შვილო ბავშვი გგონივარ?გგონია ჩემი ჩვიდმეტი წლის შვილი ოჯახიდან,გულიდან მოვიგლიჯე,ქვეყნიდან წასვლა ვაიძულე,წასვლისას ისიც ვუთხარი:მამა აღარასდროს დამიძახო მეთქი!აეროპორტშიც არ გაგაცილე არა შვილო?ასეთი ცივსისხლიანი გგონივარ?ხო არ გაგაცილე,მე შენ ამერიკაში ჩაგაცილე და ერთი კვირა შენს სუნთქვასაც კი ვუსმენდი,არ დაგენახე,ისიც კი ვიცი რამდენჯერ იტირე,ამ დღეების განმავლობაში ორჯერ ჭამე მხოლოდ და ზუსტად ამ ერთ კვირაში დაიწყე სიგარეტის მოწევა,გედეს გარდა არავისთან რეკავდი და იცი როდის ვიგრძენი თავი ყველაზე დიდ არამზადად?ნიკოს რომ დაურეკე და მისი ღმუილის გარდა არაფერი ისმოდა,მხოლოდ ერთი გითხრა:დიიმ მაპატიეო და მეორე დღეს საქართველოში გამოვფრინდი,იცი რატომ?აუცილებლად გავტყდებოდი და წამოგიყვანდი,შენ ვერ იზავდი იმას რაც ქენი და შეძელი იქ, ოცდახუთი წლის ასაკში სრული უფლება გაქვს მსოფლიოს ნებისმიერ კლინიკაში დაიწყო მუშაობა უმცროს ექიმად. -შენ მაგისთვის არ გაგიგდივარ,არაფრის გამო გამაგდე და უფლება არ მომეცი ჩემი სიმართლე დამემტკიცებინა!გამოსცრა დიმამ -მართლა დიმა?ვისთვიის?!!იცი სად დაამტკიცებდი შენს სიმართლეს? ან ვერ დაამტკიცებდი!ციხეში,სადაც სხეულთან ერთად სულიც დაგიმახინჯდებოდა,ცხოვრება წართმეული და გასამართლებული გამოხვიდოდი,ადამიანობასაც ისე წაგართმევდა იქაურობა როგორც საუკეთესო წლებს და იცი ვინ იქნებოდი??მოქმედი თუ არა მომავალი კაკონიერი ქურდი,მე არ ვიმეტებ მაგისთვის ჩემს ბიჭებს,ჩემს ვაჟკაც შვილებს,ომში სამივეს ისე გაგიშვებთ წარბს არ შევიხრი, ციხეში?სიცოცხლის ფასადაც არ მოხვდებით იქ,რაც შეეხება სიმართლეს,იცის დიადმა მამაშენმა შენი სიმართლე და ამაყობს მაგით. -მამა რაც შეეხება სამსახურს,აქ ვრჩები და ჩემი სამსახურიც აქ იქნება დაზუსტებით განაცხადა დიმამ. -თავართქილაძეების გენმა მძლავრად იფეთქა ჩემს შვილებში,სამივე ექიმი,რაღა მოგკვლავს სოფიო,სამივე ძმა ერთ სფეროში,სხვადასხვა სპეციალობით. - და მთავარი ამბავი 1998 წლის 22 თებერვალს ამერიკაში დაიბადა ჩემი და იტალიელი ელენა კონტის ვაჟი,ილია ბურდული ილუ,მასე ნუ მიყურებ სოფო,როგორ არ გაგაცანი რძალი არა?მამიდაჩემ თეასაც ეგ აზრი ებრძვის გონებაში,ცოლი არ მყავს,მე და ელენა ერთად ვცხოვრობით იქ,მსგავის ურთიერთობები ძალიან ჯანსაღია,თუმცა ელენა ორუსლობას არ ელოდა და მე ფაქტიურად ვაიძულე ბავშვის გაჩენა,მას არ აქვს სურვილი ილუსთან ცხოვრების,უბრალოდ კიდევ ერთ კვირას გაატარებენ ერთად და შემდეგ ჩემი მეგობარი კატო ჯაფარიძე მოფრინავს და ჩამომიყვანს მამას ბიჭს.გაჩენის დღიდან მე ვზრდი.ორ სამსახურში ვმუშაობდი,რომ ძიძისთვის მეხადა ფული,მეხმარებოდნენ ნიკო და გედე. -დიმა დედას სიამაყევ,ჩვენმა ილუმ იცის მას დიდი ოჯახი რომ ყავს და მოუთმენლად ველოდებით? თუ თანახმა იქნებით ერთად ვიცხოვროთ დიდ სახლში,ილუსთვის თქვენთან ურთიერთობა საუკეთესო იქნება მალე კიდევ ერთი ბურდული გვეყოლება...საუბრის დროს გაირკვა,რომ ნიკოს და მის მეუღლეს გვანცას კიდევ ერთი შვილი ეყოლებოდათ,რასაც წრფელი სიხარული და ცრემლიც მოყვა,ახალი სიცოცხლის,ბედნიერების მოლოდინით გაჯერებული რვა თვე იყო წინ 4 სულ ოდნავ ეუცხოვა ქართული, თბილი ურთიერთობები ილუს,ჯერ კიდევ ამერიკულ დროზე იყო,თუმცა მალევე იმძლავრა გენმა და საოცარი სიყვარული ქონდა თითოეულის მიმართ,აქ,მის სამშობლოში სხვანაირად უყვარდათ და სიყვარულმაც წარმოშვა პრობლემა -დიმაა,რა კარგია,რომ სამსახურიდან შემოირბინე -ძალიან მომშივდა და მომენატრა შენი გაკეთებული სადილი დეე,ხო მაჭმევ?თან ილუსთანც გავატარებ დროს -არ ჩამოდის დიმა,საუზმეზეც უარი გვითხრა,მარიამსაც არ ეთმაშა,ოთახშია -არ იდადრო დეე,ახლავე მივხედავ - ილუუ მამას სიყვარული,რატომ არის მოწყენილი? -აღარ დაველოდები ამოიტირა ილუმ -ვის ელოდები ჩემო სოცოცხლევ? -ელენა დამპირდა დაგირეკავო,თუ დარეკავს აღარ დაველაპარაკები,მას არ ვუყვარვარ,არ უნდა რომ დედაჩემი იყოს -მოდი ახლა მე შენ დაგელაპაარკები,როგორც ილიას:უყვარხარ,დარწმუნებით გეუბნები,რომ უყვარხარ,მაგრამ აქ სხვანაირად ესმით მაამ სიყვარული,სამაგიეროდ მე მიყვარხარ ყველაზე და ყველაფერზე მეტად,ჩემი სამყარო ხარ,შენს გარეშე წამიც არ მინდა და ეს გული,რომ სუნთქავს შენ ხარ მიზეზი,ჩემი ვარსკვლავი ხარ,ილია ის,რომ ვიღაცას თუნდაც დედას ისე არ უყვარხარ როგორც გინდა,ნუ დაიტანჯავ თავს,მამ იცოდე ყველა თავის წილ სიკეთესა და უკეთურებას უკან იბრუნებს,შენ გიყვარდეს და შეგეძლოს ჯანსაღად მიიღო გრძნობები და ადეკვატურად დააბრუნო... მამას უსასრულო ბედნიერება ხარ და ჩემი სიამყე,ჩემი ღირსება ხარ -მამიკოოო მე სულ ვიამაყებ შენით და აუცილებლად დაგიბრუნებ შენს სიკეთეს ბედნიერი იყო დიმა,მიუხედავად ასაკისა ზუსტად ისე მიიღო მისი სიტყვები,როგორც უთხრა,დაუბრუნდებოდა ვაჟკაცად გაიზრდებოდა ილია ბურდული და ეს იქნებოდა დათესილის მკა. -ახლა წამო სოფიოს იცი რა აქვს?მარწყვის ტორტი ქვევით ჩავიდეთ ბუხრის ოთახში -დიდი და წარმოსადეგი სახლი ჰქონდათ ბურდულებს,2000 წელს დასრულებული პროექტი სრულად აკმაყოფილებდა მაშინდელ ევროპულ სტანდარტებს,ქონდა ილიას ამის ფუფუნება,იმსახურებდა თავისი ღირსეულად გაწეული,თავგანწირული შრომისთვის,მისი სიცოცხლე პირდაპირ კავშირში იყო ლიკვიდაციასთან და არა მხოლოდ ის,ოჯახის წევრებიც დაუყენეს სასწორის პინაზე,მაშინ „გადარჩა“გადარჩა??? -არ აუშენებია სამ სართულიანი სახლი,იმიტომ რომ სამი ბიჭი ყავდა და აუცილებლად მშობლებთან უნდა ეცხოვრათ,არასდროს მიაჩნდა მშობლისა და შვილის ურთიერთობა,მოვალეობად-წყვილი ცალკე უნდა ცხოვრობდეს,უბრალოდ მე და სოფიო გაგვახარეთ და იყავით ჩვენთან რამდენ ხანსაც გინდათ...ეს ჩვენი სახლია,ანუ თქვენიც.ამით ყველასთვის ყველაფერი გასაგეbი ხდებოდა.ერთ სართულიანს კიბით ჩასასვლელი ქონდა,საკმაო ფართზე იყო მოწყობილი დიდი სამზარეულო ხის მაგიდით და სკამებით,კედელზე ბუხარი,ის აგრძელებდა მამის ტრადიციას,შემოდგომით აუცილებლად ხდიდა არაყს საარყე ქვაბით და ეს ხდებოდა აუცილებლად სოფელში,წურავდა ღვინოს,ამ დროს რაღათქმაუნდა მარიამ ბებო,თავის გოგოენებთან ერთად ხინკალს ახვევდა და მასპინძლობდენ ღირსეულად,სწორედ ეს ღვინო და არაყი იკავებდა ამ სამზარეულოში პირველ ადგილს ბევრ სხვდასხვა ქყეყნის სასმელის კოლექციასთან,რომელიც ილიას ეკუთვნოდა,ერთ კუთხეში სიმყუდროვეს ქმნიდა რბილი სამეული,პატარა მაგიდით,სადაც სტუმრები მსუბუქად მიირთმევდნენ,ხოლო დიდ მაგიდასთან ნამდვილი ქეიფი ჩაღდებოდა,სტუმარი არ აკლდა სახლს და სოფო დიდი სიყვარული და სიხალისით დიასახლისობდა,ახლა გვანცაც ეხმარებოდა,პირველ სართულზე მისაღები იყო ნათელი ფერებით,ღია კრემისფერი და თბილი „ბეჟის“ შერწყმა სიმშვიდეს ქმნიდა,მუხის ხის „პარკეტი“ კი გრაციოზულობას მატებდა,ჭერზე დიდი ცენტრალური „პოტოლკოვი“ მინის აბაჟურით. თბილი ფერით ეხამებოდა ღია ნაცრისფერი დივანი მის წინ მდგარ პატარა მრგვალ მინის მაგიდას.ერთ კუთხეში დაბალი ფართე ტელევიზორის სადგამი,ზედ კვადრატული ფორმის Sony Trinitron ტელევიზორი,კედელზე ოჯახური ფოტოები,რომლებიც თანმიმდევრულად ყვებოდა მათ ისტორიას,დიდი ფანჯრები ღია ფერის ფარდებით,მისაღების გარშემო განლაგებული იყო ხუთი დიდი დამოუკიდებელი ოთახი,საკუთარი აბაზანითა და საპირფარეშოთი,ოთახები პირდაპირ ქმნიდნენ პირად მყუდრო სივრცეს,სამზარეულო სადაც იქმნებოდა სოფიოს საოცრებები,ილიამ საყვარელ ქალბატონს რაც შესაძლებელი იყო ყველანაირი კომფორტი შეუქმნა,გემოვნებიან ქალს არ უყვარდა მუქი ტონალობები,ამიტომ სამზარეულოც ღია და მშვიდ ფერებში იყო ხის კარადებითა და ტექნიკით აღჭურვილი.მანსარდა, საიდუმლო თბილი სივრცე იქ სუსტად იყო შეზავებული სიმუქე,იატაკს ოდნავ აცდენილი საწოლები,დიდი სარკე,ვინტაჟური კუთხე კედელი,სადაც ილიას საქმიანობა ინახებოდა.ქუჩის განათებასავით იყო დაკიდებული ეგრეთ წოდებული ლონდონური საათი,სწორედ მის უკან იმალებოდა სეიფი. -ნიკო გთხოვ შვილო აქ დარჩი შენი ოჯახით სანამ მე დავბრუნდები თხოვნით წამოიწყო საუბარი ილია ბურდულმა -ისევ არა?თუმცა რას გეკითხები?ვიცი პასუხი,შენ სამშობლოს სამსახურში ხარ.-ნიკოო მხირული რიხით შემოვიდა დიმა და როგორც ბავშვობაში იცოდა მაჯაზე ჩამოეკიდა უფროს ძმას -არა!მანდ არა! გამიშვას მამა,უთხარი მამა გამიშვას,მანდ არა დიმაა,გთხოვთ მეწვის მამა პანიკური შეტევა დაწყო ნიკოს -ნიკო დამშვიდდი გთხოვ,ნიკო შემომხედე,აქ ვარ ნიკოო მამას ბიჭო შემომხედე გთხოოვ,გაგიშვა აი ნახე მამა, მომხედე,მოდი მამასთან მოდი ჩემო ბიჭო -ნიკომ იგრძნო,რომ მიუხედავად ასაკისა მაინც შეეძლო მამის მკერდს ამოფარებოდა და ცრემლიც გაპარვოდა,ისევ ის თოთხმეტი წლის ნიკო იყო მაჯებ დასერილი... ადგილ მიყინულ დიმას უმძიმესმა პერიოდმა შეახსენა თავი და და ტკივილი ისევ ისეთი ძალით დაეტაკა,როგრც თერთმეტი წლის დიმას ტკიოდა უფროსი ძმა. -ნიკოო მაპატიე რაა თავი ჩახარა დიმამ -არა დიმა არ იდარდო გთხოოვ,უბრალოდ ვერ ვივიწყებ,ცამეტი წელი გავიდა და ისევ ისეთი გრძნობით მახსენებს ტკივილი თავს,ისევ ისე მექაჩება ის მაჯაზე მეც და პატარასაც...მამა არ იდარდო აქ ვართ ჩვენ და შენ დაგელოდებით,თქვა და ოთახი დატოვა ნიკომ -ხვდები დიმა??? მამა კი ვიცოდი,მაგრამ ამას არ ველოდი -ახლა როცა ყველაფერი იცი,მისმინე დიმა და არ შემაწყვეტინო,ნიკო დროებით მაინც უნდა გამოეთიშოს ამ ამბავს,მან ძალიან რთული პერიოდი გაიარა და დღემდე მოყვება დაღი,დიმა ჩემი სიამაყე ხარ,მე შენ ძალიან პატარა ასაკში უმკაცრესად მოგექეცი შენ ამას გაუძელი,ბევრად ძლიერი ხარ ვიდრე შენი ძმები,თანაც გუგას ახლა სხვა ქაოსიც აქვს,შენ იცი არა?კიი თქვენ ყველაფერი იცით -კარგი ილია რაა,ახლა არ მითხრა და ნუ მეტყვი,რომ გუგას იმის გამო დაუპირისპირდები,რომ ქმარ გაშორებული გოგო უყვარს -არა რათქმაუნდა,მთავარი გაგებაა და თუ ერთმანეთ უგებენ და აბედნიერებენ მე მოხარული ვიქნები,მხოლოდ ერთს ვითხოვ თქვენგან,იმაზე ნაკლებად ნუ მოექცევით თქვენს გვერდით მყოფ ქალებს,ვიდრე ამ სახლში გინახავთ,ახლა მთავარი ######### კოდია,მხოლოდ შენ გეცოდინება და მხოლოდ და მხოლოდ გონებაში ჩაიბეჭდავ,არსად სხვაგან,თუ ერთ დღესაც აღარ დავბრუნდები და ჩემს გვამსაც ვერ იპოვნი არ იდარდო,დრო გავა და მკვდარს თუ ცოცხალს მაინც მომაგნებ,როგორც კი ამას შეიტყობ,რომ აღარ ვარ სეიფში ყველაფერია,რითაც საქმე ილია ბურდული დასრულდება და აღარც კი გაიხსენებ ჩემს საქმიანობას,ღმერთო შვილო როგორი ძლიერი და ემოციური ხარ თან რომანტიკოსიც,ასე უსიტყვოდ რამდენ ემოციას გამოხატავ,თუმცა იცოდე მე ჯერ ცოცხალი ვარ. -როდის მიდიხარ?დედამ იცის? -დედამ ბევრი იცის,თუმცა შენზე ნაკლები,ჯერ თქვენ წახვალთ მცხეთის აგარაკზე და მეც გავემგზავრები. 5 ლევან მშვიდობაა? -შეიძლება ვინმემ სტატუსი მომანიჭოს?მხოლოდ ჩემი მასო მეძახის მამას მოჩვენებით გაუბრაზდა ლევანი დის შვილებს -რაო ლევანო?ასაკმა ხომ არ შემოუტია ჩეემს უსიმპატიურეს ბიძას? -ოოხ კატო,ჯერ ისევ ისეთი ვარ სიმპათიური და ჯანზე -რას იცინი?მართლა ეგეთი ხარ და კიდევ დიდ ხანს იყავი,ხომ იცი ჩემი გმირი ხარ,შენნაირი ქმარი თუ არ მეყოლება არ გავთხოვდები -ღმერთო შენ გადმოგვხედე,სად მოვძებნო ახლა მე ბიძაჩვენის მსგავსი სუპერმენი?არა კატო აუცილებლად გათხოვდები მე მოგიძებნი შესაფერის მამრს -ჯაბა იცემები -კატო თხოვდები მეთქი... -კატო მაგას ნუ უსმენ,შენ ამერიკაში ისევ ბრუნდები? არა,ორი წელი არა და მერე -ძალიან კარგი,მოკლედ გამგზავრება მიწევს ბავშვებო და მასოს უნდა მიმიხედოთ,პირველ რიგში მწვანე კონცხზე ჩააკითხეთ და ჩამოიყვანეთ,არ დამიტოვოთ მარტო, -უუფ იმ მახინჯს და მის გოგოებს უნდა ჩავაკითხო? -აი ამიხსენი,რატომ ეძახი ჩემს შავს და ლამაზთვალებას მახინჯს? -გიხსნით და ვერ გაგიგიათ:ისეთი ლამზია სიმახინჯეში გადასდის -ღმერთო რა ა ლოგიკური აზრებით ხარ,ლევანოო წავედი მე თორემ ეს ისე მიშლის ფსიქიკას შემომაკვდებაა,მალე დაგვიბრუნდი რაა და არაფერზე იდარდო,მე ვიქნები მასოსთან ჯაბა,ახლა კარგად მისმინე,შენ და დათამ იცით სადაც ვმუშაობ და ისიც იცი თუ რატომ ცხოვრობს დათა ასე შორს,მასოს მიხედე,არაფერი გამოგეპაროს დათას მაგივრობაც შენ უნდა გაწიო და თუ ერთ დღესაც მე გავქრები და ოჯახს ეტყვიან,რომ გარდავიცვალე,შენ მაშინვე ჩაფრინდები დათასთან,მის სახლში სამზარეულოს კედელში ჩაშენებულია სეიფი,იქ ყველაფერია რითაც შენ და დათა დაასრულებთ ლევან მაჩაბელს!სეიფის კოდი დათამ იცის,თუმცა ადგილი მხლოდ შენ,შემდეგ დაბრუნდებით საქართველოში,დათა მაჩაბელის და ლიკუნა სეხნიაშვილის სიყვარული ათვლას მათი პირველი კლასიდან იწყებდა და აი უკვე რვა წლის ლევანიკოს და ხუთი წლის ანჩოს მშობლები იყვნენ. -დაუვწყარი,კიდევ ერთი თავგადასავლებით სავსე ზაფხული მილია თავის განუყრელ გოგონებთან ერთად,საოცრად იხდენდა ისედაც შავგვრემანი მატასი რუჯს,არ იყო ძალიან მაღალი,აი ისეთი იყო როგორც თვითონ იტყოდა:ქუსზლეც,რომ მეცვას მაინც უნდა შემეძლოს ჩემს პირველს თავი მკერდზე დავადოვო, ლამაზი იყო საოცრად,თუმცა თვითონ ეშხიანს ეძახდა თავის თავს, თექვსმეტი წლის იყო და ბავშვურობას ირგებდა საოცრად ქალური ტანით,თავბრუ დამხვევი იყო ბევრი მამაკაცის გული ააჩქროლა,იმდენად ქონდა სინაზე და სიველურე შერწყმული გარეგნობაში ოქროს შუალედს საერთოდ კარგავდა,თვალის ფერი ისე ეცვლბოდა ზუსტ ფერს ვერ იტყოდით,ძირითადად ლურჯი ქონდა,თავად მთის მოყვარული ხუმრობით ამბობდა:არხოტის ცასავით ლურჯი მაქვს თვალები-ო,საოცარი მიზიდულობა ქონდა ამ ნარნარა გოგოს მთისადმი,იქ მეტი რომანტიკაა,იქ სხვანაირად უყვართოო,თავადაც სხვანაირად შეუყვარდებოდა,ყორნისფერი თმის ბზინვარება კლავიშებზე გამების გადასვლას მოგაგონებდათ,მამას ყველაზე ლამათვალებას ზედმეტად მსხვილი ორივე ტუჩი,ოდნავ წინ წამოწეული კბილები და შესქელებული წარბები ქონდა,მუქ ყავისფრად შეფერმკრთალებული გამოკვეთილი ყბები და თხელი სახე...მამას გოგო იყო,ამაყობდა ყველანაირად მამას ვგვარო -ნუ ზიხარ რა მგლოვიარე სახით ბრაზობდა ჯაბა მატასიზე,ეს დაგიტოვა დაურეკე და უთხარი,რომ ნაწყენი ხარ და არ პატიობ მარტო,რომ დაგტოვა, -მობილურიიი,აუუუ ჩემი მამიკოო,მაინც არ ვაპატიებ -დაურეკე მატასი, დაურეკე და უთხარი -ვერ ვეტყვი,გულს ვერ ვატკენ,ჩუმად! რეკავს -მასოო მამას ერთადერთო,მაპატიე რაა,ტირი?გევედრები მაგ ცრემლებით გულს ნუ მომიკლავ, -მალე მოდი მაამ,ჩამეხუტე რაა,მე მარტო ვარ,არ მინდა მარტო ყოფნა შენთან მინდა მამიკო,თქვენთან მინდა -ახალ წელს ყველა ერთად შევხვდებით და დიდ ხანს ვიქნებით ერთად -გაუთიშა და ჯაბას მკერდს მიკრული ცხარე ცრემლით ატირდა,ვერ ერეოდა ემოციებს და მონატრებას... -ჯაბაა,კატო გევედრებით მარტო არ დამტოვოთ რაა მოვკვდები,თათაა, თინუ,ანა...ქვითინებდა მატასი -სოსო პავლიაშვილი ჩამოვიდა მოსკოვიდან,ცისანაც აქაა,რა გჭირს მასო?აქ ვართ ყველა და შენ მარტო არ იქნები-სიცილი ხარხარში გადაუვიდა,მახინჯო რახან გაიღიმე სადმე დაგპატიჟებთ,მეც ძალიან მშია და უარს არ ვიტყოდი „ბარაქას“აჭარულ ხაჭაპურზე აჟიტირდა ჯაბა. -მე რომ ყავა,ყველი და პური მინდა??გახალისდა მატასი -ღმერთო ერთი ძროხა გამოგვიგზავნე,უფრო ცხვარი,არა რა უნდა ვიყიდო,ამას გუდის ყველი რომ არ მოაკლდეს,ისე სარფიანი საქმეა და მეცხვარეობა ხომ არ დავიწყო ქალებო?მე კაი ბიზნესს „დავატრიალებ“ და ამას გუდა არ მოაკლდება,უკვე ყველა ხარხარებდა -ჯაბა სულ უნდა დამცინო ხოლმე? -ადამიანი შემოგხედავს მოდის გურუ ხარ,დახვეწილი გემოვნება,გარეგნობა ნებისმიერ მოდის სახლს აოცნებებ,თექვსმეტი წლის ასაკში ხუთ ენაზე საუბრობ,მანქანას ისე მართავ ტოლს არ გვიდებ კარგ და გამოცდილ მძღოლებს,ჯირითობ,ცურავ პროფესიონალურ დონეზე,თხილამურზეც არა გიშავს,განათლებულ კეთილშობილურად აღზრდილი და ზრდილი გოგო ხარ -ჯაბა ცუდად ვარ უკვე -მოიცა თათუ დავამთავრო და უცებ მოხეთქავს მთის ქარი,კაი ყვავილების მაღაზია,რომ გინდა გვესმის და ეს ყავაც გავიგეთ,ახალი სიტყვა და საქმეა კრეატიული,მაგრამ გუდა და შოთი???ერთი თონე უნდა დაგიდგა ყვავილების მაღაზიასთან,მორჩა გოგოებო,პურის ჩაკვრას სწავლობთ,ცხვრის წველაზე არ შეგაწუხებთ,ვინმეს მოველაპარაკები,თუ მასო შენ აიღებს მაგას შენ თავზე? -ჯაბა მამაჩემი ტყუილად კი არ გეძახის,ნამდვილი მასხარა ხარ,ისე კაი ბიზნესი გამოგვივა შენ ცხვარის ამბავი მოაგვარე და ოციანი ჩვენზე იყოს, -ხოო არ გეშლებათ თქვენ ოთხს ეგეთები,ახლაც ახსოვთ დანელიებს როგორი სათუთები იყავით,შოკირებულები იყურებოდნენ იმდენი სვით,მგონი მას შემდეგ... ო ცუდ თემას მივადექით -სულაც არა ჯაბა,ხო მაგის შემდეგ მალევე დავშორდით მე და შენი ძმაკაცი ირაკლი დანელია,დასევდიანდა თათა -ძველი ბიჭი ვარო არაა?შუბლი შეკრა ჯაბამ 6 -აჩო და თედიც მოსულაან-როგორც ყოველთვის ხალხმრავლობას არ უჩიოდა ბურდულების მცხეთის აგარაკი, -დიმა აქ ხო იყო? კი გუგა,აქ იყო,თუმცა ცოტა ხნის წინ გზა მოგვიჭრა და ისე ჩაგვიქროლა თავის ფაშატით საერთოდ არ შეგვიმჩნია ბუზღუნებდა აჩო-ეს ბიჭი გადამრევს,წამოიწყო აჩომ,მთის შვილობა და ტყე ღრე სისხლში აქვს ისე,რომ ვერანაირი ზეგავლენა მოახდინა ამერიკის თანამედროვეობამ,ვერც თავადმა დედამ,ოცდახუთი წლის ასაკში ექმის წოდებით,პოლიგლოტობას არ იბრალებს თორემ არის,დახვეწილი მანერების მამად გვევლინება და აი ცხენს,რომ ხედავს ნამდვილი ვეფხია ხალიბაურია. -ოოოხ,ემხვარო ჩვენ გვაპატიეთ ამ გლეხ,მთის შვილებს,სად თქვენ და სად ჩვენ?-ახარხარდა თედი ბაშარული,აი იმ ჯეელს ცხენს რომ დააქროლებს პოლიგლოტობაში ტოლს არც თქვენ უდებთ,რასაც ჯირითზე ვერ ვიტყვით,შეგახსენებთ არჩილ:სულ ორიოდე დღის წინ გადამხდარ ამბებს:ეს ცხუმ აფხაზეთის თავადი ზედმეტად გადამთვრალ მდგომარეობაში,შუა რუსთაველზე ფაეტონს ითხოვდა,ჩვენ ვერ დაგვითანხმა და გუგას ეხვეწებოდა ნაჩხუბარ ვერიკოსთან გაყოლას,ნაბდით მომატაცებინეო,პათოლოგი-თეა და სოფიო საქმის კეთებას შეეშვნენ, სიცილისგან თავს ვეღარ იკავებდნენ, რუსას ამბები გეცოდენებათ ალბათ ხოო?დაიწყო გედემ,ისე მიყურებთ არ იცით -იკოო,სიმკაცრე გაერია თეას -რა იკო დედა,რა იკო?!ის რომ რუსას ვესაუბრე და ყველაფერი ზღაპარივით არ დავუხატე იმას არ ნიშნავს,რომ წინააღმდეგი ვარ,ოცდასამი წლის გოგოს დავუშალო?ან რატომ?კახი პეტრიაშვილს რუსასთან არსდროს შეშლია და ამდენი ხნის განმავლობაში ელოდება როდის მოვა რუსა ამ ქვეყანას,წლებია ერთმანეთი უყვართ და იცი შენ რაც მოხდა და რატომ გაწყვიტა რუსამ არა მარტო მასთან ყველასთან კონტაქტი,ახლა როცა დიმა დაბრუნდა და რუსა მაინც თვითგვემაშია კახიმ მართა ისევ სიტუაცია და ბოლო სიტყვა უთხრა:მართლა ბოლო შანსი ქონდა და როგორც იქნა შენმა შვილმა სწორი არჩევანი გააკეთა,ახლა გთხოვთ ჭორებს ნუ აყვებით,რომ კახიც ბიძის ავტორიტეტს აგრძელებს,კი ბატონო ბიძამისი კრიმინალური ავტორიტეტია,თუმცა კახის ამასთან საერთო არ აქვს და თუ აქვს ეგ მისი და რუსას საქმეა,მე ჩემი სიტყვა ვუთხარი მას და იცის სად გადის ზღვარი,კახის ნაირი მართალი ადამიანი ბევრი არ არის,იმ ნაბიჭვარს თითი იცი რატომ არ დააკარა?დიმამ გასაკეთებელზე მეტი გააკეთა და ახლა ჩემი საქციელი პატარა ბიჭის ახირებასავით იქნებაო და თუ მერე ჩემს ხელში ჩავარდა და აუცილებლად ჩავარდება მერე მივხედავო,რვა წლის მერე ძლივს ვნახე ბედნიერი ჩემი და,ასე რომ რუსიკოს და კახაბერს ჩემგან კურთხევა აქვთ,ქალბატონებო სანამ რამეს შეიცხადებთ,გეტყვით რომ მალე ქორწილი იქნება და მოგვიწევს გედეხაურებში ნიშნობა,ქალიშვილის ხელს ტრადიციულად ითხოვს კახას ბიძა,რადგანაც მამა გარდაცვლილი ყავს -რას იძახი გედე?უკვე ნიშნობა?ასე მალე უნდა წაიყვანონ ჩემი გოგო? რას სოფიო და კაცი სამ კვირაში ქორწილს აპირებს და ... -მე გავაგრძელებ იკო,საუბარი ახლად მოსულმა რუსამ შეაწყვეტინა.ყველამ შესანიშნავად იცით ჩემი და კახის ამბავი რაც დავინახე მას შემდეგ მიყვარს,დიახ ორ კვირაში ნიშნობა გვექნება და ერთ თვეში ქორწილი.თეა სოფო თქვენს გასაგონად ვიძახი ვიწრო წრეში და არა მილიონ კაციანი. -ჩემო ცხოვრებავ იცი უშენოდ როგორ გამიჭირდება,მაგრამ შენ სადაც და ვისთანაც ბედნიერი იქნები იქ უნდა იყო და იცოდე შენი ოჯახი მუდამ შენს გვერდითაა აეტირა თეას -დიმამ იცის? -დიახ ქალბატონო მამიდა,არა მხოლოდ დიმამ მე და ნიკომაც ოთახში ხმაურით შემოვდა გუგა -ოხ გუგა ანუ ესამხელა მონოლოგი მხოლოდ ჩვენთვის იყო,ყველამ ყველაფერი იცით ილიას არ ცოდნას არც განვიხილავთ -ასეა ასე გოგოებო,ჯერ გედეს ელაპარაკა და შემეგ რესტორანში გადავინაცვლეთ,კაი ხელგაშლილი სიძე გვეყოლება.რუსიკოო კაი ბედში ჩავრდი -გუგაა,შენივე პროფესია დაგჭირდება მრავლობითი მოტეხილობით,მუქარა და სიცილი ერთად ერეოდა რუსას -ენას ძვალი რომ არ აქვს? -ფეხს მოგტეხავ,ხელზე ვერ შეგეხები საჭირო კაცი ხარ -ეჰ იცოდეს კახიმ რა თხაც ხარ,რა ბიჭი უღუპება,ვაი ვაი ვაიიი- უკვე ყველა ხმით იცინოდა -გუგა დეე,იქნებ შენც გაგვაცნო?დანარჩენების ამბავი გარკვეულია,მალე აჩოც იქორწინებს,გედე და დიმა ზიან მყარად -კარგი რა სოფიოო,შეგახსენებთ,რომ მათგან განსხვავებით მეც და დიმასაც შვილები გვყვავს და მეორედ ქორწინებას ჯერ ჯერობით არც კი განვიხილავ,ასე რომ ჯერ დაგვეწიონ და მერე ვისაუბროთ -გუგა არაფერს გვეტყვი? წყენა შეეტყო ხმაში სოფიოს -ელენე ბუბუტეიშვილი,ოცი წლის თბილისში დაიბადა და გაიზარდა ფიქრის გორაზე,წელს ამთვარებს უნივერსიტეტს და მომავალი დეგუსტატორია,ოჯახი ღვინის მწარმოებელია,გედეს კონკურენტი ეყოლება ჩემი ელენეს სახით,ყავს მშობლები და და ძმა,თვითონ ყველაზე უმცროსია,თექვსმეტი წლის ასაკში გათხოვდა და ერთ წელში დაშორდნენ,შვილი არ ყავს,მე ის მიყვარს და მის სიყვარულშიც დარწმუნებული ვარ,ის არის ადამიანი,რომელიც ჩემი ცოლი გახდება,თუ თქვენთვის მიუღებელი იქნება ყველაფერი ისე დარჩება,როგორც არის,მე ვიქორწინებ ელენეზე და ყველას თქვენ თქვენი ადგილი გექნებათ ჩემს ცხოვრებაში,ელენე ჩემი ღირსებაა და ქალი,რომელიც... კიდევ გააგრძელებდა,თუმცა -გუგა,ხმა მაღალი და მკაცრი იყო სოფიო,ასე გაგზარდე?სად შეგვეშალა მე და ილოს?აღარ გააგრძელო მსგავსი საუბარი -დედა...ყველა დაძაბული იყო და არ ქონდათ სიტუაციის შესამაბისი სიტყვები რა დედა?იცი ელენეზე ვისგან გავიგე?მამაშენისგან,რომელსაც თვალები უბრწყინავდა,როცა მეუბნებოდა,სოფი ჩვენი ბიჭები ისე გავზარდეთ ქალის პატივისცემა და დაფასება იციანო,გუგა ბედნიერი თვალებით იყურება და თუ იმ გოგონას თვალებშიც იგივეს დავინახავ ჩემზე ბედნიერი კაცი და მამა ქვეყნად არ იქნებაო.ახლა მე მომისმინე მეტად არ გავიმეორებ,ზეგ საქმეს რომ მორჩები გელოდებით,თუ ელენე ბუბუტეიშვილს არ მომიყვან აქ მოსული არ გნახო,თბილისშიც გაქვს სახლი და შეგიძლია იქ დარჩე. რა იფიქრე?! მთავარია ქალიშვილი იყოს და დანარჩენს არ აქვს მნიშვნელობა?თუ ვინმეს აზრი მაინტერესებს როცა თქვენ ბედნიერები ხართ??ახლა კი მითხარი რა უყვარს ჩემს მომავალ რძალს?-დედას მკერდათან მიეხუტა ბედნიერი და ამაყი იყო ასეთი ოჯახით -მადლობა დეე,მადლობა რომ ასეთი ხარ,ხინკალი უყვარს და ხილის ტორტი ბავშვით გაუხარდა გუგას და როგრც ბავშვობაში ასკინკილათი დატოვა ოთახი. 7 მაღალი იყო,აი ისე ქუსლიანი ფეხსაცმლით,რომ დაუდგებოდა მისი პირველი და მაინც შეძლებდა ფართე მკერდზე თავის დადებას,თუმცა მხარს ძნელად გაუტოლდებოდა,რომ შეხედავდით უნიებლიედ დაგცდებოათ უუფ ამ ურჩს რა გააღიმებსო,ოდნავ წამოზრდილი მუქი ჩალისფერი თმა,ბევრი ვერ უძლებდა მის მწვანე თვალებს,თვითონ კი თავს ჩახრიდა ხოლმე და ჩუმად ჩაცინებით იტყოდა:ჯანდაბას იყოს როგორც არის მიწოდეთ სიმპატიური,მაგრამ ეგ ილიას მოკითხეთ,შვილად კი არა საკუთარ კლონად შემქმნაო-ეს ოხრები,ძმებს გულისხმობდა როგორები არიან ჩემზე უკეთესები და წარმატებულები მითუმეტეს ქალებში უმართლებთო,ნიკოს ხსენებისას ხმის ტემბრს ამდაბლებდა,გვანცასგან მომხვდებაო-რას გადამეკიდეთ არ მაქვს არც რუჯი და არც არანაირ კუნძულებზე დაუსვენებივარ მამა ბატონს,ჩემი და მისი ბუნებრივი ფერია არა და სიამოვნებით კი წამოვწვებოდი არაგვის პირასო,მადლობლები ვართ მშობლების ,ქართული „ჯიშიანი“ ცხვირი არცერთს არ გვაქვსო და ღიმილით გახედავდა თედი ბაშარულს,საშუალოდ მხსვილი ტუჩები მეტად გამოკვეთილი ყბები ნაკლებად თვალსაჩინო იყო დაბალ წვერში,რთული იყო ხასიათით,მარიამ ბებო იტყოდა ხოლმე:აი ბურდულმა აიბზუა ტუჩები და ხასიათი ერთნაირად და უხეიროდო. -სოფლის გზაზე მიაგელვებდა ფაშატს და ფიქრებიც იფანტებოდა ჰაერში,თუმცა კარგად გაარჩია რამდენად გადააჭარბა ავტომობილმა დასაშვებ სიჩქარეს და თვალებს არ დაუჯერა როდეცაც მიხვდა რომ საჭესთან თითქმის ბავშვი იჯდა,არც მდევარი გამორჩენია და გულმა იმისკენ გასწია ვისაც უჭირდა,ძალიან ცდილობდა გოგონა მდევარის ჩამოშორებს -აბა ჩემო აჰრა საინტერესო ამბავი გველის,ზედმიწევნით გაიგო და შეასრულა ერთგულმა მეგობარმა თხოვნა,ჯირითს მოუმატა,ჯერ მდევარს აიძულა უკან გაბრუნება,შემდეგ მოკლედ ჩააჭრა გზას და ცხენი ორ ფეხზე შეაყენა,მძღოლს იძულებით გადაეყვანა მანქანა სავალი გზიდან, მკვეთრი მუხრუჭით გააჩერა და მედიდურად გადმოხტა კიდეც -რა გააკეთე?შეშინებული და განრისხებული გოგო მიიჭრა დიმასთან -დიმა, სახელი ამცნო და ხელი გაუწოდა ჩამოსართმევად,თუმცა პასუხი ვერ მიიღო -რა გააკეთე?ცოტაც და დავიმტვრეოდი -შენ არა,მაგრამ ის მგონი დაიმტვრა, მანქანას ასე კარგად რომ მართავ ისიც გეცოდინება,რომ არ დაიმტვრეოდი,მანევრირებაც შესანიშნავად მოახდინე,აი იმისგან განსხვავებით...იციიან? -ვიინ?რაა? -ის რომ ალქაჯივით დაქრიხარ და სავარაუდოდ მართვის მოწმობა არ გაქვს,თუმცა ვაღიარებ საუკეთესოდ მართავ და მაინც არ იციან ხოო? -გამარჯობა,მატასი -სასიამოვნოა მატა -მატა არა მატასი -მე მატა მომწონს -მატას არავინ მეძახის -უკვე გეძახის...ჩაეცინა დიმას -იყოს მატა,თუმცა სულ სხვანაირად წარმომედგინა მატას დაძახება,მხოლოდ მას უნდა დაეძახებინა წამოცდა უნებლიედ მაჩაბელს -მხოლოდ ის დაგიძახებს ეშმაკურად ჩაეცინა დიმას,-მატასი,ლაშხის გოგო მატასი... -მაჩაბელი ვარ და ვერც ათას კოცნას გპირდები!,,,რატომ არ გაუბრაზდა?რატომ არ აუკრძალა მატას დაძახება?მოურიდებლად შეანათა მის თვალებს თავისი და უცებ აღიქვა რა მოხდა და რა შეიძლება მომხდარიყო,ორივე თვალმა გაყიდა ცრემლი გამოეპარა,თვალის ფერიც შეეცვალა, ხელი ინსტიქტურად წაიღო სახისკენ,თუმცა კანკალმა ისე მოიცვა ვეღარ შეძლო ცრემლის მოწმენდა,თრთოდა მთელი სხეულით და თვალებშიც გაუავდრდა. -მატა ცუდად ხარ?ასე უცებ გახდა მისთვის მატა?რატომ მიიტანა გულთან ასე ახლოს ეს პატარა გოგონა?ააფორიაქა და ჟრუანტელი მოგვარა მისმა ცრემლებმა დიმას -დიმა მეშინია -რისი?კითხვა დასვა,თუმცა მატასისგან პასუხი ვერ მიიღო,-მატა მოდი ახლა შენი მობილური მათხოვე,ჩემი არ წამომიღია მე და აჰრა გამოპარულები ვართ და არ მინდოდა ჩვენი იდილია იმ მტარვალებს დაერღვიათ,ოჰოო შენ არ ხუმრობ თავადის ქალო Siemens (C35) Mitsubishi Pajero,შენია თუ ვინმეს მოპარე? -მობილური ჩემია,მამამ დამიტოვა სანამ წავიდოდა,მანქანა კი,სიმართლე გითხრა მოვიპარე,როგორც წეღან აღნიშნე ასაკი ხელს არ მიწყობს -შარში ხარ დიმა,ისე მაინც რამდენი წლის ხარ? -16 -მომეცი შენი მობილური-აჩო,აჩოო ნუ გაუტიე შენებურად და მომისმინე,ხო აჩო ჩემი ნომერია და შენ არ იცი,აჩო ბაზალეთის ტბას არ გაკმარებ და თერგს გაგატან საპირისპირო მიმართულებით,უხ მადლობა ღმერთს,კი მშვიდობაა,თედი მანდ არის?ბრაზი შეერია დიმას -არა მე და გუგა დავრჩით -მომაკითხეთ,აგიხსნით ყველაფერს უთხრა და გაუთიშა დიმამ -აჩო თუ ოდესმე აფხაზეთს დავიბრუნებთ პირველი შენ მიდიხარ,აჩოს საუბრისგან გაბრუებულ გუგას აღარ ქონდა მოსმენის სურვილი -გუგა ასეთი მთიულიც ნუ ხარ რაა,მოიცაა მოიცა გააჩერე,ამას უყურეთ.დროს არ კარგავს დიმიტრი -მშვენიერი ერთმანეთი გაიცანით კმაყოფილმა დაილაპარაკა დიმამ -თქვენ დიდი ხანია იცნოობთ?დიმა სკოლა გენატრება?რამდენი წლის ხარ პატარავ?საუბრის ტემპს არ აგდებდა აჩო -მეთერთმეტეში გადავედი,დაიმორცხვა მატამ -აჩოო ხომ იცი არ აგაცილებ და მერამდენედ უნდა გაიტეხო თავი? -სახელის გატეხვას ჯობია -ვაი რა შარში ვართ მოჩვენებით აღელდა დიმა,მიდი არჩილ ჩემს მანქანაში ჩაჯექი და გამომყევი მატა დავტოვოთ და უკან დავბრუნდეთ,გუგა შენ აჰრა წაიყვანე რა გთხოვ -და მე რომ წავიყვანო?ითხოვა აჩომ -გუგა რაც მე აქ არ ვიყავი ამან ჯირითი ისწავლა და არ ვიცი? -უიი ეგ სულ დამავიწყდა,მატაა არ გეწყინოს ხომ ხვდები ვიხუმრე,კარგია,რომ გაგიცანით -აჩო დიდი მადლობა გაუღიმა მატამ და მანქანაში ჩაჯდა თბილისამდე არ იყო დიდი მანძილი,თუმცა ჩაფიქრება ორივემ მოასწრო,ისე რომ მატას მისამართის თქმა კინაღამ დაავიწყდა... მერე დიმა წავიდა,წავიდა,თუმცა მატას გულში რაღაც დატოვა ჯერ კიდევ გაურკვეველი და იქნებ დიმას გულმაც გაიყოლა?მატას თვალები გაყვა და უცებ გულში აემღერა ურჩ მთიულს-შატილის ცასავით ლურჯი გაქვს თვალები... მატა 8 -ფალკონ,დარწმუნებით გეუბნები შიგნიდან ვიღაც გაიყიდა და ჩვენც გაგვიყოლებს საიდუმლო შეხვედრა დგებოდა დიდი ხნის შემდეგ -რით მაშინებენ?რავენ ჩვენ სამზე უკეთ არავინ იცის რა გავიარეთ თოთხმეტი წლის წინ,აქ უფრო მეტი პრობლემა ისაა,რომ ვიღაც ფულზე გაიყიდა და მეც ხელს დამადებენ,როგორც მოღალატეს,აუღელვებლად საუბრობდა ფალკონი,კაცი,რომელიც მრავალ ომ გადავლილი იყო და ჯერაც წინ ქონდა ყველაზე დიდი მისია -მე ამ საქმეს შეასაძლოა შევეწირო -არა მოსწავლევ,ხმა გაუმკაცრდა რავენს,რა პირველ კლასელივით მელაპარაკები?შენ ამ საქმეს დაასრულებ და თანაც ცოცხალი დარჩები -ბირთვულ იარაღის გატანას უმიზნებენ,საფრთხე შესაძლოა კავკასიასაც დაემუქროს,არ ცხრებოდა ფალკონი -უფრო მეტსაც გეტყვი არც საქართველოა უსაფრთხოდ,თითქმის ჩურჩულით თქვა და შემდეგ რიხიანად მიმართა:შუა აღმოსავლეთში გელოდები ფალკონ,ღმერთი იყოს ჩვენი მფარველი -დიდი ჯაჭვი იკვრებოდა,სად იყო საწყისი?წყვეტა სად მოხდებოდა?როგორი იქნებოდა დასასრული?ისევ მისი ოჯახი?ხანგრძლივი და უთანასწორო ბროლა ითრევდათ -ღმერთი შენსკენ ჩრდილო -რევენ?მეჩვენები მასწავლებელო?იმედი მქონდა აღარასდროს გნახავდი,ის იყო ჩრდილი რომელმაც ბევრი ღრუბლები გადაყარა ბევრი ქვეყნის თავზე და მერე ერტად დაატყდა მის ოჯახს ჭექაქუხილი მეხს გადაურჩა... -ის თოვლის ბაბუა პენსიაში გავიდა...ღიმილი ეპარებოდა ღვაწლმოსილ რევენს,თოთხმეტი წელი ცოტა არ არის ჩრდილო, -თუმცა ბავშვებს ახსოვთ...მხოლოდ პატარა ვერ იხსენებს -დაბერდი ჩრდილო?ჩემი საუკეთესო მოსწავლე ფორმიდან ამოვარდნილა,დროა წვრთვნა განვაახლოთ -ხო ალბათ დროზე ადრე წამომეწია საპენსიო ასაკი,ეცინებოდა ჩრდილს -სენტიმენტები ჩვენთვის არ არის,არც მე დამადგა კარგი დღე!ნერვიულობა ვერ დაფარა რავენმა.მეც მაწვნევინეს...ორსული შვილი,აღარ გვინდა ცუდი მოგონებებია! -რავენ,ისევ განაგრძობდა ჩრდილი,ორი უდიდესი ქვეყანა ერთვება ამ ამბავში და მსხვერპლი ძალიან დიდი იქნება!ტყვეების გაყვანა გაცვლა,ბირთვული ტექნიკა,ნარკოტიკი,პროსტიტუცია,ორგანოებით ვაჭრობა და შენი აზრით რამდენი ქვეყნის მოქალაქე შეეწირება მათ ძალაუფლებას? -ეს პირდაპირი ტერორია,ახალგაზრდული,ჯანსაღი თაობის გენოციდი,იქ უნდა შეაღწიო,კიდევ ერთი შეხვედრა გელის თოთხმეტ წლიანი ინტერვალის შემდეგ.თავი ჩახარა რავენმა -მტკივნეულ წარსულთან არა???რატომ ჩვენ?მკაცრი იყო და შეუვალი ჩრდილი -ეს მხოლოდ ჩემი არჩევანი არ არის,პირდაპირ სახელმწიფოების გადაწყვეტილება ხართ ორივე! -საკუთარ თავთან ქონდა ყველაზე დიდი აღიარება და შემდეგ გოგონებსაც დაუფიქრებლად დაეთანხმა:მიყვარს -ასე როგორ მასო?ასე უცებ?- გაკვირვებას არ მალავდა თინუ ჯანდიერი -ჩემგან არ არის გასაკვირი,მე თუ დამემართებოდა ერთი ნახვით შეყვარება და თანაც ...აღარ დაასრულა მატასიმ -ბოლომდე თქვი... უღიმოდა ანა -ძალიან,ძალიან მიყვარს გოგოებო და მენატრება,მენატრება ბიჭი,რომლის გვარიც კი არ ვიცი -ნეტავ რამდენი წლისაა?ჩაფიქრდა თათა ვაჩნაძე -ვიინ? -ვინ და ეგ შენი თეთრ რაშზე ამხედრებული პრინცი -არა თაათ,ცხენი შავი იყო ,ახლა ნამდვილად ბავშვი იყო მატა -ამას კიდე ეს უნდოდაა,გაეცინა მეგობრის მდგომარეობაზე,ასეთი ბიჭი ცხენით გზას უჭრის,მდევარისგან იცავს,ეუფ არ დატრიალდება კაი ამბავი -იცემები თინაა, -ორი დღის წინ ნატა სართანიას ბებია შემხვდა,თემა გადაიტანა ანამ,საქართველოდან წავიდნენ,თუმცა არაფრისდიდებით მითხრა სად -რა აუტანელი ქალია,ორივე ტუჩი აიბზუა მატასიმ. -აჩოო გაგიგებს და წესის აგებასაც არ გაღირსებს,ეხუმრებოდა თედი -ეჭვიც არ მეპარება,მთიულებმა ხომ ყველაზე გვიან იწამეთ ღმერთი,თან იოდის ნაკლებობა სერიოზულ დეფიციტს გიქმნით იუმორში,არ ნებდებოდა აჩო-არა ლოგიკა სადაა?გოგო მოგწონს,ნომერი გაქვს და შენ რას აკეთებ? -თედიი უთხარი გაჩუმდეს,თორემ შემომაკვდება,იბღვირებოდა დიმა,არ უშველის მერე იოდის გადაჭარბებული დოზა,ზღვის დონიდან ზედმეტად დაბლობზე მცხოვრებო მინდა გითხრა,რომ ნომერი მაქვს,თუმცა არ დავურეკავ,თუ მოსახდენია ჩვენი გზები კიდე გადაიკვეთება და დარწმუნებული ვარ შევხვდები ჩემს პატარა გოგოს -შენ მგონი გიყვარს,ნელ ნელა ხმის ტონალობას ამცირებდა თედი -მგონი მართალი ხარ ,იმ დღეს,პაციენტს ნერვის დაბოლოებებს ვუმოწმებდი და უცებ მატაზე ფიქრი გამექცა და აი მანდ...გაეცინა დიმას -ვაიი დიმიტრი ბურდული,მგონი დაგ... ვსო ვსო ჩუმად ვარ -კი კი აჩო,ჩვენს ძმაკაცს მაგრად დაერხაა,ახლა თედიც ახარხარდა -უფრო „დამენძრა“ და თქვენ ორს მოგხვდებათ, კაია არაა ოჯახი?შენ ათი წელია ცოლ შვილი გყავს,შენ ახლა მოიყვანე ვერო და მეე??? -შენ დაგერხა დიმაა,ახლა სამივე ერთად იცინოდა 9 აღიარა,უყვარდა ეს თითის ტოლა გოგო,მასაც ერთი ნახვით უყვარდა და იცოდა მის მეტი სხვა არ უნდოდა,ამ გრძნობით გავიდა კიდევ რამდენიმე დღე და ისევ მატასი აფორიაქებდა მის გონებას,ფიქრი გუგას ზარმა გააწყვეტინა -დიმა დღეს ჩემი პირველი დამოუკიდებელი პრაქტიკა შედგა -ჩემი პატარა ძმა,იცი ეს რას ნიშნავს შენს ასაკში?სერიოზული ნაბიჯია -დიმაა უნდა მოხვიდე,ისევ შეაწყვეტინა საუბარი გუგამ,ჩემი პაციენტი იცი ვინ არის?მატასი მაჩაბელი -მოვდივარ -ოჰოო გული მიგრძნობს,ჩემი პირველი პაციენტი ჩემი რძალი გახდება,ეცინებოდა გუგას,ამასობაში დიმამაც შეუღო კარი -დიმა მისმინე,კიბიდან დავგორდიო ამბობს,თუმცა არ ვიცი,იმდენად ცუდად აქვს ხელი მოყოლილი კი არ დაგორდა დააგორეს,მაჯის ძვლის ორმაგი მოტეხილობა რთული შემთხვევა და რთულად მოსატეხია,ასევე მხრის ამოვარდნა და ეს იცი რას ნიშნავს?შეიძლება ტკივილისგან შოკში ჩავარდეს,არანაირი პანიკა არ ქონია,ტკივილსაც ისე გაუძლო ლამის მე წამივიდა გული,მარტო ერთ რამეს მეხვეწებოდ: მაჯაზე არ შემეხო მეწვისო,ისეთი იმედიანი თვალებით მიყურებდა,დედას გაფიცებ მაჯაზე არ შემეხო და ტკივილს გავუძლებო,ასეც იყო,მაგრამ ბოლოსკენ ვეღარ შეძლო, ცრემლიანი თვალებით შემომცინა და გაითიშა,მეც ვისარგებლე და თაბაშირიც დავადე,საბედნიეროდ რკინის ჩადგმა არ დაჭირდა -გუგაა ძალიან ეტკინა?ვერ ჩერდებოდა დიმა ერთ ადგილას -ახლა ისე მეკითხები თითქოს არ იცოდე -გუგა მაჩვენეებ?-მკერდში თავის მუჭის ოდენა გული,რომ უცემდა ის ეტკინა დიმა ბურდულს,რომ გაიაზრა რამხელა ტკივილს გაუძლო მატამ,ახლა კიდევ ერთხელ დარწმუნდა,რომ დიდი გრძნობა ეწვია,“ტკივილებიც“ იქნებოდა და დიაგნოზიც ქრონიკულად მიმდინარეობდა,გუგას ვარაუდი გამართლდა მალე გამოეღვიძა ბურდულის ქალღმერთს -არც ახლა არ იციან ხოო?გაეხუმრა დიმა მატას -რაა?ვიინ? -რაც შეგემთხვა და აქ რომ ხარ,მშობლებმა არ იციან და არც იმ სამეულმა?“ძველმა გვარდიამ“?- -მატას ძალიან გაეცინა დიმას შერქმეულ სახელზე -დიმა დღეს გამიშვბეენ? -აი მოვიდა გუგა ექიმი და გვეტყვის,გუგა ჩემო ძმაო უშვებ პაციეენტს? -ოხ დიმა,მე კი ვუშვებ,მაგრამ მისი ასაკიდან გამომდინარე ,მატა მისმინე -მატასი დამიძახე გუგა,მატას არავინ მეძახის -უკვე გეძახის და სულ ასე იქნები ჩემთვის,არ დაემორჩილა დიმა და ამით საოცარი სიხარულით აავსო ეს პატარა გოგონა,არც გამოცდილ ბურდულს გამოპარვია, გამოუცდელი მატას გრძნობები -მომისმენთ თქვენ ორნი თუ დაგტოვო მაჩაბელი კიდევ ორი დღით?მოჩვენებით ბრაზდებოდა გუგა შენზე პასუხისმგებელი პიროვნება უნდა მოვიდეს და ხელი მოაწეროს გაწერის დოკუმენტს... -გუგა,ეშმაკური გამომეტყველება ქონდა დიმას,ახლა მე და შენ პატარა კორუფციას ჩავიდენთ და მე ლევან მაჩაბელის მაგიერ მოვაწერ ხელს, -და შენ საიდან იცი რომ მამაჩემს ლევანი ქვია?მატას გაკვირვებას საზღვარი არ ქონდა -შენ თვითონ არ მითხარი? -არ მითქვამს,ჩაეცინა მატას -ისე რატომ არ გინდა რომ უთხრა ოჯახს? -მოეძალა მონატრება მატას და ცრემლმაც არ დააყოვნა-დედაჩემი ირლანდიაშია დათსათან წასული,მამასაც წასვლა მოუხდა,ვეღარ შეძლო გაეგრძელებინა,აეტირა მის მგრძნობიარე გულს...დიმაა მოაწერ ხეელს? -გთხოვ არ იტირო რააა,მოვაწერ აბა რას ვიზამ, -გუგა თანხას ხვალ გადავიხდი -აბა ახლა ორივემ დატოვეთ ჩემი კაბინეტი,კორუმპირებული ახალგზარდები,ქრთამს მთავაზობთ თავადის ქალო?არ შეგშვენით,დიმა სახლამდე მიიყვანე ეს ბავშვი და გზად აფთიაქშიც შეიარე ... მანამდე კარგად უნდა ჭამოს და შენ გავალებ ერთ ამოსუნთქვაში თქვა ყველაფერი გუგამ და კაბინეტის კარიც ცხვირ წინ მიუკეტა დიმას და მატას. მალე მიხვდა მატა,რომ სახლში არ მიდიოდნენ -სად მივდივართ? -გუგამ მითხრა რომ შენ კარგად უნდა ჭამო,მომკლავს ეს რომ არ შევასრულო,ხო და ახლა მე და შენ ვისადილებთ როგორც კი დასხდნენ პატარა მყუდრო კაფეში,მაშინვე წამოიწყო მატამ-შენც ექიმი ხარ? -ჭამე და გეტყვი,სულ ასეთი უჭმელი ხარ? -ხოო,დიდად არ მიყვარს ჭამა,შენ კითხვაზე არ მიპასუხე -კი ექიმი ვარ,მეც და ჩვენი უფროსი ძმა ნიკოც,ჩვენც თავართქილაძეების გზას გავყევით -ისე ბატონო თავართქილაძევ,თქვენ დღეს ძალიან ცუდი რამ ჩაიდინეთ და ეს შეგშვენით ექიმკაცს?ისე მაინც რამდენი წლის ხარ?ჩემს მამად რომ ასაღებ თაავს? -მისმინე შვილო მატასი,სიცილი აუტყდა დიმას,შენ მამის გვარიც არ გცოდნია,თავრთქილაძე ქალბატონი სოფიოა ანუ დედაჩემი,მე ოცდახუთი წლის ვარ,თქვენს წინაშეა უმცროსი ნეირო ქირურგი,რომელიც სულ ახლახანს დაბრუნდა ამერიკიდან და ძალიან ამაყობს საკუთარი გლეხური გვარით, მე ბურდული გახლავართ -რა მაგარიაა -რა არის მაგარი?ამერიკაში რომ ვიყავი თუ რომ დავბრუნდი? პირადად მე ძალიან გამიმართლა,რომ დაბრუნდი,ძალიან მაგარი კი ის არის,რომ ბურდული ხარ და მთიდან ხარ -ახლა თუ მეტყვი რომ რაიმე მხრიდან ნათესაური კავშირი გვაქვს...ოღონდ ეგ არა და, აღშფოთდა დიმა -არანაირი ნათესაობა,არ მაწყობს, მიუხედავად იმისა რომ არ ვარ ნამყოფი იმ მხარეს საიდანაც შენ ხარ მაინც არანორმალურად ვეტრფი,დიმაა რა მაგარია ჩემს ცხოვრებაში რომ გამოჩნდი,ახლა რაღაცას გეტყვი და რომც დამცინო არასდროს ვინანებ და არც შემრცხვება,შენ ალბათ ჩათვლი რომ თექვსმეტი წლის გოგოს გული მოიგე და ეს გრძნობა ემოციების ფონზე შევქმენი,თუმცა ასე არაა დიმა...ძალიან მომწონხარ,გეფიცები პირველი ადამიანი ხარ ვის მიმართაც ასე დამემართა და ეს მომწონს,შენ შენ დამემართე ,ძალინ წრელი და სათუთი გრძნობით უხსნიდა სიყვარულს მატასი ბიჭს და უკვე იცოდა,რომ ეს ბიჭი იქნებოდა მისი ცხოვრების ერთადერთი სიყვარული. -მატასი,ახლა არ მინდა ამის მოსმენა,არც დროა,არც ადგილი და არც სურვილი მაქვს,რატომ ეუხეშა?არა და უბედნიერესი იყო გაგონილით,თავადაც არ იცოდა რას აკეთებდა დიმა -ბოდიში,მართალი ხარ,თანაც მოგაცდინე წავალ მე ...ცოტაც და ატირდებოდა მატა -მე წაგიყვან -არა დავრეკავ და მომაკითხავენ,ნაჭამიც ვარ ,წამალიც დავლიე ახლა წასვლის დროა,გევედრები არ გამომყვე,სანამ არ წავალ არ გამოხვიდე,ეს თხოვნა შემისრულე და გავქრები.. დიმა ვერაფრით ხვდებოდა მატასის თხოვნის არს,მას კი მდევარის ეშინოდა, არ უნდოდა მარტო დარჩენის,თუმცა ნამდვილი მიზეზი ვერ გაუმხილა, მხოლოდ „გარანტიად“დაიტოვა,მიდიოდა და მიჰქონდა დიმას გული,საკუთარ სიტყვებში იხრჩობოდა ურჩი ბურდული,აებზუა ტუჩიც და ხასიათიც, თან თავის თავს ესაუბრებოდა:-ასე მოხერხებულად როგორ ეწევა მარცხენა ხელით სიგარეტს?უეჭველად ცაცია ჩემი გოგო,ჩემი გოგო არაა?დიმა ნამდვილი მთიული ხეპრე ხარ,ახლა გახდა თურმე ჩემი,მაინც ჩემია,როგორ ვაწყენინე და ვატკინე ჩემს ცაციას,გამოვასწორებ მატა,გეფიცები-მის გაოცებას საზღვარი არ ქონდა კატო ჯაფარიძე,რომ დაინახა:-კატო და მატა? -მასოო ხვდები? შეყვარებული ხარ და შენს დანარჩენ არმიას რა ვუყოთ?სიყვარულის ახსნები,სერენადები,კართან დატოვებული საჩუქრები და ყვავილები ეღიმებოდა კატოს -მტკივა -ხელი გტკივა ჩემო პატარავ? -არა კაატ,აი აქ მტკივა,გულთან მიიდო ხელი მატასიმ,ასე როგორ მომიშორა?ვერც ცრემლი დამალა -მასო სახელს და გვარს მეტყვი? -მაპატიე,მაგრამ არ ღირს ,მე მას დავპირდი,რომ გავქრებოდი და ასეც იქნება! 10 შემოდგომა გაპატარძლდა,როგორი მსუყე და ფერადია ეს დრო,ვნებიანი რომანტიული,გრძნობებით სავსე,თითქოს ყველა ნაყოფიერება ახლა უნდა მოასწრო,მერე დაზამთრდება და ციდან მოტანილი თეთრი ვარდები მოედება თოვლად დედამიწას,ჯერ კიდევ უნათოდა მზე ოქტომბრის საწყისს,ხეები კი ფენდნენფოთოლ ცვენის ხალიჩებს,მატას სეზონი დამდგარიყო,ამ გადარეულ რომანტიკოს შემოდგომა განსაკუთრებით ერჩოდა,ახლა ისე იყო გრძნონებით შემოსილი და შემოდგომასავით მსუყედ,მეგობარ თეთრ ფურცლებსაც ვერ გაანდო ,მხოლოდ ერთი სიტყვა ჩაეწერა ოქტომბრის თარიღებს:-მიყვარს სიმშვიდე დაკარგა არა და ახლა ყველაზე მეტად ჭირდებოდა,აბიტურიენტობის ხანა საკმაოდ რთული იყო, არქიტექტორობა უნდოდა,აი აქ იყოფდა გზას ოთხეული:ანა ბაბდიში სამხატვრო ხელოვნებას დაეუფლებოდა,თათა დიპლომატიას,თინუ კი იურისპრიდენციას გაყვებოდა,ვერც საყვარელმა სეზონმა უშველა,მამის მკერდს ნატრობდა,მხოლოდ ლევანის გულში ჩაიკარგერბოდა,არც დედას აჩვენებდა მონატრებას,იმედი აძლებინებდა იცოდა,რომ 2002 წელს ყველა ერთდა შეხვდებოდნენ. -არც დიმას ეხალისებოდა შემოდგომა,მთელ დროს საავადმყოფოში ატარებდა ან ილუს უთმობდა,ცდილობდა გაქცეოდა მატაზე ფიქრს და უფრო მეტად მძაფრდებოდა მისი მონატრება,როგორ ბრაზობდა საკუთარ თავზე,ასე რომ ატკინა არა და როგორ შუპოვრად გამოუტყდა სიყვარულში,ასე შეუპოვრად აიტანა ცივი უარი და არც სიტყვას გადავიდა გაქრა. -ვირი ხარ დიმა ვირი! ასე როგორ ელაპარაკე?მოურიდებლად ამკობდა გუგა ძმას -აღარ მოდის შენთაან?ისე გადაიტან ა თემა,თითქოს არც გაუგიაო დიმას -კი უნდა მოვიდეს,ჯერ მხოლოდ ორი კვირა გავიდა მე ერთი თვის შემდეგ დავიბარე -ანაა აი იმ კაბინეტში იკითხე და თუ გუგა არ არის სხვასთან არ შევალ,ტკივილისგან ცრემლს ძლივს იკავებდა მატა არც თუ მორიდებულად დააკაკუნა კაბინეტის კარზე ,არც პასუხს დალოდებია,კარი ნახევრად შეაღო და-მაპატიეთ მე ექიმ გუგა ბურდულს ვეძებ,ორ ძმას შორის პასუხს ელოდა ანა -გისმენთ,გაუღიმა გუგამ -ახლავე მოვიყვან და მოვალთ,ამ გოგოს ფეხსაც მოვტეხავ თუ წასულია,სანამ კარში გავიდოდა ყველაფრის თქმა მოასწო და გაღიმებული ძმები შეატოვა ერთმანეთს, მერე კი მატასისთან ერთად გამოჩნდა -მოდი ურჩო პაციენტო -გამარჯობა-თ,მალევე შენიშნა მატასიმ დიმა და თავი ჩახარა, -მატაა,რა მოხდა?ასე შეშუპებული არ უნდა გქონდეს,ახლა მორჩენის პროცეს უნდა იწყებდეს მოტეხილობა,შენ კი გამწვავებული გაქვს,გაბრაზდა გუგა -ხომ გითხარი ექიმთან უნდა წამოვსულიყავით,ჯერ მაგ დამპალის გამო კიბიდან დაგორდი,ახლა იცოდა რაც გჭირდა და მაინც გაიძულა გევარჯიშა,ან მე მოვკლავ მაგ ნაბიჭვარს ან არა და იძულებული ვიქნები გეგეს ვეტყვი და მერე ნახავს როგორ უნდა შევიწროვება,ვერაფერს აკეთებ და კარში მაინც დადექიო -ანა ... მატასიმ გაჩუმება აიძულა,გუგა ჩვენს კოლეჯში სპორტ აღზრდას პირველი თუ არა მეორე ადგილი უკავია და მეც ცუდად მომიხვდა თითები -რასაც ეგ ტიპი გიკეთებს -ანაა არ გინდა მერე ვისაუბროთ ჩემს მოუგვარებელ პრობლემაზე -ნუ მაჩუმებ!მაგ ერეკლეს თვალებს დავთხრი და მერე ისარგებლოს თავისი პედ სტატუსით,რით ვერ შეიგნო რომ არ გიყვარს, ვერაფრით ჩერდებოდა ანა -ხმა ექოდ მოდიოდა,ტკივილისგან იგრძნო,რომ ჰაერი ზემოთ ვეღარ ამოქონდა,დაბუჟდა,შიშმა აიტანა ხმის ამოღებაც ვერ შეძლო,დიმას გახედა ინსტიქტურად,ცივმა ოფლმა დაასხა,ცრემლი ჩამოუგორდა ღაწვზე და ... გუგაა გუგა მომეხმარე! არ იყო,ვერ იყო ახლა ექიმი დიმა,გუგაა ტკივილისგან გაითშა,მატა... ნუ გეშინია არ გეტკინება გპირდები ეფერებოდა თმაზე გუგა გონს მოსულ მატა, დიმას კი ისეთი შიში და ტკივილი ქონდა თვალებში ამ თვალებით ემუდარებოდა პატიებას გოგოს,როემლიც გააკერპა და უნდოდა უსასრულოდ უნდოდა მისი თაყვანის ცემა,მზად იყო მთელი სიცოცხლე მისი თვალებისთვის ემზირა და მისი ბედნიერებისთვის ეცოცხლა მასთან ერთად...უყვარდა. 11 მომნატრებია ხო იცით ბიჭებოო,ზოგჟერ მიყვარს ძველი რაღაცეების გახსენება აჩოს და თედის უღიმოდა დიმა -ვერ მოითმინე არა?ახლავე უნდა მოგეგვარებინა ეს ამბავი...არანორმალური ხარ -თედი შენ მოითმენდი?გაბრაზდა დიმა,იცი როგორ მდგომარეობაში ვნახე მატა?დღესვე უნდა გავუქრო იმ ნაბიჭვარს მატას კი არა ყველა ქალის სურვილი -გეშლება დიმა,შეაწყევტინა თედიმ,კი არ უნდა გაუქრო გავუქრობთ!ჰაა აჩო ხო ხარ თანახმა ცოტა გავივარჯიშოთ? -კითხვაც არ უნდა მაგას ჩაეცინა ემხვარს და კომფორტულად მოკალთდა მანქანის სავარძელზე-სახის ძვალიც? -თუ ძალიან მომიშლის ნერვებს სახის ძვალიც იქნება ახლა დიმას ჩაეცინა ირონიით -ვინ ხართ? -დიმა,თედი იცნობდეთ და პატივისცემაზე რა გითხრათ, ისეა მაგარი საცემი,ხო გავაგრძელებ ერეკლე მატუა,კერძო კოლეჯის დამსახურებული პედაგოგი,37წლის არის ეს ,ჰყავს ცოლი და ორი ქალიშვილი... ბიჭებს გააცნო მატასის მასწავლებელი აჩომ -და პატარა გოგოებს დასდევ არა შე ნაბ....ო?! თავს ძლივს იკავებდა დიმა -ვინ ხაართ?!ან რა საქმებს მირჩევთ ბიჭო?!!... თქვენ -წყნარად ეკე მას,არმ მე მაქვს დიდი მოთმინების უნარი და თუი საუბრით ვერ გაიგებ სხვანაირად აგიხსნი,პირველად გეუბნები და ბოლოჯერ,ხო გაგეცნობი დიმა ბურდული ვარ -ბიჭებო ახლა დრო არ მაქვს მერე გამოიარეთ,გადასვლას აპირებდა მაწსავლებელი,თუმცა მალევე იგრძნო თედის ძლიერი ხელი-დაეგდე თორემ ძვალს არ შეგარჩენ შე ახვარო,ისე ჩაგილეწავ სახეს ვერავინ აგიწყობს -ერეკლე! უკვე მეორედ მიწევს გაფრთხილება დაა-ავად გასცრა დიმას -და რაა კოჭებს დამიხვრეტ?გააქვს მაგის ? -შენ წარმოიდგინე უარესიც მაქვს გაკეთებული და შემიძლია ფეხის ძვალ სახსარი ისე გაგიხვრიტო ვეღარასდრის შეძლო გავლა,თუმცა შრამი ძალიან პატარა გექნება,კოჭი ცუდი რამეა,ღმერთმა არ ქნას ოდნავ არასწორად შეეხოს ტყვია და ჩათვალე ტერფის ამპუტაცია დაგჭირდება!მატასი მაჩაბელის გვერდით კი არა ასი მეტრის რადიუსს არ გადაკვეთავ!ოჯახს მიხედე,მაშინაც შენ მოყვებოდი არა?!მცხეთის გზაზე კინაღამ რომ დაილეწე,თუ არ გაიგებ საკუთარ თავზე გამოცდი კოჭის და ტერფის ატროფიას! ამპუტაციას, საკუთარი ხელით გაგიკეთებ!უთხრა დიმამ მასწავლებელს და თითქოს განაჩენიც გამოუტანა. -ამერიკაში გაცნობილ მეგობარს შეხვედრა სთხოვა,ოჯახის წევრივით შეიყვარა ეს გოგონა დიმამ და ენდობოდა საკუთარი თავივით,შვილი ანდო ამერიკიდან საქართველომდე უყვარდა და პატივს სცემდა და მაინც რა პატარა იყო სამყარო -დიმა როგორ მომენატრეე -მეც კაწიუშ და ვიცი ცუდი ბიჭი ვარ,ვერ გნახე,კიდევ არ მუშაობ არა?გადაწყვიტე ქართულ ამერიკული დიპლომები დედამთილს გაუკრა?ნუ დაუკარგავ ბედკრულ საქართველოს ძალიან მცოდნე ქირურგს,ტყულად ასწორე დღე და ღამე?თითქოს უბრაზდებოდა დიმა -დავიწყე... დავიწყე,ახლა შენ დაიწყე,არ დაუთმო კატომ -მე შენზე ადრე დავიწყე -სამსახური არა დიმა,საქმე რომ გაქვს ის დაიწყე -შარში ვარ კაწიუშ,თავი ჩახარა დიმამ -ის ამბები?რის გამოც ამერიკაში აღმოჩნდი? -არა უარესი -და მე „რაზბორკაზე“... -მიყვარს...დამნაშავესავით დაიჩურჩულა დიმა ბურდულმა -ოოო ყველაფერს ველოდი და მაგას არა და მე რა შუაში ვარ დიმიტრი? -უნდა დამეხმარო,ბავშვმა თითქმის სიყვარული ამიხსნა და მე იცი რა ვქენი?ახლა მაგის არც დროა,არც ადგილი და არც სურვილი მაქვსთქო -არ გეშვება და გავიწროვებს ბავშვი?გინდა მე დაველაპარაკო რომ თავი დაგანებოს??სიცილს ვეღარ იკავებდა კატო,მოიცააა ბავშვიოო მასოსზე, ჩემ მასოზე ლაპარაკობ ახლა შეენ? -შენ დაქალი შეიძლება შენთვის მასოა,აი ჩემთვის კი მატაა,ჩემი მატა -ის ჩემი დაქალი არაა და არც შენი მატაა, ჯერჯერობით მაინც, მან მე ყველაფერი მომიყვა თქვენი გაცნობის წუთიდან და შენ თუ თვლი,რომ ის უბრალოდ აღფრთოვანებულია შენით ცდები,მასო უბრალოდ არასდროს საუბრობს,მითუმეტეს გრძნობებზე,მე ვთხოვე შენი სახელი და გვარი ეთქვა,არ მითხრა იცი რატომ?პირობას არ გადავალო,ასე რატომ ატკინე?მე ვერ მოგიყვები მას რა აქვს გადატანილი, იმხელა სტრესი აქვს მიღებული,რომ მისი გონება ავტომატურად ბლოკავს არ ახსოვს რა მოხდა,მაგრამ განიცდის,იმის გამო რომ არ ინერვიულოს მისი ოჯახი ყველაფერს აკეთებს,მატასი მაჩაბელი ჩემი ღვიძლი ბიძაშვილია,მისი დაბადება მასოვს,ჩემს ხელში გაიარდა,მე ჯაბა და დათა მართლაც ცივ ნიავს არ ვაკარებდით,ძალიან ლაღად არის გაზრდილი,მთავარია მასოს ერთი გამოხედვა არ მოეწონოს ლევან მაჩაბელს და მთებს გადადგავს,სამყაროს შეძრავს მასოს ერთი ღიმილისთვის,მისი ერთი ამოსუთქვა ურჩევნია მთელს დედამიწას,იცი როდის დავრწმუნდი რომ ნამდვილად უყვარხარ?სულ იძახდა მატა მხოლოდ მისთვის ვიქნები,მხოლოდ ის ერთი დამიძახებს მე მისი მატა ვიქნები და ის ჩემი სამყარო სადაც ვიცხოვრებ,მის თვალებში მის გულში ვიქნები,ის იქნება ადამიანი რომლის გარეშეც ვერ გავძლებ და მის გამო მოვკვდებიო,მას ასე შეუყვარდი დიმა,ის ყველაზე წრფელი და სუფთაა,ისე გვიყვებოდა თქვენ გაცნობას,მისი გმირი იყავი და მერწმუნე რა დროც არ უნდა გავიდესმსხვადასხვა ადამიანებთან შექმნის ოჯახებს მაინც მის გმირად დარჩები,ის საოცრად რომანტიულია - ვარ და მეტი არაფერი,მე ის მინდა გესმის კატო?ის და არავინ სხვა! მინდა დავავიწყო ჩემი არაკაცული საქციელი და გავაბედნიერო ტკივილი და სიყვარული იგრძნობოდა დიმას ხმაში. -ძალიან კარგად გიცნობ და გენდობი,შენ თქვი რომ გიყვარს და მჯერავს,ვიცი არ შეეშვები,უბრალოდ როგორც შენი კაწიუშა გეუბნები,მასო მზეა,რომელიც არ უნდა ჩაქვრეს,მის ნაირს ვერ ნახავ,ძალინ ბევრჯერ და სასიამოვნოდ გაგაოცებს,არც მარტივი ხასიათი აქვს და სიყვარულსაც არ უყურებს მარტივად,თუმცა შენც კაი რომანტიკოსი მყავხარ და მგონი „ზე წვილი“ იქნებით,ან გააბედნიერე ან აღარ გამოჩნდე,არ იფიქრო რომ მხოლოდ მასოს მხრიდან გესაუბრები,იცი როგორც მიყვარხარ და მინდა ორივე ბედნიერები იყოთ,ნამდვილად იგრძნობოდა კატოს სიტყვებში როგორ უყვარდა და პატივსცემდა მეგობარს. -ხომ თქვი რომ მენდობი,გთხოვ მატაც მანდე,მითხარი,მეჭორავე რაღაცეები მასზე,იცი აღარ მაზახებინებს მატას,ბოლოს ზალინ კატეგორიულად გამაფრთხილა! -ღირსი ხარ,ოჯახზე კი იცი,მასოს მფარველი და ამ ეტაპზე ორმაგ მოვალეობა შემსრულებელია ჩემი ძმა ჯაბა ის და დათა ტოლები არიან თერთემტი წლისები იყვნენ მასო რომ დაიბადა და საოცარი ინსტიქტი აქვთ მის მიმართ,ხო ყველაზე მნიშვნელოვანი და ბედის გადამწყვეტი ხალხი:თათა ვაჩნაძე,თინუ ჯანდიერი და ანა ბაბადიში მატასის მეგობრები ბაღიდან,ნუ გეცინება,ესენი არ არიან ტიპური „გოგოშკები“ისინი გადამწყვეტ როლს ასრულებენ ერთმანეთის ცხოვრებაში,მათ სიტყვას ძალა და ფასი აქვთ,ერთმანეთის გულისთვის თავსაც და სხვასაც გაწირავენ,ანა ცამეტი წლიდან უყვარს მასზე ბევრად დიდ გეგე ჯაიანს,ამ გოგოებმა შეძლეს და მათი სიყვარულის მონაწილენი არიან,ბევრი გაიარეს მათთან ერთად და თუ ჭკვიანად მოიქცევი სექტემბერში შენც მოგიწევს ქორწილში ყოფნა,მასო მეჯვარეა,წარმოიდგინე ცხრა წლის ასაკსი გადაწყვიტეს ეგ ამბავი და ერთი წამიტაც არ ყოფილა ცვლილება -ჩემი მეჯვარე რომელი უნდა იყოს?ძალიან დაინტერესდა დიმა -შენი არ ვიცი და მასოს მეჯვარე თინუა,თინუსი თათა,თათასი ანა,არც კატო ჩამორჩა პასუხში,ა ხო კიდევ მასოს გატაცებები -რა მოიტაცეეს?! -მე სხვა გატაცებებს ვგულისხმობ,მაგრამ ეგაც იყო ორჯელ და მცხეთას არ გააცილა ლევანომ,უცნაური გოგო გიყვარს,ძალიან თანამდეროვე და პრანჭიაა,საოცრად განათებულია,არ დაიჯერებ და ხუთ ენაზე საუბრობს,მიუხედავად იმისა რომ ნახევარი მსოფლიო მოვლილი აქვს,ლევანოს წყალობით ამერიკაც ნანახი გვაქვს და მასო კანადაშიც კია ნამყოფი, არცერთ ადგილს არ აღიარებს ისე როგორც აღმოსავლეთ საქართველოს მთიანეთს,შენ კიდევ ერთი პრივილეგია გაქვს ბურდულო,შეიძლება გაგიჟდეს რომ გაიგოს იქ სახლი გაქვს და იქაური უდიდესი ისტორია,ვერასდროს გამოიცნობ მის საყვარელ საჭმელს და თუ ვახშმად დაპატიჟებ ჩემგან „ფორა“გაქვს რაც გინდა ქენი და რესტორანში გუდის ყველი და ყავაც შეუკვეთე მის საყვარელ პურთან ერთად,არ შეიმჩნიო რომ იცი,ზოგადად ყველზე აფანატებს,მის გარეშე საჭმელს არ აღიარებს,ისე ამაში კი გავხართ,ჯაბა და დათა დასცინიან:შეხედავ კოქტეილის გოგოა ეს კიდე ცხვარზე და ოციანზე გრიალებსო,თუ გინდა შენი მატა იყოს,არ დაივიწყო მისი უკიდეგანო რომანტიზმი,ვით არ მოიქცე რა დიმაა,არასდროს დამაყენო არჩევნის წინაშე,მხოლოდ იმიტომ არა რომ მასო ცემი სისხლია,უბრალოდ ის გოგოა,რომელიც პირდაპირ საოცრებაა,ლევანოს მზეა,მი სი სავი და ყველაზე ლამაზთვალება -ჩემიც უნდა იყოს,მიყვარხარ კაწიუშ და ამერიკა მხოლოდ შენს გაცნობადაც ღირდა -ოთოზე იცია არა?გაეცინა კატოს -ვიცი და მიხარია შენ და მესხი ისევ ერთად რომ ხართ. 11 -გამოუცდელობა უცოდინარობას არ ნიშნავს,სწორედ გამოუცდელობა გვაფიქრებინებს,რომ ბოროტი ჩვენამდე ვერ მოაღწევს,მხოლოდ ეკარნს მიღმა ხდება,ამ დროს ძალიან ახლოსაა შენtან,ჩვენთან,ჩვენს შვილებთან,ჩემს არ მოკლავენ,კამიკაძე ჩვენს ქვეყანაში?არა თავს არ აიფეთქებს,ტრეფიკინგი?გამორიცხულია!ნარკოტიკი?კი არის,მაგრამ ჩემთან და ჩემიანთაან??ყველას მოგვწვდებიან და მოგვწვდნენ კიდეც,ეს ჩუმი ტერორი იყო ძალიან კარგად დაგეგმილი.ის ცუდი ბიძიები მართლაც არსებობენ და მათი სიყვარული ზალაუფლების მიმაღტ ჩვენ ბევრ ცუდს გვიქადის,კარგი ადამიანებიც არსებობენ,ვინც საკუთარ სიცოცხლეს თმობს ჩვენის სანაცვლოდ,ქვეყნის სიყვარულად გმირობა უღირს,იცი რის ფასად?ოჯახის მუდმივი მონატრების,შიშის,იმის ხარჯზე,რომ ერთ დღესაც შესაძლოა ის ეგაქრე,სახელიც და გვარიც კი აღარ არსებობდეს შენი,მხოლოდ ოჯახი შეინახავს შენს მარადიულ ხსოვნას,და იქ იმ დიდებულ ბიძიებს ეცოდინებათ ნამდვილად მოკვდი თუ ... ენატრებოდა ლევან მაჩაბელს ოჯახი,ილია ბურდულიც მონატრების სევდებს შეეპყრო,საკუთარი სამშობლოდან ძალიან შორს ოჯახს ნატრულობდნენ ჩრდილი და ფალკონი,მარტოსულობდა რევენიც და თბილისშიც მონატრების სურნელი ტრიალებდა. -ტრადიაცია არც ამ შემოდგომას დაარღვიეს შვილიშვილებმა და მარიამ ბებიას ჩააკითხეს,ნიკო პაპას ღვინო დაწურეს და არყიც გამოხადეს საარყე ქვაბში,ეზოში დაანთეს ცეცხლი და მერე კინხლით სავსე ქვაბიც შემოდგეს ,ბედნიერი იყო მარიამ ბებია და სიამაყით უყურებდა სავსე ოჯახს,თუმცა გვერდით არ ყავდა ყველაზე დიდი სიამაყე და იმედი ილია,მისი ილო,ბოლომდე ვერ ბედნიერდებოდა დედის გული,სოფიოსაც აკლადა ქმარი,მისი ერთადერთო სიყვარული,კაცი,რომელმაც ცხოვრება ასწავლა,უკევ თანაცხოვრების 30 წელს ითვლიდნენ ბევრი სიხარულით,ტკივილებით,სევდებით და ტრაგედიებით,თუმცა დიდი იმედით და სიყვარულით სავსენი,ჩვიდმეტი წლის თვალებ ციმციმა გოგო იყო სოფიო თვართქილაძე.ოცი წლის ილია ბურდულმა მთიულური ხისტობით,რომ უთხრა გულმოსულმა-ან მოდიხარ ან სამუდამოდ მივდივარ სოფი!-წამითაც არ დაფიქრებულა,მანქანის კარი გამოუღო და იმ წამიდან ბურდულების რძალი,ნიკოს და მარიამის გოგო გახდა,ისე როგორც საკუთარი თეა იყო. -სოფოო,შაპარული ღიმილი შეაგება გვანცამ დედამთილს, -რა ცუციი?ითხოვს ხინკალს მომავალი მთიული?ახვევს უკვე თეა მამიდა,ახლა არ მითხრა,რომ მაინდამაინც ჩემი ნახელავი გინდა, -სოფიი მე თათარა მინდა,დამნაშავესავით ჩახარა თავი გვანცამ და მოულოდნელად ყველას სიცილის ტალღამ გადაურბინა,მხოლოდ დიმა კახი და ელენე იყურებოდნენ დაბნეული სახით -მე გეტყვით,წამოიწყო მარიამ ბებომ,ის პერიოდია დიმა ამერიკაში რომ გაუშვა ილომ,ძალიან რთული პერიოდი გვედგა ყველას და ნიკო, ჩემი მეუღლე მაინც განსაკუთრებულად განიცდიდა,ამის გამო ჩამოვიდნენ გედე გუგა ნიკო და გვანცა,რომელიც მაშინ ორსულად იყო მაშინაც თათარა მოუნდა,მე სახლში არ ვიყავი და გუგამ თხოვნაზე უარი არ უთხრა,თათარა მოამზადა,ბიჭები დასცინოდნენ არა და ელენე,რომ იცოდე შენი მომავალი ქმარი საკმაოდ კარგი მზარეულია,ვერ აიტანა 14 წლის გუგამ ქილიკი და შურსძიება გადაწყვიტა:გვანცას სთხოვა შეიფერე ორსულობა,გედეს და ნიკოს ბოლომდე ჭამა სთხოვეო და თან დაპირდა: თუ კიდევ მოგინდება რამე გაგიკეთებო,გვანცამაც ბოლომდე შეუსრულა პირობა და მე რომ შემოვედი ასეთი სიტუაცი მხვდება.ოთხივე მიირთმევს თათარას და რამდენჯერაც გედე და ნიკო იტყვის,რომ აღარ უნდათ,გვანცა ცხარე ცრემლებით ტირის,მაშინ მეც აღარ შევჭამ არა და ძალიან მინდა ჭამაო, ჭამსე სიმწრით ბოლომდე,ბატონი გუგა კი სამშვიდობოს რომ გავიტყუე გამოვტეხე:-დამცინოდნენ ბებო და მაგათ თეფშზე ბლომად მარილი მოვაყარეო-ახლა დიმაც ბოლო ხმაზე ხარხარებდა და მხოლოდ გუგა მიხვდა და ჩუმად ჩაიბურტყუნა-ეგ დიმას რეცეპტი იყო,მაგან აჩოს და თედის მოუმზადაო, კიდევ გაგრძელდებოდა საუბარი,თუმცა ილუს ხმაზე მიჩუმდნენ:-თედიი მამას არ უთხრა და გპირდები მეტს აღარ ვიზამ -რა ხდება?დაინტერესდა დიმა, -აბა ბაშარული დაგარბიათ ბურდულების ბალღმა?ეცინებოდა ნიკოს -ნიკო ეს ბავშვი შენზეც, მამამისზეც, გედეზეც უარესია,ყველას ჯობნის,რუსას რეკორდიც მოხსნა გიხაროდეთ -არ არსებობს წამოიყვირა რამდენიმე ხმამ -არსებობს არსებობს...რიხით გაიძახდა თედი -ეგ ამბავი ვიციი, ჩემი რუსა და ძროხა ხოო?ახლა კახი გახალისდა -ბუღა კახი, ამ შემთხვევაში ბუღა, თან ვისი?გარეთ გამოვდივარ და ვხედავ ეს ჩემი ნათლული ამხედრებულა გოგჩას ბუღაზე და მიაჭენებს ამაყად,,,გოგჩას თქმა იყო და თედისთან ერთად ისე იცინოდა ყველა სახლი ზანზარებდა -ელენე,წამოიწყო დიმამ ნელ ნელა გაერკვევი აქაურობაში და აუღებ ალღოს,მოკლედ 1992 ან 93 წელია,ბოლო კლასებში ვართ რაა,როგორც ყოველთვის აქ ვართ,აჩო თავიდან ძალიან მოწკეპილი და თავადური მანერებით მოძრაობდა და ნელ ენლა ისე შინაურდებოდა ჩვენზე მეტად აქაური ხდებოდა,ორი ეზოს იქით, იმ ზაფხულს დიდი სამგობრო იყო ჩამოსული,ეზოში ვზივართ,იაპონურ ჯოკერს ვთამაშობთ,აჩო ერთ გოგოს ეპრანჭება და მთავარია ამ გოგომ რამე ისურვოს აჩო კისრით დგას,ცდილობს მაქსიმუმი დადოს და ამ დროს ჩამოკრა უბედურების ზარმა, რუსასთან ნარდში წააგო,ცდილობს ემოციებს არ აყვეს არა და ისეთი აზარტულია შიგნიდან იწვის, თან იცის რუსასთან წაგება რასაც ნიშნავს და რა ხდება ახლა -1992-93 წწ -ძვირფასო არჩილ,ამ საღამოს დალევაა ორ დიდ ეზოს შორის გადაწყვეტილი,სათანადოდ უნდა მოვემზადოთ, დავხვდეთ და დავამარცხოთ სტუმარრნი ჩვენნი,მე მწვადი მინდა,შამფურები სახლში არ გვაქვს, შენ გევალება მისი მოტანა -„ყაბულს“ ვარ რუსიკო,უბრალოდ მითხარი სად და ვისთან არის -აჩო, თამუნას ხელი ჩაკიდე და გოგჩასთან გადაირბინეთ, -ხელს უწყობდა რუსა წყვილად შედგომაში აჩოს და თამუნას.ამის თქმა იყო და აჩო დადუმდა,ეს ჩვენი თამუნაც გაფითრებული სახით შემოგვყურებს,გედე და ნიკო თავიდანვე მიხვდნენ საქმე რაშიც იყო და ვეღარ ვასულიერებთ, თან იციან რაღაც საოცრებას იტყვის და მე შემომჩერებია არააქვეყნიური სახით,საუბარს აგრძელბს დიმა -დიმიტრი ბურდულიიი,გრგვრინავს აჩო-სახრჩობელა გეკუთვნის ამის გამოზრდისთვის,ახლა შენი მამიდაშვილი რას ითხოვს?! სასომხეთში ჩავიდე ტბა გოგჩასთან,თან თამუნა გავიყოლო და იქიდან მოვართვა შამფურები?ცეცხლი ჭამეთ და არ გეღირსოთ სომხური „სერველადის“გარდა არაფერი.აქ იცი რა ხდებოდა?პაპაჩემი ნიკო ცრემლებს იწმენნდა სიცილისგან,მგონი სამი დღე სახე ვერ გავასწორეთ ისე გვეცინებოდა, ე.წ. გოგოჩა თედის ნათესავი და ჩვენი მეზობელი,გოგჩა ბაშარულია,რუსას ეგონა აჩო იცნობდა და უნდოდა ხელი შეეწყო ახალგაზრდებისთვის,იმ საღამოს იმდენი დავლლიეთ ,სულ სომხური „ბაიათები“შემოვძახეთ და გამთენიას თამუნა თბილისში დაბრუნდა „სოფლელების“გაგონება აღარ უნდოდა,რა იცოდა რა თავადი ბიჭი გაუშვა ხელიდან -ახლაც ისევ ისე, გულით ეცინებოდათ, ქონდათ მიზეზი,თუნდაც ის რომ ერთმანეთი ყავდათ,იყვნენ ლაღები და უბოროტონი,არ გაუხსენებიათ დიმას და რუსას წარსული,არ შეხებიან მტკივნეულ თემებს,წრფელები იყვნენ და სუფთა, ჯერ კიდევ მოდიოდა ბავშური სურნელი და სიმსუბუქე უხდებოდა მათ მხრებს,წამოსვლისას მარიამ ბებიამ დიმა გაიტყუა ჭიშკართან -აბა ქალღმერთო რას მიბრძანებ?ახლა თუ ისევ ის უნდა მითხრა რომ ილუს დედა ჭირდება გეტყვი,რომ ელენას არ აქვს დედობის სურვილი და არც დავაძალებ,რომც ქონდეს იქ არ დავტოვებ აქ უნდა გაიზარდოს ჩემი შვილი და არც მე მინდა ელენას ქმრობა -შენ და იკომ ასე უნდა იაროთ დიმა? -როგოორ?რას გვერჩი მარიამ?შვილები გვყვავს,ხე დარგული გვაქვს,სახლსაც ავაშენებთ,რაც ჩვენ „შტაბები“გვაქვს აშენებული ბავშვობაში ერთ კაი სახლს კი უდრის...მე უმცროსი ექიმი ვარ უფროსობაც შემიძლია,გედესგან რა გინდა?მის ასაკში მისნაირი ბიზნესი ამ დროში ვის აქვს? -და ცოლი?ქალი ბებო? -ოხ მარიამ, გვენდე ქალებს არ ვიკლებთ მე და გედე -ენას ამოგაცლი -მოგიყვან ბებო მალე,გპირდები -მართლა დიმა? -კი,არავის უთხრა -რაა? -მიყვარს,მალე გეყოლება კიდევ ერთი პატარა შავგვრემანი ბავშვი -რა ბავშვი გადაირიე ხო? -თექვსმეტი წლის არის -მამას გავხართ, ჩვიდმეტი წლის იყო სოფო სახლში,რომ მომიყვანა ჩემო ოქროს გოგონა,დიმაა მითხარი, ხომ მალე დაბრუნდება ჩემი შვილი? -2002 წელს ერთად შევხვდებით ყველა და როგორც ყოველთვის ილია ბურდული გვითამადებს სუფრასთან -ახალ წელს ის ბავშვიც მომიყვანე -ოხ,მარიამ ოხ -რაო მარიამ გამოიჭირე ხოო?გედე მოადგათ ბებიასა და შვილიშვილს,აბა რა მიყვარსო? -შენ როდის მეტყვი იკო?კითხვით სავზე მზერა ქონდა ბებიას -მე შენ მიყვარხარ ქალღმერთო,ჯერ არა ბებო,ჯერ თავისუფლებით ვტკბები,არ მინდა ცოლი.ჩემს შვილთან ერთად შესანიშნავად ვგრძნობ თავს. 12 მახინჯო სახლში ხაარ?აქოშინებული შევიდა ჯაბა მაჩაბელების სახლში -ჯაბა იცემები,არ ვარ მე მახინჯი იწყინასავით მატასიმ -დაგისკდებათ ფილტვები ამდენი მოწევით,არ ნებდებოდა ჯაბა გოგოებს,მახინჯო მისმინე,უფრო სწორად მისმინეთ თავადის ასულნო,უკვე ცნობილია,რომ კატო თავის ერთადერთ და დიდ სიყვარულს შეურიგდა და ბედნიერება ეწვია,აი ოთო მესხს რა ბედი ეწევა არ მინდა ვიცოდე, მოკლედ ოთოსთან და მის სამეგობროსთან ერთად კახეთში წავიდა ნაგვიანებ რთველში,ვიცი მე მაგათი რთველი რო წვაცლი თაავს ორივეს -ჯაბა მორჩა რთველიც და დაღვინდა მაჭარიც,კატოც ჩამოვიდა,იტყვი რა გინდა?შეუტია მატასიმ -მე მომიტევეთ,უნებლიედ გალოდინეთ და რა მინდოდა მეთქვა,მეც გასვლა მიწევს სამსახურეობრივად,ცხვარი და ოციანის დიდი პარტია შემოდის,ჯაბას და გოგონების სიცილი საბურთალოს გარკვეულ ტერიტორიას ესმოდა,ახლა სერიოზულად,ჩემი რესტორნისთვის რომელიც მალე გაიხსნება ინვენტარი ჩამოდის და ორი დღით ქალაქში არ ვიქნები,ამიტომ ნუ დატოვებთ ერთმანეთს მარტო,იყავით აქ,ამ სახლში და ერთად,თორე წამაცალა ბიძაჩემმა ლევანიმ თავი,აბა ჰე აბა ჰო,გემშვიდობებათ თქვენი ჯაბა ჯაბარიძე -მასოო ეგ მზერა მეცნობაა,აბა რა გეგმა გაქვს?ეშმაკურად გაუსწორა თვალი თვალში თათამ -რაო ჯაბაამ?ცხვარი და ოციანიო/რესტორანიო?მარტოები ვართ,აბა მოგვარდით ოჯახებში და ერთ საათში ჩვენ რომ ვიცით იქ გელოდებით,-გასცა დებუელბა მაჩაბელმა და ერთ ერთ დაწესებულებას მიაშურა,ყველა ღიმილით შეხვდა,მერე ნაცნობ ბიჭს გაუღიმა და თვალი ჩაუკრა ნაცნობი ფრაზით:-როგორც ყოველთვის გიო,ჩემი გოგოებიც აქ იქნებიან მალე,ჩემი საყვარელი ყველი ხომ გააქვს? -დამხურავენ მატასი,მაგრამ თქვენ ისე მიყვარხართ ავიტან,ისევ იმ ადგილას ყველასგან მოაფარებით,ეცინებოდა გიორგის ალბათ ვერ იფიქრებდა ვერავინ,ამ სიფრიფანა გოგოებს ასე მოლხენა თუ შეეძლოთ,უყვარდათ განმარტოება და როგორც ქართველები ვიტყოდით მამა პაპური ლხინი -ოოო ამ შუა კვირაში,თანც დღის საათებში ამდენი ხალხი რა უბედურებაა?უკმაყოფილებას გამოხატავდა თინუ -აბაა კიდე დაასხით გოგოებო,ძაან არა მაგრამ დღეს ვსვაავთ,ომახიანად შესძახა თათამ, ისედაც ლაღებს და მხიარულებს ალკოჰოლმა სითამამე შემატა და მეტად ხმაურიანები იყვნენ,ხმაურობდენ მხოლოდ საკუთარი სიამოვნებისთვის და არც კი წარმოედგინათ ვინმეს ყურადღებას თუ გამოიწვევდნენ და აი „შარო საიდან მოდიხარო“ -ოჰ აქ პრინცესების შეკრება ყოფილა თუ ზეცას ვარსკვლავები დასცვივდა?გოგონების მაგიდას ახლაგზარდა ბიჭი მიუახლოვდა, -ახლა ვიღაცას კბილები დაცცვივდება,გაბრაზა თინუ -რამე მითხარით?ცინიზმს ვერ იკავებდა ყმაწვილი,ხო მართლა ვიცნობდეთ ერთმანეთს მე მათე,ჩემი მეგოაბრი კობა -კეთილი და პატიოსანი ბიჭებო,მოდი შევთანხმდეთ,აქ მოვედით ჩვენ ოთხნი,გვსურვს ვიყოთ ოთხნი და წავალთ ოთხნი,მკაცრი და შეუვალი გახდა ანა -ანუ?!-არ მოეწონთ ბიჭებს პასუხი -ანუ ყველა თავის ადგილს დაუბრუნდეს,გამოსცრა თინუმ-გთხოვთ გამოიჩინოთ ჯელტმენობა და პატივი გვეცით! -აი ახლა ერთ ენაზე ვსაუბრობთ,ბინძური ზრახვები ეტყობოდა სახეზე მათეს,სწორედაც რომ პატივსაცემად მოვედით და ოთხის წასვლას დაიმატებთ თქვენ კიდევ -ბიჭებოო,ამ ხნის განმავლობაში პირველად ამოიღი ხმა მატასიმ,უკვე ზედმეტებში გადახვედით!იქნებ დაბრუნდეთ თქვენს მაგიდასთან? -და თუ არა?!!არ იხევდა უკან მათე -თუ კიდევ რამე ნაბიჭვრულს იტყვი,იძულებული ვიქნები თინუს სიტყვებს სოცოცხლე ვაჩუქო,ტოლი არ დაუდო მატასიმ -ეს პატარა ნახე რაა,რა გონორე... -ვერც მოასწრო სიტყვის დასრულება,მატასიმ აბსოლუტურად გააზრებულად მოკიდა თეფშს ხელი და მართლაც პირნათლად შეასრულა მუქარა,მათეს აღარ ქონდა კბილი!შემდეგ იყო ხმაური ქაოსი,კივილი,გინება,შიში?არა არ შეშინებიათ,მტავარია ერთად იყვნენ,არც უფიქრიათ გაპარვა,იმის მიუხედავად რომ გიორგიმ ეს სიტუაცია შეუქმნა,ასე ვერ მოექცეოდნენ ერტულ მეგობარს,მერე იყო პატრულის ხმა -დიმა სად ხარ? -თედი მოგსდევს ვინმე?ეუცნაურა მეგობრის ხმა დიმას,სამსახურიდან სახლში მივდივარ -გორში ჩამოსვლას შეძლებ?ოდნავ ღელავდა თედი -კოტლეტზე მეპატიჟები თეედ? -დიმა კოტლეტი მერე იყოს,აქ დიდი ამბებია,მე ჩემს საქმეზე ვიყავი და შემთხვევით გადავეყარე,მოკლედ ერთი ძველი პოლკოვნიკი უნდა მენახა და თემატურად შეხვედრა გორის „კაპეზეზე“გვქონდა, აქ მატასი მაჩაბელი მოიყვანეს სამ გოგოსთან ერთად,გოგა ჩემი თხოვნით დაკითხვას გააჭიანურებს შენს ჩამოსვლამდე -ჩემს ჩამოსვლამდე გოგოებს მიხედე,ოღონდ არ -დიმუუ მაწყენინებ ახლა?არა რომეო არ „დავიწვებით“მანდე და მენდე -ვაი თედიი ენა გაქვს ამოსაგლეჯი დიმას თხოვნით გედეც წავიდა გორში -მოგესალმებით გოგონებო,გორის პოლიციის განყოფილების მთავრი გამომძიებელი რევაზ იაშვილი და პოლიციის უფროსი გოგა ებრალიძე გისმენთ რომელი დაიწყებთ?თამარ ვაჩნაძე,თინათინ ჯანდიერი,ანა ბაბადიში,მატასი მაჩაბელი ამდენი თავადი ერთდ საიდან? -მე მოვყვები ყველაფერს,აპ არ შემეწინააღმდეგოთ,ნერვიულობის მიუხედავად მაინც მხიარული იყო მატასი,ნასვამზე განსაკუთრებით მიყვარს საუბარი ბატონო პოლიციელო,მე გახლავართ მატასი მაჩაბელი ხო და რა ხდებოდა იქ,გართობა გვინდოდა ვერთობოდიც კიდეც ჩვენებურად და ჩვენთვის,როდესაც აი ყმაწვილი შემოხტა ბევრი თხოვნის მიუხედავდ რომ დავეტოვებინეთ ვერ გაიგო და პირიქით შეურაცყოფაზე გადმოვიდა ხო და მიღო ის რაც დაიმსახურა -კარზე კაკუნის შემდგე კაბინეტსი თედი ბაშარული გამოჩნდა -თედი მეგობარო,გათვალისწინებულია შენი თხოვნა,ეღიმებოდა გოგას,შეგიძლია „დაკითხვას“ დაესწრო,გოგონებო გაგაცნობთ პირველ რიგში ჩემს მეგობარს და შემდეგ სპეც გამოძიების ექსპერტს თეი ბაშარულს,მატასი შენ შეგიძლია განაგრძო -ანუ სპეც დანაშაული ჩავიდინეთ?დაიბნა თათა,ბიჭებს კი გაეცინათ -არა თედი უბრალოდ დაგვესწრება,დაამშვიდა რეზიმ,მატა შენ შეგიძლია განაგრძო -მატა არა მატასი,ზუსტად ამ დროს გაჩერდა დაკითხვის ოთახთან დიმა ბურდული და კიდევ ერთხელ მიხვდა რომ მართლა ერთადერთი იყო ვისაც შეეძლო ეს სახელი დაეძახებინა,ეგოისტურად უხაროდა და ბედნიერების სხივებს შლიდა გულში,რომელიც სახეზეც ეტყობოდა,ყველაფერი გარკვევით ესმოდა ბურდულს,მატასი კი აგრძელებდა-მახსოვრობა კარგი მაქვს,იმ ბიჭს ახლა ჩემგან უკბილოდ დარჩენილს მათე ქვია,მეორე ბიჭი კობა უფრო მეტად ჩუმად იყო,მთლად ფხიზლები არც ჩვენ ვყოფილვართ,მათეს შეურაცყოფა ვერ ავიტანე და თეფში ვესროლე დანარჩენი თქვენც იცით -რა გითხრა?დაინტერესდა გოგა - მიწოდა,ახლა ცოტაც და იტირებდა,თუმცა შეძლო ცრემლის შეკავება,ყელში ახრჩობდა, გარეთ მდგომი დიმა კი ოცნებობდა როდის ჩავარდებოდა მათე მის ხელში,ვაღიარებ პროვოკაცია მოვახდინე მისი, თუ კიდევ რამე ნაბიჭვრულს იტყვი,თინუს სიტყვებს აგისრულებ მეთქი კი გამომივიდა ,როგორც კი მიწოდა მაშინვე ვესროლე თეფში,მიზანი საკმაოდ კარგი მაქვს,ზუსტად ვიცოდი რა სიმძლავრით უნდა მომექნია,რომ ის კბილი როგორც თქვითონ თქვა ვარსკვლავივით მოვარდნოდა დაასრულა მატასიმ და გოგოებს ისეთი სიცილი აუტყდათ,ვეღარც თედიმ შეიკავა თავი და ისე ახრხარდა გარეთ მდგომი დიმა გედეს მოსასულიერებელი გახდა, გაუცნობიერებლად უთვლიდა ღიმილებს მატას. -ღმერთო,ჩაეცინა გოგას და განაგრძო,როგორც მოგეხსენებათ,თქვენი საქმე ბატონ რევაზს გადაეცა,თინათინ ჯანდიერი შალვა ჯანდიერი და ტამარ ზურაბიანის ქალიშვილი დედა პროკურორი,მამა... -მამა!მე მხოლოდ თამარ ზურაბიანის ქალიშვილი ვარ,აღარ დაასრულებინა საუბარი თინუმ -კარგით განვაგრობ გოგო მიხვდა დამთმობი უნდა ყოფილიყო,საქმე თექვსმეტი წლის გოგონებტან ქონდა,მათიასაკი ხომ ახლა ზალინ ემოციური და მგრძნობიარე იყო,ანა ბაბადიში ამერიკაშო მოღვაწე ელჩის პავლე ჯაიანის ვაჟის, გეგე ჯაიანის საცოლე და ბიზნესმენ ზაქარია ბაბადიშის ქალსვილი,თამარ ვაჩნაძე ასევე ამერიკაში მოღვაწე დიპლომატის გოგი ვაჩნაძის და აწ გარდაცვლილი -გთხოვთ აქ დედაჩემი არაფერ შუაშია,ნუ შევეხებიტ ავარიას და მის გარდაცვალებას,ტირილი ვერ შეიკავა თათამ და გოგაც მიხვდა თემას უხვევდა,ამიტომ ისე ვ ათმო გოგონების სასარგებლოდ -მე,მატასი მაჩაბელი,ლევან მაჩაბელის და ნათია ყიფიანის ყოფილი მოსმართლის ქალიშვილი ვარ და ცვენ არ უნდა დაგვეღვია კანონი?მათ?!! -გოგონებო თქვენ არცერთი ხართ სრულწლოვანი,საუბარი რევაზმა განაგრძო -აი ხედავთ?შეაჩერა თინუმ საუბრით,კანონის დამცველევი არღვევთ კანონს,არც თქვენ გაქვთ ჩვენი დაკითხვის უფლება ადვოკატის და მშობლის გარეშე -მართალს ამბობს თინათინი,ეტყობა მშობლების გავლენა,აუღელვებლად ჩაილაპარაკა პოლიციის უფროსმა -და ახლა რა ბედი გვეწევა?იკითხა თათამ,მასოს მარტო არ დავტოვებთ მხოლოდ იმიტომ,რომ ჩვენი გასაკეთებელიც გააკეთა მარტო მასო არ უნდა დააკავოთ,აქედან მაინცა რ წავალთ მის გარეშე,ისე იმან საჩივარი შეიტანა? -კი მაგრამ გაიტანს!სიმკაცრე და სიბრაზე ერთად შეერია თედის ხმაში -დროებით ყველას გიშვებთ გოგოებო,თედი გაგაცილებთ კარამდე,უთხრა ბავსვებს რევაზმა და დაემშვიდობა საბოლოოდ. საქმე დახურული იყო საქმეს ხურავდა დიმიტრი ბურდული,თუმცა ნერვიულობდა ოთხეული -ოტქპმბრის ბოლო ეციებოდა თბილისს და ციოდა გორშიც,შემართებით მყოფი ოტეული გამოსვლისა მოეშვა,ახლა დაიტყო მატასიმ ნერვიულობა,მოულოდნელად ჩამოჯდა მოსაცდელში -მასოო არ იტირო რაა,შეეხვეწა ანა მოდი გავიდეთ და ხომ იცი მოვაგვარებთ-გოგონები გვერდში ამოუდგნენ ძალა გამოცლის და ისე გაიყვანეს გარეთ,მატასის გაოცებას,შეშინებას,სიხარულს,ახსნა ვერცერთ ემოციას მოუძებნა როდესა დიმა დაინახა,რომელიც გედესთან ერთად მანქნას იყო მიყრდნობილი და სიგარეტს ეწეოდა,მსვიდი იყო და ოდნავ გაბრაზებას კარგად ნიღბავდა ბატონი ექიმი -დიმაა -გამარჯობა მატა -მატასი დიმა,მა ტა სიი! -არა მატა და გამარჯობათ გოგონებო,ვიცნობდეთ ერთმანეთს დიმა ბურდული,ჩემი მამიდაშვილი იკო გედეხაური და ბავშვობის მეგობარი და ოხაჯის წევრი თედი ბაშარული,გაიცნს ერთმანეთი და თითქოს ყველას ერთსადაიგივეს განიცდიდა,იცოდნენ ამ დღიდან დიდი იტორია იწერებოდა სიხარულით,სიყვარულით,მეგობრობით,ნდობით,ღალატით,ტყუილით და მაინც იმედით სავსე ისტორიის მწერლები იქნებოდნენ. -დიმაა სიჩუმე მატასიმ დაარღვია,ახლა არ მითხრა -ახლა არფერს გეტყვი,თედი აქ რჩება საქმეები აქვს,გოგონებს გედე წაიყვანს შენ ჩემთან ერთად მოდიხარ -არა მე თბილისში მივდივარ -მატა,მოდიხარ და მეტს აღარ ვიტყვი! -შენ!!! ბრაზს ანთხევდა მაჩაბელი მატასი,დიმამ კი სიბრაზეც დაუთვალა მის გულის მეპატრონეს -მასოო,მიუახლოვდა თინუ,ახლა ჯობია დიამს დაუჯერი ჩვენ ხომ იცი სანდო ხელში ვართ და შენთან სახლში გელოდებით,რახან აქამდე სიჩუმეა და დედაჩემი არ გვარბევს ესეიგი არ იციან ჩვენებმა,იქნებ ისე ,,,მოკლედ ახლა დიმას გაყევი -აი მე კი მომიწევს გეგე ჯაიანტან ახსა განმარტება,ხვალ როგორც კი ჩამოფრინდება არ იმჩნევდა ღელვას ანა-თათ შენ არ ეტყვი ირაკლი დანელიას?აბა ის გაიგებს თუ გაიგებს -გაიგებს და გაიგოს მერე მე რაა,მასო გელოდებიან,სახლსი ვართ და არ ვიძინებთ,თვალი ჩაუკრა თათამ,შემდეგ ანასთან ერთად მოხერხებულად დაუთმო გედეს მანქანაში წინა სავარძელზე ადგილი თინუს -აბა მეტყვით რა მოხდა?სამივეს გადახედა გედემ -თქვენც გამომძიებელი ხართ? -თქვენზე დიდი კი ვარ,მაგრამ არც ისე თქვენობით რომ მესაუბრო თინათინ,ისე მეღვინე ვარ კიდევ არის პატარპატარა რაღაცეები -გედეე შეეხმიანა თათა მას შემდგე,რაც ველაფერი დაწვრილებით მოუყვნენ,მათემ საჩივარი შეიტანა და მასი ცუდ დღეშია,მისი ოჯახი არ იმყოფება საქართველოში,რა გავაკეთოთ ? -კი გამიბრაზდება და წამიკითხავს უდიდეს ლექციას დედაჩემი,მაგრამ მაგას ავიტან,მთავარია მასო არ დაზარალდეს სიტყვით გამოვიდა თინუ. -მეც ვეტყვი გეგეს,ისიც გაბრაზდება,მაგრამ მასოა ახლა მთავარი -დამშვიდდით,ეგ ამბავი მორჩა,თქვენია ზრით დიმა მხოლოდ გარეთ იდგა და აბის დასრულებას ელოდა?ან სემტხვევიტ აღმოჩნდა მაანდ?თედი იცით რატომ დარჩა?საჩივარს გამოატანინებს იმ სი...რ მაპატიეთ,მოიბოდიშა გედემ გედეეეე....მადლობა გაისმა სამ ხმაში და გოგონებმა შვებით ამოისუნთქეს -ისე ერთად როდის დავლიოთ?იმედია არ გეწყინათ ასე რო გითხარით,ხო ხვდებით ისეთი ამბები გველოდება მოგვიწევს ერთად და ხშირად ყოფნა,სავარაუდოდ მატასი დღეს სტატუსით დაგიბრუნდებათ -მაინც??ჩაეძია თინუ გედეს -დიმა ბურდულის მატა იქნება დღეიდან რა კარგად დავუჯერეთ ჯაბაას,დაგვხოცავს რო გაიგებს,აი მაგის და დათას ყბიდან რა ამოვაა,სულ იმას დაგვცნიან ცხვარზე და ოციანზე „მოგრიალეები“ ტავადები ხართო და ახლა საერთოდ მიწასთან გაგვასწორებენ მხირულობდნენ გოგონები და გედესაც ეღიმებოდა მათ სილაღეზე დაწყნარდები?!! -დიმა რა გინდა?ბოლო დროს ძალიან შეგაწუხე,არა და დაგპირდი გავქრები მეთქი,მე კი მუდამ თვალში გეჩხირები,სახლში წამიყვანე გთხოვ ჩემს სახლში,გოგოებთან მინდა -მიგიყვან სახლში,მაგრამ ჯერ მომისმენ,ნელ ნელა ხასიათი უმძიმდებოდა დიმას,ხვდები მაინც რა გააკეთე?თეფში ესროლე რანაირად შეძელი?თან იძახი გამიზნულად გავაკეთეო,მე შენ წყნარი ბავშვი მეგონე -შემეშვი დიმა -თუ არა?მეც მესვრი და დამტოვებ კბილის გარეშე?თანაც კარგი მიზანი გქონია,კიი ეტყობოდა იმას სახეზე შენი გმირობა-კიდევ ატკინა,ახლა იცი როგორ გამოუვიდა?ქვასავით მიეწია აღმართში დიმას სიტყვები მატას,ის უთხრა რაც არ ეკუთვნოდა,მსგავსი არასდროს გაუკეთებია და დიმა სულ რომ ხელით შეხებოდა მასთან არასდროს იკადრებდა,ისე ეტკინა ეწყინა,შიგნიდან კიოდა დამცირებული თავმოყვარეობა. -შეურაცხყოფას რატომ მაყენებ?ცრემლები გამდინარდნენ მატასის სახეზე, ვეღარც ხმას იმორჩილებდა და მართლაც გავდა აღრიალებულ მდინარეს მატა,არასდროს ჩამიდენია და გამიბედავს მსგავსი რამ,ერთი უპატრონო,თავზე ხელაღებული,ქუჩა ქუჩა მოსიარულე გოგო გგონივარ,რომელსაც შეგიზლია ყველაფერი უთხრა და გაკიცხო,მაპატიე უნებლიედ გამოვჩნდი შენს ცხოვრებაში და ავრიე შენი ნალაგები,დროც დაგაკარგვინე,დამიჯერე არ მინდოდა,არც კი მიფიქრია,თუ შეგიძლია დამიჯერე,თუმცა ჩემნაირ გოგოს არ დაუჯერებ ასეა არა? -მატა მომისნიმე,ხმა ნელ ნელა უტყდებოდა ურჩ მთიულს -მატა არა დიმა,მატასი,ასე იმიტომ მექცევი რომ არ დაგიმალე სიყვარული?წარმოუდგენელია შენთვის?ჩემთვისაც, არასდროს მყვარებია და ვერ დავმალე,ის გითხარი რასაც ვგრძნობდი,ასი წელიც რომ გავიდეს შენს მიმართ დამოკიდებულებას არ შევიცვლი,სულ იქნები ჩემი გმირი,რომელმაც გადამარჩინა,რომელმაც გრძნობა სიყვარული განმაცდევინა და ძალიან ძალიან მატკინა,თუ ოდესმე სამდე კიდევ გადაგეყრება ეს თავხედი და უზნეო გოგო,გემუდარები არც კი შემიმჩნიო,გთხოვ ამიარე,თუნდაც დაინახო რომ ვკვდები,მასე უფრო გადამარჩენ დიმა,ვიდრე შენი საშველად გამოწვდილი ხელი,რომელიც მერე სილას მაწნივს.მეტს ვეღარ ავიტან გესმის?დღეს ისედაც ბევრი მაკადრეს,ბევრი ტალახი მომახვედრეს,სრულიად უცხო ბიჭმა მიწოდა,მერე დამკითხეს და მიუხედავად იმისა,რომ იქ გულ მაგარი გოგო ვიყავი, მეშინოდა და მძულდა ჩემი თავი,კიდევ ერთხელ გიხდი გულითად მადლობას და აქ დავამთავროთ. მაპატიე ... აქედან მე ჩემი გზით წავალ... შებრუნდა და წავიდა,ახლა უფრო აუდიდდა თვალებში მდინარე,ტკივილი და სირცხვილი ატირებდა,დაუმსახურებელი შეურაცყოფა სტკიოდა,სტკიოდა ის სიყვარული,რომლითაც უყვარდა და არ უყვარდათ... მიდიოდა და ერთი რამ ემსუბუქებოდა,თვითონ არ იყო დიმაზე ნაწყენი,არც გაბრაზებული,მხოლოდ უყვარდა... დიმა კი მის ცრემლებს ითვლიდა და უფრო უყვარდა -ვერ წახვალ,ხელი მკლავში ჩაავლო და თავისკენ შეაბრუნა...ასე ვერ წავხვალ გესმის?ვერ გაგიშვებ ასე ატკიებულს მე უნდა დაგიამო ეგ ნატკენები,მაპატიე გთხოვ,თუ შეგიძლია მაპატიე და არარსდროს იტირო ჩემს გამო,ყველა პასუხს მიიღებს ვინც გატირა ჩემით დავიწყებ,ახლა რაც მითხრი, არასდროს მიფიქრია შენზე მსგავსად, ეგაც მაპატიე ასე რომ გაგრძნობინე თავი,შენ ჩემს ცხოვრებაში ყველაზე სუფთა ხარ,ისეთივე სუფთა როგორჩც ჩემი...იციი იმაზე მეტად დიდი გრძნობები მაქვს ერთი ადამიანის მიმართ,ვიდრე შენ და ვიდრე წარმოგიდგენია -შენ,შენ კიდევ ერთხელ სიმწრით ჩაეცინა,მატას,კიდევ ერთხელ მოხვდა სირცხვილის სილა,რატომ ტანჯავდა ეს ბიჭი?- -დიახ პატარა გოგოვ,მე ძალიან დიდი გრძნობები და გეგემები მაქვს იმ გოგოს მიმართ -და ამას მე რომ მეუბნები რაა??არაფერს აპირებ?-დიმას მატას გულის ძახილი მისი არითმია ესმოდა და ეგოისტურად ბედნიერედებოდა,ხვდებოდა ეს ძგერა მისით ჩქარდებოდა მატას სხეულში -მატა, -მატა არა მატასი,მოფერებით იმ გოგოს დაუძახე გრძნობები რომ გაქვსჩემზე მეტი და ჩემთვის წარმოუდგენელი -ზუსტად იმ გოგოს ვეძახი.იქნები ჩემი მატა?ჩემი პატარა,რომლის მიმართაც შენზე დიდი გრძნობები მაქვს,მიყვარხარ პატარა მატა, მზე ხარ ჩემი -დიმაა თქვა და ვეღარანაირი ემოცია ვეღარ გააკონტროლა,ცრემლები მოსდიოდა ღვარად,გრძნობდა როგორ გაჰქონდა ფეხებს ჟრიალი,მთელის ხეულით თრთოდა და მხოლოდ ის უნდოდა რომ დიმას მკერდზე ტავი დაედო,მასაც გაეგონა როგორ ძგერდა მისთვის სხვა ბიჭის გული,მიუხვდა და აუსრულა მისთვისაც ყველაზე დიდი სურვილი, გულში ჩაიკრა და ფართე მხრებით დაფარა პატარა მატა,მისი მატა -ჩემო პატარავ,ღმერთო მადლობა ამ ბედნიერებისთვის,ამ გოგოსთვის,რომელსაც ამიერიდან ჩემი ქვია და სულ ჩემი იქნება -დიმა ხომ არ...ვერა შეძლო სიტყვის დასრულება,დიმამ ტუჩზე თითი მიადო და თავდ განაგრძო-არასდროს!შენ ტუ არ მიმატოვებ მე ვერასდროს შევძლებ მაგას,მოვკვდები,ბოდიშს გიხდი,რომ გატკინე,ცივად მოგექეცი...გთხოვ ნუღარ ტირი,უკვე სუნთქვა გიძნელდება და ჩემი ექმიმობის მიუხედავად ახლა მხოლოდ ის შემიძლია,რომ გულ წასულს ხელოვნური სუნთქვა ჩაგიტარო -დიმაა,დაიმორცხვა მატამ და საოცარი თვალებით შეხედა,სუფთა იყო და სიყვარულით სავსე -მატა არხოტში ნამყოფი ხარ? -არა -იქ ცა ყველაზე ლურჯია,იქაური ცასავით ლურჯი თვალები გაქვს -მაჩვენებ არხოტს? -მანამდე არახვეთს გაჩვენებ,იქ ერთი ადამიანი გელოდება -მეე?ძალიან გაუკვირდა მატას -კი შეენ,ჩემი მარიამ ბებო გელოდება,შენზე იცის და ასე მითხრა:მალე ჩამიიყვანე ბებო ეგ ბავშვიო,მაღტლა ბავშვი ხარ მატა,ჩემი ბავშვი,ჩემი ბედნიერება ხარ . -ახლა ისე მოვეშვი მგონია წავიქცევი -არ მოგცემ მაგის უფლებას,მე ყოველთვის შენი საყრდენი ვიქნები და სულ ამ მკერდზე მიგიხუტებ -დიმა სახლში წამიყვან? -ალქაჯები გელოდებიან არა? -კიი და დასვენება მჭირდება,ერთი ჭიქა ცხელი ყავა,სიგარეტი და შენზე ფიქრი არ ერიდებოდა მატა ემოციების გამოვლენას -ყავასთან გუდის ყველი და პური ჩემზე იყოს -არ არსებობს,შენ საიდან იცი ძალიან იყო გაკვირვებული მატა, -მე კიდევ ებევრი რამ ვიცი ჩემო ბედნიერებავ,ისიც ვიცი,რომ მომიწევს ჯაბასთან დათასთან და ლევანთან „პატაკის“ჩაბარება,აუჰ კიდევ ტირი?ახლა მაგაზე ნერვიულობ?ოჯახთან მე მოვაგვარებ და გპირდები უფრო ბედნიერი იქნები,მატა აქამდე დარწმუნებული ვიყავი,რომ არ ვარ ის კაცი ვინმეს ეჭვი შეეპაროს და თუ ასე მოხდა ვერ ვქცეულვარ კაცად,ნაკაცარი ვყოფილვარ და არც შენ დაგედგომება მაშინ ჩემთან -შენ მასე ნუ საუბრობ ჩემ დიდ სიყვარულზე გესმიის?მოჩვენებით ბრაზობდა მატა,ჩემი დიმა ყველაზე კაცია და ამაში არავის ჭირდება დარწმუნება ისედაც ცანს და ჩემებიც დაინახავენ -შენი,ყველაზე მეტად მომწონს ეგ სიტყვები, შენი დიმა რომ ვარ -ყველაზე მეტად ჩემი დიმა ხარ -ამაღამ გადაწყვეტს „ძველი გვარდია“ დიმა ბურდულის ბედ იღბალს,იმედია გამიმართლებს და გავხდები სასურველი სასიძო გოგოებისთვის -შენ მათი მეგობარი გახდები ეს ყველაზე მნიშვნელოვანია -სახლში ადი მატა და გამოიძინე,მე სამსახურში უნდა წავიდე,გნახავ თუ არა ხვაალ?მოგვიანებით საღამომდე სამსახური ვარ,რანაირად ხარა სეთი ლამაზი?შენი სურნელი მიმაქვს და გულს გიტოვებ 13 ყველას როდი უხარია შენი წარმატება?ვერ იტანენ როდესაც ახალგაზრდა და განათლებული ხარ კლინიკაში ვირაცას არ მოეწონა მისი ახალი,ამერიკული სტილით განათელება -ცდებით ბატონო ნუგზარ ,დიმიტრი ბურდულს არავის პროტეჟეობა არ სჭირდება,მიუხედავად ასაკისა ნამდვილი პროფესიონალია,არ მტანხმდება,თორენ გადავიყვანდი უფროს ექიმად და საოპერაციოსაც თავისუფლას ვანდობდი,ეუბნებოდა კლინის დირექტორი კლინიკის ქირურგიული განყოფილების მთავარ ექიმს -გეთანხმებით ბატონები,თუმცა მან ოპერაციის დროს შენიშვნა მომცა და ეს არა კოლეგიალურია -მოგეხსენებათ საოპერაციო ის ადგილია სადაც ყველა სიტყვა გადამწყვეტია და მითუმეტეს დრო -ბატონო ნუგზარ,კაბინეტში ექთანი შემოვარდა ის ბიჭი თქვენი პაციენტი ცუდად გახდა, -დიმას დაუძახეთ,მთელი კლინიკის გასაგონად ისმოდა დირექტორის განკარგულება... თვარამეტი წლის ბიჭის ბედი უნდა გადაეწყვიტა და საოპერაციო მაგიდასთან ღმერთივით იდგა,ოპერაციაზე შესვლის წინ კარგად ახსოვს იმედ წართმეული დედის თვალები და შორს,სიღრმეში მაინც შეატყობილი იმედი,რომელიც დიმას დანახვისას გაუკრთა დედას... ვერ გაუქრობდა ამ იმედს და ყველაფერს იზავდა,იქიდან მარტო არ გამოვიდოდა,იქ სიკვდილს ომს მოუგებდა... თითქმის ოთხ საათს გასტანა გაუსაძლისმა ლოდინმა,ოფლი შეიწმინდა დაღლილმა,მოჭიმული გამოვიდა და გაუღიმა დედას,თითქოს ახლა სოფიო ს უღიმოდა -კარგად არის! ეს ანგელოზის სიტყვები იყო ოჯახისთვის,დედაშვილურად გადაეხვივნე ერთმანეთს და შემდეგ დირექტორის კაბინეტში ითხოვდა მთავარი ექიმი,რომ დიმა მისი ოპერაციებიდან ჩაეხსნათ...ახლა თქვენ ძალიან ზედმეტი მოგდით და შემიძლია ეთიკის ფარგლებს გავცდე ნუგზარ,სულაც არ მივიჩნევ შენს ოპერაციებს კვალიფიკაციად,ისედაც არ მაქვს სურვილი მას შემდგე რაც არასწორად ჩააბრუნე ძალიან მნიშვნელოვანი სისხლძარღვი და ამან გამოიწვია მიკრო ჰემორაგია,იცი რას გადავრჩით?სიმპტომები პირდაპირ ჰემიპრაზი იყო-ცოტაც და მარჯვენა მხარეს ძალას დაკარგავდა,უუნარო გახდებოდა,კრუნჩვხვები დაეწყო,სუნთქვის და გულის რიტმის დარღვევა აღენიშნებოდა პირდაპირ გეუბნებით:ინსულტს გადაურჩა პატარა ბიჭი და რაც ყველაზე მთავარია კომას...მე დაგტოვებთ თქვენი გადასაწყვეტია,მე არ მაქვს კლინიკიდან წასვლის პრობლემა,შემიძლია ახლავე დაგიწეროთ განცხადება ან ჩამომაშორეთ ნუგზარის განყოფილებას,ამის საპასუხოდ შეთავაზება მიიღო მოეწვია კლინიკაში ახალზგაზრდა ექიმები ასე აღმოჩნდნენ ერთ კლინიკაში ძმები ბურდულები და კატო ჯაფარიძე,დიმა ისევ უმცროსი ექიმი იყო და უნდოდა არ უნდოდა უწევდა უფროსობა საოპერაციოში. -შეხვედრა საქართველოში შედგა,ორივე მოღალატე და ერთი ქვეყნის შვილები იყვნენ -გამარჯობა შხამიანო,ხედაავ შენს სამშობლოში ვართ -ჩვენს სამშობლოში იალნიზ,ხომ არ გავიწყდება? აქ რა დაგეკარგა?აგრძელებდა კითხვების დასმას შხამიანი,კაცი ქართული სახელით და გვარით -ხედაავ ბედი გეთამაშება ოლეგ -შხამიანი უფრო მომწონს 1993 წლიდან მაგ სახელს დიდი ღირსებით ვატარებ,თუმცა ჯერ არ გამომიშვია ბოლომდ ე გესლი და სად დაინახე ჩემი და ბედის თამაში იალნიზ? -დიმა ბურდული და მატასი მაჩაბელი,წრე იკვრება სიყვარულს ედება მეგობრობა და ერთგულება გზად და ხიდად,ისინი ძალიან ძლიერები არიან და სერიოზულ წინააღმდეგობას გაგვიწევენ -თუმცა მაინც ბავშვები და ჯერ ვერ მიხვდებიან,რომ შიში ყველაფერს აკარგვინებს ადამიანს,ადამიანებსაც კი!როცა მე ჩავერევი პირობას გაძლევ ყველაზე ძვირფასი შამპნურით აღვნიშნავ შენთან ერთად -ფალკონი და ჩრდილი ჯერჯერობით შეუხებლელები არიან,რევენი დაგეშილი იყურება და ყველას ხედავს,რჩევას იძლეოდა იალნიზი,კაცი უსამშობლო, -სანამ გონს მოეგებიან,მანამ დროს დაკარგავენ და მეც ეს მინდა ახლა კი ისევევე გაქრი აქედან როგორც გამოჩნდი,თუ დამჭირდები მოგძებნი და უჩემოდ არაფერი ქნა,ძალიან კატეგორიული იყო შხამიანი -შენ კი შხამიანო არ დაივიწყო 1988 წელი:ნიკოლოზ ბურდული,მატასი მაჩაბელი,დავით მაჩაბელი,კოტე დაა -მაგას ივიწყებენ იალნიზ?იქ ჩემი ბიჭი იყო,აუცილებლად მოეხვევათ ჩემი მარწუხები და ისევე მოიხრჩობიან როგორც ჩემი შვილი -არა და ზუსტად იცი,რომ დამნაშევეს კი არა მსხვერპლს სჯი,თუმცა მე მაწყობს ეგრე იყოს,როგორც შენ გინდა.კიდევ შევხვდებით,შიშის მომგვრელი ხმა ჰქონდა უსამშობლო ადამიანს. -მაჩაბელების სახლის კარი გაიღო და ყვავილების თაიგულში თითქმის არ ჩანდა ჯაბა -ღმერთოო არ არსებობს,ჯაბა ის თუ მაინც იცი რა ჯიშია ეგ საოცარი ყვავილები?გრანდი ფლორას ვარდი საქართველოში არ იშოვება,რა ნაირად მოახერხე? -მე მხოლოდ შენამდე მოტანა მოვახერხე,მახინჯი კი ხარ,მაგრამ მაინც გიგზავნიან ყვავილებს და თანაც ისეთს აქ რომ ვერ იშოვნი -მეე?შანსი არაა,ვიინ ვინ ვიიინ??მოთმინება ელეოდა მატასის -რავიცი აბა,მგონი შენ გადარიე და აურიე გონება ამხელა ექიმ კაცს,დიმა ბურდული გიგზავნის ამ თაიგულს -ჩემი დიმა?მიხვდა მაატსი ამის თქმით ის საიდუმლო გასცა ჯაბას,რომ უმალვდა -შენი არა?აბა გამოტყდი მაჩაბელო როდის მეტყოდი??უიი ეს ქალებიი საკუთარ თავსაც ვერ უნახავთ საიდუმლოს,ხითხითებდა თავის ნათქვამზე ჯაბა -მალე ჯაბა მალე -დაგასწრეს და გადასულია შემდგე ტურში,სამჯერ დასტური აქვს,დათა მაჩაბელი მირეკავს იწყებს საუბარს ჯაბა და დათას იმიტაციას აკეთებს:ჯააბ ძმაო ჩემო და უჩემესო,უნდა მაპატიო შეგატოვე ეს გოგოები, ისე კატო კი გაგვეზარდა და ახლა ამ თხის დევნა არ არის იოლი ამბავი,თუმცა ველაპარაკე და მგონია მოიყვანს დიმა ბურდული ჭკუაზე,წესიერი ბიჭის ჩანს ჯააბ,თუმცა ხო იცი ყველაზე მეტად შენ გენდობი და შენი სიტყვა მჭირდება,მიხედე მასოს,მეროხროხებოდა და ხო წარმოგიდგენია წარბი ექნებოდა აწეული,მინუს 120 გრადუსში მაინც ტარზანივით იქნებოდა აივანზე გასული მოსაწევად,მასო სერიოზულად განაგრძო ჯაბამ-არ გექნება შეზღუდვა არც შენ,როგორც არ ქონია კატოს,იცი რატომ?მე და დათა დარწმუნებულები ვართ,რომ შენ იცი რა არის ზღვარი როგორ უნდა სცე პატივი საკუთარ თავს და შემდეგ სხვა დანარჩენებს,ახლა მხოლოდ შენ აღარ გეკუთვნის საკუთარი ცხოვრება და შეეცადე ნუ მოაკლებ სიცოცხლის წლებს დიმას,არ ჩანს ცუდი ბიჭი თანც გვჭირდება ერს თუ ბერს კარგი და პროფესიონალი ექიმები -მიყვარხარ ჯაბა -მეც,ჩემო მახინჯო 14 აოცებდნენ ერთმანეთს და უხაროდათ ერთმანეთის შეცნობა,სიხარულს ვერ მალავდა მატასი,როდესაც მის სახლში მისი საყვარელი ტია-ვარდები გაჩნდა,თანაც რამდენიმე ფერში: შავი,მძიმე ვარდისფერი,ძალიან მუქი ფორთოხლისფერი საოცარი სურნელით,სულ რამდენიმე ადამიანს შეეძლო ურჩი აჰრას დაყოლიება და დიმას სიხარულს საზღავრი არ ჰქონდა,როდესაც მის საყვარელ ცხენზე მოჯირითე მატა ნახა,ორი ველური სილამაზე ერწყმოდა ერთმანეთს და განსაცვიფრებელ სინთეზს ქმნიდნენ,აჰრას დედა ილია ბურდულმა აფხაზეთის ომიდან ჩამოიყვანა,აფხაზურ ქართული ოჯახიდან მხოლოდ ცხენი გადაურჩა სეპარატისტთა სისასტიკეს,როდესაც მშობიარობდა ყველას ეგონა რომ კვიცი ვერ გადარჩებოდა,გაჩენილი მკვდრად ჩათვალს,მაგრამ დედის ბრძოლას თვითონაც აჰყვა გადარჩა და იმ წამიდან დიმა იყო მისი „პატრონი“,სახელიც დიმას ეკუთვნოდა,აფხაზურად აჰრა-მებრძოლი,უსიტყვოდ ესმოდათ ერთმანეთის. ერთულებოდათ უერთმანეთოდ გატარებული დღეები დიმას და მატას უკვე ერთი წრე ჰქონდათ და შეიყვარეს ერთმანეთის საყვარელი ადამიანები,მიმიკებსაც ცნობდნენ,გრძნობდნენ და არჩევდნენ ერთმანეთის ნაბიჯებს, მათი ჩვევა იყო ხელების ჩაკიდება და გადაჯვარედინება,ერთხელ უთხრა მატამ გზაზე გასასვლისას-დიიმ,აქ განიერი გზაა ხელი ჩამჭიდე,ჩაჭიდა და მას შემდეგ აღარ უშვებდა თავის ციდას,რომელიც ასაკის გამო შეარქვა,ძალიან უყვარდათ მარჯანიშვილზე კაფე „ლუქსში“სადილობა ახლაც მოუხერხდათ და საყვარელ ადამიანებთან ერთად მიირთმევდნენ -როგორ მიხარია ამდენი რომ ვართ,თან ჭამდა თან დროს არ ცდებოდა აჩო -ხო თან ამდენი თავადი,ზოგჯერ ისე მეუხერხულება რამისაა ქედი მოვიდრიკო შესცინა გედემ -ოიი გიაუროო,აყაყანდით არა? უკულტუროდ გლეხი მთიელები -მთიელები იქნებიან,რომ მოგხვდება გლეხური მუშტი არჩილ,შუბლი შეკრა თედიმ ნუ იბრძვი თედიკო,თორემ დამრცხდები იოდის და იუმორის ამბავში,როგორც მოგეხსენებათ მთის შვილებს იოდის ნაკლებობა აქვთ და იუმორშიც ოროსნები არიან,არ არჩენდა აჩო -ნუ რას ვიზამთ,ზოგი იუმორშია ოროსანი,ზოგი სპორტულ აქტივობაში,თან შენ ოროსნობასაც ვერ ქაჩავ,მე კიდე მგონი იუმორიც დამეხვეწა აჩიკუდა -ბეჰეეე თედიკოო რამხელა სიხარულია -დამშვიდდებით ჟერარ და პიერ?საუბარში ჩაერთო დიმა და ყველას ინტერესი გამოიწვია ამ სახელებმა,რას ვერ ხვდებით?თედის ჟერარ დეპარდიესავით აქვს ცხვირი და იმას პიერ რიშარივით,ჩემი ფრანგი ბოჰემა და ელიტა -შენც გვეყოფი დიმიტრი ალენ დელონის შარმით,არ დააკლო თედიმ და უკვე ყველა ისე იცინოდა დანარჩენი საზოგადოების ყურადღება მიიქციეს და ამ დროს შენიშნა დიმამ გოგოების ფორიაქი -მატა -ჰაა მე მეძახი ? რა ჰაა?რა გჭირს?რა სახეებით ზიხართ თქვენ ოთხნი?? -არაფერი დიმა რა უნდა გვჭირდეს? მატაა წყობიდან გინდა გამომიყვანო ხოო?გაბრაზდა დიმა,ასე კითხვა კითხვით უნდა გამოგტეხო რომ აქ შენი დედა მ......ლი სპორტ აღზრდის მასწავლებელი ზის ხოო?! -შენ?შენ მოიცა საიდან იცი რომ ერეკლე ჩემი მასწავლებელია?! გაოცდა მატასი,არ თქვა რომ იჩხუბე მასთან -არ დამჭირდა ლაპარაკით მოვგვარდით... ყველა ატყობდა,რომ სიტუაცია იძაბებოდა,თუმცა არავის ჰქონდა ახლა სათქმელი რა უნდა ეთქვათ?დუმილი ჯობდა,თუმცა მატამ იფეთქა-რა გინდა დიმა?უპატრონნო გგონივარ არა?აა მივხვდი მაშინ მოუგვარე საწყალ მატასისი,ხელი რომ მქონდა მოტეხილი,რაო შეგეცოდე?კი გვიკვირდა რატომ აღარ მერჩოდა და აღარ იყო ჩემს მიმართ აგრესიული -მატა!ახლა მართლა გამოვალ წყობიდან -ხო და გამოდი,ეგ რომ მდომოდა შენი აზრით ჯაბას არ ვეტყოდი?აა მე ხომ პატრონი არ მყავს? -შენ გადაირიე ხოო?ტონს დაუკვირდი და ნუ კივი,ცდილობდა თავის მოთოკვას დიმა,დაფიქრდი თუ ხარ სწორი?აბა რა გინდოდა?იმ სი..ს კიდევ გაეგრძელებინა შენი შევიწროება?რომ ვფიქრობ სურვილი მაქვს ახლა ავდგე და ძვლებში დავშალო,თუ ავდგე და ბოდიში მოვუხადო?ჯაბას რომ გაეგო იმ სახეს ვეღარავინ აუწყობდა და იცი ეგ შენ ძალიან კარგად,ახლა დამშვიდდი და მშვიდად ვჭამოთ -გემრიელად მიირთვით,მე აღარ მშია -დაჯექი,ჩუმი მაგრამ ძალიან მკაცრი ტონით გააფრთხილა დიმამ მატასი და ინსტიქტურად ხელი წაავლო მაჯაში -არა,მანდ არა,გთხოოვ მანდ ნუუუ, ნუ მკიდეეებ დიმა,გთხოოვ გამიშვიი,უთხარით ვინმემ ისტერიკამდე მისული მატა თავს ვეღარ აკონტროლებდა -დიმა გთხოვ გაუშვი,ახლა შანსი არაა მას რამე გააგებინო,ჩვენც ვერ ვხვდებით რა ემართება ამ დროს,შეეხვეწა თინუ,წავიყვანთ,დამშვიდდება და მერე ისაუბრეთ -დიმა შენ აქ დარჩი მე გავაცილებ და ტაქსით გავუშვებ შეაჩერა წინ წასული გედემ -მატა შემომხედე,ვედრებასავით იყო დიმას ხმა -თათა ანო უთხარით,რომ მტკივა,აქ მეწვის,თავი მიბრუალებს,მტკივაა თავიც მტკივა -დიმა რას ბავშვობ?ახლა გედესაც მოეძალა ბრაზი -გარეთ გავიდეთ გთხოვთ ჰაერი მიშველის,იხვეწებოდა მატა,თავი თავში...ვეღარ დაასრულა უცებ ჩამობნელდა -დიმაა,გუგაა იღრიალა გედემ და დიმასთვის წამიერად გაჩერდა დრო,დაინგრა,დაიშალა ორგანულად როდესაც მატას უსიცოცხლო სხეულს ხედავდა ასვალტზე,გაფითრებული სილურჯემდე მისულ სახეს ვერ უძლებდა დიმა,თუმცა იცოდა რაც უნდა ექნა. -გედე თავი,მატას თავი მუხლებზე დაიდე,გუგა არ გვინდა ცდები,ნუ გეშინიათ გოგოებო,გუგა შემომხედე,გულის კუნთი მოუდუნდა ტვინს ჟანგბადი არ აქვს საკმარისი,მიდი გულის მასაჟი დაიწყე და მე ხელოვნურ სუნთქვას გავუკეთებ,დაიწყო სუნთქვების კეთება და თითქოს სულსაც უბერავდა,უნდოდა მისი სუნთქვით ესუნთქა, ახლა ჰაერსაც დაუთმობდა ოღონდ კარგად ყოფილიყო... -სახლში მინდა.გადაღლილი ხმით ამოილაპარაკა მატამ და ყველას შვება მოჰგვარა -გედეე გთხოვ წაიყვანე,აფთიაქშიც შეიარე რა,გეტყვი რაც უნდა უყიდო,გოგოებო მარტო,რომ არ დატოვებთ ვიცი და საჭმელი ჭამოს აუცილებლად,დღეს ეგ სიგარეტს არ მოწევს!თინუუ,თაათ,ანოო მე მაპატიეთ რაა,თხოვა გოგონებს დიმამ -კარგი რაა გეთები გვეშლება?რაც მე და გეგეს სკანდალები მოგვიწყვია ეს არაფერია,ჩვენ უფრო მასშტაბურად ვჩხუბობდით,შენ ბევრი დაუთმე ახლა მასოს და მადლობა ამისთვის,არის დიმა ექიმო, თქვა თათამ და თან ხელი საფეთქელთან შემართა,სამხედრო სალმით, მატა სახლში მიიყვანეს გოგონებმა და გადაღლილს, ემოციებთან ნაბრძოლს ნამტირალევს ძალა გამოცლილს მალე წაართვა ძილმა თავი,დიმამ კი შვება შვილის თვალებში პოვა,თუმცა ვერ ივიწყებდა მატას უგონობას და იმას თუ როგორ ევედრებოდა ხელის შეშვებას,ვერაფროთ ამოხსნა რა ჭირდა,რატომ აგონებდა ნიკოს ამბავს...რა კავშირში იყვნენ ნიკო ბურდული და მატასი მაჩაბელი,რომლებიც ჯერ ერთმანეთსაც კი არ იცნობდნენ. -ილუუ -მამიკოო გახარებული ილუ კალთაში ჩაუხტა მამას და მკერდზე დაადო თავი,ისე ეიმედებოდა მამის ფართე მკერდი გრძნობდა პატარა ბიჭი,რომ ის გული მისი იყო,მისი არსებობისთვის ფეთქვადა მამის გული-აბა მამას სიყვარულო,ხომ არ გაბრზებდნენ ოჯახში?ეს ორი დღე,რაც მე სამსახურში ვიყავი? -ბაღში მაბრაზებს ნინიკო,არ მიჯერებს -ეხ,მამ არაუშავს მოვარჯულებთ მაინც ამ ქალებს -აბა სად არის მატა?კითხა გვანცამ დიმას -გვანციი მახსოვხართ შენდა ნიკო შეყვარებულები -ჰაა,მივხვდი,იყო სკანდალი თუ დაყარე ფარხმალი და ჩაბარდი დიმა ბურდულო? -აი როგორც ნიკოს ემართებოდა ხოლმე რაა,ამასაც ეგრე მოუვიდა იჯაჯღანა და მერე თავის ნათქვამზე მოუწია ღელვა და შფოთი,ძმებს დასცინა გუგამ -რაო გურამ დიდი ხანია შევირიგეთ ელენე ?თუ რამეა და ვარდები პირდაპირ ჰოლანდიიდან ვერღარ გიშველის,ნიკო პაპას ფიალების იმედზეც შეგიძლია იყო ერთ სიმღერას არ დაგამადლით, პასუხი არ დააკლო ნიკომ ღმერთო გაძლება და შეძლება მოგვეცი, მხიარულად ამოიოხრა გუგამ და ახლად მოსულ გედეს მიმართა კითხვით-გედე როოგრ არის მატა? -შედარებით უკეთ,თავიც აღარ მტკივა ისე ძალიანო,ბოდიშებს მიხდიდა ზედმეტი მომივიდაო,მაგრამ მაინც გაბრაზებული ვარო,მეთქი არაუშავს რას იზამ ხეპრე და ვირივით ჯიუტი ბიჭი გიყვარს და რას იზამ თქო,არა ეს უბრალოდ მინდოდა მეთქვა... რა იყო დიმა რა ბირჟავიკი ტიპი მოგვევლინე უცებ? -აუ გედე შენ უარეს იზავდი ხო იცი არა,აბა რა მექნა?ის ტიპი ცოლ შვილთან ერთად იყო,თან თვალს არ აშორებდა მატას და იმ ქალსაც მაგარ ქმრობაში არწმუნებდა,უუფ დავულეწავ ახლა იმ სახეს და ნახოს მერე ... ხო მართლა მამამ დარეკა ნოემბრის ბოლოს ბრუნდება ახალი ამბავი ახარა დიმამ ოჯახის წევრებს. -მამიკოო მხოლოდ ამის თქმა მოახერხა გულ აჩუყებულმა მატასიმ,როდესაც მამის ხმა გაიგო ყურმილს იქეთ,ვეღარ უმკლავდებოდა საყვარელი ადამიანების მონატრებას, -მასოო მამას სიყვარულო და ერთადერთო,ჩემო სამყაროვ,არ იტირო მამას ლამაზ თვალებავ და აპატიე მამას ამდენი ხნით,რომ წავედი და ნათიას გარეშეც დაგტოვე,ვერ გავითვალიწინე მასო,გთხოვ მამ ნუ ტირი მაგ ლამაზ თვალებს არ უხდება ცრემლი მამ,მეც ვიტირებ ხომ იცი?ერთადერთი იყო მატა,რომელსაც შეეძლო ლევანის ცრემლები გამოეწვია,სულ მცირედ რამეზეც კი -მამ დაბრუნდი რაა,ჩამეხუტე ლევანო -ოხ ლევანოვო?ვინ გაგაბარზა ჩემო ბედნიერებავ? ვინ აგიჩუყა ეგ სუფთა გული?ვინ შევჭამო და გადავყლაპო ერთ ლუკმად?დიმაამ??მისმინე მაამ,კარგი ბიჭია შენი დიმა,რთული ხასიათით,მაგრამ კარგი და ზოგჯერ თუ გააბრაზებთ ერთმანეთ ხომ იცი მერე უფრო რომანტიული და საინტერესოა ურთიერთობა -როდის ჩამოხვაალთ?ვერ წყნარდებოდა მატასი -ნოემბრის ბოლოს ჩაგიკრავს გულში მამა,ნეტა იცოდე როგორ მენატრება შენი ნუშის სუნი,შენი ნუშის ბრიალა თვლები. -ჩემი გმირი და ჩემი სიამაყე ხარ მამიკო,ვსო აღარ ვტირი, დაამშვიდა მამა,თუმცა საუბრის დასრულების შემდეგ გულიანად იტირა -თოთხმეტი წლის შემდეგ ჩრდილო, -ფალკოონ,ისევ შევხვდით ერთმანეთს და ამჟამად აქ,შუა აღმოსავლეთში,იმედია ეს საქმე ოჯახის წევრების გარევის და დანაკლისის გარეშე ჩაივლის -მწარედ გვაზღვევინეს საკუთარი სისხლის და ხორცის ფასად და მაინც ჩემი ორი საუკეთესო მოსწავლე ისევ ერთად არის,უხაროდა მათი ერტად ხილვა,თუმცა არ იმჩნევდა მასწავლებელი რევენი -რევენ? -დიახ,როგორც მოგეხსენებათ დროებითი „ტაიმ აუტი“ გაქვთ,გაზაფხულამდე არ არ ხართ საჭირო,მე მოვაგვარებ თუ რამე გართულდა თანაც ვიცი სადაც უნდა გნახოთ,გავიგე ნიადაგი მოგიმზადებიათ,რაო როდის ველოდოთ დიდ საჩუქრებს? 2002 წლის შემოდგომიდან დიდ სტარტს აიღებს სერიოზული მსვლელობა,უდიდესი მასშტაბებით,აღმოსავლეთიდან დასავლეთისაკენ,მანამდე მზადდება ბირთვული მასალა,კუსტარული პროდუქტის უდიდესი საწყობები აქვთ,ევროპისთვის თვითმკვლელი“გმირების“გადამზადება დაიწყება,უნერგავენ,რომ თავის აფეთქების შემდეგ გმირი გახდება და ალაჰი თავისთან წაიყვანს,ფსიქოლოგიურ ზეგავლენას ახდენენ,ასევე დიდი ვაჭრობა დაიწყება ადამიანების ორგანოებით და ამ ამბავში საქართველოც ჩაერთვება,პირველი ზეწოლა პატიმრებზე განხორციელდება,საუბარი დააასრულა ფალკონმა. -რაც შეეხება პრდუქტს,წამოიწყო ჩრდილმა,ვფლობ ინფორმაციას,რომ ძალიან მალე შემოვა პრეპარატი,რომელსაც ძირითადად ეპილეპტიკები მოიხმარენ და ლოთები „ზაპოის“დროსზუსტად ამ პრეპარატის ახალ ალტერნატივას ქმნიან:შეთბობის შედეგად მძიმე გამაბრუებელ ნარკოტიკად იქცევა და დამოკიდებულებას იწვევს,გამორიცხულია „ლომკა“გადააგდო,საფრანგეთში როგორც სააფთიქო წამალი უკვე გაყიდვაშია, -მალე შევხვდებით,თემა გადაიტანა რევენმა,იალნიზი დაძრწის ცუდად -ეგ ნაბო...ი შეგინა ფალკონმა -მაგის უსამშობლო,მოღალატე დედა ... ნაკლებად არც ჩრდილმა მოიხსენია -ოხ ერთი ეგ გინება ვერ მოგაშლევინეთ,მე რის მასწავლებელი ვარ?თუმცა მარტო წვრთვნა რას უზამს,თუ ბუნებამც არ უშველა,იქ შევხვდებით 15 -დილა მშვიდობის კაწიუშ,წამო მოვწიოთ სანამ შემოვლა დაიწყება,არც ისე კარგ ხასიათზე ჩანდა დიმა -სულ არ გძინებია?დაგიფრთხო მშვიდი ცხოვრება მაჩაბელების ქალმა?გაეხუმრა კატო -ხოო.. -ამ ნოემბერში შროშანები სად იშოვნე?ერთ დღესაც გულის შეტევას დამართებ მასოს,შოკშია გეუბნები,იტირა,იცინა ყველა ემოცია ქონდა და ყველაზე მეტად შენ უნდოდი,შენთან უნდოდა -მაგრამ არ მოვა,უფრო წაუხდა ხასიათი დიმას,როგორი ამაყია და პატარა,მართლა ძალიან პატრაა -ახლაა დიმა ბატონო პატარა?ის შიძლება პატარაა,მაგრამ ძალიან გონიერია და ცდილობს არასდროს შექმნას პრობლემა,ახლაც ისე უძლებს მონატრებას კვდება დიმა, თუმცა დედამისს ისე ესაუბრა წარბიც არ შეუხრია,დედა დათასთან და ლიკუნასთან დარჩი,თან ცოტა ხნით მოახერხებენ სადმე გაპარავას ბავშვების გარეშეო,არა და ცრემლებს ყლაპავდა ისე უნოდა დედამის ჩახუტებოდა და ეტირა იმაზე,რომ თავის დიმას აწყენინა,ასი პროცენტით გეუბნები,რომ საკუთარ თავზე მეტად უყვარხარ,მაგრამ შეგაკვდება და თავმოყვარეობაზე არ გადაგაბიჯებინებს,არც მე გამტყუნებ,უარესი უნდა გექნა იმ ნაგვისთვის,მასოს სხვა რამ ეწყინა,მოვა,დღესაც მოვიდოდა თუმცა... რა თუმცა?მიხვა დიმა რაღაც არ იცოდა და რაღაც გამორჩა -დიმა მაპატიე გთხოვ რაა -რა მოხდა კაწიუშ?რას მებოდიშები არ გრცხვენია? -შენზე ვსაუბრობით ყვავილებზე იყო აჟიტირებული,როგორი კეთილია ჩემი დიმა გაბრაზებულია ჩეზე და მაინც მიგზავნის ყავილებსო, -ხო და მეც შევყევი შენს ქებას,თუ როგორი კარგი მეგობარი,ექიმი,შვილი იყავი და... -და მამა, ხოო?ილუ ახსენე და მატა ძალიან გაბრაზდა ჩემზე,თუ როგორ არ ვუთხარი შვილი,რომ მყავს,იმ დღეს ვაპირებდი ზუსტად, ჯერ ვეტყოდი და ნიკოს მოყავდა ილუ,მინდოდა,რომ ერთმანეთი გაეცნოთ,არაუშავს კაწიუშ,შენ მაგაზე არ იდარდო,ისე რაო რა თქვა? -ძალიან ბევრი იტირა,შეურაცყოფილად იგრძნო თავი,ისე იენრვიულა სიცხე მისცა,ღამე 40,7 მდე აუვიდა,ბოდავდა,ბორგავდა ასე იცის ძალიან თუ ნერვიულობს სიცხეს აძლევს,ან შეიძლება სახეზე დაფოთლოს,დილამდე ვდარაჯობდი,რომ დაუწია მერე წამოვედი თათა დავტოვე მასთან ახლა ვესაუბრე თათას და ძინავსო. -კატო თავზე ხომ არ გადავუღოთ ასე პერიოდულად რომ აქვს ტკივილები?ანერვიულდა დიმა -ლევანის და ნათიას გგონია ეგ გამორჩებოდათ?მისი თავი დეტალურადაა გამოკველეული, დამშვიდდი ძალიან ჯანმრთელია,რაც შეეხება მის შიშებს ეს წარსულს უკავშირდება,რაზეც მე ვერ ვისაუბრებ ამის შესახებ ლევანო აუცილებლად დაგელაპარაკება -გასაგებია,კატოო სახლთან მივიდეთ ქვემოთ ჩამოუშვი რაა,ცოტა ხნით წავიყავნ და დავაბრუნებ, უნდა შემოვირიგო ჩემი თვალებ ბრიალა,თორემ გაძნელდა სუნთქვა...კატოოო იცი როგორ მიყვაარს,ჯერ რომ იტირა,მევედრებოდა ხელი გამიშვიო და მერე გული წაუვიდა დამიჯერე ვკვდებოდი -სახლში დაბრუნებულ კატოს,მხოლოდ მატასი დაუხვდა -მასოო კარგად ხარ? -ხომ იცი სიცხე რატომაც მქონდა,კარგი რა კატოო არ მინდა ეს წოლა და წამლები,შენ ხომ ნამდვილი ექიმივით არ მომექცევი, -დაიფიცე რომ კარგად ხარ?გეგმა აამოქმედა კატომ -ვიინ?ვინდ დავიფიცო?“გაება“მატასი -დიმა მასო,დიმა დაიფიცე, გულზე ხელი დაიდე და ისე ,დასცინოდა კატო -ოო,კატო რაა,ისევ მოიწყინა და თვალებიც აუწყლიანდა მატას -მიდი ახლა დათამ,რომ გამოგიგზავნა ის სამოსი ჩაიცვი და მეჩვენე,გეგმას აგრძელებდა კატო, -მართლაც საოცრად უხდებოდა მის ნატიფ სხეულს შავი,ზევიდანვე გაშვებული დაბალწელიანი „ფართხუნა“შარვალი,მისი თვალების ფერი,თხელი ნაქსოვი სვიტერი და მთლიანი,ოდნავ მაღალ ძირიანი,განიერი მრგვალი ცხვირით შუზი,ეს იყო 2000-იანების მოდა,ქონდა კიდეც შემოთავაზება სამოდელო სააგანტოდან,თუმცა ფიქრადაც არ განიხილა,იმდენად ვერ წარმოიდგინა თავი მსგავს სფეროში,მოდელი მატასი ძალიან ეხამუშებოდა,ზუსტად იცოდა,რომ წარმატებული და ახლი სტანდარტების არქიტექტორი იქნებოდა -მასოო,ფიქრები ისევ კატომ მოტაცა,ჯაბაა ქვევით, გთხოვ ჩახედე რაა, -ასეე? -ხო ხო მასე,უბრალოდ ქურთუკი მოიცვი, სანამ ამოხვალ ყავა მზად დაგხვდება -ჩაირბინა ბნელი სადარბაზო და გარეთ გასულს სიცივე და დიმას სურნელი ერთად მოედო სხეულზე,ჩვეულ პოზას არ ღალატობდა ბურდული,მანქანაზე მიყრდნობილს,ერთი ხელი ჯიბეში ჰქონდა,მეორეთი სგარეტს არ ღალატობდა და თავისებური ეპატაჟურობით ეწეოდა „Marlboro Red“-ს,დაიბნა მატა,თუმცა სიარული განაგრძო,თან ითვლიდა დიმამდე დარჩენილ ნაბიჯებს თუმცა ვერ გაუძლო საყვარელი ადამიანის მზერას,მასთან ახლოსვე შეჩერდა და თვალები დახარა -არასდროს დახარო თვალები,ცოტა არ იყოს და სიმკაცრე ჟღერდა დიმას ტემბრში -მე მაპატიეთ,ყველამ მაპატიეთ,უხერხულ მდგომარეობაში ჩაგაგდეთ ჩემი ისტერიკის გამო,არ ვიცი რა დამემართა,დიმა გედეს მოვუხადე ბოდიში და შენს ბიჭებთანაც მოვიბოდიშებ -მე?ისე გაკრა სახეზე ღიმილმა დიმას,ვერ შენიშნა მატასიმ -რა შენ? -მე მაპატიებ მატა?ჩემს სიუხეშეს?თუცა მართალი ვიყავი და ის ერეკლე უარესის ღირსი იყო,ღმერთმა არ ქნას გამარჯობა მაინც გითხრას ჩემი დაწუნებული ტონით,იმ თავს წავაცლი,შენ კიდევ ერთხელ ბოდიში ,ისაც მაპატიე ამ სიცივეში გარეთ რომ დაგაყენე,თუმცა ბოდიში უნდა მომეხადა,გავარკვიეთ ხომ?არ გავადა დიმას საუბარი შესარიგებლად მოსული შეყვარებული ბიჭისას -კი გავარკვიეთ,თუ ბოდიშისთვის მოხვედი არ იყო საჭირო,ვერ ხსნიდა სიტუაციას მატა -იყო მატა,იყო -კარგი მაშინ მე ავალ ისევ სახლში -კარგი,დაეთანხმა დიმა -შებრუნდა და თავი რომ დაემშვიდებინა ჩვევად ქცეული თვლა დაიწყო,ცრემლებსაც ითვლიდა,თუმცა ვერ დაეწია ისე სწრაფად მორბოდნენ მის სახეზე მლაშე წვეთებს, 27-ე ნაბიჯზე იყო,მხედველობა გაებლარა და სადარბაზოს შესასვლელთან წინააღმდეგობაში მოვიდა,,,მერე ცრემლიც გაქრა,ყველაზე სანდოდ და მყარ მკერდს იყო აკრული და ყველაზე სანატრელი გულის ხმა ესმოდა,როგორი სიმშვიდე მოვიდა მატასთან,დიმასთან უფრო... -ჩემო ციდავ,მართლა გეგონა,რომ მხოლოდ ბოდიშმა მომიყვანა?აქ იმ გოგომ მომიყვანა ჩემი სუნთქვა,გული,ჩემი სიცოცხლე რომ ეკუთვნის,იმ გოგომ მომიყვანა ძირს დაცემული რომ დავინახე და მოკვდა დიმა,შენი გაყინული სხეული მტანჯავს ახლაც გახსენებისას მატატო -შენ გამათბე ვიგრძენი ამოთქვა მატამ,შემდეგ მანქანა მიქროდა მცხეთის ატეხილ,გუბეებიან ორმო ორმოდ ქცეულ ასფალზტე,არც გზაზე იყო განათებული ლამპიონები,თითქოს პირქუშობსო ბუნება...მცხეთის აგარაკი საოცრად გამოიყურებოდა,შემოდგომის საღამოს ხეებს უკვე დაეკარგათ ნახევარი ფოთოლი,ნათელი კი ნაფლეთებად იფანტებოდა და მთვარის მწუხრო იკრებდა ძალას,განათების ფონზე ცრდილები ჩნდებოდნენ მატას სახეზე,ბედნიერი შესცქეროდა გარემოს... -შეგცივდება მატატო ნუ ღელავ,მცხეთაში ჰაერიც სხვანაირად თბილია უპასუხა მატამ და თვალებში ჩააცქერდა დიმას ეზოს კუთხეში ძველი ვენახის ნაშთი ჩანდა,კედელზე კი მოტმასნილი ველური ია ჯერ კიდევ ყვაოდა,თითქოს შემოდგომა ვერ თმობდა ადგილს, ბატის წყობა იჭრებოდა,ისეთი სიმშვიდე იდგა,მატას გაეღიმა-მეთექვსმეტედ მიყვარს ნოემბერი,აუცილებლად იქნება ჩემი ეზო ასეთი,ეს ოცნებას გავს ისეთი სილამაზე და სისადავეა, -ეს ეზო აუცილებლად იქნება შენიც გაუღიმა დიმამ და ბედნიერება კიდევ ერთხელ დაიბადა მათ გულებში მატაა...ხმაში ხრიწნი გაერია მატას თავი სახესთან გაიტოლა,კარგად გრძნობდა როგორ ნერვიულობდა პატარა,გამოუცდელი გოგონა,როცა დიმა მისკენ დაიხარა,დრო თითქოს შეჩერდა,ქარმა ფოთლები ააფრიალა,მდინარემ შორიდან ხმა იკლო და დარჩა მათ შორის მხოლოდ ის ერთი წამი:სიჩუმე,სითბო და პირველი შეხების სინაზე,არც სიჩქარე იყო და არც გაუბედაობა და იყო ყველაფერი არაჩვეულბრივი,უნაკლო...ეს წამი არასდროს გახდებოდა უბრალოდ მოგონება -ჰაერი არ მყოფნის დიიმ კიდეევ -რა კიდევ?აიბნა დიმა -კიდევ,კიდევ მაკოცე ჩემო ერთადერთო და სამუდამო სიყვარულო -კიდევ ძალიან ბევრჯერ გაკოცებ მაგ გაბუტულ ტუჩებში,ღმერთო რამხელა ბედნიერება ხარ,გულში ყავდა ჩაკრული და თმაში შეცურებული ხელით თავზე ეფერებოდა დიმა -მაშინ,იმ გზაზე ხელი რომ ჩამკიდე ხომ დამპირდი არასდროს გაგიშვებო,არასდროს გამიშვა დიიმ,თორემ დავიკარგები,სამუდამოდ დავკარგავ არსებობის სურვილს,ტკივილი მომკლავს და თუ არ მოვკვდი, გადარჩენის მიზეზი უნდა მქონდეს -აღარ,ეგ აღარ თქვა,შეევედრა დიმა,უშენობა არ გამომივა და უფრო ვნებიანი გახდა კოცნა,სხეულზე იკრავდა და ერთმანეთს სუნთქვას უნაწილებდნენ,ეს ერთი და სხვა მრავალი კოცნა და ალერსი მატატო,გამხიარულდა დიმა -ისე დიმა ექიმო არ მეგონა და რას ვიფიქრებდი,თუ ჩემი პირველი კოცნა ხელუვნური სუნთქვით მოხდებოდა?ხელოვნურობა როგორ გამიბედე ამ ნატურალისტ გოგოს? -სამაგიეროდ ტუჩები სრულიად ბუნებრივი სიყვარულის დანამატებით და ვნების ექსტრაქტით,მალევე მოხვედით გონს მატასი, -ახლაც მგონია მაშინდელი შენი ჰაერი მაქვს ჩემს ორგანიზმში და სულ უნდა მქონდეს -სულ უნდა გქონდეს ჩემო ციდავ,ჩემი ჰაერი შენთან დავტოვე?გამოდის რომ შენით ვსუნთქავ,შენ და ჩემ ილუს გეკუთვნით თუ რამე გამაჩნია ჩემის სიცოცხლის ჩათვლით მატატო,ისევ დასერიოზულდა დიმა,ილუმ შენზე იცის ზუსტად იმ დღეს უნდა მეთქვა და გამეცნო ერთმანეთი -ღმერთი,შეუკავებელი ცრემლი დაუგორდა ღაწვზე მატას -ნუ ნერვიულობ,ილუმ იცის რომ ცუდად გახდი და ძალიან უნდა გაიცნოს მამას მატა,ხვალ აგიცნობ შენ,მამას ილუს,ასაკის მიუხედავად ზალიან გონიერია და მგზნობიარე,გათავისებული აქვს,რომ არ ყავს დედა და პირობა დადო,არც მას ეყვარება ელენა,იმიტომ რომ ხვდება ელენამ ის მხოლოდ გააჩინა,ის აუცილებალდ აასრულებს თავის პირობას,შეიძლება ახლა ეს საუბარი ადრეა,მაგრამ მინდა იცოდე,მე ილუმ გამზარდა,ამერიკასი უმიზეზოდ, უდანასაულოდ გადახვეწილი მიზანს ვერ ვხედავდი,დიდ ხანს ვცხოვრობდი ყოველდღიურობით და უბრალოდ ვარსებობდი,როდესაც ილუშკა დაიბადა მე დამაწვინეს პირველად გულზე,ელენა იმ წამიდან ვერ მიტანდა,რა წამიდანაც ვაიძულე,რომ ბავშვს გააჩენდა,ახლა რასაც გეტყვი მხოლდ ჩემმა ძმებმა,გედემ,აჩომ და თედიმ იციან,მათ გარეშე ვერაფერს შევძლებდი,იცი რა პირობით დავითანხმე ილუს გაჩენაზე?როგორც კი შემი შვილი დაიბადა მის ანგარიშზე ასიათასი დოლარი ცაირიცხა და ეს ყველაფერი ბიჭებმა გააკეთეს -გაყიდა?მაპატიე მაპატიე...ასე არ უნდა მეთქვა -ხო მატა გაყიდა,თუმცა არასდროს ვეტყვი ამას ილუს,ამის მიუხედავად არასდროს დამიშლია ელენასთვის შვილის ნახვა,არ ნახულობდა იმის შიშით,რომ არ შეჩვეოდა მე კი მინდოდა მათი დედა შვილობისთვის ბოლო სანსი მიმეცა და რომ წამოვედი მიზეზი მოვიგონე და ერთი კვირით ელენას დავუტოვე ბავშვი,,,არაფერი გამოვიდა,მატა აქ იცი რატომ დავბრუნდი?იქ ბევრად წარმატებული ვიქნებოდი,მაგრამ აქ ის სიყვარული და ურთიერთობებია,რითაც მინდა ილია აღიზარდოს -მომიყვები რატომ წახვედი ამერიკაში?ძალიან რთული პერიოდი გაახსენა მატამ დიმას -ჩემი სურვილით არ წავსულვარ, მამაჩემმა ფაქტიურად გამაგდო,ახლა არ მინდა მოყოლა,თუმცა გპირდები ეგ დრო მალე დადგება და ჩემი პრინცესა ჩემგან გაიგებს ყველაფერს. -ემოციებით დატვირთული იყო მატასის და ილუშკას შეხვედრა,პირველივე წუთებიდან მიიღეს ერთმანეთი,ცრემლები ძლივს შეიკავა მატასიმ,როდესაც ილუმ მისი პატარა თითები ჩამოუსვა ლოყაზე,მოეფერა და გულში ჩაეკრა,ეჩურჩულებოდა შენ მამას მატა ხარ და ჩემი მეგობარიც ხომ იქნებიო?ზუსტად იცოდა მატსი მაჩაბელმა,რომ ბიჭი რომელიც მისი საყვარელი ადამიანის შვილი იყო ვეღარასდროს დაკარგავდა ამ წამიდან ის მატას ილიკო იყო-შენ დიმას ილუ ხარ და თუ ნებას დამრთავ ყველაზე ახლო მეგობარი მინდა ვიყო,აი ისეთი საიდუმლოსაც,რომ მეტყვი,მატაც ეჩურჩულებოდა ილუს, ეს ყოველივე კი დიმას გამარჯვება და ყველაზე დიდი ბედნიერება იყო. -16 ნოებრის ბოლოს რუსა გედეხაურის ბედნიერებას არ ქონდა ბოლო,როდესაც კახი პეტრიშვილზე ჯვარი დაიწერა და საკურთხეველთან ფიცი დადო,ქორწილში დიმას გვერდს და გულს მატასი მაჩაბელი ამშვენებდა,როგორც ყოველთვის იყო სადა და დახვეწილი-ტანზე მომდგარი,მუხლს ოდნავ ჩაცდენილი შავი ქსოვილი რბილად ეხვეოდა მის ფიგურას და ხაზს უსვამდა წვრილ წელსა და სწორ სილუეტს,დეკოლტე მკერდიდანვე ეტმასნებოდა დეკორის გარეშე,ფეხსაცმელი ოდნავ ქუსლზე,მსუბუქი მაკიჟი და მოშიშვლებულ მხრებს შავი სწორი თმა ეფერებოდა,სიშავეში უფრო მეტად მკვეთრობდა არხოტის ცასავით ლურჯი თვალები და საოცრებას ქმინდა დიმას გვერდით,რომელიც არანაკლებ დახვეწილი და ძალიან მომხიბლავი იყო ,თვალებითაც კი სიყვარულს და ერთგულებას ეპირებოდნენ ერთმანეთს,უკვე ჩურჩულებდნენ,რომ მატასი ბურდულების მომავალი რძალი იყო და მოშურნეებიც მრავლობდნენ,აქ შედგა მატასის და დიმას ოჯახის გაცნობა -ოჯახო,ომახიანდ შესძახა დიმამ და მიიპყრო მათი ყურდღება,ვინც არ იცნობთ მინდა იცნობდეთ, მატსი მაჩაბელი და იცოდეთ,რომ თქვენი სარძლოა დანარჩენი რაღა სალაპარაკოა,სრულიად ბურდულებმა გედეხაურებთან ერთად გულში ჩაიკრეს და საკუთარ ადამიანად მიიღეს მატა,რომელსაც მხოლდ ახლაღა გადაუარა მღელვარებამ,როდესაც მიხვდა რომ ისინი მისი ადამიანები გახდებოდნენ,ქორწილი კი როგორც ჩვენ ვიტყოდით ხურდებოდა -რუსიკოო,მოესმათ რუსას და კახის გედეს ხმა ,რომელსაც ბურდულები მოყვებოდნენ მეორე ნახევრებით -მოვიდენ ცოლის ძმებიი,სიცილთ გადახედა კახიმ ცოლს -კახაბეერ ჩემის დის სახეზე ცრემლი,რომ შევნიშნოოო,ვაიი კახაბეერ -დამიმტვრევ ძვეელბს და დამშლი ნაწილებად ... -არა, დაგარტყავ და გადაგაგდებ ამერიკაში...ეს ყოველივე ისეთი ჯანსაღი და იუმორით გაჯერებელუ იყო,როგორც მათი ურთიერთობა, გედემ ზუსტად იცოდა მსგავსი სიტყვების თქმა სერიოზულად არ მოუწევდა -ვაი კახიი,ვაი მართლა კახის, ახლა ნიკო მასხრობდა -ნიკო! თვალები მოჭუტა გამაფრთხილებელი მიმიკით რუსამ,მართალია გავთხოვდი,მაგრამ შენთვის მოვიცლი -კახი თუ რამეა დარეკე,თუ გაწყენინა ჩვენ გვითხარი,მივხედავთ, არც დიმა აკლებდა იუმორს,რუსკაა ჩემი სოცოცხლე ხარ ეს დღე ჩვენი ყველას ბედნიერების დღეა და იცოდე არაფერი იცვლება,ისევ ისე რჩება ძალაში ჩვენი საიდუმლოებები,მატატო რუსა ის გოგოა, თუ შეგიყვარა და გენდო ტყვიასაც დაუდგება შენს გამო სიმთვრალეც შერეოდა მთიულს -რა ტვია და ომო აგიტყდა საუბარში ნიკო ჩაერთო,მატა ძალიან მეცნობი და ვერაფრით ვხვდები საიდან მე და შენ საერთო სამეგობრო ვერ გვეყოლებოდა სადმე,რომ მყავდე ნანახი და ეს ბებერი ჩემი ძმა რამ მოგაწონა ამ თითის ტოლა გოგოს? -ოოფ არ არის ჩემი დიმა ბებერი,მე ვარ პატარა თანაც კი არ მომწონს -აბა მიყენეებ?ისე ახარხარდა დიმა ვეღარ აჩერებდნენ -ხო დიიმ სურვილებს მისრულებ ხოლმე -ასაკი კი აქვს მაგრამ უსაშველოდ სიმმპატიურია ჩემი ბიძაშვილი ‘გამოესარჩლა’ გედე -ხო და ეგ ასაკიანი და სიმპატიური შენი ბიზასვილი მიყვარს სიგიჟემდე -ჩემოოო ცხოვრებავ,უნდა გამაფრენინოს ამ სიტყვებით,აი ეს ორი მატს ტუჩებზე აკოცადა ილუ აიყვანა ხელში,ეს ორი და თქვენ ხართ ის ვისთვისაც სიცოცხლე მიღირს თუნდაც დათმობად -ოო დიმა შეჩერდი,გააწყევტინა გუგამ,დიდი ილია ბურდული და მამიდა თეა მოემართებიან მეუღლეებითურთ -გუგა შე თაღლითო ბიჭო,ახლა სიმაღლის და მიხედვით არ დადგეთ,თორემ აქაც მოვიფიქრებ სადამსჯელო საქმიანობას,ჩემო ლამაზო გოგოვ,ტემბრი დაუთბა ილიას,როდესაც რუსას ჩახედა თვალებში,გამითხოვდა ჩემი პრინცესა -ახლა უნდა მატირო ილუშ?ტირილი ერეოდა რუსას -კახი,მიმართა სიძეს ილიამ,იცი რამდენი წელია ამ გოგოს თვალებში ეს ნათებები არ დამინახავს?წლები ვუყურებდი როგორ ქვრებოდა და მეც ვარ მაგაში დამნაშავე,შენი ცოლი და დიმა ძალიან დავსაჯე,მადლობა შენ,რუსას ღიმილებისთვის,სულ იღიმეთ და თუ გეტირებათ ერთად უნდა იტიროთ,იმედი გააჩინეთ ერთმანეთის სულში,ცრემლები შეუმშრალეთ და მომავალი მაინც ყველა გასაჭირის მერე დასახეთ, ვალდებულები ხართ დაფერფლილები ისევ ფენიქსივით აღსდგეთ,იცოდეთ ბავშვებო, ესეთი დღეები აუცილებლად დადგება და ამ დროს მთავარი ერთად ყოფნაა მზე ყოველთვის აღმოსავლეთიდან ამოდის,ყოველთვის მზეს უყურეთ და გწამდეთ უფალი სუფევს -უფალი სუფევს ცრემლი ერეოდა მარიამ ბებოს,მადლობა უფალს რომ ამ დღეს მომასწრო თქვა და ილიას მხრის ქვეშ იმედიანად,დედურად მოკალათდა,ოხ როგორ ამაყობდა ოჯახით,ილო თეა ღმერთმა გიმრავლოთ მონაგარი,მუდამ გეხაროთ და გეამაყოთ -ბებო,შენს გარეშე არ გამოვა,შენ უნდა გვყვავდე დიდ ხანს და სულ ასე შენებურად,ერთხმად უთხრა ხუთივე შვილიშვილმა...ცრემლების გარეშე დედა,გულში იკრავდა ილია ქალს,რომელიც ყველაზე და ყველაფერზე მატად უყვარდა და ეამაყებოდა,ესამყაროებოდა, შემდეგ მატას მიუტრიალდა,მატა ახლა შენი საქმრო ნამდვილად არ მიწყენს და გულში მილიონი სიხარული დაებადება თუ ერთ ცეკვას მაჩუქებს ჩემი მომალი, ულამაზესი თავადი სარძლო, -ბატონო ილია,დიდი სიამოვნებით ცოტა არ იყოს და შერცხვა მატას -გთხოვ პირდაპირ ილია,აი მაგლითად ჩემი გვანცა ილოს მეძახის,როგორც ელენე,შენ ჩვენი გოგო ხარ და ჩვენს ოჯახში პირდაპირ და მარტივად არის ურთიერთობები,ჩვენ ასმაგად ბედნიერები იცი რატომ ვართ?შენ დიმა ისევ ისეთი გახადე როგორიც ცხრა წლის წინ იყო,სანამ როგორც თვითონ იძახის აქედან გავაგდებდი,სამაგიეროდ იქიდან უდიდესი კარიერული წარმატებით და რაც მთავარია ყველაზე მაგარ ბიჭთან ილუსთან ერთად დაბრუნდა,გითხრა დიმამ,რომ თავის ძმებზე არანაკლებ მღერის და არც რუსა ჩამოუვარდება მაას?არა რათქმაუნდა ეს იმ წლებთან ერთად ჩაკლეს საკუთარ თავში,პროფესიონალურად ცეკვაც მხოლოდ მათ იციან,ეს კი გვაჩვენეს,მჯერავს თქვენ ქორწილში აუცილებად იმღერებს ორივე,მანამდე კი ჩვენ ვაჩვენთოთ ამათ კლასი, მხარზე ხელი მოხვია მამაშვილურად და სცენისაკენ გაუძღვა,გრძნობდა მატასი,რომ ილია კიდევ ერთი დიდი საყრდენი იყო მისი და მისი მომავალი ცხოვრების. რამდენიმე დღის შემდეგ ერთერთ რესტორანში,დახურულ სივრცეში ლევან მაჩაბელისა და ილია ბურდულის შეხვერდა შედგა და ეს მხოლოდ ამ ორმა ადამიანმა,რევენმა ფალკონმა და ჩრდილმა იცოდა -ილია,საკმაო პირდაპირობა ჭარბობდა ლევან მაჩაბელის ხმაში,ახლაც შვილებით გადაიკვეთა ჩვენი გზა,ვნერვიულობ,თიმცა სასიხარულო ამბავია -ლევან ისეთი გოგონა გყავს მომკალი და ვერ შევეწინააღმდგეგები მათ ურთიერთობას,ერთი იცოდე,ის ჩემი შვილიც გახდება და ისეთივე იმედი ვიქნები როგორც შენ,ყველაფრის მიუხედავად დიდი სიხარული იგრძნობოდა ილიას ხმაში -ლევან მეც მოხარულიო ვარ,რომ მატასიმ და დიმამ ერთმანეთი იპოვნეს,თუმცა ძალინ ვრელავ,მასოსო არ ახსოვ წარსულსი გადატანილი ტრაგედია,ეს ჩემი დამსახურებაა,მე დავთანხმდის მისი გონების ბლოკადას,ძალინ პატარა იყო ამის გადასატანად,თიმცა ეს დრო სუცოელბად დადგება და ის გაიხსენებს,ხომ იცი მე ამის გამო ჰიპნოზს დავთანხმდი,ძალიან სევდიანი იყო ლევანი -ნეტა მეც შემძლებოდა მსგავსი რამ,მაგრამ ნიკოს ვერ ავარიდე,ის დღემდე იტანჯება თუ ვინმე მაჯაზე შეეხო და ვერაფრით ვხსნი რა მოხდა იქ და არც საუბრობს რა შეემთხვა -რა მოხდა იიქ??ასეთი რა გადაიტანეს?ჩემს გოგონასაც აქვს მსგავსი მომენტები და ზუსტად ამის მეშინია,არც დათა საუბროს,არც კოტემ ისურვა და იმ პატარა ბიჭის ბედი კი ვიცით,იმხელა ტკივილი ამოაყოლა ამ სიტყვებს ლევანიმ ილიასაც მოეხვია წარსულის მარწუხი გულზე და ჰაერი წარმოუდგენლად დაუმძიმდათ მამებს. -და კიდევ ერთი რამ ლევან,ეს ამბავი ძალიან ბევრ ადამიანზე იმოქმედებს,ყველაზე მეტად არ მინდა ჩრდილამდე და ფალკონამდე მივიდეს. რომანტიულად ჟღერდა ულამაზესი სარძლოს და წარმოსადეგი სასიძოს ამბავი,არც ერთს ქონდა წარმოდგენა რამდენ ადამიანს არ აწყობდა ამ ისტორიის გაგრძელება და მტრად მოკიდებულიყვენ სიყვარულს,მამები კი ყველაფერს იზავდნენ მათი კეთილდღეიბისთვის,როგორ იქნებოდა??მოხდებოდა მტრობით დანგრეულის სიყარულად შენება? დარცებოდნენ ამდენი ღალატის, ტყუილის,იმედ გაცრუების,ტკივილის,სიკვდილის ფონზე ისევ ჯანსარად შეყვარებულნი?ისევ იმ ურთიერთობებით და ისევ ექნებოდათ ის დიდი ნდობა ერთმანეთის და გარშემო მყოფების მიმართ?მუდამ იწამებდნენ,რომ მზე ყოველთვის არმოსავლეთიდანა ამოდის და უფალი სუფევს?ჩრდილ ქვეშ იყო ეს ყოველივე და მაინც უფალი სუფევს. 17 -სიცივე ამაყად ეკვროდა თბილის და გულში იკარვდა სრულიად საქართველოს...დეკემბერი შუა რიცხვებს გასცდა ,მატულობდა საახალწლო ფუსფუსიც და თითქოს ადამიანების დარდს და საფიქრალს ოც იანვრამდე ივიწყებდნენ,საქართველოში ახალი წელი ხანგრძლივი იყო სუფრებითა და ლხენით,მეტად გადაჭარბებული ვიცით ყველაფერი, ჭირიცა და მოლხენაც მეტად დოვლათიანი სუფრით იწყება და სრულდება,ვისზე ნაკლებად უნდა დოვლათიანობდეს „ჩვენი ოჯახები?“სუფრა?ბარაქიანი! აბა მობრძანდით,არა ჯერ ჩვენთან ჩვენთან ,კარგი ღვინო მაქვს გელოდებით,ოხ ახლა თქვენი რვინით მაკვირვებთ?ხვალ ყველანი ჩემთან და იციასნ ვხსნი,იცი რამდენი ხნის არის?ათ წლიანი დაძველებისაა,აი ასეთი იყო ლხინი ქართველათა და არა მხოლოდ ეს,ქართულ მოლხენას უძველსი ტრადიცია ედო საფუძვლად,სადაც უფლის დიდებას უხვ ხმიანი მრავალჟამიერი ამადლიანებდა,აუცილებალად ითქმოდა სადღეგრძელო ლექსად და არა ერთი,სიყავრულის დიდება გალაქტიონის სიტყვებით გვირგვინდებოდა-„თვით უკვდავებაც არ არსებობს უსიყვარულოდ“ და ბურდულების ოჯახში აუცილებლად მოყვებოდა ბიჭების ნამღერი „შენ დაგეძებ დილაა თუ ბინდია“.ცაბაძისეულად უგალობდნენ პირველ დათენებულ დილას თბილს ქალაქში და შეერეოდა მთის ჰანგებიც,მატა უბედნიერესი იყო ოჯახის დაბრუნებით,იმით რომ მის ოჯახს მოსწონდათ დიმა და იმაზეც კი დათანხმდენ,რომ ორი დღით გაეშვათ დიმასთან და მის წრესთან ერთად თავიანთი გოგონა. -დიმა სად მივდივაართ?მხოლოდ მე და შეენ?დაბნეული საუბრობდა მატა -არა,ჩემები ყველა და შენი გოგოები ბიჭებით -ჩემი თინუც ბიჭით?აუციმციმდა თვალები მატასის -ეგაც მალე იქნება მატატო,სხვათაშორის შენი თინუ ჩემს გედეს მოყავს, -ანუ? -ანუ ეგ ნიშნავს: თინუ +გედეს=მოვალ ცხოვრებას ერთად და ბენიერად ,ნერვების მოშლით და .შ შეყვარებულია ჩემი ურჩი გედეხაური,თინუ?მითხარი მატატო რაა,შეევედრა დიმა -თინუ მეაბმოხეა,თავისუფლებას ელტვის,ჯიუტია და ძალიან ერთგული,თუ ვინმე შეიყვარა ეს სამუდამო განაჩენივით იქნება,მე კი მგონაი რომ მას გედე მოწონს,საშინლად უკარებაა და ზალინ რთულად პატიობს,მან ისეთ მამას ვერ აპატია,როგორიც დათი ჯანდიერია დღემდე ვერ წარმომიდგენია,როგორ ძლებს მამის გარეშე,როდესაც ეგოისტურად ავადმყოფურად იყო მამამისზე დამოკიდებული,არც კი ახსენებს მის სახლს,მხოლოდ ერთი შეცდომა არ აპატია,იცი მას თუ გედე მოწონს არც თქმა მოერიდება,დანარჩენი მაინც თინუს და გედეს საქმეა -ჩემი ციდა იცი მაინც როგო რ მიყვარხაარ?იმდენი გრძნობა იღვრებოდა დიმას თვალთაგან -და შენ იცი როგორ მიყვარხაარ?შენი სუნი მიყვარს,რომელსაც სულ ვგრძნობ...მცხეთა,ერთდროულად გადასახული პირჯავრი,ლოცვად ნათხოვნი ერთმანეთთან სამუდამოდ ყოფნა და დაღლილს ჩაეძინა,დიმა კი ამითაც ტკბებოდა თითქოს არ ეტეოდა სხეულში მატსადმი გრძნობა,იცოდა მის გარეშე მხოლოდ იარსებებდა გაექცა ცუდ აზრებს -მატატოო გაიღვიძე -ჩამეძინა ხოო?სად ვაართ?როგორი უკუნითი სიბნელეა -კუშტად იმზირებოდნენ მთები,შემოდგომა კვლავაც ზამთრობდა,აქა იქ მოჩანდა თოვლის საფარი და კვალავაც გათოვებას იპირებდა არახვეთის მთა-არახვეთში ვართ მატა, ამის თქმა იყო და აუფრთხიალდა უგრძესი წამწამები და ბავშვური გული,ისეთი სიყვარულით და მადლიერებით შეხედა,დიმა ჟრუანტელს სხეულის უმცირეს ნაწილშიც კი გრძნობდა,მყარად ჩამოადი ნატიფი ხელი მხარზე,მეორე ხელი საფეთქელტან ლოყას ჩამოატარა და ვნებიანად მარწყვივით ტუჩები კოცნიდნენ დიმას ზედმეტად ხასიათივით აბზუებულ ტუჩებს,ემოციებაც არ დააყოვნა -არ იტიროო რაა,გულით შეევედრა დიმა,უბრალოდ კიდევ მაკოცე და ეგრე არა,თორემ,თორემ,დამინიდე მატატო,ცოდო ვარ,მოდი შევიდეთ გამეყინე,თან ყველა ცვენ გველოდება და განსაკუთრებით ილუ,ნუ მარიამზე აღარ ვამბობ,დღეს აქ რომ არ მომეყვანე ისეთს მიზამდა ფეხს არ დამადგმევინებდა კაი ხანს -მერიდება ძალიან -ეს ყველაფერი სენ გამოა და სულ მალე თუ არ დაგინახავს,პირობას გაძლევ შენი ყურით გაიგებ,როგორ დაუფრთხობს იქ მყოფთ ანგელოზებს -დიმა,ხელი რომელიც ჩამკიდე არასდროს გამიშვა,უშენობისთვის არ გამიმეტო და,როცა აღარ ვიქნები მასინაც დაიტოვე ხელზე ადგილი,რომელიც სამუდამოდ ჩემი იქნება -აი ახლა გეშლება ქალო მატასი,შენ უნდა დამიტირო და შენი ცრემლი გამაყოლო,მერე შენ უნდა მოუყვე შვილთაშვილებსაც ჩვენი ამბავი,ძალინ მოხუცი რომ იქნები მერე მოხვალ ჩემთან,მე კი იქაც ჩაგკიდებ ხელს,ტირი არა?რა მტიირალა მყავხარ,რა მეშველება?ახლა კი არ ვკვდები,ჯერ ჩემი ცოლი უნდა გაცხდე,შვილები მინდა,დიდი დროა წასვლამდე -მოვიდა ჩემი ცქრიალა გოგო,სიხარულით შესძახა მარიამმა მატას დანახვისას,მატა,ელენე ოცოდეთ გოგოებო ეს სახლი ისევა თქვენი,როგორც გუგას და დიმასი,ეს კი თედის ბებიამ პირადად შენთვის დაამზადა,ეს გუდის ყველი მზეომ გააკეთა,პურს რაც შეეხება ჩემი ჩაკრულია თონეში, -მარიამ ბებო ასე რატომ წუხდებიით?ძალიან დიდი მადლობა,ეს ის საჭმელია ყველაზე მეტად,რომ მიყვარს,აღფრთოვანებული იყო მატასი. -დააა ყავა ევრპოპებიდან,შენ რომ გიყვარს მატა,მართლაც მატას საყვარელი ყავა ეშოვნა გედეს,ამან კიდევ ერთი გაოცება და სიხარული გამოიწვია მატას გულში -და ეს იცი რა არის ჩემო სოცოცხლევ?სახლში ხმაურით შემოიჭრა დიმა,რომელიც ვერავინ შენიშნა როდის გავიდა -დიიმ,შანსი აარაა,არ არსებობს,ეს დეკაა და ამ დროს?რანაირად? -ეს ჩემი საიდუმლოა,თვალებში ჟუჟუნები ჩაუდგნენ დიმას... რვა წლის შემდეგ პირველად იმღერა რუსკამ და მარიამ ბებიას ღვრად სდიოდა ცრემლები, -დიმა ბებო,ისე ნუ მომკლავ შენი ხმა არ გამაგონო -მალე ბებო,მალე აგისრულებ მაგ სურვილს გპირდები,საუბარ საუბარში ნიკომ კარგად შეამჩნია,როგორი ნეტარებით ჭამდა რუსკა გუდის ყველს,რომელიც ბავშვობიდან არ უყვარდა,გამოტყდა რუსუდანიც,რომ იმან შეაყვარა გუდა, ცხრა თვეში რომ მოევლინებოდა ქართულ დედამიწას,რუსას შვილი განსაკუთრებით ემოციური იყო დიმასთვის,კიდევ ერთხელ გადაეშვა წარსულში და კადრებად იხსენებდა იმ ტკივილს რაც რუსამ გაიარა,რაც მან გაიარა და აქამდე მოვიდნენ,მაინც მოსდევდათ ჩრდილი , ფიქრები ზარმა შეაწყვეტინა -დავიჯეროო?თვით ოთარ მესხი?გაკვირვებულმა უპასუხა ტელეფონს დიმამ -მსოფლიოში საუკეთესო კაცს დიდი სიყვარული ჩემგან,უნდა მიშველო მთის კაცო -რაო აბა მოგატაცებინო ქალი?ხო იყო ჩვენი პირობა? -უკვე მოვიტაცე,თუმცა ისეთი დღე მაწია,კიდევ კარგი სრულწლოვანია,თორემ საციხოდ მაქვს საქმე, მიშველე დიმა. -პირობა პირობაა, გზა იცი, სახლიც, გელოდებით,სიცილით დაასრულა საუბარი ოთოსთან და უარესი სიცილი აუტყდა,როცა წარმოიდგინა,რა დღეს დააწევდა კატო ჯაფარიძე ოთოს,ქორწილია ქორწილიი,შესძახა და მატას თან ერთად აივანზე გაიპარა,გულზე მიიკრა და საერთო საფარველში გაეხვივნენ,შემომეჭყლიტები ბავშვო მაგ თვალებით,რომ მიყურებ და ეგ ჭორფლები ნელ ნელა უფრო რომ გემატება,მინდა ეგ პატარა ცხვირი მოგაცალო,სულ ოდნავ ქონდა სასმელი მოკიდებული და უფრო მეტად ვნება ერეოდა ...ტუჩები ტუჩებთან მიუტანა მატას და ენით შეეხო, პულსი საზომს არ ემორჩილებოდა და უცნობი გრძობა კიდევ ერთხელ იგემა გამოუდელმა გოგონამ,როდესაც დიმას ენა საკუთარზე იგრძნო,დიმას კი უფრო მეტად უჭირდა ვნებასთან მორევა,სვიტერს შიგნით ნელ ნელა შეუცურა თითები,პირველად შეეხო კაცის ხელი და ეგონა,აღარ სუნთქავდა,მაჩაბელის კისერს კოცნებით მიუყვებოდა ბიჭი და ...და აყვა მატაც,ძალიან სიამოვნებდა საყვარელი კაცის შეხება,სიგიჟემდე უნდოდა ახლა მატა ბოლომდე შეეგრძნო,თუმცა ასე არ უნდოდა,მატასთვის ეს სხვანაირად უნდა მომხდარიყო,ისე როგორც დიმას წარმოედგინა მისი საყვარელი ქალის პირველი განცდა...მისთვის სოცოცხლესაც დათმობდა,დათმო ვნებაც -დიმაა,აღელდა მატა -ნუ ნერვიულობ ჩემო პატარავ,ახლა ამაზე მეტი არაფერი მოხდება,არ მოხდება ის რისთვისაც შენ მზად არ ხარ -მე მინდა შენთან,სასმელს მატასთვისაც შეემატებინა გამბედაობა -შენ არც კი წარმოგიდგენია მე როგორ მინდა,თუმცა ამის დრო ახლა არ არის -მე მაინც შენს გარდა ვერავისი ვიქნები,თვალებში ჩააშტერდა ბიჭს მატა -ეგ აღარც კი გაიმეორო,შენ ჩემი ხარ -მაშინ რატომ გაჩერდი? -იმიტომ,რომ ასეა საჭირო -შეიძლებაა?ინტერესი ვერ დამალა დიმამ -აი ეს, თქვა მატამ და ქურთუკი ჩაუხსნა,თეთრი მაისურის ანაბარად დარჩენილ დიმას,სიცივეზე მეტად მატას ხელები ამცივნებდენ და ტაოები მოჰქონდათ,ღიმილს გვრიდა მისი ბავშურობა და მხოლოდ ამოსუნთქვა შეძლო,როდესაც თლილი თითები მის ტორსს შეეხნენ,მერე კი მკერდის ძვალზე ყველაზე სანატრელის ტუჩები იგრძნო -დიიმ,აი აქ,რომ გული გიცემს იცოდე:მაგ გულით იცოცხლებს მატასი მაჩაბელი,შენი მატა -შემიწირავ ბავშვო,ჭკუიდან შემშლი ,საოცრებას ჩამადენინებ,მზე ხარ, ჩემი მზე ხარ შენ,შენნაირი მზეები მინდა შენი თვალებით -მე კი შენნაირი ბიჭები მაგ ვარსკვლავთვალებით. 18 -შეთანმება ასეთი იყო,2002 წელს ყველა საკუთარ ოჯახში შეხვდა და შემდგეგ რესტორანში გააგრძელეს ახალგაზრდული მოლხენა,ბევრი იყვნენ და საკმარისნი ერთმანეთისთვის -არ მოვა გედე,არ მოვა,გაგიჟებული იყო დიმა და ვერ იყო საახალწლო განწყობით -ვირი ხარ დიმა და მაგიტომ,ბოლომდე შეუტია გედემ,რა პანიკები მოუწყვე?იმხელა ხმაზე უღრიალე მე და ნიკო შევხტით შიშისგან,გეფიცები,რომ დაიღრიალე მართლა მოულოდნელი იყო და წარმომიდგენია მატას რას დამართებდი, -ხო,ძალიან შევაშინე,ისეთი თვალებით მიყურებდა,ნიკაპი ისე უკანკალებდა,იცი რა მითხრა?არ ვიცი რა ეგონა,დიმა გთხოვ ზედმეტი არ მაკადრო მითუმეტეს ნიკოს და გედეს თვალწინო,იცოდა თქვენც,რომ იყავით,მისი სიტყვები რომ მახსენდება...ხო მართალი ხარ,ვირი ვარ და უხეში,აუტანელი და მაინც მე ვარ ხო დამნაშავე?ვტყუი გედე? -არა!აბსოლიტურად მართალი ხარ,უბრალოდ ზედმეტი მოგივიდა ტონის აწევა,ვიღაც იფიქრებდა ხელითაც შეეხებოდი,რომ არ ვიცოდე როგორი ხარ,მეც შეიძლება ეგრე მეფიქრა,ისე დაკარგე კონტროლი,არ ინდობდა გედე ბიძაშვილს. -მატამაც მასე იფიქრა და აი ეგ არის,რომ არ მასვენებს,თვალებსაც რომ ვხუჭავ სულ მისი შეშინებული სახე მიდგება წინ,მართლა პატარა მშიშრა ბავშვივით დამიმალა და თვითონ მოგვარება გადაწყვიტა. -იმიტომ,რომ იცოდა იმ ნაბ....ს , ერეკლე მასწავლებელს მე და შენ ასე დავულეწავდით სახის ძვლებს,კიდევ ერთხელ გაბრაზდა გედე ერეკლეს გახსენებისას -ხო და ჭამოს ამ ახალ წელს მანი ქაში,ბოროტულად ჩაეღიმა დიმას. -სასტიკი დიმა,ჩაიფრუტუნა გედემ მხიარულობდნენ,თუმცა მატას გარეშე არ იყო ისე რაც უნდოდათ,დიმა საბოლოოდ დაწრმუნდა მატას არ მოსვლაში,როდესაც მატას გოგოები გამოჩნდნენ და სამივემ სინქრონში გააქნია თავი უარყოფის ნიშნად,გულზე უჭერდა ციდას არ ყოფნა და წარმოდგენა იმისა,რომ სახლში იყო და ახალი წლის ღამეს ცრემლებით ხვდებოდა, სიტყვები რომელიც მატას უთხრა გაბრაზებულმა:იმას მოვიყვან ცოლად,ვინც შენამდე მყავდაო,ძალიანაც კარგი გოგოა და შენზე მეტადაც მეფერებაო ,კისერში უჭერდა!სულ ცოტა აკლდა წამოხტომა და გაქცევამდე,ბიჭებიც აგულიანებდნენ:წამო დიმიტრი სერენადა ვუმღეროთ თავადის ასულს და ამასობაში შუა ღამეც შეეპარა თბილისს,იცოდა მართალი იყო,უარმრავჯერ გადაწყვიტა მატასთან წასვლა და გადაიფიქრა,თუმცა სტკიოდა უციდაობა ის მზე იყო და ახლა ციოდა მის გარეშე... -ოხ მახინჯო,ჩემს მეტი ვერავინ ნახე გასაბრიყვებლად?კაი საახალწლო საჩუქრად იყოს,ბუზღუნ ბუზღუნით მიყვებოდა მატას ყველა სურვილს ჯაბა -კარგი რა,ახლა დამეხმარე და მეტს აღარ გთხოვ,უნდა შევირიგო ის საგიჟეთის მოციქული,თორემ ვერ ვსუნთქავ -იცის დიმამ რომ მღერი და ტინა ტერნერს ‘ჯიბეში ისვამ’? -ეუფ,რამხელა წარმოდგენა გაქვს ჩემზე,მადლობა ჩემო ჯაჯღანავ ენა გამოუყო ჯაბას მატასიმ და სახეც მომანჭა -მიდი, მანჭია მიდი, ყველაფერი ისეა როგორც გინდოდა,შეაგულიანა ჯაბამ და ახალი წლის სუფრას შეუერთდა, ახლად აჟღერებულმა ჰანგებმა კი დიმას უფრო მეტად შეუტია -ზღვის ფერი გაქვს თვალები და თავად გავხარ ზღვას (დიმა მგონია ახლა ადგები და წახვალ,არ მიდიხარ შე ხეპრე?თვალები დაუბრიალა გუგამ -გუგა,მოგხვდება,მომასმენინე სიმღერა-რასაც ქვია დაუღრინა დიმამ) -თუ არ შეგებრალები და ,,, (და იყო ის, ვისაც არავინ ელოდა, მატას ძლიერი ტემბრი ტაოებად აყრიდა იქ მყოფებს,თანაც ტექსტი თავისებურად გადაეკეთებინა) -მივთხოვდები სხვას, -მივატოვებ გაზაფხულზე თესვასა და ხვნას -გადავლახავ ადიდებულ ჭოროხსა და მტკვარს -ცეცხლს გავატან შენს სამყოფელს,შენს სიყვარულს ქარს! -და მოგიკლავ მოღალატევ,მაგ ნაფერებ ქალს -ზღვის ფერი გაქვს თვალები და მე კი ვგავარ ზღვას -დაასრულა და და ისეთი სუჩუმე იდგა ვერავინ იფიქრებდა ახალი წელი თუ დამდგარიყო-ახალ წელს გილოცავთ ისევ მატა იყო, აი იქ,იმ სუფრასთან,ჩემთვის ყველაზე ძვირფასი ადამიანები სხედან და მათ შორის ერთი,ჩემთვის ერთადერთი და მხოლოდ ჩემია,მატას გული მისით სუნთქავს,დიიმ... -გიჟია,გეუბნებით გიჟია, ყველაზე მაგარი გოგოა და ახლა დიმა მაგრად მოგხვდება,იმაზე მაგრად ვიდრე შენ ცემე ის ერეკლე მასი,როხროხებდა მთვრალი აჩო, უცხო ადამიანები დუმილს არ არღვევდნენ გაგრძელების მოლოდინში -დიიმ...ისევ მატა,ახალ წელს გილოცავ,მაპატიეებ? -წამოდგა,ყველას თვალი წყვილად მისჩერებოდა და სუნთქვასაც აჩერებენო,ზედმეტი ხმაური რომ არ ყოფილიყო,მიიწევდა სცენისკენ,სადაც თავის დიდი სიყვარული იდგა და იმას ეუბნებოდა,რისთვისაც სიცოცხლე უღირდა,ჩემოოო გადარეულოო,ხელში ისე აიტაცა თვალი ძლივს მოკრეს დანარჩენებმა,გულში ჩაიკრა და აი ახლა ახალი წელი იყო,არც ვნებიან კოცნას დაუგვიანია,-შენ მაპატიე მოსვლა,რომ დამსაწარი,სცენაზე შეხტა და ახლა ბურდულის ხმა ბუბუნებდა-ეს გოგო იძახის,რომ ჩემით სუნთქავს,მე კი სისხლად დამიდის,ჩემი ორგანიზმია,ჰაერია ჩემი, მზეა ეს გოგო,მილიონი სიცოცხლე,რომ მქონდეს მხოლოდ მისთვის დავიბადებოდი,მკერდზე მიკრულ მატას საფეთქელს უკოცნიდა დიმა... ახალ წელს გილოცავთ ადამინებო,ბედნიერების,სიყვარულის ერთდა ყოფნის საწყისი იყოს 2002...ყველა ფეხზე წამოდგა შევსებული სასმისით და კიდევ ერთხელ გაისმა მრავალ ხმად მრავალჟამიერი და უფალი სუფევდა იქ. და იქ შორეულ აღმოსავლეთში ბედი წყდებოდა,ერთმანეთის გზას კვეთავდნენ და ერთმანეთს ხვდებოდნენ აწმყო და წარსული იქნებოდა მომავალი ?იმ ფერებით როგორ სახავდნენ?როგორც აპირებდნენ,სად დაიწყო ჩრდილების უდაბნო? 19 -04.04.1976,მადლობა უფალს,სოფიოს და ილოს,შენ რომ მოევლინე ამ ქვეყანს,დაბადების დღეს გილოცაავ დიიმ,ერთი სული მაქვს ჩაგეხუტო,მატას ყველაზე მეტად უხაროდა დიმას დაბადების დღე -გელოდები ჩემო ციდა მალე ჩამოდი, ცხრა წელია დაბადების დღე არ აღმინიშნავს,ახლა პატარა ბიჭივით მიხარია ოცდაექვსი წლის დადგომა,იმიტომ რომ შენ ხარ ჩემთან -მალე,მალეე, ახლა რუსა და კახი გამომივლიან,იცი თათა და დანელია შერიგდნენ,ისინიც მოვლენ და ერთად წამოვალთ -რაო თათამ,აღარ არის ძველი ბიჭი დანელიაო?ნეტავ წარმოდგენა მაინც ქონდეს ვინ არის,დასრულდა თუ არა მათი საუბარი მატამ სასწრაფოდ ჩაირბინა სადარბაზოს კიბეები და წამში გაჩნდა ეზოში-რუუს შენ ხარ მარტო?გაუკვირდა მატას -კახიც მოვა მალე -დანელიაც და ჩემი თათუც მალე აქ იქნებიან, კიდევ რაღაცის თქმას აპირებდა მატასი,რუსას გაფითრებულმა სახემ,რომ დაავიწყა სათქმელი...რუსაა მეშინია რა გჭიირს??გთხოვ მითხარი, გევდერები შემომხედე, კარგად ხაარ? -არ არის კარგად,გამარჯობა! სრულიად უცნობის სალამმა მატას დაბნეულობა გამოიწვია - არ ჩუმდებოდა ხმა, ვერ შეძლებს ჩემი დანახვისას კარგად ყოფნას,მომიტევე მატასი,არ გაგეცანი,გიორგი კობაიძე,ისე მყურებ ვერ მიხვდი ვინ ვარ,უიჰ არ მოგიყვა შენმა გმირმა საქმრომ? რატომ იყო რვა წელი ამერიკაში?! -ენა ჩაიგდე! შე ,ზიზღით დასცდა სიტყვები რუსას -აი გედეხაურების სისხლი უყივის მუდამ ამ გოგოს,დამშვიდდი შენს მდგომარეობაში არ შეიძლება,აბა რუსუდან შენ მოუყვები?მგონი ვერ შეძლებ,რაო კახი პეტრიაშვილმა კარგია სხვისი საცოლის ქმრობაო?! -უუხ შენი,ვეღარ მოითმინა რუსამ და მთელი რვა წლის ნაგროვები სახეში შეალეწა -არაუშავს,შენგან ავიტან, ცინიკურად ცრიდა გიორგი -აქედან დაახვიე,თუ არ გინდა უარესი დაგემართოს,ვიდრე მაშინ -მატასი, არ ჩუმდებოდა გიორგი,მე და დიმა ძალიან დიდი ხნის წინ დავმეგობრდით,ბავშვობა ერთად გავატარეთ და ეს გოგოც იმ ოჯახში გავიცანი,იმ დღიდან მიყვარს,ეს კი ზედაც არ მიყურებდა,არასდროს მოვწონდი -იმიტომ,რომ თავიდანვე მივხვდი რა დამპალიც იყავი,შენ რომ სუფთა კაცი ყოფილიყავი დიმას არ დაუმალავდი ჩემ სიყვარულს,ბიჭებთან ერთად მეგობრობაზე თავს დებდი და სულში აფურთხებდი,განა იმიტომ რომ მათი და შეგიყვარდა, სიყვარულზე წინ შენს დამპალ ავხორცობას აყენებდი, აი ამიტომ არ იყავი კაცი არასდროს!ყველა უთქმელ სიტყვას ახლიდა სახეში რუსა ბიჭს. -ეგ შენი სიმართლეა რუსა,აი მე რას გეტყვი მატასი,მაშინ ჩვიდმეტი წლისები ვიყავით,ეს თხუთმეტის,ვიცოდი შანსს არასდროს მომცემდა,ამიტომ მოვატყუე და ვუთხარი დიმაა დაჭრილი იჩხუბეს ბიჭებმა თქო,სხვნაირად მანქანაში არ ჩაჯდებოდა,არც კი დაფიქრებულა ისე გამომყვა და იცი ვინ მიღალატა და ვინ ჩამიშვა დიმასთან?საკუთარმა ძმამ -თუ ყვები სიმართლე თქვი შე ძაღლო,იმას რატრომ არ იძახი მამუკას რომ სთხოვე მძღოლობა და არც მან იცოდა რას აკეთებინებდი!!! -როგორც იყო,რუსას სიტყვები უყურადღებოდ დატოვა გიორგიმ,სოფელს არ ვიყავით გაცდენილები დიმა,რომ დაგვეწია ნიკო პაპას მანქანით,მამუკამ იცნო და გააჩერა,რუსას ხმაც კი არ ამოუღია,იცოდა დიმა მოაკითხავდა,მაგრამ ის არ გათვალა,მე იარაღი მქონდა,თუმცა მეც გამომრჩა,ნიკო პაპას ყოველთვის ედო მანქანაში სანადირო თოფი,ჩემს ძმას გზაში ეთქვა,მამუკამ არაფერი იცისო -1993 წელი-რუსა მამის ... ხმის ამოღებას ვერ ახერხებდა მამუკა -არ დაიფიცო მამუ,მჯერავს რომ არ იცოდი -შენ ბიჭო რეებს კადრულობ?!არ გაცოცხლებს ის ნაგიჟარი ხო იცი?თავს მოერია მამუკა -იარე მამუ,არაფრის გაგება არ უნდოდა გიორგის -ახლა მაგ იარაღიდან ტყვიაც რომ დამაჭედო მაინც გავჩერდები და რუსა მანქანიდან გადავა, მე ისე ვიზავ,რომ დიმამ ცოცხალი გაგიშვას როცა მამუკამ სიტყვა დაასრულა გვაინი იყო,გონება დაბინდულ გიორგის რუსაზე მიებჯინა იარაღი და ეს ბოლო წვეთი აღმოჩნდა დიმას მოთმინების -რაო დიმა პატიების თხოვნას ელოდები ბიჭო?შენი მამიდაშვილი ჩემი ცოლია უკვე,ნუგი გამწირე არა?სიძულვილით უმზედა გიორგი ძმას -გიორგი იარაღი მოაშორე რუსას და მე შევეხვეწები დიმას შენი თავი დამითმოს, მე უნდა გცემო სიკვდილამდე,რანაიდ დაიბადე ასეთი?შენც ჩემი მშობლების შვილი არ ხარ?ჩემი ძმა არ ხარ?!ეს რა გააკეთე ბიჭო!!! -გიორგიიი ასეთი ხმა არავის ახსოვს დიმასი,ცხოველსაც შეაშინებდა,ისე გცემ ძვალი არ შეგრჩება,მიხვდები რას ნიშნავს ნატრობდე სიკვდილს,მხოლოდ იმიტომ არ მოგკლავ რომ ნიკოს თოფია,რუსას ხელი გაუშვი,ისე უჭერ სტკივა და ძვლებში გადაგიმტვრევ,ყველა შიშს განგაცდევინებ რასაც ახლა რუსა გადის,მე ბიჭო?! მე ესე როგორ მომექეცი გეთქვა,რა იყო შეგეშინდა ? და ზუსტად ამ დროს მამუკამ ხელი კრა გიორგის,ცალი ფეხით მიწაზე დაეცა,რუსა გაიქცა და ორჯერ, ორჯერ გაისროლეს! -სწორად გაიგე მატასი,მე მამუკას ვესროლე,როგორც იტყვიან ყველაზე არაკაცურად, ზურგიდან ხერხემალში მოვარტყი,აი შენმა დიმამ კი ორ ლულიანი თოფით მესროლა,ბავშვობიდან ოცოდა საუკეთესოდ სროლა და ზედმიწევნით კარგად თუ რომელი ჭრილობა, რომელ ორგანოს რა ზიანს მოუტანდა,არ დამინდო!მუხლში ისე მესროლა ძვალი არ დამიტოვა და პირობაც შეასრულა,ხელი რომლითაც რუსა მეკავა სამ ადგილას გადამიმტვრია,მამუკას მივარდა პატარაობიდან ქონდა ნიჭი და ჭრილობას ისე მიხედა გადარჩა,ილომ კანადაში გაუშვა სამკურნალოდ,ფეხზე დააყენა და დღეს საუკეთესოდ ცხოვრობს მამუკა ზაქაიძე კანადაში, ცოლიც ყავს და შვილიც,დიმა ამერიკაში გახიზნა და მისი მომავალიც იცი და მეე?მეც მიმკურნალეს და მერე ციხეში მიკრეს თავი! -და მე უნდა შემეცოდო?ისეთი ზიზღით კითხა მატასიმ, სახის ყველა ნაკვთით ღელავდა -არ გეცოდები მატასი?დამაინვალიდა შენმა ახვარმა შეყვარებულმა -ახლა რაღა გინდა? შე მართლა ახვარო!მოთმინება დაეკარგა მატასის -შენიი,წყობიდან გამოსულ, კაცობა დაკარგულ გიორგის ხელი უნდა დაერტყა მატასისთვის და და კიდევ გაისროლეს 2002 წლის ოთხ აპრილს -შე ნაბ....ო,ხო მოხვედი შენი ფეხით?მე უკეთ ვისვრი ვიდრე დიმა,ხომ შემოგითვალე რუსას სიახლოვეს არ გნახო არასდროს თორემ დაგაინვალიდებ სამუდამოდ მეთქი!!!რუსას აღარ შეშინებია,მატასი იყო შოკში -თათაა,იმ წამის მოსული თათა და ირაკლი მხსნელად მოევლინათ თითქოს -კახი მომხედე!წამით არ დაბნეულა ირაკლი დანელია,ახლა მანქანაში ჩასხდებით და დიმასთან მცხეთაში წახვალთ,ამ ავადმყოფს მე მოვუვლი,არ ეყო ეტყობა მაშინდელი,კახი გეყოს!გოგოები წაიყვანე და დიმამ არ გაიგოს, ეს ამბავი აქ უნდა მოკვდეს!დანარჩენს მე მივხედავ -ირაკლი დანელია ვინ ხარ?გაოცებული შესცქეროდა თათა -როგორც აღნიშნე ირაკლი დანელია ვარ -კარგი იყავი ირაკლი და მაგ ირაკლის იქით ვინ ხარ მაგაზე მერე ვისაუბრებთ,თითი დაუქნია თათამ და მანქანაში ჩაჯდა -მატა შემომხედე გთხოოვ,ვიცი ახლა ძალიან რთულია ყველაფერი ერთად გადახარშო,მაგრამ დიმას გამო უნდა შეძლო, ეხვეწებოდა კახი მზერა ჩამქვრალ,შოკირებულ მატასის,ეს დიმამ არ უნდა გაიგოს,მოკლავს,მის ყურამდე ის რომ მივიდეს, შენზე დარტყმას აპირებდა იმ ხელს მოაჭრის,გაბოროტდება. -მე რატომ, რატომ არ მითხრა?მისგან უნდა გამეგო ?!რა გავაკეთო?უკვე იმდენჯერ დამირეკა და არ ვუპასუხე,რამე უნდა მოვიფიქრო,მოვატყუო -მატა მისმინე ხმა ძლივს ამოიღო რუსამ,იმ დამპალს ბოლომდე არ უთქვამს რა როგორ იყო,სანამ მამუკა მოვიდოდა მე მანამდე მითხრა რასაც მიპირებდა,ხმა არ ამომიღია გაქცევა დავაპირე და ხელი დამარტყა,ძირს მაფორთხიალა რასაც ქვია,რამდენადაც წინააღმდეგობის გაწევას ვცდილობდი,იმდენად უარესად მექცეოდა,შემდეგ დიმას მიაძახა:შენი მამიდაშვილი ჩემი ცოლია,შენს დაბადების დღეზე გონი რომ არ მოეკითხებოდა მე ლოგინში ჩავიწვინეო -რუსაა,ატირდა მატა -უნდა მომეკლა,ღორივით უნდა გამომეჭრა ყელი,საჭეს ისე უჭერდა ხელს კახი, ძვლების ხმა ესმოდათ გოგონებს,პირველად არ ისმენდა,თუმცა ყოველთვის იგივე სურვილი იპყრობდა ყელი გამოეჭრა გიორგისთვის. -მეც კი დამაჯერა,იმიტომ რომ მართლაც ძალიან მთვრალი ვიყავი და აპირებდა თურმე თავის გეგმის შესრულებას რომ არა ნიკოს გვანცა,მან ჩაიარა ოთახთან,რაღას იზამდა ისღა უთხრა ძალიან მთვრალია და დავაწვინეო,ეს მერე გავიგეთ გვანცასგან,ესროლა მატა და ისე სცემა არ გვეგონა თუ გადარჩებოდა,მოკვდა გესმის?მაშინ მე და დიმა ცოცხლები არ ვიყავით.მეორე დილით დიმა ამერიკაში გაუშვეს, მე?მე ხუთი წელი ვებრძოდი დეპრესიას,ორჯერ გადამარჩინა გედემ,გემუდარები არაფერი უთხრა,ძლივს დალაგდა,ბედნიერია ახლა შენთან და ილუსთან ყველაზე ბედნიერია,ყველაფრის მიუხედავად მაინც ღირსეული დარჩა,ახლა ვეღარ იზამს მაგას და დავუღუპებით,ცრემლებს ვეღარ აკავებდა რუსა. -არ იტიროო ჩემო ლამაზო,დამშვიდდი რაა,არაფერს ვეტყვი,გაუფრთხილდი მანდ რომ პატარა გიზის,ცოტას მეჩხუბება,მაგრამ არაუშავს,მთავარია კარგად იყოს და დანარჩენი დალაგდება,ჩეემი სიცოცხლის აზრია ეგ ბიჭი და კიდევ ასეთ დარტყმას ვერ გამოვატარებ,თუნდაც არ მაპატიოს. -მატა,საოცარი გოგო ხარ და მადლობა ამ ყველაფრის მიუხედავად ჩემს ცოლ შვილზე ზრუნავ,ემადლიერებოდა კახი,ჯერ ეს ამბავი მოვაგვაროთ და თუ ძაან გაჭედა მთიულმა, მერე ჩავერევით მე და ირაკლი, -არ იდარდოთ რაა,მე და ჩემი თათა მივხედავთ ამ ამბავს,თათას უკვე მოეფიქრებინა რას ეტყოდა მატასი დიმას. - არ დახვდა ციდას მისი იუბილარი დიმა არ დახვდა და კიდევ ერთხელ მოუკვვდა გული რუსას,გადაუდებელ ოპერაციაზე გაქცეულიყო,მანადე კი გიჟს დამგვანებოდა მატას არ მოსვლით და უპასუხო ზარებით,ისე დატოვეს მცხეთის აგარაკი ხმა არ ამოუღიათ თბილისამდე,ეგონა გული აღარ ქონდა,იცოდა რაც ელოდა,იცოდა არ აპატიებდა,ვერ გაუგებდა,სულ სხვნაირად დაგეგმა ეს დღე და წაართვეს,ძალა უნდა ეპოვნა დიმას თვალებში ჩაეხედა ეს ამბავი საიდუმლოდ დაემარხა საკუთარ მეში მესთან ერთად და მერე ხომ თქვა ოღონდ კარგად იყოსო... ოღონდ კ არგად იყოს და გავუძლებ,ატირებულმა შვება გოგოების კალთაზე პოვა...მათ ვერ დაუმალა სასუნთქად უთხრა და არ დაუძნია,,,დაეძინა -ასე კიდევ ვინ გაგიმეტა შე ?ბედი დამცინის?მე შენ ახლა ხელრხემალი უნდა აგიწყო?და მაინც გწყალობს ღმერთი,არ დაინვალიდდები,თუმცა დიდ ხანს მოგიწევს ტკივილებს ებრზოლო,ოპერაციას უკეთებდა თავის ცხოვრების ტრაგედიას და უნდოდა დაეჯერებინა,რომ ეს შემთხვევითობა იყო,გამთენიას დაასრულა ოპარცია საშინლად დაღლილმა ჩამოართვა ხელი ნუგის,მოღალატე, ყოფილი მეგობრის მართალ ძმას, -ნუგიი ეს ? -დიმა გეფიცები არ ვიცი რა მოხდა ან ვინ გაიმეტა,მე ორი დღის წინ ჩამოვფრინდი რომ ესაც წამეთრია და არ დამცალდა,სინანული ავსებდა ნუგის -ჯერ ვერ შეძლებს ფრენას ,რამდენიმე თვეში წაიყვანე და აქედანაც, ამ კლინიკადან წაიყვანე ნუგი,ერთ კვირაში უკვე შესაძლებელი იქნება,მე კი შევეცდები მაგ პერიოდში არ გამოვჩნდე,იცი როგორ აქვს ნასროლი?გამიზნულად,მიზანში და არა სასიკვდილოდ,თუმცა სამიდამოდ სამახსოვროდ,ისე როგორც ჩემი ნასროლი და ვერც მარჯვენა ხელს ხმარობს ხომ? -ისე როგორც საჭიროა ვერა -ნუგი,იცი პატივს გცემ და უარესი უბედურება,რომ არ მოხდა შენი კაცობის და ადამიანობის დამსახურებაა,უბრალოდ აღარ მინდა აქ და საერთოდ ვნახო,გთხოვ წაიყვანე -როგორც კი ნებას დამრთავენ,პირობას გაძლევ ზედმეტად ერთ წუთსაც არ გავაჩერებ ჯერ კიდევ ცას ეწვერებოდა მზე,ნათდებოდა და უფრო და უფრო ბნელდებოდა მატას სულში,გარეთ ელოდა წინა დღის იუბილარს და მისი ცხოვრების ერთდერთს,თავად უძილარს ლუკმაც ვერ მიეკარებინა სიგარეტი ჰქონდა ნუგეშად და სხეულს ცახცახი არ ეშვებოდა,ისედაც გამხდარს კიდევ დატყობოდა „დანაშაულის“წონა,შიგნით შესვლა ვერ გაუბედა,გარეთ ელოდა ქვის სკამზე,თავად გაქვავებული და სიტყვა არ ჰქონდა რა უნდა ეთქვა?სხეულით გრძნობდა რთული დღეების დადგომას,უმზეო გაზაფხულს მისთვის, მოდიოდა დაღლილი ნაბიჯებით ნარსულთან შენახვედრი,როგორ უნდოდა ბურდულს ციდას ჩახუტება,ის დაავიწყებდა რვა წლის ტკივილებს, მაგრამ არა გმირულად ებრძოდა სურვილს...ყველა უპასუხო ზარი ახლა მის გონებაში რეკდა და სიბრაზით ინთხეოდა. -დიმაა, სიტყვას სულიც ამოაყოლა მატამ -ათი წუთია ფანჯრიდან გიყურებ და სიგარეტი არ ჩაგიქვრია,ნერვიულობ?ხოო ცხვირიც გაგწითლებია და თითებზეც გეტყობა სისხლის უმოძრაობა,ასეც არ ცივა, აჰ,შენ ნერვიულობის დროს გემართება ასე, გცივა მატასი? -დიმაა -კი მე დიმა მქვია ბურდული ვარ,პროფესიით ექიმი, გუშინ ოცდაექვსი წლის გავხდი,გოგო მიყვარს სიცოცხლესაც დავთმობ მისთვის და ყველაზე მეტად მას ველოდი,არ მოვიდა მე კი იმდენჯერ მოვკვდი იმაზე ფიქრით რამე ხომ არ დაემართა,ახლა მეტყვი აგიხსნიო რას ამიხსნი?!იმას რომ „ნახუიზე“გამიშვი? -იცი,რომ ეგრე არ არის,ისიც იცი გოგოები ჩემთვის ვინც არიან,თათამ და ირაკლიმ იჩხუბეს,ძალიან ცუდად იყო და მარტო ვერ დავტოვე,შენ რას იზამდი? -იგივეს,მაგრამ თქვენს მეგობრობას ვიცნობ და სულ რომ მკვდარი ყოფილიყო თათა მაინც არ დაგიტოვებდა თავისთან, ძალით გამოგაგდებდა და თუ მაინც არ წამოხვიდოდი თვითონაც გამოგყვებოდა,ასე რომ შეეშვი, ვერ მაჯერებ ტყუილს,ჯერ დამიკიდე,არ მიპასუხე, ახლა? დილა უთენია გამომეცხადე და ტყულებს თხზავ,ნეტავ მართლა მაგ მიზეზით არ მოსულიყავი,არ მეტყვი არა სიმართლეს?ხო და მეც ,არ მაინტერესებს,არ ამიხსნა გესმის?!!!! -მშორდები?სიტყვებს შიში და ტკივილი ერთად ამოაყოლა -მე უკვე დაგშორდი მატა...სი,მაშინ მილიონჯერ რომ დაგირეკე და ერთხელაც არ მიპასუხე,იმასთან ვერ ვიქნები,ვისთვისაც კაცის ფასიც არ მაქვს არამცთუ საყვარელი ადამიანის -მიყ... -მეც მატასი -ანუ?ხმა საერთოდ წართმეოდა მატას -ვერ გპატიობ,იშორებდა თავიდან და გულში უფრო მეტად მრავლდებოდა მატას სიყვარული,ჩუმად ევედრებოდა იმ გულით, მატას რომ აჩუქა-არ იტირო მატატო,გეხვეწები არ იტირო,არ დამანახო შენი ცრემლი,თორემ ვერ გავუძლებ და მერე უფრო ცუდი გასაძლები გაგიხდები მასო... თითქოს მიუხვდაო და ცრემლებს უკან იბრუნებდა,მხოლოდ მაშინ გამოეპარა მოღალატე,ძლივს გასაგონად რომ ამოთქვა უღმერთოსავით დარჩენილმა-წავალ,დიმა მაპატიე,მხოლოდ ერთი რამ უნდა მესურვებინა ბედნიერები ვიყოთ მეთქი ერთად,ბედნიერი იყავი დიმა,თათაზე არ გაბრაზდე რაა... წავიდა და დიმამაც ვეღარ შეძლო ფეხზე მყარად დგომა,იქ ჩამოჯდა ორი წუთის წინ მატა,რომ იჯდა...რაღაც დარჩენოდა,ტყავის სამაჯური,დიმას სამაჯურის ანალოგი,რომლის დაკარგვასაც ძალიან განიცდიდა,ზუსტად ისეთი იყო,ისეთივე ძალიან სადა,პატარა,ბრტყელი ფორმის ოქროს მეტალით,მხოლოდ ერთი განსხვავებით შიგნიდან ამოტვიფრული ქონდა გასაღები,გული ისე ეტკინა ცოტაც და უკან გაყვებოდა, მისი ნათქვამი გაახსენდა:დიიმ „შენ გაქვს ჩემი კარი...რომელსაც სხვას არასდროს გავუღებ“იმ კარის გასაღებიც მას ჩააბარა. 20 -სრული აგონიის ერთმა კვირამ გაიარა,საკმარისი იყო ოდნავ მაინც შეხებოდა მაჯაზე ვინმე საშინელი შეტევები ეწყებოდა,თავის საშინელი ტკივილით,სიბნელის შეგრძნებით,ეგონა მაჯებს უწვავდნენ და ვერაფრით ხსნიდა საკუთარ მდგომარეობას,ვერავინ ამშვიდებდა,მხოლოდ დიმა უნდოდა,ამის შემხედვარე ძალიან ნერვიულობდნენ მატასის მშობლები -გაგივლის დეეე,აიმედებდა ნათია შვილს -არ გამივლის,იმიტომ რომ მე სულ დიმა მეყვარება -ზუსტად ვიცოდი,რომ შენ ასე უპირობოდ გეყვარებოდა და გავლა იმას არ ნიშნავს,რომ დიმას გადაიყვარებ,გაგივლით ორივეს და ერთად შეძლებთ ამ სირთულეს მოერიოთ,პირველ რიგში კი სამზარეულოში შემოხვალ და ცოტას შეჭამ, -არ მშია,მაშინვე იუარა მატასიმ -გინდა მომკლა ხო?თვალს არ აშორებდა აღელვებული მამა,მასო ხუმრობ?ზუსტად ორი კილო დარჩი,აბიტურიენტობა,ეს ამდენი ნერვიულობა,უძილობა და სადამდე მიხვალ იცი?საავადმყოფოს კარამდე -შევჭამ მაამ მაპატიეთ გთხოვთ,ასე რომ განერვიულებთ... საკუთარ ოთახს შეაფარა თავი და ტკივილები,მაშინვე აიშალნენ ფიქრები,სისხლად აღარ დაგიდივარ დიმა?მომიგლიჯე ორგანიზმად?შენ რომ ისევ ჩემი სუნთქვა ხარ?მხოლოდ ჰაერი არ მყოფნის გესმის?ვერ ვსუნთქავ,ვერც სიმართლეს გეტყვი და ვკვდები დიიმ,მტიკვა,უშენობას ტკივილები ცოდნია,მოდი რაა... -ამდენს როგორ უძლებ?პატარა ხარ ასეთი სტრესისთვის,როგორ ერევი ყველაფერს ერთად,მგონია არ ეყოფი ასე ბევრს და სადმე წაგაქცევს,მეც ვერ გშველი, ისე წამიხვედი არ გიტირია,ვიცი ოდნავ გამშორდი თუ არა იბღავლებდი,მე არ მანახე არა?გგონია არაფრად მივიჩნევდი შენს ცრემლებს,გატკინა არა შენმა დიმამ,რას არ მეუბნები ციდა...რა გეტკინა ჩემო ცხოვრებავ რომ გითხარი მეთქი?არ იფიქრო,წამითაც არ დაუშვა,რომ შენ გეკუთვნოდა ეგ სიტყვები,რა გიყო?ან ჩემს უფუნქციო თავს რა მოვუხერხო?არ მოხვიდე მატატო,ვერ გამიძლებ,უფრო გატკენ, ფიქრებში ჩართულს მასავით ღამის მორიგე ძმები შემოეჭრნენ,რომლებიც ძალიან ღელავდნენ შუათანაზე,საათის წამზომი ხმაურიანად ასრულებდა კიდევ ერთ წუთიან წრეს ციფერბლატზე,სავარძელს მიყუდებული დიმა ნერვიული სიმშვიდით ეწეოდა სიგარეტს,საოცრად უხდებოდა თეთრი ხალათი -დიმა ცუდად ხარ და ტყულად ცდილობ დამალო,შეუვალი იყო უფროსი ძმა,მე ყოველ დღე ვსინჯავ გულით ავადმყოფ ადამიანებს,მათ გულის ცემას ვუსმენ და ახლა შენი გულიც ავადმყოფურად ფეთქვს -პასუხს ეძებდა.თითქოს იპოვა კიდეც და ჩოჩქოლმა სხვა პრიორიტეტები მოიტანა,კლინიკის პერსონალმა მზად ყოფნა გამოაცხადა,ავარია იყო უმსხვერპლო,მაგრამ მძიმე ტრამვებით,ვაჩნაძე განაჩენივით მძიმე ეჩვენა გვარი, მიწა შეერყა... და ვერცერთი აზრი დაალაგა ექიმმა, ძმებს უყურებდა და -სამივე,სამივე აქ არის გესმით ბიჭო???ახლა მატა დამანახეთ ვინმემ, თორემ უკანასკნელ მოთმინებას ვკარგავ -დიმა მოიცადე,ჩაერია გუგა -რანაირად??? სამივე აქ არის,სამივე ტირის და მატა არ ჩანს ,სათითაოდ დავიარო საოპერაციო და მიმღები განყოფილებები? -დიმაააა,აღრიალებული გოგონას დიდი შვება იყო ძმების დანახვა,თითქოს ღმერთი ჩამოდგაო -დამშვიდდი თაათ და მითხარი რა მოხდა -დიმა,ვიცი ჩემზე ბრაზობ და ნაწყენი ხარ,მაგრამ გთხოოვ,გემუდარები დაეხმარე რაა,იქ ეკუნააა ჩემი და,ავარიაში მოყვნენ,ბოდიშს გიხდი დიმა,რასაც გინდა შეგისრულებ ოღონდ ჩემი ეკუნა კარგად იყოს -თათ რაზე მესაუბრები?არ გრცხვენია?გეხვეწები ნუ მებოდიშები,როცა არაფერი დაგიშავებია,გპირდები მალე გაჩვენებ ეკუნას,ისეთივე ჯანმრთელს როგორიც იყო რამოდენიმე საათის შემდეგ უკანა გასასვლელიდან გამოსულ გუგას ხალათზე სითეთრე შელახვოდა,სისხლს არ იმჩნევდა,ხელთათმანები მოიშორა წამსვე და სიგარეტს გაუკიდა,ჯერ კიდევ თვალწინ ედგა ხუთი წლის ბიჭუნას ნაწილებად ქცეული მუხლი,რომელიც ასევე ნაწი ნაწილ ფაზლივით აუწყო და კოჭლობისგან იხსნა,ეს იყო ჟამი სხეულთან ბრძოლის -შენ მაინც მითხარი როგორ არიან,სიცივე და ნერვებ ატანილმა მატამ ძლივს მოუყარა სათქმელს თავი -მგონი შემაშინე,გაეცინა გუგას -გუგა ექიმო აქ არ უნდა ეწეოდეთ -კარგი მატა რაა,ხუთი წლის ბავშვს ძვლის ჩვიდმეტი ფრაგმენტი ავუწყე და მოწევას მიკრძალავ?დამინდე -მეც მომაწევინე რაა,გამოსართმევად გაწვდილი ხელი ეტკინა მატას -მოიცა,ახლა რა გჭირს ხელზე?რატომ გაქვს შეხვეული? -დავიწვი,ახლა მგონი უკეთ უნდა მქონდეს,ჩემს ხელს რას დაეძებ,შენ ის მითხარი როგორ არიან -შენმა ბიჭმა ივაჟკაცა -ჩემმა არა?ნერვიულად ჩაეცინა მატს,მთავარია,რომ ივაჟკაცა თქვა და ისტერიული ტირილი აუვარდა,გუგამ გულში ჩაიკრა,თითქოს ისე აღარ აკანკალებდა,დიმას სუნიც ქონდა პატარა ძმას -რატომ? რატომ არ იღებ ხმაას?დიმა ამტკიცებს რომ სიმართლეს არ ამბობ,გიცნობს და ხვდება,თქვი და შეეშვი საკუთარი თავის ტანჯვას,თხოვნას გავდა გუგას სიტყვები -მაპატიე გთხოვ,საკუთარ თავზეც დავკარგე კონტროლი,ისევ ეტირებოდა მატას -წამოდი შიგნით,ყავას დაგალევინებ -ვერ შემოვალ,არ გეწყინოს გთხოვ,მას არ უნდა ჩემი ნახვა -შენ გინდა? -სიგიჟემდე...გადამიყვარებს ხოო ?ისევ ცრელმები მოღალატედ დაედინებოდნენ სახეზე,მე ვერადროს -რა მატა?უცებ ვერ მიუხვდა გუგა -სამუდამოდ ვერ გადავიყვარებ -გიჟი,ჩაილაპარაკა გუგამ და შიგნით შესულს დიმა დაუხვდა,რომლისგან გაიგო,რომ ეკატერინე ვაჩნაძე კარგად იყო, დიმას წყალობით-სად მიდიხარ?აედევნა გუგას -გარეთ -მეც მინდა ყავა და მოწევა, ერთად გავიდეთ,ნიკო სად არის? -ნიკო რაც ლუკას მამაც გახდა,აღარ უჩერდება გული აქ,ურჩევნია თავის ცოლშვილთან იყოს,გასცა პასუხი გუგამ -და ეგ მეორე ჭიქა ვისთვის არის?ჰკითხა დიმამ და შეეცადა გამოერთმია სასურველი ცხელი სითხე -დიმა არ გაუტიო რა შენებურები,გარეთ მატაა მისთვის მიმაქვს,არ ვიცი რამდენი საათია რაც იქ არის გაიყინა,არ შემომყვა -ჩემს გამო არა?როგორ მერიდება და არ მეჩვენება,ამოიოხრა დიმამ,ჩემი ბავშვი -ხო და კიდევ, მაგ შენს ბავშვს ხელი აქვს დამწვარი, გამოიცანი რომელი?მოტეხილი -მეხუმრები ხო? -არა,თავის ძმის შვილს სკამი გაცურებია და სახით პირდაპირ შეშის ღუმელისკენ წასულა,ამან ადგა და გადასარჩენად პირდაპირ ხელის გული დაუხვედრა გავარვარებულ რკინაზე -გული გამისკდება,ხრიალს უფრო გავდა დიმას ხმა -კარდიოლოგი ძმა შენ გყავს და მოგხედავს, მე კი გამეყინა ბავშვი,შუღრინა გუგამ -გუგაა ისეთი თხოვნა ჩანდა დიმას ტონში,გთხოვ შემოიყვანე და ნინო გასვიანმა ნახოს მისი ხელი,არ მიხედავს ეგ წესიერად და არ გაუმიზეზდეს,უთხარი წავიდა თქო-კარს იქით ესმოდა მატას ტირილი სახვევი რომ მოხსნეს,ღრმა დამწვრობას ვერ უყუჩებდნენ და საკმაოდ მტკივნეული იყო დამუშავების პროცესი,ჩუმი ტირილით უკლავდა დიმას გულს და გულს სახვევი და მალამო ვერ შველოდა. 21 -გვიან ღამით შავი ზღვის სანაპიროზე,ცარიელი პორტის მიმდებარე შენობაში მხოლოდ ორი,მქრთალი შუქი ბჟუტავდა -ჩრდილო,თუ იცი სად ვართ?სად მომიყვანე? -მე არა ფალკონ,რევენს ეკუთვნის ლოკაცია და კი ვიცი,აფხაზეთის ოკუპირებულ ტერიტორიაზე ვართ,რაო გაგვყრიან თუ??? ორივეს გაეცინა -და რა ხდება?ასე აქ შეხვედრა?ცუდი წინათგრძნობა მაქვს,ღელავდა ფალკონი -გაუთვალისწინებელი რაღაცეები ხდება და ჩვენი გეგმა „ზაფხულის გზა“ და იმ გზის გავლით შესვლაზე დაჩქარდება ასე ფიქრობს რევენი,იმ ხაზზე სამი თვეა რადარი არ აჩენს არაფერს,მეც თითქოს უნდობლად მიყურებენ,წინ ვერ მივდივარ,სწორედ ეს მაფიქრებს რომ ვიღაც შიგნიდან გაიყიდა და ჩვენ სხვებიც გვაკონტროლებენ,ძალიან არასასურველი ინფორმაცია მიაწოდა ჩრდილმა თანამებრძოლს -არც მე მაქვს სასიკეთო ინფორმაცია, ევროპიდან გვითხრეს რომ იმავე არხზე გადის ორგანოების პარტია,რომელიც რეალურად იარაღის ტრანზიტს ფრავს,ატომური მოდული მათ შორისაა,ორი ელემენტი უკვე გაიტანეს,საქართველოს ცოტა მოგვიანებით უპირებენ ჩართვას,პროსტიტუციასა და ორგანოებით ვაჭრობაში,ახლა ნარკოტის დიდი პატია უნდა შეიტანონ და იალნიზი ფიქსირდება ამ საქმეში ენ ქართველი. -Tiene ojos de Falcon-ხომიცი შევარდენის თვალი მაქვს და შენი სისხარტე დამჭირდება ჩრდილო,სხვა ვერაპერი დაიცავს ჩვენს შვილებს -ცხელოდა,ხუთი მაისისთვის ზედმეტად სიცხე იყო მატასის მეჩვიდმეტე დაბადების დღეზე,ყველას და ყველაფერს გაერიდა მხოლოდ გოგოებს ვერ დაუსხლტა,კახიმ და რუსამ კატო ჯაფარიძის დახმარებით დაითნხმეს მატასის მშობლები,რომ ორი დღით რუსას სოფელში გაეშვათ,უნდოდათ სულ ოდნავ მაინც აღენიშნათ ისე როგორც დიმას ქონდა ჩაფიქრებული,თუმცა ვერ პოულობდნენ სად იყო მატა ლევანიმ „ჩაუშვა“ -ბიჭები მარტლები ყოფილან,თქვენ მაღტლა გრიალებთ გაოცებული უყურებდა გოგონებს კახი -დღეს „ცხვარი და ოციანის“დღეა კახი,თვალ ცრემლიანი იყო მატა -არაფერიც,დღეს შენი დაბადების დღეა და აბა ადექით მივდივართ,გოგოები წამოყარა რუსამ -ცად აზიდული ხეები გაოცებას იწვევდნენ გოგონებში,აქ გაზაფხული გვიან იცოდა და ამ დღეს აქაც შეუფერებლად დამთბარიყო, ამინდი იყო, თუმცა არ იყო დიმა და სციოდა მატას,სულ მალე ახმაურდა გედეხაურების კერა ყველა იქ იყო და ის არა მისი გული ერთადერთი, -ჩემი გოგოები სად გაქრნენ?დაბნეულობის დამალვას ცდილობდა მატა, -შენი გოგოები რუსიკოს ხელში არიან,აყენებს ალბათ ბიძამისივით სიმაღლის და მიხედვით იცინოდა გუგადა დანარჩენებსაც იყოლებდა. -ნუ გვიყურებ მატა მასე კითხვის ნიშნით,არ მოდის,ვერ დავითანხმეთ,არ მოვა მატა არა,საბოლოოდ მოუკლა გული თედიმ იუბილარს, -ვირია,წამოიყვირა აჩომ -ოთო ძმურად უფრო ჩქარა იარე რაა,მოთმინება ელეოდა დიმას,ხო და კაწიუშ ნუღარ ვიკამათებთ იმაზე,რომ მატა არის ჩემი და არა შენი,ეხლავე იცოდეთ ჩემი იქ წამოსვლა არ ნიშნავს იმას,რომ ვრიგდებით,არ იმსახურებს,ტყუილს მეუბნება და არ ვაპატიებ,უბრალოდ დღეს რომ არ ვნახო გამორიცხულია,ვნახოთ აბა რამდენს გაუძლებს პატარა მატა. -შეიწირავ შენ მაგ ბავშვს და ყველაზე მეტად ის „მიტყდება“რომ ჩემი და თათას გამო მოხდა თქვენი დაშორება, -ირაკლი დანელია ატრაკებ ხო იცი?ეგ ზღაპარი შენი და თათას შვილიშვილებს მოუყევი,დღეს არ გინახავთ გოგოები? -დიმაა ვიფიქრე აქამდე ყური გექნებოდა ახეული თუ არა აწეული მაინც,მაგრამ აქ მასოს ხელი ურევია,ეტყოდა იმ სამ ალქაჯს:სიტყვას არ დაძრავთ საყვედურის მსგავს დიმაზე,მე ვარ დამნაშავეო,აბა კითხე რამდენი „რაზბორკა“გადაუვლიათ გეგეს და ირაკლის?ცოტასაც გადროვებენ,მერე მერწმუნე მასოსაც არ გაითვალისწინებებ და ისე აგიგებენ ანდერძს სამუდამოდ დაგამახსოვრებენ,ეცინებოდა თუმცა სრულ სიმართლეს ეუბნებოდა კატო -მამტყუნებ კაწიუშ?რა ვქნა თავი გავიშტერო? არაფერი ხდება,დებილია დიმა თქო? -აბა ახლა რატომ მოდიხარ? -დღეს რომ არ ვნახო, ვენებ გადაჭრილს მიპოვი და შენი გასაკერი გავხდები,მიყვარს ეგ მართლა შტერი ბავშვი,თქვა და ფიქრებს შეყვა დარჩენილ გზამდე დიმა -ბინდი შეეპარა მთს,არაგვი დუდუნებდა და თუ ყურს დაუგდებდით იმ დღეს მატასის ამბავს ჩამღეროდა,ტემპით ეხეთქებოდა მოლიპულ ქვებს,კოცონი დაენთოთ,მწვადიც იწვებოდა და ხინკალიც მოეხხვიათ რუსო ბებოს და მის მოსახელე რუსას,თბილისურთან ერთად უფრო ამაყად იწონებდა თავს პანტის არაყი,არც მატასის საყვარელი გუდა აკლდა „გლეხურ“სუფრას -მასოო არ სვაამ?თვალი ჩაუკრა თინუმ -ახლა რომ დავლიო შეიძლება თბილისში წავიდე და დიმას ყველაფერი ვუთხრა ისე მენატრება,სიცხიანივით მამტვრევს ყელში ცრემლები ახრჩობდა მატას -მატა მე დავლიე და გინდა წავიდე?ამ ბოლო დროს ვეღარ ვერევი,მაგრამ ერთო ორს წავუთაქებ მაინც მაგ ხეპრეს,სასმელი შეპარვოდა გედეს, არც წასვლა და ცემა იყო საჭირო, მოვიდა და საკუთარ კანში ვეღარ დაეტია მატასი სიხარულისგან,ეს სოცოცხლის დაბრუნებასავით ტკბილი იყო,თუმცა გრძნობდა,იცოდა რომ ეს შერიგებას არ ნიშნავდა -დიმა მოდი ერთ წუთს რაა,სთხოვა რუსამ -რაო აბაა? -რაო და ახლა თუ რამეს ეტყვი მატას შემომაკვდები,მანამდე კი მისი გლოვა მოგიწევს,არ იმჩნევს დიმა და მგონია,რომ სული კბილებით უკავია,ისეთი დასუსტებულია სიარულის დროს ჩერდება,როგორც ექიმს მგონია რომ ანემიისკენ მიდის,ძალიან ფერმკრთალია,რაც ჩამოვედით ყავის და სიგარეტის იქით არც უჭამია, არც სვამს -ვატყობ რუსა, ვატყობ და ცოტაც და შეიძლება ავფეთქდე,მაგრამ პირობას გაძლევ მშვიდად ჩაივლის ეს დღე -მიყვარხარ მე შენ და კიდევ ერთხელ მაპატიე,აეტირა რუსას -შენ მგონი ორსულობამ ძაან მოგტეხა რუსიკო,მოტყდი და მოსუქდი,იცინოდა დიმა -მოგტყდება ახლა ლავიწის ძვალი -რუსუდაან შედი კარავში,დაუძახა ნაცნობი ინტონაციით ნიკომ -ვაიმე ნიკოლოზ,(ზუსტად გაიმეორა კადრი რუსამ ფილმიდან გიორგი სააკაძე) -გადაბრუნდა გიორგი სააკაძე საფლავში და ცოტა ხანში გედეს ფანდური მიუტანე, ეს უკანასკენილი ჩურჩულით უთხრა დიმამ,მანამდე კი რაიმე მოაფარე მატას გთხოვ, ისე ნერვიულობს სიცივეს ვეღარ აღიქვამს და სახე გალურჯებული აქვს,მტკივა რუსაა გესმიის მტკივა,გულში ვერ ვიკრავ და მაგიჟებს, ჩემს ციდას ეტირება და მე ჯალათივით შევყურებ მის ცრემლებს,რომელსაც რის ფასად მალავს ვერც კი წარმოიდგენ. -მატაა გაისმა გეგეს რიხიანი ხმა და სასმისით ხელში ფეხზე წამოუდგა მაჩაბელს,შენ გაგიმარჯოს პატარავ,ეს გლეხებისგან თავადის ქალს წამოიწყო გედეხაურმა და აიყოლა სამ ხმაში ბურდულები -არხოტის ცასავით ლურჯი გაქვს თვალები -მშვენებით მოჰგევხარ სალი კლდის ავაზას -მაგ სილამაზისთვის გწყევლიან ქალები -ვაჟები კოცნიან შენს სავალ შარა გზას -ქალაუ მე შენზე ფიქრები მაწვალებს -ისმინე ქალნბელო,ვაჟკაცის ვედრება -ქალაქს ნუ წაიღებ ყორნისფერ დალალებს -მთას უფრო უხდება მაგ თვალთა მშვენება (ბოლოს სტროფი მხოლოდ დიმასი იყო) -კვლავ ნუღარ შემხვდები მერიდე მზექალო -კაცი არ მაცდუნო მაგ თვალთა მშვენებით -შევცდები შეგსტაცებ პერანგის საყელოს -მთებს გადაგატარებ ლურჯაის ჭენებით ვერ გაუძლო,იტირა მთელი გულით,აღარ მოერია ემოციებს და გულიდან ამოიღო,ნიკომ ძლიერად ჩაიხუტა,ეფარებოდა მის ცრემლებს და საშუალებს აძლევდა ეტირა,მალობა მოიხადა მატამ და სახლში შევარდა,თინუმ ყველას ანიშნა მეო და ისიც მატას მიყვა -რატომ თინუ?ძალიან მსჯის და მაინც ამისრულა დაპირებული საჩუქარი,ცხრა წლის მერე პირველად იმღერა და ჩემთვის,თინუ ახლა ჩავალ სამზარეულოში ყავას გავაკეთებ და აივანზე მოვწიოთ,თორემ მგონია გული გამისკდება, თქვა და კიბეს დაუყვა მატა,სამზარეულოს კართან ბიჭების საუბარმა შეაჩერა -დიმა ახლა მაგრად გცემ და თუ გინდა დილითაც გავაგრძელოთ,მთვრალები ვართ ყველა და რა „ჭინჭყლი“ბავშვივით აიჩემე წასვლა,ბრაზობდა აჩო -უნდა წავიდეეე!სცრიდა სიტყვებს დიმა -წადი აბა თუ მაგარი ხარ!მე ვიყო არაკაცი თუ შენ ფეხის გადაგმა შეძლო,დაგამტვრევ მაგ ფეხებს ნამდვილად არ იყო ტყუილი თედის მუქარა.რუსა და კატო არიან ფხიზლები და სთხოვე წაყვანა ორსულ გოგოებს,ამ შუა ღამისას ამ კოშმარ გზაზე,ისე მატაც ფხიზელია არ მგონია უარი გითხრას წასვლაზე მიდი დიმა,მატასთან ერთად გაგიშვებ უპრობლემოდ,თანაც საუკეთსოდ მართავს საჭეს. -კარგით,ვრჩები მართლები ხართ,დანებდა დიმა,გათიშვამდე უნდა დავლიო ახლა,უთხარით ნუ დამენახვება,თავს ვერ შევიკავებ და ვატკენ,იმაზე მეტად ვიდრე მე მტკივა ახლა ის,რომ გულში არ ჩავიკარი,მთელი სახე ვერ დავუკოცნე და ვერ ვუთხარი თუ რამხელა ბედნიერებაა ჩემთვის მისი არსებობა,საკუთარ თავზე პასუხს ვერ ვაგებ,უთხარი თედი მომერიდოს,ან აქ რატომ მოდიოდა?! -დიმა ენა გააჩუმე,თვალები დაუბრიალა აჩომ, ახლა თითქოსარსებობის მიზეზი გამოაცალეს,შებარბაცდა,ძლივს შეძლო კარს არ მიაჯახებოდა,და მაინც რა უნოდა იქ?!მართლს ამბობდა დიმა?!იქ აღარ უნდოდა,ამაყად აიარა კიბე,აივანზე დაგეგმა თინუსთან ერთად და შუა ღამისას გამოიხურა სახლიდან გამომავალმა ეზოს დიდი, რკინის კარი -დილას კახის სმყიდროვე მატს წერილმა დაასამარა -„კაახ მაპატიე რა,თბილისამდე მანქანა უნდა მოგპარო,სახლთან დაგიტოვებ უვნებელს...მადლობა სენ და რუსას და ყველას გუშინდელი დღისთვის. -აი ახლა გავჭედააავ,გრგვინავდა კახი,ეს როგორ გადავითიშეთ,რომ ორი ბავშვი გაგვეპარა და აზრზეც ვერ მოვედით,სად არიან ?რა ვუთხრა მამამისს?!!!დიდისამბით რომ გავეჯგიმე მანდეთ თქვენი შვილი მეთქი,ხომ ვარ ღირსი თავი რომ გადამიხსნას? -რა გაღრიალებს?ვაახ თავი,დაიღმუვლა დიმამ,მშვიდობაა?იტყვი რა ხდება,მთელი დილაა დაჭრილი დათვივით რომ ღრიალებ -დამშვიდდი კახი,საუბარში თათა ჩაერთიო,ეკუნამ დამირეკა ორივე ჩემთან არის -ვინ ორივე?ხმა გაუმკაცრდა დიმას და კახიმ მასინვე წერილი მიაწოდა,ჩემი ლაპარაკი გაიგო,ზუსტად ვიცი გაიგი ჩემი ნათქვამი და მაგიტომ წავიდა,გამწარებული და დანაშაულის გრძნობით აღსავსე დიმა ხელის გულს ირტყავდა შუბლზე -გისმენ ეკუნაა,რას იძახი?სიმწრით წამოიყვირა თათამ,ეკუნაა გაყევი თინუსთან ერთად იყავი ცოდოები არიან მარტო არ დატოვო,ეკუნაა დედას თავს გაფიცებ მითხარი გონზეა?რამაირად დაეცა?სულ გათიშული იყო?რამე იტკინა?ანაა წავედით მასო საავადმყოფოში გადაყავთ,ჩემთან აბაზანაში შესვლისას გონება დაკარგა... -აააა,დაიზმუვლა დიმამ და ისეთი ტკივილი ამოაყოლა ყველამ იგრძნო რას განიცდიდა -წავედით!ნიკო თინუს დაურეკე -თინუ მისმინე ნიკო ვარ,გთხოვ სასწრაფოს ექიმი დამალაპარაკე,ნიკომ შეიტყო რომ ამ ეტაპისთვის მატა გონს იყო,ადეკვატური აზროვნებით და სედარებით დარეგულირებული პულსით,შემდეგ კი მატასაც ესაუბრა -მატატო ნიკო ვარ პატარავ,არ ინერვიულო -ნიკოო მოხვაალ?ნიკო ძალიან არა,მაგრამ ცოტა მეშინია უთხარი რა შენთან მიმიყვანონ,ნიკო ყველას გაფიცებთ ჩემებს არ უთხრათ -მალე შენთან ვიქნებით მატა,აი ნახავ მე გაგიკეთებ ყველაფერს სხვა ხელს ვერ მოგკიდებს,ოღონდ არ იტირო და მშვიდათ იყავით,თინუ არ შეაშინო. -სანამ ნიკო გადაუდებელი განყოფილებიდან გამოვიდა თითქოს დრო გაჩერდა,დიმა იმდენჯერ მოკვდა და გაცოცხლდა რამდენჯერაც მატას შეშინებული თვალები და სუნთქვის უკმარისობით გულწასული წარმოიდგინა. -დიმა,უნდოდა შუათანასთვის მკაცრი ყოფილიყო,მაგრამ ვეღარ შეძლო, მიხვდა რა ხდებოდა დიმას შიგნით,რამდენჯერ დაეშალა სხეული,დიმა დამშვიდდი,კარგად იქნება,გულის რიტმს ვეღარ გაუძლო დასუსტებულმა ორგანიზზმა,ანემიის ზღვარზეა,წონა ზღვარს ქვევით,ისეთი გამოფიტულია გადასხმა უნდა დაუდგან,მე ვერ ვიზავ მაგას ხომ იცი? შენ ვისაც ანდობ იმას დავადგმევინებ კათეტერს, ექთნებიდან ახლა დიტო,ნანა და მაკა მორიგეობენ,რომელს ირჩევ? -არც ერთს!მე თვითონ გავუკეთებ ყველაფერს,ხალათი მოიცვა და პალატისკენ დაიძრა,ცდილობდა მხოლოდ ექიმი ყოფილიყო,ასე ნაკლები განცდები ექნებოდათ-მატასი გპირდები საერთოდ არ გეტკინება,თუ მომცემ იმის საშუალებას რომ სწორი ვენა ვიპოვნო,-უსიტყვოდ დამორჩილდა და შიშველი მკლავი საწოლზე ჩამოდო მატამ, ბავშვობიდან არარეალური შიში ქონდა ნემსის,არ უნდოდა დიმას ეგრძნო ეს და თვალების დახუჭვით გაურბოდა შიშს,აი მაშინ კი ვერაფრით დაიმორჩილა სხეული,როდესაც ერთერთმა ექთანმა დიმას უთხრა:ბატონო დიმა საძილე საშუალებას კუნთში მე გავუკეთებ,თქვენ აღარ შეწუხდეთ -მადლობა მაკა,მაგრამ არ არის საჭირო და ჩემს გარეშე მატასი მაჩაბელს არავინ არაფერს გაუკეთებს,გადასხმა რომ დასრულდება სახლში წავა და იქ გამოიძინებს,უჭირდა კარებში გასვლა და მისი დატოვება,მაგრამ იცოდა ახლა ეს უფრო იყო მატასთვის შვება. 22 ვერ,ასე ვერ იქნებოდნენ ერთად თუმცა,მატასისთვის ამ შემთხვევაში გამოსავალი არ იყო,იქამადე სანამ გიორგი საქართველოში იქნებოდა,მერე კი ეტყოდა და აპატიებდა?!ყველაზე მეტად ეს ამძიმებდა და ტკივილს აყენებდა,ამ ყოველივეს მიუხედავად არცერთი წამით დაუკარაგვს პასუხისმგებლობა,გოგონებთნ ერთად შემართებით მიიწევდა სტუდენტობისაკენ,ეს ყოველივე კი ბევრ შრომას,ინსომნიას,ენერგიას მოითხოვდა,შემდეგ კი აუცილებლად წავიდოდა გოგონებთან ერთად საყვარელ ადგილას მწვანე კონცხეზე,თითქოს ისევ ის პერიოდი დაბრუნდა,როცა მხოლოდ ოთხნი იყვნენ,განსაკუთრებით ელოდნენ სექტემბერს და ანას ქორწილს,არ ფიქრობდნენ მის ამერიკაში გამგზავრებაზე,თითქოს ეს დრო არ დადგებოდა...ოცდაოთხ მაისს რუსას დაბადების დღეს აღნიშნავდნენ-რუს,წამოიწყო დიმამ,ხო თქვი მოვაო?არ მოდის ხედაავ? -იცი?თავის დაბადების დღეზე ზუსტად ასე, ამოღამებული თავლებით გელოდა -ვიცი და მოვედი,თუმცა უარესად დავტანჯე,ამოიოხრა დიმამ და...არ უნდოდა დაჯერება,როდესაც ყავარჯნით ხელში დათაზე დაყრდნობილი მატასი დაინახა, -რუსა???!! -დიმა ხო ახლა მივხვდი,შენ არ გცოდნია,მატა ლევანისთან ერთად ავარიაში მოყვა და ამბობენ მოწყობილი ავარია იყოვო,გადრჩნენ ლევანს საერთოდ არაფერი დაზიანებია,მატას მხრიდან დაეჯახნენ და დარტმისგან ფეხი ქონდა მოტეხილი და პატარპატარა ჭრილობები სახეზე და ტანზე,შუშა ჩაიმსხვრა -აი ყოჩააღ,რაც მთავრაია თქვენ გცოდნიათ,დიმა ვინ არის?! -დიმა მატასის ყოფილი საქმროა,თუ ვტყუი?!შეუბრალებელი იყო რუსა,არ უნდოდა,რომ გაგეგო,განსაკუთრებით მას შემდეგ, ცივად რომ გამოიხურე მისი პალატის კარი და აღარ მოგიკითხავს. -შენც გჯერავს რომ არ მიკითხავს?კარგი იყოს ეგრე,მათ საუბარს ნიკო შეურთდა-დიმა მატა რომ მოყავს ის ბიჭი ვინ არის? -მატას ძმა,დათა მაჩაბელი,სახეზე ფერი დაკარგა ნიკომ -ნიკო რა გჭირს?ცუდად ხარ? -არა,არა კარგად ვარ, მოვალ ახლავე,-დათა წასვლას აპირებდა,დიმას სანახავდ მოტრიალდა და ნიკოს თვალებს,ბავშვობის,წარსულის თვალებს გადაეყარა...შეენ,შენ ხარ,კი ნამდვილად შენ ხარ ჩაკ ნორის,აღელდა დათა -კი მე ვარ ბრიუს ლი და შენ მატას ძმა ხარ?აი რატომ მეცნობოდა,ის ის ხომ პატარაა, ხო ჩაკ ნორის ის პატარა, პატარა რომელიც შენი წყალობით არის ცოცხალი -მომნატრებიხარ ბრიუს ლი,კეთილი იყოს შენი მობრძანება,მე ნიკო ბურდული და დიმას ძმა ვარ,მიხარია,რომ შევხვდით -მეც ჩაკ ნორის, და კიდევ მოგვიწევს შეხვედრები,ახლა უნდა წავიდე და აუცილებლად გადავიკვეთებით -მატასის უჭირდა ყავარჯენს დაყრდნობილს კიბეზე ჩასვლა და მოაჯირსაც ჩამოეყრდნო, ხმა მოესმა თითქოს ნაცნობი -შეენ? -ვინ ხარ?დასვა კითხვა და მაშინვე გაახსენდა ბიჭი,რომელსაც თეფში ესროლა და მისი კბილი შეიწირა -მიცანი არა? -კი მაგრამ, არ მაქვს შენი დრო და არც ხასიათი,მკაცრი იყო მატა -ოხ შენი! ისევ გონორზე ხარ?! -ანუ მაშინ შენი აზრით გონორზე ვიყავი? -არა მაშინ შარზე იყავი პატარა გოგო,ჩაეცინა“უკბილოდ“მათეს -შარზე ვინც იყო ეტყობა და გაიშარე კიდეც, არც მატა თმობდა -ახლა იცი რა შიძლება მოგივიდეს პატარა გოგოვ? -მისმინეე! მაშინ ცუდ ხასიათზე შენ დამაყენე,ახლა კი ისედაც ცუდ ხასიათზე ვარ და რომ იცოდე ჯოხის მოქნევაც კარგად გამომდის და შენს თავს არ ავაცილებ,ასე რომ გამეცალე და შენს გზას გაუყევი! -მკლავში სწრაფად ჩაავლო ხელი მათემ და ძლიერად მოუჭირა,ცივად და ღვარძლაინად გამოსცრა,ახლა ძალიან მარტივად, ხელის ერთი მოძრაობით შენი ყავრჯნიანად დაგორდები ამ კიბიდან და ეგ ლამაზი სახე აღარ გექნება -გგონია მადარდებს?შეუვალი გახდა მატასი,მიდიი თუ შეგწევს რამის უნარი, მიდიი რაა -შე პატარა კახ...ვეღარ დაასრულა,იმ კიბეზე აღმოჩნდა ძირს მატას დაგორებას რომ უპირებდა,ხელები ბორკილივით შემოეჭდო ყელზე და სუნთქვის საშუალებას არ აძლევდა,სახეშიც მოხვდა ძლიერად გაშლილი ხელი,შე რას უპირებდი?სულ ოდნავ რომ დამეგვიანა სად მიდიოდი მერე?ხელი უნდა გეკრა ჩემი ბავშვისთვის?თქვიიიი!!!თქვი რას უპირებდი,თორემ ისე მოგიჭერ ხელს, ორივე თვალი ერთ დროულად ამოგცვივა ბუდიდან,დაუნდობელი იყო დიმა ბურდული -გთხოვ დიმა,გევედრები,გთხოოვ,თუ ოდნავ მაინც გიღირვარ რამედ,დიიმ გთხოვ შემოგაკვდება და აღარც მე მინდა ისედაც სიცოცხლე,ვერაფერი შეასმინა მატამ -დიმაა ხელი გაუშვი! ახლა ნამდვილი უფროსი ძმა იყო ნიკო,თუმცა მაინც გაუჭირდა, აჩოს დახმარებით ძლივს გააცალეს ხელიდან მათე -მისმინე შენ ბიჭოო!!!დაიღრიალა დიმამ,ორივე ხელი ჩაავლო მათეს და სახე სახესთან მიუტანა-მოგკლავ გემის?!!!მიკარება კი არა, მასზე რომ გაგეფიქროს მკვდარს მიგიტანენ სახლში,ამ კიბეს სახით ჩამოგატარებ, უთხრა და შემდგე აჩოს მიუგდო მისი თავი -დიმა ფეხი აღარ გადაადგა,თორემ იცი რასაც ვიზამ!დაემუქრა ნიკო -ნიკო სულ ერთი წუთი დამითმე რაა,სთხოვა მატასიმ -მანდ იჯექი ,მე მოვალ, მერამდენედ დაგემართა მატატო,როგორი ხიფათიანი ხარ,აბა გისმენ პატარავ,დიახ ის პატარა იყო,რომელიც მისი წყალობით გახდა დიდი და თოთხმეტი წლის შემდგე ისევ მფარველობდა ნიკო -გთხოვ მიხედე,მე კარგად ვიქნები აი გოგოებიც მოდიან და სახლში წამიყვანენ,ნიკო ვიცი ბრაზობ,მაგრამ ცუდად არის, ძალიან ცუდად და ჩემი ბრალია,არ ეჩხუბო რაა,ხომ არ ეჩხუბები?დამპირდი -თუ შენ დამპირდები,რომ არ იტირებ მაშინ კარგი,აი უკვე ტირი,ნუ ნერვიულობ მივხედავ ამ ნაგიჟარს,აბა თავადის ასულნო გაბარებთ ჩემს მომავალ რძალს -უფრო ყოფილ სარძლოს ნიკო,ჩუმად ჩასჩურჩულა მატამ და კიდევ აეტირა -მომავალს თქო მატა და დაუჯერე უფროსი რომ გეუბნება -ნიკო ახლა არ დამიწყო რაა,შენ რას გააკეთებდი?ვერ წყნარდებოდა დიმა -უარესს,მაშინვე სახის ძვლებით ჩამოვიტანდი იმ კიბეებიდან, -აბა რას წამომათრიე? -დიმაა ოდესმე გინახავს მატას მაჯები?მოფერებიხარ იმ ადგილას სადაც დამწვრობის შრამები აქვს?შენ მას გვერდიდან არ უნდა შორდებოდე,საშუალებას არ უნდა აძლევედე გაახსენდეს ის რაც,ოდესღაც გადაიტანა,გახსოვს რა მოხდა თოთხმეტი წლის წინ ჩეჩნებთან?მე გიყვებოდი იქ მყოფ ბიჭებზე და შერქმეულ სახელებზე,ერთ ერთი ბრიუს ლი იყო,იცი ვინ არის ბრიუს ლი?დათა მაჩაბელი -რას იძახი?ხმა წაერთვა დიმას,და ჩემი მატა? -შენი მატა არა?გეუბნები ვირი ხარ მეთქი,შენი მატა,ხო სწორედ შენი მატაა პატარა,აი რატომ მეცნობოდა -ნიკო გთხოვ მომკალი რაა,ეს იყო ყველა სიტყვა,ყველა სათქმელი თქვა,მე რა ვუქენი?რის გამო? შეურაცყოფა მივაყენე არაერთხელ,ფიზიკურად დავანგრიე,ჯანმრთელობას ვუნადგურებ,ნიკოო მომკალი ან მამაშენს უთხარი რა ნაგავიც ვარ და თვითონ,თავის ხელით გამითხრის საფლავს -ტელეფონი გირეკავს და უპასუხე,გააჩუმანიკომ -კახი იყო კიდევ რაღაც ხდება და მესამედ გთხოვ მომკალიი,მატა სად არის? -სახლშია და კარგად არის,დამშვიდდი -კარგად არ არის,ჩვიდმეტი წლის ბავშვს ფსიქიკა დავუმახინჯე, -არც შენ გაქვს ლამაზად ეგ ფსიქიკა,შეურაცხადს გავხარ,წვერი,სიგამხდრე,ავადმყოფური ფერი მაინც რამდენი დღეა საჭმელს არ გაკარებიხარ?ხასიათი არც ისე გიყვაოდა, ახლა საერთოდ ყარხარ. ეგ კულტურული ლანძღვა სოფიოსგან ისწავლე?მამა უფრო პირდაპირია -დიმა გაჩუმდები თუ მოგძვრეს თავი გიორგი სააკაძესავით? -შენ და რუსა ისე ხართ შეხუმრებულები მგონია თქვენი ბავშვობის მეგობარია სააკაძე,აი მოვედით კიდეც და აბა სიძე რას მეტყვი?რამე ცუდი მითხარი,მერე წავალ და მტკვარში გადავხტები,არა რუსიკო ნუ მიყურებ ბიძაშენის გამომცდელი თვალებით,მთვრალი არ ვარ სიმწრის სიცილი არ შორდებოდა დიმას -დიმაა წამოწყო კახიმ და დაწვრილებით უამბო თუ რა მოხდა ოთხ აპრილს და რატომ დუმდა აქამდე მატასი,ვერ ვეტყვი დიმას ჩემზე ხელის დარტყმა,რომ უნდოდაო,იცოდა,რომ არ დაუჯერებდი ტყუილს,თუმცა დიმას ცხოვრებას ვერ დავუნგრევ,ვერც მისგან შორს ყოფნას ავიტანო,თუ არ მაპატიებს ის მაინც მეცოდინება,რომ ცოცხალია და კარგად არისო. -და დიმას ჯანმრთელობას წირავს თავისას არა?!კახი ლაშა,ორივეს გაქვთ იარაღი,ძმობას გაფიცებთ მესროლეთ ბიჭოო...მესროლეთ! -დიმაა ტირილით წამოიჭრა რუსა და დიმას მუხლის ჩოქით დაუდგა,გთხოვ მაპატიე,კიდევ ერთხელ მაპატიე,ჩემი ბრალია -რუსა გაგიჟდი?ადექი სულ გაირიე?მოდი ააქ,მაგხელა მუცლით რას აკეთებ?მოდი ჩემან ცემო ცხოვრებავ,შენ არაფერი დაგიშავებია,გპირდები დავიბრუნებ იმ ჩერჩეტს და მოგიყვან, -რუსა მოდი ჩემთან,გედემ და გულში ჩაიკრა,აღარ იტირო და თავს გაუფრთხილდი,ამ ხეპრეს ჩვენ მივხედავთ,აბა კახაბერ მიხედე ოჯახს,აგერ ნიკოც მიდის,დანელია შენ რა გითხრა აბა?წამო ჩვენთან მარტო სულებში, შენ ისევ ძველი ბიჭის სახელით „მოძრაობ“?თუ გაიგეს თედიზე უარესი რომ ხარ -უფრო მაფიოზის გედე,დანელიას კლანის ბოსის შვილი,ისე როგორც კაი ბიჭს „ვესი“მაქვს რესტორან არაგვში და დავლიოთ „ქურდულად“,გედე შენც გაგვანდე როგორ გისრულებს თინუ -ოხ ირაკლი დანელია ის მაინც თუ იცი სექტემბერში თათა ამერიკაში რომ მიდის?დასცინოდა დიმა -შენ ის თუ იცი ვიზას მხოლოდ ეკუნას რომ მისცემენ? -ო შენ რაც ზევიდან ხარ ორი იმდენი ქვევიდან და ძაან დიდი გამოდხარ ბიჭო,ისტერიულად,ნერვიულად ეცინებოდა დიმას,დაასხით გათიშვამდე უნდა დავლიო,მაშ თინუ არა გედე?ჯანდიერს უმზინებ ბიჭო?შარში ხარ -დამისხით,შესძახა გედემ,ოთხეულს გაუმარჯოს,ჩვენს თავადის ქალებს -არ მოგერიდოთ ბოლომდე ბოლომდე,მერე ჩემი ბიჭები მოგვხედავენ,აგულიანებდა ბიჭებს ირაკლი და წვეთსაც არ ტოვებდა ჭიქაში. 23 -გამოცდები უნდა დაესრულებინა მატას,დიმამ ილუს ცრემლებს ვეღარ გაუძლო,ვერ უყურებდა როგორ კარგავდა მისი შვილი ბავშვობას დედის მონატრებით,ილუს დედა უნდოდა,ამერიკაში ჩასულებს უფრი ცივად დახვდათ ელენა კონტი:არ მსურს ვიყო დედა,თავისუფლება მინდა,მინდა ამოვიღოთ დაბადების მოწმობიდან ჩემი იდენტობა,ის შენი შვილია, ეს სიტყვები ილუს თანდასწრებით ისე თქვა წამითაც არ უფიქრია თუ რამხელა დარტყმას აყენებდა პატარა ბიჭს. -გასაგებია!გამოსცრა ბურდულმა,აღარ გააგრძელო,ელენა თუ ერთხელ მაინც გამოჩნდები ილუს ცხოვრებაში გპირდები განანებ,ამ წამიდან შენ არ არსებობ,ისე როგორც ილუს დაბადების მოწმობაში შენი იდენტობა!-იცოდა იტალიელმა,რომ დიმა სიტყვის არ გადავიდოდა,იქ გაწყდა სამუდამოდ კავშირი. -შეძლო ისევ გადაატანინა შვილს ეს ტკივილი და ცდილობდა არ დაეტოვებინა ბავშვობის ტრამვად,ამიტომ ღიად საუბრობდა მასთან,არასდროს უთქვამს სიტყვები:ელენა ცდება,უყვარხარ,მიხვდება,პატიებას გთხოვს,-ილუ მამას სიყვარულო,ალბათ უფლის ნებაა,რომ მხოლოდ ჩემი ხარ,თუმცა იმდენ ადამიანს უყვარხარ უპირობოდ ბედნიერი უნდა იყო,სიყვარული ადვილი არაა და სულ იცოდე ეს,ვიცი დედის სიყვარული სხვანაირად საჭიროა,მაგრამ ჩვენი გზა ესაა,მამა შვილური, სადაც არ არის დედა და მოდი არ შევქმნათ ტრაგედია -მაამ,თუ მატას ცოლად მოიყვან ხომ შეიძლება იყოს დედაც?მე ის დედასავით მეყვარება,მინდა დედას ვეძახდე,ესმოდა,იაზრებდა მამის სიტყვებს,თუმცა მაინც დედის დაძახებაზე ოცნებობდა,უნდოდა,მტელი გულით უნდოდა ეთქვ ვინმეს,ილუ დეე...არავინ ეუბნებოდა -ჩემო სიცოცხლევ,აუცილებლად იქნებით შენ და მატა დედა და შვილი,მე კი ყველაზე ბედნიერი ადამიანი,თუ მოგინდება,თუ გული გეტყვის აუცილებლად დაუძახე მას დედა, -მამა მიყვარხარ,აი იცი როგორ?როგორც შენ გულის შუაში მიყვარხარ -მე მთელს გულში,მამას მთელი გული გიკავია ილუ -ივლისი დამდგარიყო,ხალვათობდა ნელ ნელა თბილისი,ბურდულების მცხეთის აგარაკზე როგორც ყოველთვის ხმაური იყო,ბავშვების ჟრიამული ისმოდა აუზთან,მერვე თვეში მყოფი რუსა აუზთან ჩამომჯდარიყო და გემრიელად შეექცეოდა სოფიოს ხელით მოყვანილ მარწყვსა და ჟოლოს,გოგონები სიცხეს თბილისის ერთ ერთ პრესტიჟულ აუზს „აფარებდნენ“ უკვე სტუდენტები ერქვათ და სასწავლიც მიევიწყებინათ სექტემბრამდე,მხიარულობდნენ ცდილობდა მატასი არ შეტყობოდა სევდა,ენატრებოდა მისი დიმა, -თქვენ მატასი ხომ?გოგონების გაოცებას საზღვარი არ ქონდა,როდესაც 14-15 წლის ბიჭი მიუახლოვდათ,მატას ფერად ფერადი მინდვრის ყვავილები გადასცა წერილთან ერთად და უთქმელად გაუჩინარდა -იმ ეზოდანაა კონკურენტობას რომ მიბედავს,თუმცა შენი კოცნა მხოლოდ მე შემიძლია, მენატრები ციდა,-მატასიმ თვალების ცეცება დაიწყო,ვერ ხედავდა,აწრიალდა,უფრო მეტად აეშლა გრძნობები,სიხარულისგან ცრემლები გადმოსცვვივდა -ახლა თუ არ გამოჩნდა,ჩემი ხელით უწერია მაგ ბიჭს სიკვდილი,გაცხარდა ანა,მასოო რანაირი ხაარ?საერთოდ არ ბრაზობ დიმაზე? ვეერ ააან,ისე მენატრება,იმდენად მიყვარს, გაბრაზებას მირჩევნია ჩამეხუტოს, -დაა გაიგო, სანატრელი ხმა ესმოდა აუზის მთელ ტერიტორიაზე,ცოტა დროს წაგართმევთ,იქით მარჯვენა მხარეს ოთხი გოგონა იღიმის და ოთხივე ძალიან ძვირფასია ჩემთვის,მათგან ერთი კი ჩემი ერთადერთია,აი ის შიკოლადივით რომ არის,აუზს უახლოვდება და დაბნეული იყურება,იღიმის და თქვენ ვეღარ გხედავთ,იცით რატომ?სულ ცრემლიანი აქვს თვალები და ახლა უფრო მეტად არხოტის ცასავით ლურჯია, გული ისე უცემს მერწმუნეთ პულს ვერ გაუსინჯავთ,ეს გული მოვუკალი,ორი თვეა მისი ტანჯვის მეტი არაფერი მიკეთებია,დაბადების დღე წავართვი,საჩუქარი გავუკეთე და მერე ისე მოვექეცი გული გავუჩერე,ბევრი ძალიან ბევრი ვატკინე და ერთი საყვედურიც არ უთქვამს,იცით რატომ მოვექეცი ასე?ხიფათს ამარიდა მხოლოდ ამის გამო,მატატოო არ ვსუნთქავს გესმის? ორი თვეა უბრალოდ ვარსებობ,გემუდარები ახლაც ნუ ტირი,ჩემს გამო ნუუ,მაპატიებ ჩემო ციდა?თუ კიდევ მაქვს შანსი,რომ ეს დაგავიწყო და გაგაბედნიერო მანიშნე,მომიშვი შენამდე,ზევით მარჯვენა მხარეს თუ ამოიხედები და გამიღიმებ შენი მზეებით,ახედა მზესავით გაუღიმა და მიახვედრა,საოცარი მიმზიდველობით შემოიჭრა დიმა აუზთან,ხელში აიტაცა თავის საკუთარი მზე და მთელი სახე დაუკოცნა,არ ერქვა ამას ნორმალური,სტანდარტული,ყველანაირ სტანდარტს გასცდა მონატრება და ჩახუტება,ხელში ყავდა აყვანილი და მასთან ერთდა გადაეშვა აუზში,არც ვნებიანმა კოცნამ ალოდინა იქ მყოფებს, ვერ წყდებოდა მის სახეს,მერე გოგოებს მოეხვია არც ბოდიში დავიწყებია,მათაც გაუქრო წყენა და წაიყვანა მზე, -ბუნების წიაღში გაიტაცა,სიცხეს გაერიდნენ და დიდი ხის ჩრდილს შეაფარეს თავი ,მხოლოდ ორნი და ივლისი -დიიმ ძალიან უნდა ჩაგეხუტო,არ მყოფნი,ისევ მენატრები -შეძლებ რომ მაპატიო? -შენ ხომ არ იცოდი?მიყვარხარ,ისე მენატრებოდი,არ მიღირს გაბრაზება,უშენოდ მცივა დიიმ, -ჩემო სილამაზევ,ღმერთოო,ყველაზე დიდი ბედნიერება ხარ,იცი ბიჭებმა რომ მითხრეს ხელის დარტყმას აპირებდაო გონება დამეკეტა,იქ რომ ყოფილიყო და კიდევ კარგი არ იყო,კახის ვერ გადავახტებოდი,მაშინ მე კახიმ გამითვალისწინა და ჩემი გაკეთებული ისე დატოვა როგორც იყო,ახლა მე უნდა მექნა იგივე,მაგრამა ხელი რომ დაერტყა??? -აღარ იფიქრო რაა,ამ ორ თვეს აღარასდროს გავიხსენებ ეგ ამბავი მორჩა, -ხვალ მცხეთაში უნდა წაგიყვანო,თორემ სახლიდან გამომაგდებს დედაჩემი,რუსა სანამ ჩემს გვერდით არ გნახავს ვერ დამშვიდდება,ისე ილუს რატომ არ კითხულობ? -ჩემი სიყვარული,რატომ დაა,არაფერს გიმალავ გეფიცები, -კარგი ნუ დაიძაბე,ვიცი რომ ნახულობდით ერთმანეთს,სულ შენზე მელაპაარკებოდა,თან ცდილობდა არ შეემჩნია და შენს სახელს არ ახსენებდა ხოლმე -ჩემი ილიკო,სიყვარული თავისდაუნებურად ჩნდებოდა მატას სახეზე როდესაც ილუზე საუბრობდა,უყურებდა დიმა მის წრფელ თვალებს და ბენიერდებოდა,როდესაც საკუთარ სახეს ხედავდა იქ სიღრმის მიღმა...მატას კისერზე შემოხვია ხელის მტევანი,თავისკენ მიიზიდა და ვნებიანად მიისაკუთრა გოგონას ტუჩები,არც მატა დაუხვდა ნაკლებად,მატა ჯერ კიდევ ვერ ხვდებოდა რა რთულია როცა გინდა ბოლომდე შეიგრძნო საყვარელი ადამიანი,რამდენად რთული იყო ახლა დიმასთვის,ხელში აიტაცა,დააბზრიალა და ირაოსავით გაიშლა მატას ფერადი კაბა,დაჯდა და კალთაზე დაისვა,კაბის თასმა მხარს გადმოუცილა,გიჟდებოდა მის ზედმეტად ქალურ,გამოკვეთილ ლავიწებზე,ვნება არეულმა კიდევ ერთი მოურიდებელი კოცნა გაბედა,ლავიწიდან მკერდის სათავემდე და მაშინ პირველად შეეხო დიმას ხელი მატას შიშველ მკერდს,საოცარი განცდები დარბოდნენ და იშლებოდნენ სხეულში,იმდენად იყო ეს წრფელი და ნამდვილი,რომ თანახმა იყო იმ წუთასვე გამხდარიყო დიმასი,თავადაც გაუსრიალა ნაზი მტევანი ტორსზე,ბოლომდე გაადააძრო მაისური,როგორი სიმშვიდე და ღელვა მოჰქონდა მისთვის დიმას სხეულს,გულის ფიცარს მიაკრო ტუჩები და ესმოდა როგორ ემატებოდა ბიჭს არითმია,შლიდა ორივეს ერთად ყოფნის სურვილი,“აიძულა“დიმას მინდორზე გადაწოლა და თვითონაც მის სხეულზე მოთავსდა,უფრო თამამი გახდა კოცნა, ხელებიც აფექტურად მიიწევდნენ ვნებიანი ადგილებისაკენ ... თუმცა მაინც აჯობა თავს დიმამ,არ უნდა გაქცეოდა ეს მომენტი,წამოდგა და მატაც აიყოლა, -მაპატიე,ძალიან შერცხვა მატას -თავი აწიე რაა,ყველაზე მეტად მინდა შენთან და ნუ გგონია,რომ რამე სამარცხვინო გააკეთე,ეს ჩვეულებრივი მომენატია,უბრალოდ და პირდაპირი გაგებით,იმას რასაც პირველი სექსი ქვია,მინდა რომ გარდა ტკივილისა,რომელსაც იგრძნობ დანარჩენი უმტკივნეულოდ,დამატებითი ემოციების გარეშე მოხდეს,ნუ მიყურებ ასე დარცხვენით,შენ ჩემი ხარ და სულ,სამუდამოდ ჩემი იქნები,როცა ეს მოხდება მიხვდები,რომ მართალი ვიყავი და ძალიან მნიშვნელოვანია ადამიანის ცხოვრებაში,იმიტომ რომ შემდეგ ჯანსაღი ურთიერთობები შედგეს,აქტი არ უნდა იქცეს სტრესად, -რატომ ხარ ასეთი კარგი? -მაშინაც კარგი ვიყავი დაბადების დღე რომ ჩაგიშხამე?შუა ღამისას გამეპარე და მერე საავადმყოფოში აღმოჩნდი,მატატოო მე იმ ღამით არ დამიტოვებიხარ მარტო,იქ ვიყავი,შენი პალატის კართან ვიჯექი,,, -ძალიან მეშინია დიმ ნემსის და შენ რომ შემოხვედი -ვიცი რომ გეშინია და იმიტომ დაგიდგი მე სისტემა,თორემ ძალიან გამოცდილი ექთნები არიან,მაგრამ მაგ შიშისთვის ვერ გაგიმეტებდი,ვიცოდი ჩემთან უფრო იმედიანად იქნებოდი,მაინც ისე გეშინოდა ვენას კარგავდი,გახსოვს რამდენ ხანს გისინჯე?არ მინდოდა ერთ ჩხვლეტაზე მეტი გეგრძნო,წამალს რასაც გისხავდი საძილე საშუალებაც შევურიე,რომ კუნთში აღარ დაგჭირვებოდა,არ გამოგატარებდი მაგ შიშს,ისედაც ნიკაპი გიკანკალებდა,მალევე ჩაგეძინა და მერე შემოვედი შენთან, ბევრი,ძალიან ბევრი გაკოცე, შენი სუნი მჭირდებოდა,შენი სუნთქვა უნდა გამეგო და დიდ ხანს გითვლიდი გულის ცემას. იცოდა სოფიო სიტყვას არ გადავიდოდა და ფეხსაც ვერ დადგამდა მატას გარეშე,საუბარ საუბარი კამათში გადაუვიდათ განცალკევებით მჯდომ თინუს და გედეს,იმდენი ქნეს გაბრაზებულმა თინუმ ეზოს კარი გააღო და გარეთ გაიქცა,გოგოებს ხელით ანიშნა გედემ მე გავყვებიო და თვალს მიეფარა,არაფერი გაუკეთებია დიმას,იცოდა ზედმეტს არაფერს იზავდა გედეხაური,იცოდა მისი გრძნობების შესახებ -პატარა თინა მე იმაზე მეტი ვიცი ვიდრე გგონია -მაინც რაა? -მაგალითად ის ,რომ მამაშენს არ პატიობ და შენც არ იცი რას,ჭირვეული ბავშვივით არ აძლევს შენს მშობლებს უფლებას ერთად იყვნენ და გგონია ამით დედის თავმოყვარეობას იცავ,ჭკვიანი გგონია თავი და ის თუ იცი პატარა კახპა რომ შეუგზავნეს მისი კარიერა რომ ჩამოენგრიათ?!კარიერა ვერ,მაგრამ ერთადერთმა ქალიშვილმა ცხოვრება ჩამოამხო თავზე,ახლა კი იმასაც მეტყვი ვინ გირეკავს და გაშინებს,თქვი თინუ,თორემ ცოტნეს გეფიცები გავარკვევ და მერე აღარაფერი გვექნება საერთო,მე დაფიცება არ მიყვარს და მითუმეტეს ჩემი შვილის,თინუუ გელოდები -სულ რამდენიმე დღე მომეცი და ყველაფერს აგიხსნი,ცოტაც და იტირებდა თინუ -და რით მარწმუნებ?თინუზე ზემოქმედედებდა გედე -აი ამითი-მუხლზე გადაუჯდა გედეს და ყოველგვარი დარცხვენის გარეშე ვნებიანი კოცნა აჩუქა -ოოხ თინუ,ამით მხოლოდ იმასი დამარწმუნე,რომ კოცნა სულ არ იცი და მომიწევს გასწავლო,მე იცი რამდენი წლის ვარ?ვერ დამაჯერე იმასი რომ დრო მოგცე,ახლა უნდა მითხრა -მიყვარხარ გედე,არც მე მიყვარს ფიცი,მაგრამ ჩემს საფიცარ მამას გეფიცები ძალიან მიყვარხარ,იმ მამას სიგიჟემდე,რომ მენატრება და მასთან მისასვლელი გზა არმაქვს -შემშლი პატარა თინა და ახლა მართლა გასწავლი კოცნას,ურჩო ბავშვო რაღაცას მალავ და სამ დღეს გაძლევ! -დაძაბულობა ყველას ერთად მოეხსნა,როდესაც ერთად შემოსული ქალ ვაჟი დაინახეს,თუმცა ვითარება ცოტა გაურკვევლი იყო,დაბნეული თვალებით უმზრდნენ -თინუუ -გისმენ -ძალიან დაბნეული სახეებით არიან და წინააღმდეგი ხომ არ ხარ გავარკვიო სიტუაციაში? -არა და რანაირად?უცებ გადახვია გედემ ხელი გოგონას,სახით თავისკენ შეატრიალა,ბეჭზე აუცურა მტევანი და კიდევ ერთი დაუვიწყარი კოცნის გაკვეთილი ჩაუტარა თინუს,-ჩემი აზრით ყველაფერი გასაგები და თვალსაჩინოა,მზერა მოავლო იქ მყოფთ,თან თინუს არ უშვებდა ხელს,გუგა ნიკო რას მიჩუმდით?დამეთანხმეთ -აბა რაა,აბა როგორ,ორ ხმაში დაეთანხმნენ მამიდაშვილს -შარში ხარ თინათინ,მზერას არ აშორებდა ნიკო -მე უფრო გედე მგონია შარში,გამოცდილება მალაპარაკებს,თავს ისაწ....ბდა დიმა,ჯერ „ძველმა გვარდიამ“უნდა განიხილოს ირაკლი გედეხაურის ამბავი,არ იცით თქვენ რა დღეები გამომატარეს ამ ალქაჯებმა, -ბედი გქონია გედე მოგვწონხარ სასიძოდ,გაეცინა მატას,ჩემი რომ არის იმიტომ არა,გოგო ჯობია -ოხ მიჩაგრავთ მამიდაშვილს მატა? -გეკადრებათ დიმა ბატონო? -როგორც პაპაჩემი ნიკო იტყოდა სტალინი,რომ ცოცხალი ყოფილიყო გედე შენ უკვე მინიმუმ გაგაციმბირებდნენ,შე უხამსო კაცო,რა კოცნები აგვიტეხე?ქოქოლა მიაყარა ნიკომ...ეს გოგოებიც რა დღეში არიან -ვაი ნიკოო,პაპაშენი ნიკო რომ ცოცხალი ყოფილიყო კიდევ ერთხელ იამაყაებდა შენით,ისედაც სულ შენ ეამაყებოდ,დინჯი და ჭკვიანიაო,რა იცოდა?რა შუარიანი ყოფილხარ,ვერ აიტანე არა ჩემი კოცნა,ფუჰ შე კომპლექსიანო,პროვინციელი -გედე არ ამატეხინო ახლა კოცნები,თორემ ჩავატარე მასტერ კლასი ჩემს ცოლთან ერთად -როგორი ბედნიერები იყვნენ თეა და სოფიო,ხარობდნენ ამ ახლაგაზრდების სიხარულით,მათი ცხოვრებით და კიდევ წინ იყო დიდი თავგადასავალი.ისევ ადგებოდა ჩრდილი მათ მომავალს,ჩრდილებ ქვეშ უწევდათ საკუთარი ბედის და ბედნიერების მოპოვება. -შენ გაგიმარჯოს ჩემო ბედნიერებავ -პატარა თინა,გგონია სასმელით გამაბრუებ და დამავიწყდება ხვალინდელი დღე?ხვალ ყველაფერი უნდა მითხრა,,,ვერც კი მოახერხა გარკვევა რა ხდებოდა,როდესაც საკუთარ კალთაზე ჩამომჯდარი თითქმის შიშველი თინუ იხილა,ასე ვერ გამოვაო კი ამოილუღლუღა და იყო ვეღარ შეკავებული ვნება,სიყვარული,უნაზესი მოპყრობა,ნდობა,თრთოლვა,შიში და განუცდელი ტკივილი,მერე?მერე თინათინ ჯანდიერი ირაკლი გედეხაურს ეკუთვნოდა საკუთარი სურვილით და არანაირი სინანული უდიდესი ბედნიერების განცდა ჰქონდა -ეს რა გავაკეთე?-ასე ძალიან იშვიატად ღელავდა გედე,შენ მზად არ იყავი ამისთვის,თინუუ ჩემო სიცოცხლევ კარგად ხარ? -ძალიან,ძალიან კარგად ამ დღეს,ამ წუთებს იქ წავიღებ სამუდამოდ ჩემო გედე,გთხოვ რა ასე ნუ დარდობ,თანაც ისეთი ფრთხილი იყავი ყველაფერი კარგად იყო -ფრთხილი კი არა არაკაცი ვარ,აგყევი და საკუთარი ჰორმონები ვერ მოვსვი ერთ ადგილას,მოდი მოდი ცემტან ცემო გადარეულო,მიყვარხარ თინუ,მაგრამ ეს არარ მოხდება იცოდე,სექსი გვქონდეს ჩუმად,მერე სასეირნოდ ვიაროთ არ გამოვა,მე არ ვარ პატარა ბიჭი და არც შენ ხარ ის გოგო რომ გმალო,მე მიყვარხარ გესმის,როცა ეს კიდევ მოხდება მინდა რომ ერთად დავიძინოთ და შენთან ჩახუტებულს მეღვიძებოდეს, -მანინდამაინც ფიცია საჭირო ერისა და ბერის წინაშე? -არა,მაგრამ რატომაც არა?ერთ დღეს მინდა თეთრ კაბაში გნახო და მერე სულ ჩემთან წაგიყვანო... იქნებოდა თეთრი კაბა და გედეს ნასურვილები ღამეები?!-გედეე მუდამ გახსოვდეს...მიყვარხარ მუდამ,ასე იწყებოდა თინუს წერილი,რომელიც მის მაგივრად დახვდა გედეს,რაც არ უნდა გაიგო ჩემზე,ერთში იყავი დარწმუნებული მიყვარხარ იკო,შენს სიყვარულს,შენს მოფერებას,ის წუთები რაც გუშინ გავატარეთ მიმაქვს სამუდამოდ მიმაქვს გეედ,მაპატიე თუ შეძლებ -დიმა მჭირდები,გოგოებიც მოიყვანე,ვკვდები დიმა -იტყვით თუ?!!ახლა მხოლოდ ბრაზი ერეოდა გედეს -გედეე,სიტყვებს ვერ უბედავდა მატასი,,,თუ თქვენს შორის ის მოხდა...აი ის,ნერვიულობისგან აღარ იცოდა რა ეთქვა -მოხდა მატა,ჩვენ გვქონდა აი „ის“,დაძაბულობის მიუხედავად მაინც გაეცინათ დიმას და გედეს მატაზე, სექსის თქმა რომ მოერიდა -წაიყვანა,მაინც წაიყვანა იმ დამპალმა თენგომ,ყელში მოწოლილი ბურთი თქმის სასუალებას აღარ აძლევდა თათას -იმ ნაბიჭვარმა ადრე უთხრა,პირველად ჩემი იქინები,მე გაგრძნობინებ ნამდვილ ქალობასო,რაც თენგო გამოჩნდა იცოდა,რომ დაპირებას აუსრულებდა და ერთხელ თქვა:თუ ვინმე შემიყვარდება მისი გავხდები და თენგოსთან ყოფნა თუ მიწერია სიკვდილსაც არ შევუშინდებიო,,,არ ახსოვთ როგორ აღმოჩნდნენ თენგოს სახლში -ახლა მე თინუს ხმას თუ არ გავიგებ,აუცილებლად მოკვდები,ალბათ შეასრულებადა კიდეც გედე მუქარას,როდესაც დავით ჯანდიერმა შემოანგრია კარი მეუღლესთან ერთად -ჩემს შვილს მაჩვენებ თუ ყელი გამოგჭრა? -შენი სვილი ჩემი ცოლია,პირველად ამოიღო ხმა თენგომ -გეფიცები თუ ხუთ წუთში არ მეცოდინება სად არის ჩემი შვილი და თანაც უვნებელი ...მეორე სახლში,ამოიხრიალა ,როდესაც გაანალიზა რომ მისი სხეულის ნახევარი მეათე სართულის ფანჯრიდან ირწეოდა...ძლიერი ქალი იყო პროკურორი თამარ ზურაბიანი,მაგრამ ახლა მხოლოდ თინუს დედა იყო,მის თინუს უჭირდა,დედის და მამამის ნებიერას ხელით შეეხნენ,თამარს თინუს გულს უკლავდნენ,დავითის სხეულში ერთადერთი ქალიშვილის სისხლი დურდა,ბავშვობას ართმევდნენ გოგონებს...გაგიგონიათ მამის ღმუილი,როცა მომაკვდავ შვილს უყურებს?ხედავს როგორ იცლება მამის ერთას ვენები სისხლისგან,მიუხვდა გედე მეტს ვეღარ შეძლებდა დავითი,თამართან მიუშვა და თავად შედგა თინუს უსულო სხეულისაკენ ნაბიჯი ,აქ კი დიმა მოევლინა ღმერთად-გადავრჩით გეეედ,ნუ გეშინია,მთავარ არტერიას ააცილა ამ ალქაჯმა,თუმცა უნდა წავიყვანოთ,კარგად დაუსერავს მაჯები და სისხლის გადასხმა დასჭირდება,ასევე გაკერვაც...საკუთარი ხელით გაკერა დიმამ თინუს ვენები, დანარჩენებს კი მოთმინება ელეოდათ -აბა სანამ თქვენს დადნაფიცს კერავენ მანამდე გამარკვიეთ ვინ არიან ეს ბიჭები,მათთან სიცოცხლით ვარ ვალში,ოღონდ ახლა ბატონო დავითით არ მომმართოთ,თორემ ამ ზაფხულს თინუ ვერ დაისვენებს მწვანე კონცხზე, -დათიი,სამ ხმაში ერთდროულად წამოიძახეს გოგონებმა -მართლა ალქაჯები ხართ,როგორც დიმამ გიწოდათ,მოდი მე გამოვიცნობ,აგრძელებდა დათი ჯანდიერი,ბაბადიშის და ჯაიანის ქორწილში დაპატიჟებული ვარ,აი ის ქერა ჯერ კიდევ,რომ ტირის დანელიების ნანატრი და მომავალი რძალია,დიმა შენი შეყვარებულია მასო ...ვინ დარჩა? -მე,ბატონო დავით,გაბედულად წავიდა მათკენ გედე,მე ირაკლი გედეხაური ვარ და დიახ მე მიყვარს თინუ,არც დასამალია აქ რამე,უბრალოდ ეს ამბები არ ვიცოდი -გედე მე მითხრა თინუმ,რომ შეყვარებული იყო და მიხარია ეს ადამინი შენ რომ ხარ,საუბარში თამარი ჩაერთო,ბედნიერი იყო ჩემი გოგო და რას წარმოვიდგენდი ამხელა გასაჭირი თუ ჰქონდა -მაგ გასაჭირს მე მოვაშორებ!დაიმუქრა ჯანდიერმა -მამა...მეტის თქმა ვეღარ შეძლო ცრემლები ახრჩობდა თინუს -როგორ მენატრებოდა ეს სიტყვა,თვალები აემღვრა მამა ჯანდიერს, -მაპატიე გთხოოვ,ორივემ მაპატიეთ,მემუქრებოდა და მაიძულებდა ასე მოქცევას,მამა შენი მოკვლით დამემუქრა,მაგას მერჩია ჩუმად ვყოფილიყავი,მერე გედეს მოვკლავო და -გედეს სიკვდილს შენი არჩიე არა? მამას ცხოვრების აზროვ,შეყვარებულია ჩემი გადრეული გოგო,თინუ მისმინე, პირველ რიგში დღეიდან სახლში ვბრუნდები,დავიღალე საკუთარ ცოლთან საყვარლის სტატუსით,მეორე ისევ იგივენაირად გააგრძელებ ცხოვრებას და არც იფიქრო ,რომ ვინმე უნდობლობას გამოგიცხადებს,ადამიანი თენგო თუ არსებობდა არც კი გაიხსენებ და მსგავსი მაინც რამე იქნება და მეუბნები მე!გედეს დაუჯერე, ურთიერთობას არ გიზღუდავ,ზღვარი და პატივისცემა იცი და გვისწავლებია მე და დედას შენთვის,ახლა იმ ალქაჯებს შემოვუშვებ სანამ დაარბიეს აქაურობა. ისევ დავიწყარი იყო 2002 წლის ზაფხული,განსაკუთრებით მწვანე კონცხზე,ახლა უფრო ბევრნი იყვნენ და სიხარულით ივსებოდნენ,ემარტივებოდათ წრფელი ურთიერთობები,უღალატო და ნამდვილი,ერთმანეთის ცხოვრებით ცხოვრობდნენ და არ უჭირდათ პირადი სივრცის გამიჯვნაც,დაუვიწყარი იყო ანა ბაბადიშის და გეგე ჯანდიერის ქოწილი,როგორც იტყოდნენ ოქროს ასოებით ჩაწერეს. 24 -სიტუაცია ძალიან იძაბება,ამიტომ გიხმეთ ასე სასწრაფოდ,მომავალ წელს ამ დროს უკვე შეტანილი იქნება ტვირთი თითქმის ყველგან და მათ შორის საქართველოშიც შევა დიდი რაოდენებით ნარკოტიკი,დამჭირდებით ფალკონ,ჩრდილო,საქართველოშიც დამჭირდება ილია და ლევანი...ყველაფერი არია თითქოს,ეს იალნიზიც დაეხეტება და ვერაფრით გავიგე რას გეგმავს,ამ საქმეს არც კი ეხება გვერდიდან გვივლის და სად აპირებს დარტყმა მოგვაყენოს ვერ ვხვდები,ხომ იცით რა მელაა,უკონტროლო ხდება ეს ამბავი და სიკვდილის ფასადაც უნდა შევძლოთ ამის შეჩერება,2001 წლის 11 სექტემბერი მაგალითი იყო,დაიწყეს და არ გაჩერდებიან. -თუ ეს საქმე ბოლომდე მივიყვანთ და ცოცხლები დავრჩით პენსიასი გავდივარ,სრული პასუხისმგებლობით განაცხადა ფალკონმა -მეც,დაეთნახმა ჩრდილი -დროა დავისვენოთ ბიჭებო,ეს ერთიც და პენსიაზე გავდივართ,აგულიანებდა მოსწავლეებს რავენი, ან მარილზე! სამივეს გაეცინა. -იცი როგორია არხოტი?მაშინ ასეთი იყო 2002 წლის შუაში,მშვიდი თითქოს ზაფხულის ხმაურიანმა სუნთქვამ უკან დაიხია და სექტემბერმა მთელ ხეობას თბილი,ოქროსფერი ნისლი გადააფარა,აქ ჰაერიც სხვანაირია...მთები მდგრადი სიჩუმით დგანან,თითქოს საუკუნეებია ერთნაირი მდუმარებით იცავენ ერთსა და იმავე ამბავს,ხეობას მდინარე ასა გაურბის და ისე ედება მტებს თითქოს თითოეულ ბილიკს თავისი მელოდია აქვს.ქარი აცახცახებდა ბალახს მთის კუთხეებში და რაღაც საოცარ მითიურ სურნელს ტოვებდა,ბილიკზე ყვავილები ჯერ კიდევ ფეხს იჭერენ ურჩად,სექტემბრის სიჩუმე მისტიურდება,მზე სახეზე გეალერსება,ქარი შემოდგომის დაწყებას მღერის და სორიდან სუსტად მდინარე ისევ ტავის გზას აგრძელებს,თვალის გახელისთანავე პანიკამ მოიცვა,როდესაც გააცნობირეა რომ ძირს იწვა და ბალახი ეფიანდაზებოდა,საოცარ სილამაზეს უმზერდა და ვერ არკვევდა სიზმარსა და ზმანებას,ვერც კი დაუშვა ცხადში ყოფნა,სანამ მისი დიმა არ დაინახა და დიმას უკან ყველა...ტირილი მოეძალა -მატატოო,ჩემო ლურჯთვალავ იცი სად ხაარ?აი ამ ცასავით ლურჯი რომ გაქვს თვალები -არხოტიი,რანაირად?აქ როგორ,მე უნივერსიტეტში ვიყავი,მერე აჩო და თედი შემხხვდნენ,ყავა დავლიეთ -მაგას აჩო და თედი აგიხსნიან,რაც ჩაიდინეს ამ თავხედებმა,პასუხს მოვთხოვ,ნიშნის მოგებით გახედა დიმამ ბიჭებს და კარგად დაინახა ოთხი მუშტი ემუქრებოდა,ჩემო ციდა,უფლის გარდა არავის წინაშე მომიყრია მუხლი,ახლა შენს წინაშე ვიჩოქებ და... ჩემი ცოლი გახდები?გახდები აქაურობის პატარძალი?გამომყვები მარიამ ბებოსთან?შენც ატარებ მის მიერ ნაჩუქარ ბეჭედს? -ცრემლები სდიოდა სიხარულად, არ ტიროდა მხოლოდ მატა,ტიროდნენ მისი გოგოები,რუსა განსაკუთრებით ემოციური იყო დიმას უკიდეგანო სიხარულით,ეს მრავალწლიან ტკივილებს კურნავდა,გამიკეთე დიიმ ეგ ბეჭედი და წავიდეთ მარიამ ბებოსთან,მე დიდი სიხარულით ვატარებ მის ბეჭედს და არასდროს მოვიხსნი,არხოტის ცის ქვეშ უფალი სუფევდა სიგნალებით მიცვივდენ არახვეთში და კიდევ ერთი რძალი მიიღო ბებომ,კიდევ ერთი ბეჭდის მატარებელი,კიდევ ერთი განუსაზღვრელი ბედნიერებით ხარობდა მარიამი და ლოცავდა მონაგარს...უფალო,ლომისის წმინდა გიორგი დამილოცე ბავშვები და მიეცი მათ სიმშვიდე,მხნეობა და სიმრავლე,ჯანმრთელობა და უჩვენე გზა ,რომელიც შენსკენ მოდის,-განსაკუთრებით ავედრებდა ხოლმე ლომისის ხატს საყვარელ ადამიანებს,ბურდულები ოდითგანვე ლომისის ყრმები გახლდნენ და აქ ამ სოფელში საიდანც ჩანდა სალოცავი აღმატებულად ილოცებოდნენ ლომისას და ჭეშმარიტად ადიდებდნენ სამებას. -აბა ქმრის ძმაკაცნო როგორ აღმოვჩნდი ააქ?თვალები მოჭუტა მატამ და სახეზე მუქარა გამოესახა -დაგვხოცავს თედი,ბუზღუნებდა აჩო -ენა გააჩუმე გაცხარდა თედი,მატაა შენმა ქმარმა გვიბრძანა,ზე რომანტიული სულისკვეთებით უნდოდა ხელი ეთხოვა და თუ ძმაკაცის სიტყვას არ ენდე რაა მამული?როცა ხელში ძილის წამალს გაჩეჩებს და გაიძულებს ყავაში ჩაგიყაროთ,მოკლედ ჩვენი შეხვედრა და მოდი ბარემ ყავა დავლიოთ შემთხვევით არ ყოფილა,კინაღამ სული განუტევეთ მე და აჩომ სანამ გაიღვიძე,მაგრამ რა გინდა კი ხარ უკვე ბურდულების რძალი,ხო და ჩემო მატა იხარეთ იმრავლეთ და მე და ამ ძალით ცხუმ აფხაზეთის თავადს შეგვეშვით -ანუ მომიტაცეეთ??ისე რომ იცოდეთ ჩვიდმეტი წლის ვარ და არასწრულწლოვანის მოტაცებისთვის ხო ხვდებით???სიცილს ვეღარ აკავებდა მატასი -ვაიი შე მოღალატე ქალოო,ეგრე გვიხდი ხო სიკეთის სამაგიეროს?არ გეღირსოს დიმა ბურდულის გარდა სხვისი ალერსი,მიხაროდა თავადის ქალი გააკეთილშობილებს ამ ვეფხიას მეთქი და აფსუუს არჩილ ემხვაროო?რა დროს ჩამოკრა უბედურების ზარმა...სიცილისგან უკვე ხაოდნენ,განსაკუთრებით შეუკავებელი ხდებოდა სიცილი ,როდესაც აჩო დიმას ვეფხიას ეძახდა...ბერჯერ დალოცეს დიმა და მატა,გულიდან იყო ყველა საუკეთესო სურვილი ნასურვები,დალიეს ბახისუც მოვიდა და განწობა უფრო და უფრო მაღლდებოდა,იუმორმაც იმატა,უამრავი გაიხსენეს და იცოდნენ ეს დღე საუკეთსო გასახსენებლებში ექნებოდათ სამუდამოდ. -სისხამ დილით მხოლოდ მარიამ ბებიას ეღვიძა,როდესაც ახლად შუღლებულებმა არახვეთი დატოვეს და მცხეთისაკენ აიღეს გეზი,კიდევ ერთხელ შეავედრა ბებომ მათი ტავი ლომისას ხატს და დიდი რწმენით ადიდა უფალი ერთი,ღმერთი ჩვენი, აგარაკის ძველებური ხის ტერასა სითბოს სუნით სუნთქავდა,ბოლო მოჭრილი ყურძნისა და სველი მიწის სუნი ტრიალებდა ეზოში,ოთახში შესულს კი ახლად ჩამქრალი არომატული სანთლების სუნმა გააბრუა,ღელავდა ოთახში პატარა სანათის გირლიანდები ბრწყინავდა,კარში დიმა გამოჩნდა ორი სასმისით და რა თქმაუნდა მატას საყვარელი,შავი ნახევრად ტკბილი ღვინო -ჩვენ გაგვიმარჯოს ჩემო მატატოო -ჩვენ გაგვიმარჯოს დიიმ -ჩემი ცოლი,მატას სახე დიმას ხელებში მოექცა,იგრძნო როგორ დაეშვა კაბა ძირს,მკლავზე კოცნები არ ჩერდებოდა,ვერ გაანალიზა როგორ აღმოჩნდა დიმას და ახლა უკვე მათ საწოლთან,ღელავდა დიმა კი საოცარი ვნებით ივსებოდა,ჭირდა თავის შეკავება,ძალიან ფრთხილად დააწვინა საწოლზე და კიდევ ერთხელ დაუკოცნა სხეული...მატასაც მოეხვია ჯერ კიდევ უცნობი შგრძნებები უარმრავჯერ დაეხორკლა კანი,უამრავმა პეპელამ გაშალა ფრთები მატას მუცელში და ჟრუანტელებად დააყარა სხეულზე -ჩემო ერთადერთო,მოეშვი და მენდე გთხოვ და იყო სიმორცხე,სიშიშვლე,წარმოუდგენლად დიდი ვნება,ჟინი და რათქმაუნდა უპირობო სიყვარული,იგრძნო... ეტკინა,ერთულა იმ განსაკუთრებულ წამს უფრო მეტად უჭერდა დიმას მკლავზე ხეელებს,ისედაც ემოციებით სავსემ თავი ვეღარ შეიკავა და როცა საოცარი წუთები დასრულდა,ჩაძინებულ დიმას აბაზანაში გაუნაპირდა,აქ შეეძლო ყველა გრძნიბისგან დაცლილიყო,ახლა მართლა მიხვდა რას ეუბნებოდა დიმა,ეს მართლაც ძალიან მნიშვნელოვანი მოვლენა იყო ადამინში და გარდატეხა სხეულში,ოდნავ მტკივნეული შეგრძნებები ჰქონდა და მაინც უსასრულო ბედნიერების განცდა ფარავდა ყველა მტკივნეულს,თავი მოიწერსრიგა და სამზარეულში მოკალათდა,იქაც გადმოეღვარა ცრემლი,ადროვა დიმამ,როცა ოდნავ დამშვიდებული დაიგულა სარწეველა სკამიდან ააყენა მატა,თვითონ ჩაჯდა და კალთაზე დაისვა ცოლი -აბაა რატომ იტირა ჩემმა მზემ? -დიმ შენ არ გეძინა ხომ? -არა,მაგრამ ხომ გეგონა რომ მეძინა და ასეცუნდა ყოფილიყო,გჭირდებოდა მარტო ყოფნის წუთები,ჩემო ცხოვრებავ,აფრენს დიმა შენზე,კიდევ ტირი?რამე ისე არ იყო და არ მეუბნები?ვიფიქრე მზად იყავი და თითქოს შენი სხეულიც მომყვებოდა,სანამ შენ არ გენდომება არ მოგეკარები, -არა დიიმ,ყველაფერი ძალიან კარგად იყო და უბედნიერესი ვარ,შენი შეხების გარეშე ნუ მამყოფებ,დიმაა -ასე რომ მეძახი რაღაც გინდა,აბა გისმენ -მშია დიიმ -გუდის ყველი ბებომ გამომატანა,პურიც ვიყიდე შენ რომ გიყვარს და ყავა ხო იცი სოფიოს და გვანცას საუკეთესო ექნებათ,შენს სახლში ხარ და თამამად მატატო,თამამად -იცი დიმ მე შენზე ვოცნებობდი და ამიხდი,სულ მინდოდა შენნაირი ბიჭი ყოლოდა ქმრად,სიმპატიური,განათებული,მთაში რომ აქვს სახლი,რომანტიული და ცოოტა კი არა და ბრაზიანი -ბრაზიანზეც ოცნებობდი?გაეცინა დიმას -შენზე ვოცნებობდი და ბედნიერი ვარ როგორიც ხარ შენი ბრაზიანი ხასიათით,მჯერავს კიდევ ერთი ოცნება ამიხდება და მექნება ისეთი ყვავილების სახლი მე რომ მინდა -მაგას მე აგიხდენ,თავისთვის ჩაილაპარაკა დიმამ და იყო ისევ სიყვარულის მორევი,სიგიჟე, ერთმანეთით გადაღლილი სხეულები, მოპარული ძილი და ერთად გაღვიძება... „შენ რომ გენახა მე რა გავწირე,ვეღარ იფრენდი,გაქვს კიდევ ფრთები?თუ მოგატეხე იმ დაწყევლილ დღეს?!მირჩევნია ცა გქონდეს თუნდაც სხვა ქვეყნის,ვიდრე სამარე მშობლიური,მიყვარხარ ციდა,შენი დიმა,ვაარ კი შენი?აღარ ვარსებობ დიმა ბურდულის და მატასი მაჩაბელის ჯვრის წერის საიდუმლოს უფალი ამოწმებდა და უამრავი ადამინი იყო მომსწრე ამისა,მართლაც ლამაზი იყო არ გავდა ფერიას,უფრო ძველი ბერძნული მითოლოგიის ქალღმერთს მოჰგავდა და ჰაეროვნად ერწყმებოდა ქართული ეშხი,სადარბაზოს სოლისტივით ირწეოდა თეთრ კაბაში მამას ყველაზე ლამაზთვალება ბურდულების რძალი,არც მაჩაბელების სიძე ნაკლობდა, პირდაპირი სინთეზი იყო და იყო ქორწილი ლხენა ქართული,ჯაბას რესტორნის პირველი სტუმრები გახლდნენ „თხა თზახე ნაკლებ“-იო და რესტორანი თუ შენი, ღვინო ჩემიო ტოლს არ უდებდა გედე,ცრემლად დაიღვარა მატა,როდესაც ჯერ ძმამ გამოიცეკვა და შემდეგ მამამ,გულში იკრავდა ლევანი თავის ნებიერას და მალავდა მოღალატე ცრემლს ... აი დაიწყოო ახმაურდა ჯაბა,ახლა იხილავს ერი თუ როგორ გრიალებენ თბილისელი კეთილშობილი გოგონები,ნახავთ როგორ ილხენენ დაქალის ქორწილში ,აბაა რაა მიდიი,ორი თითით „ჩაუსტვინა“ჯაბამ როცა ხელში ბენდენა მომართული თათა დაინახა,კინტაურის ხმაც გაისმა,თავზე ჭიქა შემოიდგა თინუმ, ხელის აქნევით ყარაჩოღლურად შეიჭრა ანა და ვინ თუ არა პატარძალმა შესვა ძირს დადგმული ჭიქიდან და აყვნენ ბიჭებიც,ოთხივეს საკუთარი მეორე ნახევარი ედგათ და იცოდნენ რომ ეს ბიჭები იყვნენ მათი აწმყო და მომავალი,იმედი და რწმენა... იყო ვალსი, არ ნასროლი პირდაპირ თინუს ხელში მიწოდებული თაიგული და დათა ჯანდიერს ქალიშვილის ხელი თხოვეს გედეხაურებმა,პირდაპირ ქორწილში გაიკეთა თინუ ჯანდიერმა გედეს ბეჭედთან ერთად მარიამ ბებოს ბეჭედი,დიმას და მატას დაჟინებული თხოვნით მოხდა ის რომ გედემ ქორწილში თხოვა ცოლობა საყვარელ ქალს, -დანელია რანაირი მეგრელი ხარ?არ ასვენებდა აჩო,დაგსაწრეს მთიელებმა,მალე ხელს დაგიქნევს თათა ასაფრენი ბილიკიდან და მიყურე მერე მე -ისე მაინც რომ იცოდე,გუშინ მხოლოდ ეკუნას მისცეს ვიზა,მალე გვიხილავ მე და თათას უღელში,მაგრამ მინდა რომ თათას გული არ დავწყვიტო, მე წავიყვან ამერიკაში და მამას ნახავს,ხელსაც იქ მოვაწერთ,ქორწილი აქ იქნება არ გამოგაპარებთ -უფ დამიმშვიდდა გული, -რა მასხარა ხარ აჩოო -კაცი მთის შვილი,კაცი მეჯვარე კაცი რისხვა,კაცი სპეც საქმე,ახმაურდა ისევ აჩო თედი ბაშარულის დანახვისას -ვაი აჩო გაბრაზებითაც აღარ ვბრაზდები,რა დალიე ამისთანა?რა გიშველო? -მეცეკვე თედი -მოდი ჩემო ცხოვრებავ,ამ თხებზე ნაკლები რითი ვართ?სრულიად ქორწილი აიყოლიეს და დილამდე გაგარძელდა ლხენა -სამუდამოდ მიყვარხარ მატა -მე უფრო სამუდამოდ დიიმ... დაუვიწყარი თაფლობის ნამდვილი ერთი თვე,არ გაუჭირდათ ლევანს და ილიას შვილებისთვის იმ დროისათვის ჯერ კიდევ წარმოუდგენელი მოგზაურობა მოეწყოთ, ევროპული ტური სეიშელის კუნძულებით დაასრულეს და უფრო მეტად შეყვარებულები დაბრუნდნენ სამშობლოში ... წვიმდა ოქტომბრის თბილისში -სიმყუდროვე,სისადავე ღია ტონალობები და დიდი სიყვარული იყო მათ საკუთარ ბინაში,სადაც ილუსთან ერთად ცხოვრობდნენ და მომავალს გეგმავდნენ,თუმცა დიმას და მატას,როგორც დანარჩენებს ბურდულების დიდ სახლში ყოფნა ერჩიათ... დრო საოცარი რამ არის,თუ არ მიყევი სამუდამოდ მოგისვრის წარსულში და იქ ჩაგტოვებს,მიყვებოდნენ ფეხდაფეხ,უწყობდნენ ტემპს ახალგაზრდული შემართებით,ზუსტად ამ დროის მანძილზე გაერთოჯახდნენ იკო გედეხაური და თინუ ჯანდიერი,2003 წელმაც შემოაბიჯა და არც ირაკლი დანელიამ იდროვა დიდ ხანს უცოლოდ, ამერიკაში მოაწერა ხელი თათა ვაჩნაძესთან და დაპირებული ქორწილიც იყო საქართველოში,ვერასდროს იფიქრებდენ,რომ ჩვიდმეტი წლის ასაკში ოთხივე დაოჯახებული იქნებოდა,ხშირად იყვნენ ისევ ერთად ,ანას სასიხარულოდ მისი და გეგეს გამგზავრების დრო ერთი წლით შეფერხდა,სწავლობდნენ გოგონები,მუშაობდენე ბიჭები,კამათობდნენ,იბუტებოდნენ,რიდგებოდნენ და მაქსიმუმს აკეთებდნე,რომ დრო ერთმანეთის სიყვარულში გაეტარებინათ...ისევ ტრადიციული ჟრიამული იყო იმ ზაფხულს ბურდულების აგარაკზე და ალბათ ბევრი წელი აღარ იქნებოდნენ ასე ერთად და ბედნიერება?ქარს გამოყვებოდა მონაბერ სიოდ. 25 -დრო?რამდენი მაქვს?რამდენ ხანში უნდა დავუნგრიო ცხოვრება? -თუ გინდა ცოცხალი იყოს და იცოდე,რომ სუნთქავს სხვა გზა არ გაქვს, -როცა ამერიკაში წასვლა მაიძულე,მაშინ მითხარი მამა აღარ დამიძახოვო,დღეიდან აღარ გეძახი მამა,ჩათვალე მკვდარი ვარ,ისედაც მკვდარი ვარ, ილია. -რაც შეიძლება მალეო და კიდევ მეტ ხანს ვერ გაუბედა ტანჯვა,თუმცა დროც აღარ ქონდა ისევ მატამ „გაუადვილა“ყოფა -დიმა ახლა თუ კიდევ შეეცდები რომ თავი ამარიდო სხვა ფიქრებთან წამიყვან,რისი წარმოდგენაც კი არ მინდა,ვერ გცნობ,ზუსტად ორი თვეა საკუთარ ქმარს ვეღარ ვცნობ,მეტყვი რა ხდება?არ მინდა დასკვენები ფიქრის და ლოგიკის საფუძველეზე გამოვიტანო -მოდი პირდაპირ გეტყი,თქვა და ხმა წაერთვა დიმას,ეს პერიოდი ფიქრსითვის მჭირდებოდა რომ საკუთარ თავში დარწმუნებული ვყოფილიყავი,მატა უნდა დავშორდეთ -როგოორ??ხუმრობ ხოო?! -ნუ ბავშვობ მატა,ასე აღარ შემიძლია,ვერ ვსუნთქავ,არ მინდა ვერ ვეგუები ამ ოჯახობანას,თავისუფლება მინდა, უნდა დავშორდეთ! -შენ ჩემი ქმარი ხარ?ის დიმა ხარ სულ სულ პირველად ზღაპარი რომ დამაჯერა და გზა ცხენით ჩამიჭრა?ყოველ დღე ყვავილებს რომ მიგზავვნიდა და ნახევარზე მეტი საქართველოში არც არსებობს?ძმაკაცებს ჩემი თავი რომ დააძინებინა და არხოტში მთხოვა ხელი?ჩემთვის სახლის აშენებას რომ აპირბეს ახარვეთში რადგანაც ერთხელ ვთქვი,მეც მარიამივით იქ დავბერდები მეთქი,ეგ დიმა ხარ?ჩვენს ქორწილში რომ მითხრა სამუდამოდ მიყვარხარო,დაბადების დღეზე კიდევ ერთი ოცნება რომ ამიხდინა და ზუსტად ისეთი ყვავილების სალონი მაჩუქა, როგორიც მინდოდა, თქვიი ეგ დიმა ხარ?მკლავ დიმა ...უკვე მდინარედ მოდიოდა მლაშე სითხე მატას სახეზე,დიმა უტყვი იყო,უმიმიკო ... სულ ცოტა ხნის წინ ილიკომ დედა რომ დამიძახა და ბედნიერებისგან ტიროდა ეგ ხარ?არ ხარ! ჩემ დიმას ვუყვარვარ,სულ ჩემთან უნდა იყო,თორემ მოგიკვდებიო ახლა მე გიკვდები დიიმ...ყველაზე წმინდას გაფიცებ სიმართლე მითხარი დიმა ბურდულო,თორემ თუ წავედი აღარასდროს დავბრუნდები,თქვი ამოღერღე,ის მითხარი რაც წასვლას მაიძულებს -გიღალატე,სხვასთან ყოფნა მომეწონა,მე ის ურთიერთობა მინდა,რომელიც ვალდებულებებს არ მოიაზრებს...ცოლი არ მინდა მატასი -გული მერევა,სკამზე დაეშვა მატა -მართალი ხარ,გულის ამრევი ადამინი ვარ და არაკაცი -არა მართლა გული მერევა,ბოდიში საპირფარეშიში უნდა შევიდე -მატა როგორ ხარ?კარგად ხარ?რამე მითხარი არ ეშვებოდა დიმა ახალ გამოსულ მატას, -მატასი დიმა,მატასი დამიძახე,მატას ის კაცი მეძახდა ვისაც ვუყვარდი,ჩემს ქმარს ვუყვარდი დიმა,ჩემს ქმარსაც დიმა ერქვა,შენ ჩემი არ ხარ ,გემუდარებიიიი უკვე ნერვიული შეტევა ქონდა მატას,გემუდარები რაა ასე არ მომექცე,არ გამწირო რაა,არ გამიმეტო,გთხოვ მითხარი რომ მეხუმრე და გეფიცები გაპატიებ, ამ ტანჯვას გაპატიებ,ჩემი მზე ხარ,მზის სხივი ხარ და სულ უნდა კაშკაშებდეო, შენ ჩამაქრე დიმა,უშენოდ არ მინდა გესმის?მოვკვდები,ვერ გავუძლებ,რაც არ უნდა თქვა მე მიყვარხარ,რა ვქნაა მიყვარხარ,სიცოცხლეზე მეტად მიყვარხარ და ახლა საერთოდ აღარ მინდა ვარსებობდე...ბარემ ბოლომდე მომკალი რაა ან შენს გულში დამტოვე,ასე როგორ შეძელი?სხვასთან ყოფნა რატომ მოგინდა?მაშინ მიხვდი რომ ის ცხოვრება ჯობია?მე ...მე ვერასდროს ვიზავ მაგას,არავინ მინდა, შენს გარდა ვერავინ შემეხება ამ ხნის განმავლობაში დიმას სიტყვაც არ დაცდენია,მიტკლისფერი დასდებოდა და მხოლოდ შუბლზე მოძრავი ძარღვი უტოკავდა ნერვიულად. -წავიდე არა?აღმოხდა მატასის,აზრი არ არ აქვს ხომ?მე მაინც ვხედავ მაგ ლამაზ თვალებში იმ გოგოს მზეს რომ ეძახდი,ამას ბოლო იმედად გავიყოლებ დიმ -ხუთი სართული ჩაიარა ფეხით და თითოეულ საფეხურზე უკვდებოდა იმედი,რომ მისი დიმა გამოვარდებოდა,ხელს დაავლებდა და გულში ჩაიკრავდა,აგონიაში მყოფი მხოლოდ იმას გრძნობდა რომ გული ერეოდა...დიდ ხანს იდგა გარეთ,არც დიმას ჩაუკრავს გულში და ციოდა,ძალიან ციოდა,არსაიდან გაჩნდა მასთან თათა,წამოდი ჩემთან ჩემო სიყვარულო, -თათუუ არ მინდა,ახლა დანელიას ასე ვერ დავენახვები -დანელია სტრასბურგშია,ავარიასთან დაკავშირებით რაღაც დეტალებს არკვევს -თაათ ვკვდები,მომკლა თაათ,ჩემმა დიმამ მომკლა...გულში იკრავდნენ თათა და თინუ და პირველად ხდებოდა,რომ არ შეეძლოთ ერთმანეთის ტკივილების დაამება,ვერ იჯერებდნენ დიმას ღალატს...ვეღარ გაუძლო,პატარა იყო სულ რაღაც თვრამეტი წლის და ძალიან პატარა ამხელა ტკივილისთვის,იატაკზე მუხლებით დაეცა და ისეთი ხმით ამოიტირა წარსული დატოვებული ბედნიერება ვერც თინუმ და თათამ გაძლეს დიდ ხანს,,, ტიროდა სამივე,ტიროდნენ უერთმანეთო მომავალს... -ვკვდები გედე! -თინუ სახლიდან,რომ გაიქცა თათასთან მივდივარ მასოს ვჭირდებიო მივხვდი,რომ ყველაფერი უთხარი -ისეთი განადგურებული გავიდა ძლივს მიჰქონდა სხეული,კარგა ხანს იდგა გარეთ და ვიცი მელოდა,იქნებ გავსულიყავი და დამემთავრებინა მისი ტანჯვა,რა ვქნა როგორ გავრისკო მისი სიცოცხლით...ატირებას ცოტაღა აკლდა დიმას -უკვე გარისკე,არ გიკვირს ხელებში რომ არ ჩაგაკვდა?მთელი ცხოვრება თვალ წინ დაუნგრიე -ცუდად გამიხდა,გულის რევა დაეწყო,მათ საუბარს ნიკოც შეუერთდა,გუგასთვის არ მითქვამს,ახლა ინერვიულებს და შევარგოთ ახალი სიძეა,გაეცინათ ბიჭებს,დიმა მისმინე,მკაცრი იყო ნიკო,ახლა იმას თუ გვეტყვი,რომ არც ჩვენ უნდა ვნახოთ და კონტაქტი არ უნდა გვქონდეს,შვილებს გეფიცები მაგრად გცემ,მატა ჩემი რძალია და სულ ასე იქნება,ჩვენი ოჯახის წევრია -შანსი არ გაქვს დიმა,მე რომ თინუს ვუთხრა მატასთან არ ვკონტაქტობ თქო,სიტყვა არ მექნება დასრულებული განქორწინებაზე მომიწევს ხელის მოწერა,ახლა გედემ შეუტია -თქვენ ხო კარგად ხართ?მართლა მისი სიკვდილი კი არ მინდა,პირიქით მინდა რომ ისევ ისეთი ურთიერთობა გქონდეთ, რომელიმემ მაინც რომ აგრძნობინოთ ჩვენს ოჯახს აღარ ეკუთვნის მოკვდება და მერე მე შემომაკვდება ვინმე,ვიცნობ ჩემს ცოლს და ვიცი არავის გაგეკარებათ,ისე გაქრება ვერც კი მიხვდებით,ვკვდებიიიიი!!!მიშველეთ რაა!!არა ადამინურ ღმუილს ლეწვის ხმა მოყვა,რაც კი ხელში მოხვდა ყველაფერი დაამტვრია დიმამ,მხოლოდ სარკე,შემოსასვლელის სარკე ვერ გაიმეტა,რომელიც მატას თხოვნით გააკეთებინა,არა კარადაზე არამდე კედელზე,სასჯელად დაიტოვა, ყოველდღე ჩაიხედავდა და ეტყოდა საკუთარ თავს როგორი არაადამიანი იყო და ...სძულდა მატას ქმარს დიმა ბურდული, -არ იტირო სოოფ რაა,კარგად ვიქნები,ძალად უღიმოდა მატას დედამთლს, -მატა დეე,ასე როგორ გაგიშვა?მე ჩემი გოგოები ერთად ინდა რომ მყავდეთ,არ ვაპატიებ დიმას, -გთხოვ არ გაუბრაზდე რაა,სოფი ჩემ დიმას უთხარი:არსებობის მიზეზი მიმყვება,მიხედე გემუდარები,ეგ ბიჭი ჩემი გულია და სულ ასე იქნება,მოვა დრო და დავბრუნდებით ..გვანც მიმართა ნიკოს ცოლს,შენ ჩემს ილიკოს ძალიან უყვარხარ და გთხოვ ჩემი გამგზავრების მერე ეს წერილი წაუკითხე,გვანც ელენე, აუცილებლად შევხვდებით -როდის მიდიხარ?კითხა სოფომ -მალე სოფი,მაგრამ ზუსტად არ ვიცი როდის,იცოდა,თუმცა ისე დატოვებდა საქართველოს თინუს და თათას გარდა არავის ეტყოდა,არ ეტყოდა თავის ლევანოს,რატოომ?ცხოვრებაში პირველად არ დაუჭირა მხარი,პირიქით იქნებ რა უჭირს,რა პრობლემა აქვს დიმას და შენ არ გინდა გაგებაო,ეს იყო და ეს მამის სახლის კარი გაიხურა და დედამ იცოდა,ნათიამ იცოდა შვილის ტკივილები...ვერ უამებდა,ვერ შველოდა ჭრილობებს დედის სულის შებერვა,ვერც სახვევი დაადო გადახსნილ გულს,ვერც სულს შველოდა დედის მალამო.გამოემშვიდობა მარიამ ბებოსაც და მასაც თხოვნა დაუტოვა:დამელოდე ბებო,უნდა დაგველოდო გესმის?დავბრუნდებითო,თავი არ გამოაცილებინა,უფრო გაგვიჭირდებაო,ისე დამლოცე შენ რომ იცი,შენი გულითო და გაიხურა სახლის კარი... თავსხმა წვიმაში მიაბიჯებდა ეზოში, სადაც თითოეული ადგილი უყვარდა და მართლაც ფიქრობდა მოვა დრო და მეც აქ დავბერდებიო,ტოვებდა ეზოს და მიიწევდა მტკივნეულ ცხოვრებასთან შესახვედრად,ისევ ერეოდა გული...უცებ შეკრთა,შედრკა მისმა სხეულმა თითქოს არსებობა შეაჩერა წამიერად,ისევ გაუმწარდა სული,როდესაც გედეზე დაყრდნობილი,თითქმის უგონოდ მთვრალი დიმა ნახა,იმ დღის შემდეგ რაც სახლი დატოვა ვერ გაძლო და მიაკითხა დიმას,სახლში იყო თუმცა კარი არ გაუღო, დიდ ხანს ტიროდა კარს აქეთ ჩაკეცილი მატა და ალბათ თვითმკველობასც არ შეუშინდებოდა დიმა კარს იქით,რომ არა ილუ...შვილს ვერ გაიმეტებდა ასე,მერე კლინიკაშიც მივიდა,იმის იმედით,რომ ხალხთან ერთად არ დაამცირებდა და სიტყვის ღირსს გახდიდა. რა მიიღო პასუხად?-მატა რისთვის მოდიხარ?! თავი აღარ დაიმცირო და აღარ მოხვიდე ჩემთან,თუ ის გაინტერესებს ვინ არის ქალი,რომელთანაც ვწევარ შემიძლია გითხრა,რომ აქ მუშაობს,,,ახლა წადი! წავიდა მართლა წავიდა და ახლა უგონდ მთვრალს გადაეყარა წასვლის წინ,ღებინების შეგრძნება უმძაფრდებოდა,ბიჭებთან შეჩერდა -გედ ერთ წუთს გაჩერდით რაა,დიმასკენ მიიწია ყელთან მიუტანა სახე და კოცნა დაუტოვა,თავად კი მის სუნს გაიყოლებდა სამუდამოდ,-გედ მიყვარხარ და იცოდე სულ ჩემს გულში იქნები,უკან არა მიუხედავს ჭიშკარის ხმა გაიგეს -ასე უგონდ მთვრალი როგორ არის?ბრაზობდა მარიამი, -არის და რა ვქნა?ბოლოს გალოთდება,ძალიან დარდობდა გედე -გედეე,ამოიხრიალა დიმამ,მე არაფერი მომივა,მატა ცუდადაა და გაყევი გთხოვ,არ დატოვო მარტო -და ეს ბიჭი ამბობს რომ არ უნდა მატა,თავისუფლება სდომებია,ის მაინც თუ იცი რა გინდა?ძალინ იყო გაბრაზებული მარიამი -მხოლოდ სიკვდილი ბებო,ცრემლი გადმოუვარდა დიმას -უფალო დაიფარე ჩემი ბავშვები და დაუბრუნე ერთმანეთს,აეტირა მარიამ ბებოს. -ჩემო ილიკო,მაპატიე ეს დიდ ხნიანი განშორება,ვიცი გამიგებ და ერთ დღეს ისევ ისეთი სიყვარულით შემომხედავ როგორც მიმზერდი,იცოდე შენ ჩემი პირველი და უსასრულო სიყვარული ხარ...უფლის საჩუქარი ხარ და დედა აუცილებლად დაბრუნდება შენთან,სექტემბერში სკოლში მიდიხარ ისე მოიქეცი მე და დიმა რომ ვიამაყებთ...შენ ყველაზე კარგი,საუკეთესო მამა გყავს,მოუფრთხილდი და ბევრი სიყვარული აჩუქე ჩვენს დიმას...სამუდამოდ გახსოვდეს:შენ დედას ილიკო ხარ,შენ ჩემი შვილი ხარ ილია.არ უტირია ილუს, ტიროდა გვანცა და კარში გაშეშებული დიმა,მაშინაც აეტირა,როდესაც თინუს ორსულობა შეიტყო,გულით გაუხარდა,გედეს მკერდში ბავშვივით იტირა, მასაც უნდოდა შვილები თავის მატატოსთან. 26 -უცხო ქვეყნიდან რეკავდნენ,ცოტა გაუკვირდა ამერიკის ნომერი,რომ ამოიცნო,წარმოდგენაც არ უნდოდა,რომ შესაძლოა ილუს დედას ელენა კონტს მასთან დარეკვა გაებედა -დიმა, გეგე ჯაიანი ვარ -გეგე???დიდი ხანია არ გვისაუბრია,ხომ ხართ კარგად?ხოა მოწოდების სიმაღლზე ჩემი ბაბადიში?ბავშვი? -დიმა ვიცი, თუ არ მომკლავენ დამჭრიან მაინც,მაგრამ მეტს ვეღარ დავმალავ,ესენი ისევ ბავშვები არიან ,ამბები აქაც აღწევს და ვინც არ უნდა მითხრას ვერ დავიჯერებ დიმა ბურდულის უკაცობას და მითუმეტეს მასოს მიმართ,მე ვალდებული ვარ უნდა გითხრა,მასო აქ არის ჩემთან,ერთ სახლში არ ვცხოვრობთ,თუმცა მითუმეტეს ახლა სულ ერთად არიან ანა და მასო,დიმა 03.07.2003 მატასის საკეისრო კვეთაა ჩანიშნული,შენი ტყუპი ბიჭები გაჩნდებიან,დიმა დამიჯერე მე თავიდან არ ვიცოდი ორსულად ,რომ იყო,ეგ... ეგ რომ მცოდნოდა -გეგე ძმა ხარ,მადლობა,რომ არ გამწირე ვყოფილიყავი ბოლომდე არაკაცი, ორ ივლისს აეროპორტში დამხვდი -რვა თვე დიიმ,რისთვის გწერ ამ წერილებს? ჩემო გულის ბიჭო იცი რა ბედნიერი ვარ,როცა ვფიქრობ რომ მალე შენს,ჩვენს შვილებს გავაჩენ და შენგან ყველაზე დიდი საჩუქარი მერგო,ტოქსიკოზის პირველი შეტევა მაშინ მქონდა,რომ მითხარი უნდა დაგშორდეო,ახლა ვხვდები რატომ არ მოვკვდი მასინ,ჩვენი ბიჭების გამო...სუსტად ვარ ანემიაც იყო და მე ისევ მეშინია ნემსის,შენ არ დამიდგი სისტემა და ვერ ვაჩერებდი კანკალს,მხოლოდ იმით გავძელი რომ ტყუპებისთვის აუცილებელი იყო გადასხმა გამეკეთებინა...ისე მინდა ახლა აქ იყო,როდესაც სამშობიაროდ წავალ ჩემი ხელი გეჭიროს,ვის ჩაკიდე ხელი დიიმ?მეშინია სულ ცოტა და ყველაზე მეტად იმის,რომ როცა მე დამაძინებენ ვერავის დააწვენენ მკერდზე ჩვენს ტყუპებს,არა და მამას აწვენენ ხოლმე,შენი სუნი არ ეცოდინებათ,თუმცა მათ ექნებათ შენი სუნი დარწმუნებული ვარ,რაღაცეები მინდებოდა თუ არა?შეიძლება მინდებოდა,მაგრამ არ ვფიქრობდი,შენთან რომ ვყოფილიყავი მომინდებოდა და გაგიპრეტენზიულდებოდი,ერთი ტყუპი გულთან ძალიან ახლოს არის და სუნთქვა მიჭირს,შფოთვები მაქვს და სულ ვიღაც მესიზმრება,შენი ხმა მესმის და მერე ნიკოს ვხედავ სადღაც...მაღალი ბოძი დგას,მერე მაჯები მეწვის და მეღვიძება,შენ არ მამშვიდებ,სულ მეტირება,არ გავსუქდი ჩემო ექიმო,სტრესის გამო ბუნებრივ მშობიარობაზე უარი მითხრეს და სამ ივლისს ორ დიდი სიყვარულს გულში ჩავიკრავ,სიგიჟემდე მენატრება მარიამ ბებოს გაკეთებული გუდის ყველი და პური შენ,რომ მოგქონდა ხოლმე...უფლის წყალობით ყველაფერი კარგად ჩაივლის და ეს მინდა იცოდე:სულ ცოტა ხნის წინ ხელი მოვაწერე განაცხადს,იმ შემთხვევაში თუ არჩევანის წინაშე დავდგებით მე და ტყუპები,უპირობოდ არადანი ჩემია...ჩვენს ბიჭებს შენ მიხედავ,შევეცდები მალე გავიღვიძო,რომ დიდ ხანს მარტოები არ იყვნენ პატარები... მე ისევ სამუდამოდ მიყვარხარ დიმ. -2003 წლის სამ ივლისს,ამერიკის დროით, დილის 11 საათზე,მამის მკერდზე იწვნენ დუდუ და ვატო ბურდულები,,,მამის სურნელს გრძნობდნენ,მთელი საკეისროს მსვლელობისას მატას ხელი ეჭირა გულის ბიჭს, ბედს წყევლიდა რომ უნდა წასულიყო,როგორ ?!!! უნდა წასულიყო! -სამშობიაროდან დაბრუნებულს მარიამ ბებოს ნახელავი გუდა დახვდა და საყვარელი პური,ყავაც,რომელიც მის სალონში მზადდებოდა,ნეტავ კიდევ არსებობდა მისი ყვავილების სალონი?დიმა ისე უვლი და და უფრთხილდებოდა როგორც მატა გააკეთებდა ამას. -თქვა და აასრულა, 2007 წელს უკვე სერიოზული პროექტის ავტორი იყო მატასი მაჩაბელი,ქმნიდა ახალ ერას არქიტექტურაში, ცდილობდა ახალი მატასი შეექმნა,თუმცა ვერ შეიცვალა,უბრალოდ გაიზარდა,ისევ სამუდამოდ უყვარდა ციდას დიმა მაჩებელი,სამუდამოდ ერთგული იყო,ყველანაირ წინაღობას ლახავდა,როდესაც ხედავდა საკუთარ ოთხი წლის ტყუპს,კიდევ ბევრს შეძლებდა. -ოთხი წელი არ გაგზავნილ წერილებში მინდა შვების ხილვა,რა გითხრა?მაქვს კი რამე სათქმელი?სათქმელი ბევრია,მაგრამ უფლება არ მაქვს,თუ იქამდე ვცდილობდი,რომ შენს სახელსაც გავქცეოდი, დუდუს და ვატოს დაბადების შემდეგ თქვენი ცხოვრების ჩრდილ ქვეშ ვარ,დამაჯერეს...იმდენად უღირსად მიცხოვრია,რომ ღმერთი უფლებას არ მაძლევს შვილების გვერდით მაინც ვიყო.შენზე ოცნებასაც ვეღარ ვოცნებობ,სიზმრად რომ მოდიხარ მაშინაც ვბრაზობ,არ გიმსახურებ,თუმცა დილით ოდნავ მონატრება მოკლულს მეღვიძება,არ ვიცი ეს შენამდე თუ მოვა,მაგრამ საკეისროს დროს შენთან ვიყავი ჩემო მატატო და ეგ ლამაზი სახე დაგიკოცნე,ისევ ნუშის სუნი გაქვს და ნუშის გემო ტუჩებზე,ჩემს მკერდზე იწვნენ ჩვენი ბიჭები,ჩემს საქმიანობას ბოროტად ვიყენებ და თვეში ერთხელ საერთაშორისო მოთხოვნით მათ ვიზიტს პედიატრთან მეც ჩუმად ვესწრები,საბავშვო ბაღშიც შევხვდი, როგორც სამედიცინო კომისიის წევრი,მიცნობენ, მისტერ დიმიტრი ვარ და არა მამა,ღმერთო რატომ არ მკლავ?!ჩემო ციდა,რაც უფრო ვცდილობ სიმართლე დაგიწერო,მით უფრო მიმძიმდება თითები,რა ვუთხრა შენს გულს,რომლსაც ასე სასტიკად დავეჯახე,-რომ მიყვარხარ?სამუდამოდ მიყვარხარ,თუმცა არ ეყოფა მატა,რომ ეს ყველაფერი დავგეგემე?ქალიო არა?!ხო ასე გითხარი იმ დაწყევლილ დღეს,ვის შეუძლია პასუხი გამცეს?!!შენს ქმარს სხვა ქალი რად მინდოდა?არც ახლა მინდა!მაშინ როცა გაგრძნობინე ჩემთვის არაფერს ნიშნავდი,სწორედ მაშინ იყავი და ხარ ჩემი ყველაფერი,ადრე ილიამ მითხრა:სიყვარული ისეთი რამეა,ზოგჯერ უნდა დაემალო,თორემ წაგართმევენო,შენი თავი წამართვეს ჩემო ცხოვრებავ,მამაც მენატრება,ნეტავ ახლა რას მეტყოდა მამაჩემი?ოთხი წელია მე მასთან არ ვსაუბრობ,ჩემთან დედა,მხოლოდ ილუს გამო მაგდებს რამედ და მაშინაც სასტიკად მაგრძნობინებს ჩემს არარაობას ,თავისი მატას ნატანჯი გული არ მაპატია და ჩემი მატა?ჩემთვის სიყვარული შენ ხარ,ღია,ნამდვილი,ხმაურიანი,შენს სიცილში სიცოცხლე მიყვარდა,ახლა მხოლოდ იღიმი,აღარ კისკისებს დიმას მატა...მე ღიმილიც დამავიწყდა. -წარმოუდგენელი იყო ანა ბაბადიშის და გეგე ჯაიანის განქორწინება,თუმცა არ აპატია ანამ „ღალატი“ და ერთადერთ ვაჟიშვილთან ლაშასთან ერთად, მატასთან და ტყუპებთან გადავიდა,საქართველოში ბრუნდებოდა გეგე და უნდა დაბრუნებულიყო თათაც,აღარ ერქვათ ცოლ ქმარი,თუმცა იყვნენ ლაშას მშობლები და გადაწყვეტილებაც ერთობლივი იყო,შვილი მშობლების სიახლოვეს უნდა გაზრდილიყო,ერთულებოდა მატას მარტო დატოვება და ძალიან უჭირდა ამაზე საუბარი,თუმცა ერთმანეთის უთქმელად ესმოდათ -ანუუ,ჩემო ცხოვრებავ,რაზე დარდობ?წადი და მეც ჩამოვალ ოქტომბერში,დაბრუნების დროა ანა,ჩვენი შვილები იქ უნდა გაიზარდნონ,ისედაც დიდ ხანს იცხოვრეს ჩემმა ბიჭებმა ოჯახის გარეშე,პროექტი დასრულდება და გამოვფრინდებით,აქ ერთად გავიარეთ ურთულესი ხუთი წელი,ბედნიერებიც ვიყავით,ჩვენი შვილები ხომ აქ დაიბადნენ,,,უნდა დავბრუნდეთ, ჩვენი გოგოები მომენატრნენ ისევ ოთხნი ვიქნებით მალე. 27 -ყველაფერი აირია,კონტროლს ვეღარ ვახერხებთ,ნდობა დავკარგეთ,აღარ ენდობიან ლევანს და ილიას,არც ფალკონის და ჩრდილის სახელებია ძველი ავტორიტეტით,საუბრობდა რავენი და ადვილი მისახვედრი იყო სიტუაცია ძალიან იძაბებოდა -დენთიას სუნია არა ბიჭებო?სიტყვა წარმოთქვა ფალკონმა -არა უფრო სიკვდილის,მაგრამ გადადება მოგვიწევს,ვიღაც სათანადოდ ვერ შევაფასეთ,ის ვინც ინფორმაციას დებს მაგიდაზე,ახლა საკუთარი ოჯახებიც საფრთხეში გვყვავს,ამ ომში გამარჯვებული არ არსებობს,კონტრაბანდა შევას,ეს იმი კი არა გეგმაა და ეს გეგმა ჩვენი ოჯახების გაწირვას ემსახურება,სავარაუდოდ ხაფანგისთვის გამოგვიყენეს რავენ ახლა მე შენ კითხვა რომ დაგისვა ზუსტად იმას მიიღებენ რაც ცაიფიქრე,რომ ჩვენ ერთმანეთის მიმართ ნდობას ვკარგავთ,უხეში იყო ჩრდილი და სათქმელსაც ნაკლებად ზოგდავდა,იცი მათ მაგიდაზე ვისი დეტალური დოსიე დევს?ნიკოლოზ დიმიტრი და გურამ ბურდულების,ეს არაა გასაკვირი,არც ის გამკვირვებია,როდესაც დათა და მატასი მაჩებელების დოსიე ვნახე,თუმცა ტყუპები?დუდუს და ვატოს ემუქრებიან,ილია ბურდულის და ელენა კონტის საქმეც კი იმ დაწყევლ მაგიდაზეა და ყველაზე მეტად მაკვირვებს და მაშინებს კიდეც, რა კავშირშია არიან:თამარ ვაჩნაძე,ანნა ბაბადიში და თინათინ ჯანდიერი? -აი აქ კი ვიღაც იმალება,ვიღაცას ვერ ვითვალისწინებთ,აქ აშკარად პირადი შურისძიების ამბავიცაა და ეს გეგმაც კარგად გამოიყენა დასამალად,ვიღაცის ჩრდილი ძალიან გვადგება და ცუდადაა საქმე,მატასი მაჩაბელს ოქტომბერში ახალ პროექტს შესთავაზებენ,ეს იქნება უდიდესი პროექტი“ქალაქის ახალი ცენტრები“,ეს ტერიტორია დაკომპლექტდება იმ ხალხით,ვისაც კონტარაბანდა შეაქვს და შეიტანს კიდევ ბევრჯერ,მატასი მაჩაბელი უნდა დაბრუნდეს და დროებით შეეშვას თავის პროფესიას,მისი სიცოცხლე ახლა საქართველოში უფრო უსაფრთხოა,პირდაპირი იყო რავენი,აღარ ეფიქრებოდა ადამინურ გრძნობებზე და სიყვარულზე. -და დიმა? -ჩემი შვილი საკუთარი სიცოცლის ფასად დაიცავს ოჯახს!კატეგორიული ტონი ქონდა ილია ბურდულს -მაგ პროექტში არ მიიღებს მატასი მონაწილეობას,ამის პირობას მე ვდებ,ლევან მაჩაბელი!ის დაბრუნდება შვილებთან ერთად და იცხოვრებს მშვიდი ცხოვრებით,მე სამშობლოს ვერ ვშველი და სამშობლომაც ვერ უშველა ცემი შვილის ტკივილებს,გულ გახეთქილი და სულ ამწვარი მასო მამასთამ მოვიდა,ჩემს გულზე უნდოდა გამოტირება და მე არ ჩავიკარი იცით რატომ?ვერც დიმა გავწირე ისედაც გაწირული ვერ გითხარი:კი მამა შენი ქმარი არაკაციათქო,ჩემი სიტყვითაც ვეღარ მოვკალი ისედაც მკვდარი დიმა -და მე?ოთხი წელია საკუთარი შვილის ხმა არ გამიგია,ოჯახი წავართვი,მისი ტყუპები მის გარეშე იზრდებიან და შორიდან ესიყვარულება საყვარელ ქალს და შვილებს,უიმედობას შეეპყრო ილია ბურდული,ლევან მაჩაბელი და უცხო ქვეყნის ფალკონი და ჩრდილი,მასქავლებელსაც შერყეოდა რწმენა,არ იმჩნევდა,თუმც ამჩნევდნენ გამოცდილი მოწაფეები -მე ყველასი მესმის,მაგრამ დამიჯერეთ როგორც ტქვენზე გამოცდილს და უფროსს,არ შეგვშვენის ასეთი იუმედობა,უფრო მეტად დავაზარალებთ ჩვენს ოჯახებს და ნუ დავივიწყებთ სამსობლოს,როგორც ოჯახს,იქაც ხომ შვილები ცხოვრობენ,მათი მომავალი ახლა ესმაკს უჭირავს,მეც გეთანხმებით,იმ დოსიეებთან ერთდ ჩვენ ხუთის განცხადებები დავდე,ეს ბოლოა დავასრულებთ ამ საქმეს და ხელს მოვაწერთ დამსახურებულ პენსიას -ან დაუმსახურებელ ტყვიას,თანაც საკონტროლო ნასროლით,ყველას გაეცინა -ახლა კიდევ ერთი პრობლემა,გორში რუსის ჯარი შევიდა, -07.08.2008 გორში უკვე გახსნილი იყო ფრონტის ხაზი,სასტიკ გაკვეთილს გვიტარებდა კიდევ ერთხელ რუსი,საქართველოში დაბრუნებულმა ანამ ვერ უთხრა მატასის კარგი ამბავი -მასო არ ინერვიულო რაა, -ანა ხომ ყველა კარგად ხართ?გოგოები ბავშვები? -მასო, დანელია არ ჩანს,გეგე ჯერჯერობით ყაზარმულშია და უსტატუსოდ რატომ გადაიყვანეს არაფერს გვეუბნებიან, -ანა დამშვიდდი რა,ხომ იცი გეგემ იცის ყოველთვის რასაც აკეთებს,მხოლოდ ერთხელ შეეშალა -მასო,გუგა და დიმა ომში არიან ... ომშია, მისი დიმა ომშია,გუგაც ომშია...გულის ბიჭი ომშია,რომ ვეღარ დაბრუნდეს?განგაშის სიგნალი კიოდა მატას გონებაში და დაირეკა მასთან ვინც ყველაზე დიდი იმედი იყო -გისმენთ,გამტყდარი ეჩვენა მამის ხმა,ყველაზე ლამაზთვალებას -მააამ... -მამას ერთადერთო,მამას ყველაზე დიდო სიყვარულო,როგორ ენატრები მამას ჩემო ლურჯთვალავ,რაო მაამ?რა გიჭირს?ხო იცი შენს სუნთქვაშიც ვხვდები ახლა რატომ ტირი?ვერ შეიშრე ხო ცრემლი?ისედაც მტირალამ -მამიკოოოო,უკვე აღარ მოერიდა ემოციას და დიდი ხმით აღრიალდა მამას ერთადერთი,მამიკოო მაპატიე გთხოოვ,ეს უჩემო ხუთი წელი მაპატიე,ჩემო სიამაყევ,მიშველე ლევანო -ლევანოს რომ მეძახი სერიოზულადაა საქმე -დიმა დაბრუნე, გემუდარები ცოცხალი ჩამოიყვანე,ვერ ვსუნთქავ მამა,უნდა ვოცოდე,რომ ცოცხალია,მე რომ გავგრძელდე ის ცოცხალი უნდა იყოს, -ხუთი წელია მასო გასული,სულ ვერ გაინელე არა ?ისევ შენი დიმაა, ისევ გულით გიყვარს,ახლა უფრო არა მაამ?სულ არ გაიუცხოვე არა?რაო შენს ტყუპებს მისი სუნი აქვთ მამა? -იცი არა ჩემი ტყუპები? -მხოლოდ შენი წასვლა გამომრჩა,წაქცეული და გატეხილი გაგიშვი,მოვა დრო და ალბათ მაპატიებ ...მაპატიებ მასო?მანახებ შენს ბიჭებს? -თუ აღარ გაიხსენებ გაჩვენებ ჩემს ბურდულებს,მე გადავრჩი მამა იმიტომ,რომ ეს ბიჭები უნდა გავზარდო,მაგრამ ილუ?მაპატიებს მე ილიკო? -გაპატიებს,ილუ ძალიან გონიერია და აპატიებს თავის დედას წასვლას,რომელიც არ უნოდა,დაგიბრუნებ მამა შენს დიმას,შენ კი საქართველოში დაბრუნდი გთხოოვ -მიყვარხარ მამა,მალე შევხვდებით საქართველოში, ჩემი დიმა დააბრუნე,სუნთქვა აღმიდგინე გევედრები. -სულ სამი დღე იყო და საშინელი შედეგები მოყვა ომს,კარმიდამოს აყრილი მოსახლეობა,ნამუსიც აყარეს ურჯულოებმა დაუწერელი,გაუგონარი კანონით,ეშმაკის შვილებს არ უდარდიათ დაობლებულ შვილებზე და შვილ მკვდარ მშობლებზე,რა დარჩა?მიტოვებული არე,გმირად წოდებული სახელები,ჩაკლული სული და გადმოწეული საოკუპაციო ხაზი...მეტად წერდნენ გულ ანთებული ქართველები სტატუს სოციალურ ქსლებში,რომ რუსეთი ოკუპანტია!ვერ გვშველოდა მხოლოდ სიტყვები დამკვიდრებულ შიშზე და საკუთარ ქვეყანაში ლტოლვილობაზე...ვერ გაუცრუებდა შვილს იმ იმედს,ვის გამოც ცოცხლობდა ,იპოვნიდა და თანაც ცოცხალს,აგვისტოს ხვატით და ნაცრისფერით ბორგავდა ნაომარი ველი,რიჟრაჟი ეყრებოდა გაუთენებელ ღამეებს,წამით არ შეუსვენია ლევანს,უნდა მიეღწია დიმამდე,ბოლო ინფორმაციით,როგორც ექიმი საავადმყოფოში იყო...თვალს არ დაუჯერა თითქოს სასწაულს უყურებდა,როდესაც კოჭლობით მოსიარულე გუგა დაინახა -გუგაა შვილო -ლევაან,ლევან უნდა მიშველო,დიმა წაიყვანე,დაჭრილია,რვაში გვიან ტყვედ ჩავვარდით,მერე უეცრად შეგვეშვნენ,ქალის წაყვანა უნდოდათ,მე და დიმამ არ დავანებეთ,დიმას ესროლეს,აქმდე კიდევ მორჩენილი წამლებით რაღაცას ვშველოდი,სიცხე უწევს -მანქანა ოდნავ მოშორებით მყავს გუგა,საფრთხე არ გვემუქრება შენც მოდიხარ,აქ არ დაგტოვებ -ძალიან ცუდად არის? ნეკნში აქვს მოხვედრილი,ტყვია ვერ ამოვიღე, -დიმა შვილო,აღმოხდა ლევანს და გულზე მასოს დარდმა მოუჭირა,ვერ გაუძლებდა ციდა დიმას არ ყოფნას...დიმა არ გაქვს სიკვდილის უფლება გესმის? -ლევან, აღარ მინდა სიცოცხლე,თუ რამე დამემართა ჩემს ბიჭებს მიხედეთ,მატას დაეხმარე ცხოვრება გააგრძელოს, -დიმა იცი ხომ?ტყუპებზე იცი,ხო და ზუსტად მათ გამო უნდა იცოცხლო,მე ვერ გადავატანინებ მასოს უშენობას,ის ისევ შენზეა შეყვარებული და მისთვის ის გულის ბიჭი ხარ თექვსმეტი წლისამ რომ გაგიხადა. -ლევან ხომ იცი,რომ არ ვარ არაკაცი,არ დავტოვებდი ჩემს ცხოვრებას მარტოს,თუ მოვკვდი სიმართლე უთხარი,ნუ დამტოვებთ მის თვალში უნამუსო კაცად,მინდა ბიჭებს მამა არ ესირცხვილებოდეთ.გუგაა ძმის შვილები გყავს ბიჭოო,ისე მიხედე როგორც შენს ლაზარეს და ლიზოს -დიმა ენას ამოგაძრობ! -გეშინია!იცი რომ ცოტა დრო მაქვს,დიდი შანსია მოვკვდე,პერიტონიტი მაქვს დაწყებული,სახეს ნუ მარიდებ გუგა,მაინც ვხედავ მაგ ცრემლებს,რა მტირალა ყოფილხარ ...ილუუ მამ სიცოცხლეზე მეტად,გულის შუაში მიყვარხარ...მატატოო მზე ხარ ჩემი,მაპატიე მატა...მატაა... -ბოდავს ძალიან მაღალი სიცხე აქვს,ხმა უწყდებოდა უმცროსს, შუათანას შემხედვარეს -გუგაა,ნიკო შემომხედეთ!!!ნუ გაქვთ ასეთი სახეები,ნუ მშლით,თქვენ ძმას შეყევით საოპერაციოში და იქიდან სამივე ერთად გამოდით,სამივე ჭირდებით დედას,ჩემი შუათანა დამიბრუნეთ,ჩემი დატანჯული ბიჭი დამიბრუნეთ,-სწორედ ამ დროს გამოატარეს დიმა ბურდული საკაცით საკუთარ კლინიკაში,საოპერაციო მაგიდა ელოდა-დიმაა,ეს სოფიოს ხმა იყო,დედის ხმას ყველაში გამოარჩევდით,არ კიოდა,არც ყვიროდა,მხოლოდ დედის ხმა ჰქონდა,იმ დედის რომლის შვილსაც სიკვდილი ებრძოდა,დიმა გაიღვიძე დეე,შენს ყელს წამლის სუნი აქვს,შენი სუნი მინდა დიმა,იმ დიმასი მე რომ გავაჩინე, ისევ პატარა დიმას სუნი რომ აქვს ხოლმე,ხუთი წელია დედა არ ჩაგხუტებია,დიმა გაიღვიძე,დედამ გაპატია დეე,შენც აპატიე შენს დედას,უშენობისთვის არ გამიმეტო,თორემ პირობას გაძლევ ერთ წუთსაც არ გალოდინებ ისე წამოვა დედაშენი შენთან!მატა დაბრუნდება,დამპირდა დავბრუნდებიო და რა ვუთხრა?იცი რა მითხრა?არსებობის მიზეზი მიმყვებაო,მე არ გითხარი,ღირსად არ ჩაგთვალე,შენ მითხარი, რა მიზეზი გააყოლე დე შენს მატას?დამიბარა ეგ ბიჭი ჩემი გულია არ გაუბრაზდეო,მის გულს გაუფრთხილდიო,რა ვუთხრა შენს მატატოს?უშენობით დატანჯულს არც მე დავაკელი და გულს ვუხეთქავდი ჩემი უარყოფით თქო?!ვერ გპატიობდი დეე,ჩემი ლამაზი გოგოს ტანჯვას,იმ გატეხილ გულს და ჩამქრალ თვალებს წასვლისას რომ ქონდა,დიმა მატა დაბრუნდება და შენ თუ არ დახვდები,მე წამოვალ შენთან და დაგსჯი -სოფი, იყო სიტყვა და იყო შველა,მხარზე დაიყრდნო კაცმა,რომელიც სულ იყოფდა მისი სოფის ტკივილებს,ილიას გული იბარებდა ხოლმე სოფიოს დარდებს -ილუუშ უთხარი,შენი ყველაზე მეტად ჯერავს,არ წავიდეს -სოფი გაუშვი და სამივე ერთად გამოვა,იმ კარს ერთად გამოხსნიან... -ხუთი წლის მერე იყო ყველა ერთად, დიდ ტკივილს ვერ მორეოდნენ ცალ ცალად,გაერთიანდნენ მატას და დიმას ტკივილით ნატკენები და სხვადასხვა მხარეს დარჩენილები ისევ ერთად დამდგარიყვნენ,მატას გოგოები მივიდნენ,არ პატიობდნენ დიმას,თუმცა ახლა მატა არ აპატიებდათ და არც საკუთარი თავი იქ არ ყოფნას,თინუ გედეს ტკივილებს ინაწილებდა,ისწავლა რას ნიშნავდა გედეს ნათქვამი: ვკვდები პატარა თინა,ვერფერს მოკითხავდით აჩოს და თედის, მაგივრობას წევდნენ ვერიკო და ხატია, რუსა გედეხაურის ძირიდან აყენება ვერავინ შეძლო,საკუთარ მუხლებზე სახე დაყრდნობილი სრულიად უკონტაქტო იყო,კახი პეტრიაშვილი უხვდებოდა მის დარდებს აბჯარ ასხმული,გვანცა და ელენე წარბს არ ხრიდნენ საოპერაციოს კართან იდგნენ მორიგე ჯარის კაცებივით და ელოდნენ მეორე ნახევრებს,მათ პირველებს...დიდი ბრძოლის მერე ხელის შეშველება,გამზიარებელი დასჭირდებოდათ და ყველა ელოდა დიმას...იცოდნენ, იქ უფალი სუფევდა.ოპერაციას ხელმძღვანელობდა კატო ჯაფარიძე და იცოდა გარეთ დიდი საყრდენი ელოდა ოთო მესხი იდგა და იყო კატოს სალი კლდე,კაწიუშამ არავის ანდო,უდიდესი პროფესიონალიზმით გასწია ანესთეზიოლოგობა,საკუთარი ხელით ჩაუსვა ხუთი ნეკნი გუგამ და წარმოუდგენელი სისწრაფით შეძლო მესამედ გაჩერებული გულის ამუშავება ნიკომ,ერთხელ აღმოხდა უფროსს:ამას რას მაკეთებინებ ბიჭოო და მხოლდ ერთი ცრემლი ჩამოუვარდა,მეტის უფლება არ ქონდა,მერე იტირებდა,იტირებდა გუგაც და კატოც ,არ უთქვამთ ძმებს დედისთვის სიტუაცია სტაბილურად მძიემა,გადამწყვეტი საათებია წინ,დიმაზეა ახლა დამოკიდებული,უთხრეს რომ უფლის წყალობით გადარჩა,ის იცოცხლებდა,გარეთაც ისმოდა სოფიოს შვების სუნთქვა და გულში ნათქვამი უფლისადმი სამადლობელი,ლომისას ლოცულობდა მარიამ ბებო ,,, -და იყო ზარი ლევან მაჩაბელთან,მამასთან ბრუნდებოდნენ არავის დაუტოვებია კლინიკა,უკვირდათ რატომ გახდა საჭირო კონსილიუმის დარბაზი და ყველას ერთად ყოფნა,მადლობა,რომ არ დატოვეთ კლინიკა და ხართ აქ,ასე უფრო მარტივია ავხსნა მიზეზი, საოცარი ქარიზმა ჰქონდა ილია ბურდულს,ვერ გეტყვით,რომ ამბავს,რომელსაც შეგატყობინებთ ჩემთვისაც ისეთივე მოულიდნელი აღმოჩნდა,როგროც თქვენთვის,დარწმუნებული ვარ ყველა ჯანსაღი აზრით და სიხარულით შეხვდებით,აქ მალე მატას მშობლები მოვლენ,ხუთი წლის ტყუპებთან,დუდუ და ვატო დაიბადნენ 03.07.2003 -ში ამერიკაში და ისინი დიმას და მატას შვილები არიან,მატას სურვილით ჩამოვიდნენ და იქნებიან სულ აქ,რათა გაიცნონ ოჯახი და თქვენ ყველა,ბიჭებმა იციან სადაც მოდიან,პატარები არიან,თუმცა მატას დამსახურებით იციან,რომ ყავთ ოჯახი,არავის ჰქონია პროტესტის გრძნობა,იყო ერთპიროვნული სიხარული და იცოდნენ,რომ ისეთივე დიდი სიყვარულით ეყვარებოდათ ტყუპები,როგორც ერთმანეთი...სულ ცოტა ეუცხოვათ გარემო,მერე კი გაითავისეს პატარა ბიჭებმა,რომ აქ მათ დიდი ოჯახსი დიდი სიყვარული და უპირობო ურთიერთობები იყო,მხოლდ ერთი რამ რჩებოდა უთქმელი,ის რომ ყავდათ უფროსი ძმა 11 წლის ილია ბურდული, ხუთი წლის განმავლობაში ,წელიწადში რამოდენიმეჯერ იღებდა ილუ წერილს და მას შემდგე,რაც კითხვა ისწავლა სოფიოს არც კი უფიქრია დედა შვილის საუბრების წაკითხვა...ილუ არ სვამდა ზედმეტ კითხვებს,კარგად ხვდებოდა არსებულ სიტუაციას და მატას დამსახურებით არ დაუკარგავს შეგრძნება,რომ ყავს დედა,ზუსტად იცოდა მათი შეხვედრა მალე შედგებოდა,დედა დაბრუნდებოდა ილიკოსთან,ბოლო წერილიც ასე იწყებოდა როგორც ყველა დანარჩენი. -მატატოს პირველო სიხარულო,ხომ იცი,რომ დედა ამაყობს შენით,დედას დიდო ბიჭო,ჩემო ილიკო სულ გახსოვდეს,რომ ჩემს გულში შენ ძალინ დიდი ადგილი გაქვს, დედა გულით დაგატარებს და თითებზე ითვლის იმ დღეებს მალე,რომ გავა და დედა ჩაგიხუტებს,მანამდე კი ჩვენს დიმას მიხედე და გაუფრთხილდი, შენს ძალიან მაგარ მამას,სულ იცოდე შენ დიმას და მატას პირველი სიხარული ხარ,პირველი შენ შეგიყვარეთ...შენ პირველი ხარ. -დიმა როგორ მიხარია,რომ კარგად ხარ,დიდი ხანია ასე დაწყნარებით არ უსუნთქია ლევანს -შენი დამსახურებით -დიმა,ვიცი ჩემი აქ ყოფნა არ გსიამოვნებს,საუბარში ჩაერთო ილია,მაგრამ უნდა მენახე,მერე ისევ ისე იყო გაუცნობიერებლად მამის ინსტიქტით,როგორც ბავშვობაში,მივიდა შვილთან,თავზე აკოცა,სახეზე ხელი ჩამოუსვა,ამ ხელითვე შეიგრძნო შვილის მკერდთან გულის ცემა და აგრძნობინა,მიუხედავად დიდობისა და ისიც სამი შვილის მამა იყო,მაინც ილია იყო კაცი,რომლის მხარსაც ისევ ჰქონდა ძალა ,მერე კი თავის აწევის გარეშე მივიდა კართან,მთავარია შვილი ეგულებოდა სამშვიდობოს -მამა...არ წახვიდე რაა,გთხოვ არ გახვიდე,მჭირდები გესმის?ძალიან მომენატრე მამა,ისევ ისე მჭირდები,როგორც მაშინ,როგორც ყოველთვის,მეტს ვეღარ ვუძლებ,გთხოვ ნუ მეტყვი რომ გაპატიო,არაფერი ჩაგიდენიათ საპატიებელი,არც შენ და არც ლევანს, -დიმა ჩემო ბიჭო,ჩემო საამაყო ვაჟკაცო,ასე როგორ დამეტანჯე,მაინც მინდა პატიება გთხოვო,შეეცადე ცხოვრება გააგრძელო -მე როგორ ვაპატიო ჩემს თავს?ჩემი მატა,ჩემი ორსული ცოლი ისე გავუშვი,გავაგდე იმ სახლიდან გავაგდე,სადაც ბედნიერებისგან დაფარფატებდა,მე კი წარბ შეუხრელად გამოვუცხადე,რომ უნდა წასულიყო,ბებოსთან შემხვდა,არ შევიმჩნიე,მან კი მაკოცა და ისე წავიდა,უგონოდ მთვრალმა გედე დავადევნე,ხმის დამორჩილება უჭირდა დიმას,ვერ ვნახე მისი ორსულობა,ვერ ვიყავი მის გვერდით,ჩემი ციდა,ჩემი პატარა,ჩემი თვრამეტი წლის ბავშვი ორ ბიჭს ატარებდა მუცლით,ალბათ როგორ ვჭირდებოდი,როგორ ვაპატიო თავს მისი ცრემლები?მამა ჩემს გვერდით იყავი,ძალა მომეცი,რჩევა მომეცი,თორემ ვეღარ გავაგრძელებ -და ჩვენ როგორ ვაპატიოთ ჩვენ თავებს შენი დაუსრულებელი ტანჯვა?დაუმსახურებელი ზურგ შექცევა?ახლა ლევანი საუბრობდა,როგორც მამა და არ ჰქონდა ვისი მამა იყო,დიმა სტკიოდა,რა ვაპატოით თავებს?ის რომ გული გისკდებოდა შენს მატას,რომ ეუბნებოდი გიღალატე,სხვა ქალი მყავსო?!გედეს და ნიკოს რომ ჩააკვდი ხელებში,თედიმ და აჩომ,რომ გიპოვნეს, კლდეზე მანქანით გადაკიდებული ოლიმპიური სიმშვიდით ელოდი სიკვდილს,საკუთარი დედაც რომ უარგყოფდა,არ გპატიობდა ჩაუდენელ დანაშაულს,ხუთი წელია ითავისებ,რომ არ არსებობ,შენ გვაპატიებ? -ლევან არ გინდა,შეევედრა დიმა -დიმა მისმინე მამა,ისედაც დავაგვიანე,შენ კიდევ გაქვს დრო,როგორც კი მომჯობინდები შენს ცოლთან წადი და ყველაფერი გააკეთე,დააბრუნე ერთმანეთს დაუბრუნდით და იცოცხლეთ ერთმანეთით,დანარჩენი რა მოხდება თქვენი საფიქრალი არარ არის,ვერ გადაარჩინა ორის ტანჯვამ მსოფლიო, -დავიბრუნებ,როგორც კი ფეხზე დავდგები ჩემს პატარას ჩავაკითხავ...გთხოვთ ილუ მაჩვენეთ რაა -მოგიყვან ილუს,მანამდე კი ...შვილო როგორც კი შენი ოპერაცია დასრულდა,მატამ ლევანის დაურეკა,შენი ტყუპები აქ არიან,მატამ ასე გადაწყვიტა,ნათიასთან ერთად დაბრუნდნენ დუდუ და ვატო,მატა ნოემბერში ჩამოდის,ტყუპებმა იციან შენს შესახებ,შენ უნდა გააცნო ძმები -ასეც იქნება,ჩემი ბიჭები,სამივე მომიყვანეთ,ნოემბრამდე დაბრუნდება მატა შვილებთან. -ილუმ,რომ არ იცის ტყუპებზე? -იცის მამა,ათი წლის რომ გახდა ვუთხარი,სულ ასე ყოფნასაც არ ვაპირებდი,ჩემი და მატას ურთიერთობა როგორ იქნება არ ვიცი,მაგრამ გადაწყვეტილი მქონდა და ახლაც ასეა ტყუპები აქ გაიზრდებიან და რათქმაუნდა დედასტან ერთად.ისევ ჩემმა სიხარულმა მაჯობა და ბიჭები გამოუშვა,მენატრებააა,ჩემი გოგო მენატრება. 28 -პალატაში სიჩუმე იდგა,მხოლოდ სუნთქვა ისმოდა,სუნთქვაში ჩუმი ტკივილი,დანაშაული,სიყვარული კიოდა და პალატის კედლებს ასკდებოდა,ჩრდილები მოსდგომოდნენ მათ თავს,დიმა ნახევრად წამომჯდარიყო და ის რომ ნაოპერაციები ნეკნი სუნთქვაში ხელს უშლიდა საერთოდ ვერ აღიქვავდა,დაბნევის დრო არ იყო,ისე უნდა მიეწოდებინა თავისი ბიჭებისთვის,რომ იმავე საღამოს,ერთ ოთახში,ერთ საწოლში ძილი დაეჩემებინათ...Dudu Vato,do you want us to speak in English?(დუდუ ვატო,გსურთ ინგლისურად ვისაუბროთ?) -არა, იყო დუდუს პასუხი,-ქართულად,გამოეპასუხა ვატო,ილუ თითქოს არ სუნთქავდა,ძმების უკან იდგა და თითქოს იქ არ იყო,გრძნობდა რომ ჯერ ტყუპებს და მამას უნდა ესაუბრათ.ა -ბიჭებო აქ დაბრუნებულებმა ვინც გაიცანით,იცოდეთ თითოეული მათგანი ოჯახის წევრია და ნებისმიერ დროს უნდა გქონდეთ მათი იმედი,აქ რომ მოგიყვანათ რა გითხრათ ლევანი პაპამ?ვისთან მიდიხართო? -თავად დიმა აგიხსნითო,იქ Mr Demetre იყავი,აქ დიმა -ვატო,დუდუ,მისმინეთ მე დიმა ბურდული ვარ -დედამ,დედამ გვითხრა, დაიბნა,პატარა იყო და დააბნია ვითარებამ ვატო,დედამ გვითხრა,რომ ჩვენს მამას დიმა ქვია,მას ვუყვარვართ,არ მიუტოვებივართ,ასე იყო საჭიროო,როგორც კი მამა პრობლემას მოაგვარებს ჩამოვა და ...ვეღარ ამთავრებდა ,ცრემლი მოერია,როგორ გავდა ახლა მატას,მისნაირი მიმიკა ქონდა ტირილის დროს,ორივე ერთდროულად ჩაეკრა მამას,როგორ გათბა ხუთი წლის ნატანჯი გული,მატას სუნი ქონდათ,-მატატო მადლობა ამ სასწაულისთვის,ჩემო ციდავ დაგიბრუნებ...მამას საკუთარ თავზე მეტად უყვარხართ,არასდროს მიგატოვებთ,-მშობლების ემოცია აშკარად ეტყობოდათ შვილებს, არ ერიდებოდათ ტირილის და დიმას კისერში დაედინებოდა მათი ცრემლები,მტირალიც კი მონატრებოდა დიმას მატა,რას არ გაიღებდა ახლა მასაც ეტირა დიმას მკერდზე სიხარულის ცრემლებით-მამა,ისე გაჟღერდა ტყუპების ნათქვამი, თითქოს არც არასდროს ყოფილა უერთმანეთო ხუთი წელი,არ შორდებოდა ერთ ადგილს ილუ,არც კი ინძრეოდა,თუმცა მასაც გაეპარა ცრემლი,სხეული უთრთოდა და ვერ გაეგო იმ გრძონობის რაც იმ წუთებში შეიჭრა მის ორგანიზმში,ვერ დაარქვა სახელი ძმურ სიყვარულს,სისხლისა და ხორცის შერწყმას,შენიშნა მამამ ღელვა-დუდუ ვატო,როგორი სიყვარულით ჟღერდა დიმას სიტყვები,ის ბიჭი,რომელიც თვალს არ გაშორებთ და ზუსტად მისნაირი თვალები გაქვთ,იცით ვინ არის?ილუ თქვენი უფროსი ძმაა,რომელიც დიდი ხანია გელოდებათ,მოდი მამ,მოი ჩვენტან ჩემო სიამაყევ,რაო მამ ?მოდი შენც აქ იტირე და მოსწყდა ადგილს,მანაც მამის გულზე ნახა სიმშვიდე და თავშესაფარი,სამივეს იკრავდა მამის გული და სიხარული სხეულში ვეღარ ეტეოდა,შესციცინებდნე ტყპები უფროსს მათნაირს და მათზე ცოტა უფროსს,რომლის მიმარტაც წარმოუდგენელი ნდობა და სიყვარული გაუჩნდათ,აღარ იყო სიტყვები საჭირო,სისხლი ყიოდა და სადღაც შორს,მაგრამ ძალიან ახლოს მატას გული ფეთქავდა მათთან ერთად -მამა,წამოიწყო ილუმ,ჩემი ტყუპები ხომ დიდ სახლში დარჩებიან? -მამა უთხარი რა ლევანოს,ილუსთან დაგვტოვოს,ერთად უნდა დავიძინოთ,ითხოვდნე ტყუპები და ხარობდა მამის გული. -ლევანო,თავისთვის ჩაილაპარაკა დიმამ,ასე ეძახის ჩემი მატატოც თავის მამიკოს,როცა საქმე სერიოზულადაა,დიდ სახლში წახვალთ,მეც მალე დავბრუნდები და გპირდებით დედას მალე ნახავთ. -29 გეგმა „ზაფხულის გზის გავლით“არაფრით გავდა დასახულ სტრატეგიას,ყველა ხვდებოდა ,რომ სულ სხვა გზა იყო და ვიღაც საკუთარ მიზნებისთვის იყენებდა სიტუაციას,ვინ?რატომ?ისევ შურისძიება?ვისიი???პირველად იყო,რომ ვერაფერს მიხვდნენ ძალინ გამოცდილი ლევანი და ილია,არც ფალკოს და ჩრდილს ქონდათ რაიმე აზრი და რავენიც კი დაიბნა...გაურკვევლობამ ის ქნა,რომ კონტრაბანდა შევიდა,შავი ბაზარი მომარაგდა,შეერყათ რეპუტაცია და მხოლოდ ჩრდილები ჩანდა,ჩრდილებში არავინ, -კეთილი იყოს თქვენი ფეხი ამ მიწაზე,გიხაროდეთ მზიანი სტამბული მოწყალეა,თუმცა არ მგონია კიდევ დიდ ხანს იხილოთ მზე,აბა რაო ???როგორც ჩვენი ქართულის დამსახურებული პედაგოგი ქალბატონი ცისანა მოგმართავდათ თავადნო,თქვენი წარმომავლობისათვის შეუფერებელ ადგილას კი იმყოფებით,მაგრამ ელიტური ნამდვილად არის, -და შენ ამ ელიტის გული და სული?ცინიკური იყო ანა, -მიცანით? -ნატა სართანია,გამოკვეთილად თქვა გვარი თათამ,მაინც რას მივაწეროთ ეს დიდი მასპინძლობა?რაო ნატო აქ რისთვის მოგვიყვანე?ელიტურ ბოზებად უნდა გვაქციო?! -არც უმაგისობა გექნებათ... -რა საზიზღარი ხარ,გულის ამრევი და გულღრძო,სიბრაზეს არ მალავდა თინუ -ოხ თინუ,ისევ ისეთი ფეთქებადი ხასიათი გაქვს,დამშვიდდი პატარა თინა,ასე მოგმართავს არა ქმარი?ერთი ვერ გავთვალე თვითმკვლელობას თუ გაბედავდი არა და უყვარდი იმ ბიჭს,შენ კი გედეზე გადაირიე და კინარამ შეეწირე მის სიყვარულს...შენ მასო?არ ბრაზდები?ისევ ისე დაფრინავ ღრუბლებში?თუ ამერიკაში რომ მიფირინავდი ორსული და დამცირებული მაშინ მოიხსენი ეგ ვარდისფერი სათვალე?ანა ჭკვიანი გოგო მეგონე,დაიჯერე არა გეგეს ღალატი?თუმცა ძნელია ფაქტზე უარყოფა,არა ძვირფასო ანა, სულით ხორცამდე ერთგულია შენი,თუმცა ვერ გითხრა შენი სოცხლით არ ითამაშა და ერჩია დაგეჯერებინა.ქერა თათა კინაღამ დედაშენის ბედი გაიზიარე -ნატო,ახლა პირველად მაქვს ადამიანის მოკვლის სურვილი,შენი დაგეგმილი იყო არა ავარია?დანელია თვეები ებრძოდა სიკვდილს და მაგ ავარიის დროს მუცელი მომეშალა,ყველას გვეგონა,რომ ირაკლის მოუწყვეს ავარია და თურმე ჩემზე დაბოღმილი არარაობა დგას ამ ყველაფრის უკან,ნატას მოკვლის სურვილს ებრძოდა თათა ვაჩნაძე? -როდის?!რატომ?!ასე რამ გაგაბოროტა?უღრიალა მატასიმ -რაც თქვენს კლასში გადმოვედი ვერაფერში ტოლი ვერ დაგიდეთ,ვერც სწავლაში,ვერც ცნობადობაში,ვერც ოჯახისშვილობაში,ვერც გარეგნობაში.თქვენგან განსხვავებით არ მყავდა ურიცხვი თაყვანისცმცემლები და სამეგობრო,რომლებსაც მართლა ვუყვარდი,შენ მამიდაშვილ ჯაბა ჯაფარიძეზე ჭკუას ვკარგავდი,ის კი როგორც თქვენს მეგობარსაც არ მიმჩნევდა,მერეც გადაიკვეთა ჩვენი გზები,ვერც კი მიცნო,უკვე ცოლთან ერთად იყო,აბა მე რას მიცნობდა?ცოლად თბილისში ერთ ერთი ულამაზესი გოგო ყავს. -სხვათაშორის მხოლოდ ლამაზი არ არის მაკუნა,მხოლოდ გარეგნობის გამო არ უყვარს ჩემს მამიდაშვილს,შენნაირი მახინჯი სული არ აქვს და რომ იცოდე სხვების რა გითხრა და ჩვენ მართლა გვიყვარდი ნატა,გვენატრებოდი და დიდ ხანს გკითხულობდით,თუმცა ბებიაშენმა მხოლოდ ის გვითხრა,რომ ქვეყნიდან წახვედით,მამაჩემი მართალი იყო,როცა გვითხრა მაგ გოგოს ფსიქოლოგიური პრობლემები აქვს და თქვენც დაგაზარალებთო. -მამაშენი არა მასო?მამაშენის გამოა ასეთ დღეში რომ ხარ...თუ ოდესმე გეღირსა მისი ნახვა ჰკითხე, რა და როგორ მოხდა,ჰკითხე ვინ არის ლევან მაჩაბელი. -და სამაგიეროს რითი გვიხდი?შე ძუკნა,სიამოვნებით მოგიღრეცდი მაგ კისერს,უღრიალა თინუმ!გინდა ამ ბორდელში გვამუშაო? -თქვენ სამნი ნამდვილად გამოდგებით,აი მატასი სხვა გეგმაში განიხილება -ვისთან ხარ შეკრული?ვინ დგას შენს უკან?ისე უმზერდა მატასი ნატას,თვალსაც არ ახამხამებდა -ჩემთან!!! იყო ხმა მკაცრი,ბოხი და ნაცნობი,ეცნო მატასის ეს საძულველი ხმა,თითქოს უკუსვლით დაიწყო საათმა ბრუნვა და იქ გაჩერდა, 1988 წლის იანვრის ბოლო,დილით მამამ გააღვიძა,დათასთან ერთად ასაუზმა დედამ...მძღოლს ჯერ სამი წლის მასო უნდა დაეტოვებინა საბავშვო ბაღში და შემდეგ თოთხმეტი წლის დათა სკოლაში,მანქანამ რყევა დაიწყო,ჩაეძინა და გაღვიძებულს დათა ეჩურჩულებოდა,რომ სახელი არ უნდა ეთქვა,ასეთი თამაში იყო,დათა ბრიუს ლი იყო,მატასი პატარა,ვანდამიც ახსოვს,კიდევ ერთი ბიჭი,რომელიც მერე აღარ საუბრობდა,თვალები დახუჭული ჰქონდა, ბოლომდე არწმუნებდნენ მატას,რომ ასე უნდა ეთამაშა ბიჭს,ახლა ხვდებოდა,რომ მან წააგო,მისი სიცოცხლით ითამაშეს,ბიჭი რომელიც 12-13 წლის იქნებოდა გარდაცვლილი იყო და გარდაცვლილთან ერთად იყვნენ, ზუსტად არ ახსოვს რამდენ ხანს,ჩაკ ნორისი გაახსენდა და გონება ახლმა პანიკამ მოიცვა,ზუსტად ჩაკ ნორისმა იხსნა მატასის სიცოცხლე ამ ამაზრზენი კაცისგან, რომელიც წარსულიდან მოევლინა... ოცი წლის წინ ნიკო ბურდულის მეშვეობით გადარჩა მატასი მაჩაბელი ცოცხალი, -გაიხსენე პატარავ?!დააბრუნა ისევ 2008 ში ყველაზე საძულველმა ხმამ,შენი მეგობრები კი გაურკვევლობაში არიან,მე გიამბობთ!ეს კაცი იცი ვინ არის?კიდევ ერთი ადამიანი წარსულიდან,თუმცა არ იყო ნაცნობი სახე მატასისთვის, ჩემს სახელსაც მოგახსენებთ იალნიზი მქვია,შენმა მამამთილმა შემარქვა,თურქულად უსამშობლოს ნიშნავს,ისე ქართველი ვარ,ამ კაცს კი მე შევარქვი შხამიანი,კეთილშობილი აგენტი ნამდვილ შხამიანად იქცა,მას შემდგე რაც შვილი მოუკლეს,წარმოგიდგენთ კოტეს მამას,შხამიანო ეს სამი ლამაზმანი აქაურობის მთავარი,ყველაზე ძვირად ღირებული მასპინძელი იქნება,აი მატასის ცხედარს კი აუცილებლად ნახავს მამამისი,როგორც შენ ნახე კოტესი,ხო და რა იყო მანამდე,იმის გამო, რომ ილია ბურდულმა,ლევან მაჩაბელმა სხვათაშორის შხამიანიც ამ გეგმის ჩამშლელი იყო,გაანადგურეს უდიდესი დაჯგუფება,სწორედ შურისძიების გამო აღმოჩნდით იქ,გათვლის პრინციპით ნიკო ბურდულს და მატასი მაჩაბელს მოუწიათ სპეციალურად დადგმულ დენის ბოძთან ხელბორკილით დადგომა,მტევნები მიდებული ქონდათ და ნელ ნელა იკრავდა დენი,ცხელი ბორკილით ეწვებოდათ მაჯები,მატასის კი ნიკოს ხმა ჩაესმოდა,თითქოს ისევ იქ იყო,იმ ტანჯვას გრძნობდა. -პატარავ,შენ ყველაზე მაგარი გოგო ხარ და ამ თამაშს აუცილებლად მოიგებ,ახლა თუ დამიჯერებ,რასაც მეტყვი შეგისრულებ,აბა მითხარი რა გინდა? -ჩემს მამიკოს მინდა ჩავეხუტო,ცრემლები გადმოსცვივდა პატარა გოგონას -პატარავ,ახლა მე შემოვბრუნდები და შენ მე უნდა ჩამეხუტო,გპირდები მალე მამიკოსაც ჩაეხუტები,ხელი არაფერს მოკიდო,მხოლოდ მე შემეხე,წარსდულის კადრი გაუცოცხლდა, დენის ბოძს ზურგით მიკრული ნიკო როგორ ცახცახებდა,ეხვეწებოდა -პატარა ხელები მაისურზე ჩამჭიდე,ტანზე არ შემეხო,მერე ჩაესმოდა დათას ღმუილი,ხედავდა მათკენ გაქცეულ ბიჭს,რომელიც ხელიდან დაუსხლტდა და ვერ მიაღწია მიზნამდე,გაისროლეს,დაბნელდა,ნიკოსთან ერთად დაეცა ძირს,გახურებული ბორკილებისგან მაჯები მატასაც დამწვარი ჰქონდა,ნიკოს კი ზურგი და ფეხებიც,დღემდე ემჩნეოდა ჩაკ ნორისს ალაგ ალაგ იმ დღეების შეგედი. -მერე გაუთვალისწინებელი რამ მოხდა,ისევ იალნიზის ხმამ გამოარკვია მძიმე წარსულიდან,მეტად მძიმე აწმყოში,კოტე არ უნდა მომკვდარიყო,რადგანაც შხამიანი დაგვნებდა და თავისი ხალხი ჩაუშვა,ბურდულს და მაჩაბელს უნდა ენახათ შვილების ცხედარი,მაგრამ მოგვაგნეს...ყველას მოხვდა და სილა მეტად მწარე იყო,დაისაჯნენ ფალკონი,ჩრდილი, რავენი,საქართველოს ერთგული შვილი,დიდებული მასწავლებელი ზურაბ ნერგაძე,მის ორსულ შვილს ესროლეს და ძლივს გადარჩა,ახლა ლევანი ისეთ ხაფანგშია,სულ სხვა საქმის მოგვარება დაიწყო და ვერც კი ხვდება რომ შხამიანი შურს იძიებს შვილის გამო,შენ მოკვდები მატასი,იმ სამს კი ნატა მიხედავს,მე მათთან პრეტენზია არ მაქვს,თუმცა ირაკლი დანელიამ ბევრჯერ შემიშალა ხელი კავკასიაში და მიიღებს გაბოზებულ ცოლს! -მართლა უსამშობლო ხარ!სწორი უთქვამს ჩემს მამამთილს,მიდი მომკალი, გგონია მეშინია?!!ჩემი გოგოები გააშვებინე ამ ძუკნას,თორემ ისეთი დღეები გელის ტყვიას ინატრებ,გედე გავიწყდება,საშინელებას დაგმართებს ეგრეთ წოდებული მეღვინე!ახლაც ვერ გათვალე რაღაც,მე ამერიკაში მომიკითხავენ და ალბათ უფლის ნება იყო,დღიური,რომელსაც ხუთი წელია ვწერ მაგიდაზე დამრჩა,სადაც მიწერია,რომ გოგოების სანახავად მივდივარ სტამბულში და ცოტა მეუცნაურება,საიდულო შეხვედრა,აუცილებად ნახავს ის ვინც შენ ძალიან არ გინდა,რომ ნახოს! -გაზრდილხარ პატარავ,უშიშარი ხარ,არ გაინტერესებს ვინ არის მამაშენი? -მამაჩემი ლევან მაჩაბელია და ამით ყველაფერია ნათქვამი,ასევე ჩემი მამამთილია ილია ბურდული,მეტი არ მაინტერესებს შენგან მოსმენილი!!! -არ ეშინოდა სიკვდილის,იცოდა,რომ ტყუპები და ილიკო სამშვიდობის იყვნენ,ყველაზე საიმედო ხელში,მამასთან და სხვა არაფერი იყო საჭირო და მაინც როგორ უნდოდა ციდას თავის დიმას დანახვა,მის მკლავებში სულსაც დალევდა,ნერვიულობდა, თვლა დაიწყო,გოგონებს უყურებდა და თვალებით ეუბნებოდა ყველა სათქმელს,აუცილებლად უნდა გაეღწიათ ამ დაწყევლილი ადგილიდან,თან თვლიდა,ახლაც დათვალა,სამჯერ გაისროლეს და თითქმის დაიჯერა რომ მოეჩვენა,როდესაც მის ფეხებთან მომაკვდავი მისი დიდი სიყვარული,გულის ბიჭი დაინახა,სამიდან ორს ზურგით გადაფარებოდა,მატას მუხლებს ჩამოეყრდნო სახით,მუხლებზე დაეცა ყველაზე სანატრელს,ნუშის სუნი ასდიოდა,ისევ ის სუნი ქონდა როგორც თექვსმეტი წლის მატატოს. -დიმაა,შემომხედე,აზრზე მოდი დიმა,ასე უნდა გენახე ხუთი წლის მერე პირველად?დიმა თვალებში შემომხედე! არ გაინტერესებს როგორი გავხდი?როგორი ვარ ოცდასამი წლის ასაკში?თვალები გაახილე,არ დამტოვო დიიმ,არ იყო მისთვის დიმა,სულ დიმ იყო და ახლაც ასე,სულ დიმ იქნებოდა...დიიმ არ დამტოვო,თორემ არ გაპატიებ,მართალია ყველაფერი გაპატიე,ის რომ სახლიდან გამომაგდე,ის რომ მიღალატე,ჩვენი სახლის კართთან მუხლზე მდგომი გევედრებოდი და კარი მაინც არ გააღე,კლინიკაში მოსულს გამომიცხადე,ქალთან რომელთანც ვწევარ აქ მუშაობსო,ორსული გამიშვი,მაინც გამიშვებდი რომ გცოდნოდა?მეც მერე გავიგე,როცა აღარ გინდოდი,ისიც გაპატიე ორსულს ყველაზე მეტად შენი სუნი რომ მენატრებოდა და უშენოდ შიშისგან გული მისკდებოდა,თუ უშენობისთვის გამიმეტებ არ გაპატიებ, გეფიცები დიმ არ გაპატიებ...არ წახვიდე რაა...თვალები ისევ მატას მუხლებზე დაეხუჭა! 30 -წარმოუდგენელ დღეებს და ტკივილებს ებრძოდნენ ბურდულები და მაჩაბელები,თითქოს ემოციაც აღარ ქონდათ,გლოვაც აღარ იყო საკმარისი,ეს უარესი იყო,უსახელო,უპასუხო ტანჯვა.სამი თვის მანძილზე არც ერთხელ გაუხსენებიათ თინუს,ანას და თათას, თავს გადამხდარი ტრაგედია,მატასის მუხლებზე მისვენებული დიმა,გულში ტყვია გავლილი შხამიანი,რომელმაც ვერ გაიმეტა შვილის ტოლა და მატას გადაეფარა,როდესაც იალნიზმა კიდევ ერთხელ ესროლა და დიმას მსხვერპლი არ აღმოჩნდა საკმარისი.შუბლ გახვრეტილი იალნიზი და ასევე გაქცევის დროს გარდაცვლილი მათი ბავშვობა,ნატა სართანია,სიკვდილის წინაც არ მოუნანიებია,უცებ გაჩენილი ძალიან ბევრი უცხო,ფორმიანი ხალხი,სასწრაფო დახმარების სპეც მანქანა,აეროპორტში დახვედრილი გეგე ჯაიანი,თვითმფრინავის ეკიპირებას ირაკლი დანელია ხელმძღვანელობდა,ფორმიანი,სამსახურებრივი,მკაცრი იმიჯით თედი ბაშარული. დღეიდან,საქმეზე პასუხისმგებლობა ყველაზე ჩუმი მოთამაშის და გავლენიანი მოლაპარკის ირაკლი დანელიას ხელში იყო,ასევე საქმე გადაეცა სპეც დანიშნულების ოპერაციების მმართველს,ამიერ კავკასიასა და მეზობელ ქვეყნებში,საქართველოს წარმომადგენელს თეოდორე ბაშარულს!ეს იყო დიდი ინსტაციის გადაწყვეტილება,ამოწმებდა სტრასბურგი!!! და ვერანაირ ცნობასა და ინფორმაციას არ/ვერ გასცემდნენ ვერანაირი ორგანოდან,თუ სად ან როგორ იმყოფებოდნენ ილია ბურდული და ლევან მაჩაბელი,სამზე თვეზე მეტი დრო დასჭირდა დიმა ბურდულს საიდუმლო სეიფის გასახსნელად,საქმე ილია ბურდული აღარ არსებობდა!გაფრინდა ჯაბა ჯაფარიძე ირლანდიაში,ერთად დაადეს ტაბუ მან და დათამ ლევან მაჩაბელს!ოჯახთან ერთად დაბრუნდა დათა საქართველოში,თვეები ებრძოდა დიმა ტკივილებს,თავიდან დაბადებულს,ხელახლა უწევდა სიარულის სწავლაც,არც ერთხელ უნახავს მატასის,როგორც კი გაიგო,რომ გადარჩა წავიდა,სახლში მამის სახლში დაბრუნდა,სახლში დაბრუნდა,ქმრის და უდიდესი სიყვარულის სახლში დაბრუნდა ანა ბაბადიში,ახსნა არ იყო საჭირო.არც აუხსნიათ,ისევ ისე დიდი, გიჟური სიყვარულით უყვარდა გეგეს და აღმერთებდა ქმარს ანა.წაშალა ხუთი წელი ილიკოსთან,როდესაც მკერდში ჩაიკრა მისი პირველი,დედის გული არ ცდებოდა და გრძნობდა შვილიც,ისევ ის ილიკო იყო, დედაზე უპირობოდ შეყვარებული ილიკო,სწორედ მისი ხათრით და სურვილით იყვნენ ტყუპები დიდ სახლში საკუთარ სახლში,სოფიო დედა იყო სამი ბიჭის და სამი ქალიშვილის,გვანცა ელენე და მატა მისი შვილები იყვნენ ხუთი წლის მონატრებული შვილი დაიბრუნა,ძნელი იყო ნათიას და სოფოს ყოფა,არ იყოს დრო გამოტირების,ახლა ისინი დატოვეს ოჯახის საყრდენებად. -უფალის სუფევს თქვა და გამოიხურა მარიამ ბებოს სახლის კარი მატასი,თუმცა ახლა აღარ დამშვოდობებია ცრემლებით და გულ გატეხილი,დაპირდა მალე ჩამოვალ ბიჭებტან ერთადო, -ლომისას ილოცებოდა მოხუცი და ერთი შეევედრა:ღმერთო მაცოცხლე,დიმას და მატას შერიგებას,მათ ერთიანობას მომასწარი,ჩემი ოჯახის ერთიანობა დამილოცეო, არახვეთიდან წამოსულ მატასის შეტყობინება მოუვიდა:დათა და ირაკლი ელოდებოდნენ ფასანაურთან -ჯერ ეს წაიკითხე მასო და მერე უნდა მოგვისმინო: თუ ამას კითხულობ,ესიგი ლევან მაჩაბელი აღარ არის თქო ვერ გეტყვი,თუმცა თუ ამას კითხულობ ესიგი შენთან არ ვარ,ან აღარ ვარ.ჩემო ყველაზე ლამაზთვალებავ,იმსახურებ იცოდე რას წარმოადგენდა/წარმოადგენს მამაშენი და მაინც ყველაზე ბედნიერი ვარ,როდესაც ლევან მაჩაბელი დათას და მატასის მამაა,მასო ის რაც მოხდა ჩეჩნებთან,შემდეგ თურქეთში, ჩემს გამო იყო და აპატიე მამას,ჩემი წყალობით დაგენგრა ჯერ ბავშვობა იცი რატომ ვერ იხსენებდი მომხდარს?მე დავთანხმდი რომ შენთვის ჰიპნოზის მეშვეობით წაეშალათ გონებიდან, შემდგე პირადი ცხოვრებაც დაგინგრიე,კინაღამ დიმა ვიმსხვერპლეთ,ის რომ მახსენდება როგორ დაგემხო ტყვიებ მოხვედრილი მუხლებზე,მინდა რომ იქ მოვკვდე,ოღონდ შენი გაჩერებული სუნთქვა არ გამეგო,თუმცა თავი არასდროს დახარო ჩემი შვილობის გამო,სადაც არ უნდა გაიგო ჩემი სახელი, მიხვდები რომ ამაყად უნდა იყო,მე ვამაყობ ჩემი შვილებით,ჩემი მეუღლით,დედას გაუფრთხილდი მასო,ხომ იცი არ იმჩნევს და ძალია ნ უჭირს ჩემს გოგოს, გეამაყებოდეს ყოველთვის ილია ბურდულის ოჯახის წევრობის,მისი გვარის გამგრძელებლების დედა ხარ,დაუფასებელია ილიას ღვაწლი სამშობოლსა და არა მარტო სამშობლოს წინაშე. მამ,ცხოვრება გააგრძელე,შენებურად დაუდექი ოჯახს და შენი ოჯახი პირველ რიგში დიმაა, ეს არასდროს დაივიწყო,ისეთი ქმარი გყავს მადლობა უფალს და მის გამზრდელ მშობლებს,არასდროს უღალატია შენთვის,რომ არა ბიჭები და მათი თავდაუზოგავი დევნა დიმაზე, დიდი ხნის წინ დაასრულებდა იმ სიცოცხლეს,არაფრად რომ უღირდა უშენობისთვის გამეტებულს,დაჭილი რომ წამოვიყვანე გორიდან მხოლოდ შენს სახელს აბოდებდა და პატიებას გევედრებოდა...ჩვენ გვაპატიეთ,დიმამ ისედაც აგო არ ჩადენილ შეცდომებზე პასუხი.ბევრი დაგიშავეთ,თუმცა არ მინანია,ის რომ ვემსახურებოდი ჩემს სამშობლოს ერთგულად.სამშობლოს მსხვერპლიც უყვარს,ნუ ტირი ჩემო მწვანე თვალებავ,იმ ბიჭთან წადი,რომელიც არხოტის ცის ფერებს დაგიბრუნებს,შენს დიმას ძალიან ჭირდები ციდა,მისი გული მკვდარია ახლა და გვაპატიეთ მამებს.მასო, დედა დათასთან გაუშვი,უფრო გაუადვილდება უჩემობა სხვა ქვეყანაში,ვიდრე აქ მარტოს ყოფნა და სანამ ჩემს ცხედარს საკუთარი თვალით არ ნახავ მკვდრად არ ჩამთვალო,იქნებ კიდევ ერთხელ შევხვდეთ ახალ წელს ყველა ერთად ...07/2009 -დათა მიდიხარ?ცრემლები დასცვივდა მატასის -ასე სჯობს მასო,დედაც უკეთ იქნება,მაპატიე რომ გტოვებ,მაგრამ ასეა საჭირო -დათაა,ვინ იყო მამა?მასო წამოიწყო ლაშამ, ამ თემაზე მეტჯერ აღარ უნდა იყოს საუბარი,ლევან მაჩაბელი 18წლიდან მოღვაწეობდა სპეც დანიშნულების ოპერაციებში,გავლილი აქვს აბსოლიტურად ყველანაირი სპეც წვრთვნა,როგორც ფიზიკური ასევე ფსიქოლოგიური,1985 წლიდან ჩართული იყო უდიდეს ოპერაციაში.მისი, ილიას და კიდევ ბევრის წყალობით მოხდა უამრავი კონტრაბანდის,შავი ბაზარის,ასე ვთქვათ ბოლომდე განადგურება ვერა,მაგრამ გაძარცვა და განეიტრალება,მისი საქმიანობა გამოიყენეს და შენით დაემუქრნენ,თუ ისევ დიმასთან იქნებოდი მოგკლავდნენ,ამის უკან ნატა სართანია,იდგა,მე წლების წინ გვარკვიე ავარიის ამბავიც და ვიცოდი ნატას მოწყობილი რომ იყო,მაგრამ სათანადოდ ვერ შევაფასე და შევცდი -ვინ ხარ დანელია?ჩაეცინა მატას -ის ვინც შედის და აგვარებს იქ სადაც ვერ შედის და ვერ აგვარებს,ვერც პოლიცია და ვერც კრიმინალური ძალა,მე ჩრდილში მგდომი ძალა ვარ,ბევრს ვერაფერს გეტყვი,თუმცა გეტყვი,რომ მე გიცავდი შენ დისტანციიდან,ჩემი ძალა ადამიანების ფსიქოლოგიის ცოდნა და სიჩუმეა იმ ინფორმაციაზე რასაც ვფლობ.დიმას არ მიუტოვებიხარ ეგრე მოგაჩვენეს -ვინ?!გაბრაზდა მატა -ადამიანებმა,ვისაც შენს არსებობაზე მეტი რამ ჰქონდათ დასაკარგი -და შენ ირაკლი?თუ ასე აგვარებ,შენ რას აკეთებდი?ატირდა მატასი -მეც ვცდილობდი რომ დღეს ცოცხალი ყოფილიყავი,ეს ყველაფერი თათამ არ იცის, -ვიცი,რომ არ იცის,თორემ მეც მეცოდინებოდა -მასო მამაჩვენი 80იანი წლებიდან საერთაშორისო ანტიტერორისტული სააგენტოს წარმომადგენელია,ერთ ერთ ორგანიზაციას ისე ჩუმად ჩაუშალა უკვე გაკეთებული საქმე,ამ ადგილას მხოლოდ ჩრდილი თუ შემოაღწევდაო და მაშინ დაარქვეს ჩრდილი.ამავე პერიოდში გადაიკვეთა მამას და ილია ბურდულის გზაც,მაშინ ილია ესპანელებთან მუშაობდა,მას საოცარი სისხარტე ქონდა,დარბოდა პროფესიონალი მორბენალის დონეზე,უფრო სწრაფადაც,მისი მხედველობის არეალი უტოლდებოდა შევარდენის მხედველობის არეალს,ამიტომაც ესპანელები მოიხსენიებდნენ შევარდენად,ფალკონი,მისი სახელი დასავლეთში ასე ცნობილი.როგორც ლევანი,ილიაც საერთაშორისო დონის აგენტია და ორივე მსიფლიო მოქალაქეა,მასო ეს საუბარი დაივიწყე,შენ მხოლოდ მისი შვილი ხარ და ილიას რძალი.მეტი არაფერი არ იცი.ისეთი ქვეყნებია ჩართული შორიდან ხუმრობაც არ ღირს,მამას და ილიას მსხვერპლიც ემსახურება იმას,რომ მათი ოჯახი ხელშეუხებელია,თუმცა იქამდე,სანამ ჩუმად ვართ. -ცოცხლები არიან?ვეღარ შეიკავა ტირილი მამის ნებიერამ -არ ვიცი,თვალი აარიდა ძმამ -მკვდრები? -არც ეგაა ცნობილი, ახლა ირაკლი დანელიამ გასცა პასუხი,წავიდეთ მასო,დაბრუნების დროა -მე მცხეთაში დავრჩები,ჩემი დიმა იქ იქნება. 31 -ივლისი მაკდებოდა,ივლისი მათი იყო და ივლისამდეც იყო,თითქმის არაფერი შეეცვალათ მცხეთის აგარაკზე,მხოლოდ თანამედრვე და გემოვნებიანი დიასახლისის ხელი უფრო მეტად დატყობოდა,არ ხმაურობდა უწინდელივით,ივლისის ხვატისთვის და აქაურობისთვის შეუფერებელი სიჩუმე ატკივდა მატასი მაჩაბელს,მხოლოდ ერთ ადამიანს იტევდა აქაურობა ახლა და მის ტკივილებს ვერ აუდიოდა,აუზთან მისულს თინუს და გედეს გამჟღავნებული სიყვარულის დღე გაახსენდა,ვნებიანი კოცნით რომ აუწყეს ერთად ყოფნა,ორსული რუსა, მარწყვით სავსე თასით ხელში,აყაყანებული ბიჭები,როგორ ენატრებოდა თითოეული მათგანი,ნახა ყველას ნახულობდა ,თუმცა ვერ შეივსო,ვერ ეგუებოდა ძალდატანებით განელებულ ურთიერთობებს. პირდაპირ შეაღო კარი,იცოდა სადაც იქნებოდა დიმა,ტერასაზე იჯდა,ყავა და სიგარეტი მეტად დაემეგობრებინა ამ ხუთ წელში,ოხ ისევ ისეთი სიმპატიური და მიმზიდველი იყო,დასტყობოდა ბურდულს ტკივილები,ჭაღარა მსუბუქად ერეოდა მის თმასა და წვერში,თუმცა ვერც კი შეატყობდით მის ძალიან მუქ ჩალისფერში გარეულს,მხოლოდ მატამ დაუნახა,მხოლოდ ის მიუხვდა...მის მაგიდასთან სკამზე ჩამოჯდა,აღარ ეწეოდა Kent-ს,ახლა მატას ფავორიტი Dunhill-ით გადაქონდა გადაუტანელი,თვალებში ჩახედა,უღმერთოდ უყვარდა ეს თვალები ციდას,დიმას კოლოფიდან ერთი ამოაძვრინა,ნატიფ თითებში მოიქცია და ღრმა ნაფაზს ოხვრა ამოაყოლა,ტოქსიურია და მაინც,როგორც ჯაბა იტყოდა,სიგარეტიც უხდება ამ მახინჯსო,სულ ოდნავ იყო შეცვლილი,უფრო მეტად გამხდარ,დარდიანი,მონატრებული და ისევ ისეთი ლამაზი იყო,სიმახინჯეში რომ გადასდიოდა -ყავას გაგიკეთებ,ვიცი ვერც შენ შეიყვარე უშაქრო,ასე უემოციოდ ებრძოდა დიმა ყველაზე დიდ ემოციას და გრძნობას -არ მინდა,შენი ჭიქიდან დავლევ -ყველაზე მეტად გიყვარდა ჩემი ჭიქიდან ყავის დალევა,შენც რომ დაგელია ყოველთვის მეტს ვისხავდი ხოლმე,უფრო გემრიელდებოდა შენი არომატით -იცოდი,რომ მოვიდოდი? -არა,ხუთი წელია უკვე ასე ვიკეთებ,ყავას გემო აღარ აქვს მატა,ახლა არ მითხრა მატასი დამიძახეო,ვერასდროს დაგიძახებ -მატა დამიძახე დიიმ,კარგად ხაარ?აღარ გიჭირს სიარული?ტკივილებმა სულ გაგიარა? -ჭრილობის ტკივილებმა კი,დანარჩენს არა,სულ არ გაუვლია მატა,აი აქ არიან,გულზე ხელი მიიდო დიმამ და თვალები დაეხუჭა,ვერ შეხედა სახეში,ახლაც მატას შეშლი,ცრემლიანი სახე ედგა თვალწინ. -მართლა არ გაწუხებს ჭრილობები?ტყვია რომ გაქვს ჩარჩენილი? -იმ ყველაფრის მერე, რაც მე დაგმართე კიდევ შეგიძლია ჩემს ჯანმრთელობაზე იფიქრო? -კი დამმართე,შემშალე,სიცოცხლის სურვილი წამართვი,შენი თავი წამართვი,უშენოდ მაცხოვრე, ილიკოს გარეშე მამყოფე ამდენ წელს,შეუძლებელი შემაძლებინე და ბოლოს დიმ?ბოლოს მარტო მტოვებდი არა?სიკვდილი გადაწყვიტე და გგონია მადლობას გეტყოდი?ხომ წაიკითხე ჩემი დღიური?ეგ რომ არა ახლა მე ვიქნებოდი ზურგში არა, შუბლში ტყვია დახლილი,ხომ წაიკითხე?მე სულ მიყვარდი,ახლაც ისე მიყვარხარ როგორც თექვსმეტი წლის მატას შეუყვარდი ცხენით რომ გადმომიხტი,ახლა შენი შვილების,ილიკოს,დუდუს და ვატოს დედას უყვარხარ.შენ რომ არ გაგეგო,რომ ჩემი ერთ ერთი დამკვეთი ის ხალხი იყო, ასე მალე არ ჩამოხვიდოდი და ვერ გაიგებდით თურქეთში რომ ვიყავით. -ვერ ვიცხოვრე უშენოდ მატა,მინდოდა არ დაგიმალავ,ყველაზე მეტად სიკვდილი მინდოდა -თვალები დაეხუჭა მატას წამით... აღარ გამიშვა რა,იყო ვედრება -მატატო,ჩემი მზე დაბრუნდა,ღმერთო ყველაზე დიდი ბედნიერება მყავხარ ბავშვო.მოდიი რაა,მიშველე მატა,მეტს ვეღარ ვძლებ,ციდა მოდი, მოდი რა გულში ჩაგიკრა,ისევ ის ნუშის სუნი გაქვს -შუბლზე აკოცა საკუთარ მზეს,თვალებზე,ტუჩებზე -ფრთხილად,მაგრამ ვნებიანად,მატამაც უპასუხა, ჯერ ნელა შეეხო...მერე მთელი იმ დაგროვილი გრძნობით,რაც არასდროს გამქრალა მცხეთის აგარაკი ძველ მოგონებებს სუნთქავდა,საღამოს მზე მთებს უკან იწვოდა და აივანზე ჩრდილებს ეძინათ -არ იყო მხოლოდ კოცნა,ეს იყო ბოდიში,პატიება,სიყვარული რომელიც გადარჩა და აუცილებლად შეიხორცებს ნაიარევებს...ვერ გაიაზრა როგორ აღმოჩნდა მონატრებულ საძინებელში,ნიკაპზე ფრთხილად შეეხო დიმა-მიყურე მატა...ამჯერად მართლა აქ ხარ,ჩვენი დრო დაბრუნდა მატატო,მერე მატას ხელი იგრძნო კისერზე,აღარ დარჩა სივრცე მათ შორის და ცვიოდა სამოსი,იყო სიშიშვლე,ვნება დაუოკებელი მონატრების,ცრემლი,მხოლოდ სიყვარულით გადაღლილი სხეულები და ჯერ კიდევ არ ეჯერათ,რომ ეს სიზმარი არ იყო,ერთმანეთს ეხებოდნენ ...და თუ ყურს კარგად დაუგდებით, მტკვარი ისევ მღეროდა მათზე. ისევ დაახვედრა გულის ბიჭმა სამზარეულოში,მარიამ ბებოს დამზადებული გუდა,ისევ ის პური მატას,რომ უყვარდა და ყავა, მის ყვავილების სალონში მოდუღებული ყავა... ეს უერთმანეთობის დასასრული იყო და იყო საღამო ძველებურად ივლისური,ახლა ბევრად მეტი იყვნენ, შვილებში გრძელდებოდნენ,ვერც ამდენმა ტრაგედიამ,ცალ ცალად ყოფნამ,მარტოობამ,ტკივილმა,შურმა,ღალატმა,მტრობამ,სიკვდილმა,ვერ შეძლო მათში უნდობლობის გაღვივება,ტკივილები დარჩა,განვლილმა წარუშლელი კვალი დატოვა,თუმცა მტრობით დანგრეულნი სიყვარულით შენდებოდნენ,სიყვარულით ერთმანეთობდნენ... -დედაა,ხმა ნელ ნელა დაბოხებოდა თორმეტი წლის ილუს -ჩემი სიყვარული და იმედი ხარ ილიკო,თვალებიდანაც სიყვარული ეღვრებოდა მატას, -ჩემმა ციდამ მოწევას თავი დაანება?მრგვალი, დიდი მაგიდის გარშემო,მატას გვერდით ჩამოჯდა აუზიდან ახლად ამოსული დიმა, -ვაა მატა მართლა?აჟიტირდა აჩო,აი ჩემი ცოლი პირიქით ტემპს უმატებს, -ჩემიც,გაეცინა გედეს -არა რა, მაგარი არაწესიერი ცოლები გვყვავს, -ნიკოო ხომ არ დაგაგვიანდა?17 წელია ცოლ ქმარი ვართ,თმები აუჩეჩა გვანცამ ქმარს, -მატატო დავჯიერო?დაანებე? -რა იყო დიმ?ასე გაწუხებს ჩემი მოწევა?სულ ბავშვი რომ ვიყავი მაშინ არ გქონია პრობლემა და ახლა რა დაგემართა?31 წლის ასაკში არ მგონია კრიზისული პერიოდი გქონდეს, -არც კრიზისული პერიოდი მაქვს და არც პრობლემა შენს მოწევასთან,უბრალოდ მაინტერესბს,მართლა დაანებე თავი? -არა,ვერც ტყუპებზე რომ ზორსულობის დროს ვერ ვეწეოდი,ახლაც ასე მჭირს,ახლა სულ ჩემთან იქნები,მასეირნებ,სურვილებსაც შემისრულებ და მე შენ -მე შენ ყველაზე მეტად მიყვარხარ მატა და ღმერთოო მადლობა,მადლობა იმისთვის რაც გავიარეთ და გავივლით,მერე აღარ ესმოდათ ერთმანეთის ხმა ერთმანეთის ჟრიამულში,ხუთი წლის შემდეგ ,პირველად იყვნენ ასე სრულად და სრულფასოვანნი -მე რომ გოგო მეყოლება მატასის დავარქმევ,სრული პასუხისმგებლობით განაცხადა ილუმ -და რა იცი,რომ მეც გოგო მეყოლება?ჩაეკითხა დიმა შვილს -გოგო იქნება მაამ,მზესავით გოგო,დარწმუნებით უპაუსხა მამას,დედას ილიკომ ორსულ ცოლი აიკრა მკერდზე და სიამაყით უყურებდა მის სამს...ილუ ცდილობდა აეხსნა ტყუპებისთვის,რომ მალე ... 04.04.2010 დიმას დაბადების დღეს, მზესავით გოგო ეფემია,ფეფო ბურდული მოევლინა სამყაროს...მამას ნამდვილი თვალის ჩინი,მამას ნებიერა...მამას ფეფო,ძმების ერთადერთი და მატას უდიდესი სიყვარულის კიდევ ერთი სიცოცხლე. 2026 წელი -სიო აგრილებდა ბურდულების ტერასას არახვეთში,ბოლო ნაფაზს ღიმილი მოაყოლა და ფიქრებიდან ნაცნობ ხმაზე გამოერკვა -ღმერთო მატაა,წარმოუდგენელია,როგოორ?როგორ შეძელი ამდენი? -სიყვარულით ლიზო,შენც სიყვარული შეგაძლებინებს,დრო არ დაკარგო,შეიშრე მაგ ლამაზ ნუშებში ცრემლი და გიგი შენგელიას აჩვენე ვინ არის ლიზო ბურდული და რა შეუძლია შეყვარებულ ქალს,წარბი არც კი შეუხრია ისე მისცა რჩევა მატასიმ,გუგა ბურდულის ქალიშვილს. -მერე მატა?მერე რა იყო? -მერე?2022 წლის შვიდ მაისს,ჩემი გადარეული ილიკოს, მატასი ბურდული დაიბადა. -საუბარი ხმამ შეაწყვეტინათ,დიმა ადიოდა კიბეზე, თავის მსგავს თვალს არ აშორებდა, ახლა მისი ეფემია იყო იმ ასაკში დედამისი,რომ გაიცნო.თექვსმეტი წლის ფეფოს გარეგნობა უკვე ნერვიულობის საბაბი გამხდარიყო ბურდულების მამაკაცებისთვის. -ჩემი გულის ბიჭი მოვიდა,თვალები გაუბრწყინდა მატას,დიიმ დამპირდი,რომ ილიკო დაბრუნდება, -გპირდები მატატო,ლევანის და ილიას ჩარევაც,რომ დამჭირდეს მაგ გადარეულს დაგიბრუნებ -გულის შუაში მიყვარხარ დიიმ -მე უფრო ციდა,ყველაზე დიდი ბედნიერება ხარ მატა. უფალი სუფევს. დასასრული. |
 |
 |
 |
ტესტები
სხვა გვერდები
აქტიური მწერლები
აქტიური მწერლები
.:დღის აქტიური მკითხველი:.
ქალის და მამაკაცის ურთიერთობაში უპირველესი არის?
ყველა გამოკ
.:შემოგვიერთდით FACEBOOK-ზე:.
