ზურმუხტისფერი ვარსკვლავები წყვდიადში (სრულად)

ასთალორენი აღარ ელვარებდა. ოდესღაც თეთრი ქვითა და ვერცხლის ძაფებით ნაგები კოშკები, რომლებიც მზის ჩასვლისას ვარდისფრად კაშკაშებდნენ, ახლა შავი კვამლით იყო დაფარული. ჰაერში დამწვარი ფიჭვისა და რკინის სუნი ტრიალებდა.
​ერელიონი მაღალ გალავანზე იდგა და უყურებდა, როგორ იხევდნენ მისი მეომრები უკან. მისი მზერა არა მტრის ურდოებისკენ, არამედ ჩრდილოეთის კარიბჭისკენ იყო მიპყრობილი, საიდანაც რამდენიმე წუთის წინ ორკებმა ლირიელი გაიტაცეს. გენერლის მუზარადზე არეკლილი ცეცხლი მის თვალებში გაბრაზებად და სასოწარკვეთად ქცეულიყო. მას არ შეეძლო ჯარის მიტოვება, მაგრამ კიდევ უფრო ნაკლებად შეეძლო იმის დაშვება, რომ პრინცესა ბნელეთში დაღუპულიყო.
ასთალორენის მიწისქვეშა სამალავში, რომელიც ქალაქიდან რამდენიმე კილომეტრის მოშორებით, საუკუნოვან კლდეებში იყო გამოკვეთილი, შიში გამეფებულიყო. წესით, ლირიელი დანარჩენ ქალებთან და ბავშვებთან ერთად უნდა გასულიყო ქალაქიდან და იქ მოეცადა, სანამ მეფე ან გენერალი გამარჯვების გონგს არ შემოჰკრავდა. მაგრამ პრინცესას არ შეეძლო დამალულიყო მაშინ, როდესაც მისი ხალხი იხოცებოდა... მაშინ, როდესაც ერელიონი სიკვდილს ეთამაშებოდა. გოგონამ იცოდა, რომ გენერალი სისხლის უკანასკნელ წვეთამდე იბრძოლებდა მის დასაცავად. მან ფარულად დატოვა თავშესაფარი, რათა ბრძოლის ველზე მყოფთათვის თავისი სამკურნალო ნიჭით დახმარებოდა, თუმცა ეს საბედისწერო შეცდომა აღმოჩნდა.
​ლირიელი გამოსვლისთანავე გაიტაცეს. ჩასაფრებულმა ორკებმა მყისვე შენიშნეს სამეფო სამოსის ნათება, მაშინვე უკან დაიხიეს და წამში გაუჩინარდნენ დაბურულ ხეობებში. ორკებს ხელში ჩაუვარდათ ასთალორენის ყველაზე ძვირფასი განძი.
​—ერელიონ!— გაიგო ბიჭმა მეფის ხმა ომის გუგუნსა და ხმლების ჟღარუნში. მეფე გილვარენს თვალებში ჯოჯოხეთური ცეცხლი უელავდა, რომელშიც მრისხანება და უსაზღვრო ტკივილი არეულიყო,— აქ ჩვენ მივხედავთ ამათ. ახლავე დაედევნე ორკებს და ლირიელი დააბრუნე. ერთი ღერი თმაც არ უნდა ჩამოვარდეს ჩემი ქალიშვილის თავიდან! წადი და ჩემი კურთხევა თან გდევდეს!
​მეფის სიტყვები ჯერ კიდევ ჰაერში ტრიალებდა, როდესაც ერელიონი თავის თეთრ, მრისხანე ტაიჭს შემოახტა. ერთი დეზის კვრა და ცხენი ადგილს მოსწყდა, თითქოს მშვილდიდან ნასროლი ისარიაო.
​ნახევრად ბნელ, უღრან ტყეში შეჭრისას ქარი სახეში სცემდა, მის გრძელ, ოქროსფერ ქერა თმას უმოწყალოდ არხევდა და მხრებზე უფანტავდა. გარშემო ყველაფერი ერთ დიდ, მწვანე-შავ ნისლად ქცეულიყო. ხის ხმელი, ბასრი ტოტები მათრახივით სცემდნენ სახეში, კანს უჩხაპნიდნენ და სისხლის წვრილ ზოლებს უტოვებდნენ ლოყებზე, მაგრამ ახალგაზრდა გენერალი ვერაფერს გრძნობდა. მის სხეულში ფიზიკური ტკივილის ადგილი აღარ იყო, იქ მხოლოდ ადუღებული სისხლი, ლირიელის თვალების მოგონება და ის სასოწარკვეთა ბობოქრობდა, რომელიც გონებას უბინდავდა. მხოლოდ ერთი ფიქრი ურტყამდა საფეთქლებში: „უნდა მივუსწრო. უნდა გადავარჩინო“.
​მთვარის სუსტი შუქი ძლივს აღწევდა ხეების ხშირ ვარჯში, როდესაც ტყის სიღრმეში, გზაჯვარედინზე, ცხენი მოულოდნელად ყალყზე დადგა და შეშინებული აფრუტუნდა. ერელიონმა წამში შეინარჩუნა წონასწორობა, ხმალი იშიშვლა, რომლოს ვერცხლისფერმა პირმა წყვდიადი გაჭრა.
​—ვინ ხართ? გამოჩნდით, სანამ ჩემს მრისხანებას თქვენი სისხლით არ დავაცხრობ!— მისი ხმა ტყის ექომ აიტაცა.
​ხეების ჩრდილიდან ჯერ დაბალი, განიერი ფიგურა გამოცოცდა, რომელსაც ხელში მძიმე, სისხლიანი ნაჯახი ეჭირა, მის გვერდით კი მაღალი, აწოწილი მამაკაცი გამოჩნდა, რომლის უცნაური, ყვითელი თვალები ღამეში ისე ელავდნენ, თითქოს მგელი იდგა ორ ფეხზე.
​—ოჰ, შეხედე, ვოლფრამ,— გაისმა ხრინწიანი, დამცინავი ხმა. ჯუჯამ მიწაზე გადმოაფურთხა და ნაჯახი მხარზე შემოიდო,— ციდან ვარსკვლავთბიჭუნა ჩამოგვივარდა. ფრთხილად იყავი, გრძელყურებიანო, ეგ შენი პრიალა სათამაშო არ გაგივარდეს და ფეხი არ მოიჭრა.
​ერელიონმა თვალები შეავიწროვა, ხმალს ხელი უფრო მაგრად მოუჭირა. ბავშვობიდან ასწავლიდნენ, რომ ჯუჯები სიხარბითა და უხეშობით სავსე არსებები იყვნენ, რომელთაც მიწისქვეშა სოროების და იქ მოპოვებული ძვირფასეულობის გარდა არაფერი აინტერესებდათ.
​—მიწის თხუნელა...— ჩაილაპარაკა ერელიონმა ზიზღით,— ბორინ რკინისწვერა. აქ რას აკეთებ, ჩემი მეფის მიწებზე? ორკებს ზურგს უმაგრებ თუ უბრალოდ საკუთარ სოროში დაბრუნება შეგეშინდა?
​—შენი მეფის მიწებზე?— ბორინმა ხმამაღლა ჩაიხირხირა, რაც უფრო ყეფას ჰგავდა,— ეს მიწები ბუნებას ეკუთვნის, თქვენ კი, ამპარტავანო ელფებო, გგონიათ, რომ ყველაფერი თქვენი ვარცხნილობის ფერისაა. ორკების მოკავშირეობაღა მაკლდა! იმ მყრალმა არსებებმა ჩემი რაზმი ჩაიგდეს ხელში, სანამ შენი სამეფო გვარდია სასახლეში აბრეშუმის ხალათებში ნებივრობდა!
​—საკმარისია!— მათ შორის ვოლფრამი ჩადგა. მისი ხმა დაბალი, მჭექარე ღრენასავით გაისმა. ის ჯერ ერელიონს მიუტრიალდა, მერე ჯუჯას,— თქვენი ძველი ზღაპრებისა და ერთმანეთის ლანძღვის დრო არ არის. ორკების სუნი ჰაერში ჯერ კიდევ მძაფრია. მათ ქალი მიჰყავთ. დასავლეთის ხეობისკენ მიიჩქარიან.
​ერელიონს გული შეეკუმშა, თუმცა სახეზე სიმკაცრე შეინარჩუნა.
—მე მათ მარტოც დავეწევი. მაქციავ, გზა დამითმე. შენ კი, ჯუჯავ, გირჩევნია შენს მაღაროებს დაუბრუნდე, სანამ ჩემმა ფოლადმა არ გასინჯა შენი უხეში კისერი.
​—ოჰ, როგორ მაშინებს ფითქინა ელფი!— თვალები დააბრიალა ბორინმა და ცალყბად ჩაიღიმა,— მარტო მიდიხარ? მერე იმ ტალახიან ჭაობებში ვინ უნდა დაგვარცხნოს? ორკების ბანაკი ცოცხალი ლაბირინთია. შენნაირი ნაზი არსებები იქ პირველივე კუთხეში სულს ღაფავენ. გზა თუ გინდა იპოვო, ვოლფრამის ყნოსვა და ჩემი ნაჯახი გჭირდება, უნდა ეს შენს სათუთ თავმოყვარეობას თუ არა.
ერელიონმა ვოლფრამს შეხედა. მაქციამ მხოლოდ თავი დაუკრა, მისი მზერა ცივი და პრაგმატული იყო. გენერალმა იცოდა, რომ ჯუჯა მართალი იყო, დასავლეთის კლდეები ორკების ბუდე იყო, სადაც გზა აბნეული ელფი სიკვდილისთვის იყო განწირული. სიამაყის გადაყლაპვა ელფისთვის სიკვდილზე უარესი იყო, მაგრამ ლირიელის სიცოცხლე ყველაფერზე მაღლა იდგა.
​—კეთილი,— თქვა ერელიონმა და ხმალი ქარქაშში დააბრუნა, თუმცა მზერით ბორინს ხვრეტდა,— ოღონდ ერთი პირობით: თუ გზაში ჩამორჩები, მიწისქვეშელო, უკან არ მოვიხედავ.
​—შენ შენს თავს მიხედე, ლამაზო,— ჩაიდუდუნა ბორინმა და ნაჯახი ხელში შეათამაშა,— მთავარია, შენმა ქერა თმამ გზა არ გაანათოს, თორემ მალვა გაგვიჭირდება.
გზა სულ უფრო ვიწროვდებოდა. ერელიონი წინ მიაბიჯებდა, თუმცა მისი მზერა გამუდმებით ორ უცნაურ კომპანიონს უთვალთვალებდა. მას მაინც არ ასვენებდა კითხვა: რატომ რისკავდნენ ეს არსებები სიცოცხლეს იმ პრინცესასთვის, რომელსაც საერთოდ არ იცნობდნენ?
​—მაქციავ,— დაარღვია დუმილი ერელიონმა,— შენ თქვი, ორკებმა შენი ტყეები დაწვესო... მაგრამ მაინც, რატომ მიჰყვები ელფის კვალს? ეს ომი შენი არ არის.
​ვოლფრამი მკვეთრად გაჩერდა. ისე დაიჭიმა როგორც ელფის მშვილდი, ხოლო როდესაც მობრუნდა, ერელიონმა მის ყვითელ თვალებში ისეთი ღრმა, უძირო ტკივილი დაინახა, რომელმაც ელფების გენერალს სიტყვები პირში გაუშრო.
​—იმიტომ, გრძელყურებიანო, რომ სამი მთვარის წინ ჩემი უმცროსი დაც ასე გაიტაცეს,— ვოლფრამის ხმა ჩურჩულს ჰგავდა, თუმცა მასში მგლის ღრენა იგრძნობოდა,— მე დავაგვიანე. როდესაც მათ ბანაკს მივაგენი... ის უკვე ფერფლად ქცეულიყო. მე ვიცი, რას უპირებენ ორკები ტყვე ქალებს. და ვერ დავუშვებ, რომ კიდევ ერთი უდანაშაულო სული ჩემს თვალწინ დაიღუპოს. მნიშვნელობა არ აქვს ელფების პრინცესა იქნება, ჯუჯა თუ ადამიანი. ამას არც ერთი არსება არ იმსახურებს. მით უმეტეს ნაზი ქალი, რომელსაც საკუთარი თავის დაცვაც კი არ შეუძლია.
​ერელიონი გაოცებისგან ადგილზე გაიყინა. სიბრალულისა და პატივისცემის უცნაურმა გრძნობამ დაუარა სხეულში. მან ჯუჯას გადახედა, რომელიც ჩვეულებრივზე უფრო სერიოზული გამხდარიყო.
​—მე კი ჩემს მეგობარს მარტო არ ვტოვებ,— თქვა ბორინმა და ნაჯახის ტარს ხელი უფრო მაგრად მოუჭირა,— ამ მგელმა სიკვდილს გამომგლიჯა ხელიდან, როდესაც ჩემი ძმები კლდის ხეობაში ჩახოცეს. გარდა ამისა, ჯუჯების არცერთი კლანი არ დაუშვებს, რომ ქალი გასაჭირში მიატოვოს. ჩვენ შეიძლება ოქრო გვიყვარდეს, ელფო, მაგრამ ღირსების კოდექსი თქვენზე ნაკლები არ გვაქვს. ასე რომ, მორჩი ეჭვებით ყურებას და გზა განაგრძე.
​ერელიონმა თავი დახარა. ეს იყო პირველი მომენტი, როდესაც მან ჯუჯასა და მაქციაში მტრები კი არა, ნამდვილი მებრძოლები დაინახა. რაც მთავარია, თანამებრძოლები...
დასავლეთის ხეობისკენ მიმავალი გზა სულ უფრო ვიწროვდებოდა და მახინჯდებოდა. მწვანე, ცოცხალი ტყე ნელ-ნელა შავ, გადამწვარ უდაბნოდ იქცა, სადაც ჰაერი ლპობისა და გოგირდის სუნით იყო გაჟღენთილი. ვოლფრამი წინ მიიწევდა, ხან ადამიანის ფორმით, ხანაც წამიერად უზარმაზარ, ჩრდილივით შავ მგლად გადაიქცეოდა, რათა მიწაზე დატოვებული სისხლიანი კვალი უკეთ ეყნოსა.
​მალე მაქცია ხეების ჩრდილში გაჩერდა და ხელით ნიშანი მისცა კომპანიონებს. რამდენიმე მეტრის მოშორებით, კოცონის გარშემო, ოთხი ორკი იჯდა. ისინი უხეშად ხარხარებდნენ, რაღაც ნახევრად უმ ხორცს გლეჯდნენ კბილებით და თავიანთ მყრალ ენაზე ღრენდნენ.
​—მათ ბანაკამდე სულ რაღაც ორი კილომეტრია,— ჩასჩურჩულა ვოლფრამმა ერელიონს,— იქ ათასობით ორკია. პირდაპირ შეჭრა თვითმკვლელობაა. თუ გინდა, რომ პრინცესას საკნამდე მიაღწიო, მათ ნაწილად უნდა იქცე. ამ ოთხივეს ხმაურიც გარეშე მოვუღებთ ბოლოს, მათი აბჯარი კი ჩვენი საშვი იქნება.
​ბრძოლა წამიერი აღმოჩნდა. ერელიონის ხმალმა ორკების მეთაურს ყელი მანამ გამოჭრა, სანამ ის იარაღის აღებას მოასწრებდა. ბორინის მძიმე ნაჯახმა და ვოლფრამის კლანჭებმა დანარჩენებიც იქვე დაასამარეს.
​თუმცა, ნამდვილი გამოცდა ახლა იწყებოდა.
​ერელიონი ზიზღით უყურებდა მიწაზე დაგდებულ, სქელ, ჟანგიან რკინის აბჯარს, რომელიც ორკის მუქი, წებოვანი სისხლით და ტალახით იყო მოსვრილი. მისგან ისეთი აუტანელი სუნი ამოდიოდა, რომ ელფს სუნთქვა შეეკრა. ბავშვობიდან აბრეშუმსა და ვერცხლის მსუბუქ ჯავშანს ჩვეულს, ხელები აუკანკალდა, როდესაც ორკის მძიმე, უსწორმასწორო მუზარადს შეეხო.
​—რა იყო, ვარსკვლავთბიჭუნა?— ჩაიხირხირა ბორინმა, რომელიც უკვე ირგებდა მისთვის საგანგებოდ შერჩეული დაბალი, ღიპიანი ორკის ჯავშანს,— გეშინია, ეგ შენი აბრეშუმის კანი არ გაგიუხეშდეს? მიდი, მიდი, ჩაიცვი, თორემ შენი სითეთრე კილომეტრიდან ანათებს.
​ერელიონმა არაფერი უპასუხა. მან კბილები ერთმანეთს დააჭირა, თვალები დახუჭა და მყრალი, ცივი რკინა სხეულზე მოირგო. ჯავშანი მძიმე იყო, მოუხერხებელი და მოძრაობას უზღუდავდა. ყოველი ნაბიჯის გადადგმისას ჟანგიანი ლითონი კანს უფხაჭნიდა.
​—ეს ჯერ კიდევ არაფერია,— თქვა ვოლფრამმა, მიწიდან შავი, სველი ტალახი და ორკის სისხლი ხელებით ამოიღო და ერელიონისკენ წავიდა,— შენი ოქროსფერი თმა უნდა დავმალოთ. და სახეც. ზედმეტად ლამაზი ხარ ორკობისთვის.
​ელფის გენერალი ადგილზე გაიყინა, როდესაც მაქციამ ცივი, სველი ტალახი მის ოქროსფერ თმასა და ფითქინა ლოყებზე წაუსვა. ტალახმა დაფარა მისი დახვეწილი ნაკვთები, შუბლი და ყელი. ერელიონი გრძნობდა, როგორ უმძიმდებოდა თმები, მაგრამ გონებაში მხოლოდ ლირიელის სახეს ხატავდა, რათა ეს დამცირება აეტანა.
ბორინმა სიცილი ვეღარ შეიკავა:
—ოჰ, აი ახლა კი ნამდვილ ელიტარულ ორკს ჰგავხარ! ცოტა წელში მოიხარე, ძალიან გამართული ნუ დადიხარ, ორკებს ხერხემალი აქვთ დაზიანებული, შენ კი ისე მოაბიჯებ, თითქოს მეჯლისზე გეპატიჟებოდნენ.
​ერელიონმა ორკის მძიმე, რქიანი მუზარადი თავზე ჩამოიფხატა. მუზარადის ვიწრო ჭრილიდან მხოლოდ მისი თვალები ჩანდა — ორი კაშკაშა, ზურმუხტისფერი ვარსკვლავი, რომელთაც ვერანაირი ტალახი და ბინძური აბჯარი ვერ უცვლიდა ფერს.
​—წავედით,— თქვა ერელიონმა ბოხი, ჩახლეჩილი ხმით, რომელიც მუზარადის შიგნიდან ექოდ გამოვიდა,— რაც მალე დავასრულებთ ამას, მით მალე ჩამოვიბანთ ამ სიბინძურეს.
​სამივე ფიგურა, რომლებიც ახლა ვიზუალურად არაფრით განსხვავდებოდნენ ორკების მზვერავებისგან, დასავლეთის ხეობისკენ, მტრის უზარმაზარი ბანაკისკენ დაიძრა, სადაც ასობით კოცონი უკვე ანათებდა ღამის ცას.
დასავლეთის ხეობა ნამდვილ ჯოჯოხეთს დამსგავსებოდა. უზარმაზარი, შავი კლდეებით გარშემორტყმულ ღრმულში ასობით კოცონი გიზგიზებდა, რომელთა ალზეც ორკების გროტესკული ჩრდილები კედლებზე გიგანტური მონსტრებივით ირეკლებოდა. ჰაერი გაჟღენთილი იყო დამწვარი ხორცის, მყრალი ლუდის, ოფლისა და იარაღის საპოხი ქონის აუტანელი ნაზავით.
​სამი კომპანიონი ორკების ნაკადს შეერია. ყოველ ნაბიჯზე ისმოდა მათი ხმამაღალი, ყურისწამღები როხროხი, უხეში ხარხარი და იარაღების ერთმანეთზე რახარუხი. ორკები სვამდნენ რაღაც მღვრიე, შავ სითხეს უზარმაზარი, ხის კასრებიდან, ნადიმობდნენ და ერთმანეთს ნახევრად უმი ხორცის ნაჭრებს სტაცებდნენ ხელიდან, რაც ხშირად სისხლიან ხელჩართულ ჩხუბში გადადიოდა.
​ერელიონი ნელა მიაბიჯებდა, თავი დაეხარა, რათა მუზარადის რქებს სახე უფრო მეტად დაეფარა. ყოველი ორკის დანახვაზე, რომელიც მათ გვერდით ჩაივლიდა, ელფის გენერალს ზიზღისგან მუშტები ეკვრებოდა. მისი დახვეწილი, ელფური ბუნება ყოველი უჯრედით აჯანყებული იყო ამ ქაოსის, სიბინძურისა და უხეშობის წინააღმდეგ. თუმცა, ზიზღზე ძლიერი შიში იყო. შიში იმისა, თუ რა დღეში იმყოფებოდა ახლა ლირიელი ამ ველურ არსებებს შორის.
​მის გვერდით ვოლფრამი მიდიოდა. მაქციას კბილები ისე მაგრად დაეჭირა ერთმანეთზე, რომ ყბის ძვლები უთამაშებდა. მისი უცნაური ყნოსვა ათასობით ორკის მყრალ სუნს შორის ძლივს არჩევდა ლირიელის ნაზ, ყვავილოვან არომატს. გარშემო ატეხილი ხმაური, ორკების უხამსი ღრიალი და სიმღერები ვოლფრამს იმ ღამეს ახსენებდა, როდესაც საკუთარი და დაკარგა. მისი სიბრაზე, როგორც მოთოკილი ვულკანი, მზად იყო ნებისმიერ წამს ამოფრქვეულიყო. ბორინი პერიოდულად მხარს ჰკრავდა მაქციას, თითქოს ანიშნებდა: „დაწყნარდი, თავი ხელში აიყვანე, ახლა ჩვენი დრო არ არისო“.
​—იქით,— ჩაიჩურჩულა ვოლფრამმა და თვალით მიანიშნა ბანაკის კიდეში, კლდესთან მდგარ დიდ, ტყავის კარვებზე, რომელთაც მძიმედ შეიარაღებული ორკები იცავდნენ,— იქიდან მოდის პრინცესას სუნი. მაგრამ მცველები ზედმეტად ბევრნი არიან.
​სამივე კარვისკენ დაიძრა, თითქოს მორიგეობის შესაცვლელად მიდიოდნენ. ისინი თითქმის მიუახლოვდნენ მიზანს, როდესაც მოულოდნელად მათ წინ უზარმაზარი, ცალთვალა ორკი აღიმართა. ეს იყო ბანაკის ერთ-ერთი მეთაური, რომლის სხეულიც ძველი ბრძოლების ნაწიბურებით იყო დაფარული. მან გზა გადაუღობა სამეულს და თავისი მყრალი სუნთქვა პირდაპირ სახეში მიაფრქვია ერელიონს.
​—ჰეი! თქვენ...— დაიღრინა ორკმა თავის უხეშ ენაზე,— რომელი რაზმიდან ხართ? რატომ მიეჩქარებათ წინამძღოლის კარვისკენ? და შენ... რატომ დადიხარ ასე გამართულად, თითქოს ზურგში ჯოხი გქონდეს გაჩხერილი?
​ბორინმა წამში სცადა სიტუაციის განმუხტვა, წელში მოიხარა, ხრინწიანი ხმით ჩაიხირხირა და თქვა:
—დიდო უფროსო, ეს ჩემი ძმაა, კლდიდან გადმოვარდა და ხერხემალი აქვს გაშეშებული, გონებაც ცოტა დაებინდა...
​მაგრამ ცალთვალა ორკმა ჯუჯას ხელი უხეშად ჰკრა და გვერდზე გადააგდო. მისი ეჭვი უფრო გაღრმავდა. იგი ნელა მიუახლოვდა ერელიონს, ხელები მის მუზარადს ჩაავლო და თავი ზემოთ ააწევინა.
​ტალახითა და სისხლით მოსვრილი სახის მიუხედავად, მუზარადის ვიწრო, რკინის ჭრილიდან ორი კაშკაშა, ზურმუხტისფერი ვარსკვლავი ანათებდა. ელფის თვალები, სუფთა, დიდებული, ამაყი და უსაზღვროდ ღრმა, შეუძლებელი იყო ორკის ბინძურ მზერაში არეულიყო. ვერანაირმა ტალახმა ვერ შეძლო იმ ღვთაებრივი ნათების ჩაქრობა, რომელიც მხოლოდ ელფთა სამეფო სისხლის მატარებლებს ჰქონდათ.
​ორკის ცალი თვალი გაოცებისგან გაფართოვდა. მან წამით ენა დაება, მაგრამ როგორც კი მიხვდა, ვინ ედგა წინ, პირი დააღო, რათა მთელი ბანაკის გასაგონად ეყვირა:
—ელფ...!!!
​სიტყვის დასრულება ვერ მოასწრო. ერელიონის სხეულმა გონებაზე სწრაფად იმოქმედა. ჯავშნის ქვეშ დამალული მოკლე ბასრი ხანჯალი ელვის სისწრაფით ამოძრავდა და ორკს პირდაპირ ნიკაპქვეშ, ყელში გაეყარა. ხმა ჩაუწყდა, თვალები გადაუტრიალდა და გიგანტური სხეული მიწაზე მძიმედ დაენარცხა.
​—ჩვენი საფარი გაშიფრულია!— დაიყვირა ვოლფრამმა. მისი სხეული წამში დაიზნიქა, ტანსაცმელი შემოერღვა და მის ადგილას უზარმაზარი, მძვინვარე შავი მგელი გაჩნდა, რომელმაც პირველივე მოახლოებულ მცველს ყელი გამოჰგლიჯა.
​—ეჰ, მაინც ვერ აიტანა ჩემი კომპლიმენტი მის ხერხემალზე!— დაიყვირა ბორინმა, ორკის მუზარადი თავიდან მოისროლა, თავისი მძიმე ნაჯახი ჰაერში შეათამაშა და ბრძოლაში ჩაება,— წინ, ერელიონ! პრინცესა დაიხსენი, ამათ ჩვენ მივხედავთ!
​ბანაკში ნამდვილი ქაოსი ატყდა. განგაშის საყვირები ამუშავდა, მაგრამ ერელიონს უკან აღარ მოუხედავს. მან ორკის მძიმე აბჯარი სხეულიდან მოიგლიჯა, რათა თავისუფლად ემოქმედა, ხმალი იშიშვლა და პირდაპირ მთავარი კარვისკენ გაეშურა, სადაც ლირიელი ელოდა.
გარეთ ატეხილი ხმლების ჟღარუნი, მაქციას მრისხანე ღრენა და ორკების სასოწარკვეთილი ყვირილი ერთ დიდ, გაურკვეველ ხმაურად ერწყმოდა ერთმანეთს, როდესაც ერელიონმა მთავარი კარვის მძიმე ტყავის ფარდა ხმლით გაკვეთა და შიგნით შევარდა.
​კარავში საოცარი სიჩუმე სუფევდა, რაც მკვეთრად კონტრასტირებდა გარე სამყაროს ჯოჯოხეთთან. კუთხეში, რბილ ხალიჩებზე, ლირიელი იჯდა. მისი სამეფო სამოსი ოდნავ გასვრილიყო, ხოლო ნაზ კოჭზე მძიმე, რკინის ჯაჭვი ჰქონდა დაბმული, რომელიც იატაკში ჩაჭედილ პალოს უკავშირდებოდა. თუმცა, ერელიონის გასაოცრად, მას მტრები სასტიკად არ მოპყრობოდნენ, პრინცესას წინ ვერცხლის თასით სუფთა, კაშკაშა წყალი და ტყის ველური ხილის სავსე ჯამი ედგა. ორკებმა იცოდნენ, რომ ასთალორენის უძვირფასეს განძს უნდა გაფრთხილებოდნენ.
​ხმაურზე ლირიელმა თავი ასწია. მისი თვალებში შიში იკითხებოდა, მაგრამ როგორც კი კარვის ბინდში შემოვარდნილ ფიგურას დააკვირდა, წამით სუნთქვა შეეკრა. ერელიონს ორკის აბჯარი უკვე მოეგლიჯა სხეულიდან. სახეზე ტალახი, ორკის სისხლი და ოფლი ერთმანეთში არეოდა, მისი ქერა თმა, ასევე ტალახში ამოსვრილი, აწეწილიყო, მაგრამ მისი ზურმუხტისფერი თვალები... ისინი ახლა უფრო მცხუნვარედ ანათებდნენ, ვიდრე ოდესმე.
​—ერელიონ...— აღმოხდა გოგონას და ხმა ჩაუწყდა. ეს არ იყო უბრალო გაოცება, ეს იყო რწმენის გამარჯვება. მან იცოდა, რომ გენერალი მოვიდოდა. თუნდაც მთელი სამყარო დაქცეულიყო.
​ერელიონმა ხმალი ხალიჩაზე დააგდო, იარაღს აღარ ჰქონდა მნიშვნელობა. იგი პრინცესას წინ მუხლებზე დაეშვა. მისი ძლიერი, მებრძოლი ხელები, რომლებიც წამის წინ სიკვდილს უქადდა ყველას, ვინც გზად შეხვდებოდა, ახლა საოცარი სიფრთხილით, თითქოს მინის ნაკეთობას ეხებიანო, ლირიელის ფითქინა ლოყებს შეეხნენ. თითების კანით იგრძნო პრინცესას სხეულის სითბო და ის ნაზი კანკალი, რომელიც გოგონას უვლიდა.
​—ჩემო პრინცესავ... ჩემო ვარსკვლავო,— ჩაიჩურჩულა ერელიონმა. მისი ხმა, რომელიც ელფების ჯარისთვის ყოველთვის ბრძოლის საწყისი იყო, ახლა თბილ, ემოციურ მელოდიად ქცეულიყო. მან შუბლი ლირიელის შუბლს მიაყრდნო. მათ იგრძნეს ერთმანეთის სუნთქვა... აჩქარებული, ცხელი, სიცოცხლით სავსე,— მეგონა, დავკარგე ის ნათება, რომელიც ჩემს სამყაროს მართავდა.
​ლირიელმა თვალები დახუჭა, მისი გრძელი წამწამებიდან ორი სუფთა ცრემლი გადმოვარდა და ერელიონის ხელებზე დაეცა, ჩამორეცხა იქ არსებული ბინძური ტალახი. მან ხელები ელფის კისერზე შემოაჭდო, თითები მის ქერა თმაში ახლართა და უფრო მაგრად მიეკრო მის მკერდს.
​—მე არ მეშინოდა,— უჩურჩულა ტუჩებთან ახლოს,— იმიტომ, რომ ყოველი გულისცემა შენს სახელს მიმეორებდა. ვიცოდი, რომ სიკვდილსაც კი გამოგლეჯდი ჩემს თავს.
​ეს იყო მომენტი, როდესაც დრო გაჩერდა. ერელიონი ნაზად, მაგრამ უსაზღვრო მგზნებარებით დაეწაფა მის ტუჩებს. ეს არ იყო უბრალო კოცნა, ეს იყო ორი სულის შეერთება, მრავალსაუკუნოვანი გამოუთქმელი საიდუმლოს აღიარება, რომელიც აქამდე სამეფო ეტიკეტისა და მოვალეობის მიღმა იყო დამალული. ამ კოცნაში იყო ყველაფერი: ტყის შრიალი, ასთალორენის ვერცხლისფერი ნათება და ის მარადიული ფიცი, რომელსაც ელფები მხოლოდ ერთხელ დებენ ცხოვრებაში.
​ჯაჭვის ხმამაღალმა გაწკრიალებამ ისინი რეალობაში დააბრუნა. ერელიონმა თვალი მოაცილა ლირიელის ბაგეებს, მძიმედ ამოისუნთქა, გვერდით დაგდებული ხმალი აიღო და ერთი მძლავრი, ზუსტი დარტყმით რკინის ბოქლომი შუაზე გაკვეთა. ჯაჭვი ხმაურით დაეცა ხალიჩაზე.
​—უნდა წავიდეთ, ჩემო სიყვარულო, — თქვა ერელიონმა, ფეხზე წამოდგა და ლირიელს ხელი გაუწოდა,— ჩვენი მეგობრები გარეთ სიცოცხლის ფასად გვინთავისუფლებენ გზას.
​ლირიელმა ხელი ჩაკიდა, მათი თითები ერთმანეთში გადაიხლართა და მათ სხეულში ახალმა, უძლეველმა ძალამ გაიღვიძა. ისინი კარვიდან გამოვარდნენ, სადაც ბორინის ნაჯახი და ვოლფრამის კლანჭები უკვე ასრულებდნენ უთანასწორო ბრძოლის ბოლო აკორდებს.
ორკების ბანაკიდან გამოღწევა ნამდვილი ქარიშხალივით იყო. ვოლფრამმა, როგორც უზარმაზარმა შავმა მგელმა, გზა გაიკაფა მტრის რიგებში, ბორინის ნაჯახი კი უკანასკნელ მცველებს იგერიებდა. როდესაც ბანაკის ცეცხლი და ყვირილი შორს, კლდეებს მიღმა დარჩა, ოთხეულმა უსაფრთხო, ძველ საგუშაგო გამოქვაბულში შეაფარა თავი, რათა სული მოეთქვათ და ჭრილობები შეეხვიათ.
​გამოქვაბულში მცირე კოცონი დაანთეს. ერელიონი ლირიელის გვერდით იჯდა, ხელი ჩაეკიდა და ისე უყურებდა, თითქოს ჯერ კიდევ ვერ იჯერებდა, რომ პრინცესა მის გვერდით იყო.
​ვოლფრამი, რომელიც კვლავ ადამიანის ფორმას დაუბრუნდა, კუთხეში დაჯდა, დაღლილობისგან თვალები დახუჭა და მხარზე მიყენებულ ღრმა ჭრილობაზე ხელი მიიჭირა. ბორინი კი იქვე, ქვაზე ჩამოჯდა, თავისი მძიმე ნაჯახი მუხლებზე დაიდო და ხმამაღლა, ხრინწიანად სუნთქავდა. მისი სახე მთლიანად ჭვარტლითა და ორკების შავი სისხლით იყო მოსვრილი, წვერი კი აწეწილი ჰქონდა.
​—ეჰ, გრძელყურებიანო,— ჩაიბუტბუტა ბორინმა და თავი ასწია, რათა ერელიონისთვის კიდევ ერთი ირონიული სიტყვა ეთქვა,— შენს გამო იმდენი ორკი ჩავჩეხე, რომ ჩემს ნაჯახს მთელი თვე დასჭირდება ალეს...
​სიტყვა შუაზე გაუწყდა.
ლირიელი ფეხზე წამოდგა. მიუხედავად გადატანილი შიშისა, ჯაჭვებისა და გასვრილი კაბისა, გამოქვაბულში დანთებული ცეცხლის შუქზე იგი საოცრად, თითქმის არამიწიერად ანათებდა. მისი გრძელი, ვერცხლისფერი თმა ზურგზე ეფინა, ხოლო მისი სახიდან ისეთი დიდებულება, სინაზე და სისუფთავე გამოსჭვიოდა, რომ ბორინს ენა დაება. ჯუჯას ცხოვრებაში ბევრი ძვირფასი ქვა ენახა, ყველაზე სუფთა ალმასები, მიწისქვეშა სამეფოს ოქროს ძარღვები და მბზინავი ზურმუხტები, მაგრამ არცერთ მათგანს არ ჰქონდა ისეთი ნათება, როგორიც ელფების პრინცესას.
​ლირიელი ნელი, მსუბუქი ნაბიჯებით მიუახლოვდა ჯუჯას. ბორინი, რომელიც ჩვეულებრივ არავის წინაშე არ ხრიდა თავს, ქვეცნობიერად წელში გაიმართა და თავი დაუკრა პრინცესას. ნაჯახი გვერდზე გადადო და თვალები გაუფართოვდა. მას მოეჩვენა, რომ მის წინ არა უბრალოდ ელფი, არამედ თავად მთვარის შუქი იდგა.
​—თქვენ ბორინი ხართ, რკინისწვერათა კლანიდან,— გაისმა ლირიელის ხმა. ეს არ იყო ჩვეულებრივი ლაპარაკი, ეს იყო წყაროს ჩხრიალი, ბროლის წკრიალი, მელოდია, რომელმაც გამოქვაბულის ცივი კედლები გაათბო,— ჩემმა გენერალმა მითხრა, რომ თქვენი სიმამაცის გარეშე მე ბნელეთში დავიკარგებოდი.
​ბორინმა პირი დააღო, მაგრამ ხმა ვერ ამოიღო. მისი ჩვეული სარკაზმი და უხეშობა სადღაც გაქრა, თითქოს ქარმა წაიღოო. მან საკუთარ შავ, გაუხეშებულ ხელებს შეხედა და უცებ შერცხვა იმ სიბინძურის, რაც მასზე იყო.
​—მე... მე... თქვენო უდიდებულესობავ,— ჩაილუღლუღა ბორინმა და მისი ხმა ისე დაბალი და მოკრძალებული გახდა, რომ ერელიონს გაოცებისგან წარბები აეზნიქა,— მე მხოლოდ ნაჯახს ვაქნევდი... ჩვეულებრივი საქმეა... მაგრამ თქვენ... თქვენს სილამაზესთან შედარებით, ჩემი კლანის ყველაზე ძვირფასი თვლებიც კი უბრალო რიყის ქვებია.
​ლირიელმა თბილად, საოცარი მადლიერებით გაიღიმა. ეს ღიმილი ბორინისთვის იმაზე მეტი იყო, ვიდრე ნებისმიერი საგანძური. პრინცესა მუხლებზე დაეშვა ჯუჯას წინ, ამით მან აჩვენა, რომ მისთვის სამეფო ტიტულები არაფერს ნიშნავდა იმ გმირის წინაშე, ვინც მზად იყო სიცოცხლე გაეწირა მისთვის, სრულიად უცნობი ელფისთვის, რომელიც მისი დაუძინებელი მტერი უნდა ყოფილიყო. მან თავისი ნაზი, თბილი ხელები ბორინის ნაიარევ, უხეშ ხელებს დაადო. ელფური სამკურნალო ენერგია ოქროსფერი ნათებით გადმოიღვარა მისი თითებიდან. ბორინმა იგრძნო, როგორ გაუყუჩდა დაღლილობისგან დაჭიმული კუნთები, როგორ შეუხორცდა ნაკაწრები.
​შემდეგ ლირიელი ვოლფრამთან მივიდა, რომელიც ჩუმად აკვირდებოდა ამ სცენას. პრინცესამ ხელი მარცხენა მხარზე დაადო, სადაც ორკის შუბის კვალი იყო. ოქროსფერმა შუქმა მაქციას ჭრილობაც წამში მოუშუშა. ვოლფრამმა თავი დახარა, მის თვალებში, სადაც აქამდე მხოლოდ მგლის ველური ბუნება და სევდა ჩანდა, ახლა უსაზღვრო პატივისცემა გამოსჭვიოდა.
​—მადლობა, ვოლფრამ,— უთხრა ლირიელმა და მის თვალებში ჩახედა,— მე ვიცი შენი დის ისტორია. მისი სული ახლა მშვიდობითაა, რადგან მან იცის, რომ მისმა ძმამ დღეს სიბნელეს კიდევ ერთი სიცოცხლე გამოსტაცა.
​მაქციამ ღრმად ამოისუნთქა, თითქოს გულიდან უზარმაზარი ლოდი მოეხსნაო.
​ერელიონი წამოდგა, ორ მებრძოლთან მივიდა და მათ წინაშე მარჯვენა ხელი გულზე დაიდო. ეს იყო ელფების უმაღლესი სამხედრო სალამი და უდიდესი პატივისცემის ნიშანი.
​—მე მზად ვიყავი, ამ გზაზე მარტო მოვმკვდარიყავი,— თქვა ერელიონმა მტკიცე, ემოციური ხმით,— მაგრამ თქვენ დამანახეთ, რომ ნამდვილი ღირსება არც რასაშია და არც ძველ ზღაპრებში. ბორინ, ვოლფრამ... ასთალორენის გენერალი თქვენს წინაშე ვალშია. დღეიდან, ჩემი ხმალი თქვენი ხმალია.
​ბორინმა წვერი მოიქექა, სახეზე ისევ დაუბრუნდა თავისი ძველი ცალყბა ღიმილი, თუმცა მისი თვალები კვლავ პრინცესასკენ გაურბოდა:
—კარგი, კარგი, გრძელყურებიანო... ოღონდ ერთი პირობით: როდესაც თქვენს თეთრ ქალაქში დავბრუნდებით, იმ თქვენს მჟავე, ყვავილების ღვინოს არ დამალევინებ. ნამდვილი, მწარე ლუდი მინდა. და კიდევ... ნება მომეცით, ქორწილში პრინცესას წინაშე ჩემი ნაჯახით საპატიო დაცვაში ვიდგე.
​ლირიელმა ნაზად გაიცინა:
—ეს ჩემთვის უდიდესი პატივი იქნება, ოსტატო ბორინ.
​ოთხივე კოცონის გარშემო ისხდნენ და საუბრობდნენ. ძველი მსოფლიოს შუღლი და მტრობა ამ პატარა გამოქვაბულში სამუდამოდ დაიწვა. წინ გზა შინისაკენ ელოდათ, გზა ტრიუმფისა და ახალი მშვიდობისაკენ.
ასთალორენის ვერცხლისფერი კოშკები კვლავ ამაყად გადაჰყურებდნენ ჰორიზონტს. ომის კვამლი გაფანტულიყო, ხოლო ქალაქის დიდებულ, თეთრ კარიბჭესთან ათასობით ელფი შეკრებილიყო. როდესაც მზის პირველმა სხივებმა ხეობა გაანათეს, დასავლეთის ბილიკიდან ოთხი მხედარი გამოჩნდა.
​იმავე წამს ქალაქში გამარჯვების გონგებს დაჰკრეს. მათი მჭექარე, მელოდიური ხმა კლდეებს აზანზარებდა. ელფები ყიჟინითა და სიხარულის ცრემლებით ხვდებოდნენ თავიანთ გენერალს, პრინცესას და მათ ორ უცნაურ კომპანიონს. ბორინი ცხენზე ამაყად იჯდა, წვერს ივარცხნიდა და გარშემომყოფთ უმტკიცებდა, რომ მისი ნაჯახის გარეშე ეს დღე არ დადგებოდა. ვოლფრამი კი, მართალია ჩუმად, მაგრამ თავაწეული მიაბიჯებდა, გრძნობდა, რომ მისი სულის ბნელი ჩრდილები სამუდამოდ გაფანტულიყო.
​სამეფო დარბაზში, სადაც თეთრი ქვის სვეტები პირდაპირ ღია, ვარსკვლავებიან ცას უერთდებოდა, ტახტზე მეფე გილვარენი იჯდა. როდესაც ლირიელი დარბაზში შევიდა, მეფე ფეხზე წამოდგა. მის მკაცრ, საუკუნოვან სახეზე სამეფო სიამაყე წამით გაქრა და მხოლოდ მოსიყვარულე მამა დარჩა. იგი სწრაფი ნაბიჯით ჩამოვიდა ტახტიდან და შვილი მკლავებში მოიმწყვდია. დარბაზში სრული სიჩუმე ჩამოვარდა.
​როდესაც მამა-შვილის პირველი ემოციები ჩაცხრა, ერელიონი წინ გადადგა. მან მუზარადი მოიხსნა, მეფის წინაშე ცალ მუხლზე დაეშვა და ხმალი მიწაზე დადო. მისი მზერა მტკიცე იყო, თუმცა აღელვებისგან ხმა ოდნავ უთამაშებდა.
​—დიდო მეფეო,— თქვა ერელიონმა და ლირიელს შეხედა, რომელიც მის გვერდით დადგა და ხელი ნაზად ჩაჰკიდა,— მე შევასრულე თქვენი ბრძანება. თქვენი განძი უვნებელია. მაგრამ ახლა, მე აქ ვდგავარ არა როგორც თქვენი ჯარის გენერალი, არამედ როგორც მამაკაცი, რომლის გულიც ამ ქალს ეკუთვნის. მე გთხოვთ ლირიელის ხელს.
​დარბაზში მყოფმა ელფებმა ერთმანეთს გადახედეს. ყველამ იცოდა ელფთა უძველესი და წმინდა კანონი: ელფები ფაქტობრივად უკვდავები იყვნენ. მათ არც ავადმყოფობა ეკარებოდათ და არც სიბერე. ისინი მხოლოდ მაშინ კვდებოდნენ, თუ ბრძოლაში მტრის ფოლადი განგმირავდათ, ან თუ თავად გადაწყვეტდნენ, რომ ამ სამყაროში მათი დრო ამოიწურა და გემით დასავლეთისკენ, „უკვდავ მიწებში“ გაემგზავრებოდნენ. და რაც მთავარია, ელფებს მთელი მათი მარადიული ცხოვრების განმავლობაში მხოლოდ ერთხელ უყვარდებოდათ. ეს სიყვარული არ იყო უბრალო გრძნობა, ეს იყო სულების სამუდამო გადაჯაჭვულობა, რომელიც სიკვდილზე ძლიერი იყო.
​მეფე გილვარენმა ახალგაზრდებს გადახედა. მის თვალებში სევდიანი, მაგრამ უსაზღვროდ თბილი ღიმილი გამოჩნდა. იგი მიუახლოვდა ერელიონს, ხელი მხარზე დაადო და ფეხზე წამოაყენა.
​—წამოდექი, ერელიონ,— თქვა მეფემ და მისი ხმა დარბაზის თაღებს გადასწვდა,— როდესაც ორკების ურდოები ჩვენს გალავანს მოადგნენ და ჩემი ქალიშვილი გაიტაცეს, მეგონა, რომ ჩემი სამყარო დასრულდა. მეგონა, ვეღარასოდეს მოვესწრებოდი იმ დღეს, როდესაც ლირიელის თვალებში ბედნიერების ნათებას კვლავ ვიხილავდი.
​მეფემ ლირიელის ხელი აიღო და ერელიონის ხელს შეუერთა.
​—შენ მას სიცოცხლე დაუბრუნე, ერელიონ, და ამით ჩემი სულიც იხსენი. მე ვიცი, რომ თქვენი კავშირი მარადიულია, როგორც ვარსკვლავების შუქი. ახლა კი...— გილვარენმა დარბაზის ღია თაღიდან დასავლეთის ჰორიზონტს გადახედა, სადაც მთებს მიღმა უსასრულო ოკეანე ეგულებოდა,— ახლა, როდესაც ჩემი სამეფო მშვიდობითაა და ჩემი შვილი დაცულია, შემიძლია მშვიდი გულით დავტოვო ეს მიწები. ჩემი დრო აქ ამოიწურა. მე მალე გავცურავ დასავლეთისკენ, უკვდავ მიწებში, სადაც წინაპრების სულები მელიან. ასთალორენის ტახტს კი თქვენ გიტოვებთ.
​ლირიელს თვალები ცრემლით აევსო, თუმცა ეს სევდისა და სიამაყის ცრემლები იყო. მან იცოდა, რომ მამის წასვლა სიკვდილი კი არა, უბრალოდ ახალი, მარადიულის დასაწყისი იყო.
​ბორინმა, რომელიც დარბაზის ბოლოში იდგა, ჩუმად მოიწმინდა თვალზე მომდგარი ცრემლი, ვოლფრამს მხარი გაჰკრა და ჩაიბუტბუტა:
—ეს ელფები... სულ ტირილს როგორ გვანდომებენ ამ თავიანთი ლამაზი სიტყვებით. მაგრამ, უნდა ვაღიარო, კარგი მეფე ეყოლება ამ ქალაქს.
​მეფე გილვარენმა ხელები ასწია და მთელი დარბაზის გასაგონად გამოაცხადა:
—მოემზადეთ! დაე ასთალორენის კოშკებმა დღეს სიყვარულისა და ახალი ეპოქის დაწყება იზეიმონ!
...
ასთალორენს ასეთი დიდებული დღე საუკუნეებია არ ახსოვდა. ქალაქის თეთრი კედლები მთლიანად მოერთოთ ცოცხალი, ვერცხლისფერი ლილიებით, რომელთა ნაზი სურნელიც მთელს ხეობას ათრობდა. საღამოს, როდესაც ცაზე პირველი ვარსკვლავები აციმციმდნენ, საქორწილო დარბაზში ათასობით სანთელი აანთეს. ელფური არფებისა და ფლეიტების ჰანგები ჰაერში ნიავის მსუბუქი ქროლვასავით დაფრინავდნენ, რაც გარემოს არამიწიერ, ჯადოსნურ ატმოსფეროს სძენდა.
​ყველაფერი სავსე იყო დახვეწილი სინატიფით. სტუმრები აბრეშუმისა და ვერცხლის ძაფებით ნაქსოვ სამოსში გამოწყობილიყვნენ. საპატიო მაგიდასთან, ელფ დიდგვაროვნებს შორის, ორი სრულიად განსხვავებული ფიგურა გამოირჩეოდა. ვოლფრამს, რომელსაც მუქი მწვანე, ელეგანტური სამოსი მოერგო, თავისი მშვიდი და იდუმალი მზერით ბევრი ელფი ქალბატონის ყურადღება მიეპყრო. მის გვერდით კი ბორინ რკინისწვერა იჯდა, მისი წვერი საგულდაგულოდ დაევარცხნათ და ოქროს რგოლებით შეეკრათ, თუმცა მისი ხასიათი უცვლელი რჩებოდა. ჯუჯა ეჭვით უყურებდა ვერცხლის თასებში ჩამოსხმულ ნექტარს და მსახურებს გამუდმებით ანიშნებდა, რომ მისთვის მუქი, მწარე ლუდი მოეტანათ.
​მოულოდნელად მუსიკა შეიცვალა, უფრო ნაზი და ღრმა გახდა. დარბაზის კარი გაიღო და შემოვიდა ლირიელი.
​დარბაზში მყოფთ სუნთქვა შეეკრათ. პრინცესას თეთრი, ნისლივით ჰაეროვანი კაბა ეცვა, რომელიც ისე ბზინავდა, თითქოს თავად მთვარის შუქისგან ყოფილიყო მოქსოვილი. მის თმებში ვარსკვლავისებრი ყვავილები ჩაეწნათ, ხოლო მისი სახიდან ისეთი ბედნიერება და სინაზე გამოსჭვიოდა, რომ გარშემო ყველაფერი გაფერმკრთალდა.
​ტახტის წინ მას ერელიონი ელოდა. ახალგაზრდა გენერალს, ახლა უკვე ასთალორენის მომავალ მმართველს, თეთრი სამეფო მუნდირი ეცვა. მისი ზურმუხტისფერი თვალები მხოლოდ ლირიელისკენ იყო მიპყრობილი. როდესაც გოგონამ მასთან მიაღწია, მათ ერთმანეთს ხელები ჩაჰკიდეს. ეს არ იყო უბრალო შეხება, ეს იყო ფიცი უკვდავებისა, რომელიც ორ სულს ერთმანეთთან სამუდამოდ აკავშირებდა.
​უძველესი წესისამებრ, მათ წინ ბორინი წარსდგა. ჯუჯამ პირობა შეასრულა: წელში ამაყად გაიმართა, თავისი მძიმე, გაპრიალებული ნაჯახი მიწას მძლავრად დაჰკრა, რამაც დარბაზში ექოდ გაიჟღერა, და ხმამაღლა თქვა:
—სანამ რკინისწვერათა კლანის ნაჯახი ცოცხალია, ვერანაირი ბნელეთი ვერ გაბედავს ამ ნათების შეხებას! ჩემი იარაღი თქვენს სიმშვიდეს იცავს, თქვენო უდიდებულესობავ!
​ლირიელმა მას საოცარი სითბოთი გაუღიმა, რაზეც ბორინს ლოყები წამში აუწითლდა.
​მეფე გილვარენმა ხელები ასწია, ახალგაზრდებს თავისი უკანასკნელი კურთხევა მისცა და გამოაცხადა, რომ მათი კავშირი შემდგარი იყო.
​მუსიკამ პიკს მიაღწია. ერელიონმა ნაზად მოჰხვია ხელი ლირიელს წელზე, თავისკენ მიიზიდა და ბაგეებზე ისე დაეწაფა, თითქოს უკვდავების ნექტარს სვამსო. ეს კოცნა სიცოცხლის, გამარჯვებისა და მარადიული სიყვარულის ზეიმი იყო. მთელი დარბაზი ოვაციებითა და ტაშით აზანზარდა, ელფები ყვავილების ფურცლებს აყრიდნენ წყვილს.
​ამ აღფრთოვანების ბოლოს, როდესაც ახალდაქორწინებულები ერთმანეთს მოშორდნენ და სიყვარულით სავსე მზერით უყურებდნენ ერთმანეთს, დარბაზის წინა რიგებიდან ბორინის ხრინწიანი, მაგრამ საკმაოდ ხმამაღალი ხმა გაისმა, რომელმაც გვერდით მჯდომ ვოლფრამს გადაულაპარაკა, თუმცა ნახევარმა დარბაზმა გაიგონა:
​—აი, შეხედე, ვოლფრამ... ყველაფერი კარგი აქვთ ამ ელფებს, ლამაზებიც არიან, კარგადაც მღერიან... მაგრამ კოცნაც კი ისეთი ფაქიზი და გრძელი იციან, კაცს მანამ მოგშივდება და ლუდი გაგითავდება, სანამ ესენი საქმეს დაასრულებენ!
​ერელიონს და ლირიელს გაეღიმათ. პრინცესამ ხმამაღლა, მოჟღურტულე ნაკადულივით გაიცინა, თავი ერელიონის მხარზე ჩამოდო და გამოხედა ჯუჯას, რომელიც უკვე კმაყოფილი სახით სვამდა თავის მწარე ლუდს.
​ვერცხლისფერ ქალაქში ახალი, მშვიდობიანი ეპოქა დაიწყო. ეპოქა, სადაც სიყვარულს, ერთგულებასა და ნამდვილ მეგობრობას საზღვრები აღარ გააჩნდა.