შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

დრო


11-11-2017, 03:55
ავტორი მზისა
ნანახია 577

დრო

წლები გავიდა, ჩვენ კი ისევ იქ და ისეთად
დავრჩით სახეზე შეყინული ცრემლის ამარა,
ვერა დააკლო დღეღამის ცვლამ ამ „ერთად ყოფნას“
თუმცა კი „ერთნი“ ღრმა თეზისად შეაკვდა გრძნობას.
იყო სამოთხე , სოდომი და მერე გოლგოთა,
და ჯვარი თითოს შეგვრჩა ყელზე აწ და მარადის,
და თუ ფუნჯები იქნებოდა ეს „ნაბიჯები“
მაშინ შედევრი გვიწერია სხვადასხვა ფერად.
ახლა კი ვსხედვართ ცალკ-ცალკე და სულით ერთნი,
მე აქ და შენ კი ალბათ სადმე შეუცნობ ფერად.
მე ვამბობ, ალბათ მეასედ „ხვალ“ ,აღარ ვიფიქრებ,
შენ თავს ხრი ისე ,რომ მარწმუნებ, - "ხვალ არ იქნება".скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1  offline აქტიური მკითხველი terooo

წლები გავიდა, ჩვენ კი ისევ იქ და ისეთად
დავრჩით სახეზე შეყინული ცრემლის ამარა,
ვერა დააკლო დღეღამის ცვლამ ამ „ერთად ყოფნას“
თუმცა კი „ერთნი“ ღრმა თეზისად შეაკვდა გრძნობას.

 


№2  offline წევრი მზისა

terooo
წლები გავიდა, ჩვენ კი ისევ იქ და ისეთად
დავრჩით სახეზე შეყინული ცრემლის ამარა,
ვერა დააკლო დღეღამის ცვლამ ამ „ერთად ყოფნას“
თუმცა კი „ერთნი“ ღრმა თეზისად შეაკვდა გრძნობას.



:-*

 


ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.