სევდანარევი სიმშვიდე მომეჭრა
ღამით, როცა შენ ჩამოგშორდი,
გამანდო… მითხრა, რომ სჯობდა ისევ
შენს გზას მე არ გავყოლოდი.
ქარმა გამიშრო ნანატრი ცრემლი,
ბოლო დროს უკვე ვეღარაფერს ვგრძნობ,
აღარ დარჩება სამყარო მთელი,
აღარც ეს ლექსი… თუ ასე დამთმობ.
ამაოდ რჩება ბილიკი ღმერთთან
დაბურული და ჩაბნელებული,
მაგრამ არ მახსოვს ჩემი გრძნობები
მე შენდამი განელებული.
სიმშვიდემ გამანდო გულს რაც აკლდება,
თეთრი ცის ქვეშ უსრულო გზაზე,
როცა შეიგრძნობ ჩემს ნელთბილ ჟრუანტელს,
გადმომიყვანე შენს დამჭკნარ ზღვარზე.