ღამეს…

იცი ხანდახან მენატრები,
ხანდახან მიყვარხარ
და როცა შენ არახარ
სათქმელს სულ ვინახავ…

ვითვლი წამებს და სურვილად გინახავ
უშენო დღეების ცა, ცრემლი მინახავს

იცი ხანდახან მენატრები
ხანდახან მიყვარხარ
მე შენს გარეშე უსულო მიწა ვარ
მე შენს გარეშე არ ვიცი ვინა ვარ?

ფიქრი ამდენ ხანს არასდროს მინახავს

კითხვები ამჯერად
ღამეებს მიტეხავს

“ შენთვის ვინა ვარ!?”
რამე თუ გრძნობა ვარ?
ქვიშა თბილი თუ ზამთრის ყინვა ვარ

შენი გულისთვის
რამე გრძნობა ვარ?
და თუ ასეა სტატუსის მონა ვარ

არ გამოუთქმელი ჩუმი ცოდვა ვარ
და თუ არ გამთქვავ
დაგიმტკიცებ
უაზრო ბოდვაა

ყველა ცოდვა ხომ უაზრო ბოდვაა
იქნებ სიყვარულიც გალაქტიონის , მერის ხსოვნაა

გამოუთქმელი სიტყვების კონაა
ღამის ფერ “ ვარდებსაც თავისი ლტოლვა აქვთ…

იცი მენატრები
იცი ? მიყვარხარ
თუ ფიქრობ მაწყენინე
უაზრო თრთოლვაა

თუ კი ზღვა ნაპირებს კვლავ უბრუნდება

მე იმედი მაქვს, არ ვიქნები
ტალღების მოგონება…

ნეტა არ ვიყო უაზრო მოთმინება

შენი სიყვარული შენი მონატრება…

ნ. მ