ეს ერთი ლექსი

ფოთოლთ შრიალში შენი ხმა მესმის
ნაკადულის ხმა კისკის მაგონებს,
შენთვის მოძღვნილი ეს ერთი ლექსი
გადაუქროლებს სევდით მთა-გორებს,

მტერთა ჯოგი დგას ამხედრებული
ბნელში ვუმზერდი ყოფას აწინდელს,
იოლი გზებით ისე შევძრწუნდი
ახლა სირცხვილით ლამის გავწითლდე,

დავრჩით ორივე ჩვენ-ჩვენთვის მარტოდ
ღმერთია მოწმე, მხილველი ყოვლის,
მე წინ გიდგავარ, გულღიად ვამბობ
წმინდა ვარ, როგორც ფიფქები თოვლის.