მზის სალოცავი

მზის სალოცავი

ქვის კიბეებზე მოცოცავს ჩრდილი,
ხატავს იდუმალ სულთა არილებს
და ქარს მიჰყვება ოცნება ჩემი...
ქარს და უწონო ქარის ნაბიჯებს.

ქვის სალოცავის მზის სხივის ოთახს
ფერად კედლებზე სინათლე ქარგავს.
მწუხრის ფერია ახლა სამყარო,
და მსხვერპლი ჩემი კიბეთა თაღთან

იცლება სისხლად. და იქვე ახლოს
ჯერ ისევ ფეთქავს გულის ნაფლეთი....
მე შენზე ვფიქრობ ათას წლის მერე,
ისევ მოგიხმობ და მენატრები.

ტყეები, ავი ბნელი ტყეები...
იცვამენ წვიმის სევდისფერ კაბას.
და ქვის სალოცავს კვლავ ასდევს გველი...
თასს ავსებს სისხლი-ჩემს გულს კი დაღლა.

მზის სალოცავზე, სამყაროს თავზე....
გასულერთდება ჩემი ტაძარი.
დაღმა მიგორავს შენი სხეული,
გულამოცლილი.... ნაღალატარი....

მზე ჩადის, გულმაც შეწყვიტა ფეთქვა.
ქურუმი ცეკვას ასრულებს ახლა.
და მე ვოცნებობ, შეგხვდები ნეტავ?
დროის, ზეცის და სამყაროს გაღმა....

ვე რა