შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა
Fate decided (სრულად)
ისტორია

Fate decided (სრულად)

7-04-2018, 18:18
ავტორი
3 869
10
+
დერეფანში უშედეგოდ ვიცდი. მდივანი არსად ჩანს. არადა ამდენი დრო ნამდვილად არ მაქვს. საბედნიეროდ, გზა უკვე ვიცი. მისტერ ნიკოლსის კაბინეტისკენ მივაბიჯებ. მსუბუქად ვაკაკუნებ და კარს ვაღებ. ვხედავ როგორაა მისი მდივანი გადახრილი მის მაგიდაზე და კოცნას
Fate! (6)
ისტორია

Fate! (6)

3-02-2015, 15:40
ავტორი
1 235
2
+
-მე, მე.. ბოდიში, უცებ მეგონა, რომ.. -ვერ მოვუყარე სიტყვებს თავი..-გაპატიებ, თუ შემოხვალ, -ისე გამიღიმა, ვიგრძენი როგორ ამემღვრა სიამოვნებისგან თვალები. მზერა ავარიდე.. მზერას მაგიური ძალა აქვს, რთულია მისი კონტროლი, საკუთარმა თვალებმა შესაძლოა
Fate! (5)
ისტორია

Fate! (5)

2-02-2015, 11:21
ავტორი
1 210
0
+
-იმიტომ რომ მინდა გაგიცნო, თავი გაგაცნო, მინდა საერთო ენა გამოვნახოთ, იმიტომ რომ ძალიან მომწონხარ, მომეწონე ჯერ კიდევ მაშინ როდესაც ბარში იმ საღამოს სკამზე უცნაურად ცქმუტავდი და გაქცევას ლამობდი, როცა მზერა შენს გვერდით მსხდომებიდან ჩემზე
Fate! (4)
ისტორია

Fate! (4)

1-02-2015, 00:01
ავტორი
1 525
0
+
-სესილი,-ხელი გავუწოდე და მისი თითების შეხებაზე პულსი გაორმაგდა.. ისეთი ლამაზი თითები ჰქონდა, ნატიფი, მოვლილი, მამაკაცური.. -ლამაზია ჰო აქაურობა? სამ თვეს ვატარებ წელიწადში აქ და მაინც არ მყოფნის, თბილისიდან თუ შაბათ-კვირას გამოქცევას ვახერხებ სულ
Fate! (3)
ისტორია

Fate! (3)

31-01-2015, 00:13
ავტორი
1 469
5
+
მაისის ბოლოს მივლინებით გამიშვეს ქობულეთში, ხუთ დღიანი ტრენინგები იყო, ანდროც მახლდა.. დაუვიწყარი ხუთი დღე იყო. დილით მძინარეს ვტოვებდი, ისე არ მეთმობოდა ხოლმე მის თბილ სხეულთან განშორება.. 2 საათამდე გრძელდებოდა შეხვედრები, შემდეგ კი მთელი დღე და
Fate! (2)
ისტორია

Fate! (2)

30-01-2015, 00:19
ავტორი
1 156
1
+
მთელი საღამო ძირითადად ლექსოს დავუთმე. ანდროს მეგობრებთან დაახლოების შემდეგ ყველაზე მეტად ლექსოს გავუგე, ერთი პროფესია გვქონდა, ორივე თარჯიმანი და ორივე შეყვარებული საქმეზე.. -გავიგე, დაგაწინაურეს, ამას წინათ მაცაცო შემხვდა, შენი დაქალი და მან
Fate! (1)
ისტორია

Fate! (1)

29-01-2015, 02:47
ავტორი
1 353
3
+
საღამოს ათი საათი იქნებოდა,მზე უკვე ჩასვენებული იყო შავ ზღვაში, მე კი ქობულეთის ყველაზე ხმაურიან ქუჩას აუჩქარებლად მივუყვებოდი და მთელი წლის ნანატრი(და რაც მთავარია დამსახურებული)შვებულებით ვტკბებოდი. თან გულში მეცინებოდა, არა, მაინც რამ წამომიყვანა