Პეტრას საიდუმლო.(თავი 3 და 4)

#პეტრას_საიდუმლო
#თავი_მესამე
არჩევანი, რომელიც ბედს ცვლის.

ოთახში სიჩუმე ჩამოწოლილიყო. ფანჯრიდან ქალაქის შუქები მოჩანდა, მაგრამ მარიასთვის ყველაფერი უცხო და საშიში იყო. რამდენიმე საათის წინ ის ფარისის კაცების ტყვეობაში იმყოფებოდა, ახლა კი უცნობი მამაკაცის სახლში იჯდა, რომელმაც მისი სიცოცხლე გადაარჩინა.
ომარი მის წინ იდგა. სახეზე სიმტკიცე ეტყობოდა, თუმცა მარიას ამჩნევდა, რომ გოგონა ჯერ კიდევ შიშისგან კანკალებდა.
— შენ ცოლად გამომყვები, — გაიმეორა მან.
მარია გაოგნებული მიაჩერდა.
— რა თქვი?
— თუ გინდა, რომ ცოცხალი გადარჩე, ცოლად უნდა გამომყვე.
მარია წამოდგა.
— შენ ნორმალური ხარ?! მე ძლივს გადავურჩი სიკვდილს, შენ კი მეუბნები, რომ ცოლად უნდა გამოგყვე?!
— ვიცი, როგორ ჟღერს.
— არა, არ იცი! მე ესპანეთში დაბრუნება მინდა! მინდა ჩემს მეგობრებს შევხვდე, მინდა პოლიციას ყველაფერი მოვუყვე და აღარასოდეს გავიხსენო ის კოშმარი, რაც თავს გადამხდა!
ომარმა მშვიდად მოუსმინა.
— შენ შეგიძლია პოლიციაში წახვიდე, მაგრამ სანამ რამეს გააკეთებ, უნდა გაიგო, ვის დაუპირისპირდი.
— იმ ადამიანებს, რომლებმაც ადამიანი მოკლეს!
— სწორია. და შენ მათ საკუთარი თვალით შეესწარი. მათ იციან, რომ მკვლელობის ადგილზე იყავი. სანამ ცოცხალი ხარ და თავისუფლად შეგიძლია საუბარი, მათთვის საფრთხეს წარმოადგენ.
მარია რამდენიმე ნაბიჯით უკან დაიხია.
— მაშ, რატომ მეხმარები? ვინ ხარ სინამდვილეში? იქნებ შენც მათნაირი ხარ?
ომარს სახე დაეძაბა.
— მე რომ მათნაირი ვიყო, იქიდან არ გამოგიყვანდი.
— მაშინ რატომ უნდა გამოგყვე ცოლად?
— იმიტომ, რომ ჩემი ოჯახის სახელი და გავლენა შენს დაცვაში დამეხმარება. ჩემს სახლში ვერავინ გაბედავს შენზე ხელის აღმართვას.
მარია მწარედ გაეცინა.
— ანუ უნდა გავთხოვდე კაცზე, რომელსაც ძლივს ვიცნობ, რათა სხვა კაცებმა არ მომკლან?
— ვიცი, რომ ეს შენთვის უსამართლოა. მაგრამ ახლა მთავარი შენი უსაფრთხოებაა.
— და თუ უარს გეტყვი?
ომარი რამდენიმე წამით ჩუმად იყო.
— მაშინ სხვა გზას ვიპოვი, რომ დაგიცვა. მაგრამ შენ უნდა იცოდე, რომ მარტო დარჩენა ამ ვითარებაში სახიფათოა.
მარია ფანჯარასთან მივიდა. თვალები ცრემლებით აევსო.
— მე უბრალოდ ჩემი ცხოვრება მინდა, ომარ. არ მინდა, ჩემი მომავალი შიშმა გადაწყვიტოს.
ომარი მის გვერდით მივიდა, თუმცა ისე გაჩერდა, რომ გოგონას პირადი სივრცე არ დაერღვია.
— მაშინ მომეცი საშუალება, დაგეხმარო, სანამ შენს ცხოვრებას დაიბრუნებ.
მარია შემობრუნდა.
— ეს ქორწინება სიყვარულს არ ნიშნავს.
— ვიცი.
— არ მაქვს ვალდებულება, შეგიყვარო.
— არც მითხოვია.
— და როგორც კი საფრთხე დასრულდება, ესპანეთში დამაბრუნებ.
ომარმა პირდაპირ შეხედა.
— გპირდები.
მარია დიდხანს აკვირდებოდა მის სახეს. ჯერ კიდევ არ ენდობოდა ბოლომდე, მაგრამ ხვდებოდა, რომ ამ მომენტში უსაფრთხო გზა თითქმის არ ჰქონდა.
— კარგი, — თქვა ბოლოს. — თანახმა ვარ. მაგრამ მხოლოდ ერთი პირობით: ეს ქორწინება დროებითია. როგორც კი ყველაფერი დასრულდება, გამიშვებ.
ომარმა თავი დაუქნია.
— შევთანხმდით.
მარია ხელი გაუწოდა.
— მაშინ ეს შეთანხმებაა და მეტი არაფერი.
ომარმა ხელი ჩამოართვა.
— შეთანხმებაა, მარია.
ორივემ ჯერ არ იცოდა, რომ ამ ხელის ჩამორთმევით არა მხოლოდ ქორწინებას, არამედ მოვლენების ჯაჭვს დაუდეს დასაბამი, რომელიც მათ ცხოვრებას სამუდამოდ შეცვლიდა.

მეორე დილით მარია სამზარეულოს მაგიდასთან იჯდა. ომარმა მის წინ ყავა და საუზმე დადო.
— მადლობა, — ჩუმად უთხრა მარიამ.
— როგორ გეძინა?
— თითქმის არ მეძინა.
— გასაგებია.
მარია ყავას მოსვა და შემდეგ პირდაპირ საქმეზე გადავიდა.
— პოლიციაში უნდა წავიდეთ.
ომარი მის წინ დაჯდა.
— ჯერ არა.
— რატომ? ჩვენ ხომ უნდა ვუთხრათ, რაც მოხდა!
— იმიტომ, რომ ამ ეტაპზე მტკიცებულებები არ გვაქვს. შენ მკვლელობა დაინახე, მაგრამ არ იცი, ვინ გაისროლა და ვინ გასცა ბრძანება. თუ ახლა დაუფიქრებლად იმოქმედებ, ფარისი გაიგებს, რას აპირებ.
მარიამ თავი ასწია.
— და შენ იცოდი, რომ ის მკვლელობის ადგილზე იყო?
— არა, მარია. მე მხოლოდ შენგან გავიგე, რომ იქ რაღაც საშინელება მოხდა. ფარისის სახელის ხსენება კი ჩემთვისაც მოულოდნელი იყო.
მარია ფეხზე წამოდგა.
— შენ გინდა, რომ შენი ბიძის წინააღმდეგ არ ვილაპარაკო?
— არა. მე მინდა, რომ სიმართლე დავადგინო და შენ უსაფრთხოდ იყო. ფარისი ჩემი ოჯახის წევრია, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ მის დანაშაულს დავიცავ.
— მაშინ რატომ არ მივდივართ პოლიციაში?
— იმიტომ, რომ თუ ფარისს წინასწარ გავაფრთხილებთ და მტკიცებულებებს ვერ წარვადგენთ, ის ყველაფერს დამალავს. მე უნდა გავიგო, რა მოხდა, ვინ მოკლა ის ადამიანი და რა მტკიცებულებები არსებობს.
მარია კვლავ დაჯდა.
— შენც კი არ იცი, ვისთან გაქვს საქმე.
— შეიძლება. მაგრამ არ ვაპირებ, თვალები დავხუჭო.
ომარმა ტელეფონი აიღო და რაშდის დაურეკა.
— რაშდი, სასწრაფოდ უნდა გნახო. საქმე ფარისს ეხება.
მეორე მხრიდან რამდენიმე წამით სიჩუმე ჩამოვარდა.
— გასაგებია, ბატონო. მოვდივარ.
ომარმა ზარი დაასრულა.
მარია მას აკვირდებოდა.
— რაშდი ვინ არის?
— ჩემი სანდო თანამშრომელი. ის დამეხმარება, გავარკვიო, რა ხდება ფარისის ბიზნესში.
— და თუ გაიგებ, რომ შენი ბიძა დამნაშავეა?
ომარმა მზერა გაუსწორა.
— მაშინ სიმართლეს ვეღარ გავექცევი.
მარიამ პირველად იგრძნო, რომ ომარი შესაძლოა მხოლოდ საკუთარი ოჯახის დაცვას არ ცდილობდა. თუმცა ბოლომდე მაინც ვერ ენდობოდა.
— კარგი, — თქვა მან. — მაგრამ თუ საფრთხე გაიზრდება, პოლიციაში წავალ.
— არ შეგაჩერებ. უბრალოდ, მინდა, მანამდე ყველაფერი გავაკეთოთ, რომ შენც და შენი მეგობრებიც დაცულები იყოთ.
მარია გაჩუმდა.
მის გონებაში ისევ ის საშინელი სცენა ტრიალებდა — გასროლის ხმა, მიწაზე დაცემული ადამიანი და ფარისის სახე.
ის სახე, რომელსაც ვერასოდეს დაივიწყებდა.

იმავე საღამოს მარია მისაღებში იჯდა და ტელეფონში ძველ ფოტოებს ათვალიერებდა. ეკრანზე ესპანეთის ქუჩები, ზღვის სანაპირო და მეგობრებთან ერთად გადაღებული სურათები ჩანდა.
ომარი ოთახში შევიდა.
— რას უყურებ?
— ჩემს სახლს, — უპასუხა მარიამ. — ჩემს ცხოვრებას, რომელიც თითქოს ძალიან შორს დარჩა.
ომარი მის გვერდით დაჯდა.
— ესპანეთი ძალიან მოგენატრა?
— ყოველდღე. მენატრება ჩემი ქალაქი, ჩემი მეგობრები, ჩემი ენა... მენატრება ის, რომ ქუჩაში გასვლისას უკან მიხედვა არ მჭირდება.
ომარმა გაიღიმა.
— ბარსელონა ძალიან ლამაზი ქალაქია.
მარია გაკვირვებით შემობრუნდა.
— ბარსელონა? შენ იქ ყოფილხარ?
— რამდენიმე წელი ვსწავლობდი.
მარია თვალებგაფართოებული მიაჩერდა.
— მოიცადე... ესპანურად ლაპარაკობ?
ომარმა ესპანურად უპასუხა:
— Sí, María. Hablo español. Estudié en Barcelona durante varios años.
მარიას სახე მაშინვე გაუნათდა.
— ¡No me lo puedo creer! ¡Por fin puedo hablar español con alguien!
ომარს გაეცინა.
— Puedes hablar conmigo cuando quieras.
მარია გულწრფელად იცინოდა. პირველად მრავალი დღის განმავლობაში აღარ ჩანდა მის სახეზე მხოლოდ შიში და დაძაბულობა.
— წარმოდგენაც არ გაქვს, როგორ მომენატრა ეს ენა, — უთხრა მან ესპანურად. — აქ სულ უცხო ენაზე მიწევს საუბარი და ზოგჯერ მგონია, რომ საკუთარი თავიც დამავიწყდა.
— No vas a olvidarte de quién eres, María. Te lo prometo.
მარია ჩაფიქრდა.
— რას ნიშნავს, ომარ?
— იმას, რომ არ დაგავიწყდება, ვინ ხარ. ამას გპირდები.
მარია ჩუმად უყურებდა.
— იცი, ეს პირველი შემთხვევაა, როცა აქ ყოფნისას თავი ცოტა უფრო შინ ვიგრძენი.
ომარმა პასუხად მხოლოდ გაუღიმა.
იმ საღამოს ისინი დიდხანს საუბრობდნენ ბარსელონაზე, ესპანურ ფილმებზე, მუსიკასა და იმ ადგილებზე, რომელთა ნახვაც მარიას ისევ სურდა.
ქორწინების შესახებ შეთანხმება უცვლელი რჩებოდა, მაგრამ მათ შორის პირველი ნდობის ნაპერწკალი გაჩნდა.
და სწორედ ეს აშინებდა მარიას ყველაზე მეტად.
რადგან ომარი ნელ-ნელა მისთვის უბრალო გადამრჩენელზე მეტი ხდებოდა.

ფარისი მაგიდასთან იდგა. მის წინ ორი კაცი იდგა, რომლებმაც მარიას გატაცება და მეთვალყურეობა ვერ უზრუნველყვეს.
— კიდევ ერთხელ გეკითხებით: როგორ გაქრა გოგონა თქვენი ხელიდან? — იკითხა მან ცივი ხმით.
— ბატონო, ყველაფერი კონტროლის ქვეშ გვეგონა, — უპასუხა ერთ-ერთმა კაცმა.
ფარისმა მაგიდას მუშტი დაჰკრა.
— მე არ მაინტერესებს, რას ფიქრობდით! მაინტერესებს, სად არის ის გოგონა!
— ვეძებთ, ბატონო. ყველა შესაძლო ადგილს ვამოწმებთ.
ფარისი ფანჯარასთან მივიდა.
მისი გონება კვლავ იმ შეხვედრას უბრუნდებოდა, რომელიც პეტრაში გაიმართა.
მოკლული ადამიანი მის წინააღმდეგ წასვლას აპირებდა. მას ჰქონდა ინფორმაცია ნარკოტიკების კონტრაბანდის ქსელზე, მარშრუტებზე და იმ ადამიანებზე, რომლებიც ამ საქმეში მონაწილეობდნენ. მას ფარისის ჩაშვება სურდა და მზად იყო, მტკიცებულებები შესაბამისი ორგანოებისთვის გადაეცა.
ფარისმა ამის შესახებ შეიტყო და მისი გაჩუმება გადაწყვიტა.
მკვლელობის ადგილზე თავად იმყოფებოდა. საბოლოო ბრძანება მან გასცა, ხოლო გასროლა მისმა კაცმა განახორციელა.
მარიამ კი ყველაფერი საკუთარი თვალით დაინახა.
— ის გოგონა ცოცხალი დარჩა, — ჩაილაპარაკა ფარისმა. — და ახლა შეუძლია ყველაფერი გაანადგუროს.
ერთ-ერთმა კაცმა ფრთხილად იკითხა:
— რა ბრძანებაა, ბატონო?
ფარისი მისკენ შემობრუნდა.
— იპოვეთ მარია. არ მინდა, მან პოლიციასთან საუბარი მოასწროს. ჯერ უნდა გავიგოთ, ვის რა უთხრა და სად იმალება.
— გასაგებია.
— და კიდევ ერთი რამ, — დაამატა ფარისმა. — თუ ვინმე ამ ამბის შესახებ დამატებით ინფორმაციას ფლობს, მინდა, ესეც გავიგო. ის ადამიანი მარტო არ იქნებოდა. შესაძლოა, სხვასაც ჰქონდეს მტკიცებულებები.
კაცები გავიდნენ.
ფარისმა ტელეფონი აიღო და სხვა ნომერზე დარეკა.
— მარია უნდა იპოვოთ. არ მაინტერესებს, რამდენი დრო დაგჭირდებათ.
— გასაგებია, ბატონო.
— და თუ გაიგებთ, რომ ვინმე ეხმარება, მაშინვე შემატყობინეთ.
ფარისმა ზარი დაასრულა.
მისი დანაშაულებრივი ქსელი წლების განმავლობაში შეუმჩნევლად მუშაობდა, მაგრამ ახლა ერთი შემთხვევითი მოწმე ყველაფერს საფრთხეს უქმნიდა.
სცენა მეხუთე — ომარის სახელი
რამდენიმე საათის შემდეგ ფარისის ოფისის კარი სწრაფად გაიღო.
მისი ერთ-ერთი კაცი შემოვიდა.
— ბატონო, ახალი ინფორმაცია გვაქვს.
— თქვი.
— გავარკვიეთ, ვინ წაიყვანა გოგონა.
ფარისი მაშინვე შემობრუნდა.
— ვინ?
კაცმა წამით დააყოვნა.
— ომარმა.
ფარისის სახე შეეცვალა.
— რა თქვი?
— მარია ომარის ხელშია. ჩვენმა ადამიანმა მათი კვალი იპოვა. როგორც ჩანს, ომარმა ის შენობიდან გამოიყვანა და უსაფრთხო ადგილას წაიყვანა.
ფარისი რამდენიმე წამით დუმდა.
— ჩემი ძმისშვილი...
მის ხმაში ბრაზი იგრძნობოდა, მაგრამ ამ ბრაზის მიღმა შეშფოთებაც იმალებოდა.
ომარი არ იყო ადამიანი, რომელსაც მარტივად შეაშინებდნენ. თუ ის მარიას დაცვას გადაწყვეტდა, ფარისისთვის საქმის გართულება გარდაუვალი გახდებოდა.
— მან იცის, ვინ არის ეს გოგონა? — იკითხა ფარისმა.
— იცის, რომ ის საფრთხეშია. რამდენი რამ იცის მკვლელობის შესახებ, ჯერ ვერ დავადგინეთ.
ფარისი მაგიდასთან დაბრუნდა.
— ომარს არავინ შეეხება. გასაგებია?
კაცი გაოცდა.
— მაგრამ თუ ის გოგონას დაცვას გააგრძელებს...
— ომარს არავინ შეეხება! — გაიმეორა ფარისმა. — ის ჩემი ძმისშვილია. ჯერ უნდა გავიგოთ, რას აპირებს.
— მარიაზე რას ვშვრებით?
ფარისი ჩაფიქრდა.
— ვიპოვოთ. და გავარკვიოთ, რას აპირებს ომარი. თუ მან იცის, რომ მე იმ ადგილზე ვიყავი, ეს ყველაფერი გაცილებით სახიფათო გახდება.
კაცი გავიდა.
ფარისი მარტო დარჩა.
მან კარგად იცოდა, რომ ომარი უსამართლობას ვერ იტანდა. თუ სიმართლეს გაიგებდა, შესაძლოა საკუთარი ოჯახის წინააღმდეგაც კი წასულიყო.
— ომარ, — ჩაილაპარაკა ფარისმა, — იმედი მაქვს, არ მაიძულებ, არჩევანი გავაკეთო.
მაგრამ ფარისმა ჯერ არ იცოდა, რომ ომარი უკვე არჩევანის წინაშე იდგა.
და ამ არჩევანს მარიას თვალები განსაზღვრავდა.

Იმავე დღეს მარია და მარია ოფიციალურ დაწესებულებაში მივიდნენ, რათა ქორწინების გაფორმებისთვის საჭირო პროცედურები გაევლოთ.
მარია ჩუმად იჯდა და დოკუმენტებს უყურებდა. ომარი მის გვერდით იდგა.
— ჯერ კიდევ შეგიძლია გადაიფიქრო, — უთხრა მან.
მარია გაკვირვებით შემობრუნდა.
— შენ თვითონ არ მითხარი, რომ ეს ჩემი დაცვისთვის აუცილებელი იყო?
— გითხარი. მაგრამ არ მინდა, იფიქრო, რომ არჩევანს გართმევ.
მარია რამდენიმე წამით ჩუმად იყო.
— მე ჩემი არჩევანი გავაკეთე, ომარ. შეიძლება ეს უცნაური გადაწყვეტილებაა, მაგრამ ახლა ასე მიმაჩნია სწორად.
როდესაც საჭირო დოკუმენტები წინ დაუდეს, მარიამ კალამი აიღო.
მისი ხელი ოდნავ უკანკალებდა.
მან ხელი მოაწერა.
შემდეგ ომარმა მოაწერა ხელი.
რამდენიმე წუთში საჭირო ფორმალობები დასრულდა.
გარეთ გამოსულ მარიას ჯერ კიდევ უჭირდა იმის დაჯერება, რომ ახლა ომარის ცოლი იყო.
ომარი მის გვერდით გაჩერდა.
— ყველაფერი კარგადაა?
— არ ვიცი, — გულწრფელად უპასუხა მარიამ. — თითქოს სხვა ადამიანის ცხოვრებაში აღმოვჩნდი.
— მესმის.
— მაგრამ პირობა არ დაგავიწყდეს.
ომარმა თვალებში შეხედა.
— არ დამავიწყდება. როგორც კი უსაფრთხოდ იქნები, ესპანეთში დაბრუნების საშუალებას მოგცემ.
მარია თავს დაუქნია.
— კარგი. მაშინ ახლა მეგობრებთან დარეკვა მინდა.
დაწესებულებიდან გამოსვლის შემდეგ ომარი მანქანასთან გაჩერდა.
— სანამ დაურეკავ, ერთი რამ უნდა გთხოვო.
მარია მისკენ შემობრუნდა.
— კიდევ რა?
— მათ ჩვენი ქორწინების ნამდვილი მიზეზი არ უთხრა. მათ შეუძლიათ იცოდნენ, რომ დაქორწინდი, მაგრამ არ უთხრა, რომ ეს შენი დაცვისთვის გავაკეთეთ და რომ ფარისის ხალხი გემუქრებოდა.
მარია შეწუხდა.
— ანუ მეგობრებს უნდა მოვატყუო?
— მინდა, დაიცვა ისინი. თუ ფარისის ხალხმა გაიგო, რომ მათ ყველაფერი იციან, შესაძლოა მათაც საფრთხე დაემუქროთ.
მარია ჩაფიქრდა.
— არ მინდა, მათ შორის საიდუმლოები იყოს.
— მესმის. მაგრამ ახლა ეს ყველაზე უსაფრთხო გზაა.
მარია დიდხანს უყურებდა, შემდეგ კი ტელეფონი აიღო.
სოფიას ნომერი აკრიფა.
რამდენიმე ზარის შემდეგ ნაცნობი ხმა გაისმა.
— ალო?
— სოფია...
მეორე მხარეს სიჩუმე ჩამოვარდა.
— მარია?! მარია, შენ ხარ?!
— დიახ, მე ვარ.
— ღმერთო ჩემო! სად ხარ?! რა დაგემართა?! დანიელი აქ არის, პოლიციაშიც ვიყავით, ყველგან გეძებდით!
მარიას თვალები ცრემლებით აევსო.
— ვიცი, მაპატიე. ძალიან მეშინოდა, რომ ვეღარასოდეს დაგელაპარაკებოდით.
— ახლა სად ხარ? გთხოვ, მითხარი, სად ხარ!
მარია ომარს შეხედა. მან ფურცელზე მისამართი დაწერა და გაუწოდა.
— სოფია, ახლა უსაფრთხოდ ვარ. მინდა, შენ და დანიელი ამ მისამართზე მოხვიდეთ.
მარია მისამართს კარნახობდა.
— ახლავე წამოვალთ! — უპასუხა სოფიამ. — ოღონდ გთხოვ, არსად წახვიდე!
— აქ დაგელოდებით.
— მარია, ძალიან მიყვარხარ. მეგონა, სამუდამოდ დაგკარგე.
— მეც მომენატრე.
ზარი დასრულდა.
მარია ტელეფონს ჩაეჭიდა და ღრმად ამოისუნთქა.
— ისინი მალე მოვლენ, — თქვა მან.
— კარგი, — უპასუხა ომარმა. — ახლა ჩემს სახლში წავიდეთ.
მარია გაოცდა.
— შენს სახლში?
— დიახ. მინდა, ჩემს ოჯახს გაგაცნო.
— ომარ, შენ ხომ მითხარი, რომ ეს ქორწინება დროებითია?
— ასეც არის. მაგრამ ახლა ჩემი ცოლი ხარ და არ მსურს, საფრთხის დროს მარტო დაგტოვო.
მარია მანქანაში ჩაჯდა.
ომარმა ძრავა ჩართო და გზა განაგრძო.
მათ არ იცოდნენ, რომ ფარისის ხალხი უკვე ცდილობდა მათი ადგილსამყოფლის დადგენას.

ალ-ხალიდების ოჯახის სახლი. საღამო.
შავი ავტომობილი დიდ სახლთან გაჩერდა.
ომარმა მანქანის კარი გაუღო მარიას და ხელი გაუწოდა.
— მზად ხარ?
მარია სახლისკენ იყურებოდა.
— არა, მაგრამ მგონი, უკვე მივეჩვიე მოულოდნელობებს.
ომარს გაეღიმა.
— მაშინ წავიდეთ.
ისინი ერთად შევიდნენ სახლში.
მისაღებ ოთახში ომარის მშობლები და მისი და, სამირა, ისხდნენ. საუბარი მაშინვე შეწყდა, როდესაც ომარი უცნობ ქალთან ერთად გამოჩნდა.
— ომარ? — გაკვირვებით წამოიძახა დედამ. — ვინ არის ეს ახალგაზრდა ქალი?
ომარი ოთახის შუაგულში გაჩერდა და მარიას გვერდით ამოუდგა.
— მინდა, ყველანი გაგაცნოთ ჩემი ცოლი. ეს მარიაა.
რამდენიმე წამით სრული სიჩუმე ჩამოვარდა.
მამამ სათვალე მოიხსნა.
— შენი ცოლი?
დედა სავარძლიდან წამოდგა.
— ომარ, რას ამბობ? როდის მოასწარი დაქორწინება? რატომ არაფერი ვიცოდით?
— ვიცი, რომ მოულოდნელია, — მშვიდად უპასუხა ომარმა.
— მოულოდნელი?! — მამამ გაკვირვებით გაიმეორა. — დილით სახლიდან მარტო გახვედი, ახლა კი მეუბნები, რომ ცოლი გყავს! ეს როგორ მოხდა?
— ზოგჯერ ცხოვრება ადამიანს ისეთ გადაწყვეტილებებს მიაღებინებს, რომელთა ახსნაც მარტივი არ არის.
— მაგრამ ჩვენ შენი ოჯახი ვართ! — დედის ხმაში წყენა იგრძნობოდა. — ნუთუ არ უნდა გვცოდნოდა?
ომარმა დედას შეხედა.
— მაპატიე, დედა. ყველაფერი სწრაფად მოხდა.
ამ დროს სამირა წამოდგა. მან მარიას შეხედა და ღიმილი შეეპარა.
— ანუ ჩემი ძმა დაქორწინდა და მე მხოლოდ ახლა ვიგებ? — თქვა მან. — გამარჯობა, მარია. მე სამირა ვარ, ომარის და.
— სასიამოვნოა შენი გაცნობა, — თბილად უპასუხა მარიამ.
სამირამ ძმას გადახედა.
— ომარ, არ მეგონა, თუ ოდესმე ისეთ ქალს შეხვდებოდი, რომელიც ასე სწრაფად დაგათანხმებდა ქორწინებაზე.
— სამირა...
— რა? მიხარია! ამდენი წელია გეუბნები, რომ შენი ცხოვრებაც უნდა იცხოვრო და არა მხოლოდ სამსახურზე იფიქრო!
მარიას გაეღიმა.
ომარის დედა კვლავ გაოცებული იყო, თუმცა მარიას მიუბრუნდა.
— კეთილი იყოს შენი ფეხი ჩვენს ოჯახში, შვილო. იმედი მაქვს, ოდესმე აგვიხსნით, როგორ მოხდა ეს ყველაფერი ასე უცებ.
— მადლობა, — უპასუხა მარიამ.
ომარმა საუბარი სხვა თემაზე გადაიტანა.
— ახლა მთავარია, მარია თავს უსაფრთხოდ გრძნობდეს.
სამირამ ძმას ყურადღებით შეხედა. მის ხმაში რაღაც უცნაური შენიშნა. ომარი ჩვეულებრივ ყველაფერს ოჯახს უყვებოდა, ახლა კი თითქოს მნიშვნელოვან ამბავს მალავდა.
თუმცა არაფერი უკითხავს.
ჯერ.

მისაღების კარი გაიღო და მოსამსახურემ გამოაცხადა:
— ბატონო ომარ, ორი სტუმარი მოვიდა. ამბობენ, მარიას იცნობენ.
მარია მაშინვე წამოდგა.
— სოფია და დანიელი!
რამდენიმე წამში ოთახში მისი ორი მეგობარი შემოვიდა.
— მარია!
სოფია მისკენ გაიქცა და ძლიერად ჩაეხუტა. ორივეს თვალები ცრემლებით აევსო.
დანიელიც მათთან მივიდა და მარია გულში ჩაიკრა.
— ღმერთო ჩემო, მარია! — თქვა სოფიამ. — მთელი ეს დრო არ ვიცოდით, სად იყავი! პოლიციაში ვიყავით, ყველგან გეძებდით!
— მაპატიეთ, — ჩუმად თქვა მარიამ. — ვიცი, რამდენი ინერვიულეთ.
დანიელი რამდენიმე ნაბიჯით უკან დაიხია და ყურადღებით შეხედა.
— მთავარია, კარგად ხარ. მაგრამ ახლა უნდა აგვიხსნა, რა მოხდა. ვინ წაგიყვანა? სად იყავი? და ვინ არის ეს ხალხი?
მისი მზერა ომარის ოჯახს მოავლო.
სოფიამ მარიას ხელი ჩაჰკიდა.
— ყველაფერი მოგვიყევი. გთხოვ, არაფერი დამალო.
მარია ომარს შეხედა. მან ოდნავ დაუქნია თავი.
მარია ღრმად ჩაისუნთქა.
— ბევრი რამ მოხდა. მაგრამ ჯერ ერთი რამ უნდა იცოდეთ...
სოფია და დანიელი მოუთმენლად ელოდნენ.
მარია რამდენიმე წამით გაჩუმდა, შემდეგ კი თქვა:
— გავთხოვდი.
სოფიას თვალები გაუფართოვდა.
— რა?!
დანიელმა ჯერ მარიას შეხედა, შემდეგ ომარს, მერე ისევ მარიას.
— მოიცადე... რას ნიშნავს, გათხოვდი?
— იმას, რომ მე და ომარი დაქორწინებულები ვართ, — უპასუხა მარიამ.
სოფია გაოგნებული მიაჩერდა.
— მარია, გვეგონა გატაცებული იყავი! ახლა კი მეუბნები, რომ დაქორწინდი?! როდის მოასწარი?!
— ვიცი, როგორ ჟღერს, — თქვა მარიამ. — მაგრამ ახლა ყველაფრის ახსნა მიჭირს.
დანიელმა ომარს შეხედა.
— ჩვენი ქორწინება გადაწყვეტილებაა, რომელიც ორივემ მივიღეთ.
მარია მის გვერდით იდგა და ცდილობდა, სახეზე სიმშვიდე შეენარჩუნებინა.
სოფიამ მეგობარს გადახედა. მის თვალებში უამრავი კითხვა იკითხებოდა, მაგრამ მარიას დაღლილი სახის დანახვისას აღარაფერი უკითხავს.
— კარგი, — თქვა ბოლოს. — ყველაფერს მაშინ მოგვიყვები, როცა მზად იქნები. მთავარია, რომ გიპოვეთ.
მან მარია კიდევ ერთხელ ჩაიხუტა.
სამირა კი ამ ყველაფერს ჩუმად აკვირდებოდა.
მისი ღიმილი ნელ-ნელა გაქრა. ომარი რაღაცას მალავდა და სამირა ამას კარგად გრძნობდა.

მისაღების კარი კვლავ გაიღო.
— ბატონი ფარისი მოვიდა, — გამოაცხადა მოსამსახურემ.
ომარი შემობრუნდა.
— ბიძია!
ფარისი ოთახში შემოვიდა თავდაჯერებული ნაბიჯით. ძვირფასი კოსტიუმი ეცვა, სახეზე კი ჩვეული მშვიდი გამომეტყველება ჰქონდა.
— საღამო მშვიდობისა, ყველას, — თქვა მან და ოჯახის წევრებს გადახედა.
— რას ამბობ, ბიძია, — უპასუხა ომარმა. — რა კარგ დროს მოხვედი!
ფარისმა წარბები ოდნავ ასწია.
— რატომ? რა მოხდა?
ომარს გაეღიმა. მარიას ხელი ჩაჰკიდა და თავის გვერდით დაიყენა.
— მინდა, ჩემი ცოლი გაგაცნო.
ფარისის სახეზე ღიმილი ჯერ კიდევ იყო, როდესაც მარიასკენ შებრუნდა.
მაგრამ შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა.
მარია ფარისს შეხედა.
იგივე სახე.
იგივე თვალები.
იგივე კაცი, რომელიც პეტრაში მკვლელობის ადგილზე იდგა, როდესაც მისი ბრძანებით ერთ-ერთმა კაცმა ადამიანი მოკლა.
მარიას თითები ომარის ხელს ჩაეჭიდა. სახიდან ფერი წაერთვა, სუნთქვა შეეკრა და გონებაში გასროლის ხმა კვლავ გაისმა.
ფარისმაც იცნო.
მისი მზერა მარიას სახეზე გაიყინა. თვალებში წამიერი გაოცება გაკრთა, თუმცა მაშინვე დამალა. ყბა დაეჭიმა და თითები უნებურად მოეკუმშა.
ეს შეუძლებელია, გაიფიქრა მან. ეს გოგონა აქ რას აკეთებს?
ომარმა ვერ შეამჩნია, როგორ შეიცვალა ორივეს სახე.
— მარია, ეს ჩემი ბიძაა, ფარისი. ბიძია, ეს მარიაა, ჩემი ცოლი.
ფარისი დუმდა.
მარია იძულებული გახდა, თავი ხელში აეყვანა. მან იცოდა, რომ ერთი არასწორი სიტყვაც კი შეიძლებოდა საბედისწერო გამხდარიყო.
ფარისმა ბოლოს ძალით გაიღიმა და მარიას ხელი გაუწოდა.
— სასიამოვნოა თქვენი გაცნობა, მარია.
მარია მის გამოწვდილ ხელს უყურებდა.
ეს იყო ადამიანი, რომელმაც მკვლელობის ბრძანება გასცა. მისი კაცი იყო ის, ვინც გასროლა განახორციელა. ფარისი კი იქ იდგა და ყველაფერი საკუთარი თვალით ნახა.
ომარმა გაკვირვებით შეხედა ცოლს.
— მარია?
მარია თითქოს გამოერკვა. ნელა გაუწოდა ხელი ფარისს.
მათი ხელები ერთმანეთს შეეხო.
ფარისი ოდნავ დაიხარა და ისე ჩუმად, რომ მხოლოდ მარიას გაეგონა, ჩაილაპარაკა:
— მისალოცი ამბავია,.
მარიას გული აუჩქარდა.
მან პასუხი არ გასცა.
ფარისმა ხელი გაუშვა და კვლავ ომარისკენ შებრუნდა, სახეზე კი ჩვეულებრივი ღიმილი დაიბრუნა.
— გილოცავ, შვილო. ნამდვილად არ ველოდი ასეთ სიურპრიზს.
— მადლობა, ბიძია, — ბედნიერად უპასუხა ომარმა. — იმედი მაქვს, მალე უკეთ გაიცნობთ ერთმანეთს.
ფარისმა მარიას კიდევ ერთხელ შეხედა.
მარია კი უკვე დარწმუნებული იყო: მის წინაშე იდგა ადამიანი, რომლის საიდუმლოც შეიძლებოდა მთელი ოჯახის ცხოვრებას დაენგრია.
ომარმა თავისი ცოლის ხელი უფრო მჭიდროდ ჩაჰკიდა. მას ჯერ კიდევ არ ესმოდა, რატომ გაფითრდა მარია ასე უცებ და რატომ უყურებდა ფარისს ისეთი შიშით, თითქოს მის წინაშე მკვლელი იდგა.
ფარისმა კი იცოდა, რომ მარია ცოცხალი იყო.
ახლა ის ომარის ცოლი იყო და იმავე სახლში იდგა, სადაც ფარისს თავისუფლად შეეძლო მისვლა.
ეს ყველაფერი მის გეგმებს არღვევდა.
ფარისმა კვლავ გაიღიმა, მაგრამ თვალებში სიცივე ჩაუდგა.
მარია მიხვდა, რომ ეს შეხვედრა მხოლოდ დასაწყისი იყო.
ომარმა თავისი ცოლი ოჯახს გააცნო. მაგრამ მან არ იცოდა, რომ ქალი, რომელსაც ხელი ეჭირა, მისი ოჯახის ყველაზე ბნელ საიდუმლოს ინახავდა.
და ფარისმა უკვე იცოდა, რომ მარია მის ხელთ აღარ იყო.
მესამე თავის დასასრული.

#პეტრას_საიდუმლო
#თავი_მეოთხე — მოულოდნელი ქორწინება.

ოთახში რამდენიმე წამით სრული სიჩუმე ჩამოვარდა.
ყველასთვის მოულოდნელი იყო ის, რაც ახლახან გაიგეს. ომარი, რომელიც ყოველთვის ფრთხილად არჩევდა თავის ნაბიჯებს და პირად ცხოვრებაზე თითქმის არასდროს საუბრობდა, უცებ დაქორწინებული დაბრუნდა სახლში. თანაც, ქალი, რომელსაც სულ რამდენიმე წუთის წინ პირველად წარუდგინა ოჯახს, მის გვერდით იდგა ისე, თითქოს მთელი ცხოვრება ერთად გაეტარებინათ.
ომარის დედა ჯერ შვილს უყურებდა, შემდეგ კი მარიას. სახეზე გაოცება და ათასი კითხვა ეწერა.
— ომარ, შვილო, სწორად გავიგე? — ბოლოს ძლივს ამოიღო ხმა. — შენ მართლა დაქორწინდი?
ომარმა მშვიდად დაუქნია თავი.
— დიახ, დედა. მარია ჩემი მეუღლეა.
— მაგრამ როგორ? როდის მოასწარით? — ჩაეკითხა სამირა, რომელსაც გაოცებისგან თვალები გაფართოებოდა. — ძმაო, შენ ხომ ერთი სიტყვაც არ გითქვამს! გუშინ ჩვეულებრივად იყავი და დღეს მეუბნები, რომ რძალი მყავს?
ომარს გაეღიმა.
— ზოგჯერ ცხოვრებაში ისეთი ამბები ხდება, რომელთა წინასწარ დაგეგმვაც შეუძლებელია.
სამირამ მარიას შეხედა და თბილად გაუღიმა.
— გამოდის, ახლა უკვე ჩემი რძალი ხარ.
მარია ოდნავ დაიბნა, თუმცა საპასუხოდაც გაუღიმა.
— როგორც ჩანს, ასეა.
— კეთილი იყოს შენი ფეხი ჩვენს ოჯახში, მარია, — უთხრა ომარის დედამ და მისკენ ნაბიჯი გადადგა. შემდეგ ნაზად გადაეხვია. — იმედი მაქვს, თავს ჩვენთან კარგად იგრძნობ.
მარიას გულში უცნაური სითბო ჩაეღვარა. ბოლო დღეებში იმდენი შიში და გაურკვევლობა გამოიარა, რომ ამ ქალის უბრალო, გულწრფელმა ჩახუტებამ კინაღამ აატირა.
— დიდი მადლობა, — ჩუმად უთხრა მან.
ომარის მამა, რომელიც აქამდე ჩუმად აკვირდებოდა ყველას, ბოლოს შვილს მიუახლოვდა და მხარზე ხელი დაადო.
— ომარ, შენ ყოველთვის დამოუკიდებლად იღებდი გადაწყვეტილებებს, მაგრამ ასეთი მნიშვნელოვანი ამბავი ოჯახისგან საიდუმლოდ არასდროს უნდა დაგეტოვებინა.
— ვიცი, მამა. ბოდიში, რომ ასე მოულოდნელად მოხდა ყველაფერი.
— მთავარია, ბედნიერი იყო და კარგად გქონდეს გააზრებული შენი გადაწყვეტილება, — უპასუხა მამამ. შემდეგ მარიას მიუბრუნდა. — შენც ახლა ჩვენი ოჯახის წევრი ხარ. ამ სახლში უცხოდ არ უნდა იგრძნო თავი.
მარია მადლიერებით უყურებდა მას, თუმცა გულში მძიმე საიდუმლო ჰქონდა. ეს ადამიანები მას ისე იღებდნენ, თითქოს დიდი ხნის ნანატრი ოჯახის წევრი ყოფილიყო, მაგრამ მათ წარმოდგენაც არ ჰქონდათ, რა საფრთხე ემუქრებოდა ომარის ოჯახს.
და ყველაზე საშიში ის იყო, რომ ამ საფრთხის წყარო სწორედ მათ გვერდით იდგა.
ფარისი.
ის მთელი ამ ხნის განმავლობაში ჩუმად აკვირდებოდა მარიას. სახეზე ღიმილი შეენარჩუნებინა, თუმცა შიგნით ბრაზი ახრჩობდა. ქალი, რომელიც მისი დანაშაულის ერთადერთი მოწმე იყო, ახლა მისი ძმისშვილის ცოლი გამხდარიყო.
ფარისისთვის ეს უბრალო დამთხვევა აღარ იყო. ომარმა მარია გადაარჩინა და საკუთარ სახლში მოიყვანა. ახლა კი მისთვის ხელის შეხებაც გაცილებით სახიფათო იქნებოდა.
ფარისიმ იცოდა, რომ ერთი დაუფიქრებელი ნაბიჯით შეიძლებოდა ომარის ეჭვი გამოეწვია.
ამიტომ ღიმილი შეინარჩუნა.
— გილოცავთ, — თქვა მან მშვიდად და ომარს შეხედა. — ბედნიერებას გისურვებთ.
— მადლობა, ბიძია, — უპასუხა ომარმა.
მარია წამით ფარისის თვალებს შეეჩეხა. იმავე წამს ისევ გაახსენდა პეტრა, გასროლის ხმა და მიწაზე დაცემული კაცი.
თითქოს ყველაფერი თავიდან მოხდა.
მან მზერა სწრაფად აარიდა.
ომარმა ეს შეამჩნია.
— მარია, კარგად ხარ? — ჩუმად ჰკითხა.
— დიახ, უბრალოდ დავიღალე, — უპასუხა მან და იძულებით გაიღიმა.
ომარმა აღარ ჩაჰკითხა, თუმცა მისი სახე დაიმახსოვრა.

ომარის მამამ ხელები ერთმანეთს შემოჰკრა და ოთახში შეკრებილებს შეხედა.
— კარგი, მგონი, საკმარისია ამდენი კითხვა. დღეს ჩვენს ოჯახში მნიშვნელოვანი ამბავია. მინდა, ყველანი ერთად დავსხდეთ და ვივახშმოთ. მარია, ეს შენი პირველი საღამოა ჩვენს სახლში და მინდა, თავი შინაურულად იგრძნო.
— დიდი სიამოვნებით, — უპასუხა მარიამ.
— სამირა, დედას დაეხმარე სუფრის მომზადებაში, — მიმართა მამამ ქალიშვილს.
— სიამოვნებით! — მხიარულად უპასუხა სამირამ. — თან მარიასთანაც მოვახერხებ საუბარს. ბევრი კითხვა მაქვს.
— ოღონდ დაკითხვას ნუ მოუწყობ, — სიცილით უთხრა ომარმა.
— ვერაფერს დაგპირდები, ძმაო, — უპასუხა სამირამ და მარიას ხელი ჩაჰკიდა. — წამოდი, სანამ ესენი ისევ სერიოზულ საუბარს დაიწყებენ.
მარია გაჰყვა, თუმცა კარისკენ მიმავალმა ერთხელ კიდევ გაიხედა ფარისისკენ.
ფარისი კვლავ იმავე ადგილას იდგა. მის სახეზე არაფერი შეცვლილიყო, მაგრამ თვალებში ცივი ბრაზი ჩასდგომოდა.
ომარის მამა მას მიუბრუნდა.
— ფარისი, შენც შემოგვიერთდები, ხომ ასეა?
ფარისიმ თითქოს მხოლოდ ახლა გაიხსენა, რომ მასაც მიმართავდნენ.
— სამწუხაროდ, დღეს ვერ შევძლებ. რამდენიმე გადაუდებელი საქმე მაქვს მოსაგვარებელი.
— საქმეები ყოველთვის გექნება, — უთხრა ძმამ. — ერთი საღამო მაინც დარჩი ჩვენთან.
— ვიცი, მაგრამ ამჯერად ნამდვილად აუცილებელია, — უპასუხა ფარისიმ და საათს დახედა. — მოგვიანებით დაგიკავშირდებით.
ომარმა ბიძას ყურადღებით შეხედა.
— რამე პრობლემა ხომ არ არის?
— არა, შვილო. უბრალოდ საქმეები დაგროვდა.
ფარისიმ მსუბუქად გაუღიმა და ძმისშვილს მხარზე ხელი დაადო.
— შენ კი შენს ახალ ოჯახს მიხედე. როგორც ჩანს, მნიშვნელოვანი ცვლილებები გქონია ცხოვრებაში.
— ასეა, — მოკლედ უპასუხა ომარმა.
ფარისი ყველას დაემშვიდობა და გასასვლელისკენ გაემართა. კარის ზღურბლთან წამით შეჩერდა და მარიას მიმართულებით გაიხედა.
მარია სამირას გვერდით იდგა.
მათი მზერა ერთმანეთს შეხვდა.
ფარისიმ ღიმილი შეინარჩუნა, შემდეგ კი ოთახიდან გავიდა.
როგორც კი მანქანაში ჩაჯდა, სახიდან ღიმილი გაუქრა. კბილები ერთმანეთს მაგრად დააჭირა და საჭეს ხელი მოუჭირა.
— ომარის სახლში... — ჩაილაპარაკა მან. — სწორედ იქ უნდა აღმოჩენილიყო?
მისთვის ყველაზე რთული იმის მიღება იყო, რომ მარია ახლა იმ ადამიანის მფარველობის ქვეშ იმყოფებოდა, რომლისთვისაც ოჯახის ღირსება და სიმართლე ყველაფერზე მაღლა იდგა.
ფარისიმ ტელეფონი ამოიღო, მაგრამ ჯერ არავის დაურეკა.
მან იცოდა, რომ სიბრაზით მოქმედება არ შეიძლებოდა.
ჯერ უნდა გაეგო, რამდენად ბევრი იცოდა მარიამ.
და, რაც მთავარია, უნდა გაეგო, ჰქონდა თუ არა მას რაიმე მტკიცებულება.

ამასობაში მისაღებში სოფია და დანიელი მარიასთან ერთად ისხდნენ. ორივე ჯერ კიდევ ცდილობდა მომხდარის გააზრებას.
სოფია მეგობარს გვერდით მიუჯდა და ხელი ჩაჰკიდა.
— მარია, შენ წარმოდგენაც არ გაქვს, როგორ შეგვეშინდა, — უთხრა ჩუმად. — გეძებდით. არ ვიცოდით, სად იყავი, რა დაგემართა... ყოველ ჯერზე, როცა ტელეფონი რეკავდა, ვფიქრობდი, იქნებ შენზე რამე გავიგოთ-მეთქი.
დანიელმა თავი დაუქნია.
— პოლიციაშიც მივედით. განცხადება შევიტანეთ. არ ვიცოდით, რა უნდა გაგვეკეთებინა.
მარია მათ ხელებს უყურებდა. დანაშაულის გრძნობა აწუხებდა, მიუხედავად იმისა, რომ გაუჩინარება მისი არჩევანი არ ყოფილა.
— მაპატიეთ, რომ ასე შეგაშინეთ, — თქვა მან. — ვიცი, რამდენი ინერვიულეთ.
— მთავარია, ცოცხალი და უსაფრთხოდ ხარ, — უპასუხა სოფიამ. შემდეგ ომარს გახედა. — და ახლა შენ აქ ხარ, შენს ახალ ოჯახთან ერთად.
ომარი მათ მოშორებით იდგა და საუბარს უსმენდა.
— მარია აქ მარტო არ იქნება, — თქვა მან. — გპირდებით, ყველაფერს გავაკეთებ, რომ თავი დაცულად იგრძნოს.
სოფიამ ყურადღებით შეხედა. აშკარად ჯერ კიდევ ბევრი კითხვა ჰქონდა, მაგრამ მარიას სახეზე დაღლილობას ხედავდა და აღარ სურდა მისი შეწუხება.
— ჩვენ ახლა პოლიციაში წავალთ, — თქვა დანიელმა. — ვეტყვით, რომ მარია ვიპოვეთ, და განცხადებას უკან გამოვიტანთ. აღარ გვინდა, მის ძებნაზე დრო და რესურსი დაიხარჯოს, როცა ვიცით, რომ უსაფრთხოდ არის.
მარია წამოდგა და ორივეს გადაეხვია.
— მადლობა, რომ არ დამნებდით. არ ვიცი, თქვენ გარეშე რას გავაკეთებდი.
— ჩვენ შენი მეგობრები ვართ, მარია, — უთხრა სოფიამ. — ყოველთვის შენ გვერდით ვიქნებით.
შემდეგ სოფიამ მარიას ყურში ჩასჩურჩულა:
— და იცოდე, ამ ქორწინების ამბავს ასე მარტივად არ დავივიწყებ. აუცილებლად მოგვიყვები ყველაფერს.
მარიას უნებურად გაეღიმა.
— როცა დრო მოვა, ყველაფერს აგიხსნით.
დანიელმა ომარს ხელი ჩამოართვა.
— გთხოვთ, გაუფრთხილდით.
— შეგიძლიათ მშვიდად იყოთ, — უპასუხა ომარმა.
სოფია და დანიელი დაემშვიდობნენ მარიას, შემდეგ კი ომარის მშობლებსა და სამირას. სამირამ მათ უთხრა, რომ მარია ახლა უკვე მათი ოჯახის წევრი იყო და მეგობრებსაც ყოველთვის შეეძლოთ სტუმრობა.
როცა სტუმრები წავიდნენ, მარია კართან კიდევ რამდენიმე წამი იდგა და მათ მანქანას უყურებდა.
მათ წასვლასთან ერთად თითქოს უკანასკნელი კავშირიც გაწყდა მის ძველ ცხოვრებასთან.
ომარი გვერდით დაუდგა.
— შეგიძლია მათ ნებისმიერ დროს დაურეკო. არ მინდა, იფიქრო, რომ ჩემი ოჯახის წევრობა ძველ ცხოვრებაზე უარის თქმას ნიშნავს.
მარია მისკენ შემობრუნდა.
— მადლობა, ომარ.
— ამისთვის მადლობა საჭირო არ არის.
მან მარიას გზა დაუთმო და ოჯახისკენ დაბრუნებას დაელოდა.
იმ საღამოს პირველად იგრძნო მარიამ, რომ ომარი მხოლოდ მის დაცვას კი არ ცდილობდა, არამედ მისი ცხოვრების შენარჩუნებასაც.

სასადილო ოთახში დიდი მაგიდა გაეშალათ. მაგიდაზე სხვადასხვა კერძი ელაგა, სანთლების რბილი შუქი კი ოთახს განსაკუთრებულ სითბოს სძენდა.
ომარის დედა მარიას გვერდით დაჯდა, სამირა კი მეორე მხარეს მიუჯდა. ომარი ცოლის მოპირდაპირედ აღმოჩნდა, მამამისი კი მაგიდის თავში დაჯდა.
— მაშ ასე, — დაიწყო ომარის მამამ, როცა ყველანი დასხდნენ, — დღეს ჩვენს ოჯახს ახალი წევრი შეემატა. მინდა, ეს საღამო სასიამოვნო მოგონებად დაგრჩეს, მარია.
— ძალიან კეთილი ხართ, — უპასუხა მარიამ.
— ახლა კი ერთი რამ უნდა გკითხო, — ჩაერია სამირა და ცნობისმოყვარეობით გადაიხარა მისკენ. — როგორ გაიცანით ერთმანეთი?
მარია წამით დაიბნა. ომარმა მზერა მიაპყრო, მაგრამ მაშინვე მიხვდა, რომ პასუხის გაცემა თავად უნდა ეცადა.
— ჩვენი გაცნობა ცოტა უცნაური იყო, — თქვა მან ფრთხილად. — ბევრი რამ ძალიან სწრაფად მოხდა.
— ეს უკვე გავიგეთ, — სიცილით უპასუხა სამირამ. — მაგრამ მაინც! ომარი ჩვეულებრივად არც კი გვიყვებოდა, ვინმე მოსწონდა თუ არა. უცებ კი ცოლი მოგვიყვანა.
— სამირა, მიეცი მარიას საშუალება, მშვიდად ჭამოს, — უთხრა დედამ ღიმილით.
— კარგი, კარგი, აღარ ვკითხავ, — დანებდა სამირა, თუმცა თვალებში აშკარად ეწერა, რომ საუბარს მოგვიანებით გააგრძელებდა.
ომარის მამამ შვილს შეხედა.
— მარია ძალიან სასიამოვნო გოგონაა. იმედი მაქვს, კარგად დაფიქრდი ამ ნაბიჯზე.
ომარმა ჩანგალი მაგიდაზე დადო.
— დაფიქრებული ვარ, მამა.
— მაშინ მიხარია. ქორწინება მხოლოდ სიტყვები და ხელმოწერა არ არის. ის პასუხისმგებლობაა, პატივისცემა და ერთმანეთის გვერდით ყოფნა მაშინაც, როცა ყველაფერი მარტივი არ არის.
ამ სიტყვებზე ომარმა უნებურად მარიას შეხედა.
მარია თვალს არიდებდა. იცოდა, რომ მათი ქორწინება ჩვეულებრივისგან განსხვავდებოდა. მას არ შეეძლო ეთქვა, რომ ომარზე შეყვარებული იყო, ან რომ ამ ქორწინებას მომავალს უკავშირებდა.
მაგრამ იმ მომენტში ერთი რამ ნამდვილად იცოდა: ომარმა იგი საფრთხისგან იხსნა.
ვახშამი თბილ საუბარში გაგრძელდა. სამირა მარიას ესპანეთზე ეკითხებოდა, დედა კი ცდილობდა გაეგო, რომელი კერძები მოსწონდა. მამა დროდადრო ომარს ესაუბრებოდა, მაგრამ არც მარიას ტოვებდა ყურადღების გარეშე.
მარია პირველად რამდენიმე დღის განმავლობაში გრძნობდა თავს ადამიანად, რომელსაც უბრალოდ შეეძლო მაგიდასთან ჯდომა, საუბარი და საჭმლის დაგემოვნება ისე, რომ ყოველ ხმაურზე არ შეხტომოდა.
თუმცა, როცა ფარისის სახელი საუბარში წამოიჭრა, მის ხელში ჩანგალი წამით გაჩერდა.
— ფარისი ბოლო დროს ძალიან დაკავებულია, — თქვა ომარის მამამ. — ადრე თითქმის ყოველ საღამოს მოდიოდა ჩვენთან.
მარია შეეცადა, სახე არ შეცვლოდა.
— ალბათ ბევრი საქმე აქვს, — უპასუხა ომარმა.
— იმედი მაქვს, მალე შემოგვიერთდება, — დაამატა დედამ.
მარია ჩუმად დარჩა.
ომარმა შენიშნა, რომ მისი განწყობა კვლავ შეიცვალა, მაგრამ არაფერი უკითხავს. მხოლოდ წყლის ჭიქა მიაწოდა.
— ყველაფერი რიგზეა? — ჩუმად ჰკითხა.
— დიახ, — უპასუხა მარიამ. — უბრალოდ დაღლილი ვარ.
ვახშმის დასრულების შემდეგ ომარის დედამ მარიას უთხრა, რომ მეორე დღიდან შეეძლო სახლში თავისუფლად გადაადგილება და ყველაფერი ეკითხა, რაც აინტერესებდა.
სამირამ კი დაჰპირდა, რომ დილით სახლს და ბაღს დაათვალიერებინებდა.
მარია ყველას დაემშვიდობა და ომართან ერთად მეორე სართულზე ავიდა.

საძინებლის კარი რომ დაიხურა, მარიამ პირველად იგრძნო, რამდენად დაძაბული იყო მთელი დღის განმავლობაში.
ფართო ოთახში დიდი საწოლი იდგა. ფანჯრებიდან ღამის ქალაქის განათება მოჩანდა. ოთახი მშვიდი და ლამაზი იყო, მაგრამ მარიასთვის ეს ყველაფერი უცხო გახლდათ.
ომარმა ქურთუკი გაიხადა და სავარძლის საზურგეზე გადაკიდა.
— თუ გინდა, სააბაზანოში შეგიძლია შეხვიდე და დაისვენო. სუფთა პირსახოცები კარადაშია. ხვალ სამირას ვთხოვ, ტანსაცმელშიც დაგეხმაროს, თუ რამე დაგჭირდება.
— კარგი, — ჩუმად უპასუხა მარიამ.
რამდენიმე წამი ორივე უხერხულ სიჩუმეში იდგა.
— ომარ... — ბოლოს თქვა მარიამ.
— გისმენ.
— შენი ოჯახი ძალიან კეთილია. არ ვიცი, როგორ მოვიქცე. მათ ვუყურებ და მგონია, რომ რაღაცას ვუმალავ.
ომარი ფანჯარასთან მივიდა.
— შენ მათ არაფერს ავნებ. და არც ვალდებული ხარ, ყველას ყველაფერი აუხსნა, სანამ მზად არ იქნები.
— მაგრამ ისინი ფიქრობენ, რომ ჩვენ...
მარია გაჩუმდა.
— რომ ერთმანეთი გვიყვარს? — მშვიდად დაასრულა ომარმა.
მარია უხერხულად დაიძაბა.
— დიახ.
ომარმა ღრმად ამოისუნთქა.
— მარია, ჩვენი ქორწინების მიზეზი ჩვენ ორმა ვიცით. არ გთხოვ, ითამაშო ისეთი გრძნობები, რომლებიც არ გაქვს. არც ის მინდა, თავი ვალდებულად იგრძნო, რომ ჩემ მიმართ რაღაც იგრძნო.
მარია გაოცებული უყურებდა.
— მაშინ რატომ დამეხმარე? — ჰკითხა ბოლოს. — რატომ გადაწყვიტე, რომ ცოლად უნდა გამოგყოლოდი?
ომარმა რამდენიმე წამი იფიქრა.
— იმიტომ, რომ ვიცოდი, მარტო დარჩენა შენთვის სახიფათო იქნებოდა. ჩემი გვარი და ჩემი ოჯახის გავლენა გარკვეულ დაცვას გაძლევს. ეს არ ნიშნავს, რომ ყველაფერი მარტივი იქნება, მაგრამ ამ სახლში არავინ დაგემუქრება.
— და როცა საფრთხე აღარ იქნება?
— მაშინ შენს გადაწყვეტილებას პატივს ვცემ. თუ ესპანეთში დაბრუნება მოგინდება, დაგეხმარები.
მარიამ თავი დახარა.
— ზოგჯერ მგონია, რომ მთელი ჩემი ცხოვრება ერთ დღეში შეიცვალა.
— მეც ასე მგონია, — გულწრფელად უპასუხა ომარმა.
შემდეგ ოთახის კუთხეში მდგარ პატარა მაგიდაზე დადებულ წყლის ბოთლს მიუბრუნდა.
— დაისვენე. ბევრი რამ გადაიტანე.
მარია სააბაზანოში შევიდა. როცა უკან დაბრუნდა, ომარი უკვე საძინებლის მეორე მხარეს იდგა და ტელეფონს ამოწმებდა.
მარია საწოლის კიდეზე ჩამოჯდა.
— ომარ, შეიძლება რაღაც გკითხო?
— რა თქმა უნდა.
— შენს ოჯახს ყოველთვის ასე ზრუნვით ეპყრობი?
ომარს გაეღიმა.
— ვცდილობ. მამაჩემმა მასწავლა, რომ ოჯახის დაცვა მხოლოდ ფიზიკურ ძალას არ ნიშნავს. ზოგჯერ ადამიანს უბრალოდ უნდა მოუსმინო.
მარია ჩაფიქრდა.
— ალბათ ამიტომ გენდობიან.
— იმედი მაქვს, შენც შეძლებ ოდესმე ჩემს ნდობას.
მარია პასუხს არ ჩქარობდა. მას ჯერ კიდევ ეშინოდა, მაგრამ პირველად აღარ ეჩვენებოდა, რომ ომარის გვერდით ყოფნა კიდევ ერთ საფრთხეს ნიშნავდა.

რამდენიმე წუთის შემდეგ საუბარი მარიას ცხოვრებაზე გადავიდა.
— შენს ოჯახზე ძალიან ცოტა ვიცი, — უთხრა ომარმა. — თუ არ გინდა საუბარი, არ არის აუცილებელი. უბრალოდ მინდა, უკეთ გაგიცნო.
მარია ფანჯარასთან მივიდა. გარეთ ღამე ჩამოწოლილიყო, ქალაქის შუქები კი შორიდან პატარა ვარსკვლავებს ჰგავდა.
— ჩემი ოჯახი ცოტა რთული ისტორიაა, — დაიწყო მან. — როცა ათი წლის ვიყავი, ჩემი მშობლები ერთმანეთს დაშორდნენ.
ომარი ჩუმად უსმენდა.
— მამაჩემი ამერიკაში გადავიდა საცხოვრებლად. მოგვიანებით ხელახლა დაქორწინდა და პატარა ბიჭიც შეეძინა. ჩემი ნახევარძმა ახლა თორმეტი წლისაა.
— ურთიერთობა გაქვს მათთან? — ჰკითხა ომარმა.
— დიახ, ძალიან კარგი. მამა არასდროს მტოვებდა უყურადღებოდ. როცა არდადეგები მქონდა, ამერიკაში ჩავდიოდი მათ სანახავად. მამაც ზოგჯერ მადრიდში ჩამოდიოდა. ჩემი დედინაცვალიც ყოველთვის კარგად მექცეოდა. არასდროს მაგრძნობინებდა, რომ მისთვის უცხო ვიყავი.
მარია ოდნავ გაჩუმდა, შემდეგ კი თვალები დაენამა.
— მაგრამ დედა... დედა ყველაზე მეტად მაკლია.
ომარი მისკენ შემობრუნდა.
— რა დაემართა?
— ის ჟურნალისტი იყო. ძალიან უყვარდა თავისი საქმე. ყოველთვის მეუბნებოდა, რომ სიმართლეს ფასი აქვს და რომ ჟურნალისტმა არასდროს უნდა დახუჭოს თვალი იმაზე, რაც არასწორად ხდება.
მარია მწარედ გაეღიმა.
— როცა თექვსმეტი წლის ვიყავი, სიმსივნით გარდაიცვალა.
ომარმა თავი დახარა. არ იცოდა, რა ეთქვა.
— ძალიან ვწუხვარ, მარია.
— დიდხანს ვერ შევეგუე. Მამამ წამიყვანა Მასთან სრულწლოვანი სანამ გავხდებოდი. როცა თვრამეტი წლის გავხდი ამერიკაში დარჩენასაც ვფიქრობდი. მამას უნდოდა, რომ მასთან ვყოფილიყავი. მაგრამ მადრიდში დაბრუნება გადავწყვიტე. დედის სახლში მინდოდა ცხოვრება და მისი საქმის გაგრძელება.
— ამიტომ ისწავლობ ჟურნალისტიკა?
— დიახ. მინდა, ისეთი ჟურნალისტი გავხდე, როგორიც დედა იყო. მინდა, ადამიანებმა სიმართლე იცოდნენ. მინდა, იმ ადამიანებსაც მივცე ხმა, რომლებსაც არავინ უსმენს.
ომარი რამდენიმე წამს ჩუმად უყურებდა.
— ახლა უკეთ მესმის, რატომ არ ნებდები ასე ადვილად.
— რას გულისხმობ?
— იმას, რომ ამდენი რამის შემდეგაც ცდილობ, შენი ცხოვრება თავად მართო.
მარია მისკენ შემობრუნდა.
— ზოგჯერ კი მგონია, რომ ვერაფერს ვაკონტროლებ.
— ეს არ ნიშნავს, რომ სუსტი ხარ.
მარიას თვალებიდან ცრემლი ჩამოუგორდა. სწრაფად მოიწმინდა, თითქოს საკუთარი სისუსტის გამოჩენა რცხვენოდა.
ომარი არ მივიდა მასთან დაუკითხავად. მხოლოდ მშვიდად ჰკითხა:
— შეიძლება?
მარია მიხვდა, რომ ჩახუტებას სთხოვდა და თავი დაუქნია.
ომარმა ფრთხილად შემოხვია ხელები. მარია რამდენიმე წამით გაუნძრევლად იდგა, შემდეგ კი თავი მის მხარზე ჩამოდო.
ეს არ იყო სიყვარულის აღიარება.
ეს იყო ორი ადამიანის ჩუმი შეთანხმება, რომ ამ ღამით მაინც შეეძლოთ ერთმანეთის გვერდით მშვიდად ყოფნა.
— დედაშენი შენით იამაყებდა, — ჩუმად უთხრა ომარმა.
მარია თვალებს ძლიერად ხუჭავდა, რომ ცრემლები შეეკავებინა.
— ნეტავ იცოდე, როგორ მინდა, ეს თავად მითხრას.
— ვიცი.
მათ ცოტა ხანს ასე იდგნენ, შემდეგ კი მარია ნელა მოშორდა.
— მადლობა, რომ მომისმინე.
— ყოველთვის შეგიძლია მომიყვე ის, რაც გაწუხებს.

ღამე უფრო და უფრო ღრმავდებოდა. მარიას დაღლილობა ერეოდა, მაგრამ საწოლის დანახვაზე კვლავ უხერხულად იგრძნო თავი.
ომარმა ეს შეამჩნია.
— თუ გირჩევნია, მე სავარძელში დავიძინებ, — უთხრა მან. — ან სხვა ოთახში წავალ. როგორც შენთვის იქნება კომფორტული.
მარია საწოლს შეხედა. ოთახში მხოლოდ ერთი დიდი საწოლი იყო და მისთვის უცხო ადამიანთან ერთ საწოლში დაძინება მარტივი არ გახლდათ. თუმცა ომარი მთელი საღამო ცდილობდა, მისთვის არჩევანის უფლება დაეტოვებინა.
— შეგიძლია საწოლის მეორე მხარეს დაიძინო, — თქვა მან ბოლოს. — უბრალოდ... გთხოვ, არაფერი მაიძულო.
ომარმა მაშინვე სერიოზულად შეხედა.
— არასდროს, მარია. გპირდები, არასდროს არაფერს დაგიშავებ. არც ახლა და არც მომავალში. შენს სურვილს პატივს ვცემ. თუ ოდესმე თავს უხერხულად იგრძნობ, მხოლოდ მითხარი და მაშინვე მარტო დაგტოვებ.
მარია მის თვალებში ეძებდა რაიმე ნიშანს, რომელიც ამ სიტყვებში ეჭვს შეიტანდა, მაგრამ მხოლოდ სიმშვიდეს ხედავდა.
— კარგი, — ჩუმად უპასუხა.
ომარმა ოთახის შუქი ჩააქრო, მხოლოდ საწოლის გვერდით პატარა სანათი დატოვა. ორივე საწოლში დაწვა, ერთმანეთისგან საკმარისი მანძილი დაიცვა.
რამდენიმე წუთის განმავლობაში მარია ჭერს უყურებდა.
— ომარ?
— დიახ?
— შენ არ გეშინია?
— რისი?
— იმის, რომ ჩემი გამო შენს ოჯახს საფრთხე შეექმნება?
ომარი ცოტა ხანს დუმდა.
— მეშინია, — ბოლოს გულწრფელად უპასუხა. — მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ შენ უნდა დაგტოვო მარტო.
მარია მისკენ გადაბრუნდა.
— არ მინდა, შენს ცხოვრებაში პრობლემების მიზეზი გავხდე.
— შენ პრობლემა არ ხარ, მარია. ის ადამიანები არიან პრობლემა, რომლებიც სხვებს ზიანს აყენებენ.
მისმა პასუხმა მარიას გულზე რაღაც სიმძიმე შეუმსუბუქა.
— ღამე მშვიდობისა, ომარ.
— ღამე მშვიდობისა, მარია.
ცოტა ხნის შემდეგ ოთახში სიჩუმე ჩამოვარდა. ომარი დიდხანს ვერ იძინებდა. ფიქრობდა ქალზე, რომელიც რამდენიმე დღეში მისთვის უცხოდან ადამიანად იქცა, რომლის დაცვაც საკუთარ პასუხისმგებლობად მიაჩნდა.
მარია კი საწოლის მეორე მხარეს იწვა და ცდილობდა, მომავლის შიში დაეძლია.
მას ჯერ კიდევ არ უყვარდა ომარი.
მაგრამ მის გვერდით პირველად იგრძნო, რომ ღამით თვალების დახუჭვა შეეძლო ისე, რომ ყოველ წამს საფრთხეს არ დალოდებოდა.

Გვიან ღამით მარიას გამოეღვიძა.
რამდენიმე წამი გაუნძრევლად იწვა, ვერ ხვდებოდა, სად იყო. შემდეგ ოთახის სიბნელეში ფანჯრის კონტური დაინახა და გაახსენდა, რომ ომარის სახლში იმყოფებოდა.
სუნთქვა თანდათან დაუმშვიდდა.
თუმცა, როგორც კი პეტრაზე დაფიქრდა, მეხსიერებაში მკაფიოდ ამოუტივტივდა ერთი დეტალი.
კამერა.
მისი კამერა!
მარია სწრაფად წამოჯდა. ხელები აუკანკალდა.
პეტრაში, იმ დღეს, როცა მკვლელობა მოხდა, კამერა თან ჰქონდა. ის იღებდა ძველ ნანგრევებს, ტურისტებს, გზებსა და გარემოს. შემდეგ ყველაფერი ისე სწრაფად მოხდა, რომ გაქცევისას კამერა დაკარგა.
მან ზუსტად არ იცოდა, სად დარჩა. შეიძლება იქ, სადაც იდგა, როცა გასროლა გაიგონა. შეიძლება მიწაზე დავარდა, როცა გაქცევას ცდილობდა.
მაგრამ თუ კამერა იქ იყო...
მარია საწოლიდან წამოდგა და ჩანთის ძებნა დაიწყო, თითქოს იმედი ჰქონდა, რომ კამერა სადღაც შემთხვევით აღმოჩნდებოდა. შემდეგ გაახსენდა, რომ ის პეტრაში დაკარგა.
— არა... არა, ეს შეუძლებელია, — ჩაიჩურჩულა მან.
ომარს გაეღვიძა და მაშინვე წამოჯდა.
— მარია? რა მოხდა?
მარია მისკენ შემობრუნდა. სახე გაფითრებოდა.
— კამერა... ჩემი კამერა პეტრაში დავკარგე.
ომარი წამოდგა.
— ნელა, მითხარი, რა გახსენდება.
მარია ღრმად სუნთქავდა, თითქოს ცდილობდა, აზრები დაელაგებინა.
— იმ დღეს, როცა ყველაფერი მოხდა, კამერა თან მქონდა. პეტრას ვიღებდი. მერე გასროლა გავიგე, დავინახე ის კაცი... ყველაფერი ძალიან სწრაფად მოხდა. გაქცევისას კამერა სადღაც დამრჩა. არ ვიცი, იქ ვინმემ იპოვა თუ არა.
ომარის სახე სერიოზული გახდა.
— იმ კამერით რას იღებდი?
მარია გაჩუმდა. ერთი წამით შეეშინდა, რომ სიმართლის თქმა ომარისთვისაც საფრთხეს შექმნიდა.
— პეტრას... გარემოს, ხალხს. შეიძლება იმ ადგილთან ახლოსაც მქონდა გადაღებული, სადაც ყველაფერი მოხდა.
— ანუ არსებობს შანსი, რომ კამერაზე რამე მნიშვნელოვანი იყოს?
მარია ნელა დაუქნია თავს.
— არ ვიცი. შეიძლება საერთოდ არაფერი იყოს. მაგრამ თუ ვინმემ იპოვა და ნახა, რა იყო იქ...
მან წინადადება ვეღარ დაასრულა.
ომარი მის გვერდით ჩამოჯდა.
— კარგი. ჯერ ნუ დავასკვნით, რომ კამერა ვიღაცამ ნახა. ხვალვე წაგიყვან პეტრაში და მოვძებნით. დავიწყებთ იმ ადგილიდან, სადაც ბოლოს გახსოვს, რომ გეჭირა.
— მართლა წამოხვალ ჩემთან?
— რა თქმა უნდა.
— მაგრამ თუ ის ადამიანები ისევ იქ არიან?
ომარმა მშვიდად შეხედა.
— მარტო არ წახვალ. ყველაფერს წინასწარ დავგეგმავთ და ფრთხილად ვიმოქმედებთ. თუ იქ წასვლა სახიფათო აღმოჩნდება, სხვა გზას მოვძებნით.
მარია ცოტა ხანს ჩუმად იყო, შემდეგ კი ჩურჩულით თქვა:
— ომარ, შეიძლება იმ კამერაზე ისეთი რამ იყოს, რაც სიმართლის დამტკიცებაში დაგვეხმარება.
— მაშინ მით უფრო მნიშვნელოვანია, რომ ვიპოვოთ.
მან წყალი მიაწოდა. მარიამ რამდენიმე ყლუპი მოსვა.
— მადლობა, — თქვა ბოლოს.
— ახლა შეეცადე, დაიძინო. დილით ყველაფერს მოვაგვარებთ.
მარია ისევ საწოლში დაწვა, თუმცა ძილი მაშინვე აღარ მოსვლია. კამერა ახლა მხოლოდ დაკარგული ნივთი აღარ იყო. ის შეიძლებოდა ერთადერთი მტკიცებულება ყოფილიყო, რომელიც მის სიტყვებს დაადასტურებდა.
და, შესაძლოა, ერთადერთი რამაც, რაც ფარისის ნამდვილ სახეს გამოააშკარავებდა.
ომარი გვერდით დაწვა და ჩუმად უთხრა:
— მარია, რაც არ უნდა აღმოჩნდეს იმ კამერაზე, ამ ყველაფერს მარტო არ გაუმკლავდები.
მარია სიბნელეში მისკენ გადაბრუნდა.
— იმედი მაქვს, რომ მართალი ხარ.
რამდენიმე ხნის შემდეგ თვალები დახუჭა, მაგრამ მის გონებაში ისევ პეტრას გზა და მიწაზე დავარდნილი კამერა ტრიალებდა.

იმავე ღამეს, ქალაქის მეორე ბოლოში, ფარისი საკუთარ კაბინეტში იჯდა.
მაგიდაზე რამდენიმე დოკუმენტი ეწყო, თუმცა ყურადღებას ვერც ერთზე ვერ ამახვილებდა. მარიას სახე თვალწინ ედგა. ის წამი, როცა ომარის გვერდით დაინახა, კვლავ ახსენებდა, რომ მისი გეგმა სერიოზული საფრთხის წინაშე იყო.
ფარისიმ ტელეფონი აიღო და ნადირს დაურეკა.
— ახლავე ჩემთან მოდი.
რამდენიმე წუთის შემდეგ ნადირი კაბინეტში შევიდა და კარი მიხურა.
— დამიბარეთ?
ფარისი წამოდგა.
— პეტრაში იმ გოგოს ნივთები შეამოწმეთ?
ნადირმა თავი გააქნია.
— ყველაფერი ვერ ვიპოვეთ. იმ დღეს დიდი არეულობა იყო. ხალხი მოდიოდა და მიდიოდა. ჩვენ ძირითადად თავად გოგოს ვეძებდით.
ფარისის სახე შეეცვალა.
— ანუ მის ნივთებზე არაფერი იცით?
— ჯერ არა.
ფარისი მაგიდას ორივე ხელით დაეყრდნო.
— კარგად მომისმინე. იმ გოგოს კამერა ჰქონდა.
ნადირმა გაკვირვებით შეხედა.
— კამერა?
— დიახ. მარია პეტრას იღებდა. არ ვიცი, რა მოასწრო გადაღება, მაგრამ გამორიცხული არ არის, იმ კამერაზე ისეთი რამ აღმოჩნდეს, რაც ჩვენთვის ძალიან სახიფათო იქნება.
ნადირს სახე დაეძაბა.
— გინდათ, პეტრაში დავბრუნდეთ?
— არა მხოლოდ პეტრაში. შეამოწმეთ ყველა ადგილი, სადაც შეიძლებოდა კამერა დარჩენილიყო. ჰკითხეთ იმ ადამიანებს, რომლებიც იმ დღეს იქ იყვნენ. გაარკვიეთ, ხომ არ უპოვიათ ტურისტებს, თანამშრომლებს ან პოლიციას. თუ დაკარგული ნივთების განყოფილებაშია ჩაბარებული, უნდა გავიგოთ.
— და თუ ვიპოვით?
ფარისიმ ნადირს პირდაპირ შეხედა.
— ჯერ ჩემთან მოიტან. არავის მისცე საშუალება, ნახოს, რა არის მასში.
— გასაგებია.
ფარისი რამდენიმე წამით გაჩუმდა, შემდეგ კი დაამატა:
— კიდევ ერთი რამ. ომარის შესახებ არაფერი გააკეთოთ. არც მას მიუახლოვდეთ და არც მარიას შეეხოთ ისე, რომ მისთვის რაიმე ეჭვი გაგიჩნდეთ. ჩემი ძმისშვილი ამ საქმეში არ უნდა გაერიოს.
— მაგრამ მარია ახლა მის სახლშია.
— ვიცი! — მკვეთრად უპასუხა ფარისიმ.
ნადირი გაჩუმდა.
ფარისიმ თავი შეიკავა და ხმა დაიმშვიდა.
— ამიტომ უნდა იმოქმედოთ ფრთხილად. ომარმა ჯერ არაფერი იცის. არ მინდა, ჩვენი ერთი შეცდომის გამო ყველაფერი დაინგრეს.
— გასაგებია, ბატონო. ყველაფერს შევამოწმებ.
— დრო არ გვაქვს. რაც შეიძლება მალე იპოვეთ ის კამერა.
ნადირი ოთახიდან გავიდა.
ფარისი მარტო დარჩა. ფანჯარასთან მივიდა და ღამის ქალაქს გახედა.
ახლა უკვე ორი საფრთხე ჰქონდა: მარია, რომელმაც მისი დანაშაული საკუთარი თვალით ნახა, და კამერა, რომელშიც შესაძლოა ამ დანაშაულის მტკიცებულება ყოფილიყო.
მას არ შეეძლო დაეშვა, რომ სიმართლე დღის სინათლეზე გამოსულიყო.
მაგრამ ფარისიმ ჯერ არ იცოდა, რომ იმავე ღამეს მარიამ კამერა გაიხსენა და ომარს მისი პოვნა სთხოვა.
ორი ადამიანი ერთსა და იმავე ნივთს ეძებდა.
ერთი — სიმართლის გასამჟღავნებლად.
მეორე — სიმართლის დასამარხად.
და პეტრაში დაკარგული კამერა მალე ყველას ბედს შეცვლიდა.

მეოთხე თავის დასასრული.
#გაგრძელება_იქნება 💚