შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

აჩრდილები...


24-09-2020, 17:29
ავტორი შავი ჩაი
ნანახია 279

მივდივარ სადღაც, არც კი ვიცი სად. ვხედავ აჩრდილებს, ჩემი ცხოვრებისა. ისინი მუდამ თან დამყვებიან. ნუთუ ვგიჟდები? ჭკუიდან გადავყავარ იმ ფაქტს, რომ ოდესღაც მე ოჯახი მყავდა, მეგობრები, საყვარელი ადამიანი და ახლა სრულიად მარტო ვარ, ამ სამყაროში. მე ვკვდები. შინაგანად სრულიად გავნადგურდი. ადარდებს ვინმეს შენი ბედი?-იკითხავთ, ალბათ და მე გიპასუხებთ: -არა! მე ყველამ დამივიწყდა...საოცარია, არა? ერთ ბედნიერ მონაკვეთში ცხოვრებისა, ბედნიერი ხარ, ხოლო მეორე მონაკვეთში, იბრძვი გადარჩენისთვის. სამკვდრო-სასიცოცხლო ბრძოლა გაქვს გაჩაღებული რაღაც ბნელ და ამოუცნობ ძალებთან, რომლებთან ბრძოლაშიც, რთულია გადურჩე გარდაუვალს, სიკვდილს...

***
-ჯოანა!-შესძახა დედამ გოგონას.
-გისმენ, დედა.
-სახლში შემოდი, გვიანია უკვე.
ჯოანა ამ დროს, სებასტიანთან ერთად იყო. სებასტიანი და ჯოანა, ორი ერთმანეთზე შეყვარებული სული გახლდათ, მაგრამ სებასტიანი, დაბალი ფენიდან იყო, ასე რომ, გოგონას ეკრძალებოდა მასთან ურთიერთობა, თუმცა სიყვარული ხომ ჩაუდენელ რაღაცებს გვადენინებს.
-ახლავე, დედა...-სებასტიანს მიუბრუნდა და უთხრა:
-ხომ იცი, ჩვენი სიყვარული იმაზე დიდი და წრფელია, ვიდრე სხვა ნებისმიერი გრძნობა.
-ჯოანა, სიყვარული ისედაც წრფელი გრძნობაა.
-მაგრამ ჩვენი, მაინც განსხვავებულია.
-კარგი, როგორც იტყვი.
-ახლა წავალ და ხვალ ისევ გნახავ. ტკბილი ძილი.
-შენც ასევე.
დაემშვიდობნენ ერთმანეთს, მაგრამ წარმოდგენაც კი არ ჰქონდათ, რომ ეს მათი უკანასკნელი გაელვება იყო...
მეორე დღეს, სებასტიანი დიდ ხანს ელოდა ჯოანას. მთელი დღე ელოდა. იჯდა უბრალოდ და მოთმინებით ელოდა, მაგრამ გოგონა არ მოვიდა. სახლშიც მიაკითხა, მიუხედავად იმისა, რომ ფეხები უკან რჩებოდა, რადგან იცოდა, იცოდა რომ მას იქა არ მიიღებდნენ. ერთ ხანს, ისიც იფიქრა, რომ ჯოანა წავიდა. ამის დაჯერება არ უნდოდა, მაგრამ სამწუხაროდ მართალი აღმოჩნდა. ჯოანა და მისი ოჯახი შორს, ძალიან შორს წასულან. იგი თვითგვემას მიეცა. თითქოს და სული ამოგლიჯესო და უმოწყალოდ გაიმეტეს სანაგვეზედ გადასაგდებად. ნელ-ნელა, უსულო სხეულად იქცეოდა. მისთვის აღარ არსებობდა სიყვარული, ურთიერთობები. მოსიარულე გვამს დაემსგავსა. ასე გავიდა ათი წელი. ათი მტანჯველი და სულისშემაძრწუნებელი წელი. ათი წლის შემდეგ, სებასტიანი ანგელოზთა გუნდს შეურთდა. ქალქაში ატყდა ხმაური ზარების, გოდება ქალების და სიჩუმე კაცების. ყველა, დიდი თუ პატარა, გლოვდა ახალგაზრდა სებასტიანს, რომელსა სიცოცხლეში, ვერც კი ამჩმევდნენ. ერთ წამში კი ყველა მისი გულშემატკივარი გახდა...მართალია, რომ ამბობენ, ადამიანის სიცოცოხლეს, სიკვდილის შემდეგ აფასებენო.
ჯოანასთვისაც საკმაოდ რთული იყო ეს ათი წელი. მან დაკარგა ყველა, ვინც კი უყვარდა და დედამიწაზე, მარტოდ მოსიარულე სულად იქცა...მისთვის ქვეყანაზე აღარ არსებობდა რაიმე ღირებული. იყო ხორცი, სულის გარეშე და ადამიანი, გრძნობების გარეშე. მის ცაზე, ვარსკვლავი სამუდამოდ ჩაქრა.

***
წარსულის აჩრდილებს, ვერასდროს გავექცევით. ისინი, ჩვენს ქვეცნობიერში ილექებიან და ღრმად იდგამენ ფესვებს. მტკივნეულია იმის გახსნება, რანი ვიყავით და რად ვიქეცით, მაგრამ ეს ხომ ცხოვრებაა. ცხოვრება, რომელიც, ხანდახან უსამართლოდ გვექცევა, მაგრამ ჩვენ იმით ვართ ძლიერნი, რომ ფეხზე წამოდგომა შეგვიძლია და მიუხედავად იმისა, თუ რაოდენ რთულია არსებულს რეალობასთან ჭიდილი, მაინც არ ვეპუებით და ვცდილობთ უკეთესი მომავლისთვის ვიბრძოლოთ და თავი დავაღწიოთ იმ აჩრდილებს, რომლებიც სიცოცხლის გაგრძელების საშუალებას არ გვაძლევენ.



№1  offline წევრი შავი ჩაი

ჰაიკო
ტყუილად არ გელოდი)
გამარჯობა.
არ ვიცი რა ვთქვა,ყველაფერი ნათლად და მატერიალურად გაქვს გადმოცემული, ძალიან ძლიერი ენერგეტიკული მუხტი და ტკივილი დევს ამ ჩანახატში.ყოველშემთხვევაში მე ასე ვიგრძენი.
გრამატიკულობაზე არ შევჩერდები - ბრწყინვალეა.
ყოჩაღ...(არ ვიცი როგორ მოგმართო)
ასე განაგრძე და შენ აუცილებლად დადგები ძალიან მაგარი მწერალი, ნიჭი ხელს გიწყობს, მონდომებაც გაქვს, წარმოსახვის უნარიც და ამ უნარის ფურცელზე რეალიზების ძალაც.
პ.ს. მინდა გითხრა,რომ ტკივილი იმისთვის არსებობს,რომ მოდუნების საშუალება არ მოგვცეს.ჩვენ უნდა გავუმკლავდეთ ტკივილს,იმიტომ რომ მომდევნო დღის ახალ დარტყმებს და აჩრდილებს უფრო ძლიერად და მყარად დავუდგეთ.
შენს ფან-კლუბში ვეწერები))
წარმატებები და გელოდები.

კვლავ გამარჯობა) ვერ წარმოიდგინეთ, ისე გამახარა თქვენმა სიტყვებმა..უზომოდ ბედნიერი ვარ, რომ თქვენგან ასეთ შეფასებებს ვიღებ და რაც მთავარია, მუდმივად თვალს მადევნებთ. ეს ჩემთვის უდიდესი სტიმულია, მართლა..ტივილს რაც შეეხება, მე ვუმკლავდები..ვციდილობ, ყოველშემთხვევაში)
ფან-კლუბს თუ შევქმნი, თქვენ უცილობლად საპატიო ადგილს დაიკავებთ.
მადლობა დიდი..)

 


№2  offline აქტიური მკითხველი ლაზარე 13

გაზაფხულის გრილი საღამო იდგა..
ვიწრო ბილიკის ორღობეში იისფრად ღუოდა იასამანი..
იასამნის ძირში გოგონა იწვა..
თეთრი, შავი კოპლებით დაწინწკლული გრძელი კაბა ეცვა..
შუბლი ციებიანივით უხურდა..
ჩასისხლიანებული თვალები უაზროდ იყურებოდნენ აქეთ იქით..
დაშაშრული ტუჩები ნელა მოძრაობდნენ...
გოგონას თეთრი ცხელება ჰქონდა..
ლამაზ, მწვანე თვალებში სიკვდილი ედგა და მაინც..
გოგონა სიყვარულს უხმობდა..
- სებასტიან.. გამშრალი ბაგეები მთელი სასოებით წარმოთქვამდნენ საყვარელ სახელს..
- სებასტიან.. ძვირფასო, მოდი ჩემთან.. - ტიროდა სიკვდილი..
ცხარე ცრემლით ტიროდა..
- მე ხხომ.. გელოდებოდი..
იწვდიდა გოგონა ჰაერში ხელებს..
გარშემო იასამნის მათრობელა სურნელი ტრიალებდა..
ირგვლივ არავინ იყო..
მახლობლად, მინდორში ხელჩაკიდებული ტყუპები იწვნენ..
ტკივილი სახიდან წაშლოდათ და რატომღაც ბედნიერად იღიმოდნენ..
ცხელება ყველგან ყოფილიყო..
- სებასტიან.. - იწვდიდა ხელებს სიკვდილი..
იასამნები არავის ელოდნენ..
არც ცხელება ელოდა ვისმე..
არც სიკვდილი..
გოგონამ უეცრად ხელები გაშალა და მთელი არსებით გაიღიმა..
- სებასტიან.. შენ მოხვედი.. მოხვედი.. - გოგონას ბედნიერებისგან თითოეული ნაკვთი გაუნათდა.
- ჩვენი სიყვარული ხომ სხვანაირია - გაუღიმა სიყვარულმა..
- ჰო.. - ატირდა სიკვდილი..
წავიდნენ..
ტიროდნენ იასამნები..
ტიროდა ცხელება..
ქვითინებდა სიკვდილი...
თვალის გუგები გაფართოვდა და სიცოცხლე ჩაქრა..
ხელები მოცელილივით დაეშვნენ და ხახიდან სისხმა გამოჟონა..
ირგვლივ არავინ იყო...

***

- სებასტიან.. - გავუღიმე მწუხარედ..
- მი.. მი.. მილორდ.. - გამოერკვა..
ელდა დემონურ სახეს..
- ვერ გავიგე, როდის მოხვედით, მე.. - წამოდგომა სცადა..
- მშვიდად, მეგობარო.. - გავუღიმე მოწყალედ
- იცოდით.. - ჩაღუნა თავი..
- სებას.. მე არავისთვის მიმიცია მეორე შანსი, ხომ იცი.. - ვიღიმოდი.. საკუთარი თავის არ მჯეროდა..
- მე შენ ის ერთი შანსი მოგეცი, რაც არ გქონია არასოდეს..
- მადლობელი ვარ, მილორდ.. - ცრემლი მოერია..
აღარაფერი მითქვამს..
რა იცოდა, რომ მაშინ, იმ გოგონას თვალებში მე ვტიროდი..
წყვდიადისფერ კოსტუმში მოვარაყებული გულსაკიდი გაუჩინარდა..
გიშრის ჯვარი იყო..
სიკვდილის ანგელოზებს არაფერი ავიწყდებათ..
დარბაზში ბნელოდა..
ადამიანის ცხოვრება ერთი დიდი წყვდიადია..
სიყვარული კი ერთადერთი სინათლე..
- იასამნები ისევ იყვავილებენ სებას..
- დიახ.. მილორდ..
დემონი.. ტიროდა..

 


№3  offline წევრი შავი ჩაი

ლაზარე 13
გაზაფხულის გრილი საღამო იდგა..
ვიწრო ბილიკის ორღობეში იისფრად ღუოდა იასამანი..
იასამნის ძირში გოგონა იწვა..
თეთრი, შავი კოპლებით დაწინწკლული გრძელი კაბა ეცვა..
შუბლი ციებიანივით უხურდა..
ჩასისხლიანებული თვალები უაზროდ იყურებოდნენ აქეთ იქით..
დაშაშრული ტუჩები ნელა მოძრაობდნენ...
გოგონას თეთრი ცხელება ჰქონდა..
ლამაზ, მწვანე თვალებში სიკვდილი ედგა და მაინც..
გოგონა სიყვარულს უხმობდა..
- სებასტიან.. გამშრალი ბაგეები მთელი სასოებით წარმოთქვამდნენ საყვარელ სახელს..
- სებასტიან.. ძვირფასო, მოდი ჩემთან.. - ტიროდა სიკვდილი..
ცხარე ცრემლით ტიროდა..
- მე ხხომ.. გელოდებოდი..
იწვდიდა გოგონა ჰაერში ხელებს..
გარშემო იასამნის მათრობელა სურნელი ტრიალებდა..
ირგვლივ არავინ იყო..
მახლობლად, მინდორში ხელჩაკიდებული ტყუპები იწვნენ..
ტკივილი სახიდან წაშლოდათ და რატომღაც ბედნიერად იღიმოდნენ..
ცხელება ყველგან ყოფილიყო..
- სებასტიან.. - იწვდიდა ხელებს სიკვდილი..
იასამნები არავის ელოდნენ..
არც ცხელება ელოდა ვისმე..
არც სიკვდილი..
გოგონამ უეცრად ხელები გაშალა და მთელი არსებით გაიღიმა..
- სებასტიან.. შენ მოხვედი.. მოხვედი.. - გოგონას ბედნიერებისგან თითოეული ნაკვთი გაუნათდა.
- ჩვენი სიყვარული ხომ სხვანაირია - გაუღიმა სიყვარულმა..
- ჰო.. - ატირდა სიკვდილი..
წავიდნენ..
ტიროდნენ იასამნები..
ტიროდა ცხელება..
ქვითინებდა სიკვდილი...
თვალის გუგები გაფართოვდა და სიცოცხლე ჩაქრა..
ხელები მოცელილივით დაეშვნენ და ხახიდან სისხმა გამოჟონა..
ირგვლივ არავინ იყო...

***

- სებასტიან.. - გავუღიმე მწუხარედ..
- მი.. მი.. მილორდ.. - გამოერკვა..
ელდა დემონურ სახეს..
- ვერ გავიგე, როდის მოხვედით, მე.. - წამოდგომა სცადა..
- მშვიდად, მეგობარო.. - გავუღიმე მოწყალედ
- იცოდით.. - ჩაღუნა თავი..
- სებას.. მე არავისთვის მიმიცია მეორე შანსი, ხომ იცი.. - ვიღიმოდი.. საკუთარი თავის არ მჯეროდა..
- მე შენ ის ერთი შანსი მოგეცი, რაც არ გქონია არასოდეს..
- მადლობელი ვარ, მილორდ.. - ცრემლი მოერია..
აღარაფერი მითქვამს..
რა იცოდა, რომ მაშინ, იმ გოგონას თვალებში მე ვტიროდი..
წყვდიადისფერ კოსტუმში მოვარაყებული გულსაკიდი გაუჩინარდა..
გიშრის ჯვარი იყო..
სიკვდილის ანგელოზებს არაფერი ავიწყდებათ..
დარბაზში ბნელოდა..
ადამიანის ცხოვრება ერთი დიდი წყვდიადია..
სიყვარული კი ერთადერთი სინათლე..
- იასამნები ისევ იყვავილებენ სებას..
- დიახ.. მილორდ..
დემონი.. ტიროდა..

ლაზარე, თანდათან ვრწმუნდები, რომ ჩემი ჩანახატები, ახლოსაც ვერ მოვა შენებთან. იმდენად ჩამოყალიბებული, მრავლისმთქმელი და ღრმა არის შენი ყოველი სიტყვა, რომ ვერც კი აგიღწერ. საოცრება ჩანახატი იყო. ძალიან მომეწონა. სიტყვები მართლა უძლურია შენს ლექსებთან ან თუნდაც ჩანახატებთან..

 


№4  offline აქტიური მკითხველი ლაზარე 13

შავი ჩაი
ლაზარე 13
გაზაფხულის გრილი საღამო იდგა..
ვიწრო ბილიკის ორღობეში იისფრად ღუოდა იასამანი..
იასამნის ძირში გოგონა იწვა..
თეთრი, შავი კოპლებით დაწინწკლული გრძელი კაბა ეცვა..
შუბლი ციებიანივით უხურდა..
ჩასისხლიანებული თვალები უაზროდ იყურებოდნენ აქეთ იქით..
დაშაშრული ტუჩები ნელა მოძრაობდნენ...
გოგონას თეთრი ცხელება ჰქონდა..
ლამაზ, მწვანე თვალებში სიკვდილი ედგა და მაინც..
გოგონა სიყვარულს უხმობდა..
- სებასტიან.. გამშრალი ბაგეები მთელი სასოებით წარმოთქვამდნენ საყვარელ სახელს..
- სებასტიან.. ძვირფასო, მოდი ჩემთან.. - ტიროდა სიკვდილი..
ცხარე ცრემლით ტიროდა..
- მე ხხომ.. გელოდებოდი..
იწვდიდა გოგონა ჰაერში ხელებს..
გარშემო იასამნის მათრობელა სურნელი ტრიალებდა..
ირგვლივ არავინ იყო..
მახლობლად, მინდორში ხელჩაკიდებული ტყუპები იწვნენ..
ტკივილი სახიდან წაშლოდათ და რატომღაც ბედნიერად იღიმოდნენ..
ცხელება ყველგან ყოფილიყო..
- სებასტიან.. - იწვდიდა ხელებს სიკვდილი..
იასამნები არავის ელოდნენ..
არც ცხელება ელოდა ვისმე..
არც სიკვდილი..
გოგონამ უეცრად ხელები გაშალა და მთელი არსებით გაიღიმა..
- სებასტიან.. შენ მოხვედი.. მოხვედი.. - გოგონას ბედნიერებისგან თითოეული ნაკვთი გაუნათდა.
- ჩვენი სიყვარული ხომ სხვანაირია - გაუღიმა სიყვარულმა..
- ჰო.. - ატირდა სიკვდილი..
წავიდნენ..
ტიროდნენ იასამნები..
ტიროდა ცხელება..
ქვითინებდა სიკვდილი...
თვალის გუგები გაფართოვდა და სიცოცხლე ჩაქრა..
ხელები მოცელილივით დაეშვნენ და ხახიდან სისხმა გამოჟონა..
ირგვლივ არავინ იყო...

***

- სებასტიან.. - გავუღიმე მწუხარედ..
- მი.. მი.. მილორდ.. - გამოერკვა..
ელდა დემონურ სახეს..
- ვერ გავიგე, როდის მოხვედით, მე.. - წამოდგომა სცადა..
- მშვიდად, მეგობარო.. - გავუღიმე მოწყალედ
- იცოდით.. - ჩაღუნა თავი..
- სებას.. მე არავისთვის მიმიცია მეორე შანსი, ხომ იცი.. - ვიღიმოდი.. საკუთარი თავის არ მჯეროდა..
- მე შენ ის ერთი შანსი მოგეცი, რაც არ გქონია არასოდეს..
- მადლობელი ვარ, მილორდ.. - ცრემლი მოერია..
აღარაფერი მითქვამს..
რა იცოდა, რომ მაშინ, იმ გოგონას თვალებში მე ვტიროდი..
წყვდიადისფერ კოსტუმში მოვარაყებული გულსაკიდი გაუჩინარდა..
გიშრის ჯვარი იყო..
სიკვდილის ანგელოზებს არაფერი ავიწყდებათ..
დარბაზში ბნელოდა..
ადამიანის ცხოვრება ერთი დიდი წყვდიადია..
სიყვარული კი ერთადერთი სინათლე..
- იასამნები ისევ იყვავილებენ სებას..
- დიახ.. მილორდ..
დემონი.. ტიროდა..

ლაზარე, თანდათან ვრწმუნდები, რომ ჩემი ჩანახატები, ახლოსაც ვერ მოვა შენებთან. იმდენად ჩამოყალიბებული, მრავლისმთქმელი და ღრმა არის შენი ყოველი სიტყვა, რომ ვერც კი აგიღწერ. საოცრება ჩანახატი იყო. ძალიან მომეწონა. სიტყვები მართლა უძლურია შენს ლექსებთან ან თუნდაც ჩანახატებთან..


ეს ჩანახატები შენი დაწერილია.. შენი ჩანახატები რომ არა, არაფერი დაიწერებოდა.. ამიტომ ამაყი იყავი რომ შეგიძლია ამხელა შთაგონება მისცე სხვებს რომ წერონ.. მეამაყება რომ ასეთი მკითხველი მყავს

 


№5  offline წევრი შავი ჩაი

ლაზარე 13
შავი ჩაი
ლაზარე 13
გაზაფხულის გრილი საღამო იდგა..
ვიწრო ბილიკის ორღობეში იისფრად ღუოდა იასამანი..
იასამნის ძირში გოგონა იწვა..
თეთრი, შავი კოპლებით დაწინწკლული გრძელი კაბა ეცვა..
შუბლი ციებიანივით უხურდა..
ჩასისხლიანებული თვალები უაზროდ იყურებოდნენ აქეთ იქით..
დაშაშრული ტუჩები ნელა მოძრაობდნენ...
გოგონას თეთრი ცხელება ჰქონდა..
ლამაზ, მწვანე თვალებში სიკვდილი ედგა და მაინც..
გოგონა სიყვარულს უხმობდა..
- სებასტიან.. გამშრალი ბაგეები მთელი სასოებით წარმოთქვამდნენ საყვარელ სახელს..
- სებასტიან.. ძვირფასო, მოდი ჩემთან.. - ტიროდა სიკვდილი..
ცხარე ცრემლით ტიროდა..
- მე ხხომ.. გელოდებოდი..
იწვდიდა გოგონა ჰაერში ხელებს..
გარშემო იასამნის მათრობელა სურნელი ტრიალებდა..
ირგვლივ არავინ იყო..
მახლობლად, მინდორში ხელჩაკიდებული ტყუპები იწვნენ..
ტკივილი სახიდან წაშლოდათ და რატომღაც ბედნიერად იღიმოდნენ..
ცხელება ყველგან ყოფილიყო..
- სებასტიან.. - იწვდიდა ხელებს სიკვდილი..
იასამნები არავის ელოდნენ..
არც ცხელება ელოდა ვისმე..
არც სიკვდილი..
გოგონამ უეცრად ხელები გაშალა და მთელი არსებით გაიღიმა..
- სებასტიან.. შენ მოხვედი.. მოხვედი.. - გოგონას ბედნიერებისგან თითოეული ნაკვთი გაუნათდა.
- ჩვენი სიყვარული ხომ სხვანაირია - გაუღიმა სიყვარულმა..
- ჰო.. - ატირდა სიკვდილი..
წავიდნენ..
ტიროდნენ იასამნები..
ტიროდა ცხელება..
ქვითინებდა სიკვდილი...
თვალის გუგები გაფართოვდა და სიცოცხლე ჩაქრა..
ხელები მოცელილივით დაეშვნენ და ხახიდან სისხმა გამოჟონა..
ირგვლივ არავინ იყო...

***

- სებასტიან.. - გავუღიმე მწუხარედ..
- მი.. მი.. მილორდ.. - გამოერკვა..
ელდა დემონურ სახეს..
- ვერ გავიგე, როდის მოხვედით, მე.. - წამოდგომა სცადა..
- მშვიდად, მეგობარო.. - გავუღიმე მოწყალედ
- იცოდით.. - ჩაღუნა თავი..
- სებას.. მე არავისთვის მიმიცია მეორე შანსი, ხომ იცი.. - ვიღიმოდი.. საკუთარი თავის არ მჯეროდა..
- მე შენ ის ერთი შანსი მოგეცი, რაც არ გქონია არასოდეს..
- მადლობელი ვარ, მილორდ.. - ცრემლი მოერია..
აღარაფერი მითქვამს..
რა იცოდა, რომ მაშინ, იმ გოგონას თვალებში მე ვტიროდი..
წყვდიადისფერ კოსტუმში მოვარაყებული გულსაკიდი გაუჩინარდა..
გიშრის ჯვარი იყო..
სიკვდილის ანგელოზებს არაფერი ავიწყდებათ..
დარბაზში ბნელოდა..
ადამიანის ცხოვრება ერთი დიდი წყვდიადია..
სიყვარული კი ერთადერთი სინათლე..
- იასამნები ისევ იყვავილებენ სებას..
- დიახ.. მილორდ..
დემონი.. ტიროდა..

ლაზარე, თანდათან ვრწმუნდები, რომ ჩემი ჩანახატები, ახლოსაც ვერ მოვა შენებთან. იმდენად ჩამოყალიბებული, მრავლისმთქმელი და ღრმა არის შენი ყოველი სიტყვა, რომ ვერც კი აგიღწერ. საოცრება ჩანახატი იყო. ძალიან მომეწონა. სიტყვები მართლა უძლურია შენს ლექსებთან ან თუნდაც ჩანახატებთან..


ეს ჩანახატები შენი დაწერილია.. შენი ჩანახატები რომ არა, არაფერი დაიწერებოდა.. ამიტომ ამაყი იყავი რომ შეგიძლია ამხელა შთაგონება მისცე სხვებს რომ წერონ.. მეამაყება რომ ასეთი მკითხველი მყავს

მეც ვამაყობ, რომ ჩემი მკითხველი ხარ..)) ძალიან მახარებს ეს ფაქტი.

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent