შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ო აი ჩიჩი (სრულად)


11-09-2022, 10:54
ავტორი guroo
ნანახია 1 590

შუა ლექციის დროს შემოყო თავი და ლექტორი გაიხმო. აუდიტორიაში სიჩუმე ჩამოდგა. მერე უსიამოვნო ხმა გავიგე. მეგონა, რომელიმე იდიოტმა პატარა საახალწლო მაშხალა ააფეთქა და თურმე იმ წვერგაუპარსავს უსვრია ლექტორისთვის.
იცით, როგორ გამოიყურებოდა? გაბანჯგლული კისერი და ყელი ჰქონდა, სახეზეც კარგა გრძელი წვერი ჩამოზრდოდა - თავი რომ შემოყო, მაშინვე შევამჩნიე და ზიზღი მომგვარა. პირველად ვნახე ადამიანს ასე ნათლად რომ აჩნდეს, რისი გამკეთებელია. ჰაბიტუსი, როგორც აბრა, ზედ მიწერილი გაფრთხილებით: "ჩემგან კარგს არაფერს ელოდო", ნამდვილად ააშკარავებდა ამ კაცის დეგრადირებულ პიროვნებას (თუკი ოდესმე იყო მაინც პიროვნება), თითქოს მისმა თავმოუვლელობამ გათქვა ჩუმი და ბოროტი განზრახვები; თითქოს მიმანიშნა, რომ ამ კაცისთვის უცხო უნდა ყოფილიყო სისპეტაკე, კეთისინდისიერება და არ უნდა ჰქონოდა სუფთა გული, რაც, ჩემი წარმოდგენით, კეთილშობილ ადამიანებს ახასიათებთ.
ლექტორი მოკლა. სისხლის გუბეში ჩაწოლილი დატოვა ქალი და გაიქცა.
ახლო ნაცნობობა არ მქონია ამ ქალთან. თავს უსაფრთხოდ და დაცულად ვგრძნობ არაფამილალურ ურთიერთობებში, ამიტომ ფორმალობების მოყვარული ვარ და ლექტორთანაც მაქსიმალურ დისტანციას ვინარჩუნებდი. თუმცა, ამას ხელი არ შეუშლია, დამენახა, რომ ჩემი ლექტორი უზღვავ თავდაჯერებას აფრქვევდა, მყარი ღირებულებათა სისტემა ჰქონდა და სხვა ბევრი ადამიანისგან განსხვავებით, შეუბოჭავი და თავისუფალი იყო, მართლა ბოლომდე ღია ნებისმიერი სიახლისთვისა თუ უჩვეულობისთვის. ჩემი ღრმა რწმენით, ახალი ეპოქის, ახალი სულიერი და პიროვნული ორიენტაციის ადამიანი სწორედ მისნაირი უნდა ყოფილიყო: ვისაც შეუძლია პატივი სცეს ადამიანებს შორის არსებულ განსხვავებებს. იმდენად ჭარბი დადებითი ენერგიები მოედინებოდა მისგან, რომ ვერასდროს ვიფიქრებდი, მტრები თუ ეყოლებოდა. მე კი იმ კაცში ამოვიცანი ზიზღისმომგვრელი ბოროტება და არაფერი გავაკეთე. ყურადღებაც არ მიმიქცევია მაშინ გაჩენილი წინათგრძნობისთვის. იმიტომ, რომ საკუთარ თავს ყოველთვის იმაზე გვიან ვუსმენ, ვიდრე საჭიროა. ლექტორი ცოცხალი რომ დაბრუნებულიყო აუდიტორიაში და ლექცია გაეგრძელებინა, ღამეული კოშმარივით უგულისყუროდ მივივიწყებდი ყველა უსიამო მინიშნებას, აღარასდროს დავფიქრდებოდი იმაზე, ნამდვილად ეტყობოდა თუ არა კაცს, რომ ვინმეს მოკვლა შეეძლო...
გულწრფელი რომ ვიყო, პეპლის ეფექტით რაც არ უნდა საუკეთესო ვარიანტი შევარჩიო ამ თავზარდამცემი ამბის სხვაგვარი სცენარით გასავითარებლად, უნდა ვაღიარო, რომ მაინც ვერ გადავარჩენდი ჩემს ლექტროს, რადგან შემეშინდებოდა, არ გავტოკდებოდი, ვერაფერს ვიზამდი. მე ქვეშაფსია ლაჩარი ვარ.
მთელი დღე გამაწვალა მკვლელობის გამო გადატანილმა შოკმა და დამნაშავეობის შეგრძნებამ. რაკი ამის გაძლება არ შემეძლო, სახლში რომ მივედი, ოჯახის წევრებს ვთხოვე, ცოტა დაგველია. ყველა დაფაცურდა. საღამოსთვის ისედაც ჰქონდა გემრიელი საჭმელები გამზადებული, მაგრამ დედამ მოინდომა, ბარემ მთელი ოჯახი შევკრებილიყავით და დიდი ლხინი მოგვეწყო. ამიტომ ბებიასთან ერთად შეუდგა დამატებითი კერძების მომზადებასა და ხაჭაპურების ცხობას. მამამ მაშინვე მობილური მოიმარჯვა და ჩემს დას დაურეკა, უფროსწორად სიძეს და ისინიც დაპატიჟა. კაცები კაცებთან უნდა აგვარებდნენო საქმეებს - ასე უთხრა დედაჩემს, რომელმაც უსაყვედურა საკუთარი შვილისთვის რომ დაგერეკა, კი არ შეგჭამდაო. მე, რა თქმა უნდა, ბებიაჩემის დაყენებულ საშობაოს მივაშურე, დიდი ჭურჭლიდან ჩამოვასხი ულამაზეს, გამჭვირვალე შუშის დოქში და ცარიელი სუფრის შუაგულში დავდგი. მერე სავარძელში მოვთავსდი, რომ აფუსფუსებულ ოჯახს დავლოდებოდი და მართალია, არ ვიცოდი რამდენ ხანს გასტანდა ლოდინი, გადავწყვიტე, მთელი ეს დრო სხვებისგან მალულად გამომეხრა თავი და ბოლო ზღვრამდე მიმეყვანა სულის ფორიაქი.
როგორ ვგავდით მე და საშობაო ერთანეთს. ის ნათურისგან შუქფენილი და მუქ შვინდისფრად მოელვარე მარტოდმარტო იდგა დიდ მაგიდაზე, მე კი - დარდისგან სახემოქუფრული, ოჯახის საერთო წყობიდან ამოვარდნილი, ეული ვესვენე ფართო სავარძელში და იმედი არ მქონდა, რომ ვინმეს გამოვძებნიდი, მწუხარება რომ მისთვის გამეზიარებინა და მძიმე ფიქრებისგან გავთავისუფლებულიყავი.
ჩამთვლიმა. როცა გამაღვიძეს, ჩემი და უკვე მოსულიყო ქმართან და შვილებთან ერთად, ყველანი მაგიდის გარშემო ისხდნენ.
- მოდი, გიორგი, შენს ლოდინში ნერწყვით აგვევსო პირი.
- სუფრასთან ეგ რომ არ ახსენო, არ შეგიძლია? - დედამ ზიზღით შეუბღვირა მამაჩემს; - მოდი, შვილო, შენ გელოდებით, რომ ჭამა დავიწყოთ.
კიდევ კარგი, ასეთ სიტუაციებში მაინც შემიძლია, რომ თავი ვიგრძნო რაღაც ჩემზე დიდის ნაწილად.
საღამო ლაღად წარიმართა. ვსვამდი და ვთვრებოდი, ვიღიმოდი და ნაღველს ვფარავდი, ვლპარაკობდი დანარჩენების გასაცინებლად და თანდათან მავიწყდებოდა, რატომ მოვინდომე ალკოჰოლის მიღება.
- ახლა დროა, რომ ყველამ ერთად თავი გავიგიჟოთ! - ჭიქის გამოცლისთანავე შევძახე გავარვარებულ ყელში ახმიანებული მსუყე ხმით და თვალი მოვატარე ირგვლივ მყოფებს; - ბებო, შენი მოქნილობის და ენერგიულობის ნახვა ისე მინდა, როგორც არასდროს და ამიტომ, ამჯერად უარი არ უნდა მითხრა; - ისე დამაჯერებლად გამომივიდა, რომ ბებიაჩემის დათანხმება შევძელი.
ჩემი დიშვილების მკლავებს ჩავაფრინდი, ენერგიულად მოვქაჩე და სიმთვრალის გამო ოდნავ ძალადობირივი გამომივიდა მათი სკამებიდან წამოყენება, მაგრამ ყველას ესმოდა ჩემი, არავის გაუპროტესტებია ცხოველივით რომ ვიქცეოდი. მე ხომ ამდენი დავლიე და მიჭირდა ძალის მოზომვა... დანარჩენიბიც ხალისით შემოგვიერთდნენ, მხოლოდ ბებიაჩემი წუწუნებდა სიბერესა და ამისთანა რაღაცებზე.
წრეზე დავდექით. მე ცენტრში გადავინაცვლე და იქიდან შევეცადე თამაშის წესების ახსნას:
- ე.ი. რასაც ვიტყვი და გავაკეთებ, თქვენც იგივეს იმეორებთ. ოღონდ მას შემდეგ, როცა მე დავასრულებ. იგივე სიტყვები, იგივე მოძრაობები, იგივე ტონალობა! გასაგებია?
ყველამ გაიგო.
-ო აი ჩიჩი; - მარჯვენა ხელი ავწიე, საჩვენებელი თითის გარდა სხვა თითები მოვხარე და ეს ჰაერში აღმართული, ზედ ბეჭედწამოცმული თითი წრიულად დავატრიალე.
დაველოდე, ისინი როდის იტყოდნენ და გაიმეორებდნენ.
- ჩიჩი კორე; - მარჯვენა ხელი კვლავ იგივე პოზაში მქონდა, მაგრამ ახლა მარცენა ხელიც მივაშველე და ისევ წრიულად დავატრიალე საჩვენებელი თითი.
მათ სიცილ-კისკისით გაიმეორეს.
- ჩი კო რისა! - ორივე ხელი დავატრიალე და მერე ტაში შემოვკარი.
კვლავ უშეცდომოდ გაიმეორეს.
- ა რისა რისა მანგა; - ხელები ჩამოვუშვი და თეძოები სექსუალურად ავამოძრავე.
ყველას სიცილი წასკდა. უფრო მეტად იმაზე გაეცინათ, რომ წარმოიდგინეს ამას როგორ გააკეთებდენ თვითონ და მერე სასმლისგან გათამამებულებმა ესეც უყოყმანოდ გაიმეორეს. თუმცა, ბებიაჩემს გაუჭირდა მოქნილი ჩატეხვების შესრულება.
- სან სიმანგა - ორივე ხელი მარცხნივ გავაცურე, თითქოს რაღაც სალოლიავები გადავაადგილე.
და მათაც გაიმეორეს.
- სიმანგა; - იგივე მოძრაობა, ამჯერად მარჯვნივ.
კიდევ ორჯერ დავაძახებინე სიმანგა, ორჯერ გავაკეთებინა ბოლო მოძრაობა და როცა ყველას სახეზე კმაყოფილება, სიმორცხვეზე გამარჯვებისგან მოზღვავებული ადრენალინი ამოვიკითხე, შვებით ამოვისუნთქე. მიხაროდა, რომ გამომივიდა მათი გამხიარულება.
თამაშის მთავარი ხიბლი ისაა, რომ მეორედ ჩურჩულით აკეთებ ამ ყველაფერს, მესამედ კი - იოგების ჩაწყვეტამდე ხმამაღალი ყვირილით. ღრიალს მეტი სიმძაფრე მოაქვს, სახესაც მეტი თეატრალურობით გამანჭვინებს... ისე გამოვიდა, რომ ბოლოს ერთმანეთის გადმოკარკლულ თვალებზე, შეშლილ გამომეტყველებაზე და განწირულ ყვირილზე ვბჟირდებოდით სიცილისგან.
- ვინმემ მუცელი დამიჭირეთ; - უკვე მეათედ მაინც იხვეწებოდა ჩემი სიძე და თან ბებიაჩემს დასცინოდა, ეს რა დავინახეო.
მარტო ის კი არა, ყველა ბებიაჩემს დავცინოდით. იმიტომ, რომ ამ თამაშის ნამდვილი ვარსკვლავი აღმოჩნდა.
შემდეგ დაღლილები ისევ მაგიდას მივუსხედით. კიდევ ერთი სადღეგრძელო მივუძღვენით ჩვენს ვარსკვლავ ქალბატონს, ბებიაჩემს და სასმელს სულმოუთქმელად დავეწაფეთ. იმ ჭიქის მერე რა ხდებოდა, ბუნდოვნად მახსოვს.
შემომრჩა მხოლოდ ერთი მომენტი, რომლის სრული კონტექსტი ვერაფრით აღვიდგინე, მაგრამ მაშინ იმდენად ძლიერ მომეფხორჭნა სული, განწირული ვიყავი, რომ ამას ვერ დავივიწყებდი.
მახსოვს, რომ ბებიაჩემმა ტელევიზორის ყურება მოინდომა. ახალი ამბები თუ არ მოვისმინე, ისე რა დამაძინებსო. ჰოდა, რომელიღაც საინფორმაციო გამოშვებაში წამყვანმა გამოაცხადა, რომ ახალგაზრდა ქალი ყოფილმა ქმარმა სიცოცხლეს გამოასალმა. ჩემი უნივერსიტეტის სახელმაც გაიჟღერა და წამის მეასედში გადაიძრო მუმიასავით ნიღბებით შეძონძილმა სასოწარკვეთილებამ ყველა ქარაგმა, მანამდე რომ თავგზას უბნევდა ჩემს ცნობიერებამდე ჩახერგილი გზების გამოსავლელად.
- ვაიმე, დედი, შენ მოგიკვდეს ლამარა. ნეტავ, არასდროს გადაყროდი მაგ პირუტყვსა; - ძლივს წაილუღლუღა ბებიაჩემმა და ხმამაღლა აქვითინდა.
მე კი გული მომეწურა. თავი ასმაგად და ათასმაგად დამნაშავედ ვიგრძენი. მეტკინა, რომ შევძელი და უმტკივნეულოდ დავივიწყე ყველაფერი. ლაჩარი ვიყავი, სრულყოფილი, სრულქმნილი, იდეალური ლაჩარი.



№1 სტუმარი Mirabel müller

ყოველ ჯერზე,როცა ვიგებ ახალ მსხვერპლზე ტანში უსიამოვნოდ მცრის. ეს კაცები ავადმყოფები არიან და თავისუფლად დადიან. დღეს ერთი, ხვალ მეორე. ამ დროს კი ამდენი ადამიანი სულ ტყუილად ვართ ამ ქვეყნად. მხოლოდ ამის თქმა შემიძლია, მეტზე ფიქრი არ მინდა. მყოფნის მოარული ამბები.

 


№2  offline მოდერი guroo

Mirabel müller
ყოველ ჯერზე,როცა ვიგებ ახალ მსხვერპლზე ტანში უსიამოვნოდ მცრის. ეს კაცები ავადმყოფები არიან და თავისუფლად დადიან. დღეს ერთი, ხვალ მეორე. ამ დროს კი ამდენი ადამიანი სულ ტყუილად ვართ ამ ქვეყნად. მხოლოდ ამის თქმა შემიძლია, მეტზე ფიქრი არ მინდა. მყოფნის მოარული ამბები.

მგონი, ჩანახატშიც იგრძნობა ერთგვარი შეგუება მოცემულობის მიმართ. აქცენტი დასმულია არა მკვლელობაზე, არამედ გიორგის უაღრესად სუბიექტურ დამოკიდებულობაზე. იმაზე, თუ რა დამოკიდებულება აქვს, საიდან საზრდოობს მისი პოზიცია, როგორ ერწყმის და ექსოვება მანამდე უკვე არსებულ ტრავმატულ ხალიჩას.
პირადად ჩემთვის, საინტერესოა, გიორგისთვის რომ მეთხოვა, პერსონაჟები დამიხასიათე და მითხარი მათგან რა ვაიბები მოდის-მეთქი, რას მეტყოდა. ფაქტია, მხოლოდ მკვლელის შესახებ ლაპარაკობს და ისიც ფაქტია, რომ ადამიანების გარეგნობასა და ქცევებზე დაკვირვებით გარკვეული მინიშნებების წაკითხვაც უყვარს, ან შესაძლოა თვითონ ქმნის პარალელებსა და ასოციაციებს, რასაც შემდგომში წინათგრძნობასა და წინსწრებით რაღაცის მიხვედრას უწოდებს. ამას რა მნიშვნელობა აქვს... მე მაინტერესებს, რატომ არიდებს თავს, ამგვარადვე გაანალიზოს ოჯახის წევრები. რატომ აიგნორებს მამამისის რეპლიკას, რომ კაცები კაცებთან უნდა აგვარებდნენ საქმეს ან რატომ არ ამბობს, როგორი შეიძლება იყოს ადამიანი, ვინც ჭამის დროს ნერწყვის შესახებ საუბრობს? მან ხომ რუდუნებით აგვიხსნა იმ წვერგაუპარსავ კაცში რა ენიშნა არასასიამოვნო? ჰოდა, ნუ არის ჩუმად, ნუ არის შერჩევითი ამ ჩანახატის პერსონაჟების მიმართ.
მგონი, საკმარისად ვთქვი. აქ მორჩა.
--------------------
გურამ თხაი რქაი
უჟმურ-ღვარძლიანი.
არაფერია საწყენი, ყველა სიტყვა გაივლის, ისედაც წამოცდენილია და იმიტომ :დ

 


№3 სტუმარი Mirabel Müller

guroo
Mirabel müller
ყოველ ჯერზე,როცა ვიგებ ახალ მსხვერპლზე ტანში უსიამოვნოდ მცრის. ეს კაცები ავადმყოფები არიან და თავისუფლად დადიან. დღეს ერთი, ხვალ მეორე. ამ დროს კი ამდენი ადამიანი სულ ტყუილად ვართ ამ ქვეყნად. მხოლოდ ამის თქმა შემიძლია, მეტზე ფიქრი არ მინდა. მყოფნის მოარული ამბები.

მგონი, ჩანახატშიც იგრძნობა ერთგვარი შეგუება მოცემულობის მიმართ. აქცენტი დასმულია არა მკვლელობაზე, არამედ გიორგის უაღრესად სუბიექტურ დამოკიდებულობაზე. იმაზე, თუ რა დამოკიდებულება აქვს, საიდან საზრდოობს მისი პოზიცია, როგორ ერწყმის და ექსოვება მანამდე უკვე არსებულ ტრავმატულ ხალიჩას.
პირადად ჩემთვის, საინტერესოა, გიორგისთვის რომ მეთხოვა, პერსონაჟები დამიხასიათე და მითხარი მათგან რა ვაიბები მოდის-მეთქი, რას მეტყოდა. ფაქტია, მხოლოდ მკვლელის შესახებ ლაპარაკობს და ისიც ფაქტია, რომ ადამიანების გარეგნობასა და ქცევებზე დაკვირვებით გარკვეული მინიშნებების წაკითხვაც უყვარს, ან შესაძლოა თვითონ ქმნის პარალელებსა და ასოციაციებს, რასაც შემდგომში წინათგრძნობასა და წინსწრებით რაღაცის მიხვედრას უწოდებს. ამას რა მნიშვნელობა აქვს... მე მაინტერესებს, რატომ არიდებს თავს, ამგვარადვე გაანალიზოს ოჯახის წევრები. რატომ აიგნორებს მამამისის რეპლიკას, რომ კაცები კაცებთან უნდა აგვარებდნენ საქმეს ან რატომ არ ამბობს, როგორი შეიძლება იყოს ადამიანი, ვინც ჭამის დროს ნერწყვის შესახებ საუბრობს? მან ხომ რუდუნებით აგვიხსნა იმ წვერგაუპარსავ კაცში რა ენიშნა არასასიამოვნო? ჰოდა, ნუ არის ჩუმად, ნუ არის შერჩევითი ამ ჩანახატის პერსონაჟების მიმართ.
მგონი, საკმარისად ვთქვი. აქ მორჩა.

ყველაფერი შერჩევითია, ნუ მოსთხოვ მეტ თანაგრძნობასა და შემწყნარებლობას. პერსონაჟებს ასე ღრმად რომ შეჰხებოდა, მეეჭვება რომელიმე კარგად დაგვმახსოვრებოდა. მიუხედავად იმისა, რომ არ არსებობს აბსოლუტურად კარგი ან ცუდი. ადამიანურ ბუნებას სხვაგვარად არ შეუძლია,უნდა შესცოდოს კიდეც და არც სიკეთის გარეშე შეუძლია.
რაც შეეხება იმას, რომ კაცებმა კაცებთან უნდა მოაგვარონო,ხომ?! ხომ იცი ამ საუბრის ტონს რაც ჰქვია? პირში ნერწყვის მოდგომა... ჰმ, ეთიკისგან შორსაა, სადღაც იქით და არც ძალიან შორს. დანარჩენებს გამოვტოვებ, საბოლოო ჯამში, უცნაური ვინმე ხარ, ბატონო ავტორო.

 


№4  offline მოდერი guroo

არა, პერსონაჟებისგან იმაზე მეტს ვერ მოვითხოვ, რაც მე არ გავაკეთებინე. გამოდის, მოთხოვნები უნდა წავუყენო საკუთარ თავს. მაგრამ რაკი ასეთ ამბივალენტურობამდე მივედით და ამაზე ღიად ვლაპარაკობ, ესე იგი, განზრახ და გააზრებულად დავწერე ყველაფერი.
რაც შეეხება ჩემი, როგორც მკითხველის, პრეტენზიებს გიორგის მიმართ, ისინი განპირობებული არ არის იმ სურვილით, რომ მეტის წაკითხვა და ამით სიამოვნების მიღება მინდა. ვცდილობ, გამოვჩხრიკო გადაკვეთის წერტილი, რომელიც საერთოა მკვლელობისთვისაც, გიორგის ფსიქო-ემოციური მდგომარეობისთვისაც და იმ გათამაშებული სპექტაკლისთვისაც, რაც ჩანახატში ვიხილეთ.
ადრე მიხაროდა ხოლმე, თუ ვინმე მეტყოდა, უცნაური ხარო. ახლა გული მწყდება.
მაგრამ სულ ერთია. შენ მაინც დიდი მადლობა გამოჩენილი ყურადღებისთვის❤️ ვაფასებ ამას.
--------------------
გურამ თხაი რქაი
უჟმურ-ღვარძლიანი.
არაფერია საწყენი, ყველა სიტყვა გაივლის, ისედაც წამოცდენილია და იმიტომ :დ

 


№5  offline წევრი ჰაიკო

"..ვსვამდი და ვთვრებოდი, ვიღიმოდი და ნაღველს ვფარავდი, ვლპარაკობდი დანარჩენების გასაცინებლად". ამ 10 სიტყვაში ჩატეული ყველაფერი.
აქვე: "..ძველ ტკივილებს ნერვებში ვიზელ, სხვებთან ვიღიმი, სულ მარტივად ვასაღებ ნაგავს."

გურამ, გრამატკიკული კუთხით შეცდომები აშკარაა, თუმცა ეს იმდენად უმნიშვნელოა შინაარსთან და შენს სათქმელთან შედარებით, რომელიც ამ ჩანახატით უბრალოდ შეგინიღბავს, მოვკეტავ. ბრწყინვალედ გაქვს გადმოცემული სულიერი განცდები, ყველაზე ზუსტი, შეულამაზებელი სიტყვებით, ვაფასებ.
ბრავო, ოსტატო.
--------------------
"..მე ვიყავი მათთან, და მაინც, მე მარტო ვიყავი."
/ალბერ კამიუ/

 


№6  offline მოდერი guroo

ჰაიკო
"..ვსვამდი და ვთვრებოდი, ვიღიმოდი და ნაღველს ვფარავდი, ვლპარაკობდი დანარჩენების გასაცინებლად". ამ 10 სიტყვაში ჩატეული ყველაფერი.
აქვე: "..ძველ ტკივილებს ნერვებში ვიზელ, სხვებთან ვიღიმი, სულ მარტივად ვასაღებ ნაგავს."

გურამ, გრამატკიკული კუთხით შეცდომები აშკარაა, თუმცა ეს იმდენად უმნიშვნელოა შინაარსთან და შენს სათქმელთან შედარებით, რომელიც ამ ჩანახატით უბრალოდ შეგინიღბავს, მოვკეტავ. ბრწყინვალედ გაქვს გადმოცემული სულიერი განცდები, ყველაზე ზუსტი, შეულამაზებელი სიტყვებით, ვაფასებ.
ბრავო, ოსტატო.

გამარჯობა, ჰაიკო! დილით შენი კომენტარი რომ დავინახე, მერე რომ წავიკითხე და გავიბადრე თავიდან ფეხებამდე, სულ მთლიანად, აი, მაგის შემდეგ საოცარი სამუშაო დღე მქონდა. სუპერ შედეგი დავდე!
თითოეული სიტყვისთვის ძალიან დიდი მადლობა შენ❤️ ამდენად ყურადღებიანი წაკითხვისაც მადლობა! მე ხომ იმიტომ ვწერ, რომ შემდეგ დაწერილით მკითხველს ვეთამაშო. ა ბატონო, თავსატეხი. ამოხსენით და გამახარეთ იმის შეგრძნებით, რომ კარგი, შეკრული, ლოგიკური და მართლა ხელშესახები გამომივიდა. ხომ იცი, როგორ გამისწორდა?! უჰჰჰჰ❤️❤️❤️
მეორე ციტატა საიდან არის? დამაინტერესა.
შეცდომები ზოგი აკრეფისას გამეპარა, ზოგიერთი მათგანი კი უვიცობის გამო დავუშვი. ამიტომ, ნუ მოგერიდება და თუ მაინც და მაინც სიზარმაცის პრობლემა არ გაქვს, აუცილებლად მიმითითე უკლებლივ ყველაზე.
კიდევ ერთხელ მადლობა❤️
--------------------
გურამ თხაი რქაი
უჟმურ-ღვარძლიანი.
არაფერია საწყენი, ყველა სიტყვა გაივლის, ისედაც წამოცდენილია და იმიტომ :დ

 


№7 სტუმარი სტუმარი ლილიანა

იცი როგორი ასოციაცია დამიტოვა ამ ჩანახატმა? აი, რომ იტყვიან, თავის თვალში დირეს ვერ ამჩნევს და სხვის თვალში ბეწვსა ხედავსო. თვალში ცუდად მომხვდა გიორგის მამის დამოკიდებულება ქალების მიმართ. თუმცა, გიორგი ამაზე არ ამახვილებს ყურადღებას და მკვლელის სულს კი ღრმად იკვლევს. თუმცა მხოლოდ იკვლევა. საქმე საქმეზე რომ მიმდგარიყო, ვერც შეაჩერებდა. შეიძლება პროტესტიც ვერ გამოეხატა ხმამაღლა. შესაძლოა კი არა, ასე იქნებოდა. სახლშიც კი ვერ თქვა, რა აწუხებდა. არადა, როგორ გახშირდა ქმრებისგან ცოლების დახოცვის ფაქტები. აქ, საზოგადოება უნდა იყოს მყარი და ძლიერი. საზოგადოებას კი თითოეული ჩვენგანი ვქმნით. ჩვენ თუ ლაჩრებივით მოვიქცევით, რა გარანტია გვაქვს, შემდეგი მსხვწრპლი ჩვენ არ ვიქნებით. სხვისი ჭირი, ღობეს ჩხირიო. მხოლოდ წუხილით შემოვიფარგლებით.კი, ჩვენც გვქონია მომენტი, როდესაც ფრჩხილები დაგვიჭამია ნერვიულობით, ასე რომ მექნა, ეს ხომ არ მიხდებოდაო, მაგრამ მსგავს სიტუაციაში ხელმეორედ აღმოჩენისას ისევ ძველებურად მოვქცეულვართ. გამბედაობა არ გვყოფნის და იმიტომ. ძალიან ავურიე. აზრი გამექცა. იმის თქმა მინდოდა, რომ, როგორც კი შევნიშნავთ გარშემო ძალადობის ფაქტს, მსხვერპლს თანადგომა უნდა აღმოვუჩინოთ, რომ მკვლელობამდე აღარ მივიდეს საქმე. ძალა უნდა ვიპოვოთ ჩვენს თავებში. და საზოგადოების განკურნვა ოჯახებიდან უნდა დავიწყოთ.

სულს ხვდება და გამოფხიზლებისკენ მოგვიწოდებს...

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent