❤️პირველი სიყვარული არასოდეს მთავრდება❤️

პირველი სიყვარული არასოდეს მთავრდება…

ზოგიერთი ადამიანი ჩვენი ცხოვრებიდან მიდის, მაგრამ გულიდან არასოდეს ქრება…

არასოდეს მიფიქრია, რომ ოდესმე ჩემს სიყვარულზე დავწერდი. ყოველთვის მეგონა, რომ პირველი სიყვარული უბრალოდ ბავშვობის ლამაზი მოგონება იყო, რომელსაც წლების შემდეგ ღიმილით გაიხსენებდი და მეტი არაფერი. მაგრამ ახლა, როცა უკან ვიხედები, ვხვდები, რომ ზოგიერთი გრძნობა დროს არ ემორჩილება.

ის მაშინ გამოჩნდა ჩემს ცხოვრებაში, როცა ჯერ კიდევ არ ვიცოდი, რას ნიშნავდა ნამდვილი სიყვარული. არც დიდი სიტყვები მესმოდა, არც ურთიერთობების სირთულეები და არც ის ვიცოდი, რამდენად შეეძლო ერთ ადამიანს შენი ბედნიერებაც ყოფილიყო და ტკივილიც.

ყველაფერი ერთი უბრალო შეხვედრით დაიწყო.

მახსოვს მისი თვალები, პირველი საუბარი და ის უცნაური შეგრძნება, რომელსაც მაშინ სახელს ვერ ვარქმევდი. თითქოს დიდი ხნის ნაცნობი იყო, მიუხედავად იმისა, რომ პირველად ვხედავდი. როცა მიღიმოდა, მეც უნებურად მეღიმებოდა. როცა მიდიოდა, კი ველოდი, როდის გამოჩნდებოდა ისევ.

მაშინ პირველად გავიგე, რას ნიშნავდა ვინმეს მონატრება ისე, რომ თავადაც ვერ ხვდებოდე, რატომ გენატრება ასე ძალიან.

ჩვენი სიყვარული უბრალო იყო. არ გვჭირდებოდა ძვირადღირებული საჩუქრები და ხმამაღალი დაპირებები. გვახარებდა ერთმანეთის დანახვა, რამდენიმე წუთით საუბარი, შემთხვევითი შეხვედრები და პატარა ყურადღება, რომელიც სხვებისთვის შეიძლება არაფერს ნიშნავდა, ჩვენთვის კი მთელ სამყაროს უდრიდა.

მასთან ყოფნისას დრო ძალიან სწრაფად გადიოდა, განშორების შემდეგ კი წუთებიც კი უსასრულოდ მეჩვენებოდა.

მეგონა, ასეთი სიყვარული არასოდეს დასრულდებოდა.

მაგრამ ცხოვრება ყოველთვის ისე არ ვითარდება, როგორც ჩვენ გვინდა.

ერთ დღეს ჩვენს შორის რაღაც შეიცვალა. ზუსტად როდის დავკარგეთ ერთმანეთის გაგება, დღესაც მიჭირს თქმა. იქნებ ორივე ძალიან ახალგაზრდები ვიყავით, იქნებ ვერ შევძელით იმ გრძნობის დაცვა, რომელიც გვქონდა, ან იქნებ უბრალოდ ცხოვრებამ სხვადასხვა გზაზე დაგვაყენა.

იყო სიტყვები, რომლებიც არ უნდა გვეთქვა, და იყო სიტყვები, რომლებიც უნდა გვეთქვა, მაგრამ სიჩუმე ვარჩიეთ.

ნელ-ნელა დავშორდით ერთმანეთს.

ყველაზე მტკივნეული კი ის იყო, რომ ადამიანი, რომელიც ერთ დროს ჩემი ყოველდღიურობის ნაწილი იყო, უცებ მოგონებად იქცა. ვეღარ ვუყვებოდი, როგორ ჩაიარა ჩემმა დღემ, ვეღარ ველოდი მის შეტყობინებას და ვეღარ ვხედავდი იმ თვალებს, რომლებშიც ოდესღაც მთელი ჩემი მომავალი წარმომედგინა.

გარედან თითქოს ყველაფერი ჩვეულებრივად იყო. ვიცინოდი, ვსაუბრობდი, ჩემს ცხოვრებას ვაგრძელებდი. მაგრამ ზოგჯერ ერთი სიმღერა, ერთი ნაცნობი ადგილი ან სრულიად შემთხვევით გაგონილი სახელი საკმარისი იყო, რომ წარსულში დავბრუნებულიყავი.

წლები გავიდა.

ცხოვრებამ ბევრი რამ მასწავლა. გავიზარდე, შევიცვალე, ვისწავლე ადამიანების გაშვება და მივხვდი, რომ ყველა სიყვარული ერთად ყოფნით არ სრულდება.

მაგრამ პირველი სიყვარული მაინც განსაკუთრებულ ადგილს იკავებს გულში. არა იმიტომ, რომ ის აუცილებლად საუკეთესო იყო, არამედ იმიტომ, რომ სწორედ მასთან ერთად ვისწავლეთ პირველად გულწრფელი სიხარული, მოლოდინი, ეჭვიანობა, მონატრება და ტკივილი.

ზოგჯერ ვფიქრობ, ნეტავ დღეს რომ შევხვდეთ ერთმანეთს, რას ვეტყოდით?

გავუღიმებდით ერთმანეთს, თითქოს არაფერი მომხდარა? გავიხსენებდით იმ დღეებს, როცა ერთმანეთის გარეშე ცხოვრება წარმოუდგენელი გვეგონა? თუ უბრალოდ ჩუმად ჩავუვლიდით ერთმანეთს და გულში შევინახავდით იმას, რასაც სიტყვებით ვეღარასოდეს ვიტყოდით?

არ ვიცი.

ვიცი მხოლოდ ერთი: ის ადამიანი ჩემი ცხოვრების ნაწილი იყო და ამას ვერანაირი დრო ვერ შეცვლის.

არ ვნანობ, რომ შემიყვარდა. არც იმას ვნანობ, რომ ვიტირე. რადგან იმ სიყვარულმა მასწავლა, როგორი ძვირფასია გრძნობა, რომელსაც ანგარიში არ ახლავს და რომელსაც მაშინაც კი შეუძლია გაგაბედნიეროს, როცა უკვე წარსულშია დარჩენილი.

დღეს აღარ ვიცი, ახსენდება თუ არა მას ჩვენი ამბავი. ახსენდება თუ არა ჩემი ღიმილი, ჩვენი საუბრები ან ის დღეები, როცა გვჯეროდა, რომ ყველაფერი შეგვეძლო.

შეიძლება მისთვის დიდი ხნის დავიწყებული მოგონება ვარ. შეიძლება ზოგჯერ მასაც ახსენდება ჩვენი ისტორია. ამას ვერასოდეს გავიგებ, და ალბათ არც არის აუცილებელი.

ზოგიერთი პასუხი მთელი ცხოვრება უპასუხოდ უნდა დარჩეს.

და მაინც, თუ ოდესმე ეს სიტყვები მის თვალამდე მივა, მინდა იცოდეს:

შენ იყავი ჩემი პირველი სიყვარული — ის, რომელმაც მასწავლა, როგორ შეიძლება ერთმა ადამიანმა მთელი სამყარო დაგანახოს სხვანაირად.

შეიძლება ჩვენი გზები სამუდამოდ გაიყო, მაგრამ ის დრო, როცა ერთმანეთი გვიყვარდა, ჩემი ცხოვრების ერთ-ერთ ყველაზე ნამდვილ მოგონებად დარჩება.

არ ვიცი, მართლა არსებობს თუ არა სიყვარული, რომელიც არასოდეს მთავრდება. მაგრამ ერთი რამ ვიცი — ზოგჯერ ადამიანი მიდის, გრძნობა კი შენში რჩება, ჩუმად, უმტკივნეულოდ, როგორც ძველი წერილი, რომელსაც წლების შემდეგაც ვერ ელევი.

შენ ჩემი პირველი სიყვარული იყავი… და ზოგიერთი პირველი არასოდეს ხდება უბრალოდ წარსული.

P.S. ეს ისტორია მათთვისაა, ვისაც ცხოვრებაში ერთხელ მაინც ჰყვარებია ადამიანი ისე, რომ მისი დავიწყება არასოდეს გამოსვლია.