შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მარიონეტი (პირველი თავი)


4-11-2017, 00:06
ავტორი murachashvili
ნანახია 2 827

მარიონეტი (პირველი თავი)

მარიონეტი
„თუ ღმერთი ერთი წამით მაინც დაივიწყებდა, რომ მე ნაჭრის ნაკუწებისგან შეკერილი თოჯინა ვარ და მაჩუქებდა სიცოცხლის ერთ პაწაწინა ნაგლეჯს, ალბათ არ ვიტყოდი ყველაფერს, რასაც ვფიქრობ, მაგრამ აუცილებლად ვიფიქრებდი ყველაფერზე, რასაც ვამბობ“.

გაბრიელ-გარსია-მარკესი

პირველი თავი
დეკემბრის შუა რიცხვები იდგა თბილისში, როცა მძიმე სამუშაო დღის შემდეგ, დაღლილი, ასე ოცდაათ წლამდე ქალი ოფისში დაბრუნდა. მართალია მუშაობა ეზარებოდა, მაგრამ როგორც მდივანმა შეატყობინა, სამუშაო მაგიდაზე მორიგი, ახალი საქმე ელოდა. ავტომობილი ავტოსადგომზე გააჩერა. გარეთ ისევ თოვდა. შურით გახედა ლამპიონების შუქით განათებულ მოფარფატე თოვლის ფიფქებს. სხვა დროს ალბათ კმაყოფილი, ბედნიერი სახით, ხელებგაშლილი იტრიალებდა, სახეს მიუშვერდა და მთელი არსებით დატკბებოდა ესოდენ მონატრებული თოვლით, მაგრამ ახლა ამის თავიც აღარ ქონდა. მოგონებებმა მტკივნეულად შეახსენეს თავი. ისევ ის და ისევ ზამთარი. უარყოფის ნიშნად თავი გააქნია, თითქოს ასე სურდა აბეზარი ფიქრების მოშორება.
- მგონი მართლა ვბერდები! - ღრენით გააკრაჭუნა კბილები.
კაშნეს ნაცვლად ლაბადის საყელო ისე აიკეცა, რომ ნახევარი სახე დაეფარა. ავტომობილის უკანა სავარძელზე დალაგებული დოკუმენტებით სავსე ფოლდერები წამოკრიფა და გეზი ჩაბნელებული შენობისკენ აიღო. ქუსლების კაკუნის ნაცვლად, ფეხქვეშ ისევ სასიამოვნოდ ღრიჭინებდა თოვლი.
შენობაში შესვლამდე ერთხელ კიდევ შეავლო თვალი თოვლით გადათეთრებულ ნაგებობას. ოფისი გარედან დიდი ვერაფერი. ჩვეულებრივი ხუთსართულიანი, ნაცრისფერი, ცემენტით შელესილი ძველი, კომუნისტებისდროინდელი ადმინისტრაციული შენობა გახლდათ. მიუხედავად იმისა, რომ მისი სამუშაო ადგილი არც სვეტურ, გაპრანჭულ, რაიმით დიდად გამორჩეული ადგილას, არც VP მეზობლებით დასახლებულ უბანში არ გახლდათ, თბილისში (და არამარტო თბილისში) მაინც ყველამ იცოდა ამ ადილზე იურიდიული კომპანიის არსებობის შესახებ. ამ შენობას აშკარად აღარაფერი ჰქონდა საერთო იმ მოჟამულ კარკასებთან პირველად რომ ნახა მეგობრებთან ერთად, რაც უდავოდ მისი და მისი მეგობრების, მუყაითი შრომის შედეგი გახლდათ.
დოკუმენტებით დატვირთულ ქალს ოდნავ შესამჩნევად გაეღიმა, ახლა მუშაობის ნაცვლად ყველაფერზე მეტად მათთან ყოფნა სურდა.
- მალე ახალი წელიც დადგება! - ხმამაღლა ფიქრობდა ქალი. იყო, დრო როცა ამ დღეს ერთად ხვდებოდნენ. მონატრება ასე მძაფრად არასოდეს უგრძვნია.
- დღეს რაღაც ზედმეტად შემომიტიეს სენტიმენტებმა! - ჩაფიქრებული მძიმედ მიაბიჯებდა ნაფეხურებით გაკვალულ, დატკეპნილ ბილიკზე.
შენობაში შესვლამდე რამდენიმეჯერ შეხტა, ამ ჩვევას ვერა და ვერ გადაეჩვია, ბავშვობიდან ასე ცდილობდა დათოვლილი ლაბადიდან თოვლის ჩამოყრას. მეთოდმა ამჯერადაც გაამართლა. ფეხების ტყაპუნით შევიდა ჰოლში.
მთლიანად ჩაბნელებულ, თანამშრომლებისგან დაცლილ შენობაში, მხოლოდ დაცვის თანამშრომლის ჯიხური იყო განათებული.
- კომუნალურების თანხას ზოგავს?! - ღრენით მიარტყა ხელი კარებთან დამონტაჟებულ ჩამრთველს და მისაღებიც განათდა - ბატონო მიხეილ, ნეტა გამაგებინა, სიბნელეში ჯდომა რატომ მოგწონთ?!
შესაგებელად დაცვის ჯიხურიდან გამოსულ სამოცდაათ წლამდე, ულვაშიან დაცვის თანამშრომელს საყვედურები მყისვე დააყარა. თუმცა მამაკაცს მისი ტონი არც შეუმჩნევია და არც სწყენია. ქალის გვიან მისვლა ნამდვილად არ გაჰკვირვებია, სამხედრო ფორმის, ძველი, ხელით დაკერებული, „დალატკული“ ლაბადა მისი ასაკისთვის შეუფერებლად მკვირცხლად შეისწორა და დოკუმენტების ნაწილი ჩამოართვა.
- ქალბატონო ნინო, რამდენჯერ უნდა გითხრათ. ამ სიმძიმე ფოლდერებს თქვენ ნუ დაატარებთ! - წყრომით გახედა კაბინეტის გასაღების მოლოდინში დაცვის ჯიხურის კარებთან გაჩერებულ ქალს.
- ეჰ, ბატონო მიხეილ. ასე სადაა. როცა საჭიროა ქაღალდებიც უნდა ათრიო. - შეძლებისდაგვარად, აშკარად ხელოვნური ხალისიანობით უპასუხა ქალმა.
- როდემდე შვილო, როდემდე?!
ეტკინა ნინოს მისი სიტყვები. თვალები ცრემლებით აევსო, თუმცა თავის შეკავება მაინც შეძლო. მოხუცმა კარგად იგრძნო მისი ხასიათის ცვლილება. ჩამორთმეული დოკუმენტები მაგიდაზე დაალაგა. მიუხედავად იმისა, რომ ზუსტად იცოდა ქალის კაბინეტის ნომერი, დროის გასაყვანად, მაინც ჩაეკითხა.
გასაღებების მოზრდილ ნუსხაში სასურველი ნომრის მოსაძებნად სქელყდიანი ჟურნალი სათითაოდ გადაფურცლა, გასაღების გადაცემის დასადასტურებლად წინსწრებით ხელიც მოაწერინა. როგორც კი დარწმუნდა, რომ ხელისმოწერა სრული წესების დაცვით შეასრულა, გასაღებების საგულდაგულოდ დალუქულ კარადას ლუქი ახსნა და როგორც იქნა ოთახის გასაღებიც მიაწოდა.
- მაპატიე შვილო, ხომ იცი ჩემი გრძელი ენის ამბავი?!. - აშკარად ნანობდა მოხუცი ნათქვამს.
- არაფერია, მიშა ბიძია. უკვე მივეჩვიე! - ისევ გაღიმება სცადა ნინომ.
- ცხოვრება კიბეა შვილო, ხან მაღლა ადიხარ, ხან - დაბლა.
მოწიწებით წამოკრიფა მაგიდაზე მოთავსებული ფოლდერები და კიბეებისკენ მიმავალ ქალს ფეხდაფეხ მიჰყვა. მორიგი შეცდომის შიშით ხმას არ იღებდა მოხუცი. არც დაღლილ ნინოს ჰქონდა გულთბილი საუბრის განწყობა. ფიქრებში ისევ მამაკაცის ნათქვამ ფრაზას უტრიალებდა.
მისთვის ცხოვრება ოცი წელია დაღმა ეშვებოდა. დასასრული კი არადა არ ჩანდა. ღრმად ჩაისუნთქა და თვალი მოავლო ჩაბნელებულ ოთახებს.
ხალხმრავალობას მიჩვეულს არ უყვარდა დაცლილი, ჩაჩუმებული დარბაზების ცქერა. ერთი სული ჰქონდა სწრაფად შესულიყო კაბინეტში. დოკუმენტებით დატვირთული წყვილი მძიმედ მიაბიჯებდა ხის კიბეებზე. მდუმარებას მხოლოდ მათი ნაბიჯების ხმა არღვევდა. გზადაგზა ჩამრთველებს რთავდნენ და დარბაზებიც ერთი-მეორეს მიყოლებით, რიგ-რიგობით ნათდებოდა, ნინოსაც თითქოს ნელ-ნელა ეხსნებოდა მხრებზე ტვირთივად დაწოლილი სიმძიმე.
სულ რამდენიმე წუთში ყვითლად განათებული კოლიდორიც გადაკვეთეს და როგორც იქნა კაბინეტში შევიდნენ.
- ნინო შვილო, დაბლა ვიქნები, თუ დაგჭირდი დამიძახე.
- რა თქმა უნდა, მიშა ბიძია. დიდი მადლობა!
- არ მოგერიდოს იცოდე! - გამაფრთხილებლად დაუქნია ხელი მოხუცმა.
- არ მომერიდება! - ამჯერად თბილად გაუღიმა კარებში მდგომს.
მიხეილი გავიდა თუ არა, სავარძელში ჩაჯდა. დაღლილი თვალები მოავლო ოთახს. თითქოს არაფერი შეცვლილიყო. ისევ პატარა მაცივარი, რომელსაც ყავის მოსადუღებელი მაგიდის ფუნქციაც ეტვირთა. ზედ ედგა ფერადი ელექტრო ჩაიდანი და რამდენიმე ჭიქაც. მარჯვენა კედელი მთლიანად ფერად-ფერადი ფოლდერებით დატვირთული თაროებით იყო სავსე, ერთმანეთისგან გასარჩევად პატრონს აკურატულად, ლამაზი კალიგრაფიით მიეწერა საქმის ნომრები და კლიენტების სახელები და გვარები. ოთახის შუაგულში თაროებისვე ფერი ხის მაგიდა მოეთავსებინა, ასეთივე ფერის ტყავის სავარძლით. სამუშაო მაგიდა მუდამ სუფთად ჰქონდა მილაგებული. არაფერი ზედმეტი, მხოლოდ სამუშაო კომპიუტერი და ერთად-ერთი ფოტო, რომლიდანაც სამ, აკადემიურად ჩაცმულ ვაჟთან ერთად საღამოს კაბაში გამოპრანჭული ბედნიერი ნინო იღიმოდა. ფოტო აშკარად წლების წინ იყო გადაღებული.
კედელზე დაკიდებულ სარკეში საკუთარი გამოსახულება შეათვალიერა. წინ მდგომ ქალს არაფერი ჰქონდა საერთო ფოტოდან მომღიმარ, უდარდელ გოგონასთან. თვალებთან გაჩენილ წვრილ ნაოჭებს აღარც სქლად დატანილი მაკიაჟი ფარავდა. აღარც თვალები უცინოდა. სარკიდან ცხოვრებისგან დაჩაგრული, გაწამებული ადამიანი შემოსქცეროდა.
ერთი კი გაექცა თვალები კომპიუტერის კლავიატურასთან დადებულ ტყავის მოზრდილი საქაღალდისკენ, თუმცა დოკუმენტების ნახვა ვერ გაბედა. იმდენად იყო დამძიმებული, რომ ახლა სხვისი პრობლემების მოგვარების არც სურვილი ჰქონდა და არც განწყობა.
- ყავას დავლევ, იქნებ ოდნავ მაინც მიშველოს. - თუმცა ჩაიდნამდე ვერ მიაღწია. ლაბადის ჯიბეში მობილური აწკრიალდა. უხალისოდ ამოიღო ტელეფონი, ერთი კი დახედა ეკრანზე ფამოსახულ ფოტოს და სხეულში გააცია.
- არ ვუპასუხებ! - ისევ უკან ჩატენა.
თუმცა მობილური ჯიუტად რეკდა და რეკდა. საბოლოოდ მოწყინდა, როგორც იქნა დააჭირა ტელეფონის მწვანე ღილაკს და მამაკაცის ხრინწიანი, გაღიზიანებული ხმაც გაისმა:
- დაყრუვდი?! ტელეფონს რატომ არ პასუხობ?
- ავტომობილით ვმოძრაობდი და არ მესმოდა. - ურცხვად იცრუა ქალმა.
- მოძრაობდი, ანუ უკვე გაჩერდი? ახლა სად ხარ?
- სამსახურში გადაუდებელი საქმე გამომიჩნდა და იძულებული გავხდი დავბრუნებულიყავი.
- გადაუდებელი. შენ და შენი საქმეები... - ტელეფონში ირონიულად ახარხარდა მამაკაცი - ანუ, ამაღამ არ მოხვალ?
- სავარაუდოდ.
- სავარაუდოდ? არ მოგბეზრდა?!
- ვერ მივხვდი? - დაიბნა ნინო.
- სახლში რომ არ მოხვიდე, ყოველთვის ამას იმიზეზებ. შეიძლება სულ ასე მპასუხობდე?!
- ვერ გავიგე, გგონია ვცრუობ? - ხმა აუკანკალდა ქალს.
- იმედია ამაღამ საერთოდ არ მოხვალ. იცოდე, კარს ურდულით ვკეტავ და შემოსვლას ვერ მოახერხებ.
- ურდულით რატომ, გასაღები არ გვაქვს? - ვერ მიუხვდა ნინო.
- ალბათ გვაქვს, მაგრამ მე ასე მინდა. დარწმუნებული ვარ იპოვი ღამის გასათევს.
- გგონია, აქ ყოფნა მსიამოვნებს? - ხმას აუწია ნინომ.
საპასუხოდ ტელეფონის მეორე მხარეს მხოლოდ უშვერი სიტყვებით გინება მიიღო.
ეკრანზე გამოსახულ ფოტოს ზიზღით დახედა და ტელეფონი უხეშად მოისროლა. არ უნდოდა, მაგრამ ცრემლების შეკავებას ვეღარ ახერხებდა. ნერვებისგან ერთიანად ცახცახებდა.
კარგად ხვდებოდა, აქ ყოფნას აზრი აღარ ქონდა, დღეს მუშაობას მაინც ვეღარ შეძლებდა. თუმცა ეს ხომ აქ მოსვლამდეც იცოდა?! მაშ რა სჭირდა? რატომ მოვიდა? პასუხი იცოდა, თუმცა ხმამაღლა ვერ აღიარებდა. თავადაც ხვდებოდა, რომ ტელეფონის მეორე მხარეს მყოფ მამაკაცს გაღიზიანების საფუძველს თავადვე აძლევდა. თუმცა ამას შეგნებულად არ აკეთებდა. უბრალოდ ეს ერთად ერთი ადგილი იყო, სადაც სხვის პრობლემებს ამოფარებულს, საკუთარ სადარდებელზე საფიქრად აღარ ეცალა.
კიდევ ერთხელ ეტკინა, კიდევ ერთხელ მოიტყუა თავი. წელმოწყვეტილმა ძლივს აითრია სხეული. ისე მძიმედ წამოდგა, თითქოს ასი წლის მოხუცი ყოფილიყო. არ უნდოდა, თუმცა მექანიკურად მოქმედებდა. მაგიდაზე დაგდებული ავტომობილის გასაღებს დაწვდა და ერთხელ ამოვლილ კიბეებს დაუყვა.
- ნინო, შვილო, აბა, მუშაობას ვაპირებო? - მიშა ბიძიამ თავი გამოყო მცირე ზომის სარკმლიდან.
- დღეს არა, დღეს ვეღარ! - ცრემლებს ვეღარ იკავებდა ქალი.
- ფრთხილად იარე. - უკვე საჭესთან მჯდომს დაეწია ოფისის კარებში მდგომი დარაჯის აღელვებული ხმა.
ქალს ხელები უკანკალებდა, ძლივს მოარგო გასაღები კლიტეს. სალონში ჩაჯდა. ავტომობილი დაქოქა, თუმცა ადგილიდან დაძვრა ვერ შეძლო. თავი საჭეზე ედო და ისე ტიროდა.
როგორ მოვიდნენ ამ ეტაპამდე? როდის ისწავლეს ერთმანეთის სიძულვილი? სიყვარულით შექმნილმა ოჯახმა როდის მიიღო ჯოჯოხეთის სახე?!
არადა, ყველაფერი სრულიად სხვაგვარად დაიწყო, ლაღად, ბავშვურად და ეგონა ასევე გაგრძელდებოდა. ახლაც გუშინდელივით ახსოვდა წარსული, ახლაც ისევე სტკიოდა.
ნინო ერთი ჩვეულებრივი თბილისელი გოგო იყო. ოდნავ მეჩხერი კბილებით, კაფანდარა, სიფრიფანა. ორად გაყოფილი, მსხვილი ნაწნავებითა და დიდი მეტყველი თაფლისფერი თვალებით. ერთი შეხედვით თითქოს არაფრით გამორჩეული, მაგრამ რაღაც გაურკვეველი ხიბლით. შეუძლებელი იყო ქუჩაში გაევლო და გამვლელების ყურადღება არ მიექცია. ლამაზს ვერ უწოდებდი, თუმცა ისიც ფაქტი იყო, რომ არც უშნო ითქმოდა. ჩაცმულობა - ალბათ, უფრო სპორტული. ჩაჩაჩული ჯინსებითა და თითქმის სამი ზომით დიდი მაისურებით მუდამ ბიჭურად, გან-გან დადიოდა. არ ატარებდა მაკიაჟს, არ იპრანჭებოდა. თავზე უკუღმა შებრუნებული ტყავის, გადახუნებული კეპი ეფარა. ერთად-ერთი რაც მის ქალურ შტრიხებს გამოყოფდა უზომოდ გრძელი, თხელი და მუდამ მოვლილი თითები და გრძელი თმა გახლდათ.
ხომ ასეთი მშვიდი იყო, მაგრამ სადაც ნინო იყო, მუდამ ბევრი ხალხი ტრიალებდა. გგონიათ ამას განზრახ აკეთებდა? როგორ გეკადრებათ. უბრალოდ ზედმეტად მშვიდი ნინოსგან არავინ მოელოდა ბავშვური სიცელქის გამოვლინებას, მცირედიც კი უკვირდათ, აოცებდათ და შემდეგ წლობითაც იგონებდნენ.
მუდამ გამოირჩეოდა ყველაზე ურჩი და ავარა მეგობრებით. ერთად დადიოდნენ ყველგან, შატალოებიდან დაწყებული - დაბადების დღეებით დამთავრებული. ერთად თვრებოდნენ და ერთადვე ფხიზლდებოდნენ. მეგობრებს შორის მსგავს დამოკიდებულებაში ალბათ არაფერი იყო უცნაური და განსაკუთრებული, თუ არ ჩავთლით იმას, რომ მისი მეგობრები მამრობითი სქესის წარმომადგენლები გახლდნენ. მისი ჩაცმულობისა და მეგობრების გამო, სამეზობლოს ჭორიკანა ქალბატონებმა „ქალა-ბიჭას“ იარლიყიც მიაკრეს. თუმცა ამ ფაქტს არც ქალიშვილი და არც მისი ოჯახი დიდად არ აუღელვებიათ.
მიუხედავად მრავალრიცხოვანი მეგობრებისა, მის ცხოვრებაში მაინც გამოარჩევდით სამ მთავარ მოქმედ გმირს: დათუნას, ტატოს და ლაშას. რატომ მაინც და მაინც ისინი? არ ვიცი, თითქოს ყველაფერი შემთხვევით დაიწყო. უბრალოდ ასე უნდა მომხდარიყო და მოხდა კიდეც. წინასწარ ერთმანეთის გაცნობა არც ერთს არ დაუგეგმავს. თუმცა მგონი ჯობს ყველაფერი ნელ-ნელა გიმბოთ.скачать dle 11.3




№1  offline აქტიური მკითხველი nawkas12345

ყოველთვის მიყვარს თქვენი ისტორიების კითხვა.
იმიტომ რომ ყოველტვის ვგრძნობ, თ როგორი რეალურია თითოეული სიტყვა, თითოეული ემოცია იმშემთხვევაში კი თ რეალობასთან საერტოდ შემთხვევითი კავშირიც კი არ აქვს.
ყოველთვის იგრძნობა თქვენს ნამუშევარში სიდინჯე სერიოზულობა და მე ეს ძალიან მხიბლავს და მომწონს. ამავე დროს თავისთავად ისეტ განწყობაზე მაყენებთ როგრორი განწყობაც ზოგადად ისტორიას ამ შემთხვევაში ახალ ტავს აქვს.
ნუ არ ვიცი ეს რაღაცეები რც დავწერე სხვაგანაც შემმტხვევია მაგრამ ამ დონით, ხარისხით და ზოგადად შეგრძნებით ნუ რავიცი .
რაღაცნაირი განსაკუთრებული ხიბლი აქვს თქვენს ნამუშეარს, აი რაღაცა რასასც ვერ გიხსნით. მინდა თქმა მაგრამ ვერ ვამბობ , დიდი ბოდიშ გაურკვევლობისთვის, სასიამოვნო გაურყვევლობისთვის უფრო სწორად:დდ. მე ნათია ნოზაძე ვარ. და იმედია რომ ხშირად გამანებივრებთ ასსეთი მაღალი ხარისხის ნამუშევრით. არამხოლოდ ამ მოტხრობიტ , რომელიც ჯერ მხოლოოდ ახლა იწყება. ის რაც გიტხარით გამომდინარეობს თქვენი წინა ნამუშევრებიდანაც და ნუ ასე ერთობლივად მომაწვა ეს ემოციები. ნუ წარმატებები და გელიტ მოუთბენლად!!!!

 



№2  offline ახალბედა მწერალი murachashvili

nawkas12345
ყოველთვის მიყვარს თქვენი ისტორიების კითხვა.
იმიტომ რომ ყოველტვის ვგრძნობ, თ როგორი რეალურია თითოეული სიტყვა, თითოეული ემოცია იმშემთხვევაში კი თ რეალობასთან საერტოდ შემთხვევითი კავშირიც კი არ აქვს.
ყოველთვის იგრძნობა თქვენს ნამუშევარში სიდინჯე სერიოზულობა და მე ეს ძალიან მხიბლავს და მომწონს. ამავე დროს თავისთავად ისეტ განწყობაზე მაყენებთ როგრორი განწყობაც ზოგადად ისტორიას ამ შემთხვევაში ახალ ტავს აქვს.
ნუ არ ვიცი ეს რაღაცეები რც დავწერე სხვაგანაც შემმტხვევია მაგრამ ამ დონით, ხარისხით და ზოგადად შეგრძნებით ნუ რავიცი .
რაღაცნაირი განსაკუთრებული ხიბლი აქვს თქვენს ნამუშეარს, აი რაღაცა რასასც ვერ გიხსნით. მინდა თქმა მაგრამ ვერ ვამბობ , დიდი ბოდიშ გაურკვევლობისთვის, სასიამოვნო გაურყვევლობისთვის უფრო სწორად:დდ. მე ნათია ნოზაძე ვარ. და იმედია რომ ხშირად გამანებივრებთ ასსეთი მაღალი ხარისხის ნამუშევრით. არამხოლოდ ამ მოტხრობიტ , რომელიც ჯერ მხოლოოდ ახლა იწყება. ის რაც გიტხარით გამომდინარეობს თქვენი წინა ნამუშევრებიდანაც და ნუ ასე ერთობლივად მომაწვა ეს ემოციები. ნუ წარმატებები და გელიტ მოუთბენლად!!!!

დიდი მადლობა ნათია. ძალიან გამახარე ასეთი თბილი კომენტარით. მიხარია, სულ ოდნავ მაინც თუ ვახერხებ ჩემი ემოციების თქვენამდე მოტანას. რაც შეეხება ამ ისტორიას, მინდა იმედი ვიქონიო, რომ ზედმეტად არ დაგამძიმე, თუმცა ალბათ შენც მიხვდებოდი, რომ მარტივი და მსუბუქი ისტორიით ნამდვილად არ ვბრუნდები. საკმაოდ დიდი ხანია ამ თემაზე მინდოდა დამეწერა, თუმცა ფეხს ვითრევდი. საერთოდ სხვა ისტორიას ვამზადებდი, თუმცა ცდუნებას ვერ გავუძელი და ისევ ამ თემას მივუბრუნდი. აშკარად მაზოხისტი ვარ, მაგრამ ძალიან მინდოდა თქვენთვის ერთი ქართველი ქალის ისტორია მეამბო. ქალის, რომლის სახეშიც საკმაოდ ბევრი თანამედროვე, ქართველი და არამარტო ქართველი ქალის ცხოვრების დანახვა შეგვიძლია. ვნახოთ ბოლოს რა გამოვა, ერთად შევაფასოთ და გავარჩიოთ ნინოს მოქმედებები. რას იზამდით და როგორ მოიქცეოდით მის ადგილას თქვენ. მე კი ჩემეულ ვერსიას შემოგთავაზებთ. დიდი მადლობა კიდევ ერთხელ, რომ არ დაიზარე, იმედია ბოლომდე გამოგვყვები.

 



№3  offline აქტიური მკითხველი უცნობი ქ

ანა ჩემო კარგო, როგორც იქნა დაგვიბრუნდი და ძალიან გამახარე, მომენატრე ძალიან.
როგორც კი კითხვა დავიწყე მაშინვე ვიგრძენი რომ ძალიან დაძაბულ და მტკივნეულ ისტორიას შეეჭიდე (ისევ) შეიძლება ითქვას ეს შენი სტილია, რომლის გადმოცემაც ჩვენთვის საერთოდ არ გიჭირს. მე ვიგრძენი ნინოს სიმძიმე, ტკივილი, ნოსტალგია. არ ვიცი ამ დონემდე როგორ დაეცნენ ცოლ-ქმარი ასე ცივად და სასტიკად რომ ექცევიან ერთმანეთს, მითუმეტეს თუ სიყვარულით შექმნეს ოჯახი, მაგრამ მე მეტკინა მათი ურთიერთობა.
იმის თქმა დანამდვილებით შემიძლია რომ ისევ წიგნის სურნელი მოიტანე ჩემამდე და ისევ მთელი გულით ველი ამ ქალის ისტორიის გაგებას.
მალე ატვირთე რა ახალი თავი, ძალიან მაინტერესებს ამჯერად რა თემას წამოწევ წინა პლანზე და რომელ ადამიანურ სისუსტეს და ტკივილს დაგვანახებ შენი კალმით (კლავიატურით)...

 



№4  offline ახალბედა მწერალი murachashvili

უცნობი ქ
ანა ჩემო კარგო, როგორც იქნა დაგვიბრუნდი და ძალიან გამახარე, მომენატრე ძალიან.
როგორც კი კითხვა დავიწყე მაშინვე ვიგრძენი რომ ძალიან დაძაბულ და მტკივნეულ ისტორიას შეეჭიდე (ისევ) შეიძლება ითქვას ეს შენი სტილია, რომლის გადმოცემაც ჩვენთვის საერთოდ არ გიჭირს. მე ვიგრძენი ნინოს სიმძიმე, ტკივილი, ნოსტალგია. არ ვიცი ამ დონემდე როგორ დაეცნენ ცოლ-ქმარი ასე ცივად და სასტიკად რომ ექცევიან ერთმანეთს, მითუმეტეს თუ სიყვარულით შექმნეს ოჯახი, მაგრამ მე მეტკინა მათი ურთიერთობა.
იმის თქმა დანამდვილებით შემიძლია რომ ისევ წიგნის სურნელი მოიტანე ჩემამდე და ისევ მთელი გულით ველი ამ ქალის ისტორიის გაგებას.
მალე ატვირთე რა ახალი თავი, ძალიან მაინტერესებს ამჯერად რა თემას წამოწევ წინა პლანზე და რომელ ადამიანურ სისუსტეს და ტკივილს დაგვანახებ შენი კალმით (კლავიატურით)...

სალო, როგორ ძალიან მომენატრე, რომ იცოდე <3 უზომოდ მიხარია თუ მოგეწონა, ორმაგად გამიხარდება ამ განწყობის შენარჩუნებს თუ ბოლომდე მოვახერხებ. ისტორია ჯერ ეხლა იწყება, ვნახოთ რა გამოგვივა. ადრე ვფიქრობდი მსგავსი შინაარსის ისტორიის დაწერა, თუმცა გადავიფიქრე, თემის სიმძიმიდან გამომდინარე. თქვენც კარგად იცით, რომ ვამბობდი ისტორიის რამდენიმე თავს დავწერ და შემდეგ დაგიბრუნდებით მეთქი. დავიწყე კიდეც წერა, თუმცა შევწყვიტე. მაგრამ ბოლო დროს განვითარებულმა მოვლენებმა, ტელევიზიაში ასე ხშირად გაჟღერებულმა ქალთა უფლებებმა, ისევ ამ თემასთან დაბრუნება გადამაწყვეტინა. ყბადაღებული, ლამის ლოზუნგებად ქცეული თემაა, ქალთა უფლებების დაცვა. დარღვეულ უფლებებსა და დაჩაგრულ ქალებზე კი ძირითადად ისეთი ხალხი საუბრობს, ვისაც წარმოდგენაც არ აქვს რას მოიცავს სიტყვა "ქალი". ალბათ, ნაწილობრივ კრიტიკაც გამომდის, მაგრამ ძალიან მომინდა ზედმეტი ექსტრემების გარეშე ერთი, ჩვეულებრივი, "თითქოს წარმატებული", კარიერაში აწყობილი ქალის ისტორია მომეტანა თქვენამდე. ამ ისტორიაში არ იქნებიან გმირები, აბსოლიტურად დადებითი და ცალსახად უარყოფითი გმირები. ყოველ შემთხვევაში ჯერჯეროით ასე ვფიქრობ wink დარწმუნებული ვარ, ბევრ გადაწყვეტილებას არ მოუწონებთ, იქნებ გაგაღიზიანოთ კიდეც, თუმცა მეც სწორედ ეგ მაინტერესებს. სად დაინახავდით თქვენ, როგორც მკითხველი ხსნას. ვიცი სიტყვა გამიგრძელდა, თქვენ ხომ სიტყვების გარეშეც იცით, რომ ძალიან მიყვარხართ, თქვენი თანადგომის იმედად ვისიამოვნოთ (რამდენად გამოგვივა არ ვიცი smile ), ვიტოროთ, ვიკამათოთ და დავწეროთ ახალიისტორია.

 



№5 სტუმარი მოცინარი

ბედნიერების რეცეპტი წავიკითხე. წავიკითხე და აღვფრთოვანდი. შენ ვინ ყოფილხარ? :დ დაძაბული ისტორია იქნება ალბათ. ამიტომ დიდხანს არ გვალოდინო რა.ნინო... იგი შემეცოდა ძალიან... იმედია ამ ისტორიას ცუდად არ დაასრულებ...

 



№6  offline ახალბედა მწერალი murachashvili

მოცინარი
ბედნიერების რეცეპტი წავიკითხე. წავიკითხე და აღვფრთოვანდი. შენ ვინ ყოფილხარ? :დ დაძაბული ისტორია იქნება ალბათ. ამიტომ დიდხანს არ გვალოდინო რა.ნინო... იგი შემეცოდა ძალიან... იმედია ამ ისტორიას ცუდად არ დაასრულებ...

ცუდ დასასრულად რეალური დასასრული თუ არ მოიაზრება, მაშინ ცუდი დასასრული ნამდვილად არ ექნება. რაც შეეხება დაძაბულობას, ეგ ნამდვილად არ დააკლდება. მინდა იმედი ვიქონიო, რომ ამ ისტორიასაც არანაკლებ შეიყვარებთ. kissing_heart

 



№7  offline წევრი mariam m.k

ეხა დავიწყე არვიცი მომწონს დასაწყისიდა ერთGULAD GAMOGYVEBI heart_eyes heart_eyes

 



№8  offline ახალბედა მწერალი murachashvili

mariam m.k
ეხა დავიწყე არვიცი მომწონს დასაწყისიდა ერთGULAD GAMOGYVEBI heart_eyes heart_eyes

ძალიან მიხარია. იმედია მოგეწონება kissing_heart

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent