სულის ტკივილი დამიტოვე მარიამ.(სრულად) » 4Love.Ge - სასიყვარულო საიტი, ისტორია, წიგნი, ჩანახატი, ტესტი

შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

სულის ტკივილი დამიტოვე მარიამ.(სრულად)


6-08-2018, 02:59
ავტორი zia-maria
ნანახია 2 540

სულის ტკივილი დამიტოვე მარიამ.(სრულად)

-არის სახლში ვინმე?რატომ არავინ არ მეხმიანება? უუუუუ, ვინმე სტუმარს მომხედავთ?
-გიორგი?ჩემი გიორგის ხმა მესმის,ჩემი შვილი მოვიდა.ქოთქოთით გამოვიდა სამზარეულოდან მაღალი ქერა ძალიან ლამაზი ქალბატონი,წინსაფარი ჰქონდა აფარებული და გაშლილი ხელებით მიდიოდა შუა სახლში ღიმილით მდგარ ასევე მაღალ მამაკაცისაკენ.
-ჩემი მონატრება,როგორ მოენატრე დედას დედის სიხარულო,დედის მზის სხივო და დედას სიყვარულო.გიორგი როგორი შეცვლილი ხარ,სულ სხვანაირი ხარ.
-მამა სად არის.იკითხა ღიმილით გიორგიმ ოჯახის უფროსი.
-მაღლაა,დღეს ძალიან მნიშვნელოვანი შეხვედრა აქვს და ნერვიულობს.
-არაფერია სანერვიულო,მე როგორც კი მითხრა მოვაგვარე ყველაფერი და ვერ გავჩერდი წამოვედი,მინდა მის გვერდით ვიყო დღეს,რომ მის მტრებს დავანახო ის მარტო არ არის.
-ჩემი ჭკვიანი შვილი,კარგი აზრია შვილო.
-წავალ ვნახავ.კიბეებზე ადიოდა რომ დედამ შეაეჩერა.
-მე დავუძახებ,თან უნდა ისაუზმოს და წნევის წამლები დალიოს.
-კარგი,დაუძახე.
-გოგიიი,ქმარუკააა გამოიხედე ვინ მოვიდა შეხედე.გოგიმ სათვალეები მოიხსნა,მაგიდაზე დადო და კარებისკენ წავიდა და კიბის თავზე დამდგარსაც შეამჩნია გიორგიმ როგორ აკიაფდა მის თვალებში სიხარულის სხივი.
-მამა როგორ ხარ,ხომ არ დამიბერდი?
-დიდი ბირიტანეთი ჩამოვიდა?ბატონო გიორგი როგორ ბრძანდებით,ასეთი მოულოდნელი და გაუფრთხილებელი ჩამოსვლა რას მივაწეროთ?კიბეებზე დინჯად ჩამოვიდა გოგი და მის წინ დავაჟკაცებულ შვილს გადაეხვია.
-ხედავ როგორი შეცვლილია?თვალებში ცრემლი და სახეზე ღიმილი ჰქონდა დედას ქმარსა და შვილს რომ შესცქეროდა.
-როგორ ხარ მამა,ჯამრთელობას ხომ არ უჩივი.
-კარგად ვარ,ახლა შენ რომ შეგხედე მართლა კარგად ვარ.სულზე მომისწარი,კარგია რომ თავადაც აქ იქნები ამ შეხვედრაზე.
-არაფეროი არ გაქვს სანერვიულო,ყველა მნიშვნელოვანი საბუთი მზად არის,ფული უკვე ჩარიცხულია.
-რა ფული,რა საბუთები.გაკვირვებულმა შეხედა გოგიმ შვილს.
-მამა ვიცი რომ აქციების 50%-ს ყიდი,ესე იგი შენს წილს. მე ბევრი ვიფიქრე და გადავწყვიტე,როგორც აქამდე კომპანია ისევ ჩვენი იყოს.არ მინდა სხვა ვინმე მომივიდეს უცხო და აქციები მე შევისყიდე.ეს კომპანია შენ დაარსე,შენ შეჰქმენი და შენ დაასაქმე უამრავი ადამიანი,არავის არ მივცემ უფლებას ამ კომპანიის არსებობაში ლოს და მეწილედ ჩაგიჯდეს.იმედია არ გამიბრაზდები რომ არ შეგეკითხე,მინდოდა სიურპრიზი ყოფილიყო,მაგრამ უკეთესია აქ რომ გითხრა დამშვიდებული გულით რომ წახვიდე კომპანიაში.გოგი იდგა და ჯერ ვერაფერს ვერ ამბობდა სიხარულისგან და შემდეგ გიორგის სიამაყის თვალით შეხედა.
-ვიცოდი,ვიცოდი რომ ამას გააკეთებდი,ჩემი შვილი ხარ,ჩემი ხასიათი გაქვს.მადლობა გიორგი.
-ყველაფერს გავაკეთებ მამა,რომ შენი ნაშრომი სადაც შენი ახალგაზრდობა ჩადე არავის დავუთმო.
-მჯერავს შენი,წავიდეთ ვაგვიანებ.
-მამა არა,ჩვენ ერთად არ წავალთ,მე მივალ პირველი იქ და ვნახავ რა ხდება.თვალი ჩაუკრა მამას და წამოდგა.გოგიმ ამაყად გააყოლა შვილს თვალი და ტელეფონზე დარეკა.
-,,სამშენებლო ოფისის ყველაზე ხარისხიანი ნაგებობა'' გისმენთ.
-ქალბატონო ზანდა გოგი ვარ.
-გისმენთ ბატონო გოგი.უპასუხა ქალის სანდომიანმა ხმამ.
-მოვიდა სტუმრები?
-ნაწილი მოვიდა და ნაწილი ალბად შემოგვიერთდება, ჯერ ადრეა კონფერენციის დაწყებამდე დრო გვაქვს.
-კარგი,ვიცი ადრეა ჯერ მაგრამ ცოტა შემაგვიანდება და ნახევარი საათით გადაწიე შეკრება,თან ახალ უფროსსაც აგვიანდება და მანამდე მეც მოვალ,საცობში მოვხვდი.
-კარგი ბატონო გოგი ყველას გავაფრთხილებ,ახლავეს შევალ საკონფერენციო დარბაზში.
-მადლობა,ნამდვილი ჩემი მარჯვენა ხელი ხარ.ქალბატონ ზანდას ჩაეღიმა და მის ასაკთან შედარებით მოხდენილი ნაბიჯებით შევიდა საკონფერენციო დარბაზში და ყველა სტუმარი თუ თანამშრომელი გააფრთხილა,რომ ბატონი გოგი საცობში  მოჰყვა და მალე აქ იქნებოდა,თან კომპანიის ახალი მფლობელიც მალე შეუერთდებოდა მათ.ამ ახალი ინფორმაციის მოსმენა ზოგიერთებისთვის სასიხარულო იყო და ზოგიერთებისთვის კი უსიამოვნო.
 გიორგი გოგაბერიშვილი 26 წლის,გოგი გოგაბერიშვილის ერთადერთი სიმდიდრე სამშობლოდან და ოჯახიდან დიდი ხნის განშორების შემდეგ უბრუნდება სამშობლოს,განათლებული და ნასწავლი,რომ მამის მიერ აშენებულ საქმეს სათავეში ჩაუდგეს და გააგრძელოს ღირსეულად მუშაობა მისივე სამშობლოში,მისი საყვარელი ხალხის გვერდით.გიორგის არავინ იცნობდა კომპანიაში,ის გოგიზე ადრე მივიდა და ისიც ერთ-ერთი სტუმარი ეგონა ქალბატონ ზანდას და ბოდიში მოუხადა.
-ბოდიში,რომ ადრე მოგიწიათ მოსვლა,ბატონ გოგის ცოტა აგვიანდება,ის საცობში მოჰყვა.
-არა უშავს,ნუ ნერვიულობთ ეს ჩვეულებრივი მოვლენაა დაველოდები მეც სხვასთან ერთად.თქვენ ბატონი გოგის მდივანი ხართ?
-დიახ.მორცხვად უპასუხა ქალბატონმა გიორგის და მისი ადგილი დაიკავა,გიორგის კი ჩუმად ეცინებოდა.ხედავდა გოგონები როგორ ცდილობდნენ ყურადღების მიქცევას,მაგრამ ერთი თვალის გადავლებით არცერთი არ მოეწონა.მობეზრდა ერთ ადგილზე დგომა,ნელი ნაბიჯით დაუყვა ჰოლს და ყველაფერს ათვალიერებდა.ბოლოს გეზი საპირფარეშოსკენ აიღო სადაც უცნაური საუბრის მოწმე გახდა.
-რას ფიქრობ, ანზორ ვინ უნდა იყოს კომპანიის უფროსი ალბად მისი შვილი დაბრუნდა.
-რა სისულელეა,იმ ღლაპმა ბავშვმმა რა იცის კომპანიის მართვა ნუ გამაცინე.
-რას ამბობ,ის ხომ მისი ერთადერთი მემკვიდრეა,თან არც ღლაპი არ არის 25 წლის ახალგაზრდაა,უცხოეთში მიიღო განათლება და საკმაოდ ნიჭიერია.მაგრამ გოგის არ უხსენებია რომ ის დაბრუნდა,ალბად ვინმე ჰყავს არჩეული კომპანიიდან.
-არ მაინტერესებს არც გოგი და არც მისი შვილი.თამაზ დღეს გოგი გოგაბერიშვილი თავის ნებით დატოვებს დაკავებულ სკამს და თანამდებობას,იქ იმ სკამზე მე უნდა ვიყო და ამის გამო ყველაფერს გავაკეთებ და შენ მხარს დამიჭერ რათა კონტროლი შევინარჩუნო.ჩემი მიზანი მხოლოდ ეს არის და მეტი არაფერი,რომ გოგი ვიხილო განადგურებული.
-რას ერჩი გოგის რა დაგიშავა მან,რატომ ივიწყებ იმ ყველაფერს რაც მას აქვს შენთვის გაკეთებული.
-დღეს ყველა გაყალბებულ საბუთებს წარვუდგენ ყველას,რაც აღშფოთებას გამოიწვევს და ამასობაში მისი ანგარიშები განულდება.კომპანია გაკორტდება და იძულებული გახდებიან აქციები გაყიდოს რასაც მე შევიძენ და ყველაფერი ასე დასრულდება.
-შენ ყველაფერი გათვლილი გქონია,მაგრამ რას ერჩი მას მე ეს არ ვიცი და ძალიან გთხოვ შენს ბინძურ თამაშში ნუ გამრევ მე.შენგან განსხვავებით,მე ვერ დავივიწყებ რა დახმარება გამიწია გოგიმ და როგორ დამიდგა გვერდში როცა ძალიან მიჭირდა.რამ გაგაბოროტა,რას ეხარბები გოგის ქონებას რომელმაც ამ ადგილზე რომ დაარსა ეს კომპანია მხოლდ ნანგრევები იყო.
-არ ხარ ჩემს გვერდით?
-არა,მე ვერ დაგიჭერ მხარს და ვერ ვუღალატებ იმ ადამიანს ვისაც ყველას გაჭირვება მიაქვს გულთან.გიორგი გაოცებული უსმენდა ამ ორი ადამიანის საუბარს და ამოიცნო ყველაზე ნაცნობი ადამიანის ხმა,რომელიც მისი საყვარელი ადამიანი იყო,მისი ნათლია.რა უნდა უწოდოს ასეთ ადამიანს,რომელიც დახარბებულია სხვის შექმნილ და აღორძინებულ კომპანიაზე.ეს საყვარელი ადამინი კი თურმე ერთი მლიქვნელი და ფულის მოყვარული ადამიანი ყოფილა.ვერ იჯერებდა,ადამიანს რომელსაც მამას ეჩიჩინებოდა მათი სამეგობროდან აეღო მაგალითი და მათი დაეჯერებინა და სწორედ ამ ადამიანს ჰქონდა განსაზღვრული კომპანიის განადგურება,როგორ თავგამოდებით იბრძოდა კომპანიის უფროსობისთვის.გაოცებული და ფერდაკარგული სახით დაბრუნდა უკან და დაუკაკუნებლად შეაღო გოგის კაბინეტის კარი,რაზედაც ქალბატონი ზანდა იქვე იყო ბატონ გოგისთან ერთად და რაღაც საბუთებს ახარისხებდნენ.გოგიმ სახეგაფითრებული გიორგი რომ დაინახა შეეშინდა და შეშინებულმა შეეკითხა.
-კარგად ხარ? რა მოგივიდა შვილო,ღელავ? შვილოს გაგონებაზე ზანდას თვალები გაუფართოვდა.
-არაფერია მამა,ზანდა დეიდა არავისთან არ თქვათ შეკრების დაწყებამდე ჩემი ვინაობა და მომისმინეთ ორივემ.ზანდამ დაბნეულად დაუქნია თავი და მის დაბნეულობაზე გიორგის ჩაეცინა.
-ნუ ნერვიულობ,არ ვიქნები მკაცრი უფროსი.ნუ გააჩნია ვისთან როგორ,მაგრამ თქვენთან არა.ზანდას ცოტა გულზე მოეშვა გიორგის სიტყვებით.
-რამ შეგაშინა,კომპანიის უფროსობამ? გახუმრება სცადა შვილთან გოგიმ.
-მამა მომისმინე.გიორგის ხმა მტკიცე და შეუვალი იყო.-დღეს აქ რაც მოხდება,გთხოვ ხელი არ შემიშალო.დღეს რამოდენიმე შენი ძველი, ვითომ მეგობარი სამსახურს დატოვებს.
-რა ხდება,გამაგებინე მეც ჩამაყენე საქმის ყურში.ანერვიულდა გოგი.
-დღევანდელი დღე დამითმე,მხოლოდ ამას გთხოვ და სხვას შემდეგ დაწვრილებით მოგიყვებით ორივეს.დღეს კი მინდა ჩემი საყვარელი ნათლიის და შენი საუკეთესო მეგობრის ნამდვილი სახე დაგანახო.გოგის რაღაც უნდა ეთქვა,მაგრამ გიორგიმ ისევ შეაჩერა.
-ახლა არა,ახლა არაფერი არ მითხრა გთხოვ მე თავად აგიხსნი ყველაფერს მოგვიანებით.
-კარგი შვილო,ნუ ნერვიულობ მე შენ გენდობი და მჯერა შენი.ისიც ვიცი,რომ ტყუილად არ დაიჯინებ ამას რასაც მთხოვ,რაღაც მიზეზი გაქვს ვერ ვხვდები რა,მაგრამ მე შენ გენდობი.კარგი წავიდეთ.პირისპირ იდგა ორი ერთნაირი ასლის ადამიანი,მხოლოდ ერთს ჭაღარა ამშვენებდა და ერთმანეთს თვალებში უცქერდნენ.
-თქვენ წადით პირველებმა,ზანდა დეიდა თქვენც მამას გაჰყევით და მე მოგვიანებით შემოვალ.
-სწორი გადაწყვეტილებაა,ასე ეფექტს მოახდენთ ყველაზე.მოუწონა ზანდამ ჩანაფიქრი.
-არა,ეს არ მადარდებს მაინტერესებს როგორ წავა შეხვერა და მე ვიცი თავად როდის უნდა შემოვიდე.მამა ამაყად დადექი,არ შეგაშინოს არავინის მუქარამ,აი სწორედ ამის გამო ჩამოვედი რომ დღეს მარტო არ იყო.
-ვამაყობ შენით,უკვე აღარაფლის არ მეშინია.მშვიდად  მიდიოდა მსჯელობა,რომ უკვე საქმე აქციებზე მივიდა და ბატონი ანზორი გამოვიდა სიტყვით.
-ბატონო გოგი 70% აქციების უნდა გაიყიდოს,დარჩენილი 30% თქვენ მცირედი ადგილი გექნებათ თქვენს შექმნილ კომპანიაში.
-რას ამბობ ანზორ.შენ წარმოდგება გაქვს რას წარმოადგენს ეს კედლები ჩემთვის?აღაშფოთა გოგი ანზორის გამოსვლამ.
-პირდაპირ რომ ვთქვა,ეს კომპანია უკვე დიდი ხნის წინ უნდა გაყიდულიყო.
-რატომ უნდა გაყიდულიყო,ვერ ვმუშაობთ?მოგება არ გვაქვს?გაუკვირდა გოგის.
-ჩვენ ბევრჯერ,ძალიან ბევრჯერ ავირიდეთ არეულობა და სკანდალები.მესმის რომ არა სასიამოვნოა პირდაპირ სიმართლის თქმა,მაგრამ რას ვიზამთ ესაა ერთადერთი სიმართლე,აქციები უნდა გაიყიდოს.ყველაზე კარგი გამოსავალი კომპანიისათვის ახლა ესაა.
-ხომ არ მეტყვი ბატონო ანზორ კომპანიას გაყიდვით რა ბედი ეწევა ესპანეთში და იტალიაში
 ჩვენს ფილიალებს?არა,მე წინააღმდეგი ვარ.
-ბატონო გოგი ჩვენ თქვენი თანხმობა საერთოდ არ გვჭირდება,უკვე ყველაფერი გადაწყვეტილია და კომპანიის ახალი მფლობელიც მე ვარ. ამაყად წარმოთქვა ბატონმა ანზორიმ.ვინ არის წინააღმდეგი კომპანიის გაყიდვის ასწიოს ხელი,სულ ოთხი ადამიანი?ვინ არის თანახმა დარჩეს ძველი უფროსი?ათი ადამიანი,გასაგებია.
-არ სცდები ანზორ კომპანიას ჰყავს ახალი მფლობელი,ადამიანი ვინც ჩემი ყველა აქცია უკვე შეისყიდა,ადამიანი რომელიც ახლა უკვე 100%-იანი პაკეტის მფლობელია და მას ვერავინი ვერ შეეწინააღმდეგება სულ მალე ის თქვენს წინაშე წარსდგება.თითქოს ამ დროს ელოდა და დარბაზში გიორგი შემოვიდა.
-მაპატიეთ დამაგვიანდა.თქვა გიორგიმ კაცრად.
-აი კომპანიის ახალი მფლობელი ანზორ თუ კარგად გახსოვს ის შენი ნათლულია,ახლა კი შენს წინ დგას აქციების 100%-იანი პაკეტის მფლობელი ბატონი გიორგი გოგაბერიშვილი.გიორგიმ თავი დაუკრა ყველას და თავისი კუთვნილი ადგილი დაიკავა, სანამ დაჯდებოდა მის სკამზე არწივივით მრისხანე თვალი შეავლო სათითაოდ ყველას და ერთი შეხედვით ამოიცნო ყველას გამოხედვაში ზიზღიც,სიხარულიც და იყო რამოდენიმე რომლებსაც ნაძალადევი ღიმილი ჰქონდა სახეზე.
-შეტყობინებები მომაწოდეთ უცხო ქვეყნებიდან შემოსული.გაიჟღერა გიორგის მტკიცე ხმამ.
-მხოლოდ ერთი გვაქვს ბატონო გიორგი.მე ვფიქრობ,რომ მოქმედების გეგმა უცხო ქვეყნებთან უფრო უნდა დავხეწოთ.თუ მსგავს პროგრამას გავუშვებთ საჭირო იქნება.................გიორგიმ ვეღარ მოითმინა და პირში შეეჩრა მოსაუბრეს.
-გინდა თქვენც და აქ მსხდომ რამდენიმე ადამიანსაც ცუდი დახასიათება გააგზავნოთ იმ ქვეყნებში სადაც ჩვენ ვთანამშრომლობთ და გინდათ მათმა შეწყვიტონ ჩვენთან ურთიერთობა ასე არ არის ბატონო ანზორ?თუ ბატონო ნათლია.გიორგის ახლოს მჯდარ მამაკაცს ფერი წაუვიდა,გიორგის კი ჩაეცინა ამაყად შეხედა პირდაპირ თვალებში ჭაღარა მამაკაცს,რომელსაც მისი თმასავეთ გათეთრებოდა სახე,მაგრამ ყურადღება არ მიაქცია ფეხზე წამოდგა და ისე გააგრძელა საუბარი.
-ზოგისთვის შოკის მომგვრელი,ზოგისთვის უცნაური,ზოგისთვის შესაძლებელია სასიხარულოც იყოს ის რასაც ახლა ვიტყვი,მაგრამ გაჩუმებაც არ შეიძლება.ამ ადამიანს თავისი კომპანიის შექმნა უნდა, მამაჩემის ადგილიც უნდა და მამაჩემის სახელით უნდა იარსებოს.ყველაფერზე არის წამსვლელი,რათა მისი მიზნები შეასრულოს და ერთ დროს მე ეს ადამიანი ძალიან მიყვარდა,ეს სიყვარული კი სულ რაღაც ერთი საათის წინ დასრულდა.ეს არის თქვენი რამდენიმე წლიანი მეგობრობა?ერთი საათის წინ კარგად ჭკჭიკებდი გოგი გოგაბერიშვილის სკამი მე მეკუთნისო,აჰა აიღე და წაიღე სახლში ასე თუ მოგწონს ეს სკამი,მაგრამ არა სკამი კი არ გინდა ის სახელი და ტიტული უფრო გინდა რაც მამაჩემს აქვს,მაგრამ ვწუხვარ ნათლია,რომ ვერასოდეს ვერ დადგები მამაჩემის სიმაღლეზე.რატომ დუმხართ,შემედავე იქნებ ტყუილს ვამბობ რამეს და უდანაშაულო ხართ.ახ მამაჩემო რა სულზე მოგისწარი? აი შენი ერთგული მეგობრის ნამდვილი სახე,დაინახე ის მხოლოდ უნიღბოდ.
-სცდები შვილო გიორგი.შეშფოთება და შიში იგრძნობოდა ანზორის ხმაში.
-მოვითხოვ იტალიაში წარსადგენ ქაღალდებს,ვიცი რომ მზად გაქვს მსრთალია გაყალბებული მაგრამ მაინც გადავხედავდი.სანქციებს,ანგარიშებს ესენიც გაყალბებულია.ეს ჩვენი,ჩემი და მამას გაყიდვა არ არის ნათლია, ეს ყველას გაყიდვაა ვინც აქ მუშაობს.ის რისთვისაც მამაჩემი თავდაუზოგავი შრომით აღწევდა შენ,სწორედ შენ და ვინ იცის კიდევ ვინ დგას შენს უკან ამ ხალხიდან,მაგრამ არავის არ ვერჩი ჯერ-ჯერობით შენ,მისი საუკეთესო მეგობარი,შვილის ნათლია სურვილიც აღარ მაქვს ნათლია გიწოდოთ,მოინდომე მისი დაარსებული კომპანიის წართმევა და დაპატრონება.
-ტყუილიააა.
-არ არის ტყუილი,ჩემი ყურით რომ არ მომესმინა თქვენი საუბარი სხვას არ დაუჯერებდი.ტყუილით და თქვენი შეთითხნილი  რაღაც საბუთებით გინდათ ამ ყველაფერს დაეპატრონოთ.განათლებული ადამიანი ხარ ნათლია და ადგილი შეარჩიეთ ხოლმე ასეთ მნიშვნელოვან თემებზე სად უნდა ისაუბრო,ამ ჰოლდინგში ასეთი ადგილები ვფიქრობ ბლომადაა.დღევანდელი შეხვედრა თქვენთვის უცხო პარტნიორებთან იყო განკუთვნილი რომელსაც თავად უნდა გაძღოლოდი,ამიტომ მე ვიზღუნებ დღეიდან ამ საკითხზე და თავად მოვძებნი ადამიანს ვინც ერთგულად  მოგვემსახურება.იმედია ამის უფლება მაქვს,თავად ავირჩიო სანდო ხალხი ამ ჰოლდინგში.ყველა ჩუმად იჯდა და ვერავინი ვერ უბედავდა გიორგის სიტყვის თქმას.
-ქალბატონო ზანდა ყველა შემოსავალ-გასავალიის ანგარიშები და სანქციები 5 წუთში ჩემს მაგიდაზე იყოს,ასევე დაიბლოკოს ახლავე ყველა კომპიუტერი და ჩატარდეს სრული შემოწმება,ამ შემოწმებით გამოვლინდება ვინ არიე კომპანიის ერთგული და ორგული მუშაკები,ასევე გამოვლინდება ვინ დარჩება ამ კომპანიაში სამუშაოდ და ვინ წავა.პატივს ვცემ თქვენს ასაკთან ერთად  თქვენს თეთრ თმას,მაგრამ მე არ მჭირდება ისეთი ხალხი მყავდეს გვერდით ვინც მხოლოდ თეთრ კბილს მიჩვენებს და გული კი ბოღმით აქვს სავსე.გიორგიმ თავის პირად ადვოკატს დაურეკა და მისი შერჩევით ერთ სანდო პიროვნებას,რომელიც მართლაც 15 წუთში ჰოლდინგში იყო და ასრულებდნენ გიორგის მოთხოვნას. კომპიუტერებთან დაკავშირებით ამ შემოწმებამ მართლაც გასაოცარი შედეგი გამოიღო და ძალიან ბევრი უზუსტობები აღმოაჩინეს იმ ადამიანებთან,ვისთანაც გოგი მეგობრულად და ძმაკაცურად იყო.ძალიან ცუდად შეიქნა,რცხვენოდა გოგის რომ მას გიორგიმ აჯობა და ერთი გადახედვით გამოიცნო ვინ მუშაობდა მის გვერდით.გიორგიმ ის ზედმეტი ხალხი დაითხოვა და ახალი ვაკანსიები გამოაქვეყნა,რაც ჰოლდინგს ესაჭიროებოდა ახალი და განათლებული კადრები. შეკრება დასრულდა და ერთი კვირა ყველა ყურებჩამოყრილი დადიოდა,რადგან არავინმა არ იცოდა ვის მოუწევდა სამსახურიდან დათხოვა.ერთი კვირის შემდეგ შეიკრიბა ყველა ისევ და გიორგიმ ყველას წარუდგინა გაყალბებული საბუთები თავიანთი ხელწერით.
-ყურადღებას ვითხოვ, მხოლოდ რამოდენიმე წუთით შეგაყოვნებთ მეგობრებო.როგორც იცით ჩატარდა შემოწმება,ვინც დაიმსახურა ამ კომპანიაში მუშაობა გააგრძელოს მას თავიანთ კომპიუტერში დახვდებათ მოსალოცი შეტყობინება.ვისაც არა,დღესვე ჩაალაგებთ თქვენს ნივთებს და ამ კომპანიის კარები მათთვის სამუდამოდ დაიხურება და დაივიწყებთ ამ ადგილს.მე არ ვაპირებდი ამ ყველაფრის გაკეთებას,თავად მიმიყვანეთ ამ ზომამდე.
-დროული იყო ეს გაწმენდა გიორგი შვილო.საუბარში ერთი ასაკოვანი მამაკაცი ჩაერია.-რადგან ვიცი აქ ძალიან ბევრი შავი ტარაკანები არიან თავმოყრილი.
-ჰოდა ახლა იმედია ისწავლიან ვის როგორ უნდა მოექცნენ,უნდა იცოდნენ,რომ ყველასთან ვერ გაუვათ თავიანთი გეგმები განახორციელონ.
-მიხარია რომ მართლაც დროულად დაბრუნდი და მამას გვერდში დაუდექი.წარმატებებს გისურვებ შვილო.
-მადლობა ბატონო ამირან დიდი მადლობა,მაგრამ დარწმუნებული ვარ ყველა არ ფიქრობს თქვენსავით.
-არა უშავს,ისეთი სამსახური გაქვს მტერი გარეთაც გყავს და შიგნითაც,ფრთხილად იყავი კედლებზედაც თვალები უნდა გქონდეს.თუ რამეში დაგჭირდი,არ  მოგერიდოს,მე ყოველთვის მოგისმენ და ჩემს რჩევას გაგიზიარებ.
-გავითვალისწინებ აუცილებლად,ახლა კი კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი ინფორმაცია.ბატონებო იტალიაში ჩვენს ფილიალს,კომპანია ,,მანჩესტერს'' მათთვის ყველა მნიშვნელოვან საბუთზე ხელი აქვს მოწერილი ბატონ ემზარის და ბატონ ანზორის და არა მამაჩემს,ამისათვის ბატონი ანზორი და ბატონი ემზარი დათხოვილი არიან დაკავებული თანამდებობიდან.ახლა კი თქვენს ადგილებს დაუბრუნდით და ერთ საათში გელოდებით ისევ იმათ,ვინც დარჩება სამსახურში.შეხვედრამდე მეგობრებო.დაემშვიდობა ყველას და თავის კაბინეტში შევიდა,ზანდასთან ერთად სქელ საქაღალდეებში რაღაც საბუთებს ეძებდნენ,რომ კარი ვიღაცამ შემოგლიჯა და მხრებში ეცა გიორგის ორივე ხელებით,რაზედაც ზანდას შეეშინდა და იკივლა შიშისგან.გიორგის წინ გაფითრებული ანზორი იდგა და ყბა აკანკალებული უყვიროდა.
-როგორ ბედავ და მე მანთავისუფლებ ამ კომპანიიდან,მე რომელსაც მთელი ჩემი წლები აქ მაქვს გავლილი.
-და მთელი ეს წლები იმაზე ფიქრობდი როგორ ჩაგეგდო ხელში ეს სხვისი შექმნილი იმპერია.
-როგორ მიბედავ.დორბლებს ყრიდა პირიდან ანზორი და უშვერი სიტყვებით ილანძღებოდა.გიორგი კი წყნარად იდგა და უსმენდა.ბოლოს დაიღალა ამდენი მუქარით და უწმაწური სიტყვებით,ყელში ამოუვიდა ანზორის ყვირილი და მრისხანედ დაიგვირგვინა ისე რომ მთელმა კომპანიის კედლებმა ექოთ გამოსცა მისი ხმა.
-მე როგორ გავბედე და როგორ დაგითხოვე? და თქვენ? თქვენ როგორ გაბედეთ ის რაც გააკეთეთ.მოდიხართ პრეტენზიებით ვითომდა უდანაშაულო ხარ,იმის მაგივრად ამდენი დამამტკიცებელი საბუთი ხელში მიჭირავს ციხეში არ გიკარი თავი,მე მომვარდი და მემუქრები?როგორ მიყურებ თვალებში და პატიოსნებაზე როგორ მელაპარაკები სირცხვილი საერთოდ არ გაქვს?როცა დასაძინებლად წვები და შენს თავთან მარტო ხარ,თუ გიფიქრია როდისმე ვინ ხარ,უფრო სწორად რა ხარ,რა არსება ხარ და რატომ გაქვს ამოდენა ბოღმა გულში.რა დაგიშავა ჩემმა ოჯახმა,სიკეთის მეტი რა გვაქვს გაკეთებული.კიდევ მე ვარ დამნაშავე? გოგიმ ხელი მოკიდა გიორგის და უკან დასწია შვილი,ანზორს მხარზე ხელი დაარტყა მსუბუქად და წყნარად,ყოველგვარი აღელვების გარეშე უთხრა.
-ანზორი შენს ადგილას ახლა ამ წუთში ნამდვილად არ ვინატრებდი ყოფნას,მაგრამ ერთ მინიშნებას მოგცემ ისევ და ისევ ძველი მეგობრობის ხათრით და განვლილი ლამაზი წლების სანაცვლოდ,დროზე გაეცალე აქაურობას,გიორგი არ არის ჩემსავით დამთმობი და მე უკვე აღარამაქვს ისეთი დიდი ძალა როგორც მას,მე ვერ შევძლებ შენს დაცვას და უკვე არც მევალება.ეს უკვე აღარ ითვლება ჩემს ვალდებულებებში,ამიტომ ჯობია აღიარო დანაშაული და წახვიდე ყოველგვარი ხმაურის გარეშე.გიორგიმ სულ რამდენიმე წუთში დაიწყნარა ნერვები და ზანდას სთხოვა.
-ზანდა დეიდა ვიცი რომ თქვენც ინერვიულეთ,დღეს ყველასთვის მძიმე დღე იყო,მაგრამ გთხოვთ დღეს დავასრულოთ ყველაფერი და კიდევ შევკიბოთ ისინი ვინც დარჩნენ სამსახურში.
-გეთანხმები მართლა შემეშინდა და გამეხარდა,ბატონი გოგი რომ გამოჩნდა და სიტუაცია მისი ჩარევით დამშვიდდა.ყველაფერი კარგად იქნება,დარწმუნებული ვარ კარგი უფროსი იქნებით.
-მადლობა,ვნახოთ.გაეღიმა გიორგის.
-წავალ დავუძახებ ყველას.ზანდამ წავიდა და რამდენიმე წუთში გიორგი ისევ შეხვდა თანამშრომლებს.
-მეგობრებო გილოცავთ სამსახურში დარჩენას,ჩემი თხოვნაა მხოლოდ გავუგოთ ერთმანეთს და ერთგულად ვითანამშრომლოთ ერთმანეთის გვერდით.დღეს როგორც შეხედეთ ღვაწმოხდილი და თმაჭაღარა ხალხი არ დავინდე და გავუშვი სამსახურიდან ისეთები ვინც სულ მალე პენსიაში გავიდოდა,მაგრამ მინდა დაიმახსოვროთ,ჩემს ზურგს უკან ყალბ მოქმედებას არავის არ ვაპატიებ.ეს არ არის კომპანია რომელიც კარს უღებს მხოლოდ ბიძაშვილ-დეიდაშვილ-მამიდაშვილებს,ეს არის კომპანია,რომელიც კარს უღებს ყველა გამვლელ მოქალაქეს და ყველა ერთგულ თანამშრომელს.თითოეული თქვენთაგანი რომლებიც ახლა ჩემს წინ დგას,თქვენ მოგეცათ მეორე შანსი და მინდა მოგილოცოთ თანამდებობაზე დარჩენა.ასევე ძალაშია გამოქვეყნებული ვაკანსიები,რადგან გვესაჭიროება გამოცდილი-განათლებული და ნიჭიერი კადრები.აქ ნაყოფიერი მუშაობა თქვენზეა დამოკიდებული,თქვენს ერთგულებაზე და ჩვენს მეგობრულ დამოკიდებულებაზე რადგან აღვიდგინოთ შელახული სახელი უცხოელ პარტნიორებთან და მყარად დავდგეთ ფეხზე.კარგი და ერთგული მუშაობით გპირდებით ანსაზღაურებაც კარგი გექნებათ,მხოლოდ კიდევ და კიდევ გაფრთხილებთ ორგულობას არავის არ ვაპატიებთ ასაკისდა მიხედვით მაინც არ დავინდობთ.ყველას მდგომარეობსაში შევალ და ყველას დავეხმარები,მაგრამ არა მატყუარებს და ორგულებს.ძალიან გთხოვთ ერთმანეთში ჩამოვაყალიბოთ ნორმალური და ადამიანური ურთიერთობები.დაუბრუნდით თქვენს ადგილებს,უფალი გვფარავდეთ.
 გიორგი არ იყო მკაცრი უფროსი,მაგრამ მაინც ეშინოდათ  მისი თანამშრომლებს.გოგი კი ამაყობდა შვილით და უფალს მადლობას წირავდა ყოველ დღე,გიორგის საქართველოში დაბრუნებისთვის.
-გიორგი რატომ გაქვს ასეთი სტრაშნი შეხედულება,არადა კამფეტივით ბიჭი ხარ.უთხრა ერთ დღეს მისმა ბავშვობის მეგობარმა ბექა ჭკუასელმა.
-ამართლებ გვარს ჭკუასელო,ჭკუა ხარ ცარიელი.ღიმილით უთხრა გიორგიმ.
-არა,არა მართლა მაინტერესებს.რომ დაგინახავენ მოდიხარ,შორიდან უნდა შეხედო როგორ დაფაცურდებიან და ყველა კომპიუტერს აჩხაკუნებს.
-რა აშინებთ,რა ბუას ვგევარ?აყვა ბექას ხუმრობაში გიორგიც.
-ისე არასდროს არ ხარ ცუდ ხასიათზე და რას აკეთებ ამისთვის, მასწავლე მეც რომ ასე ხალისიანი ვიყო შენსავეთ.
-ბექა მე ნოსტალგია და მონატრება სიმღერამ დამაძლევინა,როცა სული მხიარულობს თავისდაუნებურად ვმღერივარ,როცა ცუდად ვარ მაინც ვმღერივარ.ჩვენ დავიბადეთ ისეთ მხარეში,სადაც სულის სითბოა საჭირო.ყოველ ჯერზე როცა ვმღეროდი თითქოს იმ სიმღერის დროს ახლოს ვიყავი სამშობლოსთან,საყვარელ და მონატრებულ ხალხთან და უფრო მეტიც,ჩემს ბავშვობასთან.ამ ყველაფერს როცა იხსენებ თავისთავად იგრუზები,მაგრამ მე მაინც სიმღერას ვიშველიებდი დასახმარებლად და ვმღეროდი მანამ,სანამ არ ვიგრძნობდი რომ ყელში მოწოლილი ცრემლები გაჩერდნენ.უზომოდ მიყვარს თბილისი და არა მარტო თბილისი,მთლიანად მთელი საქართველო მისი შეუდარებელი ცამდე ასული მთებით.საოცარი სამშობლო გვაქვს,მიხარია რომ  მე წილად მერგო ამ ჯადოსნურად ლამაზ მხარეში დაბადება და ეროვნებით ქართველობა მარგუნა უფალმა.მე მონატრება მკლავდა ბექა მთელი ეს წლები,რა დროც ვიცხოვრე უცხო ქვეყანაში.მაგრამ მოვიდა დრო,რომ მე ჩემს სამშობლოს და ჩემს ქართველ ხალხს ვემსახურო.
-ვაუუუ,არ მეგონა ამოდება ნოსტალგიას თუ ატარებდი გულით.გაოცებული იყო ბექა.
-ხანდახან თავს რომ ვერ მოვერეოდი,ღამის კლუბებშიც ავაჟღერებდი ხოლმე ქართულ მუსიკას და დიდ მოწონებასაც იღებდა.რამდენჯერმე შემომთავაზეს კიდეც დავრჩენილიყავი მასთან და მემღერა კლუბში,მაგრამ მერე ჩემი სამშობლო? ვერა,ვერაფერზე ვერ დავთმობდი მე მას ბექა.
-გიორგი იქ რითინ ირჩენდი თავს,ძია გოგიმ რამდენჯერმე თქვა,არ მაძლევს ნებას დავეხმაროო.
-დღე ვსწავლობდი და მდიდარი ბიჭის შთაბეჭდილებას ვტოვერბდი გოგოებში და ღამე ვმუშაობდი.ასე ვირჩენდი თავს.ერთ საღამოს ერთი მოხუცი ბებო შეწუხდა ქუჩაში და იქვე მდგარ გოგონას თხოვა იქნებ წყალი მომაწოდო ცუდად ვარო,მე იქვე ბიჭებთან ვიდექი და თან თვალყურს ვადევნებდი მოხუცის და გულქვა გოგონას საუბარს.
-მერე რა მოხდა.დააინტერესდა ბექას გიორგის მონათხრობი ისტორიით.
-მერე მოხდა ის რომ გოგონამ წყალი არ იყიდა, იქვე იყო მაღაზია და იქამდე მისვლა შეეზარა,გულშეწუხებულ მოხუცს ფული გაუწოდა თითქოს მათხოვარი მდგარიყო მის წინ.ბექა მოხუცებულს რამოდენიმე წვეთი წყალი უნდოდა სულის მოსაბრუნებლად,მოხუცმა ფულს დახედა,გამოართვა გოგონას გადახია და სახეში მიაყარა.გავბრაზდი და მოხუცს მივუახლოვდი,წყალი მივაწოდე,ფუნთუშაც ვუყიდე,სული მოვაბრუნებინე და შემდეგ იქვე მდგარ გულქვა გოგონას მივუბრუნდი.
-შეიძლება სხვაზე მეტი ფული და შესაძლებლობა გაქვს,მაგრამ ამ შემთხვევაში ამ მოხუცს თქვენი ფული არ ჭირდებოდა,მას ერთი ჭიქა წყალი უნდოდა სიცოცხლის შესანარჩუნებლად.შემდეგში უფრო დააკვირდით ადამიანის გატანჯულ სახეს,თუ ოდესმე კიდევ გთხოვათ დახმარება ვინმემ,თქვენ კი იქნებ დამცირების გარეშე დაეხმაროთ.დაიმახსოვრე,ფულით არასოდეს არ განსაზღვროთ ადამიანის ბედ-იღბალი.
-ბოდიშს ვიხდი,მე მართლა არ გამიკეთებია ეს ისე რომ ვინმეს გული ვატკინო.მითხრა აცრემლიანებული თვალებით გოგონამ.
-მაგრამ გინდოდა თუ არ გინდოდა,ატკინე და უფრო მეტიც დაამცირე.ვწუხვარ,თქვენი სიმდიდრით შეგიძლიათ იყიდოთ ბევრი რამ და არა ადამიანის სიცოცხლე.შევაქციე ზურგი და დავტოვე ქუჩაში.იმ საღამოს არ მქონდა კარგი მუშაობა,მაგრამ მოხუცებულს ქუჩაში ვერ დავტოვებდი.მისამართი გამოვკითხე და სახლში მივიყვანე.გამომკითხა ვინ ვიყავი,სად ვცხოვრობდი,შემდეგ ჩაფიქრდდა და როცა წამოსვლა დავაპირე დიდი მორიდებით მითხრა.
-ნუ გადაიხდი ბინაში ფულს,აქ მოდი და აქ იცხოვრე.მე მარტო ვარ,მთელი ჩემი ცხოვრება სიმარტოვეში გავატარე,მეც არ ვიქნები მარტო და შენც ბინა გექნება სადაც შეგეძლება იმეცადინო და დაისვენო.გაოცებული ვიყავი ბექა ამ ქალის სულისკვეთების,მისგან წამოსული სითბოსი და სიყვარულის.მეგონა და უფრო მეტიც,ვგრძნობდი თითქოს უფალმა გამომიგზავნა საჩუქრად ეს მოხუცი.
-დათანხმდი?არ მითხრა არაო,თორემ აქვე  მოგკლავ.თვალებგაფართოვებული მიაჩერდა ბექა გიორგის.
-დავთანხმდი,მაგრამ ღამითმაინც გავდიოდი და ვმუშაობდი.მის სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა.იქ ცხოვრებიდან სამ წელიწადში შვილად ჩამიწერა,მოქალაქეობა გამიკეთა და მთელი 5 წელი ტკბილად ვიცხოვრეთ.ერთ დღეს კი მოულოდნელად ავად გახდა და მითხრა.
-არ დამტოვო დღეს მარტო, გიორგი მე შენს მეტი არავინ არ მყავს ეს ყველაფერი რასაც აქ უყურებ შენია,ბანკში რაც თანხაა შენია და მინდა აქ ამ სახლში ბედნიერმა იცხოვრო,მინდა აქ შენმა შვილებმა ირბინოს.გაოცებული მივჩერებოდი,გულში ჩამიკრა მისი გამხდარი და ანანკალებული ხელებით.მეც ცრემლი მომერია,შუბლზე ვაკოცე და შევხედე უკანასკნელად როგორ გაუბრწყინდა თვალები.ძალიან დამწყვიტა გული ჩემმა მოხუცმა,გარკვეული დრო სახლში ვერ შევდიოდი და სასტუმროში ვათევდი ღამეს.შემდეგ სიზმარი ვნახე,სად ხარ შვილო სანთელი ჩაქრა და აანთე მინდა შეგხედო,მაგრამ სიბნელეა ირგვლივ და შენს სახეს ვერ ვხედავ.ავდექი,უცებ ჩავიცვი და სახლში წავედი შევედი თუ არა სანთელი ავანთე მის ფოტოსთან და მის საწოლზე დავწექი მოკუნტულმა.ვიგრძენი,გეფიცები ბექა ვიგრძენი თითქოს ვიღაცამ მომეფერა.მას შემდეგ მე იმ სახლის კარი არ გამომიკეტია აქამდე,არც მისი ფოტო ამიღია ჩემი სამუშაო მაგიდიდან.
-ის გოგო აღარ გინახავს?
-ის გოგო დამავიწყდა კიდეც,ალბად რამდენიმე თვე იქნებიდა გასული იმ ამბიდან,რომ ერთ დღეს შემთხვევით შემაჩერა ქუჩაში და მომესალმა.
-მერე?
-გამარჯობა,მე ანა ვარ.
-გაგიმარჯოს, მე გიორგი ვარ.
-მიცანით?
-გიცანით,მაგრამ დარწმუნებული ვარ ჩვენ ვერ გავუგებ ერთმანეთს.
-რატომ?
-იმიტომ რომ ჩვენ განსხვავებული ფენიდან ვართ.
-არა,მომისმინე გიორგი.აქ ფენა არაფერ შუაშია,იმ დღეს იცი როგორ ვინერვიულე?ძალიან ბევრი ვიტირე,ვიფიქრე და გვიან მივხვდი რომ გამართლება არ აქვს ჩემს ქცევას.
-მთავარია რომ მიხვდით თქვენს შეცდომას.
-მივხვდი და ამ თქვენი უხეშობით მე ცხოვრების სწორი გზა დავინახე,მოვედი რომ მადლობა გითხრათ.
-აქ მადლობის სათქმელად მოხვედი?
-კი,მადლობის სათქმელად და არა მარტო.მინდა მეგობრები ვიყოთ თუ წინააღმდეგი არ იქნები, მომეცი ხელი და დავიწყოთ ახლიდან თითქოს ახლა გავიცანით ერთმანეთი.
-წინააღმდეგი არ ვარ,ვიყოთ მეგობრები ანა.ასე დავმეგობრდით მე და ანა.გაგაცნობ კარგი გოგოა.
-შეცდომა დაუშვა,მაგრამ მიხვდა და აღიარა.
-კი,აღიარა არ გაჭირვებია და ეს მომეწონა მასში.უშეცდომო კი არავინი არ არის,იცი რას მეუბნებოდა ყოველთვის?
-შენს გვერდით,გიორგი ძალიან ბევრი რამ ვისწავლე.როცა ერთად ვართ,ვგრძნობ რომ ვცხოვრობ და ვცოცხლობ.
-ანა მართლა მასე გულისხმობ?შევეკითხე ერთ დღეს გახარებულმა.
-მართლა,სულ სხვანაირი სუფთა და წმინდა აურა მოდის შენგან,რასც არავინისგან არასდროს არ მიგრძვნია.
-ერთი რაღაც მინდა შენგან,ყოველთვის მინდა იყო დარწმუნებული რასაც აკეთებ და რასაც ფიქრობ.ანამ ღიმილით დამიქნია თავი და მას მერე განუყრელი მეგობრები ვართ,ჩვენი მეგობრობა უკვე წლებს ითვლის.
-შენს ცხოვრებაში ვინმე არ ყოფილა?
-არა,ჯერ მართლა არავინი არ მომწონებია,შენ რა დღეს დაკითხვაზე ხარ? მიდი დაურეკე ბიჭებს და გავიდეთ სადმე,ხვალ ხომ შაბათია დავისვენოთ ერთი კარგად და ვაჟკაცურად.დამღალა ამ ოფისმა და ქაღალდებმა.
-აბა ეს თქვი შენ,სიზმარშიც ქაღალდების შრიალი მესმის.თქვა ბექამ და გულიანად გაიცინა.ორივე წამოდგა და მხიარული სახეებით დატოვეს კომპანია.
''ძლიერი მეგობრობა არ არის ყოველდღიური საუბარი ან ერთად ყოფნა; როცა ურთიერთობა გულშია, ნამდვილი მეგობრები არასდროს იყოფიან''.ბექამ შეასრულა სიტყვა და შეკრიბა სამეგობრო სულ 6-ნი იყვნენ.შაბათ დილით ერთად შეიკრიბა ყველა კომპანიის ეზოში და მხოლოდ გიორგი აგვიანებდა,მას ელოდნენ.გიორგიმაც არ დააყოვნა და ტაქსით მივიდა დათქმულ ადგილზე რაზედაც ყველამ გაოცებულმა შეხედა.
-ტაქსით რატომ მოდი გიორგი.
-რატომ?არ გითქვამს ფაიტონით მოდიო თორემ  მოვიდოდი.
-ჰა,ჰა,ჰააა რას ხედავ აქ სასაცილოს.გაბრაზდა ბექა.გიორგიმ ყველა მოიკითხა და შემდეგ გაკვირვებულმა იკითხა.
-მოიცათ, თქვენ რა ყველა უმანქანოდ ხართ?
-როგორც იქნა მიხვდი.უთხრა ბექამ და გიორგიმ შეუბღვირა.
-რატომ არ მითხარი,რომ მანქანით წამოვსულიყავი.ახლა რა ვქნათ?
-მე წავალ და ჩემს ტაჭკას გამოვაგორებ,ეგებ ინამუსოს და დღეს არ მომიშალოს ნერვები.
-აუ  ბიჭო,ეს რა სიშტერე გააკეთე.
-კარგი მალე მოვალ,მე დარწმუნებული ვარ დღეს მეგობრობას გამიწევს ჩემი ლურჯა.სიცილით თქვა ლაშამ და წავიდა.
 ალიკა კობახიძე,ბექა ჭკუასელი,რატი ჯავახია,ლაშა გამყრელიძე,გელა ქავთარაძე,გიორგი გოგაბერიშვილი ესენი იყვნენ ბაღისა და სკოლის მეგობრები რომლებსაც არ შეუწყვეტია მეგობრობა და ერთმანეთის გვერდით დგომა ჭირსა თუ ლხინში.ლაშაც მალე მოვიდა თავისი ათუხთუხებული მანქანით და გაუდგნენ გზას.არ იცოდნენ სად უნდა წასულიყვნენ,არც მანქანის იმედი ჰქონდათ დიდად და კუს ტბაზე წავიდნენ,რადგან ძალიან სიცხეები იყო და იქ უფრო გაერთობოდნენ და არც შემცდარან, ძალიან კარგი დრო გაატარეს და უკვე უკან კმაყოფილი ბრუნდებოდნენ,რომ ლაშას მერანმა უმტყუნათ გზაში.არც თხოვნამ გაჭრა არც მუდარამ,არც ახლო მეგობრობამ,არც იმან რომ ჯარში ჩაგაბარებო,დადუმდა და დადუმდა.
-რაც არ უნდა ეხვეწო ლაშა უკვე ჯინზე გადგა,ეგებ მანქანამ გამოიაროს და ბუქთ წავიყვანოთ.თქვა ბექამ.
-გამოჩნდება ვინმე და წაგვიყვანს,რაიყო გოგოები ხომ არ ვართ რომ შეგვეშინდეს.თქვა გიორგიმ.
-გიორგი იცი რა მომწონს შენში?უთხრა რატიმ.
-არ გადამრიო და არ მითხრა,შენ მომწონხარო თორემ აქვე დაგმარხავ სადმე.სერიოზულად თქვა გიორგიმ.რატიმ კი გულიანად გადაიხარხარა.
-ჰე,რა მოგწონს აბა მითხარი.
-რა ავადმყოფი ტვინი გაქვს გიორგი.სიცილით უთხრა რატიმ.-მაგრამ მე შენი შეუდრეკილობა და ძლიერი ხასიათი მომწონს.წარბის აწევით გადახედა სათითაოდ ყველას გიორგიმ.
-მე იცით რა არ მომწონს თქვენში?თქვენი ბუზღუნი.
-მანქანა მოდის.თქვა ლაშამ და მის ფეხებთან გააჩერა მანქანამ.
-ოჰო,აღმოხდა ლაშას რომელსაც გიორგიმ მკაცრად შეხედა.საჭესთან ძალიან ლამაზი გოგონა იჯდა,ცისფერ კაბაში.
-შეგიძლიათ ბუქ ჩაგვიბა და ქალაქამდე ჩაგვიყვანო? თხოვა გიორგიმ.
-არ არის პრობლემა.უთხრა გოგონამ,მარტო იყო ცოტა კი შეეშინდა მაგრამ არ შეიმჩნია.გაშლილი ჰქონდა თმები და ქარი უფრიალებდა.ყველას შეავლო თვალი და შემდეგ უარი თქვა.
-ბოდიში,სხვა მანქანას დაელოდეთ ვერ წაგიყვანთ.უთხრა და ექვსივე დატოვა გაშტერებული.
-ეს რა იყო,რატომ წავიდა?იკითხა ბექამ.
-შეაშინეთ გოგო და წავიდა.ყველა უბრიალებდით თვალებს და წავიდოდა აბა რას იზამდა.დიდი წვალებით დაბრუნდნენ ქალაქში და შემდეგ ტაქსებით დანაწილდნენ სახლებში.
 ორშაბათს ენერგიით სავსე დაბრუნდა კომპანიაში,გიორგიც და ბექაც კარგ ხასიათზე იყო გადაწყვიტეს ყოველ-შაბათ-კვირას რაც არ უნდა საქმე ჰქონდეთ ქალაქიდან გავიდნენ და განტვირთვის დღე მოიწყონ.საუბარი მეგობრებს ქლბატონმა ზანდამ შეაწყვეტინათ.
-ბატონო გიორგი დედათქვენი მობილურზე ვერ გიკავშირდებათ და მთხოვა გადმოგცეთ,რომ დაურეკოთ და თან მითხრა,ეს ძალიან მნიშვნელოვანი არისო.გიორგი წამოდგა და ქალბატონ ზანდას მიუახლოვდა.
-რამდენი წელია რაც აქ მუშაობ ზანდა დეიდა.ზანდა დაფიქრდა და გულწრფელად უპასუხა.
-არც კი მახსოვს როდის მოვედი,თითქმის ამ კედლებში გავიზარდე და ალბათ სიბერეც აქ მომიწევს.ძალიან დიდი დროა გასული მას შემდეგ,15 ან 18 წელი მაინც იქნება.გიორგის გაეცინა და უთხრა.
-ვიცი რომ დიდი დროა გასული,მას შემდეგ რაც აქ მუშაობთ.მახსოვს მგონი გოგონა გყავდათ,ჩემზე უმცროსი.
-კი ერთი გოგო მყავს,ალექსანდრა.
-ზანდა დეიდა, მოდი ვიყოთ თავისუფლად ერთმანეთთან და არა შებოჭილად.უბრალოდ გიორგი დამიძახეთ ძალიან გამახარებთ,მე თქვენგან უნდა ვისწავლო ჯერ კიდევ ძალიან ბევრი რამ,რადგან თქვენ ამ კომპანიის ყველაზე ძველი თანამშრომელი ხართ და ყველაფერი იცით.ძალიან გაახარა ზანდა  გიორგის ამ თავისუფალმა საუბარმა.
-მადლობა გიორგი მაგრამ თქვენ ჩემი უფროსი ხართ.
-მე არა,თქვენ ხართ ჩემი უფროსი ზანდა დეიდა და ძალიან გთხოვ ნუ მაწყენინებთ.დედას გადაეცი გათიშული მაქვს ტელეფონი და როგორც კი ჩავრთავ, დავურეკავ.
-კარგი, დავურეკავ და ვეტყვი.მორცხვად უთხრა ზანდამ.უჭირდა თავისუფლად საუბარი,კი მასზე ბევრად უმცროსი არის გიორგი მაგრამ ის მაინც მისი უფროსია.
-ხო,დღეს გვაქვს ვინმესთან შეხვეედრა?
-არა გიორგი დღეს შედარებით თავისუფალი დღე გაქვს.ღიმილით მიუგო ზანდამ.
-კარგი,მაშინ............ვერ დაასრულა საუბარი რომ იმ წუთში ჩართულ ტელეფონში უამრავი ნარეკი ზარები შემოვიდა.ისევ რეკავს,უცხო ნომერია და უპასუხა.
-გისმენთ.
-გიორგიიიიი?სტუმრებს მიიღებ რამოდენიმე დღით?
-შენ,შენ საქართველოში ხარ?არ მატყვილებ?
-არა,უკვე აქ ვარ.
-ანა არავითარი სასტუმრო არ დაჯავშნო, გესმის?
-მარტო არ ვარ, ბიძაშვილი მახლავს გიორგი გამოცდებისთვის ემზადება.შემდეგ სოფელშიც უნდა წავიდე იქ ბიძა,ბიცოლა,ბებო,ბაბუ ისინი მელოდებიან.
-წავალთ,წავალთ ერთად.სად ხარ,რომ მოგაკითხო?
-უკვე აქ ვარ,გამოდი გარეთ ამ სიცხეში მანდ არ იხრჩობი? რა კარგი მაჩოები გყავს კომპანიაში გიორგი არ დამითმობ ერთს? კისკისებდა ანა.
-სად ხარ ტო.გიორგი გარეთ გავარდა და ჰოლში აკისკისებული ანა იდგა ულამაზეს გოგონასთან ერთად.
-გოგო შენი დაულაგებელი და არეული ტვინის შესახებ აქაც უნდა გაიგონ? შესძახა გიორგიმ და ხელში ააფრიალა ანა რომლის კისკისი ექოსავით მოედო მთელ შენობას.
-თითქოს შენ მყავდე დიდი დალაგებული. არც გოგო ჩამორჩა გიორგის და ბექა კი გამოშტერებული შესცქეროდა ანას მომაჯადოვებელ სილამაზეს.
-გიორგი გაიცანი მარიამი ჩემი ბიძაშვილია.თითქოს ახლა შეამჩნია იქვე მდგარი უცხო გოგონა გიორგიმ და ხელი ჩამოართვა,თითქოს გულმა მინიშნება უთხრა ,,უკვე შენია და არ გაუშვა ხელი, მაგრად ჩაჭიდეო''გამოფხიზლდდა და იქვე მდგარი ბექა გააცნო გოგონებს.
-ბექა ახლოს მოდი,აი ესაა ანა რომ გიყვებოდი.უთხრა გიორგიმ.
-ძალიან სასიამოვნოა ანა თქვენი გაცნობა,იმდენი რამ მიამბო გიორგიმ თქვენზე არ დავფიცავ და გეტყვი,ძალიან მაინტერესებდა თქვენი ახლოდან გაცნობა.
-ჰოდა აქ ვარ მეც,ერთი კარგი რესტორანი და გაგეცნობი ისე არა.ისევ მხიარულად აკისკისდა ანა.
-არ იცვლები,რომ არც გბეზრდება ეს სიგიჟეების კეთება.გაეცინა გიორგის.
-რატომ უნდა შევიცვალო,გიორგი სანამ ცოცხალი ხარ უნდა იცხოვრო და იცოცხლო.
-რამდენი ხნით რჩებით.შეეკითხა გიორგიმ.
-ჯერ არ მოვსულვარ და უკვე წასვლაზე მითანხმდები?თითქოს ნაწყენმა უთხრა ანამ გიორგის.
-ღმერთო რა აუტანელი ხარ ხოლმე.გაბრაზდა გიორგი.ანას გაეცინა და უთხრა.
-მე მთელი ზაფხული აქ ვარ,მარიამი გამოცდებს ჩააბარებს და მგონი დიდი ხნით მოუწევს აქ დარჩენა.დღეს დავისვენებთ და ხვალ გავივლით ბინებს დავათვალიერებთ და რამეს ვნახავთ, რომ ღირდეს ცხოვრება.
-რა ბინა უნდა ნახო,თავი რამეს მიარტყი სახლიდან გამოსვლისას?ახლავეს წავალთ ჩემთან.ანას იცნობდა გიორგის მშობლები მაგრამ კომპიუტერით,მაინც ნერვიულობდა ანა არ იცოდა როგორ შეხვდებოდნენ უცხო ხალხი,მაგრამ გიორგიმ ბარგიანად ჩასვა ორივე მანქანაში და სახლისაკენ წავიდნენ.ანას მთელი გზა ენა არ გაუჩერებია ხან რა მოყვა,ხან რა და ასე სიცილ-კისკისში მივიდნენ სახლშიც.გიორგი სახლში შევიდა თუ არა ერთი თვალი გადაავლო მშობლებს და არ მოეწონა იქ მდგარი აურა.ერთი მდივნის ბოლოში იჯდა,მეორე თავში და ორივე გაბუსხულები.
-დედაააა,აქ რა ხდება?
-გიორგი შვილო მოხვედი?გამოვყრუვდი მარტო მთელი დღე სახლში.
-რატო მარტო,მამა აქ არ არის?კითხა გაკვირვებულმა.ან როდის დაბრუნდი დეიდასთან ხომ იყავი და უნდა დარჩენილიყავი ცოტა კიდევ.
-თქვენ მარტო დასატოვი ხართ?ან მამა,ან შვილი?
-დედა არ ვიცი არაფერი ერთის გარდა,არასოდეს არ წახვიდე აწი სახლიდან დიდი ხნით,თორემ მამას ვერ ვიტან უშენოდ მოწყენილი რომ დადის.ორივემ ჭკუას მოეგეთ რადგან სახლში უცხო სტუმრები გვყავს.არანაირი ბუტიაობა აქ აღარ იქნება,გასაგებია?
-ვინ სტუმრები მომიყვანე შვილო.
-გაიცანით ანა კომპიუტერით რომ გესაუბრებოდათ,ეს კი მისი ბიძაშვილია მარიამი,ეს კი ბექაა ჭკუასელი.გოგიმ ხელი ჩაიქნია ბექას რომ შეხედა და თქვა.
-მე უცხო მეგონე უცებ,მობრძანდით შვილებო ძალიან მიხარია ანა ასე ახლოს რომ გაგიცანი..
-მეც ძალიან გამეხარდა,როგორც იქნა დადგა ეს დღეც ძია გოგი.
-ძალიან კარგო წამოდით გოგოებო თქვენს ოთახს გაჩვენებთ,თან ცოტა გავისაუბროთ.გოგოები უკან გაყვა რუსუდანს ერთ-ერთ საძინებელში შევიდა და ცოტა ხნით ისაუბრეს.
-დედააააა,აქ არა ამის გვერდით დააბინავე სტუმრები.
-აქ რატომ არა შვილო.
-აქ არათქო გითხარი,ალბად მაქვს მიზეზი და იმიტომ გითხარი.
-კარგი,კარგი მხოლოდ ნუ გაბრაზდები.მეორე საძინებელში შეიყვანა გოგოები და ცოტა ხანში ანას კისკისი მოედო მთელ სახლს. რუსო ღიმილით ჩამოვიდა კიბეებზე და გიორგის წინ დადგა.
-რატომ მიყურებ ასე მკაცრად დედა.
-გიორგი მარიამი არის ჩამოსული უმაღლესში გამოცდები წარმატებით ჩააბაროს და თავი შორს დაიჭირე, მეცადინეობაში ხელი არ შეუშალო,თორემ მე წაგაცლი თავს იცოდე.შენ კი ბექა მანამ გეკრძალება მოსვლა,სანამ მარიამი გამოცდებს არ ჩააბარებს.გასაგებია?
-არა უშავს რუსო დეიდა,იხუმროს მეც გავცემ სამაგიერო პასუხს.კიბეებზე ჩამოვიდა მარიამი ყელმოღერებული და გიორგის შიგ თვალებში ჩააშტერდა.
-ეს მომწონს,ბოლოს და ბოლოს პასუხის გამცემი გამოჩნდა.ღიმილით უთხრა გოგიმ გიორგის და ყველას გაეცინა.
-გინდა დავნიძლავდეთ რომ ვერ მომიგებს?უთხრა მამას გიორგიმ და თან სულ სხვანაირად უბრწყინავდა თვალები.
-არა,არანაირი ნიძლავი და არანაირი მოლაპარაკებები ჩემს სახლში.წადი დაგვტოვეთ მარტო ქალები.თქვა რუსომ.
-რას ვაფუჭებთ ახლა აქ მე და ბექა,თქვენ თუ განმარტოვება გინდათ თქვენი საძინებელი გაქვთ და იქ მიბრძანდით.
-გიორგიიი,როდისმე დასერიოზულდები?უყვირა რუსომ.
-არასოდეს,ეს ამ ჭკუის დარჩება და მე იმას ვჯავრომ მე და შენ რა გვეშველება.უთხრა გოგიმ რუსოს და ახლოს მიუცუცქდა.
-ნახე,ნახე როგორ მიუცუცქდა არადა გაბუტულები იყვნენ და სულ ცოტა ხნის წინ მე შევარიგე ორივე,მე ვიბრძოლე და როგორ მიხდი სამაგიეროს მამა.უკვე გვანი იყო რუსომ რომ შეაკითხა გოგონებს და იქ გიორგი დახვდა წამოწოლილი მარიამის საწოლზე.
-შენ აქ რა გინდა,აცადე ბავშვებს დასვენება,ვერ ხედავ გოგოს რომ ეძინება?ღმერთო ჩემო ორი პატარა ბავშვი მყავს სახლში,არადა ერთი დაბერდა უკვე და მეორეც სადაცაა სიბერისკენ მიდის და არაფერს არ ფიქრობს.
-ვინ დაბერდა ქალო.ოთახში გოგიმ შემოიხედა.-წამოდი ჩქარა და გაჩვენებ ვინაა ბებერი.აბუზღუნდა გოგი და ისევ გამხიარულდნენ ყველა.
-შვილს რა პასუხი მოვთხოვო,როცა მამა თავადაა ცანცარა.ღიმილით თქვა რუსომ.
 ორი კვირის განმავლობაში,წესიერად ვერ ნახა გიორგიმ მარიამი,ის სულ ოთახში იყო და მეცადინეობდა.ერთ საღამოს ყველას ეძინა,მარიამს წყალი უნდოდა და სამზარეულოში ჩავიდა,მოკლე საღამურები ეცვა ეგონა ასე გვიან იქ არავინ არ დახვდებოდა,მაგრამ შეცდა,შუქი აანთო და უეცრად შეეშინდა და შეჰკვლა,მარიამის კივილზე კი გიორგისაც შეეშინდა და აყვირდა.
-აქ რას აკეთებ ასე გვიან,შემაშინე.უთხრა მარიამმა.
-ჩემი სახლია და სადაც,მინდა იქ დავჯდები.მარიამმა მაცივარი გამოაღო და წვენი ჩაისხა ჭიქაში,სვამდა და თნ კანკალებდა.გიორგიმ შეხედა, ფეხებიდან აათვალიერა და ჩაეცინა თან უთხრა.
-მარიამ რატომ კანკალებ, შეგცივდა?რაღაცის თქმა მინდა,მაგრამ უარი რომ მითხრა ჯობია გავჩერდე.გიორგი ნელა-ნელა მარიამს უახლოვდებოდა,მისი გრძელი და თლილი თითები მარიამის დახორკლილ მკლავებს ჩამოუსვა.გოგონამ თვალები დახუჭა და დაელოდა გიორგის შემდეგ სვლას თან უთხრა.
-მითხარი რისი თქმა გინდა გიორგი.მარიამი ან კოცნას ელოდა,ან მოფერებას და ვნება მორეული თვალებით მისჩერებოდა გიორგის.
-შენ თუ აღარ გინდა ეს წვენი  მომეცი მე დავლევ.მარიამ სიბრაზისაგან თვალები ჩაუწითლა,ჭიქა ხელში შეატოვა გიორგის და წავიდა.მიხვდა გიორგი რამ გააბრაზა მარიამი და ჩაეცინა.მეორე დღეს კვირა დღე იყო და გიორგიმ მუსიკები მთელ ხმაზე ჩართო,გაბრაზდა მარიამი შეაჭრა გიორგის ოთახში და მუსიკები გამოურთო.
-რატომ გამორთე,რას ერჩოდი.გაუბრაზდა გიორგი.
-შენ კარგად იცი,რომ ხვალ გამოცდა მაქვს.
-თითქმის ერთი თვეა მეცადინეობ და დავიჯერო ვერაფერი ვერ დაიმახსოვრე?დღეს დასვენების დღე მაქვს და უნდა დავისვენო.მოდი გავისეირნოთ,არ გინდა განიტვირთო ცოტა?
-არ მცალია სასეირნოდ.შეუბღვირა მარიამმა.მთელი ღამე არ დაეძინა მარიამს და არც გიორგის ეძინა.დილით ჩაშავებული,უძილარი თვალებით ადგა,დაბლა რომ ჩავიდა ყველა სამზარეულოში იყო და მარიამს ელოდა.გიორგიმ შეხედა მარიამს და თვალში მოხვდა მისი უძილობისაგან ჩაშავებული  თვალები.
-მარიამ ყავა,ჩაი შვილო რას დალევ?შეეკითხა რუსო
-ჩაის დავლევ რუსო დეიდა.
-ნერვიულობ?
-ცოტას.
-ცოტას, კი როგორ არა.ჩაილაპარაკა გიორგიმ რაც გოგიმ კარგად გაიგონა და გვერდულად შეხედა შვილს.
-არ ინერვიულო,კარგი მომზადებული ხარ და მჯერავს რომ ჩააბარებ.ჭამე და გიორგი გაგიყვანს.მარიამმა უხალისოდ მიირთვა საუზმე,მადლობა მოუხადა რუსოს და წამოდგა.გიორგიც წამოდგა და სახლიდან ანა,მარიამი და გიორგი ერთად გავიდნენ.გოგიმ და რუსომ ერთმანეთს შეხედეს და ორივეს გაეცინა.
-გამოვა ვითომ რამე?მე მარიამი ძალიან მომწონს,საყვარელი გოგოა.
-ხომ იცი,რომ ჩვენს მოწონებაზე რუსო არ არის არაფერი,გიორგის უნდა მოეწონოს და შეუყვარდეთ ერთმანეთი.ერთმანეთს უნდა გრძნობდნენ,ისე როგორც მე და შენ.
-მართალია, ისე როგორც მე და შენ ამდენი წლის შემდეგაც.გაეცინა რუსოს.
  უხმოდ მიდიოდა გიორგი,აღარ გავდა იმ ცანცარა ბიჭს მარიამს ნერვებს რომ უშლიდა.თითქოს რაღაცის თქმა უნდოდა და ვერ ამბობდა და ბოლოს მაინც გაბედა.მანქანა უნივერსიტეტის წინ გააჩერა და ანას  მიუბრუნდა და სერიოზული ხმით უთხრა,მარიამმა კი პირველად ნახა გიორგის სერიოზული სახე
-ანა გადადი და მარიამიც მალე გადმოვა.უთხრა გიორგიმ გაოცებულ მეგობარს.ანამ უხმოდ გადავიდა,ის უკვე დიდი ხანია ხვდებოდა ამ ორს შორის რაღაც უხილავი რომ იხლართებოდა,რაღაც ახალი ერა რომ იქმნებოდა.ანამ მოიხურა თუ არა კარი,გიორგიმ მარიამს მიუბრუნდა და უთხრა.
-მარიამ ძლიერი უნდა იყო,რომც არ გეცინებოდეს უნდა გაიღიმო.ყველას ისეთი თვალით შეხედე რომ იგრძნონ შენ დაუმარცხებელი ხარ,თუ შეიყვარო გულწრფელად შეიყვარე,ისე ძალიან და ისე წმინდად რომ სიძულვილი გზიდან გაგეცალოს.ახლა კი ეს გქონდეს თილისმად,როცა პირველ გამოცდაზე გავდიოდი დედამ მისახსოვრა და მის შემდეგ არ  მომიხსნია,დღეს ვიხსნი რათა გადმოგცე შენ,რადგან დღეს შენი თილისმა იყოს.გიორგიმ თავისი ოქროს ცეფი  მოიხსნა  და მარიამს გაუკეთა ყელზე,შუბლზე აკოცა და თვალით ანიშნა გადადიო.მარიამი ისე დაიბნა კარიც კი ვერ გააღო და ისევ გიორგიმ მოეხმარა.
-მე შენზე ვიფიქრებ მარიამ შენ კი გამოცდაზე იფიქრე.მაგის დრო გექნება,რომ ჩემზედაც იფიქრო და თან სულ მალე.ვიცი რომ მთელი ეს დრო ნერვებს გიშლიდი,მაგრამ მე გულით გამხნევებდი.
-გიორგი დღეს კარგად ხარ?დღეს ამ შენთვის ძვირფას ნივთს მე მაძლევ?არა,ამას არ ავიღებ,არ შემიძლია.როგორც იქნა ხმა ამოიღო მარიამმა.
-მარიამ ახლა არ გამაბრაზო,თუ ადამიანისთვის გემეტება ის ძვირფასი რაც გაგაჩნია,ესე იგი ის ადამიანი შენთვის ძვირფასი გამხდარა.ჰე გადადი ახლა,შენც დაგაგვიანდება და მეც.მარიამი გადავიდა დაბნეული და გაოცებული მადლობაც არ უთქვამს და გიორგიმ სიგნალით დაემშვოდობა რაზედაც შეშინებულმა მოუხედა უკან და გიორგის ხმა გაიგონა.
-კარგ ამბრებს ველოდები საღამოს.
-ეეეპ,ეეეპ სად მიდიხარ,რა უთხარი ჩემს ბიძაშვილს გამოშტერებული სიფათი რომ აქვს.
-ანა ენას, ჯერ ენას ამოგაცლი და მერე თავს წაგაცლი.
-რატომ წვალობ ამდენს შე უბედურო,პირდაპი თავის წაცლა უფრო იოლი არ არის?
-რატომ?ორმაგად დაისჯები.
-იმიტომ რომ ჩემს ენას ხელთ ვერ მოიგდებ და არ მინდა გაწვალდე.გიორგის გაეცინა და წავიდა,წავიდა მაგრამ ვერ მოისვენა მთელი დღე ოფისში წამდა უწუმ რეკავდა ნაცნობებთან და მარიამის ამბებს კითხულობდა.ბოლოს კმაცრი გაფრთხილება მიიღო,რომ აღარ უპასუხებდა მის ზარებს გამოცდის დასრულებამდე თუ თავადაც არ დაწყნარდებოდა.
-თავად რესპოდენტი არ ღელავს ასე გიორგი როგორც შენ,რა გემართება.სიბრაზე შერეული ხმით უთხრა გიორგის ლექტორმა.
-არ ვიცი,არ ვიცი რა მემართება.კარგი თქვენს ზარს დაველოდები.გიორგი დარწმუნებული იყო მარიამის ნიჭში,მაგრამ მაინც საჭიროდ ჩათვალა ნაცნობი ლექტორის ნახვა და დალაპარაკება.ყველაფერი მოაგვარა ყველას ჩუმად და ამიტომ იყო კარგ ხასიათზე ყოველ დღე,მაგრამ დღეს კი ძალიან ღელავდა.3 საათზე უკვე იცოდა მარიამის მონაცემები,რომ დადებითი იყო და ამოისუნთქა.მხიარული სახით გაუდგა გზას სახლისაკენ,გზაში თეთრი ვარდების შეკვრა იყიდა და სახლში შევიდა.
-აბა ჩვენი სტუდენტი როგორ არის,სად არის?მარიამი რომ ვერ დაინახა გაოცებულმა კითხა იქვე მოწყენილად მჯდარ მშობლებს.-რა მოხდა ხალხო,ხომ მშვიდობაა.
-მარიამი ზემოთაა მის ოთახში.უხალისოდ უთხრა რუსომ.ერთი შეხედა წარბაწეულმა დედას და მარიამის ოთახისკენ წავიდა,კარებთამ მისულმა ფრთხილად დააკაკუნა.
-მარიამ როგორ ჩაიარა გამოცდამ?შეაღო კარი და გაოცებული დარჩა,მარიამი ჩემოდანს ალაგებდა.
-მარიამ ჩემოდანს რატომ ალაგებ,სად მიდიხარ?
-სახლში მივდივარ გიორგი.
-რატომ?გამოცდები ჯერ ხომ არ დაგისრულებია.
-უნდა წავიდე,იქ ყველა მელოდება ხვალ ჩემი ძმის დაბადების დღე არის.ბილეთი ავიღე უკვე და დილით ადრე გავალ.გიორგიმ ბილეთი გამოართვა და ნაკუწებად აქცია.
-უკვე აღარ გაქვს მარიამ.დაბადების დღეზე წავალთ ჩემი მანქანით შენ,მე ანა და ბექა,ეს ვარდები კი შენია.გილოცავ გამოცდის წარმატებით ჩაბარებას.
-შენ რა იცი,რომ მე გამოცდა წარმატებით ჩავაბარე არც კი შემეკითხე.
-მე ჩემი გზები მაქვს ეს სიამოვნება შენზე ადრე მიმეღო.
-როგორ?
-როგორ და სანამ შენ გაიგებდი რომ წარმატებული დღე გქონდა,მე უკვე ვიცოდი შენი წარმატების შესახებ.ღიმილით უთხრა გიორგიმ და თვალი ჩაუკრა.
-მარიამ ჩემო გოგო მამაშენი რეკავს შენთან უნდა საუბარი.ოთახში რუსო შემოვიდა.
-დედა მარიამს უნდა აქ დარჩეს რამოდენიმე დღე და თქვენი ერიდება,ძალიან ვაწუხებო ასე თქვა.ეშმაკური თვალებით შეხედა მარიამს და ენა გამოუყო.
-მართლა მარიამ?ეს არ იფიქრო მეორედ,რომ შენი აქ ყოფნით ჩვენ ვწუხდებით.
-ტყუილს ამბობს რუსო დეიდა,აი ნახე ბილეთი დამიხია,სულ რამოდენიმე წუთის წინ.დარცხვენილად უთხრა მარიამმა რუსოს.
-გიორგი რა დღეში ხარ,ვეღარ გცნობ.
-რატომ მსაყვედურობ,მე სწორად მოვიქეცი დედა.ღამის რეისზე ჰქონდა ბილეთი აღებული და შეიძლება გოგოს ღამეში მარტო სიარული?ამიტომ, მე თავად წავიყვან და მოვიყვან კიდეც.
-ეს სულ სხვა თემაა,მეც მომწონს შენი გადაწყვეტილებსა.თვალი ჩაუკრა შვილს რუსომ და ტელეფონი მისცა მარიამს დედა-შვილმა კი ის მარტო დატოვა.
-გისმენ მამიკო.
-როგორ ხარ მარიამ.
-კარგად ვარ მამიკო თქვენ რას შვრებით.
-ჩვენც კარგად ვართ,ჩვენზე არ ინერვიულო და გამოცდებზე იფიქრე მხოლოდ.ძალიან გადაიღალე?
-კარგად ვარ მამა,მხოლოდ მომენატრეთ.
-ჩვენც გვენატრები,როდის ჩამოხვალ.
-მე ხვალისთვის მქონდა ბილეთი აღებული მაგრამ გიორგი არ მიშვებს,მითხრა მე წაგიყვანო და მე მოგიყვანო,მთხოვა რამდენიმე დღე დავრჩე.ალექსანდრეს დაბადების დღეზე მოვალთ.
-მოხვალთ?
-ხო მა მე,გიორგი,ბექა გიორგის მეგობარია და ანა.
-ხოოო?და შენ რას ფიქრობ.
-ვფიქრობ დავრჩე რამდენიმე დღე.
-კარგი შვილო თავს გაუფრთხილდი,მე შენ მიყვარხარ.
-მეც მიყვარხარ მამიკო,დედას აკოცე და ყველა მომიკითხე.
-დედას საღამოს ვაკოცებ.მარიამს გულიანად გაეცინა და ტელეფონიც გათიშა.
-მაგიდა მზად არის გიორგი დაუძახე მარიამს,ანა ბექა მოვა და დაამატე მაგიდაზე თეფში.რუსომ გიორგისაც და ანასაც მითითებები მისცა და ყველა მაგიდას შემოუსხდნენ და პირველი ჭიქით მარიამის წარმატებული დღე დალოცეს.გიორგის მყუდროდ უნდოდა ოჯახის წევრებთან ერთად გაეტარებინა დღე,რომ ტელეფონზე უცხო ნომრით დაურეკეს.
-გისმენთ,მკაცრი და სერიოზული სახე მიიღო გიორგიმ.
-გიორგი როგორ ხარ,გავიგე აქეთ ყოფილხარ.გიორგის ძალიან ეცნაურა ხმა,მაგრამ ვერ გაიხსენა ვინ იყო.
-რომელი ხარ.ღიმილი შეეპარა ხმაში,მიხვდა რომ ასე უცნობი არ დაელაპარაკებოდა.
-ცხოვრებამ მოიტანა ასე ჩემო გიორგი,ალექსანდრე ვარ მიქაბერიძე.
-ალექსი?სად ხარ,საით ხარ.გაუხარდა გიორგის ეს მოულოდნელი ზარი.
-ბექა ვნახე შემთხვევით და მას გამოვართვი შენი ნომერი,თან მითხრა გიორგისთან მივდივარო.
-გელოდები ალექს იცოდე მეორედ არ გაგიმეორებ.
-რაიყო შენ ისევ ისე უჟმური ხარ,არ გამოგისწორდა ხასიათი?
-რა გამოასწორებს ხისთავიანს.თქვა ბექამ და მათი ხარხარი ყველას ესმოდა,ცოტა ხანში ბექასთან ერთად სახლში როხროხით შემოვიდა ახალგაზრდა მამაკაცი დაკუნთული მკლავებით,სადაც იყო ტანზე მაისური შემოასკდებოდა.
-გიორგი,ჩემო ძმაო.ერთმანეთს გადაეხვია დიდი ხნის უნახავი მეგობრები.
-როგორ გამახარე,დღეს რაა სიხარულის დღე გვაქვს?ალექსიმ ყველას მისალმა და გოგის და რუსოს მოეფერა.
-რუსო დეიდა როგორ მომენატა პერაშკებს რომ აკეთებდი და ყველას გვიწილადებდი.
-დაიზარდეთ ალექსი წლები გაფრინდა.
-იცი როგორ მინდა იმ ასაკში დავბრუნდე,სადაც მხოლოდ ბურთის თამაშის მეტი არაფერი არ მადარდებდა.
-ეეე,კარგია მაგრამ დიდობაც კარგია ძმაო.თქვა ბექამ.
-არა,იმ სამყაროში მინდა დაბრუნება,სადაც ლაღად ვშლიდი ფრთებს და არანაირი ვალდებულებები არ მქონდა,არავინ არ მაწუხებდა.
-მოდი თუ წარსულში გინდა დაბრუნება,რამოდენიმე საათით დრო გავაჩერო და გინდა  დაგაბრუნო?
-როგორ?
-ბავშვბაში დავბრუნდეთ.
-ბავშვობაში?გადახედა ლექსომ ჯერ ბექას და შემდეგ გიორგის.
-გავიხსენოთ.ერთხმად თქვა ორივემ.ისიც წამოდგა და სადღაც წავიდა,სულ მალე კი ბურთით ხელში დაბრუნდა უკან.
-იცით,როცა ერთმანეთს დავშორდით ეს ბურთი ახალი ნაყიდი იყო და მის მერე დევს ჩემს  ოთახში და დღემდე გელოდებათ თქვენ.ნახეთ,თქვენი ხელით გაკეთებული წარწერა ისევ ისე აჩნია როგორც დააწერეთ.მოდით,ამდენი წლის შემდეგ გავაგოროთ ეს ბურთი მინდორზე ბიჭებო.
-შენ გენაცვალე,რამდენი წლით უკან დავიხიეთ?
-11 წლით დავიხიეთ უკან ალექსანდრე.აბა გოგოებო წამოხვალთ?გამოიცვალეთ და გავედით.უთხრა გიორგიმ იქვე მჯდარ ანას და მარიამს.
-სხვებსაც დავურეკოთ?იკითხა ბექამ.
-დაურეკე ბექა ბიჭებს,შენ არ გამოიცვლი?
-კი,კი გამოვიცვლი ჩემი სპორტულები ხომ აქ არის რუსოოო.გასძახა რუსოს ბექამ.
-კი ბექა,გიოს ოთახშია იქ ნახე შვილო.
-მე კი მივხედავ ჩემს თავს,მაგრამ ამხელა გორილას რა ჩავაცვათ?იკთხა ბექამ სერიოზულად თან შორი-ახლო დადგა ალექსისთან რომ გაქცევა შესძლებოდა.
-მეც მივხედავ ჩემს თავს წრუწუნ,მანქანაში მაქვს ჩემი თავისუფალი სამოსი.
-კარგია თან რომ ატარებ შენს სამოსს, თორემ ოჯახი უხერხულში ჩადგება სადაც არ უნდა იყო.
-გიორგიიი.გასძახა გოგიმ გიორგის.
-აქ ვარ,რა გაყვირებს.მიუბრუნდა გიორგი.
-შენ დღეს კარგ ხასიათზე ხარ გიორგი.
-მერე რა,ვაშავენ რამეს?გაუკვირდა გიორგის.
-რამდენი ბიჭი იქნებით დღეს,რომლებიც ბავშვობას იხსენებთ?ალექსანდრეს ჩათვლლით შვიდი ვიქნებით.მითხარი რისი თქმაც გინდა,რა შორიდან უვლი სათქმელს.ყველას დააინტერესდა გოგის ეს გამოკითხვა რას უმიზნებდა.
-7 კაცი,მე-8-ე მე ვიქნები და მეტი კი არ უნდა ერთი ყანის გათოხნას.თუ ასე გერჩით ძალა წადით და ბიძაშენს ყანა გაათოხნინე და ბავშვობის სიგიჟეების გასახსენებელი იქაც გაქვს.მხიარულად დაარულა გოგიმ სათქმელი.
-რა ვიცი ადამიანო ყანის გათოხნა,ხომ ავჩეხე ყველა სიმინდი და გამომეკიდა შენმა ძმამ თოხით.იცინოდა გიორგი.წავედით,წავედით.გადახედა იქვე მდგარ მზად მყოფ გოგო-ბიჭებს.დანიშნულების ადგილზე მივიდნენ და იქ ბიჭები მისულები იყვნენ.დიდი მოკითხვის შემდეგ თამაში დაიწყეს და დაწყებამდე ბექამ თქვა.
-არავითარი ღალატი და ვინც წააგებს დღეს რესტორანში მაგიდას კისრულობს.
-ოჰ,შენ რა გინდა დღევანდელმა წაგებულმა დაბადების დღე გადაგიხადოს?შეუბღვირა გიორგიმ მაგრამ ყველას გაეცინა.გიორგიმ მარიამს შეხედა რომელიც ვარჯიშობდა და ბექას შეეკითხა.
-ესენიც თამაშობენ?
-აჰამ,რა გგონია შენზე ნაკლებად ვითამაშებთ?
-მაგასაც ვნახავთ.დაიქადნა გიორგიმ.
-ნუ ებღვირებით ერთმანეთს თქვენ ორნი.გააფრთხილა ბექამ ორივე.
-9 ვართ?ერთი სტუმარია,არა უშავს.თქვა გიორგიმ.
-მაშინ მე მსაჯი ვიქნები.თქვა ანამ.
-შენ მსაჯი იქნები და მარიამი ითამაშებს?გაუკვირდა გიორგის.
-გიორგი ნუ უყურებ მაიამს ისე როგორც სუსტ არსებას,რომელიც ფაიფურის კუკლაა.უთხრა ანამ და თვალი ჩაუკრა.
-დავიწყოთ?მოდი კენჭი ვყაროთ ვინ ვისთან იქნება.თქვა ალექსანდრემ.გაიყვეს და მარიამი და გიორგი ერთმანეთის მოწინააღმდეგე გახდა.ბექა და ანა ჩუმ-ჩუმად იცინოდა.დაიღალნენ თამაშით,მაგრამ მარიამი არ წერდებოდა,წაგება არ უნდოდა.თანაბარი ქულები ჰქონდათ და უნდოდა გიორგის გუნდისთვის ერთ გოლი გაეტანა,დაიღალა გულზე იკიდებდა ხელს,მაგრამ მაინც არ ეთიშებოდა თამაშს.ამ ერთხელაც მოვსინჯავ და თუ ვერ გავიმარჯვე
 ხელებს ვწევ მაღლა,ვნებდები.თქვა მარიამმა თან თვალები უბრწყინავდა,აშკარად ეტყობოდა რომღაც ჰქონდა ჩაფიქრებული.
-მსაჯო ახლოს მოდი.გასძახა მარიამმა ანას თავად კი ბურთთან იდგა და თვალებით ბურღავდა კარში მდგარ გიორგის.უეცრად გამომეტყველება შეეცვალა და გიორგის კი არა,მის იქით ჰორიზონტს დაუწყო ყურება.გაუკვირდა გიორგის და უკან მიიხედა,სწორედ ამ მომენტს ელოდა მარიამიც და ბურთიც გაიტანა გიორგის კარში რასაც მარიამის კივილი მოჰყვა და სიხარულისგან სტადიონს შემოურბინა,ხელები გაშლილი ჰქონდა და მირბოდა უკან კი გიორგის ხმა ესმოდა ,,ეს არ ითვლებაო'' ამ დროს გიორგიმ შეხედა მარიამი ჩაიკეცა და მინდორზე დაეცა,ყველას ეგონათ რომ დაიღალა და ისვენებდა,მაგრამ გიორგიმ ნელა-ნელა წავიდა მარიამისკენ მერე ნაბიჯებს მოუჩქარა და სირბილით წავიდა, მივიდა და რას ხედავს მარიამი უგონოდ ეგდო მიწაზე ფერდაკარგული. მივარდა,ხელში აიყვანა და თან სახეში ხელს უტყამდა,ანას დაუყვირა.
-წყალი მოიტანე ანა სასწრაფოდ.ანამ წყალი მოარბენინა და ისიც ჩაიკეცა მარიამის გვერდით.
-ანა რა მოუვიდა,აწუხებს რამე მარიამს ჯამრთელობის პრობლემა აქვს?
-არა,მაგრამ გადაიღალა ერთი თვეზე მეტია გარეთ არ გამოსულა.ეს ხომ წიგნის ჭიაა,დააკლა თავი ზედ მეცადინეობას კი მიიღო შედეგი,მაგრამ მაინც არ შეიძლება ასე თავის გადადება.
-სასწრაფოს გამოვუძახოთ.თქვა ბექამ.
-არ მინდა სასწრაფო,კარგად ვარ უეცრად თვალებში დამიბნელდა.თქვა სუსტად მარიამმა.გიორგიმ წამოაყენა და გულზე მიიკრა მარიამი.
-მარიამ ასე მეორედ არ შემაშინო,იცი როგორ შემეშინდა?სევდიანად უთხრა გიორგიმ.
-კარგი,რა მოგივიდათ კარგად ვარ არ ვკვდები სახლში წავიდეთ.ცადა გახუმრება მარიამმა.
-კარგი წამოდექი ნელა ნელა და თან მოსამზადებელი ვართ, დილით ადრე უნდა გავიდეთ.თქვა ბექამ.
-სად მიდიხართ,უჩვენოდ სად გინდათ წასვლა.თავი წამოყო ლაშამ.
-ხაშურში,მარიამის ოჯახში გველოდებიან.უთხრა ლაშას გიორგიმ.
-წაგებული როდის უნდა ჩაგვბარდეს?მარიამმა ღიმილით შეხედა გიორგის.სახლში მივიდნენ მხიარული სახეებით,მაგრამ დაღლილები და გაოფლილები.გოგიმ გადახედა ყველას და დანანებით თქვა.
-ეს ოფლი რომ შრომაში დაგეხარჯათ მადლობაში ჩაგეთვლებოდათ,ამდენი სულელი რომ ერთ ბურთს დასდევთ,ვინ გითხრათ მადლობა?
-არავინ ძია გოგი მარიამმა შეგვაშინა.
-რატომ?იკითხა გაკვირვებულმა რუსომ და მარიამს შეხედა რომელსაც უნდოდა ლაშასთვის ენა ამოეგლიჯა.
-დაჯექი რუსო მეშინია ახლა რასაც გაიგონებ,გული არ წაგივიდეს.უთხრა ალექსანდრემ.
-აჰა,დავჯექი და თქვით რა მოხდა.
-ეს თქვენი შვილი,ტყუილად რომ აყუდებულა ამხელა,ვინ წააგებინა რომ გითხრათ არ დაიჯერებთ.
-წააგო?შეუძლებელია,ვისთან იყო პარაში.იკითხა გოგიმ გაკვირვებულმა.
-მარიამი იყო მისი მოწინააღმდეგე და მარიამმა წააგებინა,მანაც გამარჯვებული რომ დაიგულა თავი გული წაუვიდა სიხარულისაგან.
-მარიამმა მოუგო? კითხვა გაუმეორა ალექსანდრეს გოგიმ.
-აბა? მარიამმა მოუგო სირცხვილით ეს სად უნდა გავამხილოთ.
-ვერ ვიჯერებ,ახლავეს შევალ კაბინეტში და პაპაჩემის დატოვებული მაუზერით ჯერ შენ გესვრი გიორგი და მერე მე მოვიკლავ თავს.ამბობდა გოგი და ყველას გადაედო მისი იუმორი.
-იეშმაკა,ისე რას მომიგებდა გვერძე გამახედა და ისე გაიტანა ბურთი კარში.აყვა გიორგიც მათ სიცილში.
-აბა კი რას გაიხედე შენც უკან,მაგრამ არ იცი თამაშის წესები.იუკადრისა მარიამმა მისი ეშმაკად წოდება.
-ნუ მეჭიმები მარიამ,დღეს გაგიმართლა და ხვალ ვნახოთ.
-ხვალ ხვალისაა,ჩვენ დღევანდელზე ვლაპარაკობთ.თვალი ჩაუკრა მარიამმა გიორგის.
-აი,მიიღე პასუხი? დასცინოდა გოგი შვილს.
-იცინეთ,იცინეთ ჩვენ ისევ შევხვდებით ერთმანეთს.უთხრა გიორგიმ მარიამს და მანაც ჩაუკრა თვალი.
-გეყოთ კინკლავი,დაისვენეთ და საღამოსთვის მოემზადეთ.თქვა ბექამ.
-მერე წადი სახლში ჩვენთან ერთად უნდა მიხვიდე იუბილარმა? თუ იქ უნდა დაგვხვდე და გაგვიმასპინძლდე.წაკბინა გიორგიმ ბექა.
-მივდივარ ხო რაიყო.შეუღრინა ბექამაც.დიდი დრო არ დასჭირვებიათ მოსამზადებლად,მაგრამ გოგოები ბრწყინავდნენ მათი სილამაზით.
-წავედით?გადახედა ანას ღიმილით გიორგიმ რომელიც მარიამს ვერ წყვეტდა თვალს.ანას მოკლე მწვანე ფრიალა კაბა ეცვა და თმები გაეშალა,მკრთალი მაკიაჟი და ძალიან უხდებოდა უბრალოება.მარიამი კი საოცრად გამოიყურებდა ანგელოზივით თეთრ სამოსში გამოწყობილი,მას მხოლოდ ფრთები აკლია ანგელოზის.თეთრი კლასიკური შარვალი და თეთრი ზედატანი ცალ-მხარეს ჩამოგდებული და ბადეში ჩასმული ზურგის მხარე,წინ კი დეკოლტე ზომიერად ამოჭრილი.ეს სამი დაგვიანებული მივიდნენ რესტორანში და შესვლისთანავე მიიქციეს ხალხის ყურადღება,დაგვიანებულ სტუმრებს ბექა შუა დარბაზში შეეგება და მარიამს გადაულაპარაკა.
-შავი ფანქარი თან გაქვს?
-რად გინდა?გაუკვირდა მარიამს.
-შუბლზე ჯვარი უნდა გაგიკეთო,რადგან ყველა შენ გიყურებს.
-გაჩუმდი,დღეს მაინც იყავი სერიოზული.შეუღრინა გიორგიმ.
-ბექა დაგვაცდი რომ მოგილოცოთ?შეეკითხა ანამ.
-კი,კი როგორ არა მზად ვარ აბა ორივემ მაკოცეთ და საჩუქრებიც გადმომეცით.
-არსოდეს არ გამოსწორდები.უთხრა გიორგიმ და მეგობრებისკენ წავიდა ისე არც კი მიულოცია ბექასთვის.ანამ და მარიამმა კი ერთდროულად აკოცა ლოყაზე ბექას და ისიც შუაში ჩაუდგა გოგონებს,წელზე ხელი შემოხვია ორივეს და ხმამაღლა თქვა.
-ხალხოოოო,მგონი ჩემი უკანასკნელი დღე არის,ასე მგონია ანგელოზებს თავად მივყავარ უფალთან.
-მასხარა ხარ.უთხრა ანამ და გაეცინა.
-მობრძანდით,მობრძანდით.ბექამ ყველას გააცნო ანა და მარიამი.
-ბექა აი ესაა რაც მოვასწარით,მცირედია მაგრამ სამახსოვრო.საჩუქარი მიაწოდა მარიამმა და კიდევ ერთხელ მიიღო მისგან მილოცვა.
-ლაშა შენ რა საჩუქარი აჩუქე ბექას.სიცილით უთხრა რომამ ლაშას.
-ჩემი საჩუქარი სიურპრიზია და სულ ცოტა ხანში ყველა ნახავს.თქვა ლაშამ და ეშმაკურად გახედა ყველას.
-ყველა სიტუაციაში იძვრენ თავს.უთხრა გიორგიმ ლაშას.
-არაფერიც თავს არ ვიძვრენ არ მეშვებით?კარგი მასე იყოს,მაშ დავიწყოთ.ლაშა ადგა და მუსიკოსებთან მივიდა და რაღაც უთხრა,რომლებმაც წყნარი მუსიკა გაუშვეს,დარბაზი ჩაბნელდა და ამ სიბნელეში ნელა-ნელა კედლებზე ოქროსფერი ასოებმა იწყეს გამოჩენა და ერთიანობაში დაეწერა ,,ბექას უყვარს მარიამი''.გაოცებული იყო ყველა,მარიამმა და გიორგიმ ერთმანეთს შეხედეს,ბექა კი გაშტერებული უცქერდა ანას.ვერავინმა ვერ გაიგო ვის-ვინ უყვარდა,თავად ბექაც დაბნეული იყო ლაშა კი იდგა და გაღიმებული უცქერდა ჯერ გიორგის და შემდეგ ბექას.
-ეს რა გააკეთე ლაშა.უჩურჩულა ალექსანდრემ.
-დაიცადე,ახლა ნახე რა უცებ გამოუტყდეს ეს ორი ბედოვლათი გოგოებს  სიყვარულში.
-ეს განგებ გააკეთე?ღიმილით შეხედა გელამ.
-ეგებ მიხვდნენ,რომ ძალიან გაწელეს გოგოებს უთხრან თავიანთი სათქმელი.ანამ თავი დახარა ცრემლები ჩუმად მოიწმინდა,ადგა და სამეგობრო უხმოდ დატოვა,ანას წასვლა ბექამ შეამჩნია და უკან გაყვა.
-ანა.დაუძახა ბექამ მაგრამ იმდენად გათიშული იყო ანას გონება ხმა არ გაუგონია.ლაშამ შეატყო,რომ სიტუაცია დაიძაბა და ბექას უკან გაყვა.
-ანა სად მიდიხარ კარგი რა,მე გავიხუმრე.ანა შემობრუნდა ლაშას მრისხანედ შეხედა და გაბრაზებულმა უთხრა.
-გაიხუმრე?შენ როცა ეს გეგმა დასახე,ის თუ გაიფიქრე რომ მეგობრის გულს ჭრილობას აყენებდი.
-ეს ხომ უბრალოდ ხუმრობა იყო.
-შენთვის,შენთვის იყო ხუმრობა ლაშა.ვფიქრობ შენთვის ძნელია დღევანდელი ტკივილი გაიგო,ყველა ხუმრობას აქვს საზღვარი,შენ კი ეს საზღვარი დღეს გადაკვეთე და შორს გახვედი დაუკითხავად.
-მართლა არ მიფიქრიოა ასე თუ გაწყენინებდი.უთხრა სევდიანად ლაშამ და თავი დახარა.
-ანა მომისმინე მეც გავბრაზდი,მაგრამ ხომ ახსნა ლაშამ რომ იხუმრა.ახლა ბექა შეეცადა ანას შემობრუნებას.-ვწუხვარ,მართლა ძალიან ვწუხვარ ასე რომ მოხდა.ახლავეს შევალ და ყველას ვეტყვი რომ ეს ტყუილია,რომ ეს ხუმრობა იყო,რომ ანას გიორგი არ უყვარს.
-დიახ წადი,წადი და თქვი რომ გიორგი კი არა შე უგრძნობო შენ მიყვარხარ,შენ.ხო რას მომაჩერდი შეშინებული,მე შენ მიყვარხარ ხისთავიანო.ბექა გაშეშდა,ანას მიმართ გრძნობები ჰქონდა,მაგრამ თვით ანა თუ დაასწრებდა ამ სიტყვების თქმას ამას არ ელოდა,ამიტომ მეტყველება დაეკარგა,ვერაფერს ვერ ამბობდა და მხოლოდ გაოცებისაგან გაფართოვებული თვალებით შესცქეროდა ანას.
-რამ დაგადუმა და დაგამუნჯა იდიოტო.
-ანა შენ დამამუნჯე,მე ვაპირებდი რომანტიკულ მდგომარეობაში მეთქვა შენთვის ეს სიტყვები და შენ,შენ დამასწარი? მიუახლოვდა ანას ხელი მოხვია და გულში ჩაიკრა,ანას თმებს ეფერებოდა.ბექას სიახლოვემ და მისმა გულწრფელობამ ანას წყენა გადაავიწყა და მანაც შემოხვია მისი სუსტი ხელები ბექას.დარბაზში შებრუნებულმა ლაშამ გიორგის და მარიამს ყველაფერი აუხსნა თუ რა ჰქონდა ჩაფიქრებული ამ ხუმრობით და გარეთ გაახედა ისინი.გარეთ წვიმდა,წვიმაში კი იდგა სიყვარულით ანთებული ორი გული და თითქოს ვერც გრძნობდნენ ვერც წვიმას და ვერც სამეგობროს თბილ ღიმილს,ისინი თავიანთი სტიქიაში იყვნენ ჩაძირულები.
-იქნებ პირველი კოცნაც მე მოგპარო?უთხრა ანამ ბექას და ორივეს გაეცინა.-არა,არა ეს არ უნდა მეთქვა,ღმერთო რა სულელი ვარ.ბექამ დაიხარა და ნაზად აკოცა ანას.
-რას,რას აკეთებ.
-იმას რომ ცეცხლი ჩავაქრო,რადგან წვიმა ვერ აქრობს.
-არ გინდა,ნუ იზამ.
-არც ის გინდა,რომ ნელა ნელა მოგიახლოვდე?
-რატომ,რა ჩაიფიქრე?
-არაფერი,უბრალოდ ჩქარა მოსვლით არ მინდა დაგაბნიო.მაგრამ უნდა ავღნიშნო,რომ თვითკმაყოფილი სახე გაქვს.ანა,ანა როგორც კი დაგინახე მაშინვე მივხვდი რომ შარში ვიყავი.
-ვიცი,ვამჩნევდი როგორ მიყურებდი ჩუმ-ჩუმად.უცებ გააჩუმა ბექამ კოცნით და როგორც იქნა ანას გემრიელი ტუჩების გემოც კი შეიგრძნო.
-ამას რატომ აკეთრებ  ბექა.
-იმიტომ რომ პირველი მინდა ვიყო,იმიტომ რომ მაღიზიანებს ასეთი გემრიელობებს შორიდან რომ ვუცქერ და აწი როცა მინდა მაშინ შევეხები,რადგან მათზე შეხების უფლება მხოლოდ მე მაქვს.
-ერთ დღეს შენც იგრძნობ იმას,რასაც მე ვგრძნობ შენს მიმართ მარიამ.ყურში უჩურჩულა გიორგიმ მარიამს და ისე დადგა თითქოს მას არ ეთქვეს ეს სიტყვები.მარიამმა შეხედა გიორგის დაფიქრებულ სახეს,გიორგი კი ფიქრობდა თუ როგორ ნელა-ნელა იძირებოდა სიყვარულის ჭაობში და სადაც იყო მალე ამ გრძნობის უთქმელობა დაახრჩობდა.მარიამი დაბნეული დაბრუნდა სახლში,ანა კი კმაყოფილი და ბედნიერებით სავსე.გიორგიმ დილით მოჩვენებითი ღიმილი აიკრა სახეზე და სამზარეულოში ჩავიდა,სადაც ყველა მას ელოდა ნოყიერ საუზმესთან ერთად.
-აბა რას ვაკეთებთ დღეს?ანა,მარიამ ხომ არ გადაგიფიქრებიათ სოფელში წასვლა?
-არა,უნდა წავიდეთ რადგან გველოდებიან.გუშინ ვერ მოვახერხე საჩუქრის ყიდვა ვიყიდი და წავიდეთ.თქვა მარიამმა.
-მაგაზე არ იდარდო,საჩუქრები ნაყიდია თქვენ მხოლოდ მოემზადეთ და გავიდეთ.თქვა გიორგიმ.
-ეს,ეს რატომ გააკეთე გიორგი საჩუქარს მე ვიყიდდი.მოწყენილად და თან დარცხვენილად თქვა მარიამმა.
-მარიამ არ გამაბრაზო,არანაირი მორცხვობა,არავინი არ მომკვდარა და არც ვინმე შეწუხებულა ასე რომ ნუ ნერვიულობ,კარგი?ჩვენ ხომ უცხოები აღარავართ ერთმანეთისთვის,ეს საჩუქრები არის შენი ძმისთვის და მორჩი ახლა ბუზღუნს.უთხრა ცოტა მკაცრად გიორგიმ.
-გიორგი მე არ ავიღებ ამ საჩუქრებს,რადგან დაიხარჯე უმჯობესია შენი სახელით მიიტანო და გთხოვ ნუღარ ვიკამათებთ ამაზე.გთხოვ გამიგე,უბრალოდ არ შემიძლია ავიღო ეს ყველაფერი ჩემებმა იციან რომ მე ამდენი ფული არ მაქვს და რა ვუთხრა,საიდან ვიყიდეთქო.
-გიორგი არ მინდა ჩავერიო,მაგრამ მარიამი მართალია შვილო.უთხრა რუსომ და შვილს გაუღიმა,მარიამმა კი თვალებით მოუხადა მადლობა ამ კეთილშობილ ქალბატონს.
-კარგი გასაგებია,გააკეთე ისე როგორც შენ მიგაჩნია სწორად.შენ უფრო კარგად იცი რა მოსწონს და რა უყვარს ალექსანდრეს.ეწყინა გიორგის მაგრამ მიხვდა,რომ მარიამის გარეშე არაფერი არ უნდა ეყიდა.იჯდა და ფიქრობდა,თითქოს მოსწყდა რეალურ სამყაროს და უსასრულობაში გადასახლდა.ბექამ გახედა გიორგის უყურა და უთხრა.
-რამ გამოგაშტერა, გიორგი რა გემართება.რა ბუზმა გიკბინა ეს ბოლო დღეებია ვეღარ გცნობ,სადღაც დაფრინავ და რაღაცას ან ვიღაცას ემალები,მაგრამ სირაქლემასავით გამოგდის,რადგან კარგად ვერ იმალები მაინც ჩანხარ.გიორგიმ სახეზე ხელი ჩამოისვა და დაფიქრებულმა სერიოზულად,ნახევად ხუმრობით უთხრა ბექას.
-ქალები,ქალები მათ შარიდან ვერასოდეს ვერ ამოვა მამაკაცი.კარგი ამინდია დღეს,გუშინდენლი წვიმის შემდეგ სიგრილეა ადექი და გავიდეთ სანამ დაცხება.მარიამმა გულითადად დაემშვიდობა გოგის და რუსოს და ანასთან ერთად დაჯდა უკან მაღაზიაშიდაც გაიარა უყიდა ძამიკოს ის რაც მას სურდა და დაადგნენ გზას ხაშურისკენ.
მარიამი წარმოშობით ხაშურიდან არის,იქ არის მისი ძირ-ძველი ფესვები.იქ დაიბადა მისი მშობლებიც,ჰყავს საყვარელი პაპა და ბებო,ასევე ძმა ალექსანდრე.პაპას სახელი ჰქვია ალექსანდრეს და რომ გაარჩიოს ყველამ დიდ და პატარა ალექსანდრეს ეძახის ყველა.მარიამის სახლი ქალაქიდან მოშორებით დგას მდინარე სურამელასთან ახლოს,სახლთან მისვლამდე.ძალიან ლამაზია ირგვლივ ყველაფერი,მყუდრო და წყნარი ადგილია.გიორგი კმაყოფილი ათვალიერებდა ყველაფერს და დახშული ხმით უთხრა მეგობრებს.
-კარგია აქ ყოფნა,ადგები დილით და დილის სუფთა ჰაერით გამოკვებავ ფილტვებს და თვალს ამ სიმშვენიერით დაატკბობ.ჩვენ ავდგებით,გავალთ გარეთ ბეტონების მეტს ვერაფერს ვერ ვხედავთ,ამასთან ერთად კი მოწამლულ ჰაერსაც ვსუნთქავთ.ღრმად უნდა ვისუნთქოთ ეს სისუფთავე,რომ გვეყოს ცოტა ხნით.ხანდახან ისეთი სურვილი მაქვს მინდა გავექცე ირგვლივ აღმართულ ბეტონის კედლებს რომლებიც ძალიან ცუდად მხდის და მწამლავს,მაგრამ ჩემს ბინას რომ ვუახლოვდები მიყვარს მისი ძველი კედლები,სხვენი,ძველი ფილებით მოკირწლული გზა,კიბეები,ოდნავ მჟუტავი ნათურით განათებული ეზო.მიყვარს ეს ყველაფერი,ძალიან მიყვარს რადგან იქ ჩემი ბავშვობაა,ჯერ კიდევ ტრიალებს ბავშვობის სუნი.ვერ დავთმობ,ჩემს ადგილს ვერ შეველევი მე ხომ იქ გავიზარდე და იქ ჩემი ლამაზი სავანეა,იქ უნდა გაიზარდოს ჩემი შვილებიც.
-ჯერ ერთი იქ მარტო შენი ბავშვობა არ არის და იმ წლებს მარტო შენ ნუ დაისაკუთრებ.შეუბღვირა ბექამ გიორგის.
-წასული ხომ იყავი,ხომ მოგიწია სხვაგან ცხოვრება.შეეკითხა მარიამმა.
-ის ვიცოდი,რომ დროებითი იყო,ვიცოდი,რომ დაბრუნების დრო როცა  მოვიდოდა,მე ისევ ჩემს ბუდეს დავუბრუნდებოდი.
-მარიამ მალე მივალთ?დაღლილი ხმით შეეკითხა ბექამ.
-დაიღალე?გაეცინა მარიამს.
-სკამის ფორმა მივიღე.გაეცინა ბექას.
-ნუ წუწუნებ,მალე მივალთ უკვე და გპირდები იქ ისეთი გარემო დაგხვდებნა არ მოგწყინდება.მარიამი თვალებით იცინოდა და ეს უყვარდა მასში გიორგის ყველაზე მეტად.
-ანა არ გინდა ჩვენი ველოსიპედებით რომ გავისეირნოთ, ისე როგორც ძველად?ეშმაკური თვალებით შეხედა მარიამმა ანას და გაეცინა მის გაოცებულ თვალებს რომ შეხედა.
-არ მჯერა რომ ის ჩემი ველოსიპედი ისევ არსებობს,საინტერესოა როგორ გადაურჩა ალექსანდრეს.
-მამამ ბოქლომი დაადო,რომ ვერ გაეყვანა სახლიდან.უთხრა მარიამმა სიცილით.გიორგი უსმენდა მათ საუბარს,მაგრამ უფრო მის წინ გადაშლილი სილამაზეს ვერ წყვეტდა თვალს.მანქანა წითელი აგურით ორ სართულიან სახლს მიადგა,საიდანაც მხიარული ხმები გამოდიოდა.
-მარიამ შენი ძმა რამდენი წლისაა?იკითხა გიორგიმ და თან ფანჯრებში მერცხლებივით გადმომდგარ ბავშვებს უცქერდა,მარიამმაც იქით გაიხედა და გაეცინა.
-უკვე 17 წლისაა რატომ მეკითხები?
-ამ ბავშვებში რომ ჩავჯდები ასაკი ხომ უნდა ვიცოდე მათი?გაეცინა გიორგის.
-გინდათ ცალკე წავიდეთ?ისეთი კარგი ადგილი ვიცი ძალიან მოგეწონებათ.უცებ მოიფიქრა მარიამმა და სამივე დაითანხმა მის ჩაფიქრებულ გეგმაზე.ჯერ სახლში შევარდა გრიგალივით და ყველას მოეფერა,გააცნო გიორგი და ბექა მშობლებს,პაპას და ბებოს.შემდეგ მამას გაუმხილა მისი გეგმა და დაითანხმა კიდეც რომ მისი სტუმრები მის საყვარელ ადგილზე წაეყვანა.მარიამის მამა ნუგზარ ნიკოლიშვილი ძალიან თბილი მამა და მეუღლე არის.მეგობრებიც საკმაოდ ჰყავს და აქვს მისი მცირე ბიზნესი ის მეფუტკრეობას ეწევა და საკმაოდ კარგ თაფლს ამზადებს,ეს თავად თაფლივით ადამიანი.მარიამი და ალექსანდრე დიდხანს ეფერებოდნენ ერთმანეთს და შემდეგ საჩუქარიც გადასცა,რომელმაც ალექსანდრე ძალიან გაახარა შემდეგ კი ყურში უჩურჩულა.
-არ გეწყინოს,ალექს მე ჩემს მეგობრებს ჩემს საყვარელ ადგილზე წავიყვან,თქვენ ხელი რომ არ შეგიშალოთ.ალექსანდრემ შეხედა გაბრაზებული სახით,მაგრამ მარიამის სახეს რომ შეხედა გაეცინა.მიუხედავად იმისა მარიამი უფროსი არის ალექსზე,ალექსანდრე საკმაოდ მაღალია მასზე ამიტომ ხელი მოხვია და გულზე მიიკრა საყვარელი დაიკო,ყურში კი ჩუმად უთხრა.
-რას მეკითხები,წადით როდისმე დამიშლია რამე მე შენთვის?თუ ადრე დაიშალნენ მეც იქ მოვალ და შემოგიერთდებით.მარიამმა მადლიერი თვალებით შეხედა და მთელი პირ-სახე დაუკოცნა,რაც ალექსანდრემ შეიფერა და ამაზე ყველას გაეცინა.
-დედააა,ბებოოოო.ყვირილით გაიქცა მარიამი და მისი საყვარელი კალათა გადმოიღო რომელიც პაპამ მოუწნა და ცოტა-ცოტა ყველაფერი ჩააწყო,კალათა გარეთ გაიტანა და მანქანაში ჩადო,მაგრამ ნუგზარიმ იუარა მანქანას არ გაგატანთო და ფეხით გაუშვა სტუმრები ტირიფების ჩეროში საფეიფოდ და თავადაც გაყვათ.
-შორს არ არის მანქანა არ გინდათ,დალევთ და იქ ცუდი ამოსასვლელია,გზა არ იცით და რამე არ მოიწიოთ ამიტომ ასე ჯობია,შენც რა აიტეხე ეს ტირიფები სახლში ვერ დაჯდებოდით?უსაყვედურა მარიამს მაგრამ მარიამმა შორიდან კოცნა გაუგზავნა მამას და მაინც გააცინა გაბრაზებული კაცი.
-განა აქვთ ასეთი მშვენიერება ნანახი,რასაც იქ ნახავენ?
-ოხ მარიამ,ოხ მარიამ დააყოლა ბოლოს და მასაც გაეცინა.მართლაც გაოცებული დარჩნენ სანახაობით როცა ადგილზე მივიდნენ იქ ისეთი სილამაზე იყო,გვერდით გვირილების ბაღი,თითქოს განგებ დაერგოთ და იქ მისულ სტუმრებს თავმომწონედ ესალმებოდნენ,მაგრამ სულ სხვა სილამაზე ჰქონდა ირგვლივ მრგვალად დარგულ მტირალა ტირიფებს რომლებსაც ტოტები ცრემლებივით ძირს ჩამოეყარა.მათ ძირში კი ერთ მხარეს მრგვალი მაგიდა იყო ჩადგმული და ირგვლივ სკამებიც არ დავიწყებია იმ ადამიანს ვინც ხელი შეუწყო ამ სილამაზეს შექმნაში.
-მარიამ როგორ აღმოაჩინე ეს სილამაზე,რა საოცრებაა.გაოცებას ვერ მალავდა გიორგი.
-ეს ტირიფები,მარიამი ერთი წლის რომ გახდა პირველი ტირიფი მაშინ დავრგე და სურვილი დამებადა ასე დამერგო ყოველ მის დაბადების დღეზე თითო ძირი,დღეს აქ 18 მტირალა ტირიფია,მეთვრამეტეს ხედავ? ჯერ ძალიან პატარაა.მარიამი აქ გაიზარდა ძირითადად,სახლიდან გამოვიდოდა წიგნს წამოიღებდა და ვიცოდით რომ აქ იქნებოდა.პატარა რომ იყო ამბობდა,აქ ერთ ოთახს ჩავდგამ და ამ ტირიფების სუნთქვით მეც ვისუნთქებო,მაგრამ ახლა ქალაქად უნდა გადაბარგდეს.ნუ გეშინია,მე მოვაკითხავ შენს მაგივრად შენს ადგილს უშენობა რომ არ იგრძნონ თორემ ერთი უყურადღებობა იგრძნოს ტირიფმა და უკვე ხმობას იწყებს.ასე რომ მე ვიზრუნებ შენს ბაღზე მარიამ.თქვა ნუგზარიმ და ყველა გაოცებული უსმენდა.
-აბა ამოვალაგოთ და დავსხდეთ.თქვა ანამ და კალათის ამოლაგება დაიწყო.ნუგზარიმ კი მორიდებით ბოდიში მოუხადა სტუმრებს.
-თუ არ მიწყენთ,თქვენ ზრდასრული ხალხი ხართ და გამიგებთ,ისინი ბავშვები არიან და უყურადღებოდ ვერ დავტოვებ,მივხედავ და ჩვენ ერთმანეთის გაცნობისთვის დრო ხვალაც გვაქვს.
-რას ამბობთ,მართალი ბრძანდებით ისინი ჯერ ბავშვები არიან და ყურადღება სჭირდებათ.ჩვენ მივხედავთ ჩვენს თავს,თქვენ იმათ მიხედეთ ჩვენზე არ იდარდოთ.უთხრა გიორგიმ.
-აბა წავედი და მოგვიანებით მოგაკითხავთ.უთხრა სტუმრებს ნუგზარიმ და სახლისაკენ წავიდა ჩქარი ნაბიჯით,რადგან იქ უფრო საჭიროდ თვლიდა თავს.
-მე მომშივდა.თქვა მარიამმა და პირველი მიუჯდა მაგიდას,ისე იჯდა ძირს ჩამოყრილი ტირიფის ტოტები მას ედებოდა და თითქოს ეფერებოდა,უხაროდა თვით ტირიფებსაც მისი იქ მისვლა.სვავდნენ,ხალისობდნენ და საუბრობდნენ.გიორგი მოაჯადოვა ამ სილამაზემ,ძალიან მოეწონა იქ ყოფნა და ბევრი ფოტოებიც გადაიღეს.მიხვდა,რომ მარიამივით განსაკუთრებული იყო ეს ადგილი.მარიამმა ღვინით შეავსო ჭიქა და ფეხზე წამოდგა.
-აბა ვინ მეტყვის ახლა ამ საოცრად ლამაზ ადგილს რა მოუხდება.ამ სილამაზეს,ამ ცის სილაჟვარდეს,ამ ტოტებ-დაყრილ ტირიფებს თუ არა ის,რომ ვთქვა ჩემი უსაყვარლესი პოეტის ,,ჟანეტ ბოგვერაძის''ლექსი სამშობლოზე.

 ცისარტყელა,მზე და ლურჯი მთები
 გვირილები და ლურჯ-თვალა ია,
 მორაკრაკე ცივი წყალი მთიდან
 რომ იცოდეთ უხ,რა ლამაზია.

 ხეები და მდელოები მწვანე,
 და კლდეებში ამოსული ია,
 ამწვანებულ მდელოებზე ირგვლივ
 ნაირფერი ნაზი ყვავილია.

 მდელოები,მწვერვალები,მთები
 ბუნებაში ჩაქსოვილი ტბები,
 ამ ყვავილებს რომ ვუყურებ ვტკბები
 საქართველოს სილამაზით ვთვრები.

 რომ ვუყურებ ალავერდს და შატბერდს
 სვეტიცხოველს,გერგეტსა და ყინწვისს,
 მე ძარღვებში სისხლი მიდუღს ხალხნო
 ამ ყველაფრის სიყვარულით ვიწვი.

 ვერაფერი შეედრება სოფელს
 ბავშვის თამაშს, სიხარულით ფრენას,
 ვუსმენ მერცხლის გალობას და ჭიკჭიკს
 და ბულბულის ნაზ საამო სტვენას.

 ზღვა ლივლივებს და ბობოქრობს ტალღა
 სადღა ნახავ ამ სამოთხეს,სადღა?
 ვარდის სათნო კუკურების გაშლა
 ძნელი არის გონებიდან წაშლა.

 დეკემბერში მობრძანება ზამთრის
 თოვლის მოსვლა, გახარება ბავშვის,
 ამ ყველაფრის დავიწყება არ ღირს
 ამ ქვეყანას ყველა რომ შეჰნატრის.

 მშვენიერი მარგალიტი, ლაღი
 ეს ქვეყანა მუდამ სასახელო,
 ეს ხომ ჩვენი სამშობლოა ხალხო?
 ჩვენი ლაღი ტურფა საქართველო.

 (ავტორი ჟანეტ ბოგვერაძე)

დაასრულა ლექსის თხრობა და მხოლოდ მაშინ იგრძნო რომ სუნთქავდა,რომ ცოცხალი იყო ისეთი ემოციური იყო მისი ლექსის წაკითხვა ყველა გარინდულად იჯდა,გიორგიმ ამოიღო ბოლოს ხმა და უთხრა.
-მარიამ სადაც არ უნდა წახვიდე,ამ სილამაზის დათმობა და დავიწყება ყოველთვის გაგიჭირდება.შენ რა გითხრა აქ გაიზარდე და მე ახლა ვნახე,მაგრამ უკვე ასე ვფიქრობ რომ ამ ადგილის გარეშე ვერ ვიარსებებ.ამ საუბარში და ნელა ნელა სმაში ოთხივეს კარგად მოეკიდა ღვინო.დღე ებრძოდა ღამეს და ღამემ დაჩაგრა,ნელა-ნელა ჩამობნელდა და შუქად ნათელი დიდი მთვარე ამოვიდა რომელმაც ღიმილით გადახედა ახალგაზრდებს.
-თქვენ წადით და მე აქ დამტოვეთ,აქ რომ დავისვენებ,ისე ვერსად ვერ დავისვენებ.თქვა გიორგიმ.მანქანის შუქებმა გაანათა და ნუგზარიმაც მოაკითხა სტუმრებს.
-აბა ხომ არ მოიწყინეთ ჩემო სტუმრებო.
-დავათვრე მა,შეხედე გიორგის უკვე ეძინება,ბექა ასკილივით აქნევს თავს,ანა კი მიწვა გიორგის გვერდით.
-მარიამ შენ რა დალიე?
-აბა?მასპინძელი თუ არ დალევს სტუმარი დალევს?გაეცინა პირველად უყურებდა ნასვამ მარიამს,ანას გადახედა და მშვიდად ფშვინავდა გიორგის მხარზე.ბექამ ცალი თვალი მოჭუტა და ნუგზარის უთხრა.
-ღვინოა ეს ძია ნუგზარ თუ ბომბი?ნუგზარს გაეცინა და უთხრა.
-აი ესაა ნამდვილი ყურძნის წვენი.შემდეგ ანა ხელში აიყვანა და წინ დააჯინა,გიორგიმ კი მარიამს გადახვია ხელი და ისე მივიდნენ მანქანამდე გზაში ერთმანეთს აკავებდნენ,რაზედაც ნუგზარიმ ბევრი იცინა.მარიამი და ანა პირდაპირ საძინებელ ოთახში ავიდა ბიჭები ჯერ ჰაერზე გაჩერდნენ,ჰამაკში ჩაჯდნენ და ვარსკვლავების თვლა დაიწყეს.თითქმის შუაღამე იყო და ბექამ უთხრა.
-გიორგი გოგოს გამოტყდომიხარ სიყვარულში?
-არა,არც შემყვარებია აქამდე და ახლა ვიცი რომ მალე მომიწევს ჩემი გრძნობა გაუზიარო მასაც.
-მართლა?მე ვიცნობ?გიორგიმ წარბის აწევით შეხედა ბექას და უთხრა.
-კი,იცნობ მაგრამ ჯერ მე არ ვჩქარობ.
-რატომ?
-იმიტომ,რომ ჯერ უნდა დადუღდეს,თორემ დაუდუღარ მაჭარს სარქველი არ დაეხურება.დაველოდები,ბექუშ მის გაზრდას დაველოდები.
-გიორგი რას იტყვი მარიამზე?
-რა უნდა ვთქვა გარდა იმისა,რომ სადაც მარიამია იქ სიხარულია,სინათლეა.
-მარიამი შენი სიხარული და სინათლეა?
-ბექა მე დაბნეული ვარ და ეს მარიამის ბრალია და ახლა შენ მე უარესად მაბნევ.
-მარიამის ბრალია?შეხედა გაკვირვებულმა გიორგის.
-ხო,არ იცოდი?
-არა,არ ვიცოდი.
-არც ის იცი,რომ სადაც მარიამია იქ სიცოცხლის ჩქეფა რომ არის?
-ვიცი,ვიცი განა არ ვიცი?
-მარიამი ჩემი ცხოვრებაა...თქვა გიორგიმ ჩუმად,მაგრამ ბექამ მაინც გაიგონა.თავი წამოყო და შეკითხვა გაუმეორა.
-რა თქვი?მარიამი შენი ცხოვრებააა?
-უკვე უთქმელად გებულობ ჩემს სათქმელს,აი ხედავ როგორ გესმის ჩემი გულის ძახილი?
-აუუუუ,ეს სერიოზული კაციც გადარია სიყვარულმა.ორივეს ჩაეძინა ერთმანეთზე ჩახუტებულებს და ორივე საშინელმა თავის ტკივილმა გააღვიძა დილით.
-ვაიმეეე წუხელ აქ დაგვეძინა?რას მეწებები,რომ შემომხვევიხარ სუროსავით,ადე ჩქარა არ დაგვინახოს ვინმემ.უთხრა გიორგიმ ბექას რომელიც ვერ ლაპარაკობდა,რადგან თავის საშინელ ტკივილს გრძნობდა.
-გიორგიიიი უკვე დაგინახეთ.აკისკისდა ფანჯარაში გადმომდგარი ანა.
-აწი აღარასოდეს აღარ დავლევ.ბუზღუნებდა ბექა.
-გიორგი.ეძახდა მარიამი მაგრამ გიორგის თვალები დაეხუჭა და ბუტბუტებდა.
-გიორგი აღარ არის,გიორგი წუხელ მოკვდა.
-ადექი კიტრის მწნილი მოგიტანე,ჭამე და ნაბახუსევი გაგივლის.
-თუ მწნილის წვენს დალევ,უკეთესია გიო.მარიამის სიტყვა ანამ დაასრულა.
-ისე დალევა თუ არ შეგიძლიათ,კი არ უნდა გაიჭიმოთ.უთხრა ორივეს მარიამმა და თვალი ჩაუკრა.
-მარიამ თბილიში როდის ბრუნდები,შემახსენე რა.
-სწავლა რომ დაიწყება,მაგრამ მამამ უკვე ბინა გვიშოვა და იქ ვიცხოვრებთ.მარიამი ანას მიუბრუნდა და რაღაც უჩურჩულა ყურში,შემდეგ ორივემ წამოფრინა ფეხზე და ორივემ ძველი ფარდულისკენ წავიდნენ სირბილით.ძალიან იწვალა მარიამმა ბოქლომი აეხსნა ველოსიპედებზე და რომ ვერაფერი ვერ ქნა ბოლოს ქლიბით გადაქლიბა და მაინც ახსნა.ეზო დაზვერა და რომ ვერავინი ვერ დაინახა ჩუმად წავიდნენ ჭიშკრისკენ,მაგრამ ალექსანდრემ მოკრა თვალი ორივეს და გაოცებული უცქერდა მარიამს და ანას.მარიამი სიხარულისგან ბრწყინავდა და გზაში ტიტინებდა,შემდეგ ანას მიუბრუნდა.
-მზად ხარ შევეჯიბროთ ისე როგორც ადრე?
-მზად ვარ,წავედით გავიხსენოთ ბავშვობა.თქვა ანამ და პედლები დაატრიალა.მიდიოდნენ გზაზე და ხან მარიამი გაასწრებდა და ხან ანა.
-მარიამ მოდი მარტოები ვართ და გულახდილად ვისაუბროთ რა.
-რა ხდება?შეჩერდა მარიამი და ანას გვერდით დადგა და ასე გვერდი გვერდ მიმავლებმა გაუდგნენ გზას.
-მარიამ ჩემს სიმპატიურ მეგობარზე რას იტყვი?
-ვისზე ამბობ, გიორგიზე?
-ხო გიორგიზე გეკითხები,აბა ბექა ჩემია და არც იფიქრო ბექა დაგითმო.ანამ შეუბღვირა და მარიამმა გულიანად გადაიკისკისა.
-ხომ იცი რომ ჭორაობა არ მიყვარს ანა.
-მიდი რა მითხარი, როგორ აღწერ შენ გიორგის და მის უჟმურ ხასიათს.
-სულაც არ არის უჟმური.
-ხოოო? და სხვა.
-და სხვა რა გითხრა რაც თავად არ იცი ანა.ის ძალიან მომხიბვლელია,სიმპატიურია.კარგი ტიპია რაც ბოლომდე აქვს მის თავში ეს ათვისებული,გარშემო ყველა ქალი ნერწყვის ყლაპვით უცქერს და მთავარი იცი რა მომწონს მასში?
-რაააა?დაიძაბა ანა.
-ის არასოდეს არ ყოფილა შეყვარებული,შესაძლებელია ფლირტი ჰქონდეს მომხიბვლელი მამაკაცია,მაგრამ ყოველთვის უკან იხევს როცა ხვდება რომ საქმე რთულდება.ამიტომ ყოველთვის ნეიტრალურ ზონაში დგას.გიორგიმ და ბექამ თავი მოიწესრიგეს და როცა ეზოში ისევ გამოვიდნენ ანა და მარიამი ვერსად ნახეს.გიორგიმ ეზოს სიღრმეში შევიდა და დაინახა ფარდულის კარი იყო ღიად და იქვე ეყარა გატეხილი ბოქლომები.გაეცინა და გარეთ გავიდა ისევ.
-გიორგი სად იყავი,ფარდულში რა გინდოდა ან გოგოები სად არიან.შეეკითხა ნუგზარიმ.
-გოგოები მგონი სასეირნოდ წავიდნენ ველოსიპედებით.ღიმილით უთხრა გიორგიმ და გაუკვირდა ნუგზარის რეაქცია,ის ფარდულში შევარდა და დარწმუნდა გიორგის სიტყვებში.
-რა მოხდა.
-ის მოხდა,რომ ორივე ბატია და ერთი მათგანი დაიმტრევა, გაფუჭებული იყო ერთი ველოსიპედი.გიორგის სახეზე ფერებმა გადაუარა და ბექას დაუყვირა.
-ჩქარა ჩაჯექი მანქანაში.
-რა ხდება,სად მირბიხარ.გაუკვირდა ბექას.ალექსანდრეც მათთან ერთად ჩაჯდა და დიდი სისწრაფით გავარდა ეზოდან.ჩქარა მიდიოდა რომ დაელანდათ ორივე გზაზე და შეხედეს კიდეც,ორივეს ხელი გადაეხვია ერთმანეთისთვის,მარიამს ქარი უწეწავდა თმებს და ჰაერში უფრიალებდა.უეცრად ანამ ხელი შეუშვა,მარიამმა ორივე ხელები გაშალა და ასე მიდიოდა გზაზე,მაგრამ ანას ყვირილი მოესმა უკან მიიხედა და ანა თავით იყო ჩავარდნილი მკბენარე ჯინჭრებში თავისი ველოსიპედიანად.იქვე დააგდო თავისი ველოსიპედი და ანასთან მიირბინა.
-ანა,ანა კარგად ხარ?
-არაააა.ამოიკნავლა ანამ.ამ დროს მარიამის ახლოს მანქანაც გაჩერდა და გიჟებივით გადმოცვივდნენ მანქანიდან.
-ანა,ანა კარგად ხარ?შეგიძლია რამე მითხრა?
-ნუ ყვირიხარ კარგად ვარ,აქედან ამომიყვანეთ.
-აქ როგორ ჩამოვიდე,ეს ბალახი იკბინება.
-არ შეგჭამს ნუ გეშინია, ამომიყვანეთ დროზე.აყვირდა ანა და მარიამი ძირს იჯდა და გულიანად კისკისებდა,გიორგი კი ვიდეოს იღებდა.
-შენ მომენტი არ გაუშვა ხელიდან,დააფიქსირე ყველაფერი.შეუღრინა ანამ გიორგის.
-რომ მომენატრები დავჯდები და გავიცინებ შენს სიგიჟეებზე ანაბელ.
-მეტი საქმე რა გაქვს.კბენას არ წყვეტდა ანა.
-თქვენ აქ როგორ მოხვდით,სად მიდიხართ?შეეკითხა მარიამმა.
-მამაშენმა მიხვდა რომ გამოიპარეთ და თან დამსხვრეული ბოქლომები ნახა ფარდულში.მარიამს უთხრა და გაეცინა გიორგის.
-ანა მართლა კარგად ხარ?
-კარგად ვარ,კარგად უბრალოდ ველოსიპედმა მიმტყუნა.ძველია და ალბად უკვე გადასაგდებია.
-ყველაფერი კარგად თუა წავედით.თქვა გიორგიმ.
-ვაიმე დაშუშხული ვარ,როგორ იკბინება ეს გასახმობი ჯინჭარი.გიორგი შენ მიმიყვანე რა მანქანასთან.ბექას გაუკვირდა,გიორგიმ მარიამს გადასცა ვიდეო კამერა და მარიამმა დაიწყო გადაღება.გიორგიმ წელშე შემოხვია ხელი ანას და ანამ ყურში უჩურჩულა.
-გიორგიიიი გაცილებით მეტ შარში ხარ შენ,ვიდრე მე მეგონა.
-მე? რატო რა დავაშავე? იყვირა უცებ გიორგიმ და ანას ხელი შეუშვა რომელიც ისევ გადავარდა ჯინჭრებში და გიორგიც თან გადაიყოლა.მარიამმა შეხედა თუ არა მათ ისევ ახარხარხა და ბექაც მას აყვა.
-იდიოტო რატომ გამიშვი ხელიიი.ლამის ატირდა ანა და ისევ ბექას დახმარებით წამოდგა,ალექსანდრემ კი გიორგის მოეხმარა,მაგრამ სიცილისგან მასაც ძალა გამოლეოდა.როგორც იყო ყველა დადგა გზაზე და ანა ისევ გიორგის მიუბრუნდა,რომელიც დაწითლებულ მკლავებს დასჩერებოდა.ალექსანდრემ შეხედა გიორგის და ისევ გულიანად გაიცინა და თან უთხრა.
-შენ და ანას ქარები არადოდეს არ გაგიართ.
-გიორგი............
-ახლა შენი ხმის გაგონებაც არ მინდა,იცი რა მინდა?
-რა გინდა.
-მინდა დაგახრჩო,მაგრამ ბექა მეცოდება ჯერ დაუქორწინებელი რიმ დაქვრივდება.
-იდიოტო,თვალები გაახილე უფრო ფართოდ.
-აბა თვალებ დახუჭული დავდივარ?
-კი დღემდე,მაგრამ იმედი მაქვს გამოფხიზლდები.
-გამოვფხიზლდები,მაგრამ ეს სიწითლე არ გადამიარს?
-გადაგიარს ერთ საათში არც კი გემახსოვრება,იმ ჯინჭრებში რომ იბურგნავე.ახლა სად მივდივართ?
-არ ვიცი მე,თუ გინდათ სახლში წავიდეთ.თქვა გიორგიმ რომელიც თვალს არ აშორებდა მარიამს.
-ახლა სახლში წავიდეთ,ვისადილოთ და შემდეგ მდინარეზე წავიდეთ.მარიამის აზრი ყველას მოეწონა და სახლში წავიდნენ,ნაზი ბებომ ანას გადატყავებული მუხლები და მკლავები რომ დაინახა სახეში შემოიცხო ხელები და ატეხა ქოთქოთი.
-კარგი რა ბებო,კარგი რა ისედაც გული მიწუხს.ანამ ისეთი სახე მიიღო,ყველამ დაიჯერა რომ გული ჰქონდა ცუდად.
-თამარ შვილო კორვალოლის კაპლი დევს ჩემს საწოლთან და მომიტანე შენ შემოგევლოს ჩემი თავი.გასძახა რძალს ნაზი ბებომ.
-რად გინდა კაპლი,ვინ არის ცუდად.მალე მოვიდა თამროც.
-ანას გული აქვს ცუდად და დავალევინებ,გულს მოუბრუნებს ეს კაპლი.იქვე გამოჩნდა ნუგზარი და დედას გასძახა.
-არ უნდა მაგას კაპლი,ნემსი გაუკეთეთ და უკეთესია.ნემსის ხსენებაზე ისე წამოფრინდა ანამ ჭიქაში ჩასხმული კაპლი ნაზი ბებოს ზედვე გადაავლო და კაპლის სუნი დატროალდა,არ მოეწონა კორვალოლის სუნი და ბებოს მიუბრუნდა.
-ბებოოო დაწოლის წინ სვამ კაპლის?
-ეს ახლა ნორმალურია?ვსვამ ხო,ვსვამ.
-ოხ როგორ მეცოდები პაპაჩემო,ასე კაპლის სუნათ რომ ყარს შენი ცოლი როგორ კოცნი ჰა?ყველამ გულიანად გაიცინა და ნაზი ბებო ისევ აქოთქოთდა.
-შენ დაგიდუმდა ეგ უბედური და უზრდელი ენა შვილო.ნუგზარის როხროხი კი მეზობლებსაც ესმოდათ.უეცრად ნაზიმ გიორგის მკლავებს შეხედა და შეიცხადა.
-შენ,შენ რაღა დაგემართა შვილო.
-ჭინჭრებს დააკოცნინა თავი.თქვა სიცილით ანამ.
-სპირტი,სპირტით ჩამოგბან ახლავეს.
-ახლა გიორგი ააქოთე სპირტის სუნად.ცხვირი აუბზუა ბებოს ანამ და ცოტა მოშორებით დადგა.
-შენი ენა მომცა ხელში.თქვა ნუგზარიმ და ისევ გაეცინა.
-რად გინდა შამფურზე შეწვავ?გაეცინა ალექსანდრეს რომელიც გიორგის მიუბრუნდა.-ისე მაინტერესებს საიდან გაიცანი ანა გიორგი.გიორგიმ ანას გახედა და თითქოს მის თვალებში ამოიკითხა მუდარა,რომ ყველაფრის მოყოლა არ იყი საჭირი.გიორგიმ არ შეიმჩნია დაძაბულობა და მოყოლა დაიწყო.
-შემთხვევით ერთ საღამოს გვიან გვიან მომიწია სამსახურიდან სახლში წასვლა და მეტროში გავიცანით ერთმანეთი.გაცნობამდე ჩემი ყურადღება მიიქცია ერთმა გოგონამ,რომელსაც ერთი ასაკოვანი მამაკაცი არ აძლევდა მოსვენებას,შევხედე გოგონას რომელიც უხერხულ მდგომარეობაში დგას და ცდილობს გაექცეს,მაგრამ ეს მამაკაცი არ ეშვებოდა.არ ვიცოდი ქართველი თუ იყო,პირველად დავაპირე ავრიდებოდი,მაგრამ შემეცოდა გოგონა მივედი და გამოვექომაგე,რადგან ვერ გავუძელი მის ცრემლით სავსე თვალებს გულზე მომხვდა და გულში გავიფიქრე და რომ მყავდეს და ასეთი რამ შეემთხვეს ხომ უნდა დაიცვას ვინმემთქო,ამიტომ მამაკაცთან მივედი და ვუთხარი რომ უკან დაეხია,რადგან გოგონა ჩემი საცოლე იყო.არ დამიჯერა და ამის გამო ყბაშიდაც მიიღო მისაღები.
-აი დაგირჩა მარჯვენბა ბებო.აღშფოთება ვერ დაფარა ბებომ.
-შემდეგ ანასთან მივედი და შეშინებული გოგო გულში ჩავიკარი და ასე ატირებული გამოვიყვანე მეტროდან.გიორგი არ იხედებოდა ანასკენ,რადგან იცოდა ახლა უარეად გაშტერებული იქნებოდა და თავის თავს დაწვავდა, რომ გასცინებოდა.გამოიჭერდნენ ტყუილში და ეს არ უნდოდა,ანა კი მართლა გაშტერებული უსმენდა და გიორგის მოკვლის სურვილი უფრო და უფრო უმძაფრდებოდა.ბებოს საყვედურებმა გამოიყვანა სიშტერიდან და გიორგის მუქარით სავსე თვალებით შეხედა,რომელსაც ერთი გულიანი გაცინება ყველაფერს ერჩია.
-აი მის მერე ვართ ასე მეგობრულად ერთად,უკვე მრავალი წელია.
-რა დაბდურა ხარ ბებო,შენს გზაზე ვერ წახვალ?რას უდგეხარ წინ ამ უცხო კაცებს,რომ რამე ექნა ცუდი და ეს დალოცვილი ადამიანი იქ არ ყოფილიყო ვინ გადაგარჩენდა.როდის ვეღირსები დედაშენის და მამაშენის ნახვას რომ საკადრისი ვუთხრა.ესაა საქმე?
-მიეცი ხო სალაპარაკო,ენას ჩაგიგდებ გიორგი იცოდე.შეუბღვირა ანამ მისგამ მოშორებით კი გიორგი და ბექა იცინოდნენ და უსმენდნე როგორ წურავდა ერთი მხრიდან ბიცოლა და მეორე მხრიდან ბებო ანას,ანა კი მობეზრებული უცქერდა მათ და სოჩიკივით ატრიალებდა თვალებს.
-მორჩით ქოთქოთს,არ დაიღალეთ?იყვირა უცებ და წამოფრინდა ადგილიდან.
-შეხედეთ,შეხედეთ რა დღეში აქვს ნერვები ან ნევროზიანს ამას.თქვა ბებომ,გიორგიმ ვეღარ მოითმინა და ბექსთან ერთად გულიანად გაიცინა.
-წამოდით მდინარეზე,ჩვენს მოსვლამდე იქნებ დამშვიდნენ.შენ კიდე მეტი ვერაფერი მოიფიქრე?შეუბღვირა გიორგის და მერე ბექას შეუღრინა.
-შენ რა გაცინებს,რას ხედავ სასაცილოს.უაზრო.
-ეს დაგვცოფავს დღეს.თქვა ბექამ და ალექსანდრეს ხელი გადახვია.
-რას იღრინები,მადლობა თქვი როგორ გაგიცანი ის რომ არ ვთქვი.უთხრა ანას გიორგიმ და გზა გააგრძელა.
-და როგორ გაიცანი?ის რაც თქვი ტყუილი იყო?გაუკვირდა ალექსანდრეს.
-გეტყვი,მაგრამ არ გამთქვა.
-გეფიცები,არაფერს არ ვიტყვი.
-კლუბში გავიცანი,მთვრალი იყო გატრეტილი თვალებში ვერ იხედებოდა და არც ყურში ესმოდა.სახლში წავიყვანე,წარმოიდგინე კარის გაღება რომ მინდოდა მივაყუდე კედელზე და ისე გავაღე კარი.ერთი სიტყვით კი არ წავიყვანე,წავიღე მოვუარე და დილით ისე გაიპარა მადლობაც არ  მითხრა
-აბა როგორ დაახლოვდით.გაუკვირდა ალექსანდრეს.
-თვეები იყო გასული,რომ შემთხვევით ვნახე და შევახსენე თავი ვინ ვიყავი მას შემდეგ კი ისე  მომეკრა ტკიპასავით ვეღარ მოვიშორე.გაეცინა გიორგის.
-შენ მგონი მართლა მოგიწევს დღეს მიქელასთან წასვლა.უთხრა სიცილით ბექამ გიორგის.
-იცი რა მოვიფიქრე?
-რა.ალექსანდრეს სიცილზე გიორგისაც გაეცინა.
-თქვენი გაცნობის მომენტებს არავის ვეტყვი,ამ ზაფხულს გამოვიყენებ ჩემს საქმეზე.
-რა საქმეზე.
-სისხლს მიშრობს ხოლმე როცა ჩამოდის და ახლა მე გავუშრობ სისხლს მაგ წურბელას.ალექსანდრეს სიტყვებზე ბექამ და გიორგიმ გუილიანად იცინეს და ანას გადახედეს,რომელმაც დაბღვერილმა გამოხედა ორივეს,რადგან მიხვდა ამ სამს შორის მასზე ოყო საუბარი.წამოდგა როგორც იქნა გამოეცალა ბებიას და ბიცოლას და სამივესთან მივიდა.გიორგის გვერდით ჩაენარცხა ჰამაკში და უთხრა.
-რას ჭორიკნობთ აქ სოფლის დედაკაცებივით სამივე?
-შენ აწი ანაბელ ჩემი უნდა გეშინოდეს.უთხრა ალექსანდრემ და ღიღინით გაეცალა მომღიმარ ბიჭებს და გაკვირვებულ ანას.
-რა ბზიკმა უკბინა ამას,რა უთხარი შე საზიზღარო.გახედა გიორგის რომელსაც ცოტა ულკდა და სიცილისაგან ჩაბჟიდებოდა.
-კი რაღაცა გაქვს ნათქვამი და მთელი ზაფხული ჩემს ნერვებზე დაუკრავს ეს საზიზღარი ბავშვი,აუ როგორ მეზიზღები გიორგი და როგორ ძალიან მძულხარ.უთხრა სერიოზულად გიორგის ანამ.
-მეც ძალიან მიყვარხარ საყვარელო.სიცილით უთხრა გიორგიმ.
-მეცოდები ანა რადგან,მაგარ შარში ხარ.
-აქ ვერაფერს გიზამ,ყველა შენ გამოგექომაგება სტუმარს  ნუ ჩაგრავო,წამოდი ახლავეს მდინარეზე და წყალში ჩაგგუდავ უხმოდ,შემდეგ წაგიღებს წყალი და სადღაც გამოგრიყავს და მხეცები შეგჭამს,მიწასაც არ გაღირსებ იცოდე.
-ვაიმე,ვაიმე გა,გა,გაჩუმდი გოგო აღარ შემიძლია.ფეხების ფართხალით უთხრა გიორგიმ და სიცილისაგან დაღვრილი ცრემლი მოიწმინდა.უეცრად ანა წამოხტა ფეხზე და მარიამს შეუვარდა ოთახში რომელსაც ეძინა რადგან თავს ცუდად გრძნობდა,მაგრამ არ მოეშვა და თითქმის ძალით ჩააცვა საცურაო კოსტუმი,გარეთ გავიდნენ თუ არა მარიამის სახის ფერის არ მოეწონა არცერთს და შეეშინდათ.
-ბებო როგორი ცუდი ფერი გადევს,ცუდად ხარ?
-არა,ბებო კარგად ვარ.
-მარიამ ამ ბოლო დროს მე შენ არ მომწონხარ.უთხრა ბებომ და სახეზე  მოეფერა.
-კარგად ვარ,ამ გიჟმა შემომიხტა ოთახში და შემაშინა.გამივლის ნუ ნერვიულობ,კარგად ვიქნები.შემდეგ იქვე მდგარ გიორგის და ბექას მიუბრუნდა და უთხრა.
-წავედით?
-თუ თავს მართლა კარგად გრძნობ,წავედით.უთხრა გიორგიმ.მხიარულად მიდიოდნენ,ალექსანდრე ნამდვილი ნერვების კიბო გახდა ანასი რომელიც უკვე წყობილებიდან გამოყავდა ალექსანდრეს მუქარებს.აღარ უნდოდა ალექსანდრეს მოსმენა და მდინარეზე მისვლისთანავე ერთი ხელის მოსმით გადაიძრო კაბა და წყალში ჩადგაფუნდა.გაცურა,გამოცურა და მარიამს დაუძახა.
-მარიამ ჩამოდი, იცი რა კარგი წყალია?
-თბილია?კითხვა დაუბრუნა უკან მარიამმა.
-ნორმალურია,მე მომეწონა კარგად გავგრილდი.
-მინდა ჩამოსვლა,მაგრამ მეშინია.თქვა მოწყენილმა.
-მოდი ნუ გეშინია აქ არ ვარ?უყვიროდა იქედან ანა.მარიამმა კაბა გადაიძრო,მაგრამ ვერ ბედავდა წყალში ჩასვლას.გიორგი უყურებდა და მარიამის მშვენიერი სხეულის ცქერით ძღებოდა.წავიდა,უნდოდა ხელში აეყვანა და თავისი ხელით შეეყვანა წყალში,რომ ალექსანდრემ ჩაუქროლა,ხელი კრა მარიამს და მასთან ერთად ისიც გადაეშვა წყალში.მარიამი წყალში ჩავარდა თუ არა მისი თმები წყალში გაიშალა და წყლის ზედაპირზე დაეფინა,ნელა-ნელა კი მისი თმებიც მასთან ერთად შთანთქა წყალმა.გიორგი ანას კივილმა და ყვირილმა მოიყვანა გონს და დაუფიქრებლად გადაეშვა მდინარეში,მარიამის თითქმის ფსკერზე დაშვებულ სხეულს მისი ღონიერი მკლავები მოხვია და მასთან ერთად იწყო სვლა წყლის ზედაპირისკენ.ნაპირზე გაიყვანა თუ არა გულის მასაჟი გაუკეთა,ვერაფერი მოუხერხა მარიამი უგრძნობლად იწვა მიწაზე.ყველა პანიკაში ჩავარდა და უფრო მეტად ალექსანდრე განიცდიდა.გიორგიმ ხელოვნური სუნთქვა გაუკეთა და შედეგიანი აღმოჩნდა,მარიამმა ამოახველა და წყალიც ამოაყოლა ხველებას.
-მადლობა უფალო,რომ დაგვიბრუნე.ბუტბუტებდა გიორგი და მარიამს თვალებში ჩაშჩერებოდა.საუბარი უჭირდა ყველას,გიორგი იმდენად შეიპყრო შიშმა,მარიამის დაკარგვის შიშმა კანკალებდა რომ გაახსენდებოდა თითქოს მარიამს რამე მოსვლოდა.დამშვიდდა,ჩაუცხრა კანკალი და როგორც იქნა შეეკითხა მარიამს.
-როგორ ხარ.
-მცივა.თქვა კბილების კანკალით მარიამმა.
-მიდი მანქანაში პლედია და მოიტანე რა ჩქარა.უთხრა ბექას ისიც გაიქცა და პლედი მოიტანა,მარიამს შემოახვია და მის მკლავებში მოიქცია,მის ფეხებში ჩააჯინა და მკერდზე ჰყავდა აკრული.
-სახლში წავიყვანოთ და ჩავაწვინოთ უფრო დამშვიდდება.თქვა ბექამ.
-დაიცადე ცოტა დაწყნარდეს,არც ჩვენ ვართ ნაკლებ დღეში.დავწყნარდეთ ყველამ და წავიდეთ,ასე მაინც ვერ მივიყვანთ შეეშინდებათ და ცოდვები არიან ისინიც.თქვა გიორგიმ.
-არა,არა დავიცადოთ ცოტა შეეშინდებათ პაპას და ბებოს,ბიცოლა და ძია არ არიან სახლში,სადღაც წავიდნენ სატირალში და საღამომდე არ მოვლიან,მაგრამ ბებომ ასე რომ შეხედოს მარიამს მთელ სოფელს შეყრის არ იცით თქვენ ის როგორი დაფეთებულია ყველაზე.მართლაც ცოტა დაიცადეს და დამშვიდებულებმა წავიდნენ სახლში,ისე რომ ვითომ არც არაფერი მომხდარა მაგრამ სოფელში ჭორი მალე ვრცელდება და ნაზი ბებომ მაღაზიაში ყოფნისას გაიგო მარიამის თითქმის დახრჩობის ისტორია და გიჟივით დაბრუნდა სახლში რომელიც მარიამის საძინებელში შევარდა შეშინებული.
-მარიამ როგორ ხარ ჩემო მერცხალო.
-კარგად ვარ ბებო რა გჭირს.
-მაღაზიაში მიხრეს მდიარეზე რაც შეგემთხვა.
-ვინ გითხრა.
-ნათელაანთ მარიამმა.ახლოს მივიდა ხელები მოხვია და გულზე მიიკრა თან ხელებით უსინჯავდა სხეულს,ხომ არ ტკიოდა რამე და არ ატყუებდა ბებოს.
-ნუ ჩავარდი პანიკაში რა გჭირს,ხომ მხედავ რომ კარგად ვარ ეს შემთხვევით მოხდა ბებო და გთხოვ ნუ ეტყვი დედას და მამას.
-როგორ მოხდა,რა დაგემართა.
-ფეხი დამიცდა ქვაზე და წყალში ჩავარდი,ეს ისე უცებ მოხდა იქვე იყო გიორგი გადმომყვა წყალში და მან ამომიყვანა.აი აქ ვარ ახლა,ჯამრთელი და მრთელი.ცალი თვალით გახედა კარებთან აბუზულად მდგარ ალექსანდრეს რომელიც ძალიან შეშინებული იყო და მზად იყო ტირილიც კი დაეწყო.
-შენ რომ რამე მოგსვლოდა,შენ ვერც კი წარმოიდგენ რა დამემართა რომ მითხრეს მარიამი ლამის დაიხრჩო და ძლივს მოაბრუნესო ბებო გული გამიჩერდა.
-დაწყნარდი,ყველაფერი კარგადაა.მე აქ ვარ შენთან,შენს მკლავებში.
-ბებოს მერცხალო,ბებოს ანგელოზო.შენ ჩემი ცხოვრენა და სიხარული ხარ.
-მე არაფერი არ ვარ შენი?უთხრა ტირილამდე მისულმა ანამ.
-მოდი ჩემთან,შენ ჩემი ნერვების კიბო ხარ მაგრამ შენც ხომ ჩემი ნაწილი ხარ როგორ შემიძლია ჩემი სამი ანგელოზი გამოვარჩიო ერთმანეთისგან.სამივეს მოხვია ხელი და სამივეს უკოცნიდა პირ-სახეს.საღამოს აგრილებულზე გამოუკეთდათ ხასიათი და ისევ ტირიფებში წავიდნენ კარტის სათამაშოდ.
-მოდი სურვილებზე ვითამაშოთ.თქვა ანამ.
-კარგია,აბა ისე რა მუღამი აქვს თამაშს.თქვა ალექსანდრემ.თამაშობდნენ და ალექსანდრე მათი ზედამხედველი იყო,თითო-თითო ხელი ოთხივემ წააგო.ანამ ეშმაკურად გადახედა ბექას და რაღაც საშინელება ჩაიფიქრა,რადგან ისე ჩაიხითხითა ყველამ მიხვდა ბექას ამ საღამოს თეთრად მოუწევდა ღამის გათენება.მარიამი მშვიდად იჯდა და არაფერს არ ამბობდა,თავი მაღლა აეწია და დიდ სავსე მთვარეს უცქერდა და მის ირგვლივ ვარსკვლავებით მოჭედილ ცაზე მისი ბედის ვარსკვლავს დაეძებდა.
-მარიამ რა ჩაიფიქრე,სურვილი არაფერი არ გაქვს? შეეკითხა ანამ.
-ნუ ხარ ანა სულსწრაფი,ყველაფერს მისი დრო აქვს,ამიტომ დაველოდები ჩემი სურვილის დრო როცა მოვა.თქვა მშვიდად და გრძნობდა გიორგის დაჟინებულ მზერას.ბექა?ბექა არაფერს არ ამბობდა ანას უცქერდა და თვალებით ემუქრებოდა რასაც მხოლოდ ანა ხვდებოდა და კიდევ კარგი ღამე რომ იყო,თორემ მის აწითლებულ ლოყებს ყველა ნახავდა.გიორგი როგორც მარიამი ისიც ჩუმად იჯდა,თითქოს მათი ფიქრები ერთმანეთს ემთხვეოდა და გიორგიც მარიამის მსგავსად ცაში მისი ბედის ვარსკვლავს დაეძებდა.უეცრად იყვირა და ყველას შეეშინდა.
-შეხედეთ ვარსკვლავი ჩამოვარდა,რაც გინდათ ჩაიფიქრეთ უთუოდ აგისრულდებათ.ხუთივეს თვალები ჰქონდა დახუჭული და მათი სურვილების თუ ოცნებების გარშემო დაფრინავდნენ.დუმილი მოულოდნელად გიორგიმ დაარღვია და ყველა გამოაფხიზლა.
-ხვალ თბილიში უნდა ვიყოთ ბექა.
-რატომ ასე მალე,ახლა ხომ შვებულებაში ხარ.მოიწყინა მარიამმა და ანამ.ბექას დავიწყებოდა რა დღე იყო ხვალინდელი დღე და ღიმილით თქვა.
-ბილეთი აქვს ნაყიდი და ეშინია არ გაუფუჭდეს.
-სად მიდიხარ გიორგი ბილეთი რომ აიღე,ან უჩვენოდ სად გინდა წახვიდე?
-რა ბილეთი რას ბოდიალობ,არ მითხრა რომ ხვალინდელი დღე დაგავიწყდა და არ გახსოვს რას ან ვის უკავშირდება.
-თუ იმას გულისხმობ პირველი ეროტიკული მცდელობა როდის მქონდა,გასახსენებელი არაფერია არ ვაპირებ საჯაროდ რამის მოყოლას.
-მიკვირს,რომ უფრო და უფრო არასერიოზული ხდები. შეუღრინა გიორგიმ სხვები კი იცინოდნენ ვითომ ჩუმად,მაგრამ ვერ ფარავდნენ და ფხუკუნებდნენ.
-6 წელია ამ დღეს ყველა ვიკრიბებით რადგან 20 ივლისს გამთენიისას დაგვტოვა და ეს მთელი 6 წელი მხოლოდ ამ დღისთვის ჩამოვდიოდი ლონდონიდან რომ ყველა ვყოფილიყავით მის საფლავზე,ზოგი ახერხებდა,ზოგი ვერა.ბექამ დამნაშავედ იგრძნო თავი,რადგან მიხვდა მნიშვნელოვანი თარიღი დაავიწყდა და თავის თავზე გაბრაზდა.
-ძალიან საწყენია.თქვა მარიამმა.
-რითინ დაიღუპა?დაინტერესდა ანა თუ რითინ გარდაიცვალა ასეთი ახალგაზრდა და გამოაკლდა მეგობრებს.
-თვითმკვლელობა.
-უიმეეე,რატომ?ეწყინა მარიამს.
-ახალი დაქორწინებული იყო და მანქანა უყიდა მეუღლეს დაბადების დღეზე,სწორედ იმ მანქანით დაიღუპა რამდენიმე დღეში მისი ორსული მეუღლე,მან თავი დაიდანაშაულა და სიცოცხლე თვითმკვლელობით დაასრულა.გაიხსენა გიორგიმ ტკივილიანი წარსული.
-ემილიანა,ემი საოცრად ლამაზ იყო ემილიანა,ჩვენ კი ემის ვეძახდით.თქვა ბექამ.
-მისმა სიკვდილმა ნუკრი გაანადგურა,ვეღარ ვცნობდით მეგობრები.რამდენიმე დღე დაკარგულიც იყო,შემდეგ თავად დაბრუნდა მოუვლელი,სახეზე წვერი ჰქონდა მოშვებული,დაჭმუჭნული პერანგით.სმა დაიწყო და ბიჭები უყურადღებოდ არ ვტოვებდით.იმ საღამოს ჩემი ჯერი იყო მასთან დარჩენის,მეც საღამოს მივედი ჩემი გასაღებით უნდა დამეღო კარი,მაგრამ კარტი ღია დამხვდა და მაგიდაზე გამოსამშვიდობებელი წერილი ჰქონდა დატოვებული.შემეშინდა,ნუკრის დაკარგვის შემეშინდა და იმ წუთში რაც მომაფიქრდა ბიჭებს დავურეკე.შემდეგ გამახსენდა ჩვენი საყვარელი ადგილი,სადაც თავს ვიყრიდით ყველა და ერთად ვგიჟობდით,ჩვენ ხომ მხოლოდ 19 წლის ბიჭები ვიყავით.გავიქეცი,მივრბოდი და წინ საშინელი სურათები მიღობავდნენ გზას,ჩემს წარმოსახვაში ნუკრის უკვე მკვდარს ვხედავდი და მე ხელში მყავდა აყვანილი.მართალი ვიყავი,იქ აღმოჩნდა სახურავზე.ის კუთხეში იდგა ნაპირზე და ხელები ჰქონდა გაშლილი,უკვე გადასახტომად ემზადებოდა.შემეშინდა,ლაპარაკი დავიწყე ვცდილობდი დამერწმუნებინა,რომ ყველაფერი კარგად იქნებოდა.ემილიანას სიკვდილიდან სამი თვე ყო გასული,მოულოდნელად მომიბრუნდა და მითხრა.
-რა იქნება კარგად, გიორგი ემილიანა დამიბრუნდება?ჩემი პატარას დაბადებას შევიგრძნობ,ხელში ავიყვან და მას ერთად გავზრდით?არაფერიც არ იქნება კარგად მეგობარო,ეს მხოლოდ დამამშვიდებელი სიტყვებია და მეტი არაფერი.
-გამანადგურა მისმა სიტყვებმა,მაგრამ ძალა მოვიკრიბე არ მოვეშვი და ყველაფერი გავახსენე რაც კი ერთმანეთთან გვაკავშირებდა.უამრავი არგუმენტი მოვუყევი,რის გამოც არ უნდა მოქცეულიყო ასე და ბოლოს ხუმრობაც კი ვცადე.
-კარგი რა ნუკრი მაინდამაინც იმ ადგილზე დადექი ქვემოთ ჩემი ახალი მანქანა რომ დგას და გინდა განგებ რომ გამიფუჭო.გავიცინე,მაგრამ ეს სიცილი სიმწრის სიცილი იყო.შევძელი,მოვახერხე და ნუკრი გავაცინე.მომიბრუნდა და მითხრა.
-რა იდიორი ხარ გიორგი მე ს ვცდილობ,რომელიც წუთი წუთზე უნდა ავასრულო და შენ მანქანას ჯავრობ?მართლა ბავში ხარ,რომელიც 19 წლის ასაკში კაცობს.ნუკრი ჩვენზე უფროსი იყო ასაკში განსხვავება გვქონდა,მაგრამ კარგად ვუგებდით ერთმანეთს.
-კარგი რა მართლა დაიჯერე რომ მე მანქანას ვჯავრობ?რა ჭირად მინდა მანქანა,როცა ჩემს წინ დგეხარ და ვიცი რამდენიმე წუთში აღარც კი ისუნთქებ.ცრემლები მომეძალა და ხელი მოვკიდე.
-ნუ იზამ ამას,ჩვენ შენს საძმოს ნუ გაგვიმეტებ ასეთი ძლიერი ტკივილისთვის.მომიბრუნდა,მომიახლოვდა,ჩამეხუტა ძლიერად და ისიც ატირდა.ბიჭებიც მოვიდნენ,სირბილისგან სულს ვეღარ ითქვამდნენ რადგან საცობში მოხვდნენ,მიატოვეს მანქანა იქვე ქუჩაში და ფეხით გამოიქცნენ.ასე ვიდექით მეგობრები ხელი-ხელ გადახვეული და იმ წუთში მიხაროდა,რომ მე შევძელი ნუკრიმ გადაიფიქრა და სულ ასე ვიქნებითთქო,იმ ღამით ყველა ერთად ვიყავით,დავლიეთ და ჩაგვეძინა მაგრამ მე უფრო ვფხიზლობდი ვერ გავიგე როდის ადგა,როდის გამეპარა დილით ნუკრი ვეღარ ვიპოვე,ჩვენს გვერდით აღარ იყო.ის მაინც იქ წასულა და თავი მოიკლა,მაინც იმ ადგილიდან გადახტა.პირველად იქ გავიქეცი და შიშით გადავიხედე და თვალებში დამიბნელდა,ძირს ასვალტზე ნუკრი თავისივე სისხლის გუბეში ეგდო ხელებგაშლილი.სახლში ღრიალით შევარდი და ყველა ფეხზე წამოვყარე,ძირს რომ ჩავედით და მივედი მასთან ისევ თბილი იყო,ერთი შეგვავლო თვალი გაეღიმა,თვალებრიდან ცრემლი ჩამოუგორდა და სამუდამოდ დაგვტოვა.რამოდენიმე წუთი,სულ რამოდენიმე წუთით ჩამაძინა ეშმაკმა და ამ რამოდენიმე წუთიში დასრულდა ნუკრის სიცოცხლე.დიდი ხანი შოკიდან ვერ გამოვედი რადგან ჩემს თავს ვადანაშაულებდი,მე რომ მისი ადგომა გამეგო ეს ხომ არ მოხდებოდა.
-გიორგი ეს ძალიან მტკივნეული და სულის შემძვრელი ისტორიაა,მაგრამ რამდენჯერაც არ უნდა დაგეშალა ის მაინც მის ჩანაფიქრს განახორციელებდა,თქვენ კი სულ ვერ იქნებოდით მის გვერდით.მან მისი ქმედებით სული კი არ დაიმშვიდა,უფრო დაიმძიმა მისი საქციელით.თვითმკვლელობა ეს ყველაზე ცუდი ჩანაფიქრია,ის ყველაზე სუსტი და უსუსური ადამიანრების ადვილად გადასაწყვეტი თემაა.
-ნელა-ნელა დავიწყებას მიეცა,მაგრამ როცა ახლოვდება 20 ივლისი ტკივილი ისევ ახლდება,დავიწყების საშუალებას ეს თარიღი არ მაძლევს და მტკივნეულად ვხვდები ამ დღეს.
-აუუუუ,შემცივდა ადექით სახლში წავიდეთ.თქვა ალექსანდრემ ყველა წამოდგა და მოწყენილი გაუდგნენ გზას სახლისაკენ.ძალიან დაითგრუნა ყველა გიორგის ნაამბობზე და ყველა ახალგაზრდა უდროოდ წასული ბიჭზე ფიქრობდა,რაოდენ ძლიერ უნდა გიყვარდეს რომ თვითმკვლელობამდე მიხვიდე.წინა ღამის სევდიანმა ისტორიამ მარიამი მთელი ღამე არ დააძინა და დილით ალიონზე ადრე ადგა,გადაწყვიტა ბებოს მოხმარებოდა.დაავლო წყლის ჭურჭლებს ხელი,ქათმებს და ინდაურებს ახალი წყალი დაუდგა,შემდეგ გამოვიდა და სიმინდის კაკალი აიღო მათ დასაპურებლად.ქალაქელი ძილის გუდები ჯერ კიდევ დილის ძილში იყვნენ და სიზმრებს ხედავდნენ.სოფელში სულ სხვაგვარად თენდება ქალაქთან შედარებით,აქ მამლის ყივილი გვამცნობს უკვე გათენებას,გიორგის გაუხარდა მამლის ყივილი რომ გაიგონა,ბექას გადახედა და ისე ღრმად ეძინა არც მამლის ყივილი გაუგონია და არც ცხენის ჭიხვინი,ვერც საქონლის ზარების ხმამ ვერ გააღვიძა უკვე ტყეში გასადენად რომ მირეკავდა პაპა ალექსანდრე.გიორგი მამლის ყივილმა გააღვიძა,მაგრამ ინდაურების როყროყი რომ გაიგონა ფეხზე წამოდგა საწოლიდან.ეგონა ყველას  მოასწრო ადგომა,მაგრამ გაოცებული იყო მარიამს რომ შეხედა ამდგარს თავზე თეთრი მანდილი წაეკრა და ეზოში საქმიანობდა თან ღიღინებდა.შეხედა საქათმე რომ გამოაღო და ქათმებს კაკალი დაუყარა.ქათმებს ეძახდა და დაავიწყდა რომ ინდაურების ეშინოდა.
-წია,წია,წია მოდით ჭამეთ დასუქდით და  დიდები დაიზარდეთ რომ დასუქდებით გემრიელი ხორცი გექნებათ.მარიამს ერთი ინდაური უყურებდა და ეს მარიამმაც შეამჩნია და თხოვნა დაუწყო.
-არ გაბედი და ახლოს არ მოხვიდე,თორემ მამას დავუძახებ და ამ წუთში დაგიხუჭავს თვალებს ჩემი შეშინებისთვის.უკან-უკან ხევით მიდიოდა და ფეხი იქვე დადგმულ წყლით სავსე ვარცლს წამოკრა და ძირს წაიქცა.ინდაურიც თითქოს ამას უცდიდაო და აფოფხრილი გაიქცა მარიამისკენ.გიორგი ჯერ სიცილით უყურებდა ამ ყველაფერს,მაგრამ შემდეგ შეხედა როგორ ჩქარა გაიქცა ინდაური წაქცეული მარიამისკენ და თავადაც გაიქცა მარიამის დასახმარებლად.დაინახა თუ არა მარიამმა მშველელი იმედი მიეცა და გიორგის თხოვნით უთხრა.
-გიორგი მიშველე ეს ინდაური მომაშორე.
-სულზე მოგისწარი მარიამ თორემ თვალებს ამოგჩიჩქნიდა.უთხრა სერიოზული სახით გიორგი.
-მართლა?ახალ წლამდე მიგათრევ როგორმე და შემდეგ ჩემი ხელით უნდა გავაკეთო შენი ხორცისგან საცივი.ინდაურს ემუქრებოდა და თან გიორგის ეპოტინებოდა.გიორგიმაც ხელში აიყვანა და წელზე შემოიჯინა,მარიამი კი ზიზღით უცქერდა ინდაურს რომელიც უტეხად მისჩერებოდა მარიამს.
-როგორ მეჯავრება ეს  მისი წითელი გალსტუკი,რა საზიზღარი შესახედია.
-რატომ გეჯავრება ასე რას ერჩი,ძალიან გემრიელი ხორცი აქვს ინდაურს.
-ეს ცოცხალი მეჯავრება და მკვდარს რა მაჭმევს.ლაპარაკობდა,ტიტინებდა და არც ცდილობვდა გიორგის მკლავებიდან ჩამოსვლას,მოულოდნელად გიორგიმ შეეკითხა სიცილით.
-მარიამ რამდენი კილო ხარ,საჭმელს არ ჭამ?რაა ეს,შენ და ის ინდაური ერთი წონა იქნებით.გამოაჯავრა გიორგიმ, მარიამმა შეუბღვირა და უთხრა.
-ნუ იცინი გიორგი ვიცი რატომაც თქვი,მაგრამ ძირს ვერ ჩამოვალ.
-რატომ?აქ უფრო კომფორტულად ხარ?ასე როდემდე ვიყოთ,არა მე არ მამძიმებ მაგრამ რომ ვინმემ შეგვხედოს რას იტყვის სხვა ადგილი ვერ მოძებნენო არ იფიქრებენ?
-ნუ მაგდებ ნამუსზე,ძირს როგორ ჩამოვიდე შეხედე როგორ უტეხად მიცქერს ეს გალსტუკიანი.გამიყვანე რა აქედან გთხოვ.სადაც იყო მარიამი ტირილს დაიწყებდა.შეეცოდა გიორგის და ეზოში გაიყვანა მათკენ გამოქცეულ ინდაურს კი კარი ნისკარტის წინ მიუხურა.
-არა რას მერჩის რა საინტერესოა.უკვირდა მარიამს.სახლის წინ კი ტელეფონი ბექას ეჭირა და ყველაფერი დააფიქსირა თან გულიანად იცინოდა.მარიამმა შეხედა ბექას გიორგის ტელეფონით რომ იღებდა ვიდეოს და გაბღვერილმა უთხრა.
-შენი ხელით წაშლი რაც გადაიღე, თორემ მაგ ტელეფონს ვეღარ ნახავ ვერც შენ და ვერც მისი პატრონი..
-ჯერ კარგა ხანს იჩიჩქნებოდა ბექა გიორგის ტელეფონში და შემდეგ მარიამს უთხრა.
-მოდი ჯერ ვუყუროთ და შემდეგ შენთან ერთად წავშლი.გიორგის გახედა და თვალი ჩაუკრა,მიხვდა გიორგი რომ ვიდეო უკვე შენახული იყო და გაეცინა.იყურეს ვიდეო და იცინოდნენ,ბიჭები მოემზადნენ და დილითვე გრილზე მოინდომეს წასვლა.ნაზი ბებომ ასე როგორ გაგიშვათო და ცხელი ხაჭაპურები დააცხო,ასაუზმა და ისე გაუშვა სტუმრები.ბიჭების წასვლიდან რამოდენიმე საათში მოიწყინა მარიამმაც და ანამაც.ნუგზარი აკვირდებოდა მარიამს და მიხვდა რომ მარიამის გულში სიყვარული იღვიძებდა და ნელა ნელა იკიდებდა ფეხს ამ სიყვარულს კი გიორგი ჰქვიოდა.ერთ დღესაც მარტო დაიგულა მის ტირიფებში და გადაწყვიტა დალაპარაკებოდა.მარიამი დედაზე უფრო მამასთან იყო ახლოს და ყველანაირ თემაზე შეეძლოთ მამასთან საუბარი.მარიამიც უფრო გახსნილი იყო მამასთან და არაფერს არ უმალავდა,გრძნობდა რომ დედაზე უფრო მამა უგებდა.ჯერ შორიდან აკვირდებიდა შვილს და შემდეგ ახლოს დაუჯდა,ხელი მოხვია და გულზე მიიკრა.
-რა გაწუხებს,რამდენიმე დღეა გაკვირდები და სულ მოწყენილი ხარ.უთხარი შენს მამიკოს რა გჭირს მარიამ.
-არ ვიცი,რაღაც უცნაურად ვარ,შიგნიდან ვარ დათგრუნული.
-მარიამ შენს მოწყენილობას გიორგი ხომ არ ჰქვია შვილო?
-როგორ მიხვდი.შეეკითხა და თან შერცხვა მამასი.
-გაიზარდე ჩემო გოგო,ვისაც ძალიან უყვარს ის დიდი ხნით ვერ გაძლებს საყვარელი ადამიანისგან შორს.ის მალე მოვა,აი ნახე მალე მოვა შენს სანახავად.
-მამიკო ჩვენ რამდენიმე დღე გავატარეთ ერთად,თუ რამე გრძნობა ჰქონდა მაგრძნობინებდა.უთხრა სევდიანად მარიამმა.
-ყველაფერი კარგად იქნება,მე გული მიგრძნიბს ამას და ხომ იცი ჩემი გული არასდროს არ ცდება.
-ვიცი,ვიცი როგორც ჩვენი წინასწარმეტყველი ვერაჩკა ისე ხარ შენც.აკისკისდა მარიამი და შემდეგ დიდი ინტერესით შეეკითხა მამას.
-მა, როგორაა ჩვენი ფუტკრები?
-კარგად არიან,ამ გაზაფხულზე ორი ოჯახი ხომ მივამატე სექტემბერში თაფლს რომ ამოვიღებ ვფიქრობ,კიდევ ორი ახალი ოჯახი გვეყოლება თუ მეტი არა.
-ხუთი წელი უნდა ვიყო წასული მა,როგორ მიჭირს აქაურობის დატოვება.
-მარიამ მიხედე შენს განათლებას,მერე დროც მოვა და გათხოვდები ჩვენ თანვე ხომ არ წაგვიყვან შვილო,უნდა შეეგუო დამოუკიდებლად ცხოვრებას.მარიამს გაეცინა და მამის თბილ მკერდს მიეკრა,ისე როგორც ბავშვობაში.
-ასეთი სილამაზე სხვაგან სად ვნახო მამიკო,ეს ადგილი ჩემი ბედნიერებაა.ძალიან,ძალიან მომენატრება აქაურობა,იმედია ჩემი ოცნება ამისრულდება.
-აგისრულდება,შენ ჩემი ძლიერი გოგო ხარ და ვიცი რომ ყველაფერი გამოგივა.წავიდეთ სახლში,მოიღრუბლა.

  საშინელი წვიმის ხმამ გააღვიძა,გუშინ რა კარგი ამინდი იყო,დღეს კი კოკისპირული წვიმაა.ტელეფონის ხმაც მიწვდა ყურს წვიმის ხმასთან ერთად და უხალისოდ გადაწია ხელი და არც დაუხედია ისე უპასუხა.
-დილა მშვიდობის გიორგი როგორ ხარ.
-კარგად ვიყავი სანამ დარეკავდი და სანამ გამაღვიძებდი.
-გაგაღვიძეთ?ოჰ ბოდიში,საქმემ შემომეძალა თორემ არ შეგაწუხებდი შეფ.
-თქვი რა გინდა და ერთხელ და სამუდამოდ დაიმახსოვრე,დილით ნუ მირეკავ ასე ადრე,თორემ მანდ მოსული არც დავფიქრდები ერთ დღეს ისე მოგისვრი ფანჯრიდან.
-მეორე ხაზზე მირეკავენ ფისო და მოგვიანებით დაგირეკავ.
-იდიოტი.ხმამაღლა ჩასძახა ტელეფონს და კედელს შეაფშვნა აპარატი რომელიც ნაწილებად დაიშალა.შეეცადა ძილი გაეგრძელებინა მაგრამ ვერ შეძლო,ადგა წყალი გადაივლო თავი მოიწესრიგა და სამზარეულოში გავიდა.
-დილა მშვიდობისა დე.
-დილა მშვიდობისა საყვარელო,მოდი ყავას გაგიკეთებ და გამოფხიზლდები.
-გამომაფხიზლეს უკვე იდიოტებმა,გუშინდელი ბლინები აღარ არის?
-არა,ბექამ და ალექსიმ მიირთვა ამ დილით.წარბაწეულმა შეხედა რუსოს და გაკვირვებულმა შეეკითხა.
-მოიცადე,ამ დილით აქ იყვნენ თუ რაც თქვი მომესმა?
-აქ იყვნენ,ტელეფონზე რომ დაგირეკეს.
-იდიოტები,რას გამატეხიეს ტელეფინი აქ თუ იყვნენ,ზემოთ ვერ ამოვიდნენ?
-მერცხლების შემოსევა მქონდა ამ დილით,როგორც შემოფრინდნენ ისევ ისე გაფრინდნენ,წესიერად ვერც შევხედე ვერცერთს.
-ხო არ დაკარგო მაგ მერცხლები რომლებიც მხოლოდ შენთვის ჭიკჭიკებენ და იქ რომ მივალ ორივეს მგელივით ვაყმუილებ.
-კარგი რა გიორგი სულ როგორ იღრინები შვილო,შენი ღიმილიანი სახის დანახვა მომენატრა,შენ მხოლოდ მარიამს უღიმი და ჩვენთან კი ხარ წარბებშეყრილი.
-ნახე რა განახო.თავის ოთახში ავიდა და სიდი ჩამოიტანა.-აჰა უყურე და ისევ შეინახე ფრთხილად.რუსომ იქვე ჩართო სიდი და სოფელში გადაღებული სიგიჟეები რომ ნახა თავადაც კარგად იხალისა.
-ვაიმე გიორგი ეს რაა მკბენარე ჯინჭრებში ჩავარდი?
-ის დაბდურა ანიჩქა რომ გვყავს ის ჩავარდა და რომ უნდა ამომეყვანა მეწც გადამიყოლა.გაიხსენა გიორგიმ სიცილით სოფლის ამბები.
-კარგი დრო გიტარებიათ,ანა რა გიჟია ეს გოგო.არ ვიცოდი მარიამს ინდაურების თუ ეშინოდა,როგორ კარგად გიჭირავს ხელში.
-რაო რუსუდან ეჭვიანობ?ჯერ ბავშვია დე,ხომ იცი დაუდუღარ ქვევრს სარქველი არ ეხურება,ჯერ უნდა გაიზარდოს.
-კარგი რა გიორგი უკვე 18 წლის არის, სრულწლოვანია და სტუდენტი.17 წლისას შენ უკვე მყავდი.
-ხოდა ხომ ხედავ იმიტომ მყავხარ დაიკოსავით გვერდით, როცა ერთად მივდივართ სადმე არავის არ სჯერა დედა-შვილი რომ ვართ.წამოდგა,რუსოს გემრიელად აკოცა ლოყაზე.-წავედი იმათ უნდა დავაცხრე დღეს თავზე არწივივით.
-შეეშვი იმათ,დაანებე თავი.
-არა,დღეს ჩემი ტელეფონისთვის შური უნდა ვიძიო.ენა გადმოგდებული უნდა ვარბენინო ორივე კომპანიის სართულებზე,თან ლიფტით კი არა,ფეხით.რუსოს სიცილით ეუბნებოდა მისი შურისძიების გეგმებს და თან სადისტურად იცინოდა.
-გიორგი რა საზიზღარი ადამიანი ხარ შვილო.რუსუდანმაც სიცილით უთხრა შვილს.
-მადლობა დედიკო,მაგრამ შენ ხმა არ ამოიღო.
-არაფერს არ ვამბობ.
-დაიფიცე.
-კარგი რა გიორგი.
-დედა დაიფიცე.
-შენს თავს გეფიცები.
-ტელეფონზე არ უპასუხო,თორემ შეგატყობენ ტყუილს რომ ამბობ.
-მუნჯი ვარ დღეს შენს მოსვლამდე,ერთი პირობით.
-გამაცანი პირობები.
-ყველაფერს მომიყვები რომ მოხვალ.
-აუცილებლად,მათსაც წამოვიყვან და საღამოს რომ შემოვირიგო კარგი ვახშამი მოგვიმზადე.
-კარგი,მე არაფერი არ ვიცი.
-აბა,წავედი.
-როგორ ცდილობ ჩამითრიო შენს შურისძიების გეგმებში.
-უკვე ჩათრეული ხარ,აბა დროებით.
-დროებით შვილო.გიორგიმ დედას აკოცა და ღიმილიანი სახით დატოვა სახლი და ღიღინით წავიდა კომპანიაში.კომპანიაში შევიდა თუ არა დაცვას დაელაპარაკა და რაღაც გაარკვია შემდეგ დაემშვიდობა და თავისი კაბინეტისაკენ წავიდა,კაბინეტთან მისვლამდე ზანდამ ხელით რაღაც ანიშნა და გიორგი მის მაგიდასთან მივიდა.
-რა ხდება, ვინმე მელოდება?
-ბექა და ლექსო გელოდება კაბინეტში.
-ზანდა დეიდა დღეს უხეში ვიქნები და არ გაგიკვირდეს,წინასწარ გიხდი ბოდიშს და სხვას შემდეგ აგიხსნი.
-ოხ,იმათ ეხება?გიორგიმ თავი დაუქნია, ზანდას თვალი ჩაუკრა და სახე დასერიოზულებული შევიდა კაბინეტში.შეხედა ორივეს მკაცრი სახით და გიორგის სახის დანახვაზე ორივემ სიცილი შეწყვიტა და საყვედურით აავსეს გიორგი.
-სად გაქვს ტელეფონი რომ გირეკავთ,რატომ გამორთე.
-ტელეფონი აღარ მაქვს,აქ რა გინდათ აქ დაჯდომის და ლაპარაკის გარდა სხვა საქმე არ გაქვთ ამხელა კომპანიაში?
-დილით ხომ მუშაობდა ტელეფონი.გაკვირვებულმა შეეკითხა ბექამ და გიორგიმ შეუბღვირა.
-თქვენი უაზრო საქციელის გამო აღარაა ცოცხალი ჩემი ტელეფონი,ახლა დროს ნუ კარგავთ დღის ანგარიშები ჩამაბარეთ და გეგმები გამაცანით.ამ დროს ზანდა შემოვიდა და უთხრა.
-გიორგი ბოდიში ხელი შეგიშალე,ლიფტს რაღაც დაემართა არ მუშაობს და ხელოსანი არის მოსული.
-დილით მუშაობდა და ასე უცებ რა ეტაკა.იკითხა ლექსომ.
-შენ კუჭი რომ გტკიოდა ექიმთან იყავი?
-კი ვიყავი,მაგრამ ეს რა შუაშია აქ.
-იმ შუაშია,რომ ის რკინაა და ხელოსანი გამოვიძახეთ,რადგან ისაა იმ რკინის ექიმი.შეუღრინა ალექსის.
-კარგი ხო რა უნაირო ხასიათზე ხარ,რას იღრინები.
-ყველა თანამშრომელი შეკრიბეთ.გასცა ბრძანება და ასევე წარბებშეყრილმა შეხედა ზანდას.
-ნამდვილად ვერ ვცნობ,ძალიან ამჟავებულ ხასიათზეა დღეს.თქვა ბექამ.ყველა თანამშრომელი შეიკრიბა და გიორგის ელოდებოდნენ,გიორგიც მალე გამოვიდა და ყველას წინ წარსდგა,მისი ჩვეული ფიცხი და მკაცრი სახით.
-მეგობრებო დღეს მძიმე დღე გექნებათ,რადგან ლიფტი დღეს არ მუშაობს და არც ვიცით რა დროისთვის ჩაირთვება ამიტომ გადავწყვიტე მეხუთე სართულზე,ყველა განყოფილებაში და ყველა სექტორში ბატონი ბექა იქნება გამოყოფილი თუ რამე ხელმოსაწერი საბუთი იქნება მას მიაწოდეთ რომ სიარულში დრო არ დაკარგოთ.მესამე სართულს კი ბატონი ალექსანდრე მოგემსახურებათ,ჯერ ერთ საქმეს მოაგვარებს და მერე სამუშაო საათების დასრულებამდე თქვენს გვერდით იქნება.ბექა და ალექსანდრე გაცოფებული უყურებდნენ გიორგის და ყელში ლურჯად აჩნდათ დაბერილი ძარღვები.-დაუბრუნდით თქვენს ადგილებს,ბატონო ალექსანდრე ჩემთან წამობრძანდით,ბატონო ბესარიონ საქმეს მიხედეთ.შებრუნდა და გასცდა თუ არა თანამშრომლებს ღიმილით წავიდა თავის კაბინეტში.ზანდამ შეხედა გაღიმებულ გიორგის და თავადაც ჩაეღიმა,მიხვდა რომ ლიფტიც შემთხვევით არ გაფუჭებულა აქ გიორგის ხელი ერია.გიორგიმ გეზი პირდაპირ ზანდასკენ აიღო და ხმამაღლა უთხრა.
-ზანდა დეიდა მაღაზიის მისამართი მიეცი ალექსანდრეს საიდანაც ტელეფონს მომიტანს,ფული გადახდილია.უთხრა და სასწრაფოდ გაეცალა იქაურობას,ალექსანდრე გაოცებული უცქერდა მიმავალ გიორგის და ზანდას უთხრა.
-რა ბზიკმა უკბინა დღეს,იცი რამე?
-არაფერი არ ვიცი,გარდა იმისა რომ ძალიან ცუდ ხასიათზეა და ამიტომ ეცადეთ ხელში არ მოყვეთ.ხომ იცით იშვიათად ბრაზდება ასე ძალიან და დღეს ავიტანოთ,ძალიან გთხოვთ ორივეს ნუ შექმნით პანიკას.
-შენი ხათრით თორემ თავზე დავამხობ იმ მაგიდას,იქ რომ წამოსკუპულა და ბრძანებლობს იქედან.გაბრაზებული გავარდა ალექსანდრე კომპანიიდან,ჯერ კიდევ დილა იყო და ბექა გასაწურად იყო მოწყობილი კიბეებზე სიარულისგან.ზანდა გიორგისთან შევიდა და სიცილით უთხრა.
-დედას გაფიცებ,მითხარი რა დაგიშავა დღეს ამ ორმა.
-გამაბრაზეს დღეს,უთენია გამაღვიძა ბესარიონმა და მერე მითხრა ,,ფისო მეორე ხაზზე მირეკავენ და უნდა გაგითიშოო'' და ამ დროს ჩემთან ყოფილან ყავას მიირთმევდნენ, ჩემი ბლინები შემიჭამენ,დედაჩემთან იჭორავენ.აი ამათ უაზრობას შეეწირა დღეს ჩემი ტელეფონი და ეს ორი ამ მძიმე სასჯელს ამიტომ იხდიან.
-გიორგი ასეთი სადისტი როდის მერე გახდი.
-დაუნდობელი ვარ როცა მაბრაზებენ,წადი ახლა არ შემოგისწრონ თორემ მიხვდებიან რომ ეს ყველაფერი მოწყობილია და აფრებს აუშვებენ.ზანდა გავიდა და სადღაც ხუთ წუთში ალექსანდრეც შემოვიდა ტელეფონი მოუტანა მაგიდაზე დადო და უხმოდ გავიდა კაბინეტიდან,თან გიორგის სადისტური ღიმილიც თანვე გაიყოლა.არ შეიცოდა არცერთი და დღის ბოლოს დაურეკა ხელოსანს,რომ ლიფტის ამუშავების დრო იყო.საღამოს ბექა და ალექსანდრე ძალა გამოცლილები გიორგის კაბინეტში იყვნენ და დაბღვერილი უყურებდნენ მეგობარს,რომელმაც არა და არა არ გახსნა შუბლი და ერთი ნორმალური სიტყვა არ აღირსა ბიჭებს.უხმოდ წამოდგა,მანქანის გასაღები აიღო და ორივეს ანიშნა უკან გაჰყოლოდნენ ისინიც უხმოდ ადგნენ და ლასლასით გაყვნენ გიორგის.კიბის თავში მდგომმა ბექამ თქვა.
-როგორ შემზიზღდა დღეს ეს კიბები
-შენი თქვი და ჩემი იკითხე.უთხრა ალექსანდრემ.გიორგი ლიფტთან დადგა და გამოიძახა,გაკვირვებულებმა შეხედეს ერთმანეთს და შემდეგ გიორგის.
-რას მომჩერებიხართ გაკვირვებული,აქ ლიფტის არსებობა პირველად გაიგეთ?
-ეს როდის ამუშავდა.
-შუადღის შემდეგ მუშაობს,მაგრამ თქვენ იმდენად მოგეწონათ სირბილი კიბეებზე,არც მოგფიქრებიათ რომ გენახათ ჩაირთო თუ არ ჩაირთო.ძალა გამოცლილები ჩასხდნენ გიორგის მანქანაში.
-სახლში მიმიყვანე უნდა დავისვენო.თქვა ალექსიმ.
-მეც სახლში მინდა და ახლა ჩემი საწოლის მეტი არაფერი არ მინდა.ასევე დაღლილი ხმით უთხრა ბექამ.
-აწი დავაფასებ ამ გოგოების მუშაობას,რამდენჯერ უწევთ კიბეებზე ასვლა და ჩასვლა,თან ამხელა ქუსლიანებით პირდაპირ ტვინში ურტყამს მათი კაკუნი რომ დაკაკუნობენ პაკა-პუკით.თქვა ბექამ.გიორგი უსმენდა მათ წუწუნს და გულში დარი-დურის ღიღინებდა.
-ლაშა და ალიკა დაიყენეთ გვერდით და საქმეში ჩართეთ,როგორც ვიცი მძღოლის ადგილი განთავისუფლდა,მას მანქანის მეტი მაინც არაფერი არ აინტერესებს,მიუჩინეთ იქ ადგილი,რომ სულ დაკავებული იყოს თავისუფალი დრო ჰქონდეს ცოტა და ეს ცოტა დროც თქვენს გვერდით გაატაროს.თქვა მკაცრად გიორგიმ.
-რა ხდება,რამე იცი ისეთი რაც ჩვენ არ ვიცით?თქვა გაკვირვებულმა ბექამ.
-ყური მოვკარი რომ ლაშა თამაშს დაუბრუნდა,თამაში დაუწყია ისევ ბიჭს და სანამ თავს არ წააგებს მანამ უნდა ვუშველოთ.ალიკას კი ბებიას მეტი არავინ ჰყავს და მოხუცებული მკურნალობას საჭიროებს,მას გულის ასთმა დაუდგინეს.ორჯერ ვუყიდე წამლები ისე,რომ ალიკამ არ იცის.ექიმთანაც მყავდა,ნერვიულობა არ შეიძლება უჰაერობა აქვს და სუნთქვა ეკეტება.დავიყენოთ გვერდით და ჩავრთოთ საქმეში.წყნარად საუბრობდა გიორგი მაგრამ მკაცრად და თითოეულ სიტყვას ათასჯერ გაანალიზებულად ამბობდა.
-ამიტომ ხარ დღეს ასეთ ცუდ ხასიათზე? არ უნდა გვითხრა არაფერი,მარტო რომ ეჭიდები ყველაფერს? გაუბრაზდა ალექსანდრე.
-ხმა არ ამოიღოთ,ჩემებმა სახლში არაფერი არ იციან ნანი ბებოს ავადმყოფობაზე,ხომ იცით გოგი როგორ აფასებს ამ ადამიანს.უკვე ეზოში შეყავდა მანქანა ალექსანდრეს მკაცრად რომ უთხრა და თვალები დაუბრიალა ალექსა.სახლში შედიოდნენ უკვე ალექსანდრეს ხმა რომ მოესმა გოგის.
-თვალების ბრიალი იცი მარტო შენ,მე ვერ შემაშინებ იცოდე.შეუღრინა გიორგის და სახლში შევიდნენ,ბექას და ალექსანდრეს მისალმების თავიც არ ჰქონდათ და ხელის აწევით მიესალმნენ გაკვირვებულ გოგის და იქვე დასხდნენ.რუსომ მიხვდა ყველაფერს თუ რამ დაღალა ბიჭები ასე მწარედ,გოგიმ სათვალეს ზემოდან გადმოხედა უხმოდ მყოფ ბიჭებს და შემდეგ გიორგის შეხედა რომელიც არა ჩვეულებრივად გრძნობდა თავს,ისევ ბიჭებს შეხედა და გაკვირვებულმა იკითხა.
-ამათ რა ჭირთ,რა მოგივიდათ,რას გავხართ.
-ლიფტი გაფუჭდა დღეს და შენმა ბედოვლათმა შვილმა ჩვენს მეტი ვერავინი გაიმეტა რომ გამოეყო კიბეებზე სარბენად და აი შედეგიც,ფეხები მტკივა საშინლად.
-აუ ჩემი,ასე ხუთი ჰექტარი ყანა რომ გამეთოხნა ასე მწარედ არ დავიღლებოდი,დღეს რომ დავიღალე.თქვა ბექამ.
-მიიღეთ დღეს ტელეფონის შურისძიებისთვის?სიცილით უთხრა გოგიმ ბიჭებს.
-რა ტელეფონი.თავი ასწია ალექსანდრემ.შემდეგ გიორგის შეხედა და მიხვდა,რომ ეს ყველაფერი მისი მოწყობილი იყო.
-სადისტო,ეს განგებ გაგვიჩალიჩე დღეს?
-სადისტი და უჟმური კი ხარ,მაგრამ თუ ჰიტლერიც იყავი ეს არ ვიცოდი.შეუღრინა ბექამ.-არ შემოგელაპარაკე დღეს,რომ შევხედე შენს მოჟამულ სახეს და არც შეგედავე არაფერზე,შენ რა გულმა გიქნა მთელი დღე კაბინეტში ზიხარ და ჩვენ ენა გადმოგდებული დაგვარბებინენ.ვერ ვიჯერებ,ვერ ვიჯერებ შენ დღეს მშვიდად უყურებდი ჩვენს წამებას და არაფერი არ თქვი.
-გეკადრებათ? ნუ უჯერებთ გოგის მას ურს ჩვენი ურთიერთობის,მე თქვენ ასე გაგიმეტებდით? არ არსებობს.
-ახლავეს გავიგებთ ტყუილს ამბობ თუ სიმართლეს.თქვა ალექსანდრემ და რუსოს დაუძახა.
-რუსოოოოოოო.
-რა ხდება,რა გაყვირებთ. წინსაფარზე ხელებს იმშრალებდა რუსო.
-მართალია რაც გიორგიმ გაგვიკეთა დღეს?
-რა გაგიკეთათ, აბა მე რა ვიცი?
-რუსოოო,მართალია?რუსო ტყუილს ვერ ამბობდა რადგან ეცინებოდა და თავი დახარა.
-რუსო შემომხედე.უთხრა ალექსანდრემ და რუსუდანის ბეჭების თახთახზე მიხვდა რომ ის უკვე ისე იცინოდა ცოტაღა უკლდა ჩაბჟირებას.ვიღას ახსოვდა დაღლა,ბექაც წამოხტა ფეხზე და გიორგი ორივეს მოგერიებას ცდილობდა შუა ზალაში.არცერთი არ უსმენდა რუსოს ყვირილს,რომელიც ხან ერთ ვაზას მივარდებოდა რომ გადაერჩინა გატეხვისგან და ხან მეორეს.გოგი კი იჯდა მშვიდად და გაზეთს კითხულობდა,ხანდახან გამოხედავდა ბიჭებს სათვალის ზემოდან და ჩაიცინებდა.როგორც იყო დაიღალნენ,ჩაწყნარდნენ და სავარძლებში ჩაეცვენა სამივე.
-არა,ვერ ვიჯერებ ასე როგორ გაგვიმეტა დღეს ორივე.ვერ ისვენებდა ალექსანდრე.
-შენ ცოტა ხორცი მაინც გაქვს ძვალზე და მე როგორ გამიმეტა ეს გადაჩხინკორებული ბავშვი.არც ბექა იყო კარგ დღეში და ცოფებს ყრიდა.კარგი ყველამ მიიღო დღეს და ახლა ვივახშმოთ,მშია მე.წყნარად თქვა გიორგიმ და სამზარეულოში გავიდა,სადაც რუსოს უკვე გაეწყო მაგიდა და მათ ელოდა.სახლში წასვლის თავი არ ჰქონდათ და ორივე იქვე დარჩა,იმ ღამით მკვდარივით ეძინათ დილამდე,დილით კი გიორგიმ არ გააღვიძა და მარტო წავიდა სამსახურში.კაბინეტში იყო ზანდასთან ერთად ბექა და ალექსანდრე რომ შემოვიდნენ.ზანდას გაეღიმა ბიჭებს რომ შეხედა და ბექამ უთხრა.
-კარგი რა ზანდა დეიდა,ჩუმად გეთქვა ამ ცოფიანის შეგეშინდა?
-ეს თქვენი შეცდომის გამოსასწორებელი იყო,მე უფლება არ მქონდა თქვენთვის რამე მეთქვა.ღიმილით უთხრა ბიჭებს და კარებში რომ გადიოდა მათ უთხრა.
-ძალიან მიყვარხართ და გთხოვთ ერთი თხოვნა შემისრულეთ.
-რა თხოვნა ზანდა დეიდა.ფეხზე წამოდგა გიორგი.
-არასოდეს შეიცვალოთ,ისე რომ ცხოვრებამ გაგაბორიტოთ.შეინარჩუნეთ ერთმანეთი და შეინარჩუნეთ ეს თვისებები რაც გაქვთ,რაც თქვენშია.ფული არ არის მთავარი ადამიანში,მთავარი ის სულია რაც თქვენ გაქვთ და თქვენში დევს და გაუფრთხილდით მას.
-მადლობა ზანდა დეიდა აუცილებლად გავითვალისწინებთ თქვენს რჩევას და გულში ჩაიკრა თვალებ აცრემლებული ქალი.-ხომ არაფერი გაწუხებს,მითხარი არ მოგერიდოს,ხომ იცი მაინც გავიგებ.უთხრა გაკვირვებულმა გიორგიმ.
-კარგად ვარ გიორგი და მართლა მიხარია რომ გაგიცანით,მიხარია რომ ასეთი კარგები ხართ,ასეთი მეგობრულები,მიყვარხართ.თქვა და კაბინეტი დატოვა.გაკვირვებული იყო სამივე,რადგან ზანდა ყოველთვის გაწონასწორებული ადამიანია და მისი გრძნობების შესახებ არასდროს არ ლაპარაკობდა.
-მდააა,მე ეს არ მომწონს.ამიტომ,ბექა ვინმე დააყენე და მისი ყველა ნაბიჯი გავიგოთ რაც მის ირგვლივ ხდება.
-აუცილებლად,დღესვე შეუდგებით მაგ საქმეს რადგან მეც ძალიან გამიკვირდა.
-პირველად ვხედავ ზანდა დეიდას ასეთ მდგომარეობაში.ალექს შენ ლაშას და ალიკას საქმეს მიხედავ.საუბრობდნენ და საქმეს ინაწილებდნენ რომ გიორგის ტელეფონზე დაურეკეს.გაკვირვებულმა დახედა ნომერს და უპასუხა.
-გისმენთ.უსმინა ცოტა ხანი და უთხრა.
-შეთანხმება ძალაშია.ტელეფონი გათიშა და ბიჭებს უთხრა ერთ-ერთი პროექტის ბიზნეს პარტნიორი იყოო.ჩვეულებრივ რეჟიმში ჩადგნენ და მუშაობდნენ,ალექსანდრემ ალიკაც მოიყვანა სამსახურში და საქმეც გამოუჩინეს.უხაროდა ალიკას რომ მუშაობდა და მისი ხელფასი ექნებოდა,ლაშა კი არსად არ ჩანდა,ისევ გაუჩინარდა.რამოდენიმე თვე იყო გასული რომ ლაშამ გიორგის მიაკითხა კომპანიაში,კაბინეტიდან გამოდიოდა ქაღალდების დასტა ეჭირა ხელში და თათბირზე შედიოდა.
-ლაშა?
-გიორგი.როგორ ხარ.
-შენ როგორ ხარ,სად ხარ.გაეხარდა გიორგის მისი ნახვა.ბიძაჩემთან ვარ კაფეში ვმუშაობ,ხომ იცი ზაფხულია და კარგი მუშაობაა.
-გიორგი თათბირზე გაგვიანდება.შეახსენა ზანდამ თათბირის დრო გიორგის.
-ახლა არ მცალია, ლაშა ბიჭებიც აქ მუშაობენ და შენს შემოგვიერთდი არ გაწყენს ზედმეტ დანამატს თუ აიღებ.
-კარგი შენოგივლით.უთხრა ლაშამ და ლიფტისაკენ წავიდა,რომ გიორგიმ შეაჩერა.
-ლაშა.
-გისმენ გიორგი.
-რამე ხომ არ გჭირდება.
-არა,არა მადლობა ისე მოგინახულე მაგრამ შენ არ გცალია.
-კარგი,აბა გელოდები.უთხრა გიორგიმ და თათბირზე შევიდა,ლაშა გამოცილდა თუ არა კომპანიას იქვე ჩაჯდა და თავზე შემოიწყო ხელები.
-რა ჰქენი დაგეხმარა მეგობარმა?გვერდით მიუჯდა წვერ მოშვებული ასაკოვანი მამაკაცი რომელსაც შავი სათვალე ეკეთა.
-გიორგის ფული არ აქვს.
-არ გინდა ტყუილი მეგობარო,მე ყველაფერი ვიცი შენს მეგიბარს რამდენი აქვს ფული,ან გუშინ რა ჭამა და სად იყო ისიც კი ვიცი.ასე რომ ტყუილები არ გვინდა,შენ უბრალოდ ვერ გაბედე მასთან დალაპარაკება.ხვალ საღამომდე ფულს არ მოიტან ელოდე მკაცრ განაჩენს დაუწერელი კანონით,იმედი მაქვს აქამდე არ მივა საქმე და იცოდე ,,მიშკა''გადაგდებას არავის პატიობს.მთელი დღე არ გასულა სახლიდან,იწვა არც ჭამდა და არც ლაპარაკობდა.ღამე 12 საათი იყო კარებზე ზარი რომ დარეკეს და არ უნდოდა დედას გაღვიძებოდა თავად გააღო კარი,ხელი დასტაცეს და ისე საცვლებით ჩასვეს მანქანაში და გაურკვეველი მიმართიულებით წაიყვანეს.ვერაფერს ვერ ხედავდა,რადგან თავზე შავი მეშოკი ჩამოაფარეს.რამოდენიმე საათი იარეს და შემდეგ გადმოიყვანეს მანქანიდან,ხელით წაიყვანეს და უბრძანეს.
-აქ გაჩერდი.თავზე მოაძვრეს და ლაშას თვალები გაუფართოვდა, როცა დაინახა კლდის წვერზე იდგა.
-აქ არ ესროლოთ,სიღრმეში ჩაიყვანეთ და იქ დაასრულეთ.ერთმა მოკიდა ხელი და კლდის სირღმეში ჩაიყვანა,ჯერ ცემა კარგად და შემდეგ იარაღი დაუმიზნა,მოულოდნელად იარაღმა იქუხა და ,,მიშკა'' ლაშას შეშინებული მივარდა.ლაშა ძირს ეგდო,თვალები გაშტერებოდა,აცდა,ტყვია აცდა და შიშისაგან შოკში იყო.
-გაგიმართლა რომ აგცდა,ორი დღის ვადას გაძლევ,ორ დღეში წაგებულს ჩამაბარებ.მანქანაში ჩაისვა და სახლამდე მიიყვანა.
-ლაშა რა გჭირს,სად იყავი.არაფერს მეუბნები,ეს ბოლო თვეებია ძალიან შეიცვალე.არავინი არ მყოლია გვერდით,სულ მარტომ გაგზარდე,არავინი მომხმარე მე არ მყოლია,რატომ მიმეტებ ასეთი მწარე ტკივილისთვის,ეს დავიმსახურე მადლობის მაგიერ? ტირილით უთხრა დედამ.მთელი ორი დღე მოუსვენრად იყო,მესამე დღეს გარეთ გავიდა და იქვე დახვდა მანქანით ბიჭები რომ ისევ წაიყვანეს სადღაც მიყრუებულ ადგილზე,იქვე ერთი ინვალიდის სავარძელში იჯდა ახალგაზრდა ბიჭი,რომლის წინაშე მიიყვანეს ლაშა.
-ეს არის ჩვენი ახალი კარტოჟნიკი?
-ესაა და ვალს ვერ იხდის.
-ცხოვრებაში პირველად ვითამაშე.
-პირველად თუ უკანასკნელად,წააგე და უნდა გადაიხადო თუ ფული არ გაქვს შენი სიცოცხლე უნდა დათმო,აქ ასეთია კანონი და ეს უნდა გცოდნოდა.
-გაიყვანეთ,მოაშორეთ აქედან.ლაშას ორმა კაცმა მოკიდა ხელი და უხეშად წაიყვანეს.შეეშინდა შველას ითხოვდა,ყვიროდა,მაგრამ მშველელი არსაიდან არ იყო.ბოლოს გაითიშა და დედასთან გატარებულ დღეებს ხედავდა,დიდი ხანი იყო უგონოდ და გონს მანქანაში მოვიდა.
-გამოიფხიზლე?მომისმინე,აი ასეთი უცნაური წესები აქვს კარტის თამაშს.დაიმახსოვრე ეს თამაში არავის არ ინდობს შვილო,წააგებ და უნდა გადაიხადო თუ ფული არ გაქვს შენი სიცოცხლით და რატომ იკლებ ახალგაზრდულ წლებს არ ჯობია ცხოვრებით გაიხარო?მიშკამ ლაშას ბინასთან გააჩერა მანქანა,რაღაც შეხვეული მისცა და უთხრა.
-აი შენი პირადობა,აი შენი ფული რაც წააგე და უნდა გადაგეხადა ეს ყველა აქ არის.ლაშას გაუკვირდა,მაგრამ ისე იყო შეშინებული კითხვა ვერ გაბედა ფულს რატომ აძლევდა უკან.მიუხვდა მიშკამ კითხვის მიზეზს და უთხრა.
-დაიმახსოვრე,რომ გიორგი შენი საუკეთესო მეგობარია.ნუ ითამაშებ ნურასდროს,მეორედ ასე არ გაგიმართლებს.დღეს რომ ცოცხალი ხარ და უფრო ღრმად არ შეტოპე თამაშში ეს გიორგის დამსახურებაა.ახლა გადადი დაისვენე, დამშვიდდი და გიორგი ინახულე.ლაშა გადავიდა,მიშკამ კი წავიდა და გზიდან ტელეფონზე დარეკა.
-მიხედე მეგობარს ძმაო ის ძალიან შეშინებულია,ყველაფერი ისე გავაკეთეთ როგორც შენ გინდოდა.თუ ოდესმე დაგჭირდე,მიშკას უხმე და ის შენს გვერდით დადგება სადაც არ უნდა იყოს.
-მადლობა მეგობარო,იმედია ისწავლა რომ ამ თამაშს ხუმრობა არ უყვარს.
-ისეა შეშინებული,ცხოვრებაში თამაში კი არა მგონი კარტს თვალითაც არ შეხედოს.
-მადლობა, მიშკა დიდი მადლობა.
-შენ მადლობა გიორგი წლების წინ გაქვს გადახდილი,მე ყოველთვის შენს ახლოს ვიქნები რომ მტერი გავაკონტროლო,თუ ძალიან გაგიჭირდეს კი იცი სადაც უნდა მნახო,მხოლოდ ერთი შენი სიტყვა ,,მჭირდები''მეტი არაა საჭირო,აბა წარმატებები.
-წარმატებები შენც მეგობარო და დროებით.გიორგიმ ბიჭებს დაურეკა და თავის კაბინეტში დაიბარა,გაბრაზებული იყო გიორგი ლაშაზე ძალიან ბრაზობდა რომ თავისი დაუფიქრებელი ქცევებით ცხოვრების გზას იმრუდებდა.ასევე ალიკაზე ბრაზობდა,რომ თავის ძალას და ნიჭს არ იყენებდა.ალიკამ და ლაშამ ორივემ მიაკითხა გიორგის მაგრამ მას თათბირი ჰქონდა და გარეთ ელოდნენ ესმოდათ გიორგის მტკიცე ხმა და უკვირდათ მისი ასეთი ენერგიულობა.
-დღევანდელი დღიდან იცვლება ჩვენი გეგმები და შეხედულებები.თუ ისეთ ნავში აღმოვჩნდით,რომელიც მუდმივად იძირება,მისი შეკეთებისათვის ენერგიის ხარჯზე უფრო ეფექტური ნავის შეცვლა იქნება.
-უფრო გარკვევით აგვიხსენი ბატონო გიორგი.
-გასაგებად რომ გითხრათ ყველა პროექტი ვერ იქნება მომგებიანი,ეს ბიზნესია და რა თქმა უნდა ჩავარდნებიც გვექნება და ეს დამეთანხმებით,რომ ლოგიკურიც არის.როგორც ვაჭრობა არ არის ყოველთვის მომგებიანი და მას მოსდევს წაგებაც,იგივეა ბიზნესიც.
-არაფერი არ შეიცვლება,ყველაფერო დარჩება ისე როგორც იყო მოლაპარაკებაში,ჩვენ არ მოგვიფიქრებია ეს,ეს მამათქვენის დაგეგმილი კანონებია ამ ჰოლდინგში.წამოხტრა ერთ-ერთი ბიზნეს პარტნიორი.
-თქვენ გაქვთ რაიმე პრეტენზია ბატონო ემზარ?ვისაც აქ დაწესებული კანონები არ მოსწონს შეუძლიათ ახლავეს დატოვოს პროექტი.დღეს აქ მამაჩემი არ განაგებს ჰოლდინგის ინტერესებს,აქ მე ვარ და არ მოგწონთ?კარი ღიაა.მე არ დაგადებთ თითს რომელი გახვალთ ამ კარიდან,ეს თქვენ თავად გააკეთეთ.
-ჩვენ სულ წაგების მოლოდინში უნდა ვიყოთ?ვერ გავიგეთ, რას ითხოვთ ბატონო გიორგი.
-არა,დღევანდელი დღე წყვიტავს თქვენს და ჩვენს გამარჯვებას.იტალიიდან და ბრაზილიიდან შემოთავაზება გვაქვს,მე დაგტოვებთ მოიფიქრეთ,იმსჯელეთ და მომახსენეთ თუ ვინ დარჩება ჩვენთან ერთად.დაფიქრების დრო 30 წუთი გაქვთ.გიორგი წამოდგა და სათათბირო დარბაზი დატოვა ბექასთან და ალექსანდრესთან ერთად.გარეთ გასულს ლაშა და ალიკა დახვდა და გაბრაზებულმა ანიშნა ორივეს კაბინეტში შეჰყოლოდა.გიორგის მტკიცე ხმა ექოსავით მოედო კედლებს და შენობა დააზანზარა,ალიკას თვალი-თვალში გაუყარა და უთხრა.
-თუ გინდა არწივივით იფრინო ცხოვრებაში ინდაურების წრეში ნუ ტრიალებ,შენი ტრეინერი ვნახე გუშინ,რატომ არ მითხარი კრივში შავი ქამრის მფლობელი თუ იყავი და თან 15 წლის ასაკში.რა მოხდა შენს ცხოვრებაში ისეთი რაც მე არ ვიცი ალიკა მე მზად ვარ მოგისმინო და შენს გვერდით დავდგე.შემდეგ ლაშას შეხედა და დაუღრიალა.
-შენ საერთოდ რას აკეთებ აზროვნებ?იცი საერთოდ საქმე ვისთან გქონდა?იმ ადამიანთან ვისაც ვერც საქართველოში,ვერც რუსეთში და ვერც ევროპაში მისი წამგები რომ არავინი არ არის.შენ ვინ ხარ,რას წარმოადგენ საერთოდ.ისე გაგსრისავს და ტვინს გაგასხმევინებს რომ არც კი დაფიქრდება.იმედია მიხვდი,რომ ასეთი ხალხი საშიში არიან და არ ხუმრობენ,არ უყვართ თამაშ გარეთ ყოფნა.რას ფიქრობდი კარტს რომ ხელი მოკიდე,ან დედა არ შეგეცოდა,ან ჩვენზე იფიქრე საერთოდ?რომელი კარტოჟნიკი შენ მყავდი,დღეიდან აქ მუშაობ,შენს ბარს ისე მივხედავთ,რომ შენი წილი სახლში მოგივა.აქედან ფეხს ვერ გაადგამ ვერსად.ცეცხლს აფრქვევდა თვალებიდან და შემდეგ საათზე დაიხედა და ალიკას უთხრა.
-ფეხი არ გაადგა აქედან, 10 წუთში შემოვალ და მოგისმენ.ისევ სათათბირო დარბაზში დაბრუნდა და ყველას გადახედა,ორი მათგანი წასულიყო,სხვები კი გიორგის ელოდნენ.
-აბა გისმენთ რა მოიფიქრეთ,ბოლომდე ერთად ვართ თუ კიდევ ერთ თვეში უნდა შევიკრიბიოთ ერთმანეთის უნდობლობის გამო.ერთი ასაკის პარტნიორი წამოდგა და გიორგის უთხრა.
-არა გიორგი შვილო,შენ მართალი ხარ და მე მჯერავს შენი.
-აქ ფულზე საქმე არ არის მეგობრებო,აქ არის უფრო მყარი ბიზნესის ჩამოყალიბება,ნდობის მოპოვება და ეს ორი როცა ერთმანეთში არსებობს ფულიც კეთდება და ჯიბეც ივსება.გპირდებით,იმედები არ გაგიცრუვდებათ და ასევე მოვითხოვ თქვენგან ნდობას,დაფასებას და ერთგულებას.კარგად ვიცი,რომ ამოდენა ბიზნესი მტრის გარეშე არ არსებობს და ფრთხილად უნდა ვიყოთ ყოველი ახალი პატრნიორის შერჩევისას,რადგან არ ვიცით მტერი რომელი მხარიდან მოგვადგება.
-მართალია და ძალიან მომწონს შენი წინდახედულება გიორგი.
-აბა,წარმატებები ჩვენს საქმეებში.ყველას დაემშვიდობა და კაბინეტში დაბრუნებამდ ჩაფიქრა,ბექამ შეხედა და შეეკითხა.
-ყველაფერი რიგზეა?
-კი ყველაფერი კარგადაა,ორმა პარტნიორმა დაგვტოვა,მაგრამ დაიმახსოვრეთ რამოდენიმე თვეში ისევ მოვა,მაგრამ მოვა თავდახრილი.თქვა და თვალი ჩაუკრა ბიჭებს.წამოდგა და კაბინეტში შევიდა სადაც ლაშა და ალიკა ელოდა.
-ზანდა დეიდა ვიცი გადაღლილი ხარ,მაგრამ..........
-ყავა.გაეცინა ზანდას.
-კი,ყავა.
-ყველასთვის მოვადუღო?
-მოადუღე ყველასთვის.
-მოდი მე მოგეხმარები.ბექა მივიდა მადუღარასთან და მოხმარების მაგივრად ყველაფერი აურია და გამოაგდო იქედან ზანდამ.სულ მალე ფოდნოსით შეუტანა ყავა და ყველას ჩამოურიგა,ბექას შეხედა და უთხრა.
-რაც არაა და სადაც არაა შენი საქმე,ნუ ეჩრები იქ.
-მე მოხმარება მინდოდა.გაეცინა ბექას.
-კარგად მომეხმარე.სიცილში აყვა ზანდა.
-ზანდა დეიდა არავინი არ შემოუშავა,მნიშვნელოვანი შეხვდრები დასრულდა როგორც ვიცი.
-კი დასრულდა,მეტი შეხვედრა არ გაქვს დღეს.
-წადი დაისვენე,მძიმე დღე იყო.
-ჯერ ხომ ადრეა,რომ რამე დაგჭირდეს?
-გავართმევთ როგორმე ერთი დღე თავს უთქვენოდ.
-კარგი,მნიშვნელოვანი საქმე მქონდა და მოვაგვარებ.გიორგიმ კი ალიკას შეხედა და უთხრა.
-აბა დაიწყე,გისმენთ.სანამ დაიწყებ მინდა გახსოვდეს,რაც არ უნდა მოვისმინო,რაც არ უნდა მითხრა დღეს აქ,დაიმახოვრე რომ ჩვენ ყოველთვის შენს გვერდით ვართ.
-საინტერესოა ცხოვრება,მაგრამ უფრო საინტერესოა როცა თვით ცხოვრება გიგებს სიურპრიზებს იქ სადაც არ ელოდები.მხიარული და მშვენიერი დღე დიდი უბედურებით დასრულდა.სიზმარში გგონია თავი და უეცრად ფხიზლდები,შენს წინ საშინელი სცენაა და ვერ იაზრებ რომ ეს შენი ცხოვრებიდან ერთ-ერთი რეალური კადრია,კადრი რომელიც მთელი ცხოვრება თვალებში გექნება და ვერანაირად ვერ გააქრობ მას.გიორგი ძალიან გაინტერესებთ,რა მოხდა სინამდვილეში? მეც მაინტერესებს დღემდე,რადგან ვიცი არავის უკითხია რა მოხდა,არავინ დაინტერესებულა იმ დღევანდელი მკვლელობით,არავინ გამოჩნდა რომ დავეცავი,არავინ იყო ჩემს გვერდით და ვიყავი სრულიად მარტო.გიკვირთ ხომ?არა,გიორგი ეს ყველაფერი რასაც ახლა ისმენ სიმართლეა. არავის,ხო არავის არ უკითხია რა მოხდა,ვინ იყო დამნაშავე,მოვიდნენ სამართალდამცავები ხელები უკან გადამიგრიხეს,ნაროშნიკები დამადეს და წამიყვანეს.
-რა მოხდა,სად წაგიყვანეს.გაოცებული უცქერდა გიორგი.
-წინა დღით 15 წელი შემისრულდა,შეჯიბრზე ვიყავით წასული მამასთან ერთად მოსკოვში და იმ დღეს უდიდესი გამარჯვება მოვიპოვეთ,მსოფლიო ჩემპიონი გავხდი და თან შავი ქამრის მფლობელი.70-წონიანებს ვეჯიბრებოდი,მაგრამ ბოლო წუთებში ყველაფერი შეიცვალა და 15 წლიანი 20-წლიანთან შემაჯიბრეს და თან ის 90 კგ-ს იწონიდა რაც დაუშვებელი იყო.ვიღაცას ჩემი გაფუჭება უნდოდა,არ აწყობდათ მე რომ გამარჯვებული ვყოფილიყავი,ამიტომ ტრეინერმა გამიყვანა და თითქმის ტირილით მითხრა რომ დავნებებულიყავი უბრძოლველად.თუ უარს ვიტყოდი ქამარი მას დარჩებოდა ბრძოლის გარეშე და თუ შევებრძოლებოდი უნდა წამეგო.ორივე შემთხვევაში ჩემი  მოწინააღმდეგე გამოდიოდა  მოგებული,რადგან მას როგორც შემდეგ გავიგეთ ძალიან ბევრი ფული გადაეხადა,მან ის თამაში იყიდა და მის სასარგებლოდ უნდა დსასრულებულიყო ის შეხვედრა.ჩემში ქართულმა სისხლმა აყვირდა და მეც გადავწყვიტე შევბრძოლებოდი,რაზედაც ტრეინერის სასტიკი უარი მივიღე.
-ალიკა კარგად  მომისმინე,შენ ჯერ ბავშვი ხარ შვილო და ასეთი უამრავი თამაშები გაქვს წინ,კიდევ გექნება შანსი,მაგრამ ახლა უნდა დანებდე,მე შენ ყოველთვის მოგებულად ჩაგთვლი.გაბრაზებულმა შევხედე და ვუთხარი.
-მე არ მინდა მარტო თქვენ მთვლიდეთ გამარჯვებულად,აქ იმიტომ ჩამოვედით რომ უნდა მოვიგო და მე მოვიგებ კიდეც.შეცბა და მეხვეწა,მემუდარა ლამის დამიჩოქა ასაკით მამის ტოლმა კაცმა და მე არ დავინდე,პირდაპირ მივახალე.
-შემთხვევით შენც წილს ღებულობ იმის გამო,რომ მე არ მოვიგო ეს თამაში?გაბრაზდა და დაუფიქრებლად ხელი გამარტყა.15 წლის ბავშვი ვიყავი და ცრემლი მომერია,გაგულისებულმა გავედი საჩხუბრად ცრემლი მქონდა თვალებში ჩამდგარი და პირველი დარტმა ვერ ავიცილე,დავეცი მაგრამ გონი არ დამიკარგავს,მახსოვს მოწინააღმდეგემ ყურში მიჩურჩულა წაქსევისას.
-სისხლი გერჩის პატარავ?ჰოდა დაღვარე,აქედან შენი ფეხით ვეღარ გახვალ.თან ისე სადისტურად იცინოდა,ისეთი საზიზღარი ხმა ჰქონდა დღემდე მახსოვს ის ხმა.მალე ავდექი ფეხზე და გაბრაზებულ გულზე მოვსცხე,ღონე არ დავიშურე და ბოლოს ისეთი ძლიერი გამოდგა ჩემი დარტმა რომ ნოკაუტში ჩავაგდე რომელმაც გათიშა და ვეღარ ადგა ფეხზე ათ თვლაზე,ქამარიც და გამარჯვებაც მე დამჩა.უამრავი ქართველი ესწრებოდა ამ გამოსვლას და მეგონა დაინგრა დარბაზი,მიხაროდა ეს გამარჯვება და ვტიროდი,ვტიროდი ატირებულ მამას რომ ვუყურებდი.შევნიშნე ხალხში რომელიც იდგა და ტიროდა,ტიროდა სიხარულისგან და სიამაყისგან და თან ხალხს ეუბნებოდა ეს ჩემი შვილი არისო.გავითიშე,აზრზე რომ მოვედი ვიღაცას მხარზე ვყავდი შემოჯენილი და ასე დამარბენინებდა ხალხში,ესენი ქართველები იყვნენ.გზა დაგვილოცეს საქართველოსკენ და გახარებული დავბრუნდით,მამამ ტრეინერიც წამოიყვანა სახლში და სიხარულით სავსემ შევაღეთ სახლის კარი და აი აქ იყო სწორედ ჩემი სიხარულის დასასრულიც.
-საყვარელო სად ხარ,ჩვენი შვილი მსოფლიო ჩემპიონი გახდა.დედა გამოვიდა თავის საძინებლიდან ჯერ კიდევ საღამურები ეცვა,ცოტა ხანში კი უცხო მამაკაცი გამოვიდა იმავე საძინებლიდან და დედას უკან ამოუდგა ხელში კი იარაღი ეჭირა,მამას დაუმიზნა და შიგ გულში მოარტყა.მე დედას ვუცქერდი და მის თვალებში სინანული და ცრემლი დავინახე,ჩემს გვერდით წაქცეული მამა სისხლის გუბეში იწვა და სისხლი თანდათან ჩემს ფეხებთან მოვიდა.მამაკაცმა ჩემთან მოვიდა და იარაღი დამაჭერინა ხელში და მითხრა.
-მესროლე,მე ხომ მამაშენი მოვკალი. ჰოდა, მესროლე იცოდე სხვა დროს არ მოგეცემა სხვა შანსი.ჩემს გვერდით ჩემი ტრეინერი დადგა და მითხრა.
-არ გაბრიყვდე,არ გააკეთო სისულელე.მალე მოვიდა მილიცია და წამიყვანეს,ვინ დამიჯერა,ვინ მომისმინა მხოლოდ ერთხელ მოვიდა ჩემი ტრეინერი და მითხრა.
-ალიკა მოვა დრო და სიმართლე გაირკვევა.სიმართლეს ვინ გაარკვევდა,10 წელი გამომკეტეს,გიორგი 10 წელი მომისაჯეს რომ საერთოდ არაფერი არ ჩამიდენია.10 წელი არ ჩადენილი დანაშაულისთვის და ისე ჩაწყნარდა ეს ამბავი,წლების მანძილზე ყველას ეგონა ჩვენ მთელი ოჯახი მოსკოვში გადავედით,მე გავიმარჯვე და თავში ამივარდა აღარ ვმეგობრობდი ჩემს ქართველ მეგობრებთან.ჩემი ოცნებები და მიზნები ქარმა წაიღო,ჩემი ბავშვობის წლები როგორც ლარნაკი ნამსხვრევებად იქცა და ეს ნამსხვრევები დღემდე ჩემს გულშია და ყოველ მის გახსენებაზე საშინელ ტკივილს ვგრძნობ.
-ვერასოდეს წარმოვიდგენდი თუ შენ ამხელა ტკივილს ატარებდი,შენ აუცილებლად უნდა დაუბრუნდე სპორტს და არ უნდა დანებდე,უნდა ივარჯიშო და  თავი არ დაზოგო.
-თქვენს სახლს რა დაემართა ვინ ცხოვრობს იქ.
-არ ვიცი ვინ ცხოვრობს,არც ის ვიცი დედაჩემი სად არის რადგან ის მას შემდეგ არავის არ უნახავს.ჩაქვში გვაქვს სახლი,მაგრამ უპატრონოდაა ისიც მიტოვებული,იმდენი რამ მოხდა საქართველოში და იმდენი ლტოლვილია ალბად იქ ცხოვრობს ვინმე,არ ვიცი არაფერი.მე ძალა არ შემწევს იქაურობა შევაკეთო,არადა ბებიაჩემს იქ მისვლა სულს მოუბრუნებს.
-ალიკა ჩევენ ერთი გუნდი ვართ,ა ბიჭებო ვართ?
-რა თქმა უნდა ვართ.ყველამ ერთად წამოდგა და კიდევ ერთხელ ამდენი წლის შემდეგ ფიცი დადეს რომ ისინი ერთმანეთს არასოდეს არ უღალატებს.
-ამ ხელებს ვერავინი ვერ მოერევა მანამ,სანამ ჩვენ არ დავშლით და არ დავასუსტებთ მას.ღრმა სიბერემდე,ღრმა სიბერემდე  უნდა იყოს შეკრული ეს ხელები ასე ერთად და სულ უნდა ვგრძნობდეთ ერთმანეთის ძალას.
-სიკვდილამდე ერთად,ერთმანეთის ცხოვრებით ვიცხოვროთ.თქვა ბექამ.მოულოდნელად კარი გაიღო და გაჭაღარავებული მამაკაცი ალიკას წინ დადგა.ალიკა დაიბნა მამაკაცს უცქერდა და ღიმილი მოეფინა სახეზე,რომელსაც ცრემლიც კი მოყვა და მამაკაცს ჩაეხუტა.
-მაპატიე,მაპატიე მე არჩევანის წინაშე დამაყენეს ან შენთვის უნდა მებრძოლა შენი უდანაშაულობისათვის,ან ჩემს ოჯახს უნდა დავმშვიდობებოდი ჩემს ყველა ნაბიჯს უთვალთვალებდნენ და განძრევის საშუალებას არ მაძლევდნენ.
-ახლა?ახლა რომ ვინმემ დაგინახოს ჩემს გვერდით, შარში იგდებ თავს.
-ახლა არ მეშინია,შენ სასჯელი მოიხადე,სასჯელი რომელიც შენ არ გეკუთნოდა.მე მზად ვარ ისევ ჩემთან მიგიღო და ისევ დაიწყო ვარჯიში,შენ თუ თანახმა ხარ.ალიკას ძალიან გაუხარდა რომ სპორტს დაუბრუნდებოდა,სპორტი ეს ხომ მისი მთელი ცხოვრებაა მაგრამ ჩაფიქრდა.
-რას ჩაფიქრდი,რას ელოდები ადექი და ახლავეს გაყევი.დაიწყე ვარჯიში და შენი დაკარგული სახელი აღიდგინე.
-ვიცი მაგრამ.............
-არანაირი და არავითარი მაგრამ,ვიცი რაც გადარდებს როცა სახლში არ იქნები,ნანი ბებოს მე წავიყვან და ჩემთან მეყოლება,შენ კი მიხედე შენს სახელს და შენს კარიერას.
-არ ვიცი მადლობა როგორ გადაგიხადოთ.
-გადაიხდი,როცა რინგზე გასულს გნახავთ.ალიკამ ყველას გადაეხვია და კაბინეტიდან ტრეინერთან ერთად გავიდა,გიორგი კი ლაშას მიუბრუნდა.
-ლაშა ეს არის ალიკას სახლის მისამართი ჩაქვში,აი ეს ნომრები ოთხი იქნებით დაურეკე ყველას და სანამ იქ სარემონტო სამუშაოები არ დასრულდება იქ იქნები.ეს ბანკის ბარათი და ზედ სოლიდური თანხაა,რომელიც რემონტისთვის საკმარისზე მეტია მხოლოდ ეს ალიკამ არ უნდა გაიგოს.ბექას კი სხვა დავალება მისცა.
-დაურეკე გელას ქავთაძეს და აუხსენი სიტუაცია,ეს კი ალიკას სახლის მისამართია სადაც გაიზარდა,დაზვერე კარგად ის ადგილი და გაიგე ვინ ცხოვრობს იქ ამჟამად.ალექს შენ აქ მჭირდები,ბექას საქმეებს აქ შენ მიხედავ დროებით, და ყველა დასაქმებული ვართ.ყველა გადიოდა უკვე თავ-თავის საქმის შესასრულებლად,რომ ლაშამ გიორგის შეხედა და გიორგიმ დაასწრო.
-გისმენ,რამე გინდა მითხრა?
-იმ დღეს, მიშკამ ფული მომცა და ეს ფული ჩემი არ არის გიორგი.
-შენია,რადგან მიშკამ მოგცა ეს ფული ესე იგი შენია და არ გაბედო კარტისკენ ხელი გასწიო.
-ყოველთვის მაინტერესებდა შენ საიდან იცნობ მიშკას და რატომ გაქვს ასეთი ახლო ურთიერთობა მასთან.კითხა ბექამ.
-წლების წინ ერთ გოგონას ქუჩაში მანქანა დაეტაკა,მძღოლმა მომაკვდავი და სისხლიანი მიატოვა უპატრონოდ გოგონა და გაიქცა.მეც შემთხვევით შევესწარი ამ ყველაფერს და უპატრონო,სისხლში ამოსვრილი გოგო მივიყვანე საავადმყოფოში.მილიციამ რომ შემხედა სისხლიანი ვიყავი დამაკავა,საბედნიეროდ გოგონას გონება არ დაუკარგავს და ხედავდა როგორ გავრბოდი ქუჩაში და ხალხს ვთხოვდი გზა დაეთმო.მამამისმა რომ გაიგო მე გადავარჩინე მისი შვილი,თავად მომაკითხა და სიმართლის გარკვევამდე ყოველ დღე ჩემთან იყო და მამხნევებდა.როგორც იქნა დამიხსნა იქედან,ეს გოგო კი მიშკას შვილი იყო.დრო გავიდა და არ ვიცი როგორ,მაგრამ მან იპოვა ის არაკაცი და გაუსწორდა,ჩვენ კი მეგობრები დავრჩით.მოდი არ გვინდა ამ თემაზე საუბრი და საქმეს მივხედოთ.
-კარგი,მე დღესვე წავიდე ჩაქვში ხო?
-საქმე არ გადავდოთ,შეკრიბე ყველა და დღესვე წადით.
-კარგი,ჩავალ და იქაურ მდგომარეობას შეგატყობინებ.ლაშა წავიდა,გიორგი ალექს მიუბრუნდა და უთხრა.
-ჭამე დღეს რამე?
-არა,არ გავსულვარ საერთოდ.
-მომშივდა მეც,კუჭი უკვე ფერხულს ცეკვავს და წავედით ვჭამოთ.ორივე წამოდგა და წავიდნენ ნაცნობი ადგილის დასაპყრობად,სულ ცოტა ხანში კი ბექაც შემოუერთდათ გელასთან ერთად და ოთხივემ ელეგანტურად,კლასიკურ ფორმაში გამოწყობილებმა შეაღეს ნაცნობი რესტორნის კარები და იქ მყოფთა ყურადღების ქვეშ მოექცნენ.თავიანთ ამოჩემებულ მაგიდას მიუსხდნენ და შეკვეთაც მისცე,შეკვეთის მოტანამდე ლაშას დაურეკა და ამბავი იკითხა.
-გზაში ვართ გიორგი მივდივართ უკვე.
-კარგია,ლაშა მუშების კვებას მიაქციე ყურადღება,ხომ იცი მუშებს კარგი კვება ჭირდება.ველოდები შენგან სიახლეებს.
-ყველაფერი კარგად იქნება გიორგი.დააიმედა ლაშამ და ბექას ტელეფონიც ახმაურდა,ბექამ დახედა ნომერს გაეღიმა და თბილად მოიკითხა.
-ჩემი ცქნაფა როგორ მყავს?
-როგორ უნდა ვიყო შენგან მოძულებული,სად ხარ,რატომ აღარ გახსოვარ?ქალაქში ხარ და გარშემო იმდენი გრძელფეხება გოგოები გახვევია შენი ანაბელი დაგავიწყდა ხომ?
-შენ ხომ არ ფიქრობ,ცოტა ზედმეტებში გადადიხარ.გაუბრაზდა ბექა.
-საერთოდაც არა,ვიცი რომ სიმართლეს რომ გეტყვიან ეს მწარეა.არც ანამ დააკლო გაბრაზება
-რაც გინდა ის იფიქრე,შენ ხომ მაინც არ მისმენ.
-რა მუსიკების ხმა მესმის,სად ხარ ერთობი ხომ?
-ვერთობი ხო,გვერდით ჩემი ფისო მიზის და ვეფერები,ისე კრუტუნებს ლამისაა შემომეჭამოს.
-ნეტა დაგანახა რძალო ახლა ის არსება ვისაც ეს უნამუსო ეფერება.უთხრა გელამ და ყველამ გადაიხარხარა.
-გიორგიც მანდ არის?
-აქაა ჩვენი ნაჩალნიკი,გინდა დაელაპარაკები.
-მიეცი ტელეფონი.
-გიორგი გამოძახებაში ხარ სასამართლოზე.
-გისმენ საყვარელო,მოგენატრა ჩემს ნერვებზე ცეკვა?
-არა საყვარელო შენი დახვეწილი ჰიუმორი მომენატრა.
-გენათალეეეე,როდის მოდიხარ ქალაქად ხაშურელო ქსენია?
-ეგოისტო რატომ არ ფიქრობ ჩემზე?
-მე?მე ვარ ეგოისტი?ქსენია შენ ხომ იცი ძალიან აწეწილი გაქვს ნერვები და რა დაგამშვიდებს?უთხრა და თან ბექას გახედა.
-რა დამამშვიდებს შენი აზრით,მაგრამ შენ როდის იყო აზრიანს ამბობდი რამეს.
-სიყვარული ქსენია სიყვარულიიი,რომელიც ქორწინებით ინკურნება.შენც სწორედ ეს სიყვარული დაგამშვიდებს და დაგაწყნარებს,ასევე დაგატკბობს ისე რომ მწარეს თქმა სულ დაგავიწყდება.თაფლი გახდები,თაფლიიი.
-საზიზღარი ხარ,როდის გამოიქროლებ აქეთ?
-რავიცი,ვიხრჩობით საქმეში,მაგრამ გამოვიქროლებთ ერთ დღეს.
-გიორგი......
-დამაცადე ახლა ჭამა, მშია დღეს არაფერი არ მიჭამია.
-კარგი აბა გემრიელად მიირთვით.
-ქსენია ჩემი მარო მომიკითხე.უთხრა გათიშვამდე და ანამ იმხელა იყვირა ყველამ გაიგონა მისი ხმა.
-მაროოოოო.
-ჰა,რა გაყვირებს გოგო.გაიგონა გიორგიმ მარიამის ხმა.
-შენმა მიხამ მაგიკითხა ქალოოო
-მეც მამიკითხე ჩემი მიხაი.არც მარიამი არ ჩამორჩა ანას იუმორს რასაც საერთო გულიანი სიცილი მოჰყვა ბიჭების.
-შე საძაგელო სკიპერო გაქვს ჩართული?იდიოტების ხროვას მოუყრია თავი.მიალანძღა ყველა ერთად და გათიშა ანამ.
-ძალიან ენამახვილია ჩვენი სარძლო.თქვა ალექსანდრემ.ყველამ რომ შეივსო კუჭი და ფერი მოუვიდათ გელამ გიორგის შეხედა და რამოდენიმე მამაკაცის ფოტო დაუდო წინ.
-გიორგი გეცნობა ეს ხალხი?მე ბევრჯერ მყავს ეს ორი შენს კომპანიაში ნანახი,დააკვირდი კარგად და ამოიცანი.ის რაც უნდა გითხრა,ყველასთვის ძალიან მნიშვნელოვანია და უფრო შენთვის.გიორგიმ ფოტოები აიღო ხელში და გაოცებულმა უთხრა.
-რა დაკვირვება ამათ ფოტოებს უნდა,ესენი ორივე ჩემს კომპანიაში მუშაობდა.რა ხდება,ასეთი მნიშვნელოვანი რა უნდა მითხრა.
-ეს მამაკაცი არის მიხეილ ბაქრაძე და ახლა კი შენ მას იცნობ როგორც მზარ გეგენავას.
-ეს როგორ,ერთ ადამიანს ორი სახელი და გვარი აქვს?იკითხა ბექამ გაოცებულმა.
-ვისაც გაუდის ბესარიონ მას აქვს და ახლა მომისმინეთ,ეს ადამიანი არის ძებნილი რუსეთში,ნაცნობის დახმარებით შეიცვალა ვინაობა,საცხოვრებელი ადგილი და შემოძვრა შენთან ბიზნესმენის სახელით,მას ბიზნესის არაფერი არ გაეგება გიორგი ის არის ძალიან საშიში ადამიანი,ადამიანი რომელიც არის ყველაფერზე წამსვლელი და ადამიანი რომელმაც მკვლელობების მეტი ცხოვრებაში არაფერი არ გაუკეთებია.ეს არის ადამიანი,რომელიც დახარბებულია სხვის ქონებას და რაც აქვს ყველა მისი მხვერპლისგან აქვს დარჩენილი.უფრო გაგვიადვლდებოდა მისი გაკონტროლება,მაგრამ როგორც მივხვდი თქვენგან წავიდა რადგან წეღან თქვი ყოფილი პატრნიორიო.გიორგი ეცადე,რომ დაბრუნდეს და უფრო ადვილი იქნება მისი აყვანა.მეორე მამაკაცი?
-მეორე მამაკაცი ალბად ამ არაკაცმა ჩაითრია,თორემ არააქვს ბინძური წარსული,ჩემი ნათლიაა და მამაჩემის შექმნილი კომპანიის წართმევა მომინდომა.
-გასაგებია,დაგენიზლავები ეს ემზარისგან იქნებოდა ჩაბერილი და ისიც ამიტომ იდგა ფეხზე მყარად,ყველაფერი გარკვეულია თითქმის,მაგრამ ეს არის საიდუმლო ინფორმაცია თქვენგან არ უნდა გავიდეს,რადგან უკვე ეს ორი ძებნაშია,ვიცით მათი ადგილი სადაც არიან,სადაც ცხოვრობს მისი ოჯახით ჩვენი ძებნილი და მისი ყოველი ნაბიჯი გათვლილია.ეცადეთ დაუახლოვდეთ ისევ და ახლოს გვყავდეს,რაც შეეხება ალიკას ძველ სახლს ეს გეგენავა ცხოვრობს,მას არანაირი ფიზიკური სიახლოვე არ ჰქონებია ალიკას დედასთან,ეს ყველაფერი მოწყობილი იყო ალიკას ცხონებული მამის გასანადგურებლად და ჩანაფიქრი განახორციელა,ალიკას დედა ასე რომ არ მოქცეულიყო და არ დაჰყოლოდა მის სიტყვებს,ალიკასაც მოკლავდნენ და თავად მასაც,თუმცა ის ქალი იმ დღის შემდეგ არავის არ უნახავს არც ცოცხალი და არც მკვდარი,ის გაუჩინარდა გაურკვეველ მდგომარეობაში.იმ სახლში კი გეგენავამ დაიდო ბინა მის ოჯახთან ერთად.ეს იყო მისი ოცნება, ოჯახი დაშალა და ალიკა ციხეში გაისტუმრა 10 წლით.ეს ალიკამ უნდა გაიგოს,რადგან მას ჰგონია დედამ ის და მამა გაყიდა ვიღაც საყვარელზე და დღემდე ეზიზღება.
-ალიკა კარგი ვარჯიშით დაიბრუნებს ძველ სახელს და ტიტულს,ის სულ მალე საქართველოს სიამაყეც გახდება.
-ყველაფერი მოგვარდება და ყველაფერი მის ადგილზე დადგება.
-ბესარიონ იცი ახლა რა მინდა?
-მივხვდი რაც გინდა და რა ვქნათ,წავიდეთ?
-წავიდეთ,ტირიფების შრიალი მომენატრა ძალიან.წამოხვალთ?
-არ ამბობთ სად მიდიხართ და ჩვენ ნაზიკოს ბატებივით წამოგყვეთ?
-ნაზიკოს ბატები იქ არ ახსენო.სიცილით თქვა გიორგიმ.
-მოიცა,მართლა ნაზიკო ჰქვია სარძლოს?გაკვირვებულმა შეეკითხა გელამ.
-ანას და მარიამის ბებოს ჰქვია ნაზიკო.აუხსნა სიცილით ბექამ და გიორგიმ სახლში დაურეკა დედას რომ შესაძლებელი იყო ამ ღამით არ მისულიყო და არ დალოდებოდა.ჯერ მარკეტში გაიარეს და იმდენი რამეები იყიდეს მანქანა გაავსო და წავიდნენ,გზიდან კი ბექამ დარეკა.
-ცქნაფა რას შვრები.
-შენი ცქნაფა ტირის ბესარიონ.მარიამი აკისკისდა ტელეფონში.
-რატომ,რა ატირებს?გაუკვირდა ბექას.
-მამიდამ და ძიამ დარეკა მოდიან,მაგრამ მალე დაბრუნდებიან უკან და ანას კატეგორიულად გამოუცხადეს რომ აქეთ უნდა დარჩეს.
-მართლა?
-ხო,სამუშაო იშოვე და მანდ იყავიო.
-ეს ხომ კარგია და მაგას რა ატირებს, მართლა ტასიკოს ბატი რომ არის.
-ნუ მიშლი ნერვებს თორემ სისხლს გაგიშრობ.მოესმა ბექას ანას ხმა.
-ვის ეუბნება მაგი სისხლს გაგიშრობო,მე?
-დიახ,დიახ სიძევ ბატონო.კისკისებდა მარიამი.
-მარიამ რა კარგ ხასიათზე ხარ.გაეღიმა გიორგის.
-რაო მიხავ,გისმენს მარიამი.ისევ კისკისებდა.
-მარიამ ტირიფებში ქეიფი მოგვენატრა.უთხრა გიორგიმ.
-მერე ტირიფები ისევ იქ დგას სადაც დატოვეთ,შენ უნდა მიხვიდე იქ ისინი ვერ ჩამოგაკითხავს თბილიში.
-ხოდა მოვდივართ,მაგრამ არ უთხრა მაგ ბატს.
-კარგი,ერთი პირობით.ეშმაკობდა მარიამი,გიორგის კი უხაროდა მისი ტიტინის მოსმენა.
-რა პირობებს მიყენებ აბა მითხარი.სიცილით შეხედა და ბექასაც დააინტერესდა რას ეტყოდა მარიამი.
-უნდა მითხრა რა უთხარი ალექსანდრეს,მთელი ეს დრო პირი რომ მოაკეტინა ანაბელს და რასაც უნდა იმას აკეთებინებს.წამოწვება ჰამაკში და ანაბელ წყალი,ანაბელ წვენი,ანაბელ ნაყინი,ანაბელ მშია.ალექსანდრეს ვეღარ ერევა და ახლა მე მიშრობს სისხლს,გიორგი გთხოვ რა მეც მითხარი რომ მეც დავიხვიო თითზე,რომ მოვაკეტინო ერთი გახედვით როგორც ალექსანდრე უკეთებს.
-მართლა?გიორგიმ მანქანა გააჩერა,გვერძე მიაყენა და გულიანად იცინა.
-ვაიმე,ალექსანდრეს კარგი საჩუქარი უნდა ვუყიდო ხედავ როგორ მოაკეტინა და გველთევზა ვეღარ დასრიალობს?
-მიდი რა ნუ იცინი,მითხარი.აუ მოდის,კარგი აქ რომ მოხვალ მერე მითხარი.ბოლო სიტყვები უჩურჩულა მარიამმა.
-რას ჩურჩულებ,ან ვის ეჩურჩულები.თავზე დაადგა ანა მარიამს.
-შენ ვინ გკითხავს მე ვის ვეჩურჩულები,ესეც შენ უნდა დაგეკითხო?შეუბღვირა მარიამმა
-გიორგუნას ვეტყვი,რომ ვიღაცას ეჩურჩულები.
-გიორგის ვინ კითხავს ჩემს გაკონტროლებას ჩემი ძმაა,ბიძა თუ მამა,მას ჩავაბარო აჩოტები მე ვის დაველაპარაკები?
-შენი გულის ვარდია, მარიამ მე ვერაფერს გამომაპარებ.
-იდიოტო რას ჩერჩეტობ,კიდევ კარგი ტელეფონი გავთიშე თორემ ხომ გაიგონებდა.
-ააააა,წამოგცდა შენი გულის ვარდს ელაპარაკებოდი და ჩემი გულის კიბოს?
-რა ახალ-ახალ სახელებს იგონებ ანაბელ.
-რაო სიყვარულში დამწვარმა მაჩომ?მარიამს ეგონა ტელეფონი გათიშული ჰქონდა,არადა ბიჭებს ყველაფერი ესმოდათ და იცინოდნენ.
-შენ რა, ისევ იტირე?
-მარიამ ნუ დახტიხარ მინდვრის კალიასავით აქეთ-იქით და მითხარი რაო სიკალულმა,ლა მინდაო?
-ანა ნუ ხარ სადისტი,თორემ ვეტყვი ბესარიონს ღამ-ღამობით მის ფოტოებს რომ დასტირი.ერთი მითხარი, სად ნახე ცოცხალ ადამიანს ფოტოებზე რომ დასტირიან.
-უთხარი,ბექამ ისედაც იცის რომ მენატრება და ბესარიონს ნუ ეძახითქო რამდენჯერ გითხარი.
-ხო,კარგი და ნუ იბღვირები.
-მარიამ შენ არ მოგენატრა შენი გიორგუნა?
-ვეტყვი გიორგუნას რომ ეძახი.
-სანამ თბილიში ჩახვალ დაგავიწყდება.გაეცინა ანას.
-ანაბელ მოდიან ბიჭები.
-მართლა მოდიან?გაუხარდა ანას.
-მითხრა გიორგიმ არ მეთქვა შენთვის მაგრამ მაინც გითხარი.
-მაგას გეჩურჩულებოდა ბელკაია გიორგუნა?არ უთხრაო ხომ?აი ნახე რა ვუქნა მაგას,ერთი სურვილი ხო მართებს ჩემი,ახლა გამოვიყენებ და ტაში ბიჭო გიორგუნა უნდა ვაცეკვო.იცინოდა ანა და ბიჭებიც აყვნენ სიცილში.გიორგიმ ტელეფონი გათიშა და სახე გაბადრულმა გააგრძელა გზა,ბიჭებს კი უთხრა.
-არ შეიმჩნიოთ არაფერი,არაფერი არ გაგვიგონია.უკვე საღამო იყო ადგილზე რომ მივიდნენ და პირველი რაც თქვა გიორგიმ ტირიფებში წასვლა იყო,ეს ხომ მათი უნიკალური ადგილია.გელა და ალექსანდრე გაოცებული იყვნენ იმ ადგილის სილამაზით,ქეიფობდნენ რომ ოჯახს სიხარული გაუორმაგდა და წლების უნახავი შვილი და სიძე ესტუმრა ნაზი ბებოს და ალექსანდრე პაპას.მონატრებული მშობლები და ერთადერთი ძმა მოისიყვარულა ირმამ და ბავშვები მოკითხა,უთხრეს სადაც იყვნენ და მალე დაბრუნდებოდნენ.სიხარულისაგან ტიროდა ნაზი ბებო და ალექსანდრე აწყნარებდა მისი გაუხეშებული ხელებით საიდანაც დიდი სითბო და სიხარული გადმოდიოდა მისგან.მოვიდნენ ახალგაზრდები და მარიამი სიხარულისაგან აყიჟინებული შეხვდა მონატრებულ მამიდას,ბავშვებით რომ იჯერა გული ირმამ შვილთან ცალკე დალაპარაკება მოინდომა და ცალკე გაიყვანეს მშობლებმა რომელიც არ ჩანდა კმაყოფილი და გაბუსხული იჯდა.ყელში რომ ამოუვიდა მშობლების საუბარი მოულოდნელად ხმამაღლა იყვირა რომელიც ყველამ გაიგონა.
-თქვენ გინდათ ასე ადვილად მივატოვო ყველაფერი და აქ დავრჩე?იქ ჩემი სამსახური?კარიერა?მეგობრები?როგორ მივატოვო ეს ყველაფერი,როგორ.ანა ხმას ვერ აკონტროლებდა და თან ცრემლი ერეოდა მის ხმას.
-მომისმინე შვილო.მოთმინება დაკარგული მამა ცდილობდა შვილს კარგი სიტყვებით მოფერებოდა და თან აეხსნა მდგომარეობა,მაგრამ ანამ ყურებზე აიფარა ხელი და არ უნდოდა არაფლის გაგონება.თენგომ მეუღლეს გადახედა და გაბრაზებულმა თქვა.
-ეს გასულელდა მგონი,მომისმინე შე ეშმაკო მელია.
-არ მოგისმენ,რადგან არაფლის გაგონება არ მინდა.
-დაჯექი ახლავეს და მომისმინე.დაიქუხა თენგოს ხმამ და ანა შეშინებული დაჯდა.-შენც მომისმინე და დამეთანხმე რომ ეს გოგო არ არის,ეს არის ეშმაკად დაბადებული.რატომ გამოიქეცი,რა უქენი იმ ბიჭს,შენ გოგო ხარ ნაზი და ფერია თუ ბიჭი ხარ გამაგებინე.ვინ გასწავლა უცხოსთან ასეთი მოქცევა,ეს როგორ გაბედე,როგორ.ყვიროდა უკვე ნერვებ აწეწილი თენგო და ანას ხელით აჯანჯღარებდა,ძირს კი ყველა გაოცებული ისმენდა მათ საუბარს.ნაზი ბებომ კი დადასტურებულად თქვა.
-რაღაც გააფუჭა იქ და აქ შეგვაფარა თავი.ბექას გაეცინა და უცებ დასერიოზულდა,რომ არავის შეემჩნია მისი ღიმილი.
-ასე მოუხდებოდა მას დაიმსახურა,დამსახურებულად არავისზე გადამივლია ჩაი თავზე,ჯერ გოგოსთან საუბარი და მოქცევის წესები ისწავლოს და მერე აარჩიოს საცოლე.
-ირმა გესმის რას ამბობს? საავადმყოფოში წევს ბიჭი დამწვრობით.შენ ვინ ხარ კლეოპატრა თუ ინგლისის დედოფალი შენი მოსაწონი რომ არავინ არ გამოჩნდა,სახე როგორ დაწვი უცხო და უცნობ ადამიანს,როგორ.გული არ გაქვს?თუ გაქვავებული გაქვს,ვის გავხარ,ვის.
-მე არ ვარ დამნაშავე,მან დააშავა და სასჯელიც მიიღო.
-რა სასჯელი.
-ჩაი სახეში.
-ხელი როგორ ავწიო და როგორ გცემო ამხელა ქალი,პატარა არ მიცემიხარ.ირმამ ხელი მოკიდა მკლავზე გაგიჟებულ თენგოს იფიქრა არ დაარტყასო,მაგრამ მას მიუბრუნდა და უყვირა.
-ნუ მაკავებ შენ,ესაა შენი გაზრდილი შვილი.
-ხოდა,შენ აღზარდე უკეთესად.
-შენ შენი უნაირო ხასიათით ერთ დღესაც ვერ გაჩერდები უცხო სახლში,უცხო ოჯახში და უცხო ხალხში.შენ,შენ მეორე დღესვე გამოგაგდებენ,არ გაგაჩერებენ ოჯახში არა.
-აბა კი, გამომაგდებენ. ვინ გამომაგდებს?
-ვინ?ვინ და ქმარი.
-ასეთი ქმარი არ მეყოლება.
-აბა როგორი ქმარი გეყოლება შენ,ნასწავლი და განათლებული არ გინდა.არისტოკრატიული წრის მამაკაცი არ გინდა,მდიდარი არ გინდა.
-მამა მე უნდა მიყვარდეს და უნდა ვუყვარდე,მე სიმდიდრეზე და ფულზე არ ვამახვილებ ყურადღებას.იყოს ღარიბი,მაგრამ მთავარი ისაა,რომ მე მას ვუყვარდე და დამაფასოს.
-ვინ დაგაფასოს, წამოგიარს ერთ დღეს და თეფშით სუპს გადაავლებ თავზე,გგონია ამას და ასეთ ქცევებს გაპატიებს ვინმე?ვაიმე გული,გული მაქვს ცუდად.
-მამაააა,რა მოგივიდა.მაპატიე მამიკო, მე არ ვიცოდი ასე თუ მოხდებოდა.
-წყალი,წყალი მომაწოდე.
-აი წყალი,დალიე და გული დაგიმშვიდდება.ნოდარმა წყალი დალია და ანას შეხედა.
-უკეთ ხარ?
-კი,უკეთ ვარ.
-ფული მომეცი რა.
-ჰმ,ფული?
-ხო,ფული.
-რამდენი.
-რამდენიც გემეტება.თენგოს გაეცინა,თავი გააქნია და ჯიბიდან საფულე ამოიღო გაშალა და ანამ რამდენიმე მწვანე ამოიღო,მამას მსუქანი ლოყები დაუკოცნა და ძირს ჩავიდა.ალექსანდრემ შეხედა და ხმამაღლა თქვა.
-ხმა არ ამოიღოთ,მაფია მოდის.ყველას გაეცინა და ახლოს მისულს ალექსანდრემ უთხრა.
-რამ მოგაფაფიქრა ცხელი ჩაის შესხმა  ადამიანზე.
-ალექსანდრე მიფრთხილდი.
-ანაბელ საყვარელო მეც მიფრთხილდი.
-მეზიზღები შენც და ვინც მაგ სალაპარაკო თემა მოგცა ისიც მეზიზღება.გიორგის შეხედა ანამ და გიორგიმ ენა გამოიყო სხვებისგან დაფარულად.
-მეც მიყვარხარ მამიდაშვილო,ბედნიერების რა გითხრა უბედნიერესი ვარ აქ რომ რჩები,ჩემთან და გპირდები ძალიან ვიხალისებთ.
-დალიე ეს დალიე და ნუ ხარ ასეთი ემოციური.მოესმა ანას დედის ხმა რომელიც კაპლის ასმევდა ნოდარს.
-შენი ბრალია მისი ასეთი თავგასულობა,შენ გააფუჭე,ვერ აღზარდე კარგად.
-ახლა მე ვარ დამნაშავე?შენ ხარ დამნაშავე,შენ და არავინ სხვა.დაგავიწყდა როგორ ამბობდი?ჩემი ერთადერთი შვილია,როგორ უნდა ვუთხრა რამეზე უარიო.მანქანა 16 წლის ასაკში უყიდე და მას შემდეგ სახლში როდის შემოდის და როდის გადის ვეღარ ვგებულობ.მას მამის სიმკაცრე აკლია და ეს შე დააკელი.
-გოგო დედამ უნდა აღზარდოს.მე სულ მივლინებაში ვიყავი,თან უნდა მეტარებინა სადაც წავიდოდი?უყვირა ნოდარმა ნინოს.
-კარგი,კარგი ნუღარ ნერვიულობ.წვნიანს შეჭამ?წამოდი ძირს ჩავიდეთ, სირცხვილია.
-აქ მგონი გიორგის მოვკარი თვალი და ანა მას უნდა ჩავაბარო,სხვას არავის არ დაუჯერებს.
-გიორგის ისე ეშინია ხომ კანკალებს  მის შეხედვაზე.ირონიულად უთხრა ნინომ.
-მიხედავს,მხოლოდ ის მიხედავს.ორივე შეუერთდა ძირს თავმოყრილებს და ნაზიმ უთხრა სიძეს.
-ასე რამ აგანერვიულა შვილო.
-რამ ამანერვიულა?თქვენი გაფუჭებულია,ყველა ეფერებით და აუვარდა თავში ეს მოფერება.თენგო ისევ ბრაზობდა,შემდეგ გიორგის შეხედა და უთხრა.
-გიორგი გამეხარდა შენი ნახვა,როგორ ხარ ხომ აეწყვე აქეთ.
-მადლობა ძია თენგო კარგად ვარ.
-იქნებ ეს თავგასული თავკოპალა შენთან მოაწყო სამსახურში და ახლოს გეყოლება თვალყურის სადევნებლად.იქვე გაბუსხულად მჯდარ ანაზე ანიშნა ნოდარიმ.
-რატომაც არა,ჩემთან მეყოლება არ ინერვიულოთ და თუ არ დამიჯერა მივათხოვებ ისეთ ვინმეს,რომელიც გამოასწორებს და ჭკუას ასწავლის.
-ვინ ასწავლის ჭკუას,გგონია დაუჯერებს ვინმეს?კი,როგორ არა.
-ნუ გადაიწურავთ იმედებს ძია ნოდარ.
-გიორგი ის ბიჭი ვინ არის,დაქორწინებულია?გიორგიმ გაიხედა და ბექას შეხედა რომელიც მარიამს ელაპარაკებოდა და ორივე იცინოდა,თავადაც გაეცინა.
-არა,ძია თენგო არ არის დაქორწინებული ჩემი კარგი მეგობარია.
-რაღაც აზრი მომივიდა და უნდა დაველაპარაკო.
-რაზე უნდა დაელაპარაკო.გაუკვირდა გიორგის მაგრამ მიხვდა,რომ რაღაც ჩაიფიქრა ანას დასაჭკვიანებლად და გაიფიქრა, ,,კარგი საკბილო ნახე,ისედაც გიპირებდა სიძეობას''.
-დავუძახებ და დაელაპარაკე.გიორგიმ ბექას დაუძახა და სერიოზული სახით უთხრა.
-ბექა მოდი აქეთ,გეძახოს ძია თენგო რაღაც უნდა რომ გითხრას.გაუკვირდა ბექას და ახლოს მივიდა ორივესთან.დიდხანს საუბრობდნენ სამივე ყველასგან განმარტოვებულად და ბოლოს გაუბედა თავისი სათქმელი ბექას.
-მომისმინე ბექა შვილო,მე შენ მომეწონე როგორც ადამიანი და შემდეგ გიორგი გენდობა,გიორგი თუ გენდობა ესე იგი მეც გენდობი.მე სათხოვარი მაქვს შენთან,მაგრამ მინდა ეს მხოლოდ ჩვენ ვიცოდეთ.
-გისმენთ,თუ შემიძლია თქვენი დახმარება და ჩემს ძალებს აღემატება მე  მზად ვარ დაგეხმაროთ.
-მიმიხვდი, შენ მართალი ხარ მე შენი დახმარება მჭირდება.
-მითხარით ბატონო თენგო რაში დაგეხმაროთ,ვერ გავიგე რას ითხოვთ.
-ჩემს შვილს ძალიან ცუდი ხასიათი აქვს,ძალიან ცუდი.მე მინდა და მოხარული ვარ თუ ვინმე ჭკუას ასწავლის.აი რაში მჭირდება შენი დახმარება.ბექას ჩაეცინა და გიორგის შეხედა.
-რატომ გაჩუმდი,ძნელია და ვერ აიღებ თავზე ხომ?
-არა,არა კარგად  მიგიხვდით.
-მაშინ დაიმახსოვრე რომ მკაცრად უნდა  მოექცე,მაგასთან მოფერება არ გადის.
-თქვენ ამბობთ,რომ უნდა ვეუხეშო და უნდა შევაშინო?ბატონო თენგო მე ვგავარ ჯადოქრს?
-არა,ჯადოქარს არ გავხართ,მაგრამ ცოტა ხნით უნდა გადაიქცეთ ჯადოქრად.
-მაპატიეთ,ვერ ვიზამ ამას.მე ქალს უხეშად ვერ მოვექცევი.გიორგიმ თვალები დაუბრიალა ბექას და თვალებით უთხრა რომ დათანხმებულიყო მის თხოვნას.
-ვთქვათ დაგთანხმდით,რამდენ ხანს გაგრძელდება ეს ყველაფერი?
-ალბად ერთი ან ორი თვე,ეს დრო მეც აქ ვარ საქართველოში და მეც მკაცრი ვიქნები მის მიმართ.
-კარგი,თანახმა ვარ მოგეხმაროთ,მაგრამ....................
-რა მაგრამ.
-ცხოვრებაში ყველაფერია მოსალოდნელი.
-ჯერ მოვარჯულოთ და  მომავალზე მერე ვისაუბროთ.უთხრა ღიმილით თენგომ და ისეთი ბრაზიანი თვალებით გახედა ანას რომელმაც უმალ იგრძნო რომ ეს სამი მასზე საუბრობდა.თვალს არ აშორებდა და საოცრად აინტერესებდა რაზე საუბრობდნენ ისინი.
   ანა ძალიან აქტიური,ცოცხალი და მკვირცხლი პიროვნებაა.ძალიან ადვილად შეუძლია ყველა სიტუაციის თავისად შებრუნება.გულში ბოღმას არასდროს იდებს,მაგრამ არც ივიწყებს რამეს.ახლაც ჩაფიქრებულია,ზის და ფიქრობს როგორ გაიგოს თუ რაზე საუბრობენ,არადა იცის რომ საუბარი მას ეხება.ხვდება,რომ თენგო მის დასასჯელად რაღაც გეგმა შეიმუშავა.ამ საქმეს აჩქარება არ სჭირდება,არადა როგორ ჩქარა უნდა რომ გაიგოს.ამ ფიქრებშია,რომ ეზოს თეთრი მერსედესი მოადგა გაბმული სიგნალით,ყველამ ჭიშკრისკენ გაიხედა და მანქანიდან ულამაზესი გოგონა გადმოვიდა.ანა ფეხზე წამოფრინდა და ახალ მოსულს გადაეხვია,გიორგიმ რაღაც ეშმაკურად ჩაიცინა და ალიკას ნომერი აკრიბა.
-გიორგი დამასწარი,ახლა უნდა დამერეკა შენთან როგორ ხარ.
-მე კარგად ვარ,შენ როგორ ხარ.
-ახლა დავასრულე ვარჯიში,მხოლოდ ტრეინერი სხვა არის.
-რატომ შეგიცვალა.
-ეს უფრო ახალგაზრდაა და ახალი მეთოდებით გვავარჯიშებს.თქვენ სად ხართ.
-ჩვენ ხაშურში ვართ, მოხვალ?
-ახლა?გვიანია სანამ მე მანდ ჩამოვალ უკვე დაბინდდება კიდეც უკვე გიორგი.
-არა უშავს,მომისმინე წამოდი ტაქსით და აქედან ერთად წავალთ.მისამართს  მოგწერ სად უნდა მოხვიდე,ძალიან გთხოვ მოდი რა.ვარჯიშს არ ჩაგიგდებ,ხომ იცი ყველაზე მეტად მე  მინდა რომ კარგად ივარჯიშო და ფესვები გაიდგა სპორტში ალიკა.
-კარგი,მომწერე მისამართი და ავიყვან ტაქს რომ გამოვალ,წყალს გადავივლებ.გიორგიმ მისამართი მიწერა და უხაროდა მისი გეგმის მიხედვით რომ მიდიოდა ყველაფერი.მარიამს ანიშნა და გვერძე გაიყვანა სალაპარაკოდ.
-მარიამ ეს გოგო ვინ არის,თქვენი რაა.
-ეს ანას მეგობარია,ერთად სწავლობდნენ.მხოლოდ თბილიში ცხოვრობს,აქ ბებია ყავს და ალბად მასთან იყო.რა ხდება,რატომ დაგაინტერესდა?
-კარგია,ყველაფერი გეგმის მიხედვით მიდის.ჩემი მეგობარი მოვა და მას უნდა გავაცნოთ.აღტაცევული საუბრობდა გიორგი.
-რას წარმოადგენს შენი მეგობარი,პუტკუნა რომ არის?
-სპორტსმენია,დიდი სპორტსმენი და შავი ქამრის მფლობელი.მერე რა,რომ პუტკუნაა სამაგიეროდ ხორციანია.ესეც ანასავით გიჟია?
-არა,ეს წყნარი თბილი და საყვარელია.ყველა ერთად ხუმრობდა და იცინოდნენ,რომ ალიკაც მოვიდა.მასპინძელი სტუმარს შეეგება და ალიკა ყველას მიესალმა,შემდეგ თვალი სწორედ სტუმარ გოგონას დაადგა,რომელიც თავადაც გაოცებული უცქერდა ალიკას.გიორგი ორივეს ყურადღებით უცქერდა და გრძნობდა,რომ ეს ქალი ალიკასათვის სულ მალე გახდებოდა ყველაფერი.
-რას შვრები,დაიღალე?
-რა დამღლის,გიორგი 31 აგვისტოს პირველი გამოსვლა მაქვს.
-ღელავ?
-ვღელავ,მაგრამ გადავლახავ.
-კარგია,ჩვენ ყველა შენს გვერდით ვართ და იმ დღეს ყველა გაგამხნევებთ.
-ჩვენც ჩამოვალთ და დავესწრებით.უთხრა ანამ.
-ეს ძალიან დიდი პატივია ჩემთვის.გაუბედავად თქვა ალიკამ.ჯერ კიდევ მორცხვად იყო უცხო ხალხში.გიორგიმ ანას ხელი ჩაკიდა და გვერძე გაიყვანა.
-რა გინდა,რა არ გასვენებს და მერე იტყვი შენი ბრალიაო.
-ნუ წიკვინებ და ნუ ტლიკინებ,მომისმინე.შენები რომ წავლენ ჩემთან გადმობარგდები და თან ჩემთან იმუშავებ,გაწყობს?ერთად წავალთ და ერთად მოვალთ სახლში საღამოს.
-ძიძა არ მჭირდება,ჩვენ უკვე გვაქვს ბინა.მოიცადე ამას ლაპაკობდით დღეს სამივე?კითხა ანამ. 
-ეს არაა შენი საქმე ჩვენ რაზედაც ვლაპარაკობდით,შენ არ გეხება,მაგრამ რაც გითხარი ეს ასე იქნება.ახლა მეორე და მნიშვნელოვანი.ალიკას შენი მეგობარი მოეწონა და როგორ მოვახერხოთ ისინი ერთად რომ წავიდნენ თბილიში.
-მაგას დღესვე მოვაგვარებ,გეგმა მაქვს და ცოტა ხანში გაიგებ.მეც მომივიდა რაღაც იდეა თავში ალიკა რომ დავინახე.უთხრა და თვალი ჩაუკრა.
-იცი რომ ხანდახან საშიში ქალი ხარ?სიცილით უთხრა გიორგიმ
-ეს მხოლოდ ხანდახან და კიდევ კარგი სულ არ ვარ ასეთი აუტანელი,ხანდახან კი საჭიროებაც მოითხოვს ვიყოთ ასეთი,მაგრამ შენს ტვინამდე არ დადის ეს.სულ ცოტა ხანში თენგომ შეამჩნია,რომ ანა არ იყო მეგობრებს შორის.შეშინებულმა მიუბრუნდა ირმას და შეეკითხა.
-ირმა სად არის შენი შვილი?
-ბენზინს ჩაუსხამს მანქააში კარინას და მოვა.უპასუხა მშვიდად ირმამ.
-საააად?თვალებგაფართოვებულმა შეხედა ნინოს.
-ხომ გაიგონე რაც გითხარი თენგო.
-ამ დროს რა უნდა მას მარტო ქუჩაში,რომელი საათია. აი,აი შენი გაზრდილი შვილი.თქვენ,თქვენ მომკლავთ მე ორივე დედა-შვილი და ეს ალბად ჩაფიქრებული გაქვთ ორივეს ამიტომ არ მერიდებით და სულ მანერვიულებთ.
-აი ისევ მე ვარ დამნაშავე,სულ მე ვარ დამნაშავე როცა რამე ფუჭდება ხომ?ცოტა ხმამაღლა მოუვიდა თქმა ირმას რაზედაც თენგო შეხტა.
-რამხელა ხმა გაქვს,ჩუმად თქვი თავი მტკივა.ბომბი რომ გასკდეს მას არ ექნება ამხელა ხმა,რა გჭირს ნელა ისაუბრე.ყველა ჩუმად იცნოდა თენგოს საუბარზე.
-ხომ ამბობდი ისე უნდა გავზარდო ყველას ეშინოდეს მისიო,ხოდა ეშინიათ.ვინც მიუახლოვდა,ზოგს ცხელი ჩაი შეასხა სახეში,ზოგს მანქანით გამოეკიდა მოსაკლავად და აი შედეგი კი ეს არის ბოლოში,როგორადაც გაზარდე ახლა იმკი მის შედეგს.ვერც დედაჩემს დააბრალებ და ვერც ჩემს ძმას,ეს შენი სურვილი იყო ის ასეთი ყოფილიყო და გყავს,ხმას ნუღარ იღებ.
-გაჩუმდი,გაჩუმდი,გაჩუმდიიიი.უყვირა ირმას და გააჩუმა,ფეხზე წამოდგა და გიორგის უთხრა.
-გიორგი უშველე შვილო,რამე შარს არ გადაეყაროს.ყველა წამოდგა ფეხზე და ყველა წავიდა ანას მოსაძებნად.ანა კი ერთ ბარში იჯდა ფიქრებს წაეღო მისი გონება.ჩუმად მიუახლოვდა ბექა გვერდით მიუჯდა და ხელი მოხვია,გულზე მიიკრა და უთხრა.
-რომ გაგიცანი მის შემდეგ დღითი-დღე მიპყრობს შენთან ყოფნის სურვილი.ანამ შეხედა და უთხრა.
-ყველა წამოდით?სახლში რა ამბავი დატოვე,კარგად არიან?
-რა გიჟი ხარ,მამაშენმა რამდენი წვეთი კაპლი დალია ამ საღამოს არ ვიცი ვეღარ დავითვალე,ამერია თვლაში.უთხრა სიცილით და ანაც იცინოდა.
-წამოდი ბავშვებთან გავიდეთ.ბექა და ანა ხელი- ხელგადახვეული მიახლოვდნენ ბავშვებს და ანამ იკითხა.
-არ დავჯეთ სადმე?
-იქ რა ცუდად ვიჯექით რომ გამოიქეცი?შეუბღვირა მარიამმა.ანამ ყური აარიდა მარიამის საყვედურებს და ალიკას შეხედა,თვალი ჩაუკრა და მის მეგობარს გახედა თუმცა არც ისე ხმამაღლა ჩაილაპარაკა.,,კარგი წყვილი იქნებით''.შემდეგ თავი ასწია და მეგობარს ამოუდგა გვერდით.
-მეგობრებო იქ კარგად ვიჯექით,მაგრამ ძალიან კაპლის სუნი იდგა გარშემო.აქ არ ჯობია?ცოტა ხანს ვიყოთ სუფთა ჰაერზე და წავიდეთ,ახლა კი გაიცანით ჩემი ძალიან ახლო მეგობარი,თან ჩემი სულის მეგობარი კარინა მელიქიშვილი.კარინა ესენი კი გიორგის მეგობრებია,ანუ გიორგის მეგობრები ჩემი მეგობრებიც არიან.მხიარულად საუბრობდნენ და უფრო და უფრო  მეფობდა გარშემო სიბნელე.საოცრად იყო ცაზე ჯერ კიდევ თეთრი ღრუბლები განლაგებული რომლებიც ცდილობდნენ სიბნელეს გაქცეოდნენ,მაგრამ დამარცხდნენ ბრძოლაში და თადათან შთანთქა ღამემ თეთრი ცა,ცა რომელიც გაივსო ვარსკვლავებით.რა ახლოდან ჩანს თვითეული მათგანი მიწიდან,და რაოდენ შორი და მიუწვდომელია ისინი.ალიკა კარინასკენ აპარებდა თვალს და მოსწონდა ეს გოგო.კარინა არ გავდა გრძელფეხება მოდელიორს,ის საშუალო სიმაღლის იყო და ცოტა ჩაპუტკუნებული,მაგრამ იყო საოცრად ლამაზი.ყველას ატყვევებდა მისი დიდი და მწვანე თვალებით.ალიკამ გამოეყო მეგობრებს და კარინას მორიდებულად უთხრა.
-ხომ არ გავისეირნოთ ცოტა ჩვენ ორმა?
-არა მადლობა,მე უნდა წავიდე რადგან ხვალ ვმუშაობ.ალიკას მოშორდა და ანასთან მივიდა და ანამაც უცებ უთხრა.
-რაო კარინიკო რას იტყვი ჩვენს სპორტსმენზე?
-კარგი ადამიანი ჩანს.
-ასეთ ადამიანზე არ შეიძლება უარი თქვა,გიორგის მეგობრები ყველა კარგები არიან,მათ შორის ალიკა.
-რას ცდილობ მითხრა,ანა ჩემი მაშვლობა გადაწყვიტე?რომელ საუკუნეში დაბრუნდი საყვარელო.?
-არა,არა საყვარელო,ეს ისე ცნობისთვის გითხარი.გაეცინა ანას და უეცრად შეეშინდა მოულოდნელად ალიკამ ხელი რომ გადახვია.
-რა გაშინებს გოგო რა თრითინასავით თრთი.
-უცებ შემეშინდა ალიკა.
-კარინა ნუთუ შენც შეგაშინე?
-არა,არა რა სისულელეა არც ისე სუსტი გული მაქვს როგორც ანას.უბრალოდ, ცუდ ხასიათზე ვარ.
-შეიძლება გავიგო რამ გაგიფუჭათ ხასიათი?
-არა,ეს პირადულია და არ ვაპირებ უცხოსთვის გაზიარებას.
-კარგით,როგორც საჭიროდ ჩათვალოთ.აი ეს ჩემი ტელეფონია,როცა სურვილი გაგიჩნდეს საუბრის დამირეკე ან შეტყობინება დამიტოვე.
-შევეცდები.უთხრა ჩუმად კარინამ.ალიკამ გოგოები მარტო დატოვა,მაგრამ ყური მათკენ ჰქონდა და გაიგონა კარინას საუბარი.
-ანა როგორ მინდა ისევ ის პატარა ბავშვი ვიყო,არანაირი პასუხისმგებლობა რომ არ ადევს მხრებზე,ძალიან დამღალა ამ ცხოვრებამ მინდა გავიქცე მაგრამ სად,სადაც წავედი სიმშვიდე ვერსად ვერ ვპოვე ისეთი როგორიც მე მინდა.
-კარიერას გადაყევი კარინა და ქალი რომელიც მხოლოდ იმისთვის იბრძვის კარიერა აიმაღლოს და წარმატებების მაღალ მწვერვალზე დადგეს,უნდა იცოდე რომ ის ქალი თავს მარტოობისთვის წირავს.შენც ასე გინდა გააკეთო?გაუბრაზდა ანა მეგობარს.
-არა,დრო მინდა და ალბად მეც შემიყვარდება ვინმე,მხოლოდ ის ვინც ასეთს მიმიღებს და არ მეტყვის გულს მირევს შენი შეხედვაო.ცრემლი მოერია კარინას და ანას ჩაეხუტა.
-შენ,შენ ვინმემ გითხრა მსუქანი ხარო?
-ცხოვრებაში დგება ისეთი მომენტიც თურმე,რომ სიცოცხლეც არ გინდა.
-კარინა ის ვინც ქალს ასეთ რამეს ეტყვის,უნდა გაგიხარდეს და იცი რატომ?იმიტომ,რომ შენ მისი ნამდვილი სახე დაინახე და მადლობა თქვი რომ დროზე გაუშვი შენი ცხოვრებიდან.ეს არ არის სანერვიულო,ასეთ სისულელეზე არ უნდა ინერვიულო.უთხრა ანამ გულწრფელად.
-აბა უკვე დროა წავედით,თორემ ანა მამაშენს ნაზო ბებოს კაპლი არ ეყოფა და შესაძლებელია საავადმყოფოში ამოვყოთ თავი ამ საღამოს.თქვა გიორგიმ ხუმრობით.
-მეც უნდა წავიდე ანა ხვალ მნიშვნელოვანი შეხვედრა მაქვს და დილით აქედან ვერ წავალ დამაგვიანდება,ისე შემოგიარე მერე გნახავ უფრო კარგად რომ ვისაუბროთ.
-მოიცადე,შენ ახლა თბილიში მიდიხარ?
-ხო,ნუ გეშინია არავის არ გავუჩერებ გზაში და რომ ჩავალ დაგირეკავ.გაეცინა მეგობარს და ანას ჩაეხუტა.
-მოიცადე,ალიკა შენ ხვალ ვარჯიში ხომ გაქვს.
-კი,რა ხდება.გაუკვირდა ალიკას.
-კარინა მიდის და შენც რომ წაყვე? მარტო არ იმგზავრებს,მეც მშვიდად ვიქნები ჩვენ კი გიორგის მანქანით წავალთ სახლში.
-ოხ ანა,ოხ ანა.ჩაილაპარაა კარინამ და ჩაეცინა.ანამ გიორგის შეხედა და თვალი ჩაუკრა და ალიკას თვალების ბრიალით უთხრა.
-რაზე ფიქრობ,არ წაყვები?
-კი როგორ არა,თუ წინააღმდეგი არ არის თავად კარინა.
-არ არის წინააღმდეგი და არც უნდა იყოს.მიუბრუნდა კარინას და შეუბღვირა.
-კარგია,უკეთესად გავიცნობობთ გზაში ერთმანეთს და იმედიანადაც ჩავალ თბილისში.ალიკამ მეგობრებს დაემშვიდობა,ანას თვალი ჩაუკრა და ყურში უჩურჩულა დამშვიდობებიას.
-მართლა კუდიანი ხარ,ვალში ვარ შენთან.
-წარმატებები,მე პირველი ნაბიჯის გადადგმაში მოგეხმარე თორემ მეორე ნაბიჯს თავად გადადგამ.
-რა თქმა უნდა,მაგრამ მაინც ვალში ვარ.კარინა წავიდა ალიკასთან ერთად და გიორგის გულზე მოეშვა,უხაროდა ალიკას ასეთ ბედნიერს რომ ხედავდა.
-წავედით,წავედით.ყველა ჩაჯდა გიორგის მანქანაში,გოგოები გიორგისთან დაჯდნენ წინ და ბიჭები უკან და ჭიშკარი ღია დახვდათ,შუა ეზოში კი ნოდარი კაპლით ხელში.
-ანა მოემზადე.
-დაიწყება ახლა.თქვა ანამ.
-სად იყავი,სად იყავით ამდენი ხანი ნერვიულობით მოვკვდი ადამიანი,გიორგი რატომ დაგაგვიანდათ.
-ვეძებდით ძია თენგო და მივაგებნით ერთ-ერთ განყოფილებაში, დაკავებული ჰყავდათ.
-რატომ?რა გააფუჭე გოგო,ღმერთო რატომ ვარ ცოცხალი.შეიცხადა თენგომმ და ანამ მკვლელის თვალებით შეხედა გიორგის.
-ვიღაც უცემია ქუჩაში და ამისათვის,მოვაგვარეთ ყველაფერი ნუ ნერვიულობთ.
-შენ შვილო ტვინის მაგივრად ხმელი თივა გაქვს თავში?სად წადი,რომ წადი სად.უყვირა ანას.
-რომ არ წავსულიყავი კარინა არ გათხოვდებოდა.უთხრა უცებ ანამ და ყველა გაჩუმდა.
-რა ქნა?ასე უცებ ვის წაყვა,ან სად გათხოვდა.ღმერთო გამაგებინე რატომ გყავს ეს ბავშვები ასეთი გამოშტერებული ცოტა ტვინი აამოძრავებინე რა მოხდება,არ მინდა ამ ერთმა გოგომ შეიწიროს ჩემი ნერვიული სისტემა.
-ალიკას წაყვა,გიორგის მეგობარს.გაოცებულმა შეხედა გიორგიმ ანას და თვალები დაუბრიალა რაც იმას ნიშნავდა ჩემი ხელით მოგკლავო.
-სანერვიულო არაფერია ძია თენგო,ალიკას კარგად ვიცნობ ჩემი მეგობარია.
-ცუდად ვარ,გიორგი შენ,შენ მიხედავ ამას და შენ მოაჭკვიანებ მხოლოდ.სხვა ვერავინი ვერ შეძლებს მაგის გაკონტროლებას,ვინ არის ეს ჯადოქარია თუ ადამიანი ვერ გამიგია.
-დაწყნარდი,აუცილებლად მივხედავ და ვასწავლი ჭკუას.ანამ გაიგონა გიორგის სიტყვები და გულში გაიფიქრა.,,შენ არა და მე კი გასწავლი ჭკუას,დამაცადე მე შენ რა გიყო''.იმ ღამით სტუმრებს წასვლის საშუალება არ მისცა ნუგზარიმ და იქ დარჩნენ,ბექას და გიორგის ისევ იმ ოთახში ეძინათ სადაც პირველი სტუმრობისას და ისეთი დაღლილები იყვნენ მკვდრებივით დაეძინათ.ანა შუაღამისას ადგა,გიორგის საწოლთან მიიპარა და წყლით სავსე ვარცლი დაუდგა საწოლთან თავად კი გიორგის ფეხებთან ჩაიცუცქა,თითებს შუა ქაღალდი ჩაუდო და ცეცხლი წაუკიდა,ადგა და სასწრაფოდ გაეცალა იქაურობას.გიორგი ძილში შეიშმუშნა და მისმა ღრიალმა ბექა საწოლიდან გადმოაგდო რომელმაც ვერ გაიგო რა მოხდა,რატომ ყვიროდა გიორგი.კარგად რომ გაანალიზა საწოლში კი არა ძირს იატაკზე იჯდა გიორგის შეხედა რომელსაც ორივე ფეხები ვარცლში ეწყო და ღმუოდა.
-რა მოხდა ტო,აქ რა მინდა.უთხრა ბექას გაკვირვებულმა.
-მოვკლავ,გეფიცები მოვკლავ.
-ვის კლავ ადამიანო,გამაგებინე რა ხდება.
-გამოფხიზლდი თორემ ამ წყალს გადაგავლებ თავზე.შეუღრინა გიორგიმ.-ხვალ,ხვალ მომარიდე თორემ გეფიცები ხვლიკივით გაუჭეჭკავ თავს ისე,რომ არ შემეცოდება.
-კარგი,კარგი მივხვდი უკვე.ეს გოგო მართლა მოსარჯულებელია. თქვა და გიორგის გახედა,უყურა,უყურა და შემდეგ ერთი გულიანად გადაიხარხარა,რაც გიორგისგან თავში ბალიშიც კი მიიღო.
-გეფიცები ეს გოგო საშინელებათა ჟანრის ფილმის ეკრანიდან თუ არ იყოს გადმოსული,რამ მოაფიქრა ეს გაეკეთებინა.რა გითხრა მამამისმა გახსოვს?
-როგორ არ მახსოვს ის ქალი არ არის,ის ნამდვილი ჯადოქარი არისო.თქვა ბექამ და გაეცინა.
-დაიმახსოვრე ხვალ დილით,აქეთ მოგვდებს შარს და დამნაშავეს გამოგვიყვანს.
-მოემზადე უარესისთვის.
-წავიდს მამამისი,ნახოს რა ვუქნა.ბრაზობდა გიორგი და ანას ემუქრებოდა.გამთენიის ხანს ჩაეძინა და მალე გაეღვიძა,წამების სახით გაიღვიძა,დახედა ფეხს და შესივებული ჰქონდა ფეხსაცმელი ვერ ჩაიცვა და უკან ქუსლი ჩაუთელა,კოჭლობით მივიდა კარებთან და გასვლისას ერთი ღრმად ამოისუნთქა.კარი გააღო თუ არა დაინახა ანამ გაიარა,ხელი დაავლო და ოთახში შეათრია.ანამ გაანალიზა გიორგიმ დაიჭირა,სასწრაფოდ რაღაც უნდა მოიფიქროს,მაგრამ გიორგიმ ხელი კრა და საწოლთან დადებულ ვარცლში ჩააჯინა თან ფოტო გადაუღო.
-არც გაბედო და რამე არ თქვა,გველი ხარ და მე შენ მოგივლი.
-გიორგი ნუ მემუქრები,მიფრთხილდი.მათ ხმაურზე მარიამმა შემოაღო კარი და ანა ასეთ მდგომარეობაში რომ დაინახა ისე გულიანად აკისკისდა ყველა მათთან მივიდა.ყველას გაეცინა და ნაზი ბებომ უთხრა სიცილით მობღვერილ ანას.
-რა დააშავე გიორგიმ ასე რომ გაგიმეტა.
-არაფერი არ გამიფუჭებია,წამოუარა.ნაზი ბებომ უეცრად შეხედა გიორგის რომ კოჭლობდა და თან გაიგონა ბექას რომ უთხრა.
-შენ იქნები დღეს მძღოლი,მე ვერ შევძლებ საშინლად მეწვის ფეხი.ნაზი ბებომ გიორგის ხელი მოკიდა და იქვე ეზოში ჩრდილში დასხდნენ და უბრძანა ფეხზე გაეძრო.
-არაფერია ნაზი ბებო გამივლის.მაგრამ ნაზომ ისეთი თვალებით შეხედა,სიტყვაც აღარ თქვა და მის გვერდით დაჯდა,სიმწრით გაიძრო ფეხზე ნასკი რომელსაც ფეხის კანიც თან აყვა.
-ღმერთო, ეს რა არის გიორგი.იკითხა გაკვირვებულმა და თან ფეხს ათვალიერებდა ანამ კი ბექას მიუბრუნდა და ხმამაღლა უთხრა.
-როდის უნდა მიხვდე, რომ საწოლში მოწევა არ შეიძლება.ბექა გაკვირვებული და თვალებ-გაფართოვებული უცქერდა ანას და სიბრაზისგან არ იცოდა რა ექნა.
-ანა გოგო,ის დროა თავქუდმოგლეჯილი გარბოდე ყველამ იცის ეს შენ რომ გააკეთე და გიორგიმაც იმიტომ გაგიბრაზდა დილით.
-შენ საერთოდ როდისმე მოხვალ აზრზე და ხანდახან დაფიქრდები რას აკეთებ?გადახედე შენს ქმედებებს და გაითვალისწინე რომ ყველაფერი ხუმრობაში არ იწერება.ნაზი ბებომ მალამო მოიტანა და მარიამს მისცა თან უთხრა.
-შენ წაუსვი ბებო კარგად,საღი თვალით შეხედავ.მარიამმა კალთაში ჩაიდო გიორგის ფეხი და მალამო წაუსვა.ისეთი გრილი იყო მალამო დაუამა ტკივილი გიორგის და გულზე მოეშვა.შემდეგ ფეხი გადაუხვია და სხვა ახალი ნასკი ამოამცვა.გიორგიმ იქვე მდგარ ანას შეხედა და შეეცოდა,ყველამ საყვედურით რომ აავსო.
-მოდი ჩემთან.ანა მივიდა და გიორგიმ ხელი მოხვია,გულში ჩაიხუტა სხვების შესახედად,თავზე აკოცა თბილად და ყურში კი გესლიანად უჩურჩულა.
-გველო,მოემზადე მეორე შემოტევა ჩემია.ანას სიმწრის სიცილი ჰქონდა სახეზე,ბექამ იცოდა რა მწარე სიცილი იყო ეს სიცილი.ისაუზმეს და თბილისისაკენ დაადგნენ გზას,ბექამ კი უთხრა ყველას გასაგონად.
-30-ში ჩამოდით,31-ში ალიკას თამაშია და ერთად წავიდეთ.
-აუცილებლად ჩამოვალ ჩემს ახალ გეგმებთან ერთად.უთხრა და თვალი ჩაუკრა,რაზედაც ბექამ თავი გააქნია და გაეცინა.გიორგიმ კი ბექა ჯერ ტირიფებში წაიყვანა,გადმოვიდა მანქანიდან ცოტა ხნით დაჯდა და უცქერდა ბუნების მიერ შექმნილ სილამაზეს.მზე უფრო და უფრო აცხუნებდა,ეს სილამაზეში ყონდა კი ზღაპარში ყოფნას ჰგავდა,იშვიათი,საოცარი და სასწაული სილამაზე რომელიც არსად არ არის მისი სადარი.მანქანაში დაბრუნდა და რაღაცნაირი შეცვლილი ხმით თქვა.
-მიყვარს მე ეს ადგილი
-არა მარტო ეს ადგილი, მისი პატრონიც ღრმად შემოვიდა შენში და როდის ეტყვი ასე რომ არ დაიტანჯო გიორგი.უთხრა გელამ.
-ჯერ პატარაა, ცოტას დაველოდები.
-კარგი რა გოგი რამდები წლით უფროსია რუსოზე დაგავიწყდა?შეეკითხა ლექსომ გიორგის.
-არა,არ დამვიწყებია.რუსოს მარიამის ასაკში მე უკვე ვყავდი,მაგრამ მარიამი უკვე სტუდეტია და ხელის შეწყობა უნდა.
-კარგი, რა ერთად ყველაფერს გადალახავთ და მოერევით.
-41 წლის არის რუსო და გოგი 58-ის ხდება სულ მალე.
-გამოდის, გოგი 16 წლით უფროსია რუსოზე?არ ეტყობა ამხელა ასაკის სხვაობა.
-მიტომ დაჯდა გოგი სახლში,თორემ შენ მოაშორებდი მას კომპანიას?ვერ გაუმკლავდა,მტერი შემოესია თუ გარედან,თუ შიგნიდან.ჯერ ვფიქრობ ცოტა დავაცადო,თუ რამე შეიცვალა ახლო მომავალში თქვენც კი გაიგებთ.თქვენ ის მითხარით,ამ ფეხით სამსახურში ხვალ როგორ წავიდე.
-მალამო ხომ გამოგატანა მარიამმა.
-კი,გამომატანა და მითხრა წყალი არ მიაკარო და საღამოს ისევ წაისვი და გადაიხვიეო.
-მე დავრჩები დღეს თქვენთან და ხვალ ერთად წავიდეთ.უთხრა ბექამ და ცოტა ხანში გიჟივით მარტო გადაიხარხარა,მას გიორგიც აყვა და სიცილით თქვა.
-ღმერთო ჩემო ეს გოგო მართლა გიჟია და მეც გადამიყვანს ჭკუიდან.
 მთელი თვე დატვირთული ვარჯიშით ვარჯიშობდა,მაგრამ მაინც პოულობდა დროს კარინასთან სალაპარაკოდ.მას არა მარტო იზიდავს კარინა არამედ გრძნობს,რომ კარინაა მთელი მისი სამყარო,რადგან ორივემ კარგად გაუგო ერთმანეთს, ორივე ბედისგან დაჩაგრული აღმოჩნდა.
-ალიკააა,ალიკააა გაები სიყვარულის ბადეში?ჩაიღიღინა ერთ დილით და სარკეში თავის თავს გაუღიმა.სულ რამდენიმე დღე იყო დარჩენილი მნიშვნელოვან თარიღამდე და ბოლო დღეები თითქმის ვარჯიშზე აღამებდა და ათენებდა,უნდოდა შანსი რომელიც მას მიეცა ცხოვრებაში,უნდა გამოეყენებინა და გიორგისთვის მადლობა ასე გადაეხადა,რადგან გიორგი სხვაგვარად მადლობას არ მიიღებდა.ის არის ადამიანი რომელიც არასდროს,არავისგან არ თხოულობს იგივეს,მისთვის ისაა მადლობა მისი გაწეული კეთილი საქმე რომ გამოჩნდება და კმაყოფილ სახეს რომ შეხედავს.დადგა ალიკასთვის ნანატრი დღე და სხვებისთვის მნიშვნელოვანი წუთები.ყველამ ერთად მოიყარა თავი მარიამი,ალექსანდრე და ანაც კი ჩამოვიდნენ თბილიში თამაშაზე დასასწრებად.თამაშის მოლოდინში მყოფებს კარინა დაადგათ თავზე რაზედაც გიორგის გაოცებისგან თვალებიც კი გაუფართოვდა,მაგრამ შემდეგ გაეღიმა და კარინას გოგოების გვერდით ადგილი გამოუძებნა. ბევრს ახსოვდა ათი წლის წინანდელი გამარჯვება და მსოფლიოს ჩემპიონი ალიკა რომელსაც სიხარულით და აღფრთოვანებით შეხვდა საზოგადოება.პირველი რაუნდი დაიწყო,ყველა დაძაბული იჯდა და ნერვიულობდნენ.გიორგი ლამის გაგიჟდა ალიკას გახეთქილ წარბიდან სისხლმა რომ გადმოასხა,მაგრამ ეს ხომ კრივია და ძლიერი უნდა იყო,უნდა გაუძლო ყველა რთულ დარტმას.დასრულდა პირველი რაუნდი ალიკას გამარჯვებით,ისიც გასახდელში გავიდა და ჭრილობის დამუშავება სცადა რაც არ გამოუვიდა, ამ დროს კი ნაცნობი ხმა შემოესმა.
-მე მოგეხმარები და ჭრილობას დაგიმუშავებ.ალიკამ მიიხედა და კარებში კარინა იდგა მუდარა ჩამდგარი თვალებით.შებრუნდა ისევ და სარკიდან შეათვალიერა.
-აქ რა გინდა კარინა სისხლის არ გეშინია,ასეთი ძლიერი გული გაქვს?
-ნუ ლაპარაკობ,ბევრი დრო არ გაქვს.კარინამ ჩქარი ნაბიჯით გადაკვეთა დარჩენილი მანძილი და ალიკას სახის დამუშავებას შეუდგა.მოულოდნელად კარი ბექამ შემოაღო და ადგილზე გაშეშდა.
-ცოცხალი ვარ.თვალი ჩაუკრა ალიკამ.
-მე მეგონა მარტო იყავი და დახმარება გინდოდა,აქ კი თურმე გვრიტები ჟღურტულებენ თბილად და ტკბილად.ალიკამ ბექას შეხედა და შეუღრინა.
-სხვა რა გინდოდა, თქვი და წადი.
-მე შენთან მოვედი,მაგრამ ვხედავ უკეთესად იხედები ეს ხომ სიყვარულია და მხოლოდ ის ახდენს საოცრებებს.
-საკმარისია,გაიხურე კარი და გადი.
-თვალებს ვერ ვუჯერებ,რომ ჩემს წინ შენ ხარ.
-ჩაიგდე ენა და წადი ბექა.
-კარგი,კარგი მე უკვე მივდივარ.სამივე იცინოდა და იმ დღეს ყველას მხიარული სახე ჰქონდა,რადგან ალიკამ შეძლო და თავისი ტიტული აღიდგინა,მისი გამარჯვება ყველამ ერთად აღნიშნა.დღეები სწრაფად მირბოდნენ,ვარჯიშის შემდეგ ყოველ საღამოს ერთმანეთს ხვდებოდნენ,გამარჯვებას კი მეორე გამარჯვება მოჰქონდა და ალიკას უკვე ყველა სცნობდა გზაში.მეგობრები არცერთ მის გამოსვლაზე მარტო არ ტოვებდნენ,ერთ საღამოს ტრეინერმა გააჩერა და სერიოზული სახით უთხრა.
-ალიკა წასვლამდე ჩემთან შემოიარე.ალიკამ თავი დაუქნია და საშხაპეში შევიდა,წყალი გადაივლო და უფროსთან შევიდა იქ კი უცნობი მამაკაცი დახვდა.
-მომისმინე, ალიკა თემა ძალიან სერიოზულია.
-გისმენთ.
-როდესაც თამაშისთვის მზად ვიყავით,შენ კონტრაქტი გქონდა რაზედაც ხელი მოაწერე.
-კი,ეს ასეა კონტრაქტის გარეშე როგორ შეიძლება აქ ყოფნა.
-კარგია,კარგად მივდივართ.უნდა გითხრა,რომ შენი კონტრაქტის ვადა უკვე ამოიწურა,მაგრამ წინ ერთი და ძალიან მნიშვნელოვანი თამაში გაქვს.
-ვიცი და მეც მინდოდა ამაზე თქვენთან საუბარი.
-ალიკა ეს გამოსვლა შენ შეგიძლია უარყო,შეგიძლია ითამაშო მაგრამ ეს არ იქნება უბრალოდ შეჯიბრი,ეს იქნება დაუნდობელი ბრძოლა,ბრძოლა წესების გარეშე და ეს ბრძოლა სასიკვდილოც შეიძლება იყოს.ამ შეხვედრიდან,შესაძლებელია ერთ-ერთი თქვენგანი ცოცხალი არ დარჩეს.შენი გადასაწყვეტია, ეს შეხვედრა შედგეს თუ არ შედგეს.
-თუ დადებითად გადავწყვიტე და შეხვედრაზე თანახმა ვიქნები რას მთავაზობთ.ტრეინერს გაუხარდა ალიკას საუბარი და უცებ დათანხმდა.
-შენ პრივილეგიები გექნება და აქ ამ შენობაში ჩამოაყალიბო შენი ჯგუფი,იყო მისი მწვრთნელი,ტრეინერი და გექნება შენი საქმე.
-თუ ასე არ მოხდა და ვერ გავედი? ანუ ვგულისხმობ თუ დავმარცხდი?
-შენი ოჯახი მიიღებს შენგს გამო ანაზღაურებას,ამას გპირდები რომ ასე იქნება.
-ფიქრის დრო რამდენი მაქვს.
-ორი კვირა?ვფიქრობ საკმარისი უნდა იყოს.
-მეყოფა.მთელი ორი კვირა ალიკა დაფიქრებული დადიოდა და ბოლოს თავისით გადაწყვიტა რომ ამ შეხვედრას დათანხმებოდა.
-თანახმა ვარ უფროსო.
-ალიკა კარგად დაფიქრდი?
-ვიფიქრე უფროსო,ვიფიქრე და გადავწყვიტე ეს ბოლო იყოს და შევეშვა ამ ყველაფერს.მინდა ოჯახს მოვეკიდო და არ მინდა ვანერვიულო ყველა გამოსვლაზე ჩემი საყვარელი ადამიანები.
-სწორი გადაწყვეტილებაა,მაგრამ განსხვავება ისაა რომ შენ ახალი ტრეინერი გეყოლება.
-რატომ?
-დამიჯერე,ამ ადამიანის რჩევებს მიჰყევი და შენ არ წააგებ,მე მჯერავს შენი მხოლოდ იცოდე ამჯერად არ შემიძლია გაგაფრთხილო ვინ იქნება შენი მოწინააღმდეგე,ამის უფლება არ გვაქვს.
-გასაგებია,ყველაფერი კარგად იქნება.უთხრა ალიკამ უფროსს და თვალი ჩაუკრა.გაიცნო ახალი ტრეინერი,ზოგად თემებზე ისაუბრეს ახლოს გაიცვნეს ერთმანეთი და შემდეგ ვარჯიში დაიწყეს.სულ ახალი და განსხვავებული ილეთები,განსხვავებული მეთოდებით ავარჯიშა ახალმა ტრეინერმა.ვარჯიშობდა და მის წინ კარინას სახე იდგა,თან ამ ყველაფერს ღიმილით აკეთებდა და დაღლას ვერ გრძნობდა.ერთ საღამოს გადაწყვიტა კარინა ნანი ბებოსთვის გაეცნო და მოულოდნელად მიიყვანა ბებოსთან მისი გულის რჩეული რამაც ძალიან გაახარა მოხუცი.უკვე უნდა წაეყვანა კარინა რომ მოულოდნელად ალიკას ტელეფონზე დაურეკეს და გაოცებულმა დახედა,მაგრამ ტრეინერის ნომერი რომ დაინახა უკვე გასაკვირი არც არაფერი ყოფილა.
-კარინა წამოდი წაგიყვან და მერე ვარჯიშზე უნდა წავიდე ისევ.კარინამ ნანი ბებოს შეხედა და ალიკას უთხრა.
-შენ დღეს დაგაგვიანდება,შესაძლებელია არც კი მოხვიდე და ამიტომ აქ დავრჩები,შენ კი ვარჯიშზე ჩემი მანქანით წადი.ალიკას გაუხარდა კარინას სიტყვები და დაეჭვებულმა შეეკითხა.
-დარწმუნებული ხარ,რომ რასაც ამბობ გულით ამბობ?
-სავსებით დარწმუნებული ვარ.
-მაშინ, დღეიდან ამ სახლის მეორე დიასახლისი შენ ხარ ჩემო დედოფალო.დღეს ვერავინი ვერ შეძლებს ჩემს დაღლას,რადგან ვიცი რომ დაღლილს და ძალა გამოცლილს აქ შენ მელოდები.გახარებულმა დაავლო მანქანის გასაღებს ხელი და წავიდა,ბებომ მისი ლოცვა გააყოლა თან და კარინამ კი მისი ბაგეების გემო.დიდხანს საუბრობდნენ ბებო და კარინა,ბოლოს ძილი მოერიათ და ალიკას საძინებელში შევიდა,ბებომ კი მის საძინებელში მოისვენა გახარებულმა და ბედნიერმა.გამთენიის ხანი იყო ალიკამ სახლის კარი ფრთხილად რომ შეაღო და პირველი ბებოსთან მივიდა,არ ეძინა ბებოს ელოდა,ელოდა როდის შემოაღებდა კარს ალიკა და იწვა ჩუმად,წყნარად.შუბლზე აკოცა ბებოს და თავის საძინებელში შევიდა,სულ დაავიწყდა დაღლილობა მის საწოლში კარინა რომ დაინახა.თმები გაეშალა და ბალიშზე დაეყარა,თავად კი ბალიში ჩაეხუტებინა გულში და ალიკაზე ლოდინით დაღლილს მშვიდად ფშვინავდა.ალიკამ ტანთ გაიხადა და კარინას შეუწვა,მისი თმების სურნელი ღრმად შეისუნთქა.დაღლილს უკვე სადაც იყო ჩაეძინებოდა,კარინამ რომ თვალი გაახილა და შიშით წამოხტა,მაგრამ ვინ მისცა საშუალება ადგომის ის ალიკას მკერდზე დაეცა.
-როდის მოხვედი,როგორ შემაშინე.
-შენ ის მითხარი ამ თმებს სად მალავდი,საერთოდ არ გიჩანდა აკეცილი რომ გქონდა.
-დიდი ხნის მოსული ხარ,რომ ვერ გავიგე?
-ნწუ,არც ისე.
-მეძინება,დავიძინოთ რა.
-მოდი ჩამეხუტე და დავიძინოთ.უთხრა ჩახლეჩილი ხმით და ცხვირით კარინას თმებში დაიწყო თამაში.საალერსო სიტყვებს ბუტბუტებდა და ხელი ფეხზე აუსვა,რაზედაც კარინას მთელი სხეული დაეხორკლა.იმ ღამით ალიკამ კარინა დაისაკუთრა და ორი ბედნიერი გული შეერთდა.12 საათი იყო რომ ადგა და ბებოს გამზადებულ საუზმე მიირთვა.
-რამოდენიმე დღეში მნიშვნელოვანი თამაში მაქვს.თქვა სერიოზული ხმით და ორივეს სათითაოდ გადახედა.
-ერთი სერიოზული თხოვნა მაქვს.მორიდებულად თქვა კარინამ.
-გისმენ,მითხარი.
-ალიკა მე ჩემი სამსახური მაქვს,ჩემი კომპანია სადაც მარტო მე ვარ და მოწილე არ მყავს.ჩემი თხოვნაა დაანებე თავი ამ საშინელ სპორტს და მშვიდად ვიცხოვროთ.შენ ძლიერი ხარ,დაუმარცხებელი და სპორტი მთელი შენი ცხოვრებაა,მაგრამ ერთ დღესაც გამოჩნდება შენზე ძლიერი და არ დაგინდობს.არ იცი რა მოხდება,შესაძლებელია მთელი დარჩენილი წლები ინვალიდის სავარძელზე მოგიწიოს გატარება.
-სწორს გეუბნება კარინა შვილო,ოჯახს უნდა მოეკიდო და დაუჯერე მას.ალიკა ჩაფიქრდა და ტელეფონის ზარმა გამოაფხიზლა,გიორგი იყო რომელსაც სასწრაფოდ უნდოდა მისი ნახვა,მაგრამ ალიკამ სახლში მიიპატიჟა მეგობრები.მალე მოვიდნენ და კარინას იქ რომ შეხედეს ყველას გაუკვირა,მაგრამ ყველას გაუხარდა ბექამ კი თქვა.
-გეფიცებით ანა მართლა ჯადოქარია.გაეცინათ,მაგრამ მალე დაუსერიოზულდათ სახე და ალიკამ მიხვდა რაღაც ძალიან მნიშვნელოვანი უნდა ეთქვათ.გელამ აიღო თავის თავზე ყველაფრის თქმა და ალიკას სკამი გამოუწია.
-დაჯექი და მშვიდად მომისმინე.ნანი ბებო თქვენც დაბრძანდი,ახლა რასაც გეტყვით ეს თქვენთვისაც ძალიან მნიშვნელოვანია.გელამ საქმე ისე აუხსნა ორივეს საქმის ყველა დეტალი გააცნო და საქმეში ღრმად ჩაახედა ორივე.
-მოიცადე,მოიცადე თავიდან ამიხსენი ყველაფერი.დაიბნა ალიკა.ვერ გაიგო,დედა რომელიც წლებია დამნასავედ მიაჩნდა,უდანაშაულოა?
-შენს სიტყვას ველოდებით,ალიკა როგორც შენ იტყვი ისე იქნება ყველაფერი.
-ის სახლი მინდა დავიბრუნო,ის დამრჩა მხოლოდ მამასგან.
-მე მაქვს გეგმა მოფიქრებული,მაგრამ არ ვიცი რამდენად მოგეწონებათ.
-თქვი,ყველამ გამოვთქვათ ჩვენი აზრი და ერთად ვიმსჯელოთ.
-ეს ისე გაკეთდება სახლი უპრობლემოდ გადმოგეცემა შენ და გახდები არა მარტო სახლის,არამედ დაარსებული კომპანიის მფლობელიც შენ გახდები.დამიჯერეთ ადვილია,მე უფრო გამიადვილდება მასთან ახლოს მისვლა რადგან ჩემი პატრნიორია.წავიდა, მაგრამ ის დაბრუნდება დარწმუნებული ვარ,მხოლოდ ახლოს იტრიალეთ ჩემთან და ეგაა.
-კარგი მაგრამ მაინც ვერ გაუმკლავდები,გაგიჭირდება გიორგი რადგან ის მარტო არასდროს არ დადის,მას დაცვა დაყვება.
-ეს რამდენიმე დღე არ მცალია თქვენ დაგეგმეთ,განიხილეთ და მეც შემოგიერთდებით.
-რა ხდება,ხომ მშვიდობაა.კითხა გიორგიმ.
-კი,კი მნიშვნელოვანი თამაშისთვის ვემზადები და ეს ბოლო თამაშია,ჩემი კონტრაქტი ამოიწურა გიორგი.
-დაასრულებ კარიერას?
-ვფიქრობ,კარიერა კარგია მაგრამ ოჯახი უფრო მნიშვნელოვანია.გიორგის გაეღიმა ხელები მაღლა ასწია და უთხრა.
-წინ ვერ დაგიდგები,შენი გადასაწყვეტია.
-გიორგი მშვიდი ცხოვრება მინდა და ჩაქვში მინდა ჩასვლა,მინდა გავაცოცხლო იქაურობა და ჯვარიც იქ დავიწერო, სამეგობრო წრეში კი პატარა ქორწილიც ავაგუგუნო.არ ვიცი რას ვიზამ, მაგრამ რასაც გადავწყვიტავ თქვენც გაიგებთ.
-შეჯიბრი როდის არის,ან ვის ხვდები.
-ამჯერად ეს საიდუმლო არის, არ ვიცი ვინ არის მოწინააღმდეგე,ეს დაფარულია და შეუძლებელია გავიგოთ.
-ჩვენ შენს გვერდით ვართ.ალიკამ არავის არ გაუმხილა,რომ მისი ბოლო თამაშს სინამდვილეში ბრძოლა გადარჩენისთვის თუ ჰქვიოდა,ეს გიორგიმ იმ დღეს გაიგო და ყურებს არ უჯერებდა რომ გაიგონა.
-დადგა ძალიან მნიშვნელოვანი დღე,ორი უძლიერესი პიროვნება კრივში სახელწოდებით ,,ჩვენ ვიწყებთ ბრძოლას სიცოცხლისთვის''სულ მალე,თქვენთან ერთად მეც გავიგებ ვინ იქნება გამარჯვებული.ალიკამ დარბაზს მოავლო თვალი და მეგობრებს შეხედა,გიორგის ბრაზით ანთებულ თვალებს რომ შეხედა ვერ გაუძლო და გვერძე გაიხედა,მაგრამ სიამაყით აივსო იქ კარინა რომ დაინახა და მის თვალებში არსებულმა ცრემლმა გული ატკინა,გულში კი გაიფიქრა. ,,ჩემი ანგელოზია,მისი თვალები კი ჩემი თილისმა''.დაიწყო ბრძოლა,ბრძოლა დაუნდობელი და ალიკას ამხნევებდა ხალხის შეძახილები.
-ალიკა შენ საქართველოს სახე ხარ.დაძაბული იყო დარბაზი,სრული შოკი იყო როცა ალიკა ძირს დავარდა და ზედ მოწინააღმდეგე დაახტა და გამეტებით ურტყამდა,თითქმის დანებდა,მაგრამ მანამ არ მოისვენა მეტოქემ,სანამ ის ალიკამ ნოკაუტში არ ჩააგდო და გამარჯვებაც თავად არ მოიპოვა.ფეხზე დადგა დარბაზი,ალიკამ ცალ მუხლზე დადგა და მთელი ხმით იყვირა.
-ეს გამარჯვენა შენ გეკუთნის, კარინა მინდა მხოლოდ უფალმა დაგვაშოროს ერთმანეთს და მინდა ჩემი ცხოვრების თანამგზავრი იყო.დარბაზი გასუსული იყო და ათასობით წყვილი თვალი ათვალიერებდა ქალს რომელის გამოც ალიკამ შესაძლებელი იყო სიცოცხლესაც კი დათმობდა.ფეხების კანკალით წამოდგა და ხალხი ნელა-ნელა გზას უთმობდა,მიახლოვდა აგონიაში მყოფ გოგონას.აღარ იყო საჭირო სიტყვებით თანხმობა,რადგან კარინამ თვალებით უთხრა ალიკას თანხმობა და ბეჭედიც გაუკეთა.უბედნიერესი იყო ალიკას სამეგობრო,გიორგი ადგა დარბაზი დატოვა და ალიკას სახლში წავიდა,ციმ-ციმ აიყვანა ნანი ბებო ხელში და ასე მიიყვანა მის მანქანამდე.გაოცებულ ქალს ისიც არ უთხრა სად მიყავდა,წავიდნენ და რამდენიმე საათში ნანი ბებომ ცრემლმორეულმა შევიდა მის ოცნებად გადაქცეულ ეზოში.თითქოს ხელახლად დაიბადა,რა ძნელი გზა გალია აქ მოსვლამდე,ამ ეზოში ეს სახლი რომ დაედგათ,აქ ამ ეზოში რომ ბავშვების ჟრიამული ყოფილიყო.გაუვალი ეკალ-ბარდებით იყო მისი ცხოვრების ბილიკები სავსე,იღბალს მიენდო და მისივე შრომით ერთ დროს თუ პურის ფული არ ჰქონდათ,მათი სიკეთით და მათი კეთილი საქმეებით,დაუღალავი შრომით ოჯახი ფეხზე დადგა და სხვასაც ბევრჯერ დადგომია გვერდით გაჭირვების დროს.იდგა სახლის წინ,ეზოს შუა გულში და ცრემლიანი თვალებით უყურებდა წარსულის განვლილ დღეებს.აქ,ამ სახლში იყო მისი სიყვარულის ბუდე და მისი წყნარი სავანე.ბოლოს ყველაფერი წაამწარა უფალმა რაც კი შეუქმნია და უიმედოდ დააგდო ისევ იმ ეკალ-ბარდებში,საიდანაც კეთილი ადამიანების დახმარებით ამოვიდა.დგას ახლა და ბედნიერია,რომ ამ ეზოში ისევ გაიზრდება მისი გვარის გამგრძელებელი და ისევ ბედნიერი შეძახილებს გაიგონებს კეთილი ხალხი.ალიკა შოკირებული იდგა და უცქერდა მის სახლს,ეს ხომ უზარმაზარი სიყვარულის და ერთგულების გამოხატვაა მეგობრების მხრიდან.რა უნდა იყოს ამაზე უფრო კარგი და მნიშვნელოვანი ადამიანის ცხოვრებაში,როგორც აქ შექმნილი განუმეორებელი და სიყვარულით სავსე ატმოსფერო.შესანიშნავი იდეა მოუვიდათ და ღია ცის ქვეშ ლამაზი საღამო მოაწყვეს.ანა ყველას უკან დაყვებოდა და აფიქსირებდა ცოცხალი კადრების უნიკალურ და განუმეორებელ მომენტებს.

   დასრულდა მზიანი და ცხელი ზაფხული და დადგა მხიარული შემოდგომის დასაწყისი.ამ დროს უამრავ ადამიანს დეპრესია ეწყება,თუმცა შემოდგომასაც მისეური ხიბლი აქვს.საოცარია ბუნების შექმნილი სილამაზე,სიმწვანით შემოსილი გარემო ნელა-ნელა იცვლება და ოქროსფერო ხდება ირგვლივ ყველაფერი.ფოთლების შრიალი სულ ცოტა ხანში შეწყდება,შიშველი ტოტების ტკაცუნს გაიგონებ მხოლოდ გარშემო.ზოგიერთ ადგილი მხატვრის მიერ შექმნილ შედევრს მოგვაგონებს.უალაზესია გარემო,უკვე შემოდგომის ხიბლი იგრძნობა,ნელა ნელა წყდება აკანკალებული,ძალა გამოცლილი და დასუსტებული ფოთოლი ხის ტოტს და ფარფატით ეცემა მიწას.ორი კვირაც მიილია და მარიამი უკვე სტუდენტობისთვის ემზადებოდა,გიორგიმ არ დაანება მისგან შორს ყოფილიყო და იქვე მის სახლთან უშოვა სახლი,რადგან გიორგის სახლში მარიამს მოერიდა ყოფნა.ლოგიკურიც არის,ვერავინ ვერ დააძალებდა ვერაფერს.ანაც მარიამთან ერთად ცხოვრობდა და მის სიგიჟეებს საზღვარიც არ ჰქონდა.იმედიანად დაუბრუბდა უცხოეთს ანას მშობლები,რადგან ბექას და გიორგის ჩააბარეს ანას აღზრდა,მაგრამ რა იცოდა ორივემ თუ ეს იდეა ბექას მათ სიძედ მოევლინებოდათ.სიცილ-ხარხარში გადიოდა დღეები და შემოდგომაც ბოლო დღეებს ითვლიდა და ხალხი ცივი ზამთრს მოლოდინში იყო,რადგან ადრიანად აცივდა.ანას არ ადარდებდა არაფერი,მისთვის ზამთარიც კი გაზაფხული იყო,იჯდა და რაღაც კომედიას უყურებდა კარზე ზარი რომ იყო,მარიამი წამოდგა და კარი გააღო სახლში სიმაღლესდა მიხედვით შემოვიდნენ გიორგი,ბექა,გელა,ლაშა,ალექსი.მარიამმა კარებში დადგა და თვლა დაიწყო.
-1,2,3,4,სხვები რა უყავით,გზაში დაკარგეთ?
-რატის დავურეკეთ და მოვა,ალიკა და კარინამ გზაში ვართო,ესე იგი ისინიც მალე მოვლიან.თქვა ლაშამ.
-მარიამ.მოესმა მარიამს გიორგის ხმა.მარიამს შეხედა და მანაც უსიტყვოდ  მიხვდა.
-შემწვარი კარტოფილი?გიორგის გაეცინა და უთხრა.
-მეტი არაფერი არ გვაქვს?
-კარგი,წავალ მოვამზადებ.
-ანაბელ საყვარელო.
-უხ,როგორ დამტკბარი ხარ გიორგი.პირდაპირ დაიწყე,მივხვდი რომ რაღაც უნდა მთხოვო.
-როგორ მიხვდი?
-დასაწყისი თავად ამღერდა.
-კარგია მიხვედრილი გოგო ხარ,მაგრამ ხომ არ დაგვიწყებია ჩენთან ერთი სურვილი რომ გაქვს წაგებული?
-სხვათა შორის შენც გაქვს წაგებული და შემიძლია ამით გავაბათილო.
-მიდი რა ჩემი ჭკვიანი გოგო,ძალიან მძიმე დღე გვქონდა დღეს და საშინლად დაღლილი ვარ,ჩაირბინე მარკეტში და ლუდი ამოიტანე.მარიამ პური გვაქვს?
-არა,წამოიღეთ რომელიც წახვალთ.
-წადი რა,რაც გინდა შენთვის აიღე,თუ გინდა მთელი მარკეტი წამოიღე.
-მე რაც მინდა წამოვიღო?
-წამოიღეთქო ხომ გითხარი,არ მაქვს ანა შეკამათების თავი.უთხრა გიორგიმ და ანამ ხელი გაუწოდა და გიორგიმ 100ლარიანი დაუდო ხელზე
-კარგი რა, უფრო წვრილი ფული არ გაქვთ?
-არა,უფრო მსხვილი კუპიურები მაქვს.
-რა იყოთ,ხელფასის დღე გქონდათ?მე რამდენს მაჩუქებ?
-წადი და ორ მაგდენს გაჩუქებ თუ არ დაჯერდები მაქედან ხურდა რაც დაგრჩება ყველა შენი იყოს.თვალი ჩაუკრა გიორგიმ.
-მართლა?
-მართლა,გეფიცები.
-კარგი წავალ,ასეთი კარგი რომ იყო ხანდახან დაშავდება რამე?
-თუ რამე დაგჭირდეს ტელეფონზე დარეკე,მაგრამ ჩემთან არა მკვდარია ჩემი ტელეფონი.
-არც მე არ დამირეკო,არ მაქვს ტელეფონი გამიფიჭდა დღეს და დავტოვე ხელოსანთან.უთხრა ბექამ.
-მარიამის ტელეფონზე დავრეკავ და ფრთხილად იყავით.
-ხო წადი,აქ ვართ და ვიღაცა მაინც გაიგონებს ზარის ხმას.უთხრა გიორგიმ.ანამ ღიღინით ჩაირბინა კიბეები და სულ მალე მივიდა მარკეტში,აიღო რაც უნდოდა და ფულის გადასახდელად რომ  მივიდა,კასამ ფული არ მიიღო დაიწრიპინა და უკან დააბრუნა.ამ ხმაზე კი მარკეტის დაცვა იქვე გაჩნდა და ანას აქეთ-იქედან ამოუდგა.
-თქვენი პირადობა თუ შეიძლება.გაუკვირდა ანას და დაბნეულმა შეხედა ორი თავით მაღალ დაცვის წევრებს.
-არ მაქვს თან,აქვე ვცხოვრობ და მოვიტან.
-გოგონა როგორც ვხედავ ხუმრობის ხასიათზე ხართ,მე კი არ მეხუმრება.მკაცრი იყო დაცვის თანამშრომელი.
-არა,რატომ?ტელეფონზე დავრკავ და მომიტანებენ.უკან არ იხევდა ანა.
-გელოდებით,ერთი ზარის უფლება გაქვთ.იცოდა ყველა ტელეფონი გათიშული იყო და პირდაპირ მარიამის ნომერი აკრიბა,მაგრამ ბედი არ გინდა?დაკავებული იყო.ერთი სიტყვით,დიდი ხვეწნის შემდეგ როგორც იქნა დაითანხმა დაცვის წევრები და კიდევ ერთი ზარი კარინას ნომერზე მოსინჯა,უიმედოდ მაგრამ მაინც და გაუმართლა
-ანა მოვდივართ,უკვე გზაში ვართ.
-კარინა ვერცერთ ვერ მივაწვდინე ხმა და გუდვილში ვარ ჩვენს სახლთან რომ არის,მილიციამ დამაკავა და გთხოვთ აქ მოდით რა პირველად.
-ანა მეღადავები ხომ?გაბრაზდა კარინა.
-არა გეფიცები,სიმართლეს გეუბნები კარი.ატირდა ანა.
-რააა?გაგიჟდი?იციან ბიჭებმა?რა გააფუჭე ანა რატომ დაგაკავეს.მიაყარა კითხვები კარინამ.
-არც მე ვიცი არაფერი,მართლა ვერ გავიგე.გიჟივით შევარდა მარკეტში ალიკა და ანასთან მივიდა,რომელიც უკვე გაყავდათ მილიციის თანამშრომლებს შენობიდან.თვალები გაუფართოვდა ანას სუსტ მაჯებზე რკინის ნარუშნიკები რომ დაინახა და ანას თვალებში ჩამდგარმა ცრემლმა გული მოუწურა ორივეს.
-რა ხდება,ეს რა არის.რატომ დააკავეთ,ახლავე ახსნას მოვითხოვ.მკაცრად შეუტია ალიკამ ორგანოს თანამშრომლებს.ყველამ იცნო ალიკა და ცოტა შეიშმუშნეს და გადამცემი აპარატით რაღაც აცნობეს სხვას,იქედან კი ალიკას მოესმა ნაცნობი ხმა.
-არავითარი მეგობრები და ნაცნობები,ეს აფერისტი მოიყვანეთ განყოფილებაში და დილით გავესაუბრები, დილამდე ჩასვით.ალიკას ჩაეცინა,მიხვდა ეს გიორგის დაგებული მახე რომ იყო და არ შეიმჩნია,ანას კი მიუბრუნდა და უთხრა.
-არ ინერვიულო,ბიჭებთან ავალ და ყველა ერთად მოვალთ.წაიყვანეს ანა,ალიკამ კი გაბრაზებულმა ავიდა მარიამთან და მხიარულად მჯდარ მეგობრებს დაერია.
-თქვენ საერთოდ ნორმალურები ხართ?ანა რომ გირეკავთ სად გაქვთ ტელეფონები,იქნებ რა უჭირს ადამიანს.
-ანა მაღაზიაში ჩავიდა,რა უნდა უჭირდეს?იკითხა მარიამმა
-გიორგი ანა მილიციამ წაიყვანა,აქ რა გაჯენთ.უთხრა ხმის კანკალით კარინამ.
-რა?ანა რატომ დააკავეს.იკითხა მარიამმა შეშინებულმა და ფეხზე წამოდგა.
-სად მიდიხარ.შეეკითხა გიორგიმ.
-მეც წამოვალ,ანას უჭირს.
-დაჯექი აქ ჩვენ წავალთ,რაღაც გაურკვევლობა იქნება.შენთან კარინა დარჩება,ჩვენც მალე მოვალთ.უთხრა გიორგიმ და წამოდგა ფეხზე,გარეთ გავიდა ბიჭებთან ერთად და გიორგიმ გულიანად გადაიხარხარა.
-კარგით რა,რა სადისტები ხართ ცოდოა,იცით რა შეშინებული იყო?უთხრა გიორგის ალიკამ.
-იცი მე დღემდე რომ მტკივა ფეხი?
-ხო,მაგრამ......
-ხმა არ ამოიღო,წამოდი პური ვიყიდოთ და საჭმელი შევჭამოთ,ძალიან მშია.
-მოიცადე, რა საჭმელი არ წავიდეთ?გაუკვირდა ალიკას.
-ჯერ მშია და მერე წავიდეთ,არა უშავს იყოს ცოტა ხნით იქ.თქვა გიორგიმ პური იყიდა და კიბეებზე ადიოდნენ ბექამ რომ უთხრა.
-გაიგებს ანა და ნახე უარესის მოლოდინში რომ იქნები,მერე ისწავლი ჭკუას შენ.სახლში შესვლისას გოგონები დაამშვიდა,მშვიდად ივახშმეს,მაგრამ შემდეგ მართლა შეეცოდა ანა იქ ყურყუტისთვის და რამოდენიმე საათის გასვლის შემდეგ წამოიშალნენ.არ ელოდა ანას თვალზე ცრემლებს,მაგრამ ესეც დაინახა გისოსებს მიღმა ატირებული ანა.გიორგიმ მოეფერა და თან გულში იცინოდა,ანამ კი ტირილით უთხრა.
-გიორგი ფუ,ფუ,ფულის გაყალბებაში მდებენ ბრალს.
-ნუ გეშინია ყველაფერს გავარკვევ,არ ხარ ღირსი დახმარების,მაგრამ მამაშენს რა ვუთხრა.
-კარგი რა გიორგი ახლა ბუზღუნის დროა? ნჩქარა გამიყვანეთ აქედან.ტიროდა ანა,გიორგი კი მუბრუნდა და გისოსებს მიღმა კარგი ფოტო გადაუღო.
-ერთი შენი უნაირო საქციელი და გეფიცები ეს ფოტო ევროპაში წავა და შესაძლებელია მამაშენი უბრალოდ კაპლმა კი არა ევროპის უნიჭიერესმა კარდიოლოგმა ვერ მოაბრუნოს.უთხრა გიორგიმ და შორიდან ანას კოცნა გაუგზავნა.
-სადისტო,გამიყვანე აქედან.გიორგი ვითომ უფროსის კაბინეტში შევიდა და ანას მისი ყვირილის ხმა შემოესმა.
-ცილისწამებისთვის თქვენ ამოგაყოფინებთ ციხეში თავს და იქ დაგალპობთ,ვითომ სიმართლის მაძიებლებო.ყველას,ყველას მოგხსნით სამსახურიდან.შემდეგ იქვე მდგარ ბიჭებს მიუბრუნდა და დაბალი ხმით უთხრა.
-შევცდი თეატრალურზე რომ არ ჩავაბარე.
-ეს რომ ანამ გაგიგოს, არც კი დაფიქრდება მძინარეს ისე მოგგუდავს.გეფიცები,ვერ გადავურჩებით ვერც ერთი.თქვა ბექამ და ანა მოუთმენლად ელოდა გიორგის გამოჩენას და აი როგორც იქნა გამოჩნდა,გიორგი ისეთი სახით მოდიოდა,ეს სახე ანამ კარგად იცოდა ის ძალიან გაბრაზებული იყო.
-გააღეთ კარი დროზე.გამოიყვანა ანა და სახლში წავიდნენ.
-ღმერთო როგორ შემეშინდა,ტელეფონი სად არის ჩემი არ წამოგიღიათ?ჩამომართვეს და იქ ჰქონდათ.
-აქ არის,აქ რად გინდა,შვიდთვიანი ხომ არახარ.გაუბრაზდა ბექა.
-მარიამს უნდა დავურეკო აბანო ჩართოს,სად ვიყავი ასე მგონია ვყარვარ.
-მინდოდა თქმა რისი სუნი დადგა მანქანაშითქო და აღარ გითხარი.უთხრა გიორგიმ და სარკეში გახედა ანას და მის დაბღვერილ სახეზე გულიანად იხარხარა.-რას იბღვირები,უნდა გიხაროდეს თავისუფალი ხარ.სახლში მივიდნენ თუ არა მარიამი ანას ჩაეხუტა და ცრემლიც კი მოერია.
-დაიცა არ შემეხო,ვყარვარ წყალს გადავივლებ და შემდეგ ვჭამოთ.
-საჭმელი გავაკეთე,მაგრამ ბიჭებმა უკვე ივახშმეს.ანამ გაოცებუმა შეხედა მარიამს მოუსმინა და მიხვდა რომ აქ გიორგის ჩაწყობილი კარტის სუნი ტრიალებდა.გაბრაზდა,გამწარდა მაგრამ თავი ხელში აიყვანა.წყლის ქვეშ იდგა და ფიქრობდა.
-ანა დაწყნარდი,არ შეგატყოს გველმა რომ მივუხვდი.შენ,შენ როგორ გამიმეტე ბექა.დრო გავიდეს,ასე უცებ არა მაგრამ გეფიცები მწარედ გაზღვევინებთ.გგონია შეგრჩება?სამაგიეროს გადაგიხდი.დაიბანა,გამოიცვალა და ცოტა ხნით დაჯდა ყველასთან ერთად.გიორგი ეჭვებში ჩავარდა რატომ იჯდა ანა წყნარად,შემდეგ წამოდგა და ბოდიშის მოხდით წავიდა საძინებელში.
-ძალიან ვინერვიულე დღეს და არ გეწყინოთ, მაგრამ უნდა დავისვენო.
-მერე რომ გშია?ცოტა დაიცადე და მზად იქნება საჭმელი ანა.სამზარეულოდან მარიამი გამოვიდა.
-არ მინდა მარიამ ამათ აჭამე,იქნებ ბოლომდე ვერ ამოივსეს კუჭები.მწარედ ჩაკბინა ყველას და განსაკუთრებით გიორგის შეხედა სიბრაზისგან ანთებული თვალებით.მარიამმა ვერაფერი ვერ გაიგო,ხელი ჩაიქნია და ისევ სამზარეულოში შებრუნდა ბექამ და გიორგიმ ერთმანეთს შეხედეს და ანას გასვლისას ორივემ ერთად თქვა.
-ცუდადაა ჩვენი საქმე,რაღაც იყნოსა და ყველა მხრიდან უნდა ველოდოთ დარტყმას.
-მართლა ჯადოქარია,როგორ მიხვდა?
-გადაუვლის სამსახურში,ხვალ იმდენ საქმეს მივაყრი ფიქრის დრო არ ექნება.თქვა გიორგიმ.
-გეგონოს,ანას დღევანდელი საღამო დაავიწყდეს და ღირსები ხართ,ორივეს მძინარეს რომ დაგსხიპოთ მაგ გამოშტერებული თავები.ალიკა ფეხზე წამოდგა და კარინას დაუძახა.
-წავედით საყვარელო,არ მინდა ამ ავადმყოფების დაავადებული ტვინი შენც გადმოგედოს.ბიჭებს გაეცინათ ალიკას ნათქვამზე.
-ნუ იცინით,ღმერთს სთხოვეთ დაგეხმაროთ,რომ თავი გადაირჩინოთ.ეს როგორ გააკეთეთ ან რა გულმა გაგიძლოთ ანა იქ ტიროდა და თქვენ მშვიდად შეექეცით ვახშამს, თითქოს არც არაფერი არ მომხდაროყოს.სადისტი გახდი ამ ბოლო დროს ეს სერიოზული და წყნარი ადამიანი.
-თავად მაიძულა და ხომ იცი არც მე მიყვარს ვალში დარჩენა არავინის წინაშრ.ალიკამ თავი გადააქნია და უხმოდ დატოვა სამეგობრო.
-ჩვენც წავედით მარიამ და შენც დაისვენე, უკვე გვიანია.უთხრა გიორგიმ მარიამს და ფეხზე წამოდგნენ სხვებიც.გასვლისას კი უჩურჩულა.
-ხვალ შეგეხმიანები,პატარავ.რაზედაც მარიამს გააჟრჟოლა და პირველად იგრძნო გიორგის გვერდით ასეთი რამ.თითქოს მთელი სხეული დაუბრუჟდა და ისე დამძიმდა თავის თავს ვეღარ წიკულობდა,ფერიც კი დაეკარგა რაზედაც გიორგიმ შეშინებული ხმით შეეკითხა.
-მარიამ ცუდად ხარ?
-არა,არა კა,კა,კარგად ვარ.გიორგის ჩაეღიმა მარიამის დაბნეულობაზე და თბილად უთხრა.
-კარგი,ხვალ მე გამოგივლი სასწავლებელში,სადღაც უნდა წაგიყვანო.
-სად?
-არ შემეკითხო,ეს სიურპრიზია.ცხვირზე დაკრა თითი,თვალი ჩაუკრა და წავიდა.მარიამი დაბნეული შევიდა ფეხაკრებით საძინებელში,რადგან ეგონა ანას ძინავდა.ანა უყურებდა დარეტიანებულ ანას და ჩუმად იცინოდა.ვეღარ მოითმინა მარიამის დაბდურობა და უთხრა.
-მარიამ რაო მაჩომ?თან თვალები აუციმციმა.
-ანა არ გძინავს?არ ვიცი,მეც არ ვიცი რა დამემართა.ყველა ძალიან კარგები არიან,მაგრამ გიორგი მათ შორის ძალიან განსხვავებულია.
-ხო ის ყველასგან განსხვავებულია,რადგან უფრო აქტიური და ჩუმად მოსრიალე გველია.
-რატომ არის გველი?გაუკვირდა მარიამს.
-ახ მარიამ,ახ მარიამ.ისეთი დღე უნდა დავაწიო,მთელი ცხოვრება რომ ემახსოვროს.
-კარგი რა,რატომ ჩხუბობთ ასე.ხანდახან მეშინია ისე უყურებთ ერთმანეთს.
-როგორ?
-როგორ და როგორც მოსისხლე მტრები.
-კარგი დაწექი დაისვენე,მე ჯერ არ მეძინება ბევრი საფიქრალი მაქვს და უნდა ვიფიქრო საღი გონებით.უთხრა ანამ და გადაბრუნდა.ფიქრობდა,დაათენდა იმაზე ფიქრით თუ როგორ გადაეხადა სამაგიერო გიორგისთვის.
 მოულოდნელი საქმეების გამო გიორგიმ ვერ წაიყვანა შეპირებული სიურპრიზის სანახავად,საქმეებში ჩაეფლო და ამასობაში დროსთან ერთად  შემოდგომაც მიილია.ზამთრის ერთი ჩვეულებრივი დილა გათენდა,წელიწადის ყველა დრო თავისებურად ლამაზია და ამ დროებში ზამთარსაც თავისი ხიბლი აქვს.ზამთარი ყველაზე ცივი დროა და შენც ამ სიცივისაკენ გიზიდავს,მაგრამ ვერაფერს დაგაკლებს გარეგნულად სიცივე,როცა შიგნიდან ხარ თბილი.არსებობს ისეთი ადგილები,როცა ყველაფერი ნაცრისფრად ჩანს და ეს ფერი სევდის ფერთან ასოცირდება,(ჩემში ასე არის)მაგრამ არის ადგილები სადაც ცივმა და მკაცრმა,სუსხიანმა ზამთარმა მის მწვანე მშვენებას ვერაფერი ვერ დააკლო და ამ შენარჩუნებული სიმწვანით თითქოს ცოტა ხნით გაზაფხულში  მოიყვანა გიორგიმ მარიამი.გაოცებული უყურებდა ამ ბუნების შექმნილ სილამაზეს,გიორგის მიუბრუნდა და უთხრა.
-ძალიან,ძალიან ლამაზია გიორგი აქაურობა მაგრამ ჩემი ტირიფები მაინც სულ სხვაა და სულ სხვა ხიბლი აქვს მას.
-ვერ შეგედავები მარიამ რადგან,იქ ასახული სილამაზე ზღაპრულ სილამაზედ შეიძლება მხოლოდ წარმოიდგინოს ადამიანმა.შეგცივდა?
-აჰამ.დაეთანხმა მარიამმა.
-წამოდი,იქ ძალიან მყუდრო კაფეა და შევიდეთ ძვლები გავითბოთ.გიორგის სიტყვებზე მარიამმა გულიანად გადაიკისკისა და უკან გაყვა,ცოტა ფერდობი იყო ასავლელი და გიორგის მკლავს დაეკიდა,ეშინოდა არ დავეცეო.გიორგის გაეცინა და ხელი წელზე მოხვია,გულზე აიკრა და ასე აიარეს ის პატარა ფერდობი.კაფეში შევიდნენ და ისეთი სითბო დაეტაკა მარიამს გარედან შესულს,ერთიანად გათბა,მაგრამ იმასაც გრძნობდა სხეულზე ერთიანად რომ ეკიდა ცეცხლი,რადგან გიორგიმ ხელი არ შეუშვა და ისევ გულზე ჰყავდა აკრული.ასე მიიყვანა ერთ-ერთ მაგიდასთან,საიდანაც წითელი ვარდების უზარმაზარი თაიგული თავს იწონებდა.მარიამმა გაოცებულმა შეხედა ჯერ ყვავილებს და გვერძე მიმოიხედა,იფიქრა იქნებ ვინმეს დარჩაო მაგრამ არავინ არ გამოჩნდა და შემდეგ გიორგის შეხედა,რომელიც იდგა და მარიამის სახის მიმიკებზე ეცინებოდა.შეეცოდა,აღარ აწვალა და უთხრა.
-მარიამ ეს ყვავილები შენია, შენ მოგართვეს.
-მე?ეს ვარდები ჩემია?და ვინ იცოდა,რომ წითელი ვარდი ჩემი საყვარელი ყვავილია ყვავილებს შორის?  
-გული თავად ხვდება მარიამ.უთხრა გიორგიმ.მარიამი დაიბნა და ჩუმად,წყნარად თქვა.
-შენ,შენ მომიტანე ეს ვარდები?
-აჰამ.გაიმეორა მარიამის სიტყვები რაზედაც მარიამს გაეცინა.შენდეგ სკამი გამოუწია და თხოვა დამჯდარიყო.
-მარიამ დაჯექი და გთხოვ მომისმინო,არ შემაწყვეტინო.დღეს გადავწყვიტე,ბოლოს და ბოლოს ჩემს თავსაც და შენც გამოგიტყდეთ და რას ვგრძნობ შენს მიმართ ყველაფერი გითხრა.სიმართლე გითხრა,არც ის ვიცი საიდან დავიწყო,არც განგებ მოვმზადებულვარ,მე გეტყვი იმას,რაც მაქვს გულში.მარიამ ჩემთვის სიტყვა ,,სიყვარულს''არ ჰქონდა დიდი ძალა,ვერც იმას ვგრძნობდი საერთოდ რას ნიშნავს ეს არა მარტო სიტყვა ,,სიყვარული''არამედ,რა გრძნობა მოჰქონდა ამ სიტყვას.სულ რამოდენიმე ხნის წინ გავიცანი ერთი გოგონა,რომელმაც პირველი ნახვისთანავე ააძგერა ჩემი გული.მე არ შემეძლი გავქცეოდი მის შავ თვალებს,ამას ვერ შევძლებდი.რადგან ეს რომ გამეკეთებინა არ მომასვენებდა მისი თვალების სიკაშკაშე და წყვდიადი.ჩემი ცხოვრების 26 წლის მანძილზე პირველად ჩავარდი საფიქრალში და თან უხერხულობაში.ყოველ დილით ადრე ვდგებოდი,რომ მხოლოდ ეს თვალები დამენახა და მთელი დღე იმ თვალების კაშკაშა სხივი ჩემს გვერდით იდგა როგორც მანათობელი ნათურა.თუ ეს ნამდვილად ის არის,რასაც სიყვარული ჰქვია,დიახ მე უნდა ვაღიარო რომ მე ის შემიყვარდა,შემიყვარდა ნამდვილი წრფელი და სპეტაკი სიყვარულით.ის ისე შემოიჭრა ჩემში თავად ვერ მიხვდა,მაგრამ ვგრძნობ რომ მასაც იგივე გრძნობა ტანჯავს ჩემს მიმართ.მარიამს შეხედა და გაიაზრა ის რომ მთავარი სათქმელი თქვა და მეორედ დაიბადა,მის წინ დადებულ ცხელი ყავის ფინჯანს ხელი შემოხვია და ბლანტი,შავი ნალექიანი ყავის არომატი მის ამონასუნთქს შეუერთა ყავის ორთქლთან ერთად,შემდეგ ღრმად ამოისუნთქა და ისევ გაუბედავად დაიწყო,თანდათან ხმა მტკიცე და შეუვალი გაუხდა.აღარ გავდა იმ გიორგის ანას რომ აწვალებდა და იმ დროს უდარდელი და ხალისით სავსე იყო.ახლა,მარიამის წინ სერიოზული და საქმიანი გიორგი ზის.იჯდა ამ სეროიოზული მამაკაცის წინ და უსმენდა ისეთი ყურადღებით,არ უნდოდა არცერთი სიტყვა დაეკარგა.გიორგი ადგა და მარიამის გვერდით დაჯდა,მისი პატარა ხელი ხელში მოიქცია და უთხრა.
-მარიამ შენ წარმოდგენაც არ გაქვს,მე როგორ მიყვარს შენი ეს პატარა ხელები და შენი შავი თვალები.მხოლოდ შენ მიყვარხარ,მხოლოდ შენ და არავინ სხვა.მხოლოდ შენ შეძელი ჩემი გულის კარი გაგეღო და შემოსულიყავი შიგ დაუკითხავად და შენვე დარჩები ამ გულში ჩემი სიცოცხლის ბოლომდე.გპირდები სანამ ვიცოცხლებ,მხოლოდ შენთვის ვისუნთქებ.მარიამმა შეხედა გიორგის და უთხრა.
-იცი ახლა რა მინდა?
-რა,მითხარი და გავაჩენ ახლავეს.გიორგი უცქერდა თვალებში მარიამს და სულმოუთქმელად ელოდა რას თხოვდა.მარიამმა კი თვალები დახუჭა,თავი მკერდზე მიადო და უთხრა.გიორგი კი ახლა თავად უსმენდა გაკვირვებული და სიხარბით ისრუტავდა მის თითოეულ სიტყვას.
-მინდა სიგარეტს ეწეოდე,მისი კვამლი ჩემსკენ მოდიოდეს და მე ბოლომდე შევისრუტო შენი სუნამოს სუნთან ერთად.წვიმა,რომელიც ძალიან არ მიყვარს და ვერ ვიტან,გპირდები ახლა ავიტან,უფრო მეტიც დღევანდელი დღიდან მე მას შევიყვარებ და მადლიერებაც კი ვიგრძნობ იმის გამო,რომ ამ მომენტში შენთან ერთად ვზივარ და შენს მკერდზე მიდევს თავი.გპირდები,გპირდები რომ მეც ერთი წუთით არ შევწყვიტავ შენზე ფიქრს და შენგან წამოსული სიყვარული უფრო ღრმად შევისუნთქო და შევისისხლ-ხორცო.გიორგი გპირდები და თან გეფიცები,მე შენზე სიყვარულს მაღლა ცაში წავიღებ მუდამ ჩემთან ერთად რომ იყოს.ადამიანს ერთხელ უყვარდება და უყვარდება ძლიერი სიყვარულით,მეც მიყვარხარ.უთხრა მარიამმა და მისი პატარა ხელებით სახეზე მოეფერა,გიორგიმ ვეღარ გაუძლო მის ასე ახლოს ყოფნას და მარიამის ათრთოლებულ ბაგეებს ნაზად შეეხო.
-მე ყველაფერს სუნით და შეგრძნებით ვიმახსოვრებ მარიამ.ხედები და ღირშესანიშნაობები არასოდეს არ მამახსოვრდება,აი ამ შენი ათრთოლებული ბაგეების სუნს და გემოს კი ვერასოდეს დავივიწყებ.შენს ბაგეებს შინ გამომცხვარი ნამცხვრის სუნი ასდის,ასე რომ ვანილის მოტკბო სურნელი გაქვს საყვარელო.კოცნას ყოველთვის სასიამოვნო წუთები მოაქვს და არა მარტო ეს,მასთან ერთად ვნებაც იღვიძებს.მარიამსაც ასე დაემართა გახშირებული გულისცემა და თავში ავარდნილი გაძლიერებული პულსაცია.გიორგი ძალიან დაატკბო მარიამის ამ რეაქციამ და გულში ჩაიკრა აკანკალებული და თან სიამოვნებისაგან გაბადრული მარიამი.
-რა გაცინებს,მუშტი დაარტყა მარიამმა გიორგის.მან ვეღარ მოითმინა და გადაიხარხარა,შემდეგ კი ღიმილით უთხრა.
-კოცნაზე რა დაგემართა და წარმომიდგენია,უფრო მნიშვნელოვანი წუთი რომ მოვა მაშინ რა დაგემართება.
-ნუ დამცინი, გიორგი გული ლამის გამიჩერდა შენი ბაგე რომ შემეხო და სუნთქვა გამიჩერდა.უთხრა მორცხვად.გიორგიმ მაგრად ჩაიხუტა და უთხრა.
-მე შენში ეს შენი გულახდილობა ყველაზე მეტად მხიბლავვს.
სიყვარული ცხოვრებაში ერთხელ მოდის,ეს დიდი გალაქტიონის სიტყვებია,როცა ეს გრძნობა იბადება გულში მთელ შენს ცხოვრებას,ფიქრებს და აზრებს იპყრობს და მთელი შენი გონება საყვარელი ადამიანს უკავშირდება.მასთან რაღაც უხილავით ხარ მიჯაჭვული და გასაქანს არ გაძლევს. ნამდვილი სიყვარული მარადიულია,ის უკვალოდ არასდროს ქრება და მის ნაკვალევზე კი დიდი ტკივილის დატოვებაც შეუძლია ადამიანის სულში.ამ ორ ადამიანის სულში და გულში სიყვარული დღითი-დღე იზრდება და არ კარგავს მის ელვარებას,მის პირვანდელ სახეს.არ შეწყვეტილა,არ გაუფერულებულა,არ გახუნებულა გრძნობები.მარიამის და გიორგის სიყვარული ყველაზე ლამაზი,ნაზი და რაღაც ენით აღუწერელი სიყვარულია.მარიამი გიორგის შეხედვისას ისეთი ბედნიერი ღიმილით იღიმის,მისი თვალებიდან ვარსკვლავები იცინიან,ის უფრო რომანტიკული და მეოცნებე გახდა ვიდრე იყო.გიორგის მიერ ნათქვამმა სიყვარულმა ღრმად ჩაჯდა მარიამის გულში და იქ გაიკეთა თბილი ბინა.ორივე ძალიან ბედნიერები არიან,გიორგის რუსომაც შეატყო ცვლილება და მისი ღიღინით სიარულს რუსოც ღიმილით აყოლებს თვალს.გოგი სავარძელში ზის და სათვალეების ზემოდან გამოხედვით აკვირდება შვილის ღიმილიან სახეს და თავადაც ეღიმება,წამოდგა და სამზარეულოში გავიდა რუსოსთან რომელსაც ხელი მოხვია წელზე და ჩუმად უთხრა.
-ქალბატონო რუსუდან გიხაროდეს.
-რა,რა უნდა მიხაროდეს?
-ის რომ თქვენი შვილი შეყვარებულია.
-შენ საიდან დაასკვენი,სიყვარულის ექპერტი ბრძანდები?
-ჰმ,ამას რა ექსპერტი უნდა ვერ ხედავ რომ დადის ზეპირად იცინის?ვერც ამჩნევს მის ირგვლივ რა ხდება.ეს წუთები მე ზუსტად 27 წლის წინ გამოვცადე და ამიტომ თითოეული მისი ქმედება ჩემთვის ნაცნობია.
-შენც ასეთი გამოშტერებული დადიოდი?
-მე ახლც გამოშტერებული ვარ შენს ხელში.
-დაკვირებებს თავი დაანებე და შემოსასვლელში კარი არის გაფუჭებული და ის შეაკეთე,ან მამამ და ან შვილმა.უთხრა გაბრაზებულმა რუსომ გოგის და შეუბღვირა.
-მე გავდივარ,უთხარი შენს შვილს და გააკეთებს თან გულს გადააყოლებს.გიორგიმ გაიგონა გოგის სიტყვები და დედას უთხრა.
-საღამოს რომ მოვალ გავაკეთებ.გიორგი წავიდა და რუსოს ანა და მარიამი ესტუმრა ახალი გამომცხვარი ნამცხვრით.სამივემ ერთად დასხდნენ და ყავასთან ერთად მიირთვეს მარიამის ნახელავი.ისაუბრეს,შემდეგ მისი გარდერობი დაათვალიერებინა გოგოებს და დროც გავიდა ისე რომ ვერც კი გაიგეს გიორგი როდის დაბრუნდა.
-მე ჩავალ ვახშამს მოვამზადებ და თქვენ ეს მიალაგეთ,აქ დარჩით დღეს და ერთად ვივხშმოთ.გოგონებს მოეწონათ რუსოს შემოთავაზება და დათანხმდნენ,ცოტა ხანში კი ჩაქუჩის კაკუნი შემოესმათ და ანამ ვერანდიდან გადაიხედა,თვალები გაუფართოვდა გიორგი რომ დაინახა კარებთან ჩაცუცქული,ჩაიცინა და ეს სიტუაცია თავის სასარგებლოდ გამოიყენა.სამზარეულოში შედიოდა,რომ ვითამ არ იცოდა კარებთან გიორგი რომ იდგა და ღიად დარჩენილ კარს ხელი კრა დასახურად,რომელიც გიორგის შიგ შუბლში მოხვდა და საშინელი ღრიალი მოესმათ.
-ვაიმეეეეეე,იყვირა და შუბლზე ხელი მიდო.
-უიმეეეე,აქ რა გინდოდა რას აკეთებდი, ან როდის მოდი.მიუახლოვდა ვითომ გულშეწუხებული ანა.
-მომშორდი აქედან.უყვირა გიორგიმ და ხელი კრა.
-რა მოხდა,ეს რა ხმა იყო.გაკვირვებული კითხულობდა რუსო.
-არ ვიცოდი აქ თუ იყო და კარი მოხვდა შუბლში.
-სპეციალურად გააკეთა ჩაფიქრებული ჰქონდა და მომენტი დაიჭირა თუ არა ხელიდან გაუშვებდა?
-მეტი საქმე არ მაქვს,სწორედ შენ გყარაულობ.გაკაპასდა ანა და არც მან დააკლო ყვირილი გიორგის.
-ანა მიდი აფთიაქის ყუთი გამოიტანე.სთხოვა რუსომ ანას და გიორგის შუბლზე ხელი გადაუსვა.
-მაგის მოტანილი არაფერი არ მინდა,რასაც ხელს მოკიდებს ყველა წამალი შხამად გადაიქცევა რადგან სულ შხამს ანთხევს.
-გიორგი რას ამბობ.
-ხო ასეა, ასე.ნუ გგონია,რომ უცოდველი კრავია ეს გველი.რუსო გაშტერებული იდგა და ძალიან უკვირდა გიორგის და ანას ასეთი დამოკიდებულება.მარიამმაც გაიგონა გიორგის ხმა და რუსოს ოთახიდან სირბილით ჩამოიარა კიბეებზე,შეხედა გიორგის შუბლს და შეჰკივლა.
-რა მოგივიდა შუბლზე,დაეცი?არ დაელოდა გიორგის პასუხს უცებ შებრუნდა სამზარეულოში მარილიანი წყალი გააკეთა და ნელა,ფრთხილად ჩამობანა ნატკენი შუბლი გიორგის.
-ახლა ყინვას დაგადებ და გაგივლის აღარ დაგილურჯდება ძალიან და გთხოვ ნუ ჩხუბობთ რა.
-მარიამ ცუდ ხასიათზე ვარ და მიფრთხილდი,ანას გვერდით არ დაჯდე შენც.
-მე რა დავაშავე.გაუკვირდა მარიამს.
-როცა დამნაშავეა ნუ იცავ.რუსომ შეხედა გიორგის როგორ უყურებდა მარიამს და გული სასიამოვნოდ აუფრიალდა,ეს ხომ  მისი ოცნება იყო მაგრამ რატომ ჭამს ასე ანა და გიორგი ერთმანეთს ეს ვერ გაეგო.ანა სამზარეულოში იყო და მარიამს ეხმარებოდა,რომ უეცრად შტეფცელი გაფუჭდა და ღუმელი ვერ ჩართო და რუსოს შესჩივლა.
-აქ შტეფცელი გაფუჩებულია და ღუმელს ვერ ჩავრთავ,შეუძლია ვინმეს გააკეთოს?
-გიორგის ვეტყვი და გააკეთებს,მე ცოტა ხნით უნდა გავიდე და აქაურობა არ გადამიწვათ.
-მალე მოხვალ?შეეკითხა ანამ.
-ერთ საათში აქ ვარ,დაგირეკავ და მომეშველე მოხმარება დამჭირდება.
-კარგი,დამირეკე.
-გიორგი შვილო ღუმელს ვერ რთავს გოგოები, შტეფცელი გაუფუჭდა და შეაკეთე ისიც არ დაგავიწყდეს.
-გათიშულია სოჩიკში?იკითხა გიორგიმ.
-კი,კი მე გავთიშე.
-მანდ დადექი და სანამ არ გეტყვი არ გამოხვიდე,გაიგონე?
-გავიგონე, აქ ვარ.გიორგი სახლში შევიდა,ღუმელს შეხედა და შემდეგ მარიამს და ანას შეავლო თვალი.ცოტა ხანში რუსომ მივიდა და უთხრა.
-ვერ დაასრულე?მე გავდივარ და მალე მოვალ.
-აქ რას აკეთებ,სად მიდიხარ ან იქ ვინ დატოვე.
-ანა არის იქ და მე მალე მოვალ.უთხრა რუსომ და სახლიდან გავიდა.გიორგი ბუზღუნებდა,რომ დენმა დაარტყა და ძირს გაიშოტა.მარიამმა ხმაურზე უკან მიიხედა და გიორგის ძირს დაგდებულს რომ შეხედა შეეშინდა და იკივლა.
-ანაააა რას აკეთებ,შენ გიორგი მოკალიიიი.
-მე არა დენმა მოკლა,აცხონოს უფალმა.თქვა ანამ და პირსჯვარი გადაიწერა.
-რას უდგეხარ დარეკე სასწრაფოში,როგორ უძრავად დგეხარ და მომჩერებიხარ.
-წამოდგება ნუ გეშინია,როდის იყო ძაღლი კოჭლობით კვდებოდა.გაიწიე წყალს შევასხამ და მობრუნდება.ანამ ქვაბი აიღო და წყალი ჩაასხა უნდა შეესხა გიორგისთვის რომ გიორგიმ უყვირა.
-არ გაბედო და არ შემასხა,უაზრო დენი რომ წყალზე გადადის ეს არ იცი?
-აი ხომ გთხარი,ცოცხალი არისთქო.
-დამაცადე ავდგე და მოგივლი მე შენ.იქვე მდგარ შეშინებულ მარიამს მიუბრუნდა და უთხრა.
-ნუ გეშინია,კარგად ვარ პატარავ.
-ჰმ,კარგად ვარ პატარავ.გამოაჯავრა ანამ და უკან-უკან დაიხია და შემდეგ გარეთ გავარდა ყვირილით.
-მიშველეეეეეთ.
-მოგკლავ,დაგიჭერ ხელებს,ფეხებს და ბოლოს თავს მოგაჭრი.ისე გაწამებ, შენვე შეგახედებ როგორ ნაწილ-ნაწილებად დაგჭრი.
-რატომ მჭრი ნაწილ-ნაწილებად,უნდა დამაკონსერვო?გარბოდა ანა და თან იცინოდა.ეზოში რუსო და ბიჭები იდგნენ და მათ სირბილზე ისინიც იცინოდნენ.გიორგიმ დაიჭირა ანა და შეუბრალებლად გადააგდო წყლით სავსე გაყინულ აუზში.
-რას შვრები ბიჭო ავად გახდება,რას აკეთებ.უყვირა ბექამ.
-შენც მიგაყოლებ ზედ,თუ არ გაჩუმდები.შეუღრინა გიორგიმ შემობრუნდა და მისი გალურჯებული შუბლი რომ დაინახეს მიხვდნენ მისი გაბრაზების მიზეზს და აღარ ამოუღიათ ხმა.
-რა ხდება,სულ რაღაც 20 წუთით დაგტოვეთ.რუსომ ანას ხელი მიაშველა აუზიდან ამოსვლაში და უთხრა.
-წამოდი რამეს ჩაგაცმევ,თორემ საშინელებაა გაცივება ამ მარტის თვეში.როგორც იქნა დაწყნარდნენ და მაგიდას შემოუსხდნენ,გემრიელად მიირთვეს მარიამის გაკეთებული ვახშამი.მაგიდის წევრებს გოგიც შეუერთდა,წყალს სვამდა უეცრად გიორგის შუბლს რომ მოკრა თვალი და გაკვირვებულმა შეეკითხა.
-რა მოგივიდა შუბლზე,რომ გავედი მრთელი დაგტოვე.
-დავეცი.უპასუხა მოკლედ და მშრალად.
-სად დაეცი ასე მწარედ,სად იხედები დახუჭული თვალებით დადიხარ?
-კიბეზე დავეცი და შეწყვიტე დაკითხვა.გოგიმ მიხვდა ნაჩხუბრები რომ იყვნენ და გაჩუმდა.
-ანა შენ რატომ არ ჭამ შვილო,ჩემი ლამაზი და ჭკვიანი გოგო.შეეკითხა და თან მოეფერა.
-არ დაგეკარგოს სადმე.ჩაილაპარაკა გიორგიმ და ბიჭები ჩუმ-ჩუმად იცინოდნენ.
-გოგოზე როგორ შეიძლება ასეთი რამ თქვა.შეუბღვირა შვილს გოგიმ.
-ბოდიში დამავიწყდა რომ თქვენთვის ეს არსება გოგო არის,ჩემთვის კი გველთევზაა და ადამიანის სახე აქვს.ანამ გიორგის შეხედა,მაგრამ არ ეტყობოდა რომ დარდობდა,პირიქით მის გალურჯებულ შუბლს რომ ხედავდა კმაყოფილებით ივსებოდა.
-ნუ მიაქცევ შვილო ყურადღებას,ეს სულ ასე ბუზღუნობს.იმ ღამით ყველა იქ დარჩა,ანამ მარიამი დილა ადრიანად გააღვიძა და სახლიდან გავიდნენ მაგიდაზე კი გამომცხვარი ნამცხვარი დატოვა წარწერით ,,გაბრაზებ და მაბრაზებ,მაგრამ ვერ მომიგებ გიორგუნა''.წყნარი დილა ისე უცებ აირია რუსომ ვერ გაიგო რა ეტაკა ყველას ერთად,რომლებიც ერთ სახელს ყვიროდნენ ,,ანაააა''.გაოცებული იდგა გოგი საცვლების სამარა და ცდილობდა გაეგო რა ხდებოდა,თურმე ანას ყველას ფეხსაცმელში წყალი ჩაუსხამს და ყველას სველი ჰქონდა ცალი ფეხი და დაჰყურებდნენ ზემოდან სველ ფეხსაცმელებს რომლებიც ფერების მიხედვით იყო დაწყობილი.რუსომ ბევრი იცინა და ბოლოს სამზარეულოში გავიდა ყავის მოსადუღებლად,მაგიდაზე დადებული ნამცხვარი დაინახა და იქვე გაკრული ხელით დაწერილი პატარა წერილიც,ღიმილით გადააქნია თავი და ბიჭებს დაუძახა.სულ დაავიწყდათ სველი ფეხსაცმელები,მაგიდას შემოუსხდნენ რუსოს ხელით მოდუღებული ყავა მიირთვეს ანას გამომცხვარ ნამცხვართან ერთად.მათი მხიარული დილა გიორგის ტელეფონმა დაარღვია,რომელიც თავგამოდებით მღეროდა ,,მიყვარხარ შენ,მიყვარხარ შენ''.დახედა და ნომერი ეცნო,მაგრამ ისე გააკეთა რომ თითქოს ვერ იცნო,თითით ანიშნა ყველას რომ გაჩუმებულიყვნენ.
-გისმენთ.გიორგიმ გელას უხმო და საუბარი მოასმენინა.
-გამარჯობა ბატონო გიორგი.
-გაგიმარჯოს,რომელი ბრძანდებით?ვითომ ვერ იცნო.
-ბატონო გიორგი ძალიან მალე დაგვიწყებიათ თქვენი ბიზნეს-პარტნიორები.
-ვინც ჩემგან მიდის მე მათ ნომრებს ვშლი,რადგან მათი უკან დასაბრუნებელი გზა ჩემთან დაკეტილია.
-ნუ იქნებით ასე დარწმუნებული,რადგან მე მინდა მოვბრუნდე.დავფიქრდი და კარგად გავაანალიზე თქვენი შემოთავაზება და გვიან მივხვდი რამხელა მოგებას გვთავაზობდი თითოეულ ჩვენგანს.მე შემოთავაზება მაქვს თქვენთან და სად შეიძლება რომ შევხვდეთ?
-დასაკარგი დრო არ არის და ამიტომ,ჩემთან ჩემს ოფისში.
-მოვდივარ.უთხრა მოსაუბრემ ერთი სიტყვა და საუბარიც შეწყდა.გიორგი ბიჭებს მიუბრუნდა და თქვა.
-ადექით,დრო არ გვაქვს ბევრი და გავდივართ ახლავეს.კარებში გადიოდა,რომ შემობრუნდა და რუსოს უთხრა.
-გველთევზას უთხარი,რომ დღეს მიფრთხილდეს.
-იქ გეყოლება და თავად უთხარი.უთხრა რუსომ და თვალიც კი ჩაუკრა შვილს რომელსაც გულიანად გაეცინა.ხუთი დაკუნთული ვაჟკაცი სიმაღლისდა მიხედვით გამოვიდა სახლიდან,ორმა მანქანამ გაზს მიაჭირა ფეხი და ბღუილით გავიდა გზაზე,კომპანიაში მისვლამდე ისევ დაურეკა იგივე ნომერმა.
-მოვდივარ უკვე გზაში ვარ,დათქმულ დროზე ჩემს კაბინეტში ვიქნები.
-ვწუხვარ,რომ გეგმები შეიცვალა და თქვენს კომპანიაში ვეღარ ვახერხებ  მოსვლას.
-მისამართი მომწერეთ და თავად მოვალ იქ სადაც ხართ.
-რატომ დათანხმდი,ის უნდა  მოსულიყო შენთან და არა შენ მასთან.გაბრაზდა გელა რომელიც გიორგის გვერდით იჯდა.
-უნდა ეფიქრა,რომ შემეშინდა და უფრო კმაყოფილი სახე ჰქონებოდა?გაბრაზდა გიორგი.
-წამოვიდე თუ მარტო წახვალ.
-მარტო წავალ,არ მინდა შენ ჩემს გვერდით დაგინახოს ვინ იცის და იქნებ იცის ვინც ხარ და ზედმეტად ნუ დაგინახავს ჩვენს გვერდით.
-მართალი ხარ,აქ ჩამომსვი სადმე და შენს ზარს ველოდები.გელამ არ გაუშვა ისე გიორგი რჩევები მისცა,დაარიგა და რამოდენიმეჯერ გაუმეორა როგორც კი გამოვა დაურეკოს.წავიდა გიორგი,მისამართი რომელიც მიიღო ემაილზე ხალხმრავალი ადგილი აღმოჩნდა.მანქანა პარკინგზე დააყენა და იქვე კაფეში შევიდა,ცარიელი მაგიდა აარჩია და დაელოდა როდის ინებებდა მოსვლას ემზარი.
-დილა მშვიდობის,რას ინებებთ?გოგონა უღიმოდა გიორგის.
-სხვას ველოდები,მაგრამ მის მოსვლამდე ყავას შევუკვეთავ,უშაქროს.გიორგი ჩაფიქრებული იყო,რომ მის წინ ხმაურით გამოსწიეს სკამი და მყუდროება დაურღვიეს.
-ბოდიში რომ გალოდინეთ,საცობში მოვხვდი.
-არა უშავს ბატონო ემზარ.გიორგი წამოდგა და მის წინ მდგარ მამაკაცს ხელი ჩამოართვა.
-დაბრძანდით.სკამზე მიუთითა ემზარიმ გიორგის და თავადაც დაჯდა.შემდეგ გარშემო მოათვალიერა ყველაფერი და გაკვირვებულმა გიორგის შეეკითხა რომელიც მადლობას უხდიდა გოგონას გემრიელი ყავისთვის.
-მარტო ხართ?სიმართლე გითხრათ ბატონო გიორგი მიკვირს მარტო როგორ დადიხართ,რატომ არ აიყვანთ პირად დაცვას?
-რისთვის?მე არაფლის არ მეშინია და ვისაც სუფთა წარსული აქვს,ის ყოველთვის უშიშრად ცხოვრობს და არ ეშინია რომელი კუთხიდან დაარტყამს მტერი.ასე რომ რა საჭიროა ზედმეტი ყურადღების ცენტრში ყოფნა და ჩემი ეკონომიური მდგომარეობის საქვეყნოდ აფიშირება.
-ზედმეტად თავდაჯერებული ხართ ბატონო გიორგი.
-სრულებით არა,მე მჯერავს ჩემი პარტნიორების და მათი ვაჟკაცური სიტყვის.
-მე მიყვარს შენისთანა რისკიანი ვაჟკაცები გიორგი და ასევე რისკიანი და გემრიელი საქმეების კეთებაც კარგია.ჩვენ ერთად ძალიან ბევრ საქმეს გავაკეთებთ და ძალიან ბევრ ფულსაც ვიშოვით.
-მეც ძალიან მიყვარს გემრიელი კერძები ბატონო ემზარ და კაპიკებზე არ მივსდევ არავის,ჩემი ჯიბიდანაც ძალიან ბევრჯერ გადამიხდია გადასახადი და ტოლი არავინისთვის არ ჩამომიგდია,არც ხელები მაქვს სისხლში გასვრილი.ჩემს სინდის არავინის ცოდვა არ აწუხებს,სუფთა ცხოვრებით ვცხოვრობ და წარსულიც წინაპრებიდან სუფთა მოდის ჩემი,აწმყოც და მომავალიც ასეთი იქნება.არ მიყვარს თამაში და არც ზურგიდან მოპარვა,ასე რომ გაითვალისწინე ყველა ესენი რაც გითხარი და თუ შეძლებ შენც ასეთი სუფთა იყო ჩემს გვერდით ,,VELKOM'',(კეთილი იყოს თქვენი დაბრუნება)კარგი პარტნიორის ყოლა ჩემთვის ყოველთვის დიდი პატივია.საუბრობდნენ,რომ გიორგის ტელეფონზე დაურეკეს და ბოდიშის მოხდით უპასუხა.
-გისმენთ ქალბატონო ზანდა.
-ბატონო გიორგი უცხო სტუმრები გელოდებიან.მოესმა ზანდას აღელვებული ხმა.
-მოვდივარ,გზაში ვარ და ნახევარ საათში ადგილზე ვიქნები.ემზარის შეხედა და მასაც ბოდიში მოუხადა.
-ბოდიშს გიხდით,მაგრამ მელოდებიან და უნდა წავიდე.
-ჩვენ ისევ შევხვდებით გიორგი.
-როცა გენებოთ,შემეხმიანეთ და ვისაუბროთ.უთხრა გიორგიმ და ერთი სული ჰქონდა როდის გაეცლებოდა იმ ადგილს,გარეთ გამოსულმა ღრმად ამოისუნთქა და მანქანაში ჩაჯდა და გაიარა თუ არა ცოტა გელას დაურეკა.
-წამოვედი და ოფისში გელოდები.უთხრა და გაუთიშა,კომპანიაში მისულს არავინი უცხო არ დახვდა და გაკვირვებულმა შეხედა მის კაბინეტში თავშეყრილ სამეგობროს,ნერვიულობდა ყველა და რომ შეხედეს გიორგი მშვიდად მოდიოდა ყველამ შვებით ამოისუნთქა.
-რა ქენი,რა უნდოდა ან რატომ დაგიბარა.ყველა ცალ-ცალკე ეკითხებოდა და გიორგიმ გაკვირვებულმა მიიხედ-მოიხედა და გაოცებულმა თქვა.
-აკი უცხო სტუმრები გელოდებიანო.გადახედა ბიჭებს.
-ეს ანას გეგმა იყო,შეეშინდა და არ დავმალავ ჩვენც ძალიან შეგვეშინდა.ამიტომ ანამ ზანდა დეიდას სთხოვა და დაარეკინა,უფრო დამაჯერებელი რომ ყოფილიყო.თქვა ალექსიმ.
-მივხვდი ტყუილი რომ იყო,ისეთი აღელვებული ხმა გქონდა თავი შევიკავე და კითხვა მინდოდა რა გჭირსთქო.უთხრა იქვე მდგარ ზანდას და ჩემდეგ ჩაეცინა.
-რა გაცინებს,რას ხედავ აქ სასაცილოს.გაუბრაზდა ბექამ.
-სასაცილო ისაა მე მოსაკლავად ვემუქრები და ის ჩემზე ნერვიულობს,ამ უგრძნობს ჰქონია გული.
-კარგი რა გიორგი ლამის დავიხოცეთ ნერვიულობით და შენ რაზე გეცინება.
-კარგი ჰო,ცოცხალი ვარ და ყველაფერი სხეულის ნაწილი ადგილზე მაქვს.ნუ ნერვიულობთ,გელა მოვა და ვისაუბროთ.გელამაც შემოაღო კარი და პირდაპირ გიორგის მიმართა კითხით.
-როგორაა საქმე,რა უნდოდა.გიორგიმ მოუყვა გელას და ბიჭებს როგორი იყო ემზარისთან შეხვედრა და მათი საუბარი.გელამ კი ბიჭებს გადახედა და თქვა.
-ჩვენც გამოვიყენეთ შენი ემზარისთან შეხვედრა,მოვისყიდეთ ერთი მოსამსახურე და ვიდეო თვალი დავამონტაჟებინეთ მის კაბინეტში.მალე გამოვიჭერთ,დღეს ისიც კი გავიგეთ რომ ეს ბო...ი თურმე ნარკოდილერიც ყოფილა,თითქმის ყველაფერი ამოქექილია მის წინააღმდეგ.გელას დაურეკეს და სასწრაფოდ მის განყოფილებაში მისვლა სთხოვეს.
-რაღაც მოხდა,რა ფერი გადევს.ფეხზე წამოდგა გიორგი.
-მოხდა,რაღაც ძალიან მნიშვნელოვანი.მგონი გაამართლა უკვე გეგმამ,წავედი და დაგირეკავთ.გელა ძალიან ჩქარი ნაბიჯებით შევიდა განყოფილებაში და პირდაპირ უფროსის კაბინეტში შევიდა.სხვებთან ერთად დაჯდა და ისიც უცქერდა გაოცებული ვიდეოს.
-ჯერ ისევ მივბრუნდე მის ბიზნესში და შემდეგ ნელა-ნელა მოვუღებ ბოლოს,ჯერ ხელებს დავაჭრი,ვაწამებ და სისხლიდან რომ დაიცლება სადმე ჩავმარხავ ბეტონს დავასხამ და ვერავინი ვერასოდეს ვერ მიაგნებს.
-სიფრთხილე გვმართებს,ემზარი ძალიან ჭკვიანი და დაკვირვებულია გიორგი და გაგვიჭირდება მისი გაბრიყვება.უთხრა მოსაუბრემ,რომლის სახე არ ჩანდა კარგად.
-მან რაღაც იცის ჩემი წარსულიდან,რადგან წამომარტყა დღეს მე წარსული სუფთა მაქვსო და არც ხელები მაქვს სისხლში გასვრილიო.
-მაგალითად რა უნდა იცოდეს.
-მაგალითად ის რომ ეს სახლი ჩემი არ არის,არც ბიზნესი.ხომ ვთქვი ციხიდან რომ გამოვა ის ნაბიჭ...ი ალიკა პრობლემებს შემიქმნისთქო,უნდა გაგვესაღებინა ის იქ იმ ციხეში.
-ფული რომ მისცე იმ ალიკას?
-სხვა ყველა შეგიძლია ფულით იყიდო,ალიკას და მის სამეგობროს ამას ვერ შეკადრებ,ისინი არ არიან ფულის ხალხი.
-ის მისი კახ...ა დედის გამო შურს იძიებს.
-არასოდეს,არასოდეს არ თქვა იმ ქალზე კა...ა.შოთა ის არ არის კა...ა,მან რომ იცოდეს დედამისი ახლაც ცოცხალია,მართლა არ დამინდობს და ცოცხლად დამწვავს ის დაუნდობელია.გელამ და უფროსმა ერთმანეთს შეხედეს გაოცებულებმა და ისევ ვიდეოს ყურება გააგრძელეს.-შოთა მას 10 წელია მზის სინათლე არ უნახავს,გარეთ არ გამოსულა.
-ნახულობ ხოლმე?როგორაა.მოსაუბრეს ხმაში სევდა იგრძნობოდა,ეტყობოდა არ იყო ემზარივით ცივსისხლიანი.
-ის მაგიჟებს,რომ დღემდე მისტირის მის ქმარს და შვილს,რომ გებულობს მე ვარ ზედაც არ მიყურებს,არ მელაპარაკება.
-გაქვს ფიზიკური ურთიერთობა?მახსოვს ძალიან კარგი ქალი იყო.
-როცა ქალს ჰგავდა მაშინ არ მქონია და ახლა რა ურთიერთობა უნდა მქონდეს,ქალის სახე აქვს დაკარგული.არა და არც არასოდეს არ მქონია,არც ასე მქონდა ჩაფიქრებული,მაგრამ ისე შევტოპე უკანაც ვერ დავიხევ,არ შემიძლია უკვე გამოვაჩინო რადგან არავინმა არ იცის რომ ის ცოცხალია.მოვეშვათ ლალიზე საუბარს და მომისმინე,საქმე რომლიც მე მინდა შემოგთავაზო 4 000 000 $ საქმეა და ეს ძალიან კარგი ბიზნესია,ბევრი ფული კეთდება.
-შენი ბიზნესი გაქვს, რატომ გინდა გიორგისთან დაბრუნება.
-გიორგი მჭირდება,მჭირდება რომ მის სუფთა სახელს ამოვეფარო და შემდეგ კი ტალახში ამოვსვარო.ასე რომ მე შენ ამ საქმეში 30%-ში გაგიყვან,დაფიქრდი არ წააგებ.
-რა დაგშავა გიორგიმ ემზარ.მოდი,ადამიანურად მითხარი შენი ჩადენილი ცოდვებისთვის რაც კი დღემდე ჩაგიდენია როდისმე დაფიქრებულხარ?ის თუ გიფიქრია რომ უკვე დიდი ხანია საზღვარს გავცდით შენი ბინძური იდეებით და ჩვენი ყურმოჭრილი მონობით,რომლებიც ვასრულებთ შენს ბრძანებებს.მე ვნანობ,ძალიან ვნანობ.
-რას ნანობ,ამდენი ფული რომ იშოვე იმას ნანობ?ცხოვრება რომ მოიყვანე ისე როგორც გინდოდა იმას ნანობ?
-ვნანობ,ვნანობ შენთან რომ მოვედი.ვნანობ,რომ შენი ბრძანებით მოვკალი,რომ ვცემე.მეც ბევრჯერ მცემეს,მაგრამ საცემი ვიყავი მადლობა რომ სცემას დასჯერდნენ მე მოსაკლავი
 ვიყავი და უნდა მოვეკალი კიდეც.ჩვენ ვინც შენთან ვმუშაობთ ყველა შენის ჩათვლით ყველა სასიკვდილოები ვართ,ერთ დღეს ყველაფერი გამჟღავნდება და ყველა ერთად მოვიყრით თავს იქ გისოსებს მიღმა.ემზარის არ შეუჩერებია,უსმენდა თავდახრილი და შემდეგ უთხრა.
-ვინ გაგვცემს, შოთა არის აქ ვინმე ვინც გაგვყიდის?არა,არ არის რადგან მე ჩემს ლეკვებს კარგად ვაჭმევ და ყველა მაძღრები მყავს.თქვა და მაგიდის უჯრა გამოაღო იარაღი ამოიღო და შოთას ესროლა,გვამს კი ზემოდან დააფურთხა და უთხრა.
-მხოლოდ შენ შეგეძლო ჩემი ჩაშვება ნაბიჭ...ო.ფაქტები ხელთ იყო გელამ ბრიგადა შეკრიბა და მიხეილ ბაქრაძე ანუ ემზარ გეგენავა მისივე სახლიდან დააპატიმრეს,ის ფაქტზე მაშინ დაიჭირეს როცა ცდილობდნენ შოთას ჩამარხვას და კვალის დაფარვას.გელამ მოგვიანებით ბიჭებს დაურეკა და გიორგისთან დაუთქვა შეხვედრა,ყველამ იქ მოიყარა თავი და ელოდნენ როდის მივიდოდა გელა,გელა კი გაოგნებული სახით შევიდა სახლში,ჯერ დაჯდა და რუსოს ცივი წყალი სთხოვა,სული მოითქვა ალიკას შეხედა და უთხრა.
-რასაც ახლა მოისმენთ და შეხედავთ შოკში ჩავარდებით, რადგან მე ჯერ კიდევ ვერ გამოვედი მდგომარეობიდან.მოუსმინე და გთხოვ თითოეული სიტყვა გაითავისე და გაანალიზე.ყველაზე დიდი მტერი შენი დაჭერილია,სიტყვას გაძლევ 20-25 წელი ის ციხიდან ვერ გამოვა და შესაძლებელია სამუდამოც კი მისცენ.ახლა კი ყურადღებით მოუსმინე ამ ვიდეოს და განსაკუთრევბით ბოლო სიტყვებს.ალიკამ მიხვდა,რომ რაღაც მის ოჯახს ეხებოდა და ეს რაღაც ძალიან მნიშვნელოვანი იყო მისთვის.გელამ ჩართო ვიდეო და ყველა გაოგნებული უსმენდა,რუსოს კანკალმა დააწყებინა გიორგის სახელი რომ გაიგონა,გოგი კბილებს აკრაჭუნებდა.ალიკა?რა დღში იყო ალიკა?ის იჯდა გაქვავებული და ცრემლები ღარებად იკვლევდნენ გზას მის სახეზე.
-მარტივ გზას არსად მივყავართ არცერთი ჩვენთაგანი არც ბედნიერებასთან,არც წარმატებასთან,არც სიკეთესთან და ბოლოს და ბოლოს არც საკუთარ თავში ჰარმონიასთან.არა ერთხელ მითქვამს,რომ ჩემთვის რთული ცხოვრებისეული გზის მქონე ადამიანები ყველაზე მნიშვნელოვანები არიან,რადგან მათგან ძალიან ბევრი რამის სწავლა შეიძლება და მე მათ ვაფასებ,ვუფრთხილდები კიდეც,რადგან ასეთი ადამიანები ცხოვრებისეული სიბრძნით სავსე ჯამს ჰგავს.თქვა გიორგიმ და ყველას გადახედა სათითაოდ.ვერცერთი ვერ იღემდა ხმას,ყველა ალიკას ელოდა და როგორც იქნა მოვიდა გონს გელას შეხედა და ჩახლეჩილი,აკანკალებული ხმით უთხრა.
-ათქმევინეთ სად ჰყავს დედაჩემი?
-გავიგებთ, ალიკა გეფიცები ყველაფერს გავიგებთ.მთავარია,რომ სიმართლე ვიცით.
-არ უნდა სასამართლო,მე მომეცით და მე მივხედავ,თავად მე გამოვუტან განაჩენს და ყველა იმ უდანაშაულო ადამიანის მაგივრად მე ვიძიებ შურს ვინც კი ყავს გამწარებული.
-ალიკა გინდა ხელები სისხლით,ბინძური სისხლით გაისვარო? გინდა მთელი ცხოვრება შენს ხელებს სისხლის სუნი ჰქონდეს?არ ფიქრობ შენს თავზე,არ ფიქრობ ჩვენზე,მაგრამ რატომ არ ფიქრობ ახლად შექმნილ ოჯახზე,კარინამ რა დააშავა ალიკა.
-დღეს კარინას მშობლებთან შეხვედრა მაქვს,მაგრამ ვერ შევძლებ,ვერ წავალ.
-წახვალ,დაწყნარდები და ჩვეულებრივარ შეხვდები.ყველაფერს გავაკეთებ,რომ გავიგო ბოლომდე სიმართლე.
-მპირდები?
-გპირდები,როდისმე სიტყვა გამიტეხია?უთხრა გელამ.ჩვენ ყველაფერს შევძლებთ,ვწუხვარ მხოლოდ რომ უფრო ადრე ვერ დავადგინეთ სიმართლე.
-მთავარია დადგინდა,მართალია გვიან მაგრამ დამნაშავე დაისჯება სამართლიანად,ამაზე მე ვიზრუნებ.თქვა გოგიმ ძალიან მკაცრად.
  დადგა კარინასათვის ბედნიერი დღე,ღელავდა მაგრამ მაინც ბედნიერებით სავსე შესციცინებდა ალიკას და შეუძლებელია გადმოვცე მისი ბედნიერი ემოციები.მხოლოდ იმას გეტვით,რომ მათი სიყვარული გაძლიერდა და მყარი გახდა.ალიკას ნამდვილად არ ჰქონდა მხიარულების ხალისი,მაგრამ კარინას ძალიან თბილად და ნაზად ეპყრობოდა.დედა ვერ შეხვდა სიძე-ქალიშვილს კარგად,რადგან კარინა მის დაუკითხავად გათხოვდა.უკვე აღარ ჰქონდა მნიშვნელობა რას ეტყოდა დედა,მაგრამ გული მაინც ეტკინა მის ასეთ ცივად შეხვედრაზე.მამამ კი ძალიან თბილად მიიღო სიძე,უფრო მეტიც აღფრთოვანებული იყო ალიკას ბოლო გამოსვლით,ის მისი ფანი იყო.
-დაბრძანდით,პირველი რაც მინდა გითხრათ ვაფასებ ორ ადამიანს შორის ძლიერ სიყვარულს.სიყვარულის შესახებ პავლე მოციქული წერდა, ,,თვითეულ თქვენთაგანს ისე უნდა უყვარდეს თავისი ცოლი,როგორც საკუთარი თავი,ცოლი კი დიდ პატივს უნდა სცემდეს ქმარს''.ცოლ-ქმრული კავშირო მაშინ არის მტკიცე,როცა ორივე ითვალისწინებს ერთმანეთის სისუსტეებს,ისინი უთმობენ და მთელი გულით პატიობენ ერთმანეთს.შეცდომებისაგან დაზღვეული არავინი არის,ფრთხილად უნდა ვიყოთ და შეცდომებსაც ავირიდებთ.მიხარია რომ მოხვედით,მე გიცნობთ თქვენ და თვალს ვადევნებ თქვენს ყველა გამოსვლას და უნდა ვთქვა თამამად,რომ ჩემს სახლში თქვენი ხილვა ეს დიდი პატივია.ძალიან მიხარია,რომ ჩემი შვილის გულის რჩეული თქვენ ხართ.მინდა პირადად თქვენზე  მომიყვეთ.
-რა უნდა მოგიყვეთ,მე ობოლი ვარ მხოლოდ ბებო მყავს ერთადერთი და ჩემი უსაყვარლესი სამეგობრო.რაც შეეხება თქვენს შვილს ის ჩემთვის ყველაფერია,შემიძლია მისთვის არც დავფიქრდე ისე დავთმო ჩემი სიცოცხლე.
-მე მჯერა თქვენი თვალების და არა სიტყვების,რადგან თითოეულ სიტყვას რასაც ენით ამბობთ თვალებში არის თქვენი გულწრფელობა და იქ ვხედავ,რომ ეს სიტყვები გულის სიღრმიდან მოდის.მხოლოდ ეცადეთ გაუფრთხილდეთ თქვენს საყვარელ ადამიანებს.
-ვიცი რატომ მეუბნებით ამ სიტყვებს და მინდა დაგამშვიდოთ,რომ მე კარიერა უკვე დავასრულე,აღარ ვაპირებ კონტრაქტის გაგრძელებას,რადგან უკვე ოჯახი მყავს და არ მინდა ჩემი საყვარელი ქალი კლინიკებში სირბილით დავღალო
-ძალიან მომწონხარ ალიკა.
-მადლობა.
-მაგრამ არ ვჩქარობ დრო თავად გვიჩვენებს დადებით და უარყოფით მხარეებს.კარინა ჩემი ერთადერთი ნუგეშია,ჩემი ნათელი წერტილი.ისე ძალიან გამიკვირდა ასეთი კარგი და მჭიდრო სამეგობრო გყავს და აქ კი მარტო რომ  მოდით,არცერთი მეგობარი თან არ მოგყვათ.ალიკას გაუკვირდა და გულწრფელად თქვა.
-არც მიფიქრია მეგობრების წამოყვანა,რადგან მინდოდა ეს საუბარი მხოლოდ ჩვენში ყოფილიყო და მეორე,გამიკვირდა რადგან არ მეგონა ჩემი სამეგობრო წრეს თუ იცნობდით.ერთ დღეს აუცილებლად გაგაცნობთ,გპირდებით.
-ვიცნობ ყველას და რატომ ერთ დღეს და რატომ არა ახლა? აბა დედა-შვილი სამზარეულოში,უცხო სტუმრები გვყავს.შემდეგ კი ისევ ალიკას მიუბრუნდა და ტელეფონზე ანიშნა და ღიმილით უთხრა.
-თუ თანხა არ გაქვს,აი ჩემი ტელეფონი და დაურეკე მათ.აღფრთოვანებული დარჩა ალიკა,არ ელოდა ასეთ აურას და სიხარულით აკრიბა გიორგის ნომერი.
 გიორგის რუსოს კალთაში ჰქონდა თავი ჩადებული და ტელევიზორს უსმენდა,რუსო კი შუბლზე მალამოს ადებდა თან ნერვიულად გაჰყურებდა კედელზე დაკიდებულ დიდ საათს,რომლის წინ წაწეული ისრები გულს უფრიალებდა,რადგან გოგი არ იყო სახლში და უკვირდა მისი ასეთი დაგვიანება.
-გიორგი რაღაც რომ შეგეკითხო გამიბრაზდები?უთხრა რუსომ შვილს.გიორგიმ წარბი ასწია დედას შეხედა და უთხრა.
-რამე ისეთი არ მითხრა,მართლა რომ ვერ გამაჩერო მერე.
-მაშინ არ გეტყვი.გაიბუტა რუსო რაც გიორგის ძალიან ახალისებდა დედის ასეთი ბავშვური ქცევები.
-კარგი როგორც გინდა,ბუტე-ბუტე გაგებუტე.გაახსენა პატარა რომ იყო ასე ეუბნებოდა დედას.-მე რომ შეგეკითხო,მიპასუხებ?
-ჯერ მე გკითხე,მიპასუხე და გიპასუხებ.
-კარგი,მკითხე რაც გინდა.უთხრა გიორგიმ და მოემზადა მოსასმენად.
-არ იყვირებ მხოლოდ.თითის ქნევით გააფრთხილა.
-თქვი ახლა,გითხარი არ ვიყვირებთქო.უცებ გაბრაზდა გიორგი.
-უკვე ყვირიხარ გიორგი.
-დედააააა.
-კარგი,კარგი.მაინტერესებს შენ და ანა ასე რატომ კბენთ ერთმანეთს.
-აუტანელია და იმიტომ.რატომ მეკითხები,რატომ დაგაინტერესდა?
-იცი რომ ზოგჯერ ასეთი ქცევები სერიოზულ ვითარებაში გადადის?კარგი გოგოა,მომწონს მაგრამ............
-არ დაამთავრო დედა,ვჩხუბობთ და ვღეჭავთ ერთმანეთს,ვგლიჯავთ კიდეც კბილით.ხანდახან ისე მომიშლის ნერვებს მართლა მინდა მოვკლა, მაგრამ ანა ჩემი და არის,ჩემი გიჟი და.ძალიან გთხოვ ზედმეტი არაფერი არ იფიქრო.შემიძლია მის საწოლში,მის გვერდიდაც დავწვე მაგრამ მხოლოდ დავიძინო მე ანას როგორც ქალს ისე  არასდროს არ შევხედავ,განა იმიტომ არა რომ ის არ არის სასურველი ქალი,არა პირიქით ის ძალიან ლამაზი ქალია,მაგრამ ერთმანეთი რომ გავიცანით აღმოვაჩინეთ რომ არცერთს არ გვყავდა დედმამიშვილი  და ჩვენ და-ძმობა შევფიცეთ ერთმანეთს.მე მყავს ჩემი გულის რჩეული დედა,ანა კი ჩემი გიჟი და არის,შეძენილი მაგრამ მაინც და.არ ინერვიულო,ანას და ბექას ერთმანეთი უყვართ.
-მართლა?ძალიან გამახარე გიორგი.მითხარი რა ვინ არის შენი გულის რჩეული,უთხარი რა შენს დედას.
-ეს მეორე შეკითხვაა,რომელზედაც ჯერ არ ვაპირებ პასუხის გაცემას.
-მითხარი რა,გთხოვ მითხარი.
-დედააა,ჩემი ჯერია კითხვაზე მიპასუხო.
-მკითხე,რა გაინტერესებს.
-რატომ არ გააჩინეთ მეტი შვილი,დავიჯერო მამაჩემმა მეტი ვერ გაქაჩა?
-გიორგი.თვალები გაუფართოვდა რუსოს რაზედაც გიორგის გაეცინა.
-დედა,იქნებ მე ნაშვლები ვარ?
-რა უაზრობებს მეკითხები გიორგი  ვერ ხედავ როგორ ჰგავხარ მამას?არ ხარ ნაშვილები და ასეც რომ ყოფილიყო,მე აუცილებლად გეტყოდი შვილო სიმართლეს.შენ ჩემი ერთადერთი სანთლი ხარ.ნაშვილები არ ხარ და მეორედ ეს არ გაიმეორო მამას ძალიან ეტკინებოდა გული ეს სიტყვები რომ გაეგონა.
-აბა რატომ არ გააჩინეთ მეორე შვილი?
-რთული ორსულობა მქონდა,შენ რომ დაიბადე საკეისრო დამჭირდა და თან საშვილოსნოც ამომიღეს 18 წლის ასაკში.ასე რომ დარჩი ერთადერთი შვილი ოჯახში.გიორგის შეეცოდა დედა ხელი მოხვია და გულში ჩაიკრა.
-მე მყავს მეგობრები,მაგრამ ძალიან მინდოდა პატარა და მყოლოდა,გავანებივრებდი და თან გავაკონტროლებდი.
-მოიყვანე ვინცაა შენი გულის რჩეული და კიც გაანებივრე და კიც გააკონტროლე.ხელზე უჩქმიტა შვილს.
-ვოოოვ, მეტკინა დედააა.გაწითლებულ ხელზე დაიხედა გიორგიმ და რუსომ ნატკენზე აკოცა.
-მორჩა?
-არა,არ  მორჩა ისევ მტკივა.
-კიდევ გაკოცებ და მორჩება.
-დედა რა ბავშვურობის ხასიათზე ხარ დღეს.
-მითხარი ვინ არის.გიორგის საუბარი მისმა ტელეფონმა შეაწყვეტინა.
-რაო სიმაურმა არ შეგიშვა სახლში?თუ უკვე დაგათრო?
-აქ რომ მოხვალთ შევხედავ ვინ ვის დაათრობს.დაურეკე ყველას და გელოდებით.
-ასე გვიან?სირცხვილია ალიკა.
-მოდით,მოდით თქვენი ჭკუისაა ჩემი სიმაური.ცოლ-შვილი სამზარეულოში გამოკეტა და უბრძანა მაგიდას გააწყობ ერთ საათშიო.
-მართლა?მართლა ვქეიფობთ?
-ვქეიფობთ თქვენთან ერთად და არა უთქვენოდ. გიორგიმ ყველას გადაურეკა,ბექა უკვე დასაწოლად ემზადებოდა და აწუწუნდა,მაგრამ ანაც მოდისო გიორგიმ რომ უთხრა,სიტყვა აღარ შეუბრუნა.გიორგიმ იქვე მჯდარ რუსოს გადახედა და გაეცინა.
-სად მიდიხარ გიორგი ამ დროს.
-მივდივართ დედა ალიკას ახალ ოჯახში.კიბეებზე ადიოდა უკვე,რუსოს ხმა რომ მოესმა.
-გიორგიიიი.გიორგიმ თვალები გადაატრიალა შეუბრუნდა,უნდოდა მკაცრად დალაპარაკებოდა,მაგრამ რუსოს რომ შეხედა როგორ უცქერდა ხმის ტემპი შეცვალა და რბილად უთხრა.
-ვიცი რაც გინდა დედა და რაც გაინტერესებს,ხომ გითხარი მაგ კითხვაზე პასუხი არ მაქვსთქო.
-რატომ, ის მაინც მითხარი.
-იმიტომ რომ ჯერ პატარაა,პატარააა.უნდა გაიზარდოს,მოისვენე?
-არა,მოვისვენებ მაშინ როცა ყველაფერს გავიგებ.
-ხოდა,მეტს ვერაფერს გაიგებ.არ შემეკითხო მეტი არაფერი.
-გიორგი მე 18 წლისას შენ უკვე მყავდი.
-და ხარ ახლა 43-წლის.
-დიახ მამაშენი 34 წლის იყო.
-და იმ დროს შენ ის მამად შეგეფერებოდა,არა ასეთი დიდი განსხვავება არ არის ჩვენს შორის,7 წლით დიდი ვარ,მაგრამ მაინც პატარაა ჯერ.
-გიორგი ნუ მეტყვი,მე ვიცი რომ მარიამი გიყვარს.
-ოხ დედა,ოხ დედა რა ეშმაკები ხართ ეს ქალები.გაეცინა გიორგის.
-მასაც უყვარხარ?მითხარი რა გთხოვ მე ძალიან მომწონს მარიამი.
-კი ვუყვარვარ,მაგრამ უნდა დავაცადო ცოტა,ძალიან გთხოვ არ აგრძნობინო არაფერი არ მინდა უხერხულად იგრძნოს თავი აქ როცა მოვა იმ გველთევზასთან ერთად.
-ჩემი,ჩემი სიმდიდრე ხარ დე შენ.არა, არაფერს არ ვაგრძნობინებ წადი მოემზადე თუმცა წამოდი მოგეხმარები და გეტყვი რა ჩაიცვა.
-რატომ, მე არ ვიცი რა უნდა ჩავიცვა,თუ არ მოგწონს ჩემი გემოვნება?
-ჩემს გემოვნებაში შენ რა ეჭვი გეპარება?
-წამოდი,წამოდი იქნებ დამშვიდდე.
-მშვიდად ვარ,მაგრამ ეს ბებრუხანა სად წავიდა დღეს,ის გამაგებინა.
-რაო რუსო ხომ არ ეჭვიანობს ჩემი გაბუსხული დედიკო?
-წამოდი,წამოდი.გიორგის წაყვა მის ოთახში და ტანისამოსი გადმოუწყო,ისევ ძირს დაბრუნდა და კიბეებზე ჩადიოდა კარის ხმა რომ გაიგონა,გოგი შემოვიდა სახლში საკმაოდ მთვრალ მდგომარეობაში.რუსოს დიდი ხანი არ ენახა გოგი მთვრალი კი არა ოდნავ ნასვამიც კი და გაუკვირდა.
-სად იყავი,რატომ დაგაგვიანდა გოგი.
-მარტო ხარ,გიორგი სად არის?
-მაღლა არის,ემზადება უნდა გავიდეს.
-სად მიდის ამ დროს.
-ალიკამ დაურეკა და მის ახალ ოჯახში დაპატიჟა მეგობრები.შენგან განსხვავებით,ვიცი ჩემი შვილი სადაც  მიდის,ჩემი ქმარი არ ვიცი სად დაბრძანდება.
-რუსო ბოდიში საყვარელო უნდა დამერეკა,მაგრამ ელემენტი დაუჯდა ტელეფონს და ვერ შეგეხმიანე, ჩემს მეგობრებს შევხვდი და ახალგაზრდობის წლები გავიხსენეთ.
-ჰმ,გაიხსენა ახალგაზრდობა ბიჭმა,მე სულელი კი ვზივარ და ველოდები.
-ნუ მიყურებ მასეთი გაბრაზებული თვალებით,ვეღარ გამაბრიყვებ აღარ ხარ ახალგაზრდა.გამოაჯავრა გოგიმ რუსო.
-ბებერო, დაგავიწყდა მთელი 16 წლით დიდი რომ ხარ ჩემზე?
-მერე რა ჩემო სიცოცხლევ,მე ჯერ კიდევ ახალგაზრდული ენერგია მაქვს და გული უბერებელია,უბერებელიიი.
-იცი რა მამიკო,პირველად რომ დაგინახე პირველი რაც გავიფიქრე ის იყო რომ ეს ვაგონი მე ცხოვრებაში გამომადგებათქო და არც შევმცდარვარ.
-ხოოო,მეც შეგატყვე, პირველი ნახვისთანავე რომ  მოგეწონე.მე მასხრობით გითხარი დავქორწინდეთთქო და შენც მაშინვე დამთანხმდი.
-ესე იგი შენ მე მახსრობით მითხარი დავქორწინდეთო?ბებერო კარგად შემომხედე,ჩემს ასაკში არც ახლაა გვიან ვეძებო უფრო ახალგაზრდა.ნიშნის მოგებით შეხედა მის წინ მომღიმარ ქმარს რუსომ და ზურგი აქცია,გოგის გაეცინა ხელი დაავლო რუსოს და მასთან ერთად დააჯინა მდივანზე.
-სად უნდა წახვიდე, სად?შენი ლამაზი წლები აქ,ამ სახლშია გატარებული.მართალი ხარ,შენ ახლაც ლამაზი და მიმზიდველი ქალი ხარ,მადლობა უფალს რომ შენი თავი მე მაჩუქა.შენ არც კი იცი რამდენი ბიჭები მყავს გალახული შენს გამო,ახლოს ვერ გეკარებოდა ვერავინ,მაგრამ საბოლოოდ მაინც ჩემს გვერდით ხარ და ამაზე მეტი  ბედნიერება არაფერია ჩემთვის.შენ,მე და ჩვენი შვილი,ჩვენი გიორგი.მალე ისიც დაგვიქორწინდება და გაგვიჩენს შვილიშვილებს.ბევრი შვილი უნდა გავაჩენინო,ამის პირობა უნდა ჩამოვართვა.ამ სახლს ბავშვების ჟრიამული მოენატრა რუსო.
-მოენატრა,გეთანხმები უკვე დროა მისი დაქორწინების მაგრამ ესმის?ჯერ პატარა არისო.
-მერე რა,იბრძოლებს ისე როგორც მე ვიბრძოლე შენთვის.ჩვენ ბევრი მოწინააღმდეგე გვყავდა ერთად რომ ვყოფილიყავით,ზოგს შურდა კიდეც ჩვენი,ზოგს გულწრფელად უხაროდათ მაგრამ ჩვენ არავის დავუჯერეთ და დღემდე ერთად ვართ.მინდა,რუსო ძალიან მინდა ჩვენი გიორგიც ასეთი ბედნიერი იყოს.გიორგი კიბის თავში იდგა და გოგის უსმენდა და უხაროდა,რომ ამ ასაკშიც ასე ძლიერი იყო მათი სიყვარული.
-ადე,დავისვენოთ მეც მეძინება.
-წავიდეთ,წავიდეთ ჩვენს საყვარელ ბუნაგში.
-აბა თქვენ იცით,თქვენია ბურთიც და მოედანიც ჯერ სიბერე შორსაა მამააა.თვალი ჩაუკრა გოგის გიორგიმ და სიყვარულით სავსე თვალებით შეაცილა მშობლები თავიანთ საძინებელში.სახლი დატოვა და წარმოიდგინა,ის და მარიამი მათ ასაკში და გაეცინა.ტელეფონზე დაურეკა.
-ძირს გელოდებით.
-მოვდივართ.მოესმა მარიამის ხმა და ერთი სული ჰქონდა როდის შეხედავდა.გიორგი მანქანასთან იდგა ანამ გვერდი რომ აუარა და წინა კარები გააღო.
-ეეეეე,შენი ადგილი აქ არ არის.
-აბა სად დავჯდე მე.
-წინ დაგაჯინო ხალხს შეაშინებ გველთევზა,ამიტომ უკან დაჯექი დამალული იქნები ვერავინი ვერ დაგინახავს.აი აქ კი ჩემი ანგელოზი დაჯდება.ანა გაშეშდა და ხან გიორგის უყურებდა და ხან მარიამს.
-დიდი ხანი უნდა იდგე ასე გამოშტერებული?გველოდებიან.
-რატომ ყვირიხარ,მესმის იდიოტო.
-მე მეგონა დაყრუვდი და შევამოწმე,გესმოდა თუ არა.
-აუტანელი ხარ.უთხრა ანამ და უკან დაჯდა.გიორგიმ მარიამს შეხედა,გაეცინა და ანიშნა წინ დამჯდარიყო.ანამ შეხედა და ჩაიბუტბუტა.
-ჯენლტმენობა გამოიჩინა მაჩომ.
-კარგით რა,კარგით რა ზედმეტები მოგდით ხოლმე თუ ხვდებით ამდენს ან ერთი და ან მეორე.გაუბრაზდა მარიამი ანას და შემდეგ გიორგისაც გაბრაზებულმა შეხედა.გიორგიმ კი თვალი ჩაუკრა და შემდეგ ანას მიუბრუნდა.
-მე არასოდეს დავიღლები შენს კრუტუნს რომ ვუსმინო ჩემო კნუტო.
-გიორგი არ გამაბრაზო თორემ შენი პირველი კოცნის ისტორიას მოვყვები.უთხრა ანამ და ხმამაღლა გადაიხარხარა.
-ენას ჩაგიგდებ გველთევზა.შეუღრინა გიორგიმ.
-ეხ,ეხ რა დრო იყო?რატომ არ მოგაჭამა ენა ვეღარ შემომიღრენდი.
-ვიმახსოვრებ ანიკო.
-სხვათა შორის მეც გიორგუნა.ამ კბენა-ღრენაში ადგილზეც მივიდნენ სადაც ბიჭები ელოდნენ და რომ დაინახეს გიორგის მანქანა სამივეს გაბრაზებულმა დაეტაკა ყველამ.
-სად ხართ ამდენი ხანი,გავიყინეთ აქ ლოდინში.
-ამათმა ჩხუბი როცა დაასრულეს,წამოვედით.როგორც იქნა მოვაღწიეთ მშვიდობით და აქ ვართ.
-გეტყობა სკოლაში ფრიადოსანი რომ იყავი.შეუღრინა მარიამს ანამ და ბიჭებს მიუბრუნდა.-ჰე,შევიდეთ რას ელოდებით.
-გიორგი მართლა დაგირეკა ალიკამ თუ ისე მივდივართ ჩვენი მოკლე ტვინით და მოაზრებით.შეეკითხა ბექამ.
-როდის იყო უთქმელად ვინმეს მივადექი გულზე,უაზრო.შეუბღვირა ბექას გიორგიმ.
-ამ დროს ნორმალურ ხალხს ძინავთ, ვისაც ტკბილი და თბილი ბუდე აქვს ღუღუნობენ მტრედები და თქვენ ხართ ყველა მურმანის ეკლები.იქ ეკვეხებით,სადაც თქვენი ადგილი არ არის და ძალით მაინც შედიხართ.სულმოუთქმელად მიაყარა ყველას სათქმელი ანამ და პირველი გაუძღვა ყველას წინ.
-შენთვის არ გამოჩნდა ვინმე რომ დაგადუმოს,გაგაჩუმოს და დაგატკბოს.უთხრა გიორგიმ ანას.
-26 წლის ხარ და არაფერს არ ფიქრობ,მოიცადე შენ რა ნუთუ ვარდისფერი ხარ?გაოცებულმა მოუბრუნდა ანა გიორგის.
-ანა ენას ამოგაწიწკნი.შეუბღვირა გიორგიმ და ბიჭები ხარხარებდნენ ,ლაშამ კი სიცილით უთხრა ანას.
-ვაიმე ეს ვარდისფერი რამ გაგახსენა,საიდან რას მოიფიქრებ გოგო შენი ენა.
-ნუ ხარხარებთ,დადგა ბინა ფეხზე ყველამ კი არ უნდა გაიგოს თქვენი უსაქციელობები.
-პირველი უსაქციელო აქ ჩვენს შორის შენ ხარ,თუ არ იცი შეგახსენებ.ანამ გიორგის შეუბღვირა და კარზე ზარი დარეკა,კარიც იმ წუთში გაიღო.
-ვაიმე,ეს რაა დადარაჯებული იყავი?
-თქვენი ხმა მანქანები რომ გააჩერეთ და ჩხუბობთ აქამდე ამოვიდა,თან გელოდით.
-მობრძანდით,მობრძანდით კარგ ხალხს კარგი აურა მოაქვს ყოველთვის.მოესმათ შიგნიდან მამაკაცის ხმა.
-შედი გოგო დღეს, რამ გაგაშტერა ამ კარებში ჩვენ მაინც გაგვატარე.გიორგიმ ხელი კრა ანას.
-დამაცა უნაირო,ვაკვირდები ჩემს მეგობარს ვხედავ როგორ მოხდენია გათხოვება და მიხარია მის ბედნიერ თვალებს რომ ვხედავ.
-თუ ცვლილებებს ამჩნევ სასიკეთოდ,დროა შენც იფიქრო გათხოვებაზე.მე კეთილი მრჩეველი ვარ შენი საყვარელო.უთხრა ჩუმად ანას ბექამ და თვალი ჩაუკრა.
-შენ რომ გაგიცანი,ისეთი განცდა დამუფლა თითქს იმ დღეს დავიბადე,ოღონდ გაზრდილი.ჯერ უნდა ჩამოყალიბდე შენი აზრებიანად და შემდეგ ვიფიქრებ მაგ საკითხზე.დაუბრუნა ანამ პასუხი ბექას და თან თვალიც ჩაუკრა.
-მაგრამ რაც არ უნდა დრო გაწელო,შენ ხარ ის ადამიანი ვინც მე მჭირდება გვერდით მყავდეს.ანა შენ,მხოლოდ შენ იქნები ჩემი დედოფალი და სხვა არავინ.
-რას ჩურჩულებთ,თქვენ დღეს ნახეთ ერთმანეთი?შეუღრინა გიორგიმ ბექას და თან თვალები დაუბრიალა.
-ნუ აბრიალებ მაგ თვალებს მტაცებელი ცხოველივით და ნუ გვაშინებ ყველას,დამარეტიანა ისეთი რამეები მითხრა ჩემმა ბექუნიამ.უთხრა თვალებმინაბულმა ანამ გიორგის.გიორგის გაეცინა და ბექას გახედა თან ანას უჩურჩულა.
-მოვკლავ,ვერ გადამირჩება.
-რატომ? რას ერჩი?გაუკვირდა გიორგის მუქარა ანას.
-შენს ტვინს კიდე დარეტიანება უნდოდა,ისედაც რეტიანი ხარ?გამოაჯავრა გიორგიმ ანა და წინ წაიწია.
-გველო.მიაძახა ანამ.
-გველთევზა.არც გიორგი ჩამორჩა.
-აქ მაინც გაგაჩუმოთ ღმერთმა,უცხო ხალხში და უცხო სახლში.შეუტია ალექსიმ ორივეს და გვერდი აუქცია გაბრაზებულ ანას.ჯამში საღამომ ძალიან კარგად ჩაიარა,ბექამ დალია და ის ანამ წაიყვანა სახლში, რათქმა უნდა უკან ვეღარ დაბრუნდა და იქვე დარჩა.გიორგიმ ბიჭები დაარიგა და მარიამიც მასთან ერთად იყო,რადგან ანა არ იყო სახლში გიორგიმ მარტო არ დატოვა მარიამი და მასთან დარჩა.მარიამმა საწოლი შემოსასვლელში გაუშალა გიორგის და თავად სააბაზანოში შევიდა,წყალი გადაივლო.ეგონა გიორგის უკვე ეძინა რადგან ნასვამი იყო და ის კი მის საწოლში დახვდა რომელსაც გაკვირვებულმა შეეკითხა.
-აქ რა გინდა გიორგი შენი საწოლი ხომ გაჩვენე.
-არ გეცოდები მარტო რომ მიმეტებ დასაძინებლად?
-კარგი რა, დილით ანა მოვა და რას იფიქრებს.
-არაფერსაც არ იფიქრებს,მოდი დაწექი რა შენი მოფერება მინდა ჩემო პატარავ.მარიამმა ფეხი შეიჩერა და ააკანკალა.
-კარგი,თუ ასე გეშინია მაშინ გავალ.
-იწექი.უთხრა დარცხვენილად და გაუბედავად შეუწვა გიორგის.
-სიბნელეა,მაგრამ მე მაინც შევხედე შენს წითელ ლოყებს.იცი როგორ გიხდება?მოდი ცოტა რომ გაგათამამო ზურგზე მასაჟი გამიკეთე.მარიამმა ჯერ გაუბედავად დაუწყო მისი ხელების ტატყუნი გიორგის ზურგზე,გიორგის კი უზომოდ სიამოვნებდა მარიამის ხელების შეხება და უეცრად ამოაბრუნა,მარიამი ქვემოთ მოიმწყვდია მის მკლავებში,ხელზე ხელი მოკიდა და გულზე დაიდო.
-აი ნახე,ნახე როგორ ცემს ჩემი გული შენთან ყოფნის დროს.იგრძნო მარიამმა როგორ ჩქარა ფეთქავდა გიორგის გული,მაგრამ არც მისი იყო ნაკლებ დღეში.
-შენ როცა უნდა შეგხვდე, იცი შენს სუნს საიდან ვგრძნობ?ძალიან შორიდან მარიამ.იცი, რომ ჩემმა გულმა ძალიან ღრმად დაგიჭირა და ვეღარ ვაკავებ?შენთან მინდა, მარიამ შენთან მინდა დავიძინო და დილით ორივემ ბედნიერებმა გავიღვიძოთ.ბედნიერმა მოგესალმო და ყველაზე პირველად შენს შავ თვალებს მე შევხედო,პირველად მე გამიღიმოს ამ ბაგეებმა.
-გიორგი არ მინდა ასე მოხდეს ის რაც ძალიან მნიშვნელოვანია ჩვენთვის, ორივესთვის.
-იცი შენს შეხებაზე რა მემართება?ტანში ვნების ჟრუანტელი დადის და ერთიანად ხურს მთელი სხეული,სიგიჟემდე მინდა შენთან ყოფნა მაგრამ მე მხეცი არ ვარ.იცი რა მაგარი შეგრძნებაა,როცა გიყვარს და გრძნობ მასაც უყვარხარ.როცა ნებისმიერ დროს შეგიძლია მოეხვიო,ჩაეხუტო და გრძნობ რომ შენია,რომ მის გვერდით ყველაზე,ყველაზე ბედნიერი ხარ.ჩემი ხარ მარიამ მიგისაკუთრე უკვე,ფიქრობ რომ ეგოისტი ვარ?იცი როგორ ვეჭვიანობ როცა ვინმე გამოგხედავს და თვალს გამოგაყოლებს?არა მარტო ამაზე,ჰაერიც რომ გეხება და თმებს გიწეწავს იმასაც კი განვიცდი.თუ ვიღიმი უმიზეზოდ,ამ ღიმილის ავტორი შენ ხარ.აპატიე ჩემს თვალებს შენს დანახვაზე რომ ინთებიან,გულს აპატიე საოცრად რომ უყვარხარ,სულსაც აპატიე რომ ვერ ვაკავებ და შენთან უნდა ყოფნა,შენსკენ მოდის.ალბად ფიქრობ,რომ გიჟი ვარ ხომ?ვიცი გიჟი რომ ვარ და კიდევ უფრო ვგიჯდები საკუთარ სიგიჟეებზე და ამიტომ სიყვარულიც გიჟური მაქვს,შენც ხომ ეს გიჟი და არანორმალური ადამიანი შეგიყვარდა.ამიტომ ვავსებთ ერთმანეთს,მარიამ ჩემი სუნთქვა ხარ და ჩემი ცრემლის მიზეზიც შენ ხარ.მიყვარხარ ჩემი ბოლო ამაოსუნთქვამდე,სულით გულის გავლამდე,სულ ბოლო წუთამდე,ჩუმად და ჩემთვის.ჩემთან ხარ და ჩემში ხარ, მინდა აქ დაგტოვო ჩემს გულში სამუდამოდ.მარიამი გაოგნებული უსმენდა გიორგის და სურვილი კლავდა,მისი კოცნის სურვილი.მაგრამ ეშინოდა მისი ინიციატივით გამოწვეულ კოცნას გიორგის მთვრალი გონება არ გაეღიზიანებინა და დაუკრეფავ ბაღში არ გადასულიყვნენ.ამიტომ გრძნობები მოთოკა და თავი შეიკავა,მხოლოდ მასში არსებული გიორგის მიმართთ საოცარი სიყვარულით სავსე სიტყვებით შემოიფარგლა.
-შენი თვალებია ჩემთვის ჩემი სარკე,გიორგი მე სხვა სარკე არ მჭირდება.ნუ გეცინება და თუ მაინც გაიცინებ მე არ მეწყინება,პირიქით მიხარია რომ მე შემიძლია მხოლოდ წაგართვა ფიქრები და გაგიტაცო შორს შენს ფიქრებთან ერთად.მინდა გითხრა,რომ ეს ფიქრებიც ჩემია ისევე როგორც შენ ხარ ჩემი.გამზარდე,შენებურად გამზარდე გიორგი ისე რომ უშენობამ მეც შემშალოს,ჯერ ხომ ისევ ბავშვი ზის ჩემში და შენ შეგიძლია შეცვალო ის.მაცოცხლე გიორგი და მასწავლე,რომ მეც შენსავით გავგიჟდე,შენსავეთ გიჟურად მიყვარდე.
-მარიამ ჩემი სუნთქვა ხარ,მოდი ჩემთან დღეს უბრალოდ ერთად ვისუნთქოთ ეს ღამე.მაგის დროც გვექნება რომ გულები გავაერთიანოთ და დედამიწაც ერთად შემოვიაროთ.
-ჩამიხუტე,მითხარი რომ ვერ მელევი და მე შენგან არასდორს არ მომინდეს წასვლა.გიორგიმ ხელები მოხვია და გულში ჩაიკრა.არცერთს არ უძინიათ იმ ღამით,ორივე ერთმანეთის სუნთქვას ისმენდა.დილით ჩაეძინათ ერთმანეთზე ჩახუტებულებს გარეთ კი წვიმის წვეთები აწკაპუნებდნენ ფანჯრის მინას და სიყვარულზე ტკბილ სიმღერას მღერიან.თითქოს ჩურჩულებენ,მაგრამ მათი შხაპუნით მაინც ხმაურობს და ბედნიერები შორს მოღრუბლული ციდან ძირს ეშვებიან და მათ ხმაურს უერთდება სევდიანი სონატები ,,მინდა ერთად ვიყოთ ამ აუტანელ სამყაროში,მე შენ და წვიმააა''...
-რა შეხვედრა,კარგი რა ზანდა დეიდა გიორგი მართლა არ ვიცი სად არის,დავლიეთ წუხელ და თავი მისკდება.
-ახლავეს გეტყვი ბექა.
-გააუქმე დღევანდელი ყველა შეხვედრა და გადადე ყველა შეხვედრა ერთი კვირით,გიორგის ვნახავ და მე ვეტყვი.
-ერთი კვირით? ბექა ბევრი ხომ არ არის ერთი კვირა?
-ხო,არც ისე საჩქაროა ეს შეხვედრა და ერთ კვირაში ყველა გამოვცხადდებით უკლებლივ.
-კიდევ რომ გადადოთ?
-არა,გეფიცები და გპირდები აღარ გადაიდება ზანდა დეიდა.
-ბექა გიორგიმ საყვედუირი არ მითხრას,თორემ ჩემი ხელით მოგკლავ იცოდე.
-გეკადრება?ხუმრობდა ბექა და ანამ ბინის კარი გააღო,მაგრამ სახლში მხოლოდ სიჩუმე მეფობდა.
-მარიამი სად არის,სად წავიდა ან თუ წავიდა სადმე მე რატომ არაფერი არ მითხრა.
-გიორგიც არავინმა არ იცის სად არის.
-გიორგიც?მოიცადე,შენ თქვი რომ გიორგიც გაქრა?ოლალაააა.გაეცინა ანას და ბექას შეხედა.
-რას იცინი,ფიქრობ ერთად წავიდნენ სადმე?არა,გიორგი მაგ სისულელეს არ გააკეთებს,სულ იმას ამბობს მარიამი ჯერ პატარა არის და უნდა გაიზარდოსო.უთხრა ბექამ ანას.
-მე მაინც ვფიქრობ,რომ ეს ორი სადღაც გაძვრა.წავალ გამოვიცვლი და კიდევ შენ აქ რატომ შემომყევი,ბიჭებიც აქ მოვლენ?შეეკითხა ბექამ ანას.
-ხომ იცი აქაა ჩვენი ბუდე.მიდი გამოიცვალე და რამე  მოამზადე,რაც ნაბახუსევს მოგვიხსნის.უთხრა ბექამ და თვალი ჩაუკრა.ანა საძინებელში შევიდა და ადგილზე გაშეშდა,მარიამს და გიორგის ერთმანეთზე ჩახვეულებს ეძინათ.უკან-უკან ხევით წავიდა და ბექას მიაშტერდა.ბექამ კი გაკვირვებულმა შეხედა და შეეკითხა.
-რა მოგივიდა მოჩვენება დაინახე?ანამ კი ხელით ანიშნა იქ,იქ არის მოჩვენებაო.ბექამ ვერ გაიგო ანას გაშტერების და გაოცების მიზეზი და საძინებლისკენ წავიდა და თავადაც ანასავეთ გაკვირვებული დარჩა.იცოდა,იცოდა რომ ამ ორს შორის სიყვარული უკვე პიკზე იყო მისული და ორივეს სიგიჟემდე უყვარდათ ერთმანეთი,მაგრამ გიორგი ხომ ჯერ ამბობდა მარიამს გაზრდა უნდა დავაცადოო.ანას მიუბრუნდა და ჩურჩულით უთხრა.
-ნუ პანიკიორობ,უბრალოდ ერთად ძინავთ.
-უბრალოდ ხომ?ადგება მაჩო,ეს მართლა ჩუმალა მაჩვი.არა,როგორ არ მითხრა,ამ მუდომ.ბრაზობდა ანა მარიამზე.
-რა უნდა ეთქვა გოგო,შენ კარგად ხარ?მასე მეც მეძინა შენთან წუხელ,ცუდი უნდა იფიქროს მარიამმა?
-შენ მთვრალი იყავი წუხელ.
-გიორგი არ იყო მთვრალი?ნუ ვარდები კრუნჩხვებში,ხომ ხედავ როგორ უყვართ ერთმანეთი,ჩვენც გავთიშოთ ტელეფონები და აქ დავიძინოთ რა,მეძინება არ მეყო წუხელ ძილი.
-რამ შეგიშალა ხელი ძილი რომ არ გეყო?
-საზღვარი მომინიშნე საწოლში,ამ საზღვარს არ გადმოსცდეო და მე კი მარტო არ დამეძინა,როცა შენ იქვე მეგულებოდი.
-საზღვარი თორემ,მეც აუღებელი ციხე სიმაგრე ავაშენე წუხელ რომ ვერ შეძელი განგრევა კედლის და გადმოლახვა საზღვრის.როგორც დაწექი და რომელ მხარეზეც დაგეძინა იგივე მდგომარეობაში გაიღვიძე დილით,მოფერებაც არ იკადრე.ვერ გავიგე გოგო მე ვიყავი წუხელ თუ შენ.უთხრა ანამ და გადაიხარხარა ისე როგორც იცის.ბექა წამოხტა ფეხზე და ხელი წაავლო,ჯერ კიდევ გულიანად მოხარხარეს და მდივანზე დააგდო.
-განა იმდენი მთვრალი ვიყავი რომ ვერ ვაანალიზებდი რას ვაკეთებდი და რას ვამბობდი?მე პატივი გეცი და ვიფიქრე არ შევაშინოთქო და შენ კი თურმე გაბრაზებულხარ.ბექამ ჯერ თვალებში შეხედა და შემდეგ ანას წითელ ბაგეებს დაასო მისი გაველურებული მზერა და არც ბევრი უფიქრია,ნაზად შეეხო ანას გემრიელ ბაგეებს.
-იცი რომ ძალიან,ძალიან ვნებიანი ხარ?შენ ჩემი უსასრულობა ხარ,ჩემი ველური.ანას კანკალმა დააწყებინა,ბექას თმებში შეუცურა ხელი და ნაზად ეფერებოდა.სიამოვნებდა ბექას ტალღოვან თმებში მისი ხელების სრიალი,მაგრამ არა ნაკლებ სასიამოვნო იყო ბექასთვის ანას თითების შეხება მის შიშველ მკლავებზე.ბექა საზღვარს არ გადაცილებულა და მხოლოდ ანას ტუჩების დაგემოვნებით შემოიფარგლა.
-კარგი იქნება ახლა თუ ადგები და გპირდები შემდეგისთვის უფრო ხანგრძლივი იქნება მოფერება.უთხრა ბექამ და წამოდგა.ანა სამზარეულოში გავიდა და ბექამ გიორგი გააღვიძა ჩუმად ისე რომ მარიამს არ გაღვიძებოდა.გიორგიმ ჯერ ცალი თვალი გაახილა,შემდეგ მეორე და ბექა რომ დაინახა საწოლთან მარიამს დახედა ზემოდან რომელიც მის მკერდზე იწვა და გაეცინა.ისე იყო მის მკერდზე აკრული არ უნდოდა გაეღვიძებინა და ფიქრობდა როგორ დაეძვრინა თავი მისი პატარა ხელებიდან.ბექას ახედა და ჩუმად უთხრა.
-ნუ მიყურებ მამის მკვლელი თვალებით,უბრალოდ გვეძინა ერთად.
-ხო ვიცი,ასე უბრალოდ წოლით და ჩახუტებით ჩნდება პატარა ბჟღარტებიც.შეუღრინა ბექამ.-ადექი ბიჭებიც მოვლენ მალე.
-გადი და გამოვალ.ბექა გავიდა და გიორგიმ კიდევ ერთხელ შეავლო თვალი მის მკერზე მძინარე მისი ცხოვრების შეუფასებელ და ფასდაუდებელ განძს და თმებზე მოეფერა.სველი ტუჩებით კოცნა დაუტოვა ყელში და შეეცადა საწოლიდან ფრთხილად ამდგარიყო,მაგრამ მარიამმა თითქოს საფრთხე იგრძნოო და უფრო მაგრად შემოხვია ხელები და უფრო მჭიდროდ მიეკრა სხეულზე.ეს როგორც ატომურმა აფეთქებამ ისე იმოქმედა გიორგიზე რომ შეხედა მარამს როგორ ეძინა.საღამურის ცალი მხარე მხარზე გადმოვარდნოდა და ერთი ძუძუ ეხებოდა გიორგის შიშველ მკერდზე.გიორგის სხეულის ყველა ნაწილმა ნელა-ნელა იწყო გახურება,უნდოდა დროულად დაეხსნა თავი მარიამის მკლავებიდან და მასში მოწოლილი ემოციებისგან,მეტი გზა არ ჰქონდა ნელა და ფრთხილად შეაღვიძა.
-არ მინდოდა საყვარელო შენი გაღვიძება,მაგრამ ორი უგრძნობი და ხისთავიანი ადამიანი არსებობს ამ წუთში ამ სახლში.
-ანა მოვიდა?თვალმოჭუტულმა შეეკითხა გიორგის.გიორგის გაეცინა მარიამის ახალ გაღვიძებულ სახეზე და უთხრა.
-ხო ბექაც აქაა და სხვებიც მალე მოვლიან.მარიამ გთხოვ გაისწორე საღამური,თორემ თავს ვეღარ გავაკონტროლებ და მალე...............
-რა უზრდელი ხარ გიორგი.უთხრა მარიამმა და თვალები დაუბრიალა.
-გაიღვიძეთ გვრიტებო?საძინებელში ანა შემოვიდა.
-შენ არ იცი სხვის საძინებელში დაუკაკუნებლად,რომ არ უნდა შეხვიდე?იქნებდა რას ვაკეთებ,შენ უნდა გაიგო?გაუბრაზდა გიორგი.
-ეს შენს სახლში დააწესე წესები მუდო მაჩო.უთხრა ანამ.
-ბედი შენი რომ კარგ ხასიათზე ვარ,თორემ გარეთ მოგისროდი.
-რატომ ვითომ,აქ რომ ნებივრობ ჩემს საწოლში?გიორგიმ მარიამს შეხედა და უთხრა
-ეს მართლა მისი საწოლია?რომ მოვიწამლო შენ მომივლი იცოდე.
-და რა მოგწამლავს მაჩო კარგ გოგოსთან ნებივრობა?
-შენ სად ინებივრე წუხელ,დაგაცხრო ბექუნამ?მაგრამ რაღაც არ გეტყობა,არ ხარ დამტკბარი ისევ შხამს ანთხევ.უთხრა სიცილით გიორგიმ და ხელები მაღლა ასწია ანასგან თავი რომ დაეცვა.მაგრამ ანა ადგილიდან არც განძრეულა და უთხრა წყნარად,თან კულტურულად მიალანძღა.
-სოფელში გამიგონია მოხუცებისგან ცუდს რომ იტყვიან ბავშვები, ,,იიი,შე მყრალპირიანოო''აი ეს სწორედ შენ ხარ.
-შენ ხარ უზრდელი და მასეთი მყრალი პირის პატრონს როგორ გკოცნის ბექუნია მეშინია მეგობარი არ მომეშხამოს.
-შენ აეთრიე და გაეთრიე ამ ოთახიდან უნდა გამოვიცვალო,მიხვდი რაღაცას და შენი საქმე არაა,ჩემს ბექუნიას როგორ მოვეფერები და სად მოვეფერები ამას შენი მოკლე ჩართვის ტვინი მაინც ვერ მიწვდება ასატანად,გასაგებია?
-ჰოდა შენ გაეთრიე რომ ავდგე.უთხრა გიორგიმ ანას.მარიამი უსმენდა მათ და ჩუმად იცინოდა.
-გავდივარ და გიტოვებთ პოეზიის 5 წუთს,ზუსტად 5 წუთში შემოვალ და ისეთი სცენა არ დამხვდეს,რომ პირდაპირ ფანჯრისკენ წავიდე.მარიამი გააბრაზდა ანას სიტყვებმა და უთხრა.
-ანა მოტვინე ხოლმე რას ამბობ,უაზრო რომ ხარ.
-შენ დოზები დაგაკლო ბექუნამ რადგან არ ხარ კარგი დამუშავებული.
-მსგავსი არაფერი არ განმიცდია მაჩო,ჩემი ბიჭი ზედმეტად პატიოსანია.
-ვააა,მართლა?არც ჩახუტებიხარ?გიორგი უკვე ანას ნერვებზე თამაშობდა,რომელიც ანას ნელა ნელა იწვევდა.
-ჩავხუტებივარ და ძლიერი სითბოც მიგრძვნია მისგან,ისე რომ თითქოს მისი გულისცემა ჩემში გადმოვიდა.ამ დროს მხოლოდ მასთან ყოფნა მინდა.ბექამ უკნიდან შემოხვია ანას ხელები და ღიმილით მიაჩერდა გიორგის.
-რადგან არ გადიხართ,მე ავდგები.თქვა გიორგიმ და იქვე დადებულ მის შარვალს წაავლო ხელი და საჩქაროდ ამოიმცვა,ისე რომ აღარ უთხოვია მათთვის გასულიყვნენ ოთახიდან,შემდეგ მარიამს მიუბრუნდა და უთხრა.
-ნუ უსმენ ორ იდიოტს,შენთან გატარებული ყოველი წამი განსხვავებულია ჩემთვის.შენთან ყოფნისას ყველა პრობლემა მავიწყდება.გემრიელად აკოცა და წელში გასწორდა,საძინებლიდან გავიდა ანამ რომ უთხრა.
-მაჩო თუ ასე ძლიერ გიყვარს აიყვანე და შენს საძინებელში დაისვი.
-რამე ცუდი არ წამოგცდეს თორემ ჩემს თავზე პასუხს არ ვაგებ,ხომ იცი გუშინდელი ჯერ კიდევ არ დამვიწყებია,ჯერ კიდევ მტკივა თავი.
-ეს თავი ცარიელია და იმიტომ გტკივა ასე მწარედ.
-ანააააა,ნუ ცდილობ წყობილებიდან გამომიყვანო.
-აი დარდი თუ გაბრაზდები.ჩაილაპარაკა ანამ მაგრამ გიორგიმ მაინც გაიგონა,წაავლო ხელი ანას და სულ კივილ-კივილით გაიყვანა სააბაზანოში.
-რას შვრები სადისტო,ბექა მიშველე ჩემი ბექუნია ტყუილად ხარ?ამ გორილასი გეშინია?გიორგიმ მხარზე გადაიკიდა ანა და თითის ქნევით მიუბრუნდა ბექას.
-არ გაბედო,არც იფიქრო რომ გამომყვე.გუშინდელის შემდეგ მუნჯივით უნდა იჯდეს და ხმას არ იღებდეს,მაგრამ ეს ვერ ჩერდება და ენას ისევ ატარტალებს,სწორედ ამიტომ მიიღებს სასჯელს.
-სად მიგყავარ სადისტო,იდიოტო მაჩო.ყური არ ათხოვა მის ყვირილს და ტანსაცმელებიანად დააყენა საშხაპეში,თავადაც დასველდა მაგრამ ანასაც ცივი ვანები მიაღებინა.
-სადისტოოო,სადისტოოო,გამიშვი არანორმალურო.
-დავსველდი როგორ სხარტალებ,მართლა გველთევზა ხარ.
-გიურზა,ანაკონდა ყველა მოსრიალე არსება რაც მიწაზე სრიალობს ყველა შენ ხარ.
-რა ხდება,რა ამბავია.სახლში ალექსანდრე შემოვიდა.
-ამდენი ნორმალური ადამიანი ერთ არანორმალურს ვერ მიხედავთ?შეუყვირა ანამ ალექსანდრეს,ალექსანდრეს გაეცინა და იქვე დაჯდა.მოგვიანებით შეუერთდა გიორგი მეგობრებს მოწესრიგებული და გაეცინა ანას რომ შეხედა.
-გიორგი ყოველთვის გაწონასწორებული და ყველას მაგალითი რომ ხარ,დღეს ვის უნდა შეხვედროდი?
-სულ დამავიწყდა,მაგრამ მარტო მე უნდა შევხვდროდი მათ?
-ასეა როცა ტკბილად გძინავს,გავიწყდება დაკისრებული მოვალეობები.უთხრა ბექამ.გიორგიმ ბალიში ესროლა და თან თვალები დაუბრიალა.
-რას იბღვირები ფერმიდან გამოყვანილი ბუღასავით.მე მინდა შეგახსენო,შენ როგორც ჩვენი ყველას ნაჩალნიკი,ახლა აქ არ უნდა იყო.ზანდამ დარეკა და სად ხართო იკითხა.გიორგი წამოდგა და წასასვლელად მოემზადა.
-ფუ როგორ მეზარება ახლა უცხოელებთან შეხვედრა.
-ქალები თუ არიან,კარგი მაჩო ხარ და გაგიადვილდება მათთან საერთო ენის გამონახვა.დაგესლა ანამ.
-შენ გაშრი?აბაზანა არაა დალუქული და ვფიქრობ კიდევ მოგიწევს ცივი ვანების მიღება.არც მიუხედია ანასთვის ისე უთხრა,წამოდგა და კარებისკენ წავიდა.
-სად მიდიხარ უფროსო.მიაძახა ბექამ.
-როგორ თუ სად,ადექით და წამოდით.გაკვირვებულმა გადახედა გიორგიმ ბიჭებს.
-ერთი ინვესტორი ვერ მოდიოდა და სამი დღით გადაიდო შეხვედრა.ღიმილით უთხრა ბექამ.
-აუ,როგორ გამახარე მოდი უნდა გაკოცო ჩემო ფისოოო.სიცილით წავიდა გიორგი ბექასკენ.
-არ აკოცნინო ბექა.უთხრა მკაცრად ანამ.ბექამ გიორგის შეხედა და უთხრა.
-ფისო გყავს და იმას აკოცე.
-რაააა?რა თქვი?ვინ გყავს?ჩქარა დაფქვი.გიორგის წინ დაუდგა ორი თავით დაბალი ლაშა.გიორგიმ აათვალიერა ლაშა და ღიმილით უთხრა.
-რატომ არ იმატებ წონაში ლაშიკო?რატომ ხარ ასეთი სუსტი?
-გიორგი,მუდო თუ მაჩო?ნუ უვლი გვერდს დასმულ შეკითხვას და მიპასუხე.გიორგიმ ღრმად ამოისუნთქა,ყველას მოავლო თვალი და თქვა.
-ესე იგი სამი დღე ვისვენებთ ხომ?ადექით ახლა და ჩემთან წადით,მეც მოვალ და ერთი ძალიან მნიშვნელოვანი რაღაც უნდა გითხრათ.
-რა უნდა გვითხრა.
-რაც გითხარით ეს იკმარეთ,სამამ მე მოვალ სახლში.მარიამთან გავიდა სამზარეულოში და ყურში რაღაც უჩურჩულა,შემდეგ ბექას ტელეფონზე მესიჯით მიწერა რაღაც.ბექამ წაიკითხა,გაეცინა და ანას მიუბრუნდა.
-ანა გიორგი სიურპრიზის გვიწყობს,მიდი ჩაიცვი და დღეს მგონი კიდე ვქეიფობთ.უთხრა და თვალები აუთამაშა ანას.
-მარიამს ვეტყვი და მოვემზადებით.
-მარიამს შეეშვი,მას გიორგი თავად მიხედავს.ბიჭებს მიუბრუნდა და უთხრა.-ადექით და წყნარად გავიდეთ.ყველამ გავიდა სახლიდან და სახლიც დაცარიელდა,ბექამ გზიდან ალიკას და კარინას დაურეკა და ისინიც მალე შეუერთდა მეგობრებს.თითქოს სახლის დაცარიელებას ელოდაო კარზე ზარი იყო, მარიამმა კარი გააღო და გიორგის რაღაც ყუთი ეჭირა ხელში
-ეს რა არის გიორგი?გაოცებულმა შეხედა მარიამმა.
-დღეს არის ძალიან მნიშვნელოვანი დღე და მინდა ჩემი გემოვნებით ჩაიცვა,ზუსტად ერთ საათში მოვალ.მარიამს სიტყვის თქმაც არ დააცადა,კარი გააღო და გავიდა.მარიამმაც დრო ცოტა მაქვსო და მომზადება დაიწყო,ჯერ წყალი გადაივლო,შემდეგ თმებს მიხედა,მსუბუქი მაკიაჟიც გაიკეთა და აი ჩაცმის დროც დადგა,მსაგრამ რა ჩაიცვას?გაახსენდა ყუთი გახსნა და კლასიკური შავი შარვალი ამოიღო,თეთრი გამჭირვალე ზედა და შავი თხელი მოსასხამი.ამ ყველაფერს ქუსლიანი შავი ფეხსაცმელი და შავი ჩანთა შეუხამა,თმები გაიშალა და ბოლოები დაიხვია,ერთი სიტყვით მზადაა და გიორგის ელოდა.არცერთი წუთით გადაცილება და არც ერთი წუთით ადრე მოსვლა, ზუსტად ერთ საათში მოვიდა გიორგი და მარიამის შეხედვისას გულმა ძგერა შეწყვიტა და გაოცებული უცქერდა მის წინ მდგარ მშვენიერ ქმნილებას.ასეთ მარიამს კი აღარ ჰქვიოდა უკვე ბავშვი,მის წინ ზრდასრული და ჩამოყალიბებული ქალი იდგა,ქალი რომელიც მისი ცხოვრების აზრი არის.
  დილით წვიმდა,მთელი ღამეს ინავარდა წვიმამ როგორც უნდოდა მაგრამ შუადღისით გადაიღო.აი მზემ ღრუბლის უკნიდან გამოიჭყიტა ცალი თვალით მიმოიხედა და წვიმაც შეწყდა,ცაზე კი რკალისებურად გადაიჭიმა შვიდი ფერი. ცას ნათელი ფერი დაედო, და მძაფრად იგრძნობა გაზაფხულის სუნი ირგვლივ.ღელავს ორი გული და ფეთქავს ძალიან ხმაურიანად,განცდებშია და მოლოდინი აქვს ბედნიერების განცდის, მოლოდინი აქვს კარგის მოხდენის მაგრამ მაინც ნერვიულობს და ჰგონია ქვეყნის დასასრულს ისმის მისი გულის აჩქარებული ფეთქვა.ხელი  მიიდო გულზე და თავისთვის ჩურჩულით თქვა.
-დაწყნარდი გულო რა გემართება,აი სულ ცოტაც და დღევანდელი დღეც წარსულს ჩაბარდება.რამდენი რამ მოხდა თითქმის ამ ერთ წელიწადში,უფრო გავიზარდე,უფრო ბევრი რამ ვისწავლე,ვისწავლე ცხოვრება და ბევრი,ძალიან ბევრი რამ გავიგე და მივხვდი ერთი რამ,ერთი და ისიც ძლიერი რომ ჩემი გული სამუდამოდ დატყვევებულია სიყვარულის მონობაში,გონება კი შიგნიდან მიკივის.
-მარიამ რა გაქვს ამდენი სანერვიულო.
-კარგი,კარგი შევეცდები არ  ვინერვიულო.წვიმის შემდეგ ცა უსასრულოა,სიყვარულიც უსასრულოა ეს ცა კი ოცნებების ცაა,ცა რომელიც სისადავის და სიწმინდის შედევრია.ახლა ჩემს ტირიფებში მინდა ყოფნა,ღმერთო დღეს გამაძლიერე,უსმინე ამ პატარა გულის ფეთქვას და დაინდე.გიორგი უცქერდა მარიამს და მისი მღელვარება მასაც გადაედო.ბოლოს ვეღარ მოითმინა და მკაცრად უთხრა.
-მარიამ დამშვიდდი,გპირდები არაფერი არ მოხდება ისეთი რაც შენ დაგაზარალებს და სანამ მე ცოცხალი ვიქნები ეს არასოდეს არ მოხდება.
-ასე მგონია მილიონი ჭიანჭველა დამდის ჩემს ხერხემალზე.
-დამშვიდდი გესმის?არსად არ წავალთ სანამ არ დამშვიდდები.ხელი მოხვია გულში ჩაიკრა აცახცახებული მარიამის სხეული და დააცადა დამშვიდებულიყო.ცოტა ხანში თავი ააწევინა და შეეკითხა.
-კარგად ხარ,დაწყნარდი?
-კარგად ვარ,უკვე მშვიდად ვარ.გიორგიმ მარიამის ათრთოლებულ ბაგეებს შეხედა და უთხრა.
-არა,არ ხარ კარგად.არ გამოგდის ტყუილი,მე ვერ მომატყუილებ.დაიხარა და ნაზად,თბილად და ტკბილად დააგემოვნა ნერვიულობისაგან გაყინული,გალურჯებული და აცახცახებული ბაგეები,რომლებსაც კოცნის შემდეგ ფერი მოუვიდათ და უფრო ცოცხლად უცქერდნენ მათ გამომფხიზლებელს.
-აი,ახლა კი კარგად ხარ.
-კეთილო ხალხოოო,ცოტა ხნით უნდა შემომასახლოთ და დღეს სრული სიმშვიდე მომანიჭოთ.სახლში ხმაურით შეაბიჯა წინა ღამის ნაბახუსევმა ხუთმა ერთი სიმაღლის მამაკაცმა და ერთმა სიფრიფანა გოგონამ.რუსო გაკვირვებული უცქერდა მისთვის საყვარელ ადამიანებს,რომლებიც მის თვალწინ დაიზარდნენ და დავაჟკაცდნენ,მაგრამ გაუკვირდა მათ შორის გიორგის რომ ვერ შეხედა.
-ხალხო ჩემი შვილი სად მიატოვეთ,სად არის.რუსოს დაასწრო კითხვა გოგიმ.
-არ ინერვიულოთ,მალე მოვა და ყველაფერი დალაგდება.
-სად არის,რატომ არ არის თქვენთან ერთად.
-ჩვენ გვითხრა წადით და ჩვენც მალე მოვალთო.
-ვინ ჩვენო.გაუკვირდა რუსოს და გოგის.
-რუსო თავი მისკდება,კარგი რა მთავარია მალე მოვა.ანა სამზარეულოში გაიყვანა რუსომ და მაგიდის გაწყობა დაავალა.
-ხო გიორგიმ დამაბარა,დედას უთხარი სუფრა ზალაში გაშალოსო.რუსოს ვერაფერი გაეგო,მაგრამ მაინც გაშალა ზალაში სუფრა და გიორგიც მოვიდა,სახლში ულამაზესი თაიგულით შემოვიდა და დედას გადასცა.
-რა დღესასწაულია გიორგი დღეს, რას ვზეიმობთ?
-დღეს ჩემთვის განსაკუთრებული დღე არის, ჩემი დღესასწაულია დღეს დედა.
-ღმერთო დავიღალეთ,თქვი ბოლოს და ბოლოს რას აღნიშნავთ რომ აგვყარე ყველა და აქ შეგვკრიბე.უსაყვედურა ალიკამ.
-დარწმუნებული ვარ ყველა გულით გაიზიარებთ ჩემს სიხარულს,ნუ ჯერ არაფერია მაგრამ მაინც წინ გადადგმული ერთი და მნიშვნელოვანი ნაბიჯია.
-გიორგი.... რუსომ გულზე მიიდო ხელი და გოგისთან ერთად იქვე ჩამოჯდა.
-დაბრძანდით და ახლავეს გეახლებით.გიორგი გავიდა და ყველამ თვალი გააყოლა,სულ მალე კი მარიამთან ერთად ხელიხელჩაკიდებული შემოვიდა სახლში,ყველა გაოცებული უცქერდა ორივეს და სიჩუმე ისევ გიორგიმ დაარღვია.
-ვინ წარმოიდგენდა თუ ჩემი ოცნების ქალი მარიამი იქნებოდა,რომელმაც შეძლო და ის გრძნობა მაჩუქა რასაც სიყვარული ჰქვია.
-გოგი მეჩვენება თუ ეს სინამდვილეა.უთხრა რუსომ გოგის.
-სინამდვილეა საყვარელო,სინამდვილე.ჩვენს შვილს თავი აუმუშავდა და ძალიან კარგად ამუშავდა.
-დავიჯერო არცერთს არ გაგიხარდათ,ხმას რომ არ იღებთ?
-ვინ თქვა რომ არ გაგვიხარდა შვილო,აკი პატარაა უნდა დავაცადოო და არ ველოდი ასე მალე და მოულოდნელად ამისრულდებოდა ჩემი ოცნება,მიჭირს სიხარულის გამოხატვაც კი,მოდი მოგილოცოთ ჩემო სიხარულებო.
-ნახევრად აგისრულდა ოცნება დედა,რადგან ჯერ არ ვაპირებთ დაქორწინებას,ჯერ სწავლობს მარიამი.
-მთავარია რომ პირველი ნაბიჯი გადადგით და სახელი დაარქვი შენი უაზრო თვალების ბრიალს.სიცილით უთხრა გოგიმ რაზედაც ყველას გაეცინა.
-ეს ამბავი დიდი ხანია გრძელდება ასე დამალულად?იკითხა ალექსანდრემ.
-ხომ იცი არ მიყვარს ზედმეტად ყურადღების ქვეშ მოქცევა,ამიტომ ნელა-ნელა მივიწევდით წინ და დღეს კი გადავწყვიტე ჩემი სიხარული თქვენთვისაც გამეზიარებინა.ერთი სიტყვით ულამაზესი საღამო გამოვიდა და ყველამ გულთბილად დალოცა მარიამი და გიორგი.
-მე ფეხზე უნდა დავდგე და ამ ბაკალში ანაკონდას შახამი რომ ჩამისხათ,თუნდათ გველთევზასი მაინც უნდა შევსვა.
-ცოტა მოშორებით დადექი, არ დაგვშხამო.დასცინა გიორგიმ.
-გაჩუმდი გიურზა და მომისმინე.თვალები დაუბრიალა გიორგის და ღრმად ამოიოხრა.
-რამოდენიმე წლის წინ,მე შემთხვევით გავიცანი ერთი ქართველი მამაკაცი ისეთ სიტუაციაში,რომ მასთან ახლოს მისვლა დიდი ხნის განმავლობაში მრცხვენოდა და შორიდან ვუთვალთვალებდი.მერიდებოდა,ვფიქრობდი რომ მას თვალებში ვერ შევხედავდი და თან არც ვიცოდი ქართველი თუ იყო.იმ ღამით მე იმ ადამიანმა,ძალიან ბევრ რამეზე დამაფიქრა.არასოდეს არ ვყოფილვარ უმადური შვილი,მაგრამ როგორც დედისერთა ვიყავი თავნება და ვიყავი ეგოისტი.ჩემს ირგვლივ მეგონა ჩემთვის ყველა კარგი მეგობარი იყო,მარამ არა,არცერთი არ ყოფილა ერთგული და გულითადი მეგობარი და თვალი სწორედ იმ ღამით ამეხილა.რომ არა ის ადამიანი ჩემს ცხოვრებაში,დღეს მე ისევ ის დედისერთა თავნება და ეგოისტი შვილი ვიქნებოდი.დღეს რომ აქ ვარ და ამ სახლში ყოფნის სრული უფლება მაქვს ეს იმ ადამიანის დამსახურებაა.თქვენი სახით,რომ მე მყავს ერთგული და კარგი მეგობრები ესეც იმ ადამიანის დამსახურებაა.მე რომ სწორ გზაზე ვდგევარ,ესეც იმ ადამიანის დამსახურებაა.ეს ადამიანი კი შენ ხარ გიორგი.მე ღმერთი არავარ სიცოცხლის წლები გაჩუქოთ,მაგრამ მინდა გისურვოთ ის ღმერთისგან ბოძებული წლები ბედნიერების გზებით გევლოთ.მინდა გისურვო მარადიული სიყვარული და უსასრულოდ ცის კაბადონზე გაშლილი ლამაზი ცისარტყელას ფერებით გეცხოვროს ცხოვრებაში.ვაღიარებ,ჩემი ნერვების კიბოდ ხარ გაჩენილი და არც მე დაგრჩები ვალში არასდროს და დაიმახსოვრე, დღევანდელი დღის სამაგიეროს აუცილებლად გადაგიხდი.ჩემო მარიამ გისურვებ მაგ თვალების სიკაშკაშით ეს ველური რომ დაატყვევე,ბედნიერების სხივი არასოდეს არ გაგიქრეს.ბედნიერებამ და საყვარელმა ადამიანმა ორივემ ერთად გატაროს ხელის გულზე.ეს ბედნიერება შენს გვერდით გიზის ახლა,შენი მუდო მაჩო.გიორგი უცქერდა ანას და თბილად იღიმოდა.მართლა რამდენი რამ აქვთ მოსაგონებლად ასაკში რომ შევლიან და შვილებს მოუყვებიან თავიანთი მეგობრობის შესახებ.გიორგი ფეხზე წამოდგა და ანასთან მივიდა.
-რა გინდა,რისთვის დამიდექი ასე ახლოს რა ჩაიფიქრე?
-არაფერი,დალიე და რაღაც უნდა გითხრა.უთხრა ანას.
-შეხედეთ,რაღაც აქვს ჩაფიქრებული.შენ რომ იცინი და ისე მომჩერებიხარ დამიცავი თორემ პეპელა გაფრინდება.ყველა იცინოდა და ანამ კი ბოკალი ბოლომდე დაცალა მათ სიცილში.სული მოითქვა და გიორგის შეხედა.
-რა უნდა მითხრა მუდო.
-დამაცადე რაღაც უნდა ვთქვა,სერიოზულად.
-კარგი,გისმენ.
-ყოველთვის ვოცნებობდი უმცროსი და მყოლოდა და მე ის წლების წინ ვიპოვე.ანა შენ ხარ ჩემი უმცროსი და,და რომელიც არასოდეს არ მყოლია.გიჟი ხარ,მაგრამ რა ვუყოთ ამდენ სერიოზულ ხალხს ერთი გიჟი ჭირდებათ.
-ეგაა სერიზულად უნდა ვთქვაო,გიჟად შემრაცხე?
-მართლა ძალიან მიყვარხარ და მართლა გულით მიხარია რომ შენ შემოხვედი ჩემს ცხოვრებაში.შენით გავიცანი მე ჩემი ოცნების ქალი,ჩემი მარიამი სხვა რომ არაფერი დაგიფასო ამას ყოველთვის დაგიფასებ და მადლობა ამ ბედნიერებისათვის რომელიც შენით შემოვიდა ჯერ ჩემში და მერე ჩემს ოჯახში.მადლობა ანა.
-მადლობა შენ გიორგი რომ ხელი არ მკარი და ცხოვრებაზე ხელის ჩაქნევის საშუალება არ მომეცი.მე ვამაყობ,მართლა ვამაყობ რომ შენისთანა ძმა მყავს,თქვენისთანა მეგობრები მყავს.მიხარია,რომ ჩემი მარიამი სანდო ადამიანის ხელშია.ორივეს წმინდანის სახელი გქვიათ და დაე ისევ წმინდანებმა დაგიფარონ ყოველი ავისგან.გაკვირვებული და გაოცებული უცქერდა გიორგი ანას და არ სჯეროდა რომ ანა მას მადლობას უხდიდა.
-ხანდახან კაკტუსებიც ყვავა ხალხო.თქვა ლაშამ და ყველას გაეცინა,ანამ კი მიუბრუნდა და უთხრა.
-ვიმახსოვრებ.
-შენ უკვე გეგმაში ხარ და დაისჯები მაგ სიტყვისთვი.უთხრა ლაშას გიორგიმ.
-ნუ უსმენ ამათ საყვარელო,შენ ჩემი ჭკვიანი ხარ.მოეფერა ბექამ.ანამ გიორგის შეხედა და ბოლოს მაინც ჩაეხუტნენ ერთმანეთს.
-ანა ცხოვრებაში რა სისულელე ჩაგიდენია.შეეკითხა ალექსანდრე.ანა დაფიქრდა და თან თქვა.
-რომელი ერთი მოვიგონო,მაგრამ ერთს მოგიყვებით.ძალიან ჩქარი სიარული ვიცი და თან ქუსლიანებზე.ერთხელ მამაჩემმა მანქანის გასაღები ჩამომართვა და უნივერსიტეტში მომიწია მარშუტით წასვლა.ადგილი არ იყო და ფეხზე ვიდექი,ვიგრძენი რომ ვიღაც ცდილობდა ჩემი ჩანთის გახსნას და ვითომ ვერ გავიგე.ცოტა ხანში უნდა ჩასულიყო და ჩემი 18 სანტიმეტრიანი ქუსლი ჩავარჭე ფეხსაცმელში და დაიყვირა,რას აკეთებო.ჩემი საფულე უნდა დავიბრუნომეთქი და სანამ არ მომცა მანამ ფეხი არ ავუშვი და რომ გავუშვი ფეხსაცმელი გახვრეტილი ჰქონდა ზემოდან ქუსლის ჩაჭერით.მეორე იყო,ერთხელ ბავშვებს ბურთი ვეთამაშე კლასიკურ ფორმაში ჩაცმულმა.
-ეს როგორ.
-ნერვებ მოშლილი ვიყავი და ფეხით მოვუყვებოდი ქუჩას,შევხედე ბავშვები ბურთს თამაშობდნენ.მეც გავიძვრე ჩემი ქუსლიანი ფეხსაცმელები და ვითამაშე ბურთი.ისე ვიხალისე ბავშვებთან,სულ არ მადარდებდა ხალხი რომ გაოცებული მიცქერდა,შემდეგ ყველას ნაყინები ვუყიდე და ტაქსი გავაჩერე,ფეხსაცმელები ხელში მეჭირა და ისე მივედი სახლში ფეხშიშველი, მამაჩემმა რომ დამინახა გულზე მიიდო ხელი,რატომ მოდი ასე ამ მდგომარეობაშიო.რომ ვუთხარი ფეხბურთი ვითამეშემეთქი თავში შემოიცხო ხელები,ვაი ჩემი ცოდვა ვისთვის ვწვალობო.ისე საწყლად ამოიხრიალა, მართლა შემეცოდა ბედშავი.
-ვაიმე საწყალი მამაშენი.იცნოდა გოგი.
-ხო ასეა,ხან ძლიერი ვარ და ხან სუსტი,მაგრამ მაინც ლაღი და მხიარული.ოცნებაც მქონდა,მაგრამ მეშინოდა ხელის შეხების,რომელიც საპნის ბუშტივით გასკდებოდა და დაიმსხვრეოდა.ცისარტყელების ნაზი ფერებით მოვდივარ დღემდე,რომელიც თქვენ შეცვალეთ და უფრო მიმზიდველი გახდა ყოველი ახალი დღე,ახალი უცებ დაგეგმილი სიგიჟეებით,მაგრამ მაინც ბავშვი მგონია ჩემი თავი.
-შენ გაზრდილი გგონია შენი თავი?შენ მხოლოდ ასაკით გაიზარდე საყვარელო,ისევ ისეთივე ბავშვი ხარ ჯერ კიდევ.უთხრა რუსომ ანას და მოეფერა.
-რამეზე დაგწყვეტია გული?კითხა გელამ.
-მე ვიცი რაზე წყდება გული.თქვა მარიამმა და ღიმილით შეხედა ანას.ანამაც გაუღიმა და არ გაუპროტესტებია,მარიამს მიანდო იმ ძველი ამბის მოყოლა რომელიც მარიამმა ვერ დაივიწყა.ყველა მოემზადა მოსასმენად,რადგან მიხვდნენ რაღაც სასწაული უნდა მოესმინათ.
-ერთ ზაფხულს 17 წლის იყო ანა და ის ჩემზე სამი წლით დიდი არის.თურმე მე რომ დავიბადე სულ თოთოს მირტყამდა,არ მოსწონდა ჩემი ტირილი და არც ის თუ რატომ მქონდა პირში საწოვარა,ამიტომ სულ მართმევდა და თავად სარგებლობდა,მე კი თურმე საწოვარას დაჩვეული ჩაბჟირებამდე ვტიროდი
-შეხედეთ,ამას რა გამოასწორებს სამი წლის ასაკშიც კი სადისტი ყოფილა.თქვა გიორგიმ სიცილით.
-დავიზარდეთ და ანა ყოველ ზაფხულს ჩვენთან იყო,მაგრამ მამიდა რომ ჩამოდიოდა ხან ხელ მოტეხილი ხვდებოდა,ხან ფეხმოტეხილი,ხან თავგატეხილი და ასე შეფუთული უწევდა მისი წაყვანა უკან,ანას გამოსწორებას საშველი არ დაადგა.17 წლის ანას და მე 15 წლისას ერთ ზაფხულს პაპამ დაგვპირდა,ხვალ ქალაქში წაგოყვანთო.გამეხარდა და ტაში შემოვკარი,პაპასთან მივედი და ვუთხარი.პაპა  ჭრელ-ჭრელ პეპლებიან კაბებს ხომ გვიყიდიმეთქი,პაპამ დამპირდა გიყიდითო და იმ ღამით ადრე დავწექით და ჩემს წარმოსახვაში შევქმენი ჩემი კაბა,თეთრი წითელი წინწკლებით და პატარა ლამაზი პეპლებით.თვალებს ვხუჭავდი და იმ სამყაროში შევდიოდი,სადაც ასეთი ბევრი კაბები იყო და მიჭირდა მათი არჩევა რადგან ყველა ძალიან ლამაზი იყო.ვიღაცამ ყურში ჩამჩურჩულა,აირჩიე რომელიც გინდა მე გიყიდი შენთვის არ მენანება.
-გიორგი ხომ არ იყო მაგი.იკითხა ბექამ და გაეცინათ.
-ერთი კაბა შემომაჩეჩა ხელში და მითხრა,ეს აიღე მოგიხდება.ჩემს ოცნებებში ვიყავი ჩაძირული და მოუთმენლად ველოდი გათენებას.ერთი ფიქრი ისიც კი ვიფიქრე სათის ისრებს გადავწევ და იქნებ მალე გათენდესთქო,მაგრამ ბედს მივენდე და ჩემს ოცნებებთან ერთად დამეძინა.როგორც იქნა გათენდა,დილით ავდექი და პაპამ დამინახა თუ არა მომაძახა.
-მარო მოემზადე პაპას გოგოო.ეს ანამ გაიგონა და შევატყვე რომ არ ესიამოვნა,რატომ მას არ მიმართა პაპამ ასე თბილად და ტკბილად.მოიმიზეზა კუჭის ტკივილი და საღამომდე საწოლიდან არ ამდგრა,არც არაფერი უჭამია.გაქრა და გაფრინდა ოცნება ჩემს ჭრელ კაბაზე.
-შენ არ წახვედი?შეეკითხა რუსომ.
-არა,ანას გარეშე არ წავედი.ანამ მიხვდა რომ ცუდად გამოუვიდა და გადაწყვიტა რამე გაეკეთებინა,მაგრამ ეს განა ვინმეს სასარგებლოდ რამეს გააკეთებს?ფუსფუსებდა სამზარეულოში,რაღაც მოადუღა მაღალ ჭიქებში ჩაასხა შიგ საწრუპავი მილები ჩააწყო და მაცივარში შეალაგა.პაპა რომ დაბრუნდა ქალაქიდან ძალიან სიცხე იყო და ბებომ სიხარულით გამოუტანა ფოდნოსზე დაწყობილი ეს ჭიქები და პაპას უთხრა.
-აჰა,პირი გაისველე ანამ გრილი სასმელი გაამზადა შენთვის.პაპამ წარბი ასწია და ისე გახედა ანას და ერთ ჭიქას ხელი წაავლო.წრუპავს მილიდან პაპა მაგრამ მილს არაფერი მოყვება,შემდეგ ჭიქა გადააყირავა და სითხე უძრავად დგას არც ძირს იღვრება. პაპა და ბებო გაოცებული მისჩერებია ჭიქას და ანას მიუბრუნდა.
-რაა ეს ბებო.თურმე ჟელე მოუდუღებია და ჭიქებში ჩაუსხია,საწრუპავი მილები კი განგებ ჩაუწყვია.ასე იძია შური ანამ პაპას ჩემს  მიმართ მოფერებაზე.გული კი დაწყდა ჭრელი კაბა რომ ვერ იყიდა და მეც დღემდე ეს ოცნება გამომყვა.დღემდე ვეძებ ისეთ კაბას და თუ შევხვდი აუცილებლად ორი უნდა ვიყიდო რომ ბავშვობის ოცნება ავისრულო.
-არა,მართლა დღემდე ვნანობ იმ დღეს.გული სინანულით ამევსო პაპას თვალებს რომ შევხედე,თუმცა მაინც გამეცინა ისე ძლიერად ქაჩავდა საწრუპავს სითხე რომ ამოეღო როგორც ყალიონი.თქვა და მის გულიან გადახარხარებაზე ყველას გაეცინა.გოგიც იცინოდა და სიცილით უთხრა.
-და ამ ამბების შემდეგ იტყვი რომ გაიზარდე?ისე სიმართლე გითხრა,სხვაგვარს ვერც აგიტანდი.
-აი გენაცვალე გოგი ძია მაგარი კაცი ხარ,მაგრამ ეს შვილი რომ არ გგავს ესაა სამწუხარო.
-ანა ვიმახსოვრებ.
-რაღაც მინდა ვაღიარო.
-სენსაცია მოხდა,რაღაცას ამბობს დასაჯერებელს.თქვა გიორგიმ.
-როცა ნერვებ მოშლილი ვარ,ვერ ვიტან შენს მშვიდად ყოფნას და ამიტომ ხშირ შემთხვევაში შენი ნერვიული სისტემა ეწირება ჩემს სიმშვიდეს და მეც ამით ვმშვიდდები.
-ვაიმეეეე,ვაიმეეეეე მე რომ ვიღიმი შენ მაშინ უნდა ტიროდე,მაგრამ როდის შეისმენ ამას და გაიგებ არ ვიცი.
-მომისმინეთ,ერთი იდეა მომივიდა.ფეხზე წამოდგა რუსო.რამდენი ხანია ეს გეგმა რომ დავსახე,მაგრამ ვერ ავასრულე.ახლა მინდა ავასრულო და ჩემი ბებერი ქმარი გავიტაცო მთებში.
-უნდა გამიტაცო?შეხედა გაკვირვებულმა გოგიმ რუსოს და შემდეგ გიორგის შეხედა.
-დედაშენმა მგონი გაუბერა გიორგი სიხარულისგან.უთხრა გოგომ ღიმილით შვილს.
-ორ ქალს გტოვებთ ოჯახში და მიხედეთ აქაურობას,შვილს მრთელს გიტოვებთ და ასე მრთელი დამხვდეს თორემ ვერ გადამირჩებით ვერცერთი.
-სად გადაწყვიტე დედიკონა წასვლა,ასე შეგაშინა ოჯახში მარიამის რძლით სტატუსით შემოსვლამ?უთხრა რუსოს სიცილით გიორგიმ.
-მივდივარ,არ მეძებოთ.თქვა სიცილით რუსომ.
-ეს ქალი აიჭრა მგონი სიხარულისგან.თქვა გოგიმ.
-ადექი,მივდივართ.
-სად მიდიხარ ქალო ასე მოუმზადებელი.
-რა მომზადება შენ გინდა,ჩავდებ ჩანთაში ორ ხელ საცვალს რომ გადაიფსა ზემოდან შემთხვევით და გამოგიცვალო,ეგაა და ეგ.რუსოს სიტყვებს საერთო ხარხარი მოყვა,რასაც გიორგის შეძახილი მოყვა.
-ვერ ვჯერებ მამიკონა,რომ შენ ამ მდგომარეობაში ხარ.
-არა შვილო,ცდილობს გამაღიზიანოს რომ უფრო ენერგიული ვიყო.
-არ დაგჯაბნოს რუსომ გოგიიი.შესძახა ალექსიმ სიცილით.
-მაშ ხვალიდან აქ უნდა გადმოვბარგდეთ?იკითხა ანამ სერიოზულად.
-რა შორს ცხოვრობ?ირონიულად გაუცინა გიორგიმ.ანამ წარბი ასწია და წაუმღერა გიორგის.
-მე ქვეყნის აღმართებს სულ შენით ავდივარ,
სულ შენით შევსცქერი დილას და ლაჟვარდებს.
ამ ქვეყბნის სირთულეს სულ შენით ვჯობნი და
ძვირფასო,შენს გამო ყველაფერს ვამარცხებ.
                ,,დიკა სალაყაია''
-მიფრთხილდი გიორგუნააა მიფრთხილდიიიი.რუსომ ჩანთა კარებთან დადო და ღიმილით გადახედა მხიარულ ახალგაზრდებს.გოგის მიუბრუნდა და უთხრა.
-წამოდი,ესენი მიხედავენ თავიანთ თავს.
-წავედით საყვარელო,წავედით.უთხრა გოგიმ და რუსას გაყვა.-დღევანდელმა დღემ,ჩემში ახალგაზრდული გრძნობები გააღვიძა.გენაცვალეთ,რა სასიამოვნო წყვილია რუსო დააკვირდი.უთხრა გოგიმ რუსოს და არ შეეძლო სიხარულის დაფარვა,რასაც განიცდიდა გულით იმ წუთებში.
-როგორც იქნა ჩვენმა შვილმა გადაწყვიტა და შესანიშნავი არჩევანი გააკეთა,მართალი ხარ საყვარელო,ყველაზე ლამაზი წყვილი ჩვენი შვილებია.შენ ჩემი გულის სათქმელი თქვი გოგი.ძალიან,ძალიან მიხარია და სიხარულისგან ცრემლიც კი მომერია თვალზე.თქვა რუსომ.
-ჩემი ოჯახი ასეთი სითბოთი სავსე რომ არის,ეს შენი დამსახურებაა საყვარელო.მე თქვენ ძალიან მიყვარხართ.ხელი მოხვია გოგიმ საყვარელ ქალს და ახალგაზრდები მარტო დატოვეს.უეცრად რუსო შემობრუნდა და მარიამს უთხრა.
-მარიამ დაიმახსოვრე,გიორგი ყოველ დილით მწვანე ვაშლს ჭამს.ხანდახან ავიწყდება და ამ ათ დღეს პირადად შენ გთხოვ გააკონტროლო,შენი მეთვალყურეობის ქვეშ ვტოვებ.
-შენთან კი რომ ჩამოვალ მერე საქმე მაქვს.მიუბრუნდა ანას.
-რა,რა საქმე რუსო დეიდა გავაფუჭე რამე?შეეკითხა შეშინებულმა.
-არა,არა,ჯერ არაფერი სახლი ადგილზე დამახვედრეთ.უთხრა ღიმილით და დაემშვიდობა ბავშვებს და მეუღლესთან ერთად ხელი-ხელ ჩაკიდებულმა დატოვა სახლი.გოგიმ უკან მოიხედა და  რუსოს უთხრა.
-სად მივდივართ რუსო სახლი დაგვხვდება ადგილზე?რუსოს გაეღიმა და უთხრა.
-დაგვხვდება,დაგვხვდება წამოდი.გაეცინა რუსოს გოგის ნერვიულად ნათქვამ სიტყვებზე.გოგის და რუსოს წასვლისთანავე ანამ გიორგის გადახედა და სადისტურად ჩაეღიმა,რაც გიორგის არ დარჩენია შეუმჩნეველი და მარიამს უთხრა.
-მარიამ გველთევზამ რაღაც ჩაიფიარა,ნახე რა კმაყოფილი სახე აქვს..
-მართლა რა ბედნიერი სახე აქვს,რაღაცას უღიმის თავის წარმოსახვაში.გაეცინა მარიამს.
-ხვალ დილით შენ გაამზადე საუზმე,ის არაფერს არ მიაკარო დაგვშხამავს ყველას.მარიამს გაეცინა და სიცილით უთხრა გიორგის.
-არ ინერვიულო,ჩემს საყვარელ ყველიან ბლინებს დავაცხობ და ყველას გაგასინჯებთ.გიორგი უნდა წავიდე სახლში.თქვა მოწყენილად მარიამმა.
-კარგი რა მარიამ ამ ათ დღეს მარტოობისთვის გინდა გამიმეტო?გიორგიმ საწყლად შეხედა მარიამს რაზედაც მარიამს გაეცინა.
-არა,მარტოობისთვის არ გიმეტებ,მაგრამ ახლა უნდა წავიდე.
-რატომ?გაუკვირდა გიორგის.
-როგორ თუ რატომ,გამოსაცვლელი მინდა.
-კარგი,მხოლოდ მაგის გამო თუ გინდა წასვლა წამოგყვები და წამოიღე რაც გჭირდება და აქ ჩემთან მეყოლები,ჩემს სახლში დავტკბები შენი ყოფნით.
-არც იფიქრო,შენს სასარგებლოდ გამოიყენო ეს დრო.მე მხოლოდ საუზმე და სადილ-ვახშამი მევალება,დალაგება და ტანისამოსი შენი კი ანას დაევალა.
-არა,აპაპაპაპააა ანა არ გააკარო ჩემს ტანისამოსს,არც შეუშვა ჩემს საძინებელში.მკაცრად თქვა გიორგიმ.მარიამს ძალიან ახალისებდა გიორგის და ანას კინკლაობა,მაგრამ ზოგჯერ ეშინოდა კიდეც რომ სერიოზულად არ დაეშავებინათ ერთმანეთი.მარიამი წამოდგა და ანასთან მივიდა.
-ანა არ წავიდეთ?
-რატომ?გაკვირვებულმა შეხედა ანამ მარიამს.
-რა რატომ,უნდა გამოვიცვალო ასე ხომ არ ვიქნები მთელი საღამო პატარძალივით გამოწყობილი.
-რა არ ხარ თუ?გაეცინა ანას.
-მოდიხარ?
-მე აქ მაქვს რამოდენიმე ხელი ტანისამოსი და რამდენიმე დღე მეყოფა,შენ კი ნამდვილად გჭირდება გამოცვლა.დილით წადი და მოიტანე ტანისამოსი,მე კი საუზმეს გავამზადებ.
-შენ?შენ მოამზადებ საუზმეს?გაუკვირდა მარიამს და თან იცინოდა.-ანა რა ჩაიფიქრე?შეეკითხა ეშმაკურად და თვალები აუციმციმა ანას ის ხომ მას კარგად იცნობდა.
-მაქვს ერთი გეგმა და ხვალ უნდა გავაკეთო,თორემ მოვკვდები მარ და შენი ანაბელი აღარ გეყოლება.უთხრა ანამ და ისე ამოიღვნეშა გულიც თან ამოაყოლა.მარიამმა გიორგის გახედა ჩუმად და რაღაც უნდა მოეფიქრებინა,რომ დილით თავად გაემზადებინა საუზმე.მიხვდა იმასაც რომ ომი არა,მაგრამ სერიოზული ბრძოლა გაიმართებოდა გიორგისა და ანას შორის,ამიტომ თხოვნით მიმართა ანას.
-ანა ხვალ მე მოვამზადებ საუზმეს,გთხოვ არ შემედავო გიორგის დავპირდი ჩემს ყველიან ბლინებს დაგიცხობთქო.
-კარგი,გააკეთე.ადვილად დაითანხმა ანა რამაც ძალიან გააოცა,შემდეგ კი გიორგისთან მივიდა.
-გამყვები სახლში,რომ გამოვიცვალო?ვერ ვიქნები ასე მთელი დღე,თან საღამურებიც უნდა წამოვიღო.გიორგიმ შეხედა მარიამს და უთხრა.
-მე თუ მკითხავ საერთოდ არაა საჭირო საღამურები, მაგრამ მაგის დროც მოვა.წამოდგა,ბიჭებს შეხედა და ხმამაღლა თქვა.-მალე მოვალთ მე და მარიამი გავდივართ,არ დახოცოთ ერთმანეთი დრო არ მაქვს სასამართლოებში ვირბინო.
-წადი,წადი გზებიც დაგვილოცნიაააა.ჩაუმღერა ლაშამ.გიორგიმ კი ხელი მოხვია მარიამს და ღიმილით გავიდნენ სახლიდან.
-წავედით ჩემო დედოფალო,მუდამ თქვენს სამსახურში მიგულეთ სიცოცხლის ბოლომდე.
-იცი რომ დღეს ძალიან ლამაზი და თბილი დღე მაჩუქე?
-ხვალ,ზეგ,მასზეგ და ასე სულ,ყოველი დღე უფრო და უფრო ლამაზი იქნება პატარავ.გვერდით მყავხარ,მაგრამ სიგიჟემდე მენატრები მარიამ.შენ ხომ ჩემი სიგიჟე ხარ,უსაზღვრო სიგიჟე.
-როგორ ვცხოვრობდი აქამდე უშენოდ,ღმერთო მეც როგორ სიგიჟემდე მენატრები გიორგი.აქამდე ჩემი ცხოვრება მხოლოდ ბავშობის ფერებით იყო განათებული,ახლა კი ორმაგად უფრო ფერადი გახდა შენთან ერთად,ჩვენს გარშემნო მხოლოდ ნათელ და ლამაზ ფერებს ვხედავ.
-უბედნიერესი ვარ პატარავ,მაგრამ მაინც მაკლია რაღაც და ამ დანაკლისს მანამდე ვერ ამოვავსებ სანამ არ გადმოხვალ ჩემს სახლში და ერთად არ ვიცხოვებთ,სანამ ამ სახლში პატარების ხმაურით არ გამაღვიძებს დილა.
-ჩვენ მხოლოდ სიკვდილი თუ დაგვაშორებს ერთმანეთს საყვარელო,მაგრამ გპირდები არც მაშინ არ დაგტოვებ მარტო მე სულ შენთან ვიქნები.გიორგიმ ორივე ხელები ჩაავლო მარიამს სუსტ მკლავებში და  მისკენ შეაბრუნა,თვალებში ჩახედა და მკაცრად უთხრა.
-ეს არც კი გაიმეორო მარიამ გესმის?ეს მეორედ არ გაიმეორო,სიკვდილი ჩემთან ერთად ყოფნის დროს არ ახსენო.გესმის?შედი ახლა და აიღე რაც გინდა,მე აქ დაგელოდები.ჩქარა თორემ ანა დაგვშხამავს ყველას.მკაცრი იყო გიორგი მაგრამ მარიამის შეშინებულ თვალებს რომ შეხედა,ბოლოს ხუმრობაც კი სცადა.
-მე შენ ძალიან მიყვარხარ გიორგი.
-მეც,მეც ძალიან მიყვარხარ მარიამ.
-გულით,ამ გულით გგრძნობ.
-გულს მე სულსაც მივუმატებ და გეტყვი,რომ გულიც შენია ჩემი და სულიც.მთელი არსებით ჩემი ხარ,მხოლოდ ჩემი.
-შენ კიდე ჩემი.გაუღიმა მარიამმა
-ჯერ არა,მაგრამ გპირდები მალე იქნები.უთხრა გიორგიმ და თვალი ჩაუკრა.მარიამს შერცხვა და ლოყებ აწითლებული,უკან-უკან ხევით შევიდა მის საძინებელში.იქედან მალე გამოვიდა შავი ჯინსის შარვალში,თხელი დეკოლტე მაისური ჩაიცვა და ზემოდან შავ-თეთრი დაკლეტკილი მოსამცმელი,ფეხზე კი შავი კეტები ამოიმცვა.გიორგიმ ახედა და უთხრა.
-მზად ხარ,წავიდეთ?
-აჰამ,წავიდეთ.გიორგიმ ჩანთა გამოართვა მარიამს და ისევ ხელი-ხელ გადახვეულები მივიდნენ სახლში.სახლში შევიდა თუ არა იქვე დადებულ ვაშლს წაატანა ხელი და გემრუელად ჩაკბიჩა,ბიჭებს მოავლო თვალი და უკვე ყველა კარგად იყო მათ შორის ანაც.გაეღიმა,მარიამს მიუბრუნდა და უთხრა.
-მარიამ,ამათ ავიყვან და მივაბალიშებ თავიანთ საწოლებში.
-კარგი,მე ანას გავაღვიძებ და მივალაგებთ.უთხრა მარიამმა და იქვე მიძინებულ ანასთან მივიდა გასაღვიძებლად,რომელსაც ღიმილით დასჩერებოდა ზემოდან.
-არ გააღვიძო რა სიწყნარეა სახლში და მაგის ხმამ შესაძლებელია ყველა გააღვიძოს,დააცადე იყოს მანს.მარიამმა დაუჯერა გიორგის და არ გააღვიძა ანა თავად მიალაგა ყველაფერი,გიორგიმ კი სათითაოდ გაიყვანა ყველა და თავ-თავისი ადგილი მიუჩინა,დრო და დრო კი მარიამს ფოტოებს უღებდა ჩუმად.მიალაგა ყველაფერი და გიორგიმ მის საძინებელში შეიყვანა და უთხრა.
-ყველა ოთახი დაკავებულია აქ დაისვენე,იმ კუდიანს ამოვიყვან და მასაც აქ დავაწვენ.ასე რომ ჩემი არსებობის არ შეგეშინდეს,შენ ჩემს მოსვლამდე მოემზადე და დაწექი.უთხრა და ოთახიდან გავიდა ანასთან მივიდა ფრთხილად აიყვანა ხელში,ერთი ჩაიხითხითა და წავიდა,მაგრამ მის საძინებელს გვერდი აუარა და სადაც ბექა იწვა იქ შეიყვანა,ფრთხილად დააწვინა საწოზე და შემდეგ ბექაც შეაღვიძა.
-მიხედე შენს წიწაკას საძინებელში არ შემომიხტეს,თორემ ორივეს გადაგსტკოჩავთ ერთმანეთზე,შემდეგ ფოტოებს გადაგიღებთ და  მთელ ინტერნეტ სივრცეს ავაფეთქებ იმ ფოტოებით.
-რა გინდა,რატომ აღიზიანებ.შეუბღვირა ბექამ.
-მიხედე,დროა ეს მოურჯულებელი ალქაჯი რომ მოარჯულო.
-მე კი ვიცი როდის უნდა მოვარჯულო,მაგრამ აი შენ კი ცეცხლს ეთამაშები.ნუ ახელებ ძაღლივით,თორემ ერთ დღეც იქნება მე ვერ გიშველი გიორგუნა.უთხრა ბექამ და თვალი ჩაუკრა გიორგის.
-უკვე გადაგიბირა მის ავადმყოფურ ჭკუაზე?გაეცინა გიორგის და მარიამთან დაბრუნდა.მარიამი უკვე დაწოლილი იყო და ანას ელოდებოდა,მაგრამ გიორგი რომ მარტო შევიდა გაკვირვებულმა შეეკითხა.
-ანა სად არის?
-წამართვა მისმა გულის ვარდმა და თავის საძინებელში შეიყვანა.მე კი სხვაგან სად დავწვე,აქაა ჩემი საძინებელი.
-კი მაგრამ...........................
-მარიამ არავითარი მაგრამ და ხმა არ გამაგონო შენი, ძალიან მეძინება.უცებ მოწესრიგდა და მარიამს შეუწვა და ხმის ამოღებაც არ დააცადა,უცებ მოიქცია მის მკლავებში.
-დავიძინოთ,უკვე გვიანი არის და სადაცაა გათენდება.აზრი არ ჰქონდა უშედეგო ფართხალს და გიორგის მკერდზე მოკალათებულმა სულ ცოტა ხანში მშვიდად სუნთქავდა,სახეზე კი ბედნიერი ღიმილი შერჩენოდა.ორ-მხრივ სიყვარულზე ბედნიერება არ არსებობს,დილით მარიამმა თვალი გაახილა და ღიმილით ახედა გიორგის რომელსაც ჯერ კიდევ მშვიდად ეძინა.მშვიდად აკოცა ლოყაზე და ჩუმად,ჩურჩულით უთხრა.
-შენ ერთადერთი სიყვარული ხარ ჩემი ცხოვრების.
-შენი სუნი მაღვიძებს,თვალს ვახელ და შენს ღიმილს ვხედავ.აი ეს მინდა ღრმა სიბერემდე რომ მავსებდეს.მეც მიყვარხარ ჩემო დედოფალო და შენთან შექმნილი ტკბილი ოჯახი მინდა მარიამ.
-მე კი შენ რომ გძინავს იმ ოთახის ჰაერით მინდა ვისუნთქო და მუდამ მათბობდეს შენგან წამოსული სითბო.შენთან ერთად დაბერება და შენს მკლსავებში ბოლო ამოსუნთქვა ბედნიერი სიკვდილზედაც თანახმა ვარ გიორგი.
-მარიამ როგორ გააფუჭე ეს საოცარი დილა,არადა რა ლამაზი იყო დასაწყისი ამ დილის.გაბრაზდა გიორგი.
-მერე მე რა გავაკეთე,როგორ გავაფიჭე დილა?იკითხა მარიამმა გულუბრყვილოდ.კარგი რა სულ როგორ ბუზღუნებ.გათენდა და მოდი ეს სიჩუმე ჩვენმა გულის ცემამ დარღვიოს მხოლოდ.
-როგორ?
-ერთმანეთის გულის ცემას მოვუსმინოთ.
-მოდი დაადე ყური ჩემს გულს და ისიც გაგიმეორებს რომ შენ ჩემი ცხოვრების უდიდესი სიყვარული ხარ.
-ესაა ნამდვილი და ძლიერი გრძნობა,რაც ჩემშია და რაც შენშია.ჩვენი გულები შეერთდდა მათმა კარგად გაუგეს ერთმანეთს.რომელი საათია,მე ავდგები და საუზმეს მივხედავ,თორემ ამდენი მგელივით დამშეული ხალხი რომ გაიღვიძებს მათ ხომ დაპურება უნდა.
-ჯერ ხომ ადრეა,მოდი ჯერ მოგეფერები.
-გიორგი გამიშვი გინდა ანამ მოამზადოს საუზმე და მთელი დღე ტუალეტში დაგაჯინოს?
-არა,არა წადი მას არ ვენდობი.მარიამი სიცილით წამოდგა და საბაზანოში გავიდა,გიორგიმ თვალი გააყოლა და ტანში უცნაურად გააჟრჟოლა რადგან ძალიან იზიდავდა მარიამი მას.მარიამმა თავი მოიწესრიგა,გიორგის გემრიელი კოცნა აჩუქა ისე რომ თავად გიორგიც არ ელოდა და დატოვა გაშტერებული,შემდეგ გაეცინა და გადაბრუნდა ძილის შესაბრუნებლად მარიამმი კი შეუდგა მისი საფირომო ყველიანი ბლინების გამოცხობას.
  სიყვარული იშვიათობას არ წარმოადგენს,სამყაროში ყოველდღიურად ვიღაცას ვიღაც უყვარდება,მაგრამ ნამდვილი სიყვარული დრომ უნდა გამოსცადოს,რადგან ნამდვილი სიყვარულს ადვილად ვერ იპოვნით.ის ზეციდან არ ჩამოვარდება და თავში არ დაგეცემათ,არც იყიდება მას ვერ იყიდით.ვერც ვინმეს სთხოვთ გაჩუქოთ ვერ გაჩუქებთ,რადგან ეს უბრალოდ შეუძლებელია.ნამდვილი სიყვარული თავად უნდა შექმნათ,თავად უნდა ააშენოთ ის აუჩქარებლად, ნელა, საფუძვლიანად და დიდი სიფრთხილით.დედამიწაზე არაფერია ნამდვილ სიყვარულზე ლამაზი,იგი გულწრფელი,უანგარო და ნამდვილი უნდა იყოს.არც სიყვარულის სისადავე არ უნდა დაგვავიწყდეს.მარიამი ანათებს მისი ნაზი და სათუთი,ამავე დროს ძლიერი სიყვარულით.მის გარშემო ყველაფერი ლამაზია,მზე უფრო თბილად ანათებს.საოცარი შეგრძნრებაა როცა გრძნობ რომ შენს გარშემო მთელი სამყარო შეიცვალა.მარიამის გულმა მის დაუკითხავად გაუღო გულის კარი გიორგის რადგან დარწმუნდა მის სიყვარულში და იცის სირთულეებს არ გაექცევა, თუ ბრძოლა დასჭირდა,იცის ბოლომდე იბრძოლებს და ბოლომდე მის გვერდით იქნება,ბოლომდე დაიცავს მის საყვარელ ადამიანს.სწორედ ესაა ნამდვილი სიყვარულის ფუნდამენტი,ის მარტო ემოციები არ არის ეს ცხოვრების წესია და ორივე ხვდება რომ ისინი ერთმანეთისთვის არის შექმნილი.იგივე გრძნობები იყო ბექას და ანას გულშიდაც როგორც გიორგის და მარიამის გულებში,უბრალოდ ანა ფარავდა მის გრძნობებს მისი სიგიჟეებით და ბექას არ შეეძლო უფრო მკვეთრად გრძნობების გამომჟღავნება. ბექამ გაიღვიძა დილით და იგრძნო როგორ შეირხა ანა და უფრო მჭიდროდ მიეკრა ბექას სხეულს.ბექამაც მოხვია ხელი და მშვიდად მძინარეს დააცქერდა,შემდეგ კი გაეცინა.
-რა საყვარელი ხარ როცა წყნარად ხარ,მაგრამ მე ის გიჟიც რომ  მიყვარხარ.არა,არ მოგცემ იმის ნებას რომ შეიცვალო.შენ მუდამ ჩემს გვერდით უნდა იყო,რადგან სულ მენატრები.ჩაეხუტა და ყურში უჩურჩულებდა ამ საოცრად ლამაზ სიტყვებს.
-შენ ერთადერთი ქალი ხარ რომელიც არსებობს ჩემს ცხოვრებაში.ანას ღვიძავდა და უსმენდა.ბედნიერებისაგან გაბრწყინებულმა შეხედა ბექას და უთხრა.
-მიხარია,რომ წარმატებას საქმეშიდაც მივაღწიე და ჩემს პირად ცხოვრებაშიც.ერთმანეთის ნდობა თუ არ გვექნა ბექ ჩვენი გრძნობები მაშინ ცარიელი და ყალბია.მე კი მინდა,რომ გენდობოდე,მთელი ჩემი არსებით და მთელი ჩემი გონებით.
-ჩემი ნიჭიერი და დაკვირვებული,მაგრამ ჩემი ნერვების შემჭმელი.გაეცინა ბექას და ანა  უფრო ძლიერად მიიკრა გულზე.ანას ეშმაკური ჭინკები აუთამაშდა თვალებში და ისე შეხედა ბექას და თან სიცილით შეეკითხა.
-ბექუშ რომ მნახე პირველად რა იგრძენი ჩემს მიმართ?ან რა მოგეწონა ჩემში,ჩემი ჭკუაგონიერება თუ ჩემი სინაზე?ბექამ შეხედა და ასევე ღიმილით უთხრა.
-გინდა გულწრფელად გიპასუხო?
-აბა გინდა ტყუილი მითხრა?კითხა გაკვირვებულმა და ბოლოს მაინც გაეცინა.
-გიჟი ხარ და სწორედ შენმა გიჟურმა საქციელმა მიიპყრო ჩემი ყურადღება.რაღაც კარგი სუნი მცემს,მარიამი რაღაც კარგის ამზადებს.ავდგეთ და ვნახოთ?
-ყველიან ბლინებს უკეთებს გიორგუნას.უთხრა ანამ.
-შენ როდის გამოაცხობ ჩემთვის?ან იცი საერთოდ კერძების კეთება?
-არ მოგკლავ მშიერი ნუ გეშინია,ბექა შენი მშობლები?რატომ არასოდეს ახსენებ მათ.
-ჩემი მშობლები დაიღუპნენ მაშინ,როცა მე ძალიან პატარა ვიყავი და მამის ძმამ გამზარდა,მაგრამ რომ გავიზარდე და ვიცოდი ის ჩემს გვერდით იქნებოდა ყოველთვის მანაც დამტოვა და დავრჩი მარტო. არ გინდა ანა წარსულზე საუბარი სევდიან ხასიათზე დავდგებით და ამიტომ უკეთესია მომავალზე ვიფიქროთ,ახლა კი ავდგეთ თორემ კუჭი ამტკივდა მარტო ამ სასიამოვნო სუნს რომ ვყლაპავ.წამოხტა ორივე საწოლიდან და კარებთან მისულმა ანა დაიჭირა თვალებში ჩახედა და უთხრა.
-ანა მომეცი პირობა რომ ერთმანეთის ნდობა გვექნება,მე შენ სიგიჟემდე მთელი გულით მიყვარხარ და უშენოდ არ შემიძლია.დამპირდი,დამპირდი რომ ასე გაგიჟებით აღმაგზნებ 70 წლის ასაკშიც კი.მპირდები?
-მე კი გაგაგიჟებ 70 წლის ასაკში,მაგრამ შენ გექნება რამის თავი?გულიანად გაეცინა ანას რომელმაც ბექაც კი აიყოლია.
-მე რისი თავი მექნება მაგი მერე ვნახოთ,შენ მპირდები?
-გპირდები საყვარელო,სიბერეშიც ისე გაგაგოჟო როგორც ახლა გაგიჟებ.უთხრა და ბექას ბაგეებს წაეტანა და გემოც კარგად ჩაატანა
-სული რომ მოითქვა ორივემ ბექამ უთხრა.
-მიყვარხარ.
-რას ნიშნავს ოჯახში კარგი დიასახლისი რომ ტრიალებს.სამზარეულოში გიორგი შევიდა და გულმა ფრიალი დაუწყო,როცა მარიამი დაინახა იქ მოფუსფუსე.
-თავადო გიორგი აბრძანდით?
-მარიამ ნუ ცელქობ,თორემ დაისჯები.მარიამმა არ მიაქცია ყურადღება გიორგის სიტყვებს,ტაში შემოკრა და ყველას გასაგონად თქვა.
-აბა ყველამ მოწესრიგდით და ნოყიერი საუზმე  მივირთვათ.ხალისიანი დილა,ფორთოხლისა და გრეიფუტის ფრეშით,გემრიელი ყველიანი ბლინებით,აბა შეივსეთ და დაიმუხტეთ ენერგიით ბიჭებო.
-ყველაზე ენერგიული და ხალისიანი დილა დაიწყო,დილა საყვარელ ადამიანთან ერთად,მაგრამ გარშემო იდიოტების ხროვა აფუჭებს განწყობას.თქვა გიორგიმ და მარიამს თვალი ჩაუკრა.
-შენ თავად იდიოტო.შეუღრინა ლაშამ მაგრამ შემდეგ თვალებგაფართოვებული უცქერდა მარამის მიერ გაწყობილ მაგიდას.
-ვაუუუ,მარიამ ეს შედევრები შენმა ხელებმა შექმნა?რა საოცარი დილაა ხალხო,აბა დროზე შემოვუსხდეთ სუფრას.გაოცებული დასჩერებოდა ლამაზად გაწყობილ სუფრას გელაც.
-ასეთი მზრუნველი ცოლი რომ გეყოლება ესაა ცხოვრება.თქვა ლაშამ.
-ცოლი მარტო იმისთვის გინდა გემრიელი კერძები გიკეთოს ლაშიკო?
-აბა,ცოლი სხვა რაში უნდა გინდოდეს.
-ლაშა სცდები,ცოლი ეს შენი მეორე ნახევარია,შენი მეორე მე არის და ის ჩვენი,მამაკაცების კუჭის მოსამსახურე არ უნდა იყოს.უნდა დავაფასოთ და მაშინ უხარია ამ გემრიელობების კეთება როცა ის უყვართ და როცა მასაც აფასებენ.თქვა გიორგიმ და ლაშას თვალები დაუბრიალა.
-დაჯექით ხალხო,იწვალა ამ ადამიანმა და ხომ უნდა შევაფასოთ.მარიამ ამ ბლინების სასიამოვნო არომატმა ძილი დამიფრთხო და მოვიდა დრო  დავაგემოვნო და ხელობა შეგიფასო.თქვა ბექამ და მაგიდას მიუჯდა.-რას მიყურებთ დაბრძანდით,თქვენ არ იცით კუჭ-ნაწლავი და ნერვიული სისტემა კავშირში რომ არის ერთმანეთთან?ხოდა მარტო ცქერა კი არა ამ შესანიშნავ ბლინებს ასე რომ გვიყურებს დაწითლებული გვერდებით დავაგემოვნოთ.
-ჩანგალი სწორად დაიჭირე ხელში.სიცილით უთხრა ალექსიმ და გვერდით მიუჯდა.
-დაბრძანდით და მიირთვით,თქვენ თუ არ გშიათ დააცადეთ ბექას საუზმე მიირთვას მშვიდ გარემოში.უთხრა მკაცრად ანამ ბიჭებს.
-ოჰოოო,შენი დაცვა ჭირდება უკვე ამ ყმაწვილს?ირონიულად უთხრა რატიმ ანას.
-ჩემი გულსაწყალი,სულ ჩემს დაცვას რომ ცდილობს.დამიცავი საყვარელო თორემ შემჭამენ მე ეს ვირები.უთხრა ბექამ ანას.
-დაგიცავ აბა რას ვიზამ.უთხრა ბექას და სხვებს თვალები დაუბრიალა.მარიამმა გააწყო მაგიდა ყველაფერი მოიტანა რაც კი გაამზადა,ყველა მიიპატიჟა მაგიდასთან,გიორგი კი არსად არ ჩანდა.ფრთხილად მიუკაკუნა სააბაზანოს კარებზე და დაუძახა.
-გიორგი აქ ხარ?
-ხო,ახლა შემოვედი წყალს გადავივლებ უცებ და გამოვალ.
-კარგი,ჩქარა შენ გელოდებით ყველა.ამ დროს მარიამის ტელეფონმა დარეკა და მარიამს გაეღიმა ნომერს რომ შეხედა.
-გისმენთ,ქალბატონო რუსუდან.
-მარიააააამ გცემ რომ დავბრუნდები.უთხრა რუსომ მარიას.
-რატომ?გაეღიმა მარიამს.
-მარიამ ძალიან გთხოვ,უბრალოდ რუსო.
-კარგი,შევეცდები.
-ასე,აბა მითხარი ახლა როგორ ხართ,რას შვრებით.გიორგი სად არის ვურეკავ და არ მპასუხობს.
-წყალს ივლებს და სხვები ელოდებიან,უყურებენ გაწყობილ მაგიდას და ...............ვერ დაასრულა მარიამმა სიტყვა,რომ გიორგის ღრიალი მოესმათ.
-ანააააააააა გველო, თვალით არ დამენახო რომ გამოვალ გარეთ.სად დასრიალებ,რა გინდოდა აქ.მოგკლავ სულერთია ახლა ვერ გადამირჩები,ჩემი ხელით გამოგასალმებ სიცოცხლეს.
-რა მოხდა მარიამ.შეშინებულმა იკითხა რუსომ.
-არც მე ვიცი რა ხდება,მაგრამ ის ვიცი ანამ ისევ რაღაც იეშმაკა რამაც გიორგი ძალიან გააბრაზა.
-ოხ ანა,ოხ ანა როდისმე დაჭკვიანდები?თქვა რუსომ.
-ახლა ამათ რა დააწყნარებს.შეწუხდა მარიამი.
-მარიამ რამე არ დაამტვრიოს მაგ გიჟებმა,თორემ გიორგის რომ გადაურჩეს ანა მე მოვკლავ.გიორგი გარეთ გამოვიდა,თავზე შავი თმების ნაცვლად ლურჯი თმები ჰქონდა და პირდაპირ ანასკენ წავიდა.
-ფეხი არ გაადგა,თორემ უარესი შენთვის.ანა ჯერ ბექას ამოეფარა,გიორგიმ ბექა გვერძე მოისროლა ანას ხელი დაავლო,მაგრამ გაუსხლტდა ხელიდან და უკან ხევით წავიდა ბაკლონზე შედგა და ძირს გადაეშვა.ვერავინ ვერ მოასწრო მისი შეჩერება და ყველა შეშინებული მივარდა ვერანდას და ძირს ჩაიხედეს,ანა კი იდგა და ღიმილით უცქერდა მაღლა ბიჭებს.გიორგის ბექას გადახედა გაბრაზებულმა და უთხრა.
-მიხედე თორემ მოვკლავ,გეფიცები დავამახინჯებ.
-დაწყნარდი და მოდი მოგაშორებ ამ ლურჯ ფერს,სად ჯანდაბაში ნახა ეს საღებავი.
-ბედისწერას უბრალოდ მოსწონს ჩემი ცოცხალი ცხოვრების წესი და შენ არ გაქვს უფლება მომისპო ის.ეს წუხანდელის არის,ასე რომ მე წინ მივიწევ.მოესმათ ანას ხმა გარედან,მარიამმა მოაცილა შეძლებისდაგვარად გიორგის საღებავი,მხოლოდ აქა იქ ჰქონდა დარჩენილი და ანამ რომ შეხედა უთხრა.
-ლურჯი თმები მოდაშია ისე,ხალხს ეგონება მოდას მიყვები და ლურჯი მელირება გაქვს გაკეთებული.
-შენ გაბედე და სახლში შემოდი?წყნარად უთხრა გიორგიმ.
-კი აქ ვარ და ვტკბები საკუთარი ნახელავით.
-მე შენ წუხელ გითხარი,დღესაც გითხარი და ახლაც გიმეორებ მიხედე,თუ არ მიხედავ მე მივხედავ.წყნარად უთხრა გიორგიმ ბექას.ბექამ კი ანას შეხედა და ანიშნა დაწყნარებულიყო რადგან ამჯერად ზედმეტი მოუვიდა.დილა არავის არ გაუფუჭა გიორგიმ და ისევ ხალისიანად გაგრძელდა,თუმცა გულში გეგმებს აწყობდა.ანამაც იცოდა,რომ გიორგი დღევანდელ დღეს,ასე იოლად არ გაატარებდა.
-ვიღაცის ტელეფონი კისერს იტეხს,მიაქციეთ ყურადღება ხალხო ვისია.ხმამაღლა თქვა მარიამმა.
-რას გაიგონებ ამათ ხმაურში.უი ჩემი ტელეფონია უცხო ნომრით ვინ მირეკავს?გაკვირვებული იყო ლაშა მაგრამ უპასუხა.
-გისმენთ.
-უკაცრავად,ბატონი ლაშა გამყრელიძეს ვესაუბრები?
-დიახ,დიახ მე გახლავართ.
-უკაცრავად,მე ადვოკატი ქეთევან მშვილდაძე გახლავართ.
-გისმენთ, მაგრამ ადვოკატი მე.....
-ვიცი რომ გაგიკვირდათ,მაგრამ თქვენს სახელზე არის ანდერძი რომელიც უნდა გადმოგცეთ,გთხოვთ მობრძანდით.
-ვინ დატოვა ანდერძი შეიძლება რომ მითხრათ?
-მაპატიეთ,მაგრამ სხვას ვერაფერს ვერ გეტყვით.ადგილზე მობრძანდით და დაწვრილებით იმფორმაციას აქ გაიგებთ,სხვა მე არაფლის თქმა არ შემიძლია.
-მითხარით მისამართი სად მოვიდე და მე ჩემს ადვოკატთან ერთად  მოვალ.ლაშამ ხელით ანიშნა გიორგის ტელეფონი მომეციო და გიორგიმაც მისცა ტელეფონი,სადაც ლაშამ მისამართი ჩაიწერა.გაოცებულმა გათიშა ტელეფონი და ჯერ კიდევ გაურკვევლობაში იყო და ვერაფერს ვერ ამბობდა,შემდეგ კი გელას უთხრა.
-გელა შენ მჭირდები დღეს და შენ უფრო გაარკვევ რა ხდება.
-ლაშა ვინმე ხომ არ გიჩივის რამეზე.
-არაფერი არ ვიცი.ვიღაცა ძველი ნათესავი იქნება და ალბად ვალი დამიტოვა,სხვას არაფერს არ ველოდები,მე იღბალი არ მაქვს ვინმემ რამე დამიტოვოს.თქვა ლაშამ.
-ნუ მოიწყენ ლაშა და ხელს ნუ ჩაიქნევ,ჯერ ხომ არ იცი რა ხდება.ეს შენი ცხოვრების ფრონტის ხაზია და სულ მალე გაიგებ გადაკვეთავ თუ ვერა მას.უთხრა მარიამმა თბილად.-ცუდზე ნუ ფიქრობ,კარგზე იფიქრე.ვინ იცის შესაძლებელია რომ არ ელოდები ისეთი ამბით დატვირთული წამოხვიდე იქედან და შენი ცხოვრება ძირფესვიანად შეიცვალოს.
-გამოვიდა დედა ტერეზა სიტყვით.
-ანა რა აუტანელი ხარ ხანდახან,უნდა შეაშინო ადამიანი თუ უნდა დაამშვოდო.გაბრაზებულმა შეხედა მარიამმა ანას.
-წადი ლაშიკო წადი და ან გამდიდრებული მოხვალ და ან დაქცეული,ამ ორიდან ერთ-ერთი აუცილებლად იქნება,გინდა ნიძლავი დაგიდო?
-რა სადისტი ხარ,მართლა გველივით ასრიალებ ენას და სადაც გინდა,რომელ ხვრელშიც გინდა იქ ძვრები შენი შხამიანი ენით და რა დოზით გინდა იმ დოზით ანთხევ შხამს.გაუბრაზდა გიორგი.
-წავიდეთ ლაშა და გავიგოთ რა ხდება,იქნებ მილიონერი დაბრუნდე იქედან ჰა?თვალი ჩაუკრა გელამ.გელა და ლაშა ერთად წავიდნენ,მარიამმა სახლი მიალაგა და დაღლილი ჩაესვენა სავარძელში და წიგნის კითხვას შეყვა,სულ გამოეთიშა სამყაროს როცა გიორგი სახლში დაბრუნდა და მარიამს კითხა ანა სად არისო,მაშინ დაუბრუნდა რეალობას.
-მარიამ რა სიწყნარეა,ანა სად არის?
-არ ვიცი აქ იყო,დაურეკე ტელეფონზე მართლა სად წავიდა.შეწუხდა მარიამი.გიორგიმ ტელეფონში ანას ნომერი მოძებნა და დაურეკა,მაგრამ უშედეგოდ გათიშული ჰქონდა.
-მიუწვდომელი არისო,სად წაბოდიალდა აწი.მოვა სად წავა.
-ბექას დაურეკე იქნებ ერთად არიან?
-მაგიც მართალია,როგორ ვერ მოვიფიქრე.ამ დროს ბექაც დაბრუნდა,ცოტა ხანში ლაშა და გელაც მოვიდა მაგრამ ანა სად იყო არცერთმა არ იცოდა,უკვირდა ყველას ასე უხმოდ და ჩუმად ანას გაუჩინარება,რომ ანა ნამძინარები და თმა აბურძგნული გამოვიდა საძინებლიდან.
-ანა სახლში ხარ?როგორ შემაშინე ტელეფონი გათიშული რომ გქონდა.უთხრა მარიამმა მაგრამ ანამ გიორგის შეხედა და სიცილით უთხრა.
-რაო მაჩო თმები დაიდაბლე?არ მოგეწონა ლურჯი მელირება?
-აუტანელი ხარ,ხმას ნუ იღებ ვერ გიტან.უთხრა გიორგიმ და მასაც გაეცინა,შემდეგ კი ორივე ლაშას და გელას მიუბრუნდა.
-აბა რა ქენი ლაშუნკულა მდიდარი დაგვიბრუნდი თუ შევქმნათ საქველმოქმედო ფონდი,სხვისი ვალის გასასტუმრებლად.რაო,ანდერძმა რამდენში გადაგაგდო? ყველაზე მხიარული ლაშა ამჯერად უხმოდ იჯდა და არაფერს არ ამბობდა,გიორგის შეეშინდა და გელას შეხედა.
-რა ხდება აღარ იტყვით? რამ დაამუნჯა ასე ამოიღეთ ხმა.
-გიორგიიი,ადვოკატი არის გეფიცები გული ლამის ამომივარდა.
-რა ხდება მერე რისთვის დაგიბარა,რა წერია ამ ანდერძში ან ვისგან არის.
-მოკლედ,არ ვიცი საიდან და როგორ ან ვინ არის აზრზე რომ არ ვარ და ამაში ალბად დედაჩემი დამეხმარება რომ გამარკვიოს,მაგრამ,კიდევ მაგრამ გიორგი რამდენიმე ათას ლარზე ან დოლარზე რომ იყოს საუბარი კიდე ხო,აქ საუბარია მილიონზე ან მილიონებზე გვარად კი გამყრელიძეა.კახა გამყრელიძე.ყველა დუმდა და ყველა ჩაფიქრებული იყო.
-მოიცადე ანდერძი გაიხსნა უკვე? წაიკითხეთ? მე ვიცი ეს რა და როგორ ხდება,მეც ანდერძით გადმომეცა სახლი და მთელი მისი უძრავ-მოძრავი ქონება ჩემი მოხუცი დედობილისგან.
-ეს დალუქული ანდერძი იყო გიორგი რომელიც ჩვენს წინაშე გაიხსნა და შიგნით წერილი და ერთი სიდი იყო.წერილი წავიკითხეთ რომელშიც მხოლოდ ეს წერია,იყურე ეს სიდი და თუ ისე გააკეთებ ყველაფერს როგორც აქ არის მოთხოვნა გადმოგეცემა ყველა ის ქონება რაც ჩემს საკუთრებაშია ჯერ კიდევ,და ეს უნდა მოხდეს ერთ თვეში,მხოლოდ ერთ თვეში.
-მერე რა ვქნათ?არ ჩავრთოთ და არ მოვუსმინოთ რას ითხოვს?
-ვნახოთ,მოვუსმინოთ რა არის ჩაწერილი სიდზე და მერე ვიმსჯელოთ.თქვა გელამ და სიდი ჩართო,ვიდეო გაიხსნა და ეკრანზე ჭაღარა,ძალიან ლამაზი და სანდომიანმა მოხუცი გამოჩნდა ღიმილიანი სახით.ის მოხუცი იყო,მაგრამ მაინც შერჩენოდა ახალგაზრდობის სილამაზე  მის სახეს.
-ამ წუთში შენ მე მიყურებ,ესე იგი მე აღარ ვარ ცოცხალი და ამ ჩანაწერმა შენამდე მოაღწია.პირველ რიგში მე შენს წინაშე მინდა დავხარო თავი და ბოდიში  მოგიხადო,რადგან მე შენ დედის მუცლად მყოფი მიგატოვე.შვილო ლაშა მე არ ვიყავი კარგი მამა,შემეშინდა და გავექეცი მამა შვილურ პასუხისმგებლობას,ამ გრძნობას რომ კაცი გაექცევა ის კაცი მამად ვერასოდეს ვერ ივარგებს.ზუსტად 26 წლის წინ სიღარიბეს და პრობლემებს გავექეცი,ამ ორთან ერთად,მე ჩემს სიყვარულსაც რადგან ვერ გავამართლე ჩემი ნათქვამი დაპირებები,რაც საყვარელ ქალს დავპირდი,უფრო სწორად საყვარელ ბავშვს.ის ჩემს ასაკთან ძალიან,ძალიან პატარა იყო.გამიჭირდა მისი დატოვება,მაგრამ მეტი გზა არ იყო.ჯერ შორიდან ვადევნებდი თვალს,შემდეგ მუშაობა დავიწყე და ფულს ვაგროვებდი.ჩემი ფიქრები მხოლოდ და მხოლოდ იქ იყო საიდან მეშოვა ბევრი ფული.მე მინდოდა იმდენი მემუშავა რომ სახელი მქონებოდა საზოგადოებაში,ეს გავაკეთე მაგრამ დაგკარგეთ თქვენ,ყველაზე ძვირფასები.ეს ყველაფერი კი მე შენთვის გავაკეთე,შენს გამო ლაშა.ერთი წუთით არ იფიქრო,რომ ჩემს ხელებს ადამიანის სისხლის სუნი ასდის,არა შვილო მე მეთევზე ვარ და ჩემი ცხოვრება ზღვამ შთანთქა ისე ღრმად,რომ ვეღარ გამოვედი ზღვის ფსკერიდან.მე შენ მიყვარხარ მაგრამ მე დამნაშავე ვარ შენს წინაშე,დავაშავე მაგრამ მინდოდა შენ გქონოდა ყველაფერი და გაქვს კიდეც,ნუ გამიბრაზდები შვილო მაგრამ სრული უფლება გაქვს გაბრაზდე,არც მომისმინო და შესაძლებელია თქვა კიდეც თუ რატომ მოგძებნე ამდენი წლის შემდეგ უკვე ღრმად მოხუცებულმა.არ იფიქრო ალბად  მოვლა ჭირდებაო,არა შვილო მე მომვლელიც მყავს და ჩემს თავს ჯერ კიდევ ვუვლი თავად,მაგრამ ბოლომდე მომისმინე.მე შენი ყველა ნაბიჯი ვიცი,შენი საქმიანობაც ვიცი,შენი სამეგობროც რომლებსაც ძალიან ვაფასებ ყველას და მიხარია ასეთი კარგი ხალხის წრეში რომ ტრიალებ.ლაშა მე დედაშენის სიყვარული ბოლომდე გულით ვატარე და მისთვის არასოდეს არ მიღალატია.მიხედე მას მოეფერე,გააძლებინე და სიბერის წლები დაუამე შენი კარგი ადამიანობით.ადამიანს ყველაზე მეტად სისუსტე კლავს,მე სისუსტემ დამაკარგინა თქვენი თავი,მაგრამ ისევ სისუსტემ გამაძლიერა და დღემდე მოვედი ამ სიძლიერით და თქვენი მონატრებით.დღეს მინდა შენ დაგიტოვო ყველაფერი.ამ ჭაღარას ახლა რომ ხედავ თქვენზე დარდითაა გათეთრებული,ეს ჩვენი პირველი და უკანასკნელი შეხვედრაა,ვერ გხედავ მაგრამ მაინც გეფერები შორიდან.თუ რა გერგო ჩემგან ამას ადვოკატი გეტყვის შეხვედრისას,ლაშა ამ ყველაფერს მიიღებ მაშინ და გახდები მდიდარი ადამიანი თუ ერთ თვეში დაქორწინდები.ერთი თვე, ლაშა მხოლოდ ერთი თვე გაქვს დრო.სიჩუმე მეფობდა სახლში,სრული სიჩუმე და რამოდენიმე ადამიანის ღრმა ამოსუნთქვა.
-ერთ თვეში ვინ მოვიყვანო ტო, ასე ბრმად ვის მოვკიდო ხელი.თქვა ლაშამ.
-მოიცადე ნუ მიცემ თავს გოდებას,რაღაც გზა გამოჩნდება.თქვა გიორგიმ.
-ალიკა არ მოვა? თქვა გელამ
-გუშინ რომ წავიდა მერე ტელეფონზედაც არ დაურეკია.თქვა გიორგიმ.
-დააცადეთ, ახალი დაქორწინებულია ადამიანი.თქვა ანამ.
-რაღაც არ  მომწონს მე მაგის წრიალი და მეშინია,რამე არ მოიმოქმედოს მარტო მყოფმა.ამ დროს გელას ტელეფონმა დარეკა.
-გელა ჩქარა განყოფილებაში მოდი.
-რა ხდება.იკითხა გელამ შეშინებული ხმით.
-ჩქარა მოდი.უყვირა მოსაუბრემ და გაუთიშა,მაგრამ ახლა ალიკას ზარი დაფიქსირდა გელას ტელეფონზე,მაგრამ ალიკა ხმას არ იღებდა და გელა მიხვდა,რომ არ უნდა დაელაპარაკა.
-გამარჯობა ალიკა როგორ ხარ.
-გამარჯობა  მოღალატევ.პირდაპირ უთხრა ალიკამ.
-შენ როდის დააყენებ შენს უკანა ნაწილს,ან შენ და ან შენი სამეგობრო.
-შენ დააყენებ როდისმე?ყველა მიიღებს იმას რასაც იმსახურებს,მაგრამ მე უდანაშაულოდ მოვიხადე 10 წელი არ ჩადენილი დანაშაულისთვის,ახლა კი ვიბრძვი იმისთვის დავიბრუნო ის რაც ჩემია.გეგონათ შეგრჩებოდათ?თქვენი დროც მოდის ნელა ნელა და თქვენ გადაიხდით თქვენი ჩადენილი ცოდვებისთვის.
-გინდა შენი მიიღო? ხვდები რომ რისკზე მიდიხარ?
-ჩემთვის ღირს ამ რისკზე წასვლა.
-დრო რომ აღარ გაქვს სიცოცხლის?
-დრო მე მაქვს,შენ არ შეგიძლია ჩემი სიცოცხლე შეწყვიტო.
-სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ უნდა შევძლო.
-რისთვის უნდა მესროლო რომ გამაჩუმო? რომ კიდევ უფრო მეტი ხალხი გამწაროთ? რაო პარტნიორი ჩამოგაშორეს და ახლა მარტო გინდა ხალხის ქონება დაითრიო?
-ნაბრძანები მაქვს გაგაჩუმო ან იარაღით ან ისე როგორც დედაშენი გააჩუმეს.ალიკას სიბრაზე და სისხლი ერთიანად  მოაწვა თვალებში,მაგრამ თავი  მოთოკა და მშვიდად უთხრა.
-მესროლე,შენ თუ იმის გამო გინდა მესროლო რომ გამაჩუმო რაღას ელოდები,მესროლე და  გამაჩუმე,მაგრამ ხომ იცი ადრე თუ გვიან სიმართლე მაინც დადგინდება და დიდხანს არ დაიმალება.წლებია უკვე ცოდვით სავსე ცხოვრობ,როგორ გზიდულობს დედამიწა ასეთ დამძიმებულს.არ გიმძიმს სიარული ამოდენა სიმძიმეს რომ დაატარებ? სუნთქვა? როგორ სუნთქავ ან საერთოდ როგორ ცხოვრობ.მე არ მეშინია სიკვდილის,რადგან მე ადამიანურად ვცხოვრობ.მესროლე,არ მეშინია.გინდა იარაღით შემაშინო,ვერა ვერ მოახერხევბ მაგას ანზორ შენ მე ვერასოდეს ვერ მნახავ აკანკალებულს და მოცახცახეს.ანზორი რომელიც ემზარ გეგენავას მარჯვენა ხელი იყო მასაც წვლილი მიუძღოდა ალიკას ოჯახის გაუბედურებაში,ახლა დგას და ალიკას იარაღს უმიზნებს,მაგრამ ვერ მოახერხა,რადგან მის უკან იარაღმომარჯვებული სამართალ დამცავები დადგნენ.
-გამარჯობათ ბატონო ანზორ.ანზორი შებრუნდა და მის წინ უამრავი პატრულის თანამშრომელი იდგა და გაოცებული უცქერდა მათ.
-რაო ანზორ არ გველოდი? აქ იტყვი სად გყავთ ალიკას დედა თუ განყოფილებაში
 დაკითხვის ოთახში დავსხდეთ კომფორტულად და იქ ვისაუბროთ დაწვრილებით დეტალებზე.ანზორიმ მიხვდა,რომ მართლმსაჯულებას ვერსად ვერ გაექცეოდა და ალიკას დედის ასგილსამყოფელი თქვა.ალიკამ ეცა ანზორს და რამოდენიმეჯერ ისე ძლიერ დაარტყა გელას ეგონა შემოაკვდა ხელში და უყვირა.
-რა ქენი,გინდა ამ ნაბიჭ...ის გამო ციხეში ჩაჯდე?
-მე მაგათ გამო,მაგათი ჩადენილი დანაშაულისთვის მოვიხადე სასჯელი,სასჯელი გელა რომელიც არ მეკუთნოდა.მაგათ სასამართლო არ სჭირდებათ,მე გადმომეცით და მე გავასამართლებ,მე მივუსჯი სასჯელს ჩემი ოჯახის გაუბედურებისთვის,მამაჩემის სიკვდილისთვის,დედაჩემის ცოცხლად დამარხვისთვის.ამას გასამართლება არ უნდა გელა ამას და მის დამქაშებს ტყვია უნდათ,მაგრამ არა,არც ტვიას არ დავხარჯავ ამათთვის,ესენი წამებით უნდა მოკვდნენ ისე რომ მეხვეწონ ვესროლო და დავასრულო მათი არსებობის წუთები.ღრიალებდა ალიკა და გელამ ხელი მოხვია.
-დაწყნარდი,დასასრულიც დადგა.შემდეგ იქვე მდგარ ორგანოს მუშაკებს უბრძანა.
-გადაიყვანეთ განყოფილებაში.უეცრად ალიკა ხელიდან დაუსხლტდა,იქვე პატრულის მანქანაში ჩახტა და წავიდა,გელამ მიხვდა სადაც მიდიოდა და დაუყვირა.
-არ გაბედო მარტო წასვლა,ხაფანგი არ იყოს და არ  მიგიტყუილოს იქამდე.მეც შენთან ერთად  მოვდივარ.უთხრა გელამ და კიდევ ორ თანამშრომელთან ერთად წავიდნენ ალიკას ყოფილ სახლში.მიჰქროდა და ისე სწაფად მიდიოდა ვერც კი გაანალიზა რომ სიჩქარე უნდა დაეგდო,როგორც იქნა მიუახლოვდა იმ სახლს,სადაც მისი ბავშვობის წლები 15 წლის ასაკში დაიმსხვრა.შესასვლელ ჭიშკართან დაცვა იდგა და ალიკას წინ დაუდგა,ალიკამ კი ცალი ხელით მოიქნია და რამოდენიმე მეტრის მოშორებით გადააგდო,ეზოში შევიდა და შეჩერდა,თვალი მოავლო იქაურობას და წუთიერად გაიარა ყველა ბედნიერმა კადრმა მის გონებაში.დაინახა თითქოს მამა იდგა სახლის კარებთან და უღიმოდა.ცრემლი მოერია,მოიწმინდა ხელით და კარებთან მივიდა დააკაკუნა,მაგრამ არავინ გაუღო.სახლიდან ხმაური გამოდიოდა.ერთი ძლიერი გამოქანება და კარი შეამტვრია რაზედაც სახლიდან ქალების კივილის ხმა მოჰყვა.გაკვირვებული უცქერდა ალიკას სახლის დიასახლისი და მასთან ერთად რამოდენიმე სტუმარიც.
-რომელი ხართ სახლის პატრონი.
-მე ვარ.გამოვიდა ყველაზე წინ ქერა და მაღალი ქალბატონი რომელიც უამრავი სამკაულებით იყო შემოსილი.
-დარწმუნებული ხარ რომ შენ ხარ ამ სახლის დიასახლისი?
-ჩვენ ეს სახლი ვიყიდეთ ათი წლის წინ და რა თქმა უნდა დიასახლისიც მე ვარ.უპასუხა უტეხად ალიკას.
-ვისგან იყიდეთ,მამაჩემისგან რომელიც შენმა ქმარმა მოკლა ჩემს თვალის წინ აი აქ ამ კიბეებთან,თუ დედაჩემისგან რომელიც 10 წელია ცოცხლად გყავთ დამარხული ამ სახლის ნესტიან სარდაფში.ხელი ჩაავლო მხრებში და აჯანჯღარებდა ქალს.
-ალიკა ხელი გაუშვი,მიხედავს მათ სამართალდამცავები.
-სად გყავთ.
-ვინ.ამოიკნავლა შეშინებულმა ქალმა.
-სად გყავთ დედაჩემი.უღრიალა ალიკამ კითხვა.
-არ ვიცი,მე არაფერი არ ვიცი.
-გელა ათქმევინე თორემ შემომაკვდება.უთხრა გელას.ყველა გაოცებული იყო და ხან ალიკას უცქერდნენ და ხან მათ მასპინძელს.
-სარდაფიი საით არის შეგიძლიათ მიმითითოთ?
-მოსამსახურე წაგიყვანთ იქ.უთხრა ხმის კანკალით.
-რატომ მოსამსახურე,არ გაინტერესებს მთელი ეს წლები სად გყავთ ცოცხალი ადამიანი დამწყვდეული?არ გაინტერესებს საერთოდ ვინ იყო ეს ქალი ასე რომ დასაჯეთ? რა უფლებით,რა უფლებით წაართვით ცხოვრების წლები.ვინ ხარ,ღმერთი? ალიკამ წინ გაიგდო შეშინებული ქალი და სარდაფის კარს მიადგა,ქალი ალიკას უცქერდა და შიშისგან კანკალებდა.
-რას მიყურებ ადამიანის მწამებელო.გააღე კარი.გააღო სარდაფის კარი და იქ გრძელი კიბე დახვდა რომელიც სარდაფის სიღრმეში ჩადიოდა,ვერ შეძლო,ვერ გაბედა და უკან დაიხია.
-ალიკა გამოდი სხვას ჩავუშვებ და ნახავს რა სიტუაციაა.გელას ტელეფონმა დარეკა.
-გისმენ გიორგი.
-???
-მივაგენით,მაგრამ ჯერ ვერ ჩავდივართ არ ვიცით იქ რა როგორ დაგვხვდება.
-???
-კარგი,მოდი თუ მოგვისწრებ.ტელეფონი გათიშა და ალიკას შეხედა.
-გიორგი მოდის,მალე აქ იქნება.
-თქვენი შვილები სახლშია?შეეკითხა ქალს ალიკამ და ქალმა თანხმობის ნიშნად დაუქნია თავი.
-დაუძახე აქ  მოვიდნენ.ქალმა უკან მიიხედა და შვილები მის გვერდით დადგნენ,ორი ალიკას ასაკის მამაკაცი და ერთი გოგოც რომელიც ზედმეტად გადაპრანჭული იყო.ალიკას ჩაეცინა და ოთხივეს ანიშნა.
-ჩადით.
-სად.გაუკვირდათ სამივეს.
-სად და სარდაფში.უღრიალა ალიკამ.სახლში გიორგი და ბიჭები შემოცვივდნენ და ალიკას გვერდით დადგნენ.
-რას ველოდებით,არ ჩავდივართ?იკითხა ალექსიმ.
-გამიშვით მე ჩავალ.თქვა გიორგიმ და წინ წაიწია,მაგრამ ალიკამ ხელით შეაჩერა.
-არა გიორგი ესენი უნდა ჩავიდნენ და თავიანთი ხელით უნდა ამოიყვანონ აქ დედაჩემი.ბიჭებს მეტი გზა არ ჰქონდათ და სარდაფის კიბეებს ჩაუყვნენ,უკან გაჰყვა მათ ორგანოს რამოდენიმე წარმომადგენელი და ალიკამაც ვეღარ გაძლო,სირბილით ჩაიარა კიბეები სიბნელეს ნელა ნელა თვალი შეაჩვია და  ცოტა ხანში საგნებიც გაარჩია.კუთხეში ერთი საწოლი იდგა ძველი მატრასით,ზედ კი წლებისაგან გატანჯული ქალი იჯდა და ქანაობდა.გაბრაზდა ალიკა და იქვე მდგომ ბიჭებს ეცა იმდენი ურტყა ორივეს დაასისხლიანა,გოგოსაც  მოუქნია ხელი რომელიც ერთ-ერთ კუთხეში მიაგდო.გელა გაოცებული იდგა და თვალებში ცრემლიც კი ჰქონდა.როგორი უგულო უნდა იყო ადამიანი,ასე რომ მოექცეს ქალს.ეტყობოდა ქალს რომ ფსიქიურად ვერ იყო კარგად,ალიკა მიუახლოვდა ხელით ააწევინა თავი და თან ტიროდა.ქალს სიცოცხლის აზრი დაკარგული ჰქონდა და მისი სული უპირქუბო მიწაზე ნაიბარად იყო.ხელებზე და ფეხებზე სილურჯეები ჰქონდა რომელიც ყველამ შეამჩნია.ალიკას დედა ახსოვდა ზედმეტად მოწესრიგებული და კოპწია,ლამაზი ქალბატონი,ახლა კი მის წინ იჯდა წლებისგან დაუბანელი და ბინძური სამოსით ქალი,რომელსაც მჭლე ხორცის სუნი ასდიოდა.სადღა არის მონარნარე ნებიერა სული,ეს ადამიანი უბრალოდ მატერიის უნებლიე ტყვე არის,დროისა და სივრცის პატიმარი,პატიმარი სასჯელის გარეშე მაგრამ მაინც დასჯილი,მხოლოდ ჩუმი პატიმარი.პატიმარი რომელიც ათი წელი ებღაუჭებოდა კედლებს,მაგრამ უშედეგოდ.მთელი ეს წლები სიკვდილს ნატრობდა და საუკუნო სიჩუმეს,უეცრად ყველას გასაკვირად ცრემლი გადმოუგორდა მისი სიცოცხლისაგან ჩამქვრალი თვალებიდან.ხელი წაიღო ალიკას სახისკენ, მაგრამ უკან წაიღო დამალა თითქოს შერცხვა ჭუჭყიანი ხელის გამოჩენა, ალიკამ კი ხელზე მოკიდა ხელი და სახეზე მიიდო დედის ხელი და გაიგონა მისი ჩურჩულით ნათქვამი სიტყვები.
-შენ მოხვედი,მიპოვნე და მაინც  მოხვედი.მე არავარ მკვლელი,მე არ  მომიკლავს მამა.ალიკა აღრიალდა ხმამაღლა და გულში ჩაიკრა ატირებული დედა.ზიზღით სავსე თვალებით შეხედა იქვე მდგარ დედას და შვილებს,რომლებსაც ცხვირზე ხელი აეფარებინათ და იმ ადგილიდან გაქცევაზე ფიქრობდნენ.ალიკამ ხელში აიყვანა ძალა გამოცლილი დედა და სასწრაფოს მანქანაში დააწვინა.სახლში შებრუნდა და თითქმის კიბეზე ამოსული დედა და შვილები ისევ სარდაფში დააბრუნა და ჩაკეტა.
-ალიკა ეს არ შეიძლება,შენ ვერ გამოუტან მათ განაჩენს მათ კანონი,სასამართლო და მართლმსაჯულება მიხედავს.
-რომელი მართლმსაჯულება,რომელი სასამართლო და რომელი კანონი გელა.იღრიალა ალიკამ.
-გამოუშვი და წაიყვანებენ,ესენი ყველა სასჯელს  მოიხდის.გპირდები,გეფიცები მე ვიზრუნებ ამათზე რომ დაისაჯონ სამართლიანად.ალიკამ გელას შეხედა და ჩახლეჩილი ხმით უთხრა.
-ცოტა ხნით იყოს,გთხოვ თუნდაც ერთი კვირა,მინდა ვნახო ჩემი თვალით როგორ ამოვლენ იქედან და რას იტყვიან როგორ გაძლო 10 წელი დედაჩემმა იქ.მხოლოდ ერთი კვირა,გასაღები მე მექნება,წყალსაც არ  მივაწოდებ მათ.
-ალიკა საავადმყოფოში წავიყვანოთ?იკითხა ლაშამ.
-არა,არა სახლში მოსაწესრიგებელია,დასაბანი და მერე რატის დავურეკავ მოვა ნახავს და თუ საჭიროება  მოითხოვს და რა თქმა უნდა  მოითხოვს ექიმის ყურადღებას გადავიყვანთ აუცილებლად საავადმყოფოში. ალიკა თავად გაყვა სასწრაფოს და სახლში მისვლამდე დედასთვის ხელი არ გაუშვია,ნანი ბებომ ისეთ მდგომარეობაში რომ შეხედა შვილს გული წაუვიდა,კარინა კი იდგა და ვერ გაეგო რა გაეკეთებინა.ალიკამ შეატყო დაბნეულობა და ცრემლიანი თვალებით უთხრა.
-მოგვიანებით აგიხსნი ყველაფერს,ახლა კი უნდა მომეხმარო.
-მაპატიე საყვარელო,მაგრამ მართლა დავიბენი.მითხარი რა გავაკეთო,რაში დაგეხმარო.
-პირველი რაც უნდა გავაკეთოთ, უნდა დავბანოთ კარინა.
-კარგი ახლავეს გავამზადებ აბანოს და შემაყვანინე შიგნით შენ და სხვას მე გავაკეთებ.
-კარგი,მიდი ჩქარა.კარინამ სასწრაფოდ გაამზადა აბანო და ალიკამ ფრთხილად შეიყვანა სააბაზანოში დედა ვანაში ჩააწვინა.ნანი ბებომ აკანკალებული ხელებით შეეხო შვილის საოცრად დასუსტებულ სხეულს და ყველა ნაკვთი დაუკოცნა.კარინამ ასევე ნანი ბებოს გვერდით საწოლი გაამზადა და ალიკამ გაიყვანა ხელით, ჩააწვინა თბილ საწოლში დაბანილი,დასუფთავებული და შუბლზე აკოცა დედას.ლალი ხმას ვერ იღებდა,ჯერ კიდევ სიზმარში ეგონა თავი და შეშინებული კარებს უცქერდა,ეშინოდა კიდევ არ მოსულიყვნენ და კიდევ არ წაეყვანათ სახლიდან.ლალის გამოხედვამ შეაშინა და დააფიქრა ალიკა რადგან მის გამოხედვაში  იყო სევდაც და შიშიც.მისი გულის კედლები გაცრეცილი და ჟანგმოკიდებული იყო,ნანი ბებოს ხელს ჩაებღაუჭა და ასე ჩაეძინა.ფრთხილად გამოართვა ჩაძინებულს ხელი და საძინებელი ფრთხილი ნაბიჯებით დატოვა,ცრემლიანი თვალებით შეხედა გელას და გულში ჩაიკრა მადლობის თქმაც ვერ მოახერხა იმდენად უკანკალებდა მთელი სხეული.
-ეს ჩემთვის ძალიან დიდი საჩუქარია ამ სიბერის ჟამს,მადლობა შვილო.
-მთავარია დასრულდა ტანჯვა და კაკონიერად დაისჯბა დამნაშავეები.
-დაისჯებიან კი?დღევანდელ საქართველოში ხომ სამართალი არ არსებობს,არც კანონი არ კანონობს.
-დაისჯებიან,გპირდებით რომ დაისჯებიან საკადრისად.ახლა კი ვფიქრობ კარგია ლალი დეიდა ექიმმა შეამოწმოს და ანალიზებიც ყველაფერი უნდა აუღოთ,ქალი ფეხის ფრჩხილიდან თმის ღერამდე შესამოწმებელია.
-კი დედა,კი შვილო ეს აუცილებელია.გახარებული,მაგრამ მაინც დაძაბული საუბრობდა მოხუცი.კარინამ ფორთოხლის წვენი დაუწურა და ოთახში შეუტანა,ეგონა ეძინა მაგრამ არა ის იწვა და ტიროდა,ჩუმად და შეუმჩნევლად სდიოდა ცრემლები.კარინამ გაუღიმა საწოლზე ჩამოუჯდა თავი წამოაწევინა და თავისივე ხელით დაალევინა ცოტა,მაგრამ ცოტა მოსვა მისი კუჭი თითქმის გადაჩვეული იყო სასმელს.ნერვიულობით,ტანჯვით და მონატრებით ადრიანად დაბერებულს და გათეთრებულს მაინც ემჩნეოდა მისი სილამაზე.
-დასვენება გჭირდებათ,მალე ექიმი მოვა და ყველაფერი კარგად იქნება.ყველა ალიკას გვერდით იყო და ალიკას სიხარული გულით უხაროდათ,მაგრამ წინ ჯერ სერიოზული სირთულეები იყო გადასალახი.მალე მოვიდა რატი და ყურადღებით დაათვალიერა პაციენტი,სუნთქვას მოუსმინა და უკმაყოფილოდ გადააქნია თავი.
-რატი რა ხდება.შეეკითხა შეშინებულმა ალიკამ.
-ალიკა ლალი დეიდას ჯამრთელობა სერიოზულ ფორმაშია,სასწრაფოდ უნდა საავადმყოფო და უნდა გამოკვლევები,ანალიზები და ყურადღება.ვიცი აქ ყურადღებას არ მოაკლებთ,მაგრამ იქ ექიმის მეთვალყურეობის ქვეშ იქნება 24 საათის განმავლობაში.მისი ორგანიზმი დასუსტებულია და უნდა გადასხმები,უნდა ვიტამინები და უნდა კარგი კვება.
-მერე,რას ველოდებით გადავიყვანოთ ახლავეს.თქვა გიორგიმ.
-ჩვენ არა,სასწრაფოს გამოვიძახებ და ისე გადავიყვანთ რადგან ის ძალიან დასუსტებული.გადაიყვანეს,ლალი კვალიფიციურმა ექიმებმა შეამოწმეს,მისი ყველა ანალიზი ყურადღებით შემოწმდა და რატიმ ერთი კვირის განმავლობაში კარგი დაკვირვების შემდეგ უთხრა ალიკას.
-არ ინერვიულო,ალიკა კიდევ მადლობა უფალს რომ მისი მდგომარეობაში მყოფი როგორც ჩვენ ვნახეთ გასაკვირია რომ ცოვხალი არის.ორგანიზმი როგორც გითხარი ძალიან დასუსტებულია და დაავადებულია ფილტვები.
-ეს რა გამოდის,რომ ფილტვების სისუსტე აქვს?
-კი არ გამოდის,ასეა.ალიკა მას ტუბერკულიოზი აქვს,მაგრამ კარგი მკურნალობით და კარგი კვებით შეგვიძლია ის განვკურნოთ.
-შეიძლება?ეს ავადმყოფობა ინკურნება?
-თუ დროზე მივეშველებით ინკურნება და ლალი დეიდას როგორც ანალიზებმა აჩვენა ახალი შემდგარია და ამიტომ შეგვიძლია მისი განკურნება.ალიკა ის აქ უნდა დარჩეს და მკურნალობა დღესვე უნდა დავიწყოთ.
-რამდენი დრო დაჭირდება ამ ყველაფერს,რომ შედეგი მივიღოთ.
-ვფიქრობ სულ მცირე,სულ მცირეს გეუბნები 6 თვე.ეს ჩემი ვარაუდია,მაგრამ დაურეკე და მალე მოვა სპეციალისტი ამ ყველაფრის და ის გვეტყვის გარკვევით ყველაფერს.
-რატი როგორც უკეთესია დედაჩემისთვის ისე უნდა გავაკეთოთ,მაგრამ მე რა გავაკეთო ის მითხარი,რა მევალება.მითხარი, რომ მეც რაღაც შემიძლია გავაკეთო მისი კარგად ყოფნისთვის.უთხრა ალიკამ.
-შენ ყველაზე მეტი შეგიძლია,უნდა შეინარჩუნო სიმშვიდე და არ იგრძნობს რომ ღელავ,რომ გეშინია მისი დაკარგვის.
-არის მაგის საშიშროებაც და არ მეუბნები? სევდიანად შეხედა რატის.
-ჯერ-ჯერობით ასეთს ვერაფერს ვხედავ,მაგრამ რთული და სერიოზული პაციენტი რომ არის ამას არც ვფარავ ალიკა.
-კარგი,ყველაფერს გავაკეთებ და როგორც მისთვის აჯობებს ისე მოვიქცევი.
-ალიკა მენდობი?
-გენდობი და მჯერა შენი რატი.
-ხოდა ეს ყველაზე კარგი სტიმულია,გპირდები მე ლალი დეიდას გადავარჩენ.იმათ რა უქენი,ისევ იქ არიან?კითხა რატიმ.
-გუშინ გაუღე კარი და ყველა დაკავებულია,ყველამ იცოდა რომ სახლში ცოცხლად დატყვევებული ადამიანი იყო.უმაღლეს სასჯელს მოვითხოვ მათთვის და ამის გამო ვიბრძოლებ ბოლომდე.
-იმსახურებენ,ნამდვილად მკაცრი სასჯელის ღირსები არიან.შენ საქმეებს მიხედე,აქ ყველაფერი კარგად იქნება.დადგება ფეხზე,ის ძლიერია ძალიან ძლიერი.
-რატი შეიძლება?რატის კაბინეტში ექიმი შემოვიდა რაღაც ქაღალდებით ხელში.
-მობრძანდი,მაიკო ეს ჩვენი ახალი პაციენტის შვილია და ჩემი უახლოესი მეგობარი.
-გამარჯობათ.მიესალმა მაიკო ალიკას და შემდეგ რატის მიუბრუნდა.
-აბა აქ რა გვაქვს,რამე სასიხარულოს მეტყვი?
-სასიხარულო ის არის ექიმო,რომ ავადმყოფობა პაციენტს ახალი შეყრილი აქვს და არ არის რთული მისი განკურნება.
-ამას ჩვენ თავშიც ვვარაუდობდით გადამოწმების გარეშეც.
-კი ვვარაუდობდით,მხოლოდ არ ვიცი თქვენ როგორ მოიქცევით და მიიღებთ რომ პაციენტი აქ უნდა დარჩეს,აქ უნდა იყოს ექიმების ყურადღების ქვეშ,ეს კი თქვენი გადასაწყვეტია.არ იფიქროთ,რადგან განკურბებადია ეს იოლია,ეს რთული დაავადებაა და სანამ ბოლომდე არ გასუფთავდება ფილტვები თქვენი ერთად ცხოვრება საშიშია,რადგან ასეთ ავადმყოფს განსაკუთრებული მოვლა და ყურადღება სჭირდება.
-რა თქმა უნდა დავაწვენთ და ექიმების ყურადღების ქვეშ იქნება.
-არა მარტო ეს,მას სიარულიც უჭირს და მას სჭირდება ფსიქოლოგიც,რადგან შევატყვე რომ შიშები აქვს ეს ლოგიკურიც არის რომ ეშინია.ალიკამ რატის შეხედა და რატიმაც უთხრა.
-ეს საუკეთესო ვარიანტია და თქვენთვისაც უკეთესია.ალიკა საშიში არაფერია დამიჯერე,ეს ლოგიკურიც არის ამდენი წლის შემდეგ ასეთ ვითარებაში ეს ავადმყოფობა რომ დაემართა,მთავარია რომ განკურნებადია.
-მეც ეს არ გითხარი?მაიკო არა მარტო კოლეგა,ჩემი ახლო მეგობარიც არის და ასე რომ ჩვენ ორივე შენს გვერდით ვართ.
-თქვენ უკეთ იცით რატი რა როგორ ჯობია,ამიტომ გავაკეთოთ ისე როგორც საჭირო და აუცილებელია.იყოს აქ ექიმის მეთვალყურეობის ქვეშ თანახმა ვარ,მხოლოდ გამოჯამრთელდეს.უთხრა ორივეს ალიკამ.
-მაიკო ეს შენი პაციენტია და მე უბრალოდ ვარ შენს გვერდით,მხოლოდ საუკეთესო პალატაში უნდა გადავიყვანოთ და არ არის საჭირო ბევრი ხალხი მასთან ერთად,ასე უფრო კომფორტულად იგრძნობს თავს.
-კარგი,ყველაფერი ისე იქნება,როგორც თავად პაციენტისთვის და თქვენთვის იქნება უკეთესი.გაუღიმა მაიკომ ალიკას და შემდეგ რატის მიუბრუნდა.
-მე გავალ და შემდეგ გნახავ.
-კარგი მე დღეს აქ ვარ.
-მორიგე ხარ?
-მორიგე ვარ,ლევანის შევუცვალე.
-ააა,გასაგებია.მაიკო გავიდა და ალიკამ თვალმოჭუტულმა შეხედა რატის.
-რატი რა ხდება?
-არაფერიც არ ხდება ალიკა.შეუბღვირა რატიმ მაგრამ ალიკას გაეცინა და უთხრა.
-ახლა თუ არ ხდება ამ წუთში,მალე მოხდებაააა.
-ნუ მიშლი ნერვებს,მაიკოს შვილი ჰყავს.უთხრა მოწყენილად.
-მერე რა, რომ შვილი ჰყავს.ჰყავდეს, ქმარი ხომ არ ჰყავს?
-არა,ქმარი არ ჰყავს.ის მაშინ მიატოვა ქმარმა,როცა ჯერ კიდევ არ იცოდა მაიკო ფეხმძიმე რომ იყო.შემდეგ სულ მარტომ გაზარდა შვილი.
-მდააა,მძიმე სურათია.თქვა ალიკამ და რატის შეხედა,რატიმაც შეხედა ალიკას და გაეცინა.
-წადი,მომშორდი ყველაფერი კარგად იქნება.
-მე მივდი...............ალიკას ტელეფონის ზარმა შეაწყვეტინა საუბარი დახედა და გელა იყო.
-გისმენ გელა.
-სასწრაფოდ მოდი განყოფილებაში,ხელი უნდა მოაწერო მნიშვნელოვან საბუთებზე.
-რა საბუთებზე.გაუკვირდა ალიკას და რომას შეხედა.
-მოდი აქ და გაიგებ.
-მითხარი რა საბუთებზე.
-გეგენავა დანებდა და თანახმაა ყველაფერი დაგიბრუნოს,ქონებას გიბრუნებს ალიკა ისე რომ არც ბრძოლობს.
-ღადაობ?არ მჯერავს ასე უბრძოლველად დანებდეს.რაღაც აქვს ჩაფიქრებული ალბად.გაუკვირდა ალიკას.
-იცის რომ ამჯერად გაება მაგრად ობობას ქსელში და წააგებს,ჰგონია სასჯელს შეუმსუბუქებენ ამით.
-კარგი,კარგი მოვდივარ.ალიკა რატის მიუბრუნდა და უთხრა.
-მე მივდივარ,მაგრამ ჩვენ საუბარი არ დაგვისრულებია.
-ხომ მშვიდობაა.
-კი,კი მშვიდობაა და ყველაფერი კარგადაა.უთხრა ალიკამ და თვალი ჩაუკრა.
-იცი რას გეტყვი რატი?ყველას თანგადაყოლილს უფლება გაქვს შენს პირად ცხოვრებას მიხედო და ეს პირადი შენს ცხვირის წინ გიტრიალებს.ნუ დაბრმავდები,კარგად გაახილე მაგ თვალები.მივდივარ და მოგვიანებით მოვალ.არც დააცადა რატის სიტყვის თქმა ისე გავიდა კაბინეტიდან.რატიდან წამოსული დედასთან შევიდა და ლალი უფრო მოცოცხლებული მოეჩვენა,სახეზედაც უფრო კარგი ფერი ჰქონდა.ალიკას შეხედა და ნელი დასუსტებული ხმით უთხრა.
-მაპატიე.
-რა გაპატიო დედა,შენ არაფერი გაქვს საპატიებელი.
-მაპატიე,რომ ბავშვობა დაგიმსხვრიე.
-დედა,დედა გთხოვ ნუ იხსენებ იმ მწარე  მოგონებებს.დავივიწყოთ მწარე და მტკივნეული წარსული და მომავლის იმედით ვიცხოვროთ.მხოლოდ ერთი პირობით.
-რა პირობით შვილო.
-არ დაგავიწყდეს,რომ მე შენ უზომოდ მიყვარხარ.შენ ჩემი გმირი დედა ხარ,ქალი რომელმაც წლები გაუძლო ძლიერ ტკივილს და ტანჯვას.მე გპირდები,რომ დაგავიწყებ ტკივილიან წარსულს და ვიცხოვრებთ ლამაზად ერთმანეთის გვერდით,ერთმანეთის სიყვარულში.ახლა გავრბივარ და მალე მოვალ,აუცილებელი საქმე მაქვს მოსაგვარებელი.
-ალიკა იმ სახლში არ დამაბრუნო.
-ის სახლი ჩვენია დედა,მხოლოდ ის დაგვრჩა მამასგან.
-არა,არ მინდა იმ სახლში ყოფნა.შიში გამოესახა ლალის სახეზე.
-კარგი,არასოდეს არ წაგიყვან იქ დედა.
-არც შენ წახვიდე,იქ დაგიჭერენ და დაგამწყვდევენ.უთხრა ჩუმად ისე რომ თითქოს სხვას
 არ გაეგონა.
-კარგი დედა დაწყნარდი,ყველაფერი კარგად იქნება.საავადმყოფოდან გამოსულს გიორგი,ბექა,ლაშა და ალექსი შეხვდა და ალიკამ მოუყვა მათ ლალის შიშების შესახებ.
-დაშინებულია და დრო უნდა მდგომარეობიდან რომ გამოვიდეს.თქვა გიორგიმ.
-ახლა სად მიდიხარ.კითხა ბექამ.
-გელასთან მივდივარ,გეგენავას ნამუსმა შეაწუხა და ქონებას მიბრუნებს.
-ეს სასიხარულო და უნდა ავღნიშნოთ.თქვა ლაშამ.
-შენ შენს საქმეზე იზრუნე,სულ მალე დამთავრდება თვეც.უთხრა ღიმილით ლაშას გიორგიმ.
   ლაშა მართლა ბევრს ფიქრობდა,ყველგან სადაც კი გაივლიდა აკვირდებოდა გოგოებს თუ გამონახავდა რომელიმესთან საერთო ენას,მაგრამ გულს არავინი არ ხვდებოდა და უკვე მოსვენებაც კი დაკარგა.ერთი კვირაც ამოეწურათ ბიჭებს დასვენების და დაუბრუნდნენ სამსახურს და  მოვალეობებს.დილით ადრე გასულს,საღამოს გემრიელი ვახშამი და საყვარელ ქალთან ერთად მისი ნერვების კიბორჩხალაც ხვდებოდა სახლში.ერთ საღამოს გიორგი ძალიან დაღლილი იყო და ასეთ დაღლილობას მხოლოდ ერთ ადგილზე მისვლით იქარვებდა.ეს იყო ადგილი სადაც ცხოვრობდა რამოდენიმე ღარიბი ოჯახი და ამ ოჯახებში ყველაფერს მოკლებული ბავშვებიც ცხოვრობდნენ,პატარები რომლებიც ყოველ დღე ვიღაცის მოლოდინში იყვნენ.გიორგის ეს ბავშვები ეცოდებოდა და ამიტომ მათ მოკიდებდა ხელს და წაიყვანდა,მათ გულს ახარებდა უფასოდ აჭმევდა,ყიდულობდა ჩასაცმელებს,სახარჯო ფულსაც აძლევდა მათ მშობლებს და ამით თავადაც მშვიდდებოდა.იმ ღამით შეეძლო მშვიდად დაეძინა კმაყოფილებით სავსეს.ანას ძალიან ბევრი საქმე დაუგროვდა ამ ერთ კვირაში და დილით ადრე წავიდა,ისე რომ გიორგი არ გააღვიძა და გიჟური დილა არ მოუწყო.გიორგი კი ადგა,მოემზადა და ანას ელოდებოდა,ბოლოს გაბრაზდა და ანას საძინებელში დაუკაკუნებლად შევარდა,მაგრამ გაოცებული უცქერდა ლამაზად გადასწორებულ საწოლს და ზედ საწოლზე კი რვეულის ფურცელს რომელიც ხელში აიღო და  ერთი თვალის გადავლებით ჩაიკითხა.
-გიორგუნა ვიცი ახლა გაბრაზებული რომ შევარდი ჩემს საძინებელში და რა ბედნიერი ვარ იქ რომ არ დაგხვდი,მაგრამ რა სამწუხაროა შენს სიბრაზისაგან დაქაჩულ თვალებს რომ ვერ ვხედავ.შენ უნდა იყო ჩემი უფროსი და მე შენი ხელქვეითი? მაგრამ რას ვიზამთ,ხანდახან უსამართლობასაც უნდა შევეგუოთ.ძილის გუდა მე უკვე ვმუშაობ და რომ წამოხვალ ყავა არ დაგავიწყდეს ჩემთვის,მეც მიყვარხარ იდიოტო.მპუაააა.გიორგის გაეცინა და თან გაბრაზდა.
-იცოდი ანა წასული რომ იყო? ჰკითხა მარიამს.
-წავიდა? რატომ წავიდა ასე ადრიანად? გაუკვირდა მარიამს.
-მგონი გამოსწორების გზას დაადგა.გაეცინა გიორგის და მარიამთან ერთად სახლი დატოვა.მარიამი სასწავლებელში დატოვა და თავად კომპანიაში წავიდა,ანას ყავა უყიდა და მაგიდაზე დაუდო უხმოდ,ანამ რომ ამოხედა დაღლილი თვალებით შეეცოდა მის ჩაწითლებულ თვალებს რომ შეხედა.
-ბევრი დაგრჩა გადასახედი?
-არა,თუ კიდევ რამეს არ  მომიმატებ და არ მომაყრი მალე დავასრულებ.
-დაასრულე ეს და წადი სახლში დაისვენე,მართლა მოსაკლავად კი არ მყავხარ გამეტებული.
-ოჰ,რას მივაწეროთ შენი ეს სიკეთე?გიორგიმ შეუბღვირა ანას.
-ხო კარგი,ვაღიარებ რომ მართლა გადავიღალე.გიორგი წავიდა და ისიც თავჩარგული იყო საბუთებში შუადღით ლაშამ და გელამ რომ  მიაკითხა.საუბრობდნენ ანა რომ შემოფრიალდა და გიორგის უთხრა.
-გიორგი შენი სიტყვა ძალაშია რაც დილით მითხარი?
-მორჩი?
-კი,მოვრჩი.
-ძალაშია,მაგრამ შეიძლება გავიგო სად მიბრძანდები ასეთი ჩაცმული?
-პაემანზე.მოკლე პასუხი ესროლა ანამ.
-მერე მეტი მოკლე არ გქონდა არაფერი რომ ჩაგეცვა?მე წაგიყვან სახლში, უჩემოდ ფეხს ვერ გაადგამ.
-არ მივდივარ ჯერ სახლში და შენ ძალით წამიყვან?
-შენი გულის ვარდი სად არის,რომ შეგხედოს რა ფორმაში ხარ დღეს.
-რა ფორმაში ვარ,რა არ მოგწონს?
-გამოფენაზე გყავს გამოყვანილი დღეს შენი ფეხები?უთხრა გაბრაზებულმა
-რა არ მოგწონს?
-მე მომწონს სხვას რომ ვუყურებ,თორემ ჩემსას რომ უყურებენ ეს არაა მოსაწონი.უთხრა გიორგიმ და თვალები დაუბრიალა.
-ნუ ატრიალებ მაგ თვალებს სოჩიკივით,ბევრ კალორიებს დაწვავ და კიდევ რატომ დავმალო ის რაც კარგი მაქვს? კაბინეტში ბექა შემოვიდა ქაღალდებით და გიორგის უთხრა.
-ანა სად წავიდა,ეს მისი საქმეა და კაბინეტში არ დამხვდა.
-აბა ეს ვინ არის,ვეღარ ცნობ? ბექამ გვერძე მიიხედა და ანა კმაყოფილმა შეათვალიერა,შემდეგ ანას თვალი ჩაუკრა და გიორგის მიუბრუნდა.
-შენ თვალები სად გაქვს დღეს,ვერ ხედავ ამას როგორაა?
-ჩემთან რა გინდა.გაუკვირდა გიორგის ბექასგან საყვედური.
-ასე რომ მოგყავდა სახლიდან ეს მე მომეწონებოდა, ყველას თვალები რომ ზედ ახატია?
-გამოიპარა სახლიდან დილით და ახლა ვნახე როგორც გამოიყურებოდა.მე გითხარი მოარჯულე თორემ მე მოვარჯულებ,სანამ არ შემომაკვდება ხელში არ დაისვენებს.
-ნუ იღრინები რა,შენ შენს კოკორს მიხედე.უთხრა გიორგის ენა გამოუყო და წავიდა,ისევ შემობრუნდა კარებთან მისული და ახლა ლაშასთან მივიდა.გიორგის ჩაეცინა და ლაშას უთხრა.
-შენ დარჩი გამოუცეკვებელი და შენთანაც მოვიდა.ანამ არ მიაქცია ყურადღება გიორგის ბუტბუტს და ლაშას უთხრა.
-ლაშიკო როგორაა შენი საქმე, ვერ ნახე დროებითი ქალი? მე მყავს მეზობელი 70 წლისაა და დაქორწინდი მასზე.
-ენა მწარე ხარ ანა არაფერს შენ ადამიანს არ ეტყვი სანუგეშოს.უთხრა გიორგიმ.
-თუ არ გინდა დაჯექი და იგლოვე შენი მილიონები რომელზედაც ხელი ვერ მიგიწვდება,მე რა მენაღვლება.ისე ჩვენ რომ მოვაწეროთ ხელი არ გინდა?
-ანაააა ნუ გიყვარს ადამიანის ნერვებზე თამაში,ნუ ხარ სადისტად დაბადებული.იმედი მაქვს ერთ დღეს ვიღაცა გცემს ისე მაგრად,რომ ის უჯრედი რომელიც არ მუშაობს შენს ტვინში ამუშავდეს.
-სულაც არ ვთამაშობ,იდიოტო მე ერთერთი ვარიანტი შევთავაზე.აქ ვინ მოუვა თავის ფეხით,უნდა გაინძრეს.მოიცადე,ისე არ გიფიქრია იმ შენს ადვოკატს რომ დაელაპარაკო? მან ხომ იცის ამ საქმის არსი რაც ხდება.ნუ მიყურებ მასე,გეფიცები მართლა სერიოზულად გეუბნები.ლაშამ გიორგის შეხედა,შემდეგ ანას და თითქოს გზა აჩვენა ანამ და სწორი მიმართულებით დააყენა ამ გზაზე.
-შენ მართალი ხარ ანა მაგრამ მომისმენს?
-ხოდა აქ რომ ზიხარ ბაციკუკუსავით,გაინძერი.
-შენმა ენამ რომ არ თქვას რამე განსაკუთრებული და განსხვავებული შეუძლებელია.უთხრა ლაშამ სიცილით.
-ოჰ მოვიდა საძმოს სიამაყე.მათ მხიარულ კომპანიას ალექსი შეუერთდა.
-ანა ცუდ ხასიათზე ვარ.
-რა ხდება,რა მოგივიდა.შეეკითხა ლაშა.
-ჩემს მეტი ვერ ნახა ვინმე მოსკოვში გასაგზავნად.
-მაგის გამო იშლი ნერვებს? წადი გაინავარდე,გაშალე ფრთები.
-მერე გაუშვი შენი ბექუშქუშა და გაინავარდოს გაშალოს მანაც ფრთები.
-შენ რა გინდა მითხრა,გოგოები არ გაინტერესებს?
-რა გამოხტომები გაქვს ხანდახან ანა.უთხრა სიცილით ლექსომ.
-მოამზადე ყველაფერი და უთხარი ზანდა დეიდას ბილეთი დაჯავშნოს.და ამას ნუ უსმენ თუ გინდა სრულ ჭკუაზე წახვიდე და მოხვიდე.უთხრა გიორგიმ ლექსოს.
-მოგვარებულია ყველაფერი და ზეგ სამი თვით დაგასვენებთ.
-უფ,ბევრია ბოს სამი თვე არ გეცოდება?
-შენც უნდა გაგიშვა სადმე სამი თვით არა,სამი წლით რომ სულიერად დავისვენო შენგან.
-ვერ ეღირსები მაგ დღეს.გამოაჯავრა ანამ გიორგი.
-ამ საბუთებს გადახედე,მაინც ტყულა ხარ.
-გინდ იყვირე,გინდ იღრიალე მე მივდივარ. დილით ხომ მითხარი ადრე წადი და დაისვენეო.
-რატომ?რაღაა დარჩენილი მოიცადე და ერთად წავიდეთ.უთხრა გიორგიმ.ანამ ეშმაკურად შეხედა და უთხრა.
-ჰმ,მე ჩემი დღის განრიგი შევასრულე.ახლა სხვაგან მივდივარ და სადაც მივდივარ იქ იმ სიაში შენ და თქვენ არ წერიხართ.
-არც მე არ ვწერივარ?გაკვირვებულმა კითხა ბექამ.
-არა,არცერთი თქვენთაგანი.შებრუნდა და კარებთან იყო მისული გიორგის ხმა რომ გაიგონა.
-ყველა ტვინით ავადმყოფს და დარტყმულს მე რატომ უნდა გადავეყარო,რომ მერე მომიბრუნდეს და ჩემს ნერვებზე ითამაშოს?
-შენს ნერვებზე ლეკურს რომ ვცეკვავ,აი მაშინ ვარ სწორედ არაჩვეულებრივ ხასიათზე.უთხრა სიცილით ანამ და გავიდა.
-წადი წაიყვანე სახლში,თორემ ვიცი ასე რომ გავიდეს შარს გადაეყრება გზაზე და მაგის ძებნის თავი არ მაქვს.უთხრა ბექას და ბექაც გაყვა ანას სახლში წაიყვანა და ბევრიც იცინა ორივემ გიორგის ბუზღუნზე,უეცრად რაღაც აზრი მოუვიდა თავში და ბექას უთხრა.
-ერთი კარგი გეგმა მაქვს,რომელსაც უკვე დიდი ხანია ვამზადებ,მხოლოდ გაფრთხილებ გული გაიმაგრე შენც ამ სიაში ხარ.
-რა არის,რა გეგმაა ნუთუუუუ.... ბექას თვალებში ეშმაკები ჩაუსახლდა
-მაპატიე,მაგრამ შენ რაც გაიფიქრე მე იქით არ მოვდივარ ჯერ-ჯერობით.ბექას უცებ შეეცვალა სახე და ანას სახლში შეყვა.
-რა გეგმა გაქვს რატომ არ მეუბნები.უთხრა ჩუმად მაგრამ ძალიან ვნებიანი ხმით.
-ბექა რა გჭირს.
-რა მჭირს?ვერ ხვდები რა მჭირს?წელზე მოხვია ხელი და თავის სხეულზერ აიკრა,შემდეგ კი ანას ბაგეებს შეეხო ჯერ ნაზად და შემდეგ უფრო მომთხოვნად
-ბექა არ შემიძლია,გთხოვ დრო მომეცი.უთხრა ანამ ჩურჩულით.
-რატომ,რატომ არ შეგიძლია,რამე შეიცვალა?
-არა,არა არაფერი არ შეცვლილა.
-ჩვენს შორის სიყვარულია,მოდი ხვალვე დავქორწინდეთულ და ყველას სიურპრიზი მოვუწყოთ.
-სულ ცოტა,სულ ცოტა დრო მომეცი რამდენიმე დღე.თხოვა ანამ.
-როდესაც შენ მზად იქნები,როდესაც შენ თავად მეტყვი რომ უკვე დროა,მაგრამ თუ დილამდე ვერ ვიცოცხლე ეს იცოდე შენს სინდისზე იქნება.
-დღეს არ მოკვდები,მაგის თავდებად მე დაგიდგები.თვალი ჩაუკრა ბექას და კარიც მიხურა.ბექა ისევ კომპანიაში წავიდა,ანა ქირქილით და სადისტური ღიმილით შემობრუნდა სახლში.ცოტა ხანში შეამოწმა ბექა სად იყო და დარწმუნების შემდეგ რომ გიორგი და ის ერთად იყო სახლიდან გავიდა.ტაქსი დაიჭირა და ბექას ბინაში წავიდა,იქ რამოდენიმე წუთი დაჰყო სამზარეულოში და ისევ სადისტური ღიმილით დაბრუნდა უკან.წყალი გადაივლო და გადიოდა უკვე მისმა ტელეფონმა რომ დარეკა,დახედა და ბექა იყო.
-ანა სახლში მივდივარ,დაღლილი ვარ და ამოვალ რა შენთან თუ გიორგისთან არ მიდიხარ დღეს.
-მივდივარ უკვე.
-კარგი მაშინ ტკბილი ძილი.
-ჯერ კი ვარ ტკბილად თუ გიურზამ არ გამაბრაზა და თუ გამაბრაზა დავსჯი.
-მაგარი ხარ შენ.გადაიხარხარა ბექამ და ტელეფონი გათიშა.
-თუ არ ვარ მაგარი,ხვალ გნახავთ აკანკალებულს.თქვა და ისევ ჩაიქირქილა.გიორგისთან ისე ჩუმად მივიდა სახლში რომ შევიდა ანას სიჩუმე თავად გიორგისაც კი გაუკვირდა.მარიამი და გიორგი ტელევიზორს უყურებდნენ,ორივემ რომ გახედა ანას ფრთხილად მოძრაობდა.
-ანა ავად ხარ?შეეკითხა გაკვირვებულმა,უფრო გაოცებულმა მარიამმა.
-ავად შენ ხარ,რა შემატყვე ავადმყოფობის ფერი არ მაქვს კარგი თუ ხორცი.
-სისინა ამდენი ხანი სად იყავი,რატომ დაიგვიანე.
-დავიბანე,დავსუფთავდი და ისე წამოვედი.მოიცადე,სახელი რატომ შემიცვალე ტომ?
-ტომი ვინ არის?
-თავად ჯერია და შენ ტომი ხარ.უთხრა სიცილით მარიამმა გიორგის.
-ხელს არ შეგიშლით გვრიტებო მე დავწვები.თქვა ანამ და წავიდა.
-მარიამ მე ეს სიჩუმე და სიწყნარე არ მომწონს.მარიამმაც სიცილით დაეთანხმა.
-გეთანხმები,რაღაც აქვს ჩაფიქრებული და იცოდე სერიოზული.
-მოიცადე,მაგას უნდა ვუყარაულო დღეს?
-წავიდა დასაწოლად,დაიძინებს დაღლილია.
-მაგამ საერთოდ იცის დაღლა რა არის?მაინც არ ვენდობი,რაღაცას გამიჩალიჩებს დღეს გეფიცები თუ ასე არ იყოს.
-რაც გინდათ ის ქენით,მე დავწვები მეძინება ხომ არ გეწყინება.
-რა უნდა მეწყინოს მარიამ წადი დაისვენე,მაგრამ ჩემს საძინებელში დაწვები.
-კარგი,ნუ ბუზღუნებ.გაეცინა მარიამს.გიორგიმ ტელევიზორის ყურებას შეყვა,შემდეგ რაღაც ქაღალდებს გადახედა და ძალიან გვიანი იყო რომ დაწვა,დარწმუნდა რომ ანას ეძინა და თავადაც მშვიდად დაწვა,არადა ანამ ორჯერ ადგა და არ დაენახა გიორგის.სახლში სრული სიჩუმე სუფევდა,ანა რომ ადგა ისევ და ჩუმი ნაბიჯებით წავიდა სამზარეულოში.ჩქარა,ჩქარა ფუსფუსებდა და ცოტა ხანში ისევ საძინებელში დაბრუნდა,ჩაიცვა და ჩაცმული შეწვა,რადგან ყოველ წუთს ელოდა რაღაც საშინელს.როგორც იქნა 7 საათიც მოვიდა და ადგა,ჩუმად,უხმოდ გაიპარა სახლიდან.დილით მარიამზე ადრე გიორგიმ გაიღვიძა,კარებზე ზარი იყო და მარიამი არ გააღვიძა თავად გააღო კარი.
-რა მოხდა ამ დილა ადრიან,ან სად იყავით რას გავხართ.უთხრა კარებში მდგარ გელას და ლაშას.
-თქვენ რომ წამოდით ჩვენ მერე დავლიეთ.
-ბექა სად არის მერე.
-ბექა მალე მოვა ალბად,დაურეკე და გათიშული აქვს ტელეფონი.
-ამ დილა ადრიან რატომ აქვს ტელეფონი გათიშული.გაუკვირდა გიორგის.
-გიორგი ლუდი გვაქვს?ჰკითხა გიორგის გელამ.
-კი მაცივარშია.უთხრა გიორგიმ და გელაც წამოდგა სამზარეულოში წასასვლელად,მაგრამ თავბრუ დაეხვა და ისევ დაჯდა,გიორგიმ შეხედა და უსაყვედურა.
-რამ გადაგრიათ რომ ჩაწყდით წუხელ, დაჯექი მე მოგიტან.
-მიდი რა მომიტანე,თავი მისკდება ისე მტკივა.თხოვა გელამ და თვალები დახუჭა.გიორგი გავიდა მაცივარი გამოაღო და  მისმა ღრიალმა ყველა ფეხზე დააყენა,ლაშა და გელა ერთმანეთს მიაჩერდნენ მაგრამ წამოდგნენ ფეხზე და სამზარეულოში გაცვივდნენ,გიორგი გაფითრებული იდგა და მაცივარს უყურებდა აკანკალებული.
-რა მოხდა,რა მოგივიდა.ახლოს მივიდა გელამ მაგრამ გიორგი ისე იყო დაბნეული,ხმა ვერ ამოიღო და ხელით ანიშნა მაცივარზე,იქ ნახეო.გელამაც მაცივარი გამოაღო და მანაც ჯერ დააშტერდა რაღაცას,მიხურა მაცივრის კარი და შემდეგ იყვირა.
-რა ხდება ხალხო,ასე რამ დაგაფეთათ ანა ხომ არ ზის მაცივარში და გაშინებთ იქედან.
-ბექას,ბექას დაურეკე გთხოვ.თქვა გიორგიმ და გულზე მიიდო ხელი.
-ცოტა ხნის წინ დავურეკე ხომ გითხარი და შეტყობინება მოვისმინე,ავად ვარ და დამაგვიანდება დღეს მოსვლა მგონი გავცივდიო.გელამ გიორგის შეხედა,ისევ მივიდა მაცივართან და  ნელა ნელა გამოაღო და კარგად დააკვირდა რაღაცას,შემდეგ გაეცინა და გიორგის უთხრა სიცილით.
-შენ კი არა დღეს ისე შემაშინა მე მოვკლავ,ნუ გეშინია ანას მორიგი ხრიკია.
-როგორ ხრიკი,რას გულისხმობ.
-ბექას ფოტო აქვს ამობეჭდილი და ქილაში მოთავსებული, შემდეგ კი წყლითაა ავსებული,გეფიცები მაგარად შემეშინდა და კიდევ კარგი მაგარი ნერვები გვაქვს.გელამ მაცივიდან ქილა გამოიღო და ახლოდან აკვირდებოდა რომ ამ დროს მარიამი შემოვიდა სამზარეულოში და დაინახა თუ არა გელას ხელში ქილა,პირზე ხელი მიიფარა და საშინელი ყვირილი მორთო შემდეგ კი გიორგის ჩაუვარდა ხელებში გულშეწუხებული.
-მარიამ ეს ანას მორიგი ხუმრობა იყო.როგორც იყო მოაბრუნეს მარიამი ყველა შეშინებული უცქერდა მარიამს რადგან ყველას ძალიან შეეშინდა.გელამ რატის დაურეკა და ისიც მალე მოვიდა,გასინჯა მარიამი და გიორგის უთხრა.
-წნევა ძალიან დაბალი აქვს,გემოგლობილიც დაბალი ექნება და აუცილებლად ანალიზები უნდა აიღოს,ვიტამინები დაჭირდება მოსაძლიერებლად,სუსტად არის.
-არ მტკივა არაფერი,თქვენ მე ნუ მიყურებთ მე კარგად ვარ ბექასთან წადით და ის მოიკითხეთ მარტოა და ძალიან შეეშინდებოდა.ღმერთო როდის უნდა დასერიოზულდეს ეს გოგო.წყნარად თქვა მარიამმა და წამოდგომა სცადა,გიორგი იქვე იყო და შეეშველა წამოდგომაში.
-მართალია მარიამი რა დღეში იქნება ბექა მე წავალ მასთან.თქვა გელამ და ფეხზე წამოდგა,მას ლაშაც თან გაყვა.
-მოვკლავ,გეფიცები მოვკლავ შემომაკვდება ხელში.ღრიალებდა გიორგი და თან ღმუოდა.-საიდან მოიტანა ეს საშინელება,სად ნახა,სად ისწავლა.ისე უნდა შევაშინო,რომ ენა ჩავაგდებინო მაგ ვირთხას მაგას.
-აი ესაა სწორედ რომ არ უთმობთ ერთმანეთს და სანამ მართლა სერიოზულად არ დაუშავებთ ერთმანეთს და არ ატკენთ არ მოისვენებთ.არა,თქვენი ერთად ყოფნა ერთ სახლში კი არა,1000კმ-ის დაშორებაც ცოტა არის,რადგან იქაც მიწვდებით ერთმანეთს.არც შეგიძლიათ უერთმანეთოდ და ერთადაც არ შეიძლება თქვენი ყოფნა.ერთად თუ ხართ და იცინით,მეშინია იმ სიცილის რადგან სადისტური სიცილი გაქვთ ორივეს.მეშინია იმ დღეს,სერიოზულად მეშინია.ეს უკვე ზედმეტია გიორგი,ძალიან ზედმეტი.შეწყვიტეთ ერთმანეთის კბენა და ღეჭვა.სერიოზულად ნაწყენი იყო მარიამი ორივეზე.გიორგი რაღაცის თქმას აპირებდა,რომ ტელეფონზე ლაშამ დაურეკა რომელსაც უცებ უპასუხა.
-გისმენ ლაშა.
-გიორგი ბექა ცუდად არის მოდი რა საჩქარად.
-მოვდივართ,რატის დაურეკე და მოვალთ ჩვენც,ტელეფონი გათიშა და მარიამის ხმა გაიგონა.
-წამოდი ჩქარა,ნეტავი ვიცოდე ის თავად რას ფიქრობს ან სად არის,ნუთუ ვერ ხვდება რამხელა საშინელება ჩაიდინა.ბრაზობდა არა მარტო გიორგიზე,ბრაზობდა ანაზეც.ბექასთან ბინის კარები ღია დახვდა და ორივემ შევიდა ბინაში,რომ რატის ხმა შემოესმათ.
-რა ხდება ხალხო,იქეთ მარიამი იყო ცუდად აქეთ ეს,რაა დღეს აქეთ იქეთ უნდა ვირბინო?რა გეტაკათ,რამ დაგაფინათ ძირს.
-რამ კი არა,ვინ.თქვა გელამ.
-ჰოდა ვინ დააფინა,რა მოუვიდათ.გელამ ხელით ანიშნა გამომყევიო და რატიც გელას გაყვა სამზარეულოში,იქ მისულმა რატის თვალები გაუფართოვდა ერთ დიდ ქილაში გიორგის თავი რომ დაინახა მოთავსებული.
-ეს ნახა მარიამმაც? ვინ გააკეთა ეს,კიდევ კარგი გული რომ არ დაუსკდათ შიშისგან.რატის გაეცინა გულიანად და სული რომ მოითქვა სიცილით თქვა.-ანამ,ანამ გააკეთა ხომ? ანა,ანა არ დააფინე დღეს ეს ხალხი?
-ეს გოგო მართლა ეშმაკის მოციქულია.ეს რაც დღეს გააკეთა სასაცილო არ არის,მან სერიოზულად დაგვაფეთა ყველა და შესაძლებელი იყო სერიოზულად დაშავებულიყო რომელიმე ჩვენთაგანი,უფრო მარიამის შემეშინდა.ამიტომ სერიოზულად უნდა დაისაჯოს,რომ შეწყვიტოს ეს საშინელებები.რამე უნდა მოვიფიქრო,ჭკუა უნდა ვასწავლო.
-ამჯერად ვერ დაუძვრება იოლად დღევანდელ დღეს,მეც მოგეხმარები.ბექა დაეთანხმა გიორგის და ერთად გადაწყვიტეს ანას დასჯა.-იცის რაც მოხდა დღეს მარიამი რომ შეგვიწუხდა?არა გული რომ გაგვსკდომოდა ან მე ან მარიამს სად მიდიოდა მერე,რას აპირებდა ხომ გახდებოდა ორი ადამიანის მკვლელი.არა,უნდა დაისაჯოს და მწარედ უნდა დაისაჯოს.გიორგი რაღაც მოვიფიქრე და შენი დახმარება მჭირდება.
-აუცილებლად,მე შენს გვერდით ვარ.უთხრა გიორგიმ და გაუღიმა ბექას მაგრამ ეს ღიმილი არ იყო სიხარულისგან გამოწვეული ღიმილი,მას სევდის ფერი დაჰკრავდა.ფიქრობდა ბექა,მაგრამ გიორგიმ იცოდა რისი ეშინოდა ანას ყველაზე და ყველაფერზე მეტად.ანას ზაფხულის მოახლოება არც თუ ძალიან უხარია,ზაფხულზე ანას ისტერიოული შემოტევები ემართება უბრალოდ ფოთოლის გაშრიალებაზედაც კი.ვერსად მარტო ვერ მიდის,არც სკვერში და არც საცალფეხო ბილიკებით არ სარგებლობს.ერთხელ გიორგისთან ერთად მისეირნობდა ქუჩაში და შემთხვევით საცალფეხო ბილიკზე მიმავლებმა გიორგიმ წვრილი გველი მოკლა.მას შემდეგ ეშინია მარტო სიარულის,რამდენჯერ უთხრა გიორგიმ.
-არაფლის არ გეშინია დედამიწის ზურგზე და როგორმე დასძლიე ეს შიში და გააცნობიერე რომ არც ისეთი საშიშები არიან ეს არსებები.თუ არ ავნებ არ გერჩის,თავად შეძელი და მოახდინე მისი პროვოცირება.მაგრამ რა შიშის დაძლევა,ანა მის დანახვაზე ეგრევე ცუდად ხდება.
-გიორგი შენ კარგად ხარ? შიში როგორ დავძლიო,მეზიზღება რომ ვუყურებ.თუ ოდესმე გადაწყვიტავ და ამ საშინელი არსებით შემაშინებ,ჩათვალე რომ უფასო ბილეთი ამიღე ამ ქვეყნიდან იმ ქვეყანაში სამოგზაუროდ.გიორგის გაეცინა ძველი განვლილი კადრების გახსენებაზე და ბექას უთხრა.
-არ გაჩერდა თავად სანამ თავი არ ჩაიგდო იმ დღეში,რომელიც ვიცი არ მოეწონება.გაახსენდათ რომ სამუშაო დღე იყო და სამსახური იხმობდათ.ყველამ დატოვა სახლი და კომპანიაში მხიარული სახეებით შესულებს ბექს და გიორგის გაოცებული უცქერდა ანა.
-გამარჯობა ანაბელ.მხიარულად მიესალმა გიორგი ანას და ოჰ,ეს არ მოეწონა ანას.მიხვდა რომ რაღაც ახალს უნდა ელოდოს.ბექამ კი შეხედა ანას და წყნარად უთხრა.
-შამპანიური გახსენი და ილოცე,რომ დღეიდან 120 წელი იცოცხლო.
-შენთან ერთად?კითხვა დაუბრუნა ანამ.
-დღეს ნახავ ჩემთან ერთად თუ სხვასთან ერთად.ირონიულად უთხრა ბექამ რაზედაც ანას ჩაეღიმა და თავისთვის ჩაილაპარაკა.
-არ ვიცი რა ჩაიფიქრეთ ორივემ,მაგრამ ეს თქვენი გამოწვევა მე უფრო ენერგიას მიმატებს.ვიცი რაღაც საშინელება გაქვთ ჩაფიქრებული,მაგრამ შევძლებ რომ გაგიმკლავდეთ ჯენლტმენებო.ანა დაღამებამდე მუშაობდა,გვიან დატოვა მისი სამუშაო ოთახი და დაღლილი წავიდა სახლში,მაგრამ ბექამ წაიყვანა და პირდაპირ გიორგისთან მივიდნენ წყნარად და უხმოდ.გიორგი კომპიუტერთან იჯდა და ბექაც მიუჯდა,რაღაც სახალისო თამაშს თამაშობდნენ და იცინოდნენ.მოულოდნელად გიორგი ანას მიუბრუნდა და უთხრა.
-აბა ჩემო ჯერი,არაფერი არ გაქვს ჩვენთვის სათქმელი?
-რას ითხოვთ ჩემგან,რა გინდათ რომ გითხრათ.გაიკვირვა ანამ.
-ეს შენი ბოლო სიტყვაა?სანამ იტყოდე თანხმობას,მე ერთ რჩევას მოგცემდი.
-გისმენ.
-ანა გულახდილი აღიარება შენ სასჯელს შეგიმსუბუქებს.
-არ მესმის რაზე საუბრობთ.
-ესე იგი არ გესმის რაზე ვსაუბრობთ?მაშ ასე,შეგახსენებ რომ ამ დილით ჩემსა და ბექას სახლში მოხდა საშინელი შემთხვევა,შემთხვევაა ისაა რომ ვიღაცას ჩვენი შეშინება უნდოდა ან უფრო მეტი,ჩვენი სიკვდილი.მე კი შენს ადგილზე სიმართლეს ვიტყოდი,თორემ ძალიან მძიმე სასჯელი ელის დამნაშავეს.
-და მაინც რა სააჯელი გაქვთ მოფიქრებული?
-სასჯელია ასეთი,დამნაშავეს როცა აღმოვაჩენთ ის პითონის ან გიურზას გემრიელი ლუკმა გახდება.თან აქაც და იქაც ორივეს სახლში,ქილას შენი თითების ანაბეჭდები ამშვენებდა.
-დამნაშავე სასჯელისთვის მზად არის,მაგრამ ამ სასჯელს გააპროტესტებს სტრანზბურგის სასამართლოში.
-აააა,თუ სააჯელის გაპროტესტებისთვის მზად ხარ,ესე იგი აღიარებ თავს რომ დააშავე და თავს დამნაშავედ ცნობ.გასაგებია ყველაფერი.გიორგიმ ბექას გახედა და თვალით ანიშნა რაღაც,ისიც წამოდგა და ახლოს დაჯდა ანასთან და უთხრა.
-დღეს გადავწყვიტეთ დავლიოთ და შენც დალევ,შემოგვიერთდები?
-რატომაც არა.ბეჭები აიჩეჩა ანამ.
-ღვინო თქვენ თავად აარჩიეთ პადვალშია,მაგრამ ვფიქრობ დღევანდელ საღამოს და ამ სიწყნარეს წითელი მშრალი ღვნო მოუხდებოდა.როგორც კი ჩახვალ მარცხენა მხარეს გოგის ღვინოების კოლექცია დევს და აიღეთ იქედან ორი ბოთლი და წამოიღეთ.
-კარგი.დაეთანხმა გიორგის ბექა და ანას ხელი გაუწოდა.
-მეც წამოვიდე?გაუკვირდა ანას.
-წამოდი ამოვიტანოთ ღვინო,მარიამმა გემრიელი ვახშამო მოამზადა და ღვინო წავა ზედ.ანას უცნაურად მოეჩვენა ბექას გამოხედვა,მაგრამ მაინც წამოდგა წინ ბექა წავიდა და ნელა-ნელა ჩაუყვა სარდაფის კიბეებს ქვემოთ.შეშინებულმა დაადგა ფეხი ანამ კიბის პირველ საფეხურზე და გაუბედავი ნაბიჯი გადადგა,მაგრამ მაინც მედგრად ჩაათავა ბოლომდე არც თუ ისე მაღალი კიბე.ბექა გოგის ღვინოების კოლექციას ათვალიერებდა და ანას უთხრა.
-მოდი შენ აარჩიე,რომელი ღვინოც შენ გინდა ის ავიტანოთ მაღლა.ანამ უყურა ბექას და შემდეგ უთხრა.
-რა გაქვს ჩაფიქრებული,დავიჯერო გამიმეტებ საშინელი სასჯელისთვის?
-შენ? შენ ხომ გაგვიმეტე მეც და მარიამიც ან გიორგი შეგვიცოდე რომელიმე?რა ჭკუამ მოგაფიქრა ეს რომ ქილაში მე გიორგის თავს ვნახავდი და ისე უბრალოდ შევხედავდი მასზე არ ვინერვიულებდი? რატომ არ ფიქრობ და ტვინს არ ატან ხანდახან რას აკეთებ.შენ წარმოდგენა გაქვს საერთოდ დღეს რა მოხდა? იცი რომ მარიამმა ნახა ის ქილა და ძლივს მოაბრუნეს,სასწრაფო გამოიძახეს მის მოსაბრუნებლად და შემდეგ მე დამემართა იგივე? იცი რომ ორი ადამიანის მკვლელი  გახდებოდი მარიამი რომ ვერ მოებრუნებინათ და შემდეგ მე?აზრზე ხარ საერთოდ? ანა თავდახრილი იდგა ბექას წინაშე და უკვე გულით ნანობდა მის მიერ ჩადენილ დანაშაულს.ბექა კი აგრძელებდა.
-შენ რა გგონია, მართლა ღვინის გამო ჩამოგიყვანე აქ? სადამდე არ ჩახვდები შენს დანაშაულს რა გააკეთე და რა შეიძლება მოჰყოლოდა დღევანდელ დღეს ძლიერი გული რომ არ მქონოდა,მანამდე ანა,მანამდე აქ იქნები.ანამ უეცრად თავი ასწია და ცრემლიანი თვალებით შეხედა ბექას.შეეცოდა,მართლა შეეცოდა ბექას რადგან პირველად ნახა ანას თვალზე სინანულის ცრემლი,მაგრამ გული გაიმაგრა და არ შეიმჩნია ნელა-ნელა მოშორდა ანას და ფეხი კიბეზე შედგა,ანას შეშინებული და აკანკალებული ხმა რომ გაიგონა.
-შენ მართლა აქ მტოვებ
-აქ გტოვებ,არ შეგეშინდება,რადგან მარტო არ იქნები აი იმ კუთხეში მიდი და ნახავ ორ შენსავეთ დაუნდობელ მეგობარს.ანამ გაიხედა საითკენაც ბექამ მიუთითა და თვალები გაუფართოვდა,ისევ ბექას შეხედა მაგრამ ბექა იქ აღარ დახვდა.
-ღმერთო,დღეს გადამარჩინე და საერთოდ არ გავიფიქრებ ამათ ნერვების მოშლაზე.ჩაილაპარაკა ანამ და იქვე ჩაიკეცა.თანდათან შიში გაძლიერდა და კანკალმა აიტანა,ცივი ოფლი ასხამდა და უკვე სადაც იყო ბოლო ხმაზე იყვირებდა მაგრამ უძლებდა.
-ღირსი ხარ ანა ღირსი ხარ,რაც დათესე იმას იმკი.უბრაზდებოდა თავის თავს.
-ღმერთო მომეცი ნებისყოფა,მომეცი ძალა რომ ამ სასჯელს გავუმკლავდე.თვალი გაექცა იმ კუთხისკენ სადაც დიდი ყუთი იდგა და შიგ უზარმაზარი პითონი იწვა,რომელიც ენას ასარსალებდა და მისი თვალები ანას უცქერდნენ თითქოს სწავლობდა ანას შორიდან.რა თქმა უნდა ყუთს თავზე ეფარა და იქედან ის ვერ ამოვიდოდა,მაგრამ ანას შიშისაგან გონება გაეთიშა და უგონოდ დაეცა ძირს.თვალი რომ გაახილა განათებულ ოთახში იყო,მის ახლოს გიორგი და ბექა დალანდა,მაგრამ ისეთი ძლიერი იყო შიში მასში ვერ შეძლო თვალები გაეხილა და ისევ ბურუსმა მოიცვა გარშემო ყველაფერი.
 სიჩუმე იდგა სახლში,ყველას გიორგისთან მოეყარა თავი და არცერთი ხმას არ იღებდა.ბექა დანაღვლიანებული გადი-გამოდიოდა და ძალიან ნერვიულობდა ანაზე.
-გიორგი ხომ კარგად ახურავს ყუთს.შეეკითხა გიორგის.
-ნუ გეშინია,არაფერი მოუვა მისგან მაგრამ რომ შეეშინდება ეს ვიცი.
-უნდა ჩავიდე,მეტს ვერ გავუძლებ.თქვა ბექამ და ერთი საათის გასვლის შემდეგ სარდაფის კარები გააღო,სწრაფი ნაბიჯებით ჩაირბინა კიბე და შუქი აანთო,კუთხეში შეხედა ანას მოკუნტული იწვა.სასწრაფოდ მივიდა მასთან და ხელში გულწასული ანა შერჩა. სევდა,სინანული,ცრემლი ერთად მოერია და ხელი დასტაცა ანას მაღლა აიყვანა და რატის უყვირა.
-რატი გულწასულია უშველე ან საავადმყოფოში გადავიყვანოთ.
-ნუ გეშინია ეს ნერვიული სტრესია.
-რამე გააკეთე გონზე რომ მოვიდეს.
-მანიაკიც კი არ იზამს ამას რაც თქვენ გააკეთეთ,ასე რამ გაგაბოროტათ,ეს როგორ ჩაიდინეთ.უყვირა რატიმ ბექას და გიორგის.
-რა ვქნათ,არ აჯობებს საავადმყოფოში გადავიყვანოთ?კითხა ბექამ რატის.
-შოკშია ჩავარდნილი და მაღალი ტემპერატურა აქვს.რატიმ გადასხმა დაუდგა,ნემსები გაუკეთა ანას და ნელა ნელა კანკალი ჩაცხრა და ოფლიანობა შეწყდა.მოულოდნელად იქვე მჯდომმა ბექამ ანას ჩურჩული გაიგონა.
-არ დამტოვო,არ დამტოვო.
-ღმერთო ეს რა გავაკეთე,როგორ გავაწამე.
-უშენობა მომკლავს,უშენოდ ვერ ვისუნთქებ.
-ზედმეტი მოგვივიდა.უთხრა იქვე მდგარ გიორგის რომელიც თავს დამნაშავედ გრძნობდა.
-ვიცოდი,ვიცოდი რომ ეშინოდა და მარტო სარდაფში ჩაკეტვაც საკმარისი იყო,მაგრამ ჭკუას ისწავლის და ასეთ საშინელებებს აღარ გააკეთებს.
-მადლობა თქვით რომ სერიოზული არაფერია,მალე მოვა აზრზე ეს მაღალი სიცხისგან არის ასე მოთენთილი და მიგდებული.თქვა რატიმ.
-მივდივარ,უნდა წავიდე.ჩემი აქ მოსვლით თქვენ აირიეთ,ამიტომ წავალ შორს ძალიან შორს.ბექამ საწოლთან ჩამოუჯდა და მანაც ჩურჩულით უთხრა.
-მაპატიე საყვარელო,შენ სიულელე ჩაიდინე და მე შენზე მეტი სულელი ვარ შენ რომ აგყევი მეც ზედმეტი მომივიდა,მაგრამ ძალიან გამაბრაზე ანა ძალიან.წასვლაზე ოცნება კი შეწყვიტე,მე არსად არ გაგიშვებ,მე შენ ვერ შეგელევი რადგან უშენოდ ვერ ვიცოცხლებ.მიუწვა გვერდით და მისი თავი მკერდზე დაიდო,ღრმად ჩაისუნთქა ანას სურნელი და თვალები მინაბა.-შენ რომ მიმატოვო ,მე გასაღები სად ვეძებო შენი გულის.
-ჩემი გულის გასაღები შენთანაა უკვე წელიწადზე მეტია,მაგრამ დღეიდან ჩამოგერთმევა ეს უფლებები.
-რას ჰქვია ჩამომერთმევა,შენ ამას სერიოზულად ამბობ?
-სახლში უნდა წავიდე,ერთ ადგილზე მაქვს დასარეკი.ანა ძალიან წყნარად საუბრობდა,რაც არ მოეწონა არც ბექას და არც გიორგის.მისაღებში ყველა წყნარად იჯდა და ელოდებოდნენ როდის აფეთქდებოდა ბომბი,მაგრამ ანამ გადასხმა მოიხსნა წამოდგა და ყველას გასაკვირად წყნარი მისალმება აჩუქა მეგობრებს.ყველას მოესიყვარულა თითქოს გრძნობდნენ ანა მათ დიდი ხნით ემშვიდობებოდა,მკრთალი ღიმილით ჰაროვანი კოცნაც დაუტოვა ბიჭებს და კარებისკენ წავიდა,გიორგიმ ვერ აიტანა ანას ეს სიჩუმე და წინ გადაუდგა.
-სად მიდიხარ ასე ჩუმად და უთქმელად,სად  მიიპარები ეს ხომ შენი სტილი არ არის ასეთი სიწყნარე შენ არ გჩვევია ჯერი.
-ვხმაურობდი და ვერ აიტანე ჩემით გამოწვეული ხმაური,იმდენად შეგაწუხე რომ პითონს და გიურზას მიუგდე ჩემი თავი შესაჭმელად.რა გარანტია მაქვს ახლაც არ მეთამაშები და არ შემომისხვამთ საწოლშიც,ამიტომ გამატარე დღეიდან მოგენატრებათ ეს ხმაურიც რადგან დაისვენებთ ჩემგან.ჩემი შემცვლელი ეძებე,მე იქ ხვალიდან აღარ მოვალ.თვალცრემლიანმა უთხრა გიორგის ანამ.
-შენ სულ გაუბერე ხომ?ის დილა რა დილაა სადაც შენ არ იქნები,ან ის სახლი რა სახლია სადაც შენ და შენი სიგიჟეები არ მეგულება.მაგრამ აღიარე,აღიარე ანა რომ შენ ხარ პირველი ამ ყველაფრის წამომწყები.
-წყნარი ცხოვრება ხომ გინდოდა და აჰა,მეც წყნარად გტოვებთ. რა არ მოგწონს ვერ გავიგე?
გვერდი აუარა გიორგის და ხმაურით მიიხურა კარები,კარებს მიღმა დატოვა გიორგი გაშტერებული და ბექა სახეაჭრელებული,ასევე ჩუმად მჯდარი სამეგობრო.თავად კი ცრემლით სავსე თვალებით დაადგა გზას ბინისაკენ.განა ვერ ხვდებოდა,განა არ იცოდა რომ ის იყო დამნაშავე,მაგრამ ასე თუ გაიმეტებდნენ ეს არ უფიქრია.ბინაში შევიდა და მისი ნივთების ჩალაგებას შეუდგა,არცერთი წუთით აღარ უნდოდა იქ გაჩერება,შეიძლება ენანა ეს მისი საქციელი,მაგრამ იმ წუთში უნდოდა გაქცეულიყო რაც შეიძლება შორს.მალე მოყვა უკან მარიამიც და თვალცრემლიანი ადევნებდა თვალს,არ უნდოდა ანას წასვლა რადგან ანას გარეშე გაუჭირდებოდა იმ ბინაში ცხოვრება.
-არ წახვიდე ანა ძალიან გთხოვ.უთხრა მარიამმა ტირილით.
-შენ რომ რამე მოგსვლოდა მარიამ მე როგორ უნდა მეცოცხლა,დარჩენას როგორ მთხოვ.
-გაიარა,კარგად ვარ ხომ ხედავ არაფერი არ დამმართნია.ბიჭები?ისინი მათთვის განა იოლია ეს ყველაფერი?იცი როგორ შეეშინდა გიორგის?აღარაფერს აღარ ვამბობ ბექაზე,ეს როგორ  მოიფიქრე და გააკეთე შედეგებზე არ იფიქრე?
-იმ წუთში არანაირ შედეგზე არ ვფიქრობდი მარიამ.
-დარჩი,აპატიეთ ერთმანეთს დღევანდელი დღე.
-მიუხედავად იმისა ორივე ძალიან მიყვარს,უზომოდ,უსაზღვროა ჩემი მათ მიმართ სიყვარული დღევანდელ დღეს ვერ ვაპატიებ ვერცერთს მარიამ.მარიამი და ანა ერთმანეთს ჩაეხუტა და ორივე ტიროდა,ორივეს უჭირდა ერთმანეთისაგან შორი-შორს ყოფნა.გიორგი ცუდად გახდა,ვერ აიტანა ანას ასეთი წასვლა და ბექას უთხრა მკაცრად.
-წადი,ახლავეს წადი ხელი მოკიდე და სადაც გინდა იქ გადამალე.მანამ არ ანახო მზის სინათლე,სანამდე წასვლის სურვილი არ გადაუვლის.ერთი დღეც არ მინდა ეს სახლი ანას სიგიჟეების გარეშე.ბექამ შეიკავა თავი ჯერ,მაგრამ მარიამმა დაურეკა და ტირილით უთხრა რომ ანა მიდიოდა ამ საღამოსვე.ფეხზე წამოხტა და გიჟივით გავარდა სახლიდან,მარიამმა კარი გაუღო და კარებთან ანას სავსე ჩემოდნებს წააწყდა ანა კი ტელეფონზე საუბრობდა,ბექამაც მის ბოლო სიტყვებს მოკრა ყური რამაც გააბრაზა და ანას მივარდა ტელეფონი გამოართვა და ძირს დაანარცხა,მისკენ შემოაბრუნა და კედელზე ააკრა და თვალებში ჩააჩერდა.ვეღარ აზროვნებდა რას აკეთებდა და რას ამბობდა სიბრაზისაგან.
-სად მიდიხარ,ნუთუ აქამდე მოგყვა მხოლოდ ჩემდამი ძლიერი გრძნობა და მხოლოდ ესაა შენი სიყვარული? მოგბეზრდი? შეგზიზღდი? ვის დაურეკე,ვის თხოვე შველა ძველ ბოინფრედი მოიკითხე?
-რას ამბობ,გააფრინე? თუ თავი მიარტყი რამეს? რა არ მოგწონს,რომ მივდივარ სამუდამოდ?რა მნიშვნელობა აქვს შენთვის აქ ვიქნები თუ სხვაგან ჩვენს შორის ყველაფერი დასრულდა დღეს.
-ნუ აგრძელებ ისევ ისევეს და ნუ იწყებ ნელი სვლით ჩემს ნერვებზე ცეკვას ანა.შენ ვერსად ვერ წახვალ,აქ დარჩები მაგრამ არა აქ ამ ბინაში მარიამის გვერდით,ჩემთან წამოხვალ ჩემთან ერთად.არც დაელოდა ანას პასუხს მეშოკივით გადაიკიდა მხარზე,მარიამს გვერდი აუარა და ბინიდან გავიდა. მარიამი კი თან ტიროდა და თან იცინოდა შემდეგ გიორგის დაურეკა და ყველაფერი აკისკისებულმა მოუყვა,გიორგიმაც შვებით ამოისუნთქა ბექამ კი ანა ერთ-ერთ პატარა და მყუდრო სასტუმროში მიიყვანა და ის ღამე იყო მათი სიყვარულის ღამე.
-მე არ  მეშინია არავის დაკარგვის,რადგან მე არ ვკარგავ მათ,ვინც ძალიან მჭირდება ცხოვრებაში და ვინც ჩემი საკუთრებაა.იკარგებიან ისინი,ვინც გამოგზავნილი არიან ჩემთან გამოცდილებისთვის და რჩებიან ისინი,ვინც გამოგზავნილია ბედისგან.შენ ხარ ჩემი ბედი და ჩემი ცხოვრების ვარსკვლავი.
-მეზიზღები,მაგრამ ბედნიერებისაგან მეცხრე ცაზე ვარ და არც გაბედო ჩემი გამოფხიზლება,არ ჩამოვალ ძირს.უთხრა ბექას სიცილით.
-მიყვარხარ ჩემო ქაჯანა ისე როგორც,ოცნებას უყვარს ფრენა და სანთელს ტირილი.უთხრა ბექამ და ორივე გადაეშვა სიყვარულის თავდავიწყების ვნების მორევში.ის ღამე იყო ორი უზომოდ გადარეული წყვილის ღამე,იმ ღამით ბექამ და ანამ ფეხი შედგა ცხოვრების ახალ საფეხურზე.ეს ღამე არის მათი საიდუმოებების ღამე,სიყვარულის ღამე.ბექა ძალიან ნაზი იყო და დარწმუნებული თავის ძალებში რომ ქალწულობის თაიგული უმტკივნეულოდ ჩაიბარა.დილით უჩვეულოდ ლამაზი იყო დილა,ოთახში სასიამოვნო არომატული სანთლები ენთო,რომლებმაც ანაში გააღვიძა ეროტიკული ლტოლვა.ვარდებით იყო ოთახი სავსე და ამ სილამაზემ ვნებიანი ღამის შემდეგ დაღლილობა სწრაფად მოუხსნა ვარდით და ჯასმინით იყო ის დილა გალამაზებული რომელიც სასიამოვნო ღამის შემდეგ ძალას ჰმატებს და კიდევ უფრო აღვიძებს სქესობრივ სურვილს.ჟასმინი უძველესი დროიდანაა ცნობილი,როგორც სიყვარულის ყვავილი და აღვიძებს ვნებას.ამ ულამაზესი დილის შემდეგ ანამ ყველა წყენა დაივიწყა და პირობა მისცა საყვარელ ადამიანს,რომ ის სანიმუშო მეუღლე იქნებოდა.ყველას გაუხარდა მათი ბედნიერება,უნდოდათ ნახვა მაგრამ ბექამ არ უთხრა სადაც იყო,მხოლოდ ერთხელ ესაუბრა გიორგის ტელეფონით და მთელი თვე არავის არაფერი არ სმენიათ მათზე.
ბედნიერებაა დილით ჩიტების ჭიკჭიკით გაღვიძება და არა საზარელი მაღვიძარას ხმა.აპრილის თვე,ყველაზე ლამაზი და  მშვენიერი წელიწადის დრო.აყვავებული ტყემლისა და ატმის ხეები,ამ დროს ძალიან ლამაზია ირგვლივ გარემო.მზე საუცხოოდ აცხუნებს,ირგვლივ კი საამური სუნი ტრიალებს.ო რა სასიამოვნოა ახლად ამოსული მწვანედ აბიბინებული ბალახის ყურება,ირგვლივ სილამაზე რომ გათრობს და გატკბობს.აპრილის თვეც მალე დასრულდება და ლაშას ანდერძის დროც იწურება.ერთ დღეს თვალები უჩვეულოდ უციმციმებდა და ბაგეზე ნაზი ღიმილი დასთამაშებდა,განწყობა კი ძალიან ამაღებული ჰქონდა და თავს გრძნობდა ძალიან ლაღად,მსუბუქად რაც მეგობრებს შეუმჩნეველი არ დარჩენია მასში ეს ცვლილება.ლაშა თავადაც გრძნიბდა მასში გაჩენლ ცვლილებებს რომელმაც დიდი იმედიც გაუღვივა და უფრო დატვირთა ახალი იდეებით და ახალი მიზნებით.გული კი უფრო აჩქარებულად ძგერდა როგორც ,,არაგვი-არაგვიანი''.მისი ფიქრები მხოლოდ ერთ ადამიანზე იყი ჩაწიკლული და ვერც კი ფიქრობდა სხვა ვერაფერზე.ბევრჯერ შეამჩნია მეგობრებმა რომ ლაშა ფიქრებში ჩაძირული მარტო თავისთვის იცინოდა,ერთ დღეს ვეღარ მოითმინა გიორგიმ მისი ეს იდიოტური ქცევა და უთხრა.
-რა გაცინებს იდიოტივით მარტო რომ იცინი,თქვი რაა სასაცილო და ჩვენც გავიცინებთ.
-გიორგი გული მიფართხალობს მასზე რომ ვფიქრობ.იცი ის ყველაზე განსხვავებულია,ყველაზე ლამაზი და ამავე დროს ყველაზე ძლიერი.თქვა ლაშამ.გიორგი ღიმილით უსმენდა ლაშას და ბოლოს უთხრა.
-მმმმმმმ,ხოოოოოო?მაინც როგორია,რას გულისხმობ განსხვავებულში.
-გიორგი ის სულ სხვა დროიდან მოდის,არასოდეს არ მიგრძვნია სხვა დროს,სხვა ქალის შეხედვაზე ასეთი რამ რასაც ვგრძნობ მის მიმართ.
-არასოდეს,არასოდეს არ გიგრძვნია?
-კარგი რა შეწყვიტე გიორგი,მე სერიოზილად გესაუბრები.შემდეგ გელას მიუბრუნდა და შეეკითხა.-შენ შეხედე მის თვალებს როგორ ელავდნენ ისინი?
-აი მაგაში მეც დაგეთანხმები,თვალებს გვერდს ვერასდროს ვერ ავუვლით.თქვა გელამ.
-მომეჩვენა რომ მოწონება მისი მხრიდანაც არის.
-მართლა?გაოცებულმა შეეკითხა გიორგიმ.
-მართლა,ხო მართლა.
-იცი რას ვფიქრობ?მან იცის რომ შენ უკვე მილიონერი ხარ,მიტომ ხომ არ უციმციმებს თვალები?ირონია იგრძნობოდა გელას ხმაში,რაც ლაშამ კარგად იგრძნო და გაბრაზებულმა უთხრა.
-რატომ მეუბნები ასე ირონიულად.
-ვფიქრობ აქ ფულის საკითხია,ყველას უყვარს მდიდრულად ცხოვრება.გელა მის ადვოკატურ ყნოსვას ყველგან დებდა და მწარეს თქმასაც არ ერიდებოდა.
-კარგი რა ნუ ფიქრობ ასე,არ მგონია ამხელა თანამდებობის გოგო სიმდიდრეზე და ფულზე იყოს დახარბებული.
-შენც მოსინჯე,დაელაპარაკე და აუხსენი ყველაფერი.უთხრა გიორგიმ
-სამი დღეა დარჩენილი და ამ სამ დღეში უნდა მოაგვარო ყველაფერი.მართლა მიდი,დაელაპარაკე უთხარი რასაც გრძნობ მოდი გაიჭერი ველად და შეიგრძენი რომ შენც ამ ცხოვრების ნაწილი ხარ,მისი განუყოფელი ნაწილი.რაც უფრო გადადებ საუბარს,მით უფრო გაგიჭირდება გრძნობების გამხელა.წადი და გახადე რეალურად შენო ყოველდღიური დილა უფრო ხალისიანი,აღივსე ბედნიერებით.ლაშას მოეწონა გიორგის და გელას საუბარი და ფეხზე წამოდგა,ღიმილით დატოვა მეგობრები.
-რას ფიქრობ,გამოვა რამე გაუმართლებს?
-მე ვფიქრობ,თუ ვაჟკაცურად დაელაპარაკება უნდა გაამართლოს ამ გეგმამ.
-ვნახოთ რა ამბებით დასრულდება.წავედი მე და შეგეხმიანები.
-თუ დაგირეკოს,უთხარი ჩემთან მოვიდეს და შენც აქ მოდი.
-რატომ?
-ნუ შემეკითხები მოგვიანებით აგიხსნი.
-კარგი,შენ თუ რამე ჩაიფიქრე მაინც ვერ გათქმევინებ და რა აზრი აქვს აქ რომ დავჯდე მთელი ღამე.გეცინა გიორგის გელას სიტყვებზე და თვალი ჩაუკრა.
-იცი და გესმის ადამიანის ბუნება შესწავლილი გაქვს,ვაფასებ შენს ნიჭიერებას.უთხრა სიცილით გიორგიმ გელას და მანაც სიცილით დატოვა გიორგი მარტო.ლაშა კი მიდიოდა და ბედს მიანდო დღევანდელი დღის ბედი.მიდიოდა და მისთვის ღიღინებდა.
-მხოლოდ ჩემი წერა ხარ ქეთევან,შენ ერთადერთი მნიშვნელოვანი ადამიანი ხარ,რომელიც ღრმად შემოვიდა ჩემს გულში.ქეთევანის კაბინეტის კარებთან რომ მივიდა,მიხვდა რომ ღრმად სუნთქავდა და შეეცადა სუნთქვის დარეგულირებას,ცოტა ხანში კი ფრთხილად დააკაკუნა კარებზე საიდანაც მოესმა ნარნარა ხმა.
-მობრძანდით.
-გამარჯობა, ქეთევან შეიძლება?
-კი,შემობრძანდით.
-როგორ ხარ?მოიკითხა შინაურულად,დიდი ხნის მეგობარივით რამაც ქეთევანი ცოტა არ იყოს გააკვირა.
-გამარჯობა, ლაშა თავად როგორ ხარ.
-ქეთევან დასალაპარაკებლად მოვედი.
-გისმენ,მშვიდობაა?
-კი,კი მშვიდობაა.მოდი პირდაპირ გეტყვი ჩემს სათქმელს,ანდერძის თაობაზე ამ საქმეში ერთად ხომ ვართ,ჩვენ ორნი?
-კი ვართ.გაეღიმა ქეთევანს.
-ერთობა როცაა ხომ ყველა საქმე უპრობლრემოდ წყდება,ასე არ არის?
-კი ასეა,მაგრამ ვერ გავიგე საით მიდიხარ,პირდაპირ მითხარი.
-სამი დღე,მხოლოდ სამი დღე დარჩა ანდერძს ვადის ამოწურვამდე.ქეთევან მოდი მომეხმარე რა,ძალიან გთხოვ.
-მე რაში ან როგორ მოგეხმარო,რა გავაკეთო.დაიბნა ქეთევანი.
-მოვაწეროთ ხელი რამოდენიმე თვით,ან წლით რომ ეს ყველაფერი გადმოვიდეს ჩემს სახელზე და შენც რა თქმა უნდა უსარგებლოდ არ დარჩები.
-ლაშა.........................
-ჩუუუუ,ნურაფერს მეტყვი კარგად დაფიქრდი და ისე მითხარი პასუხი.შენს მშობლებს მე დაველაპარაკები ეს თუ არის შენი პრობლემა.ქეთევანი ჩაფიქრდა და თან ლაშას უცქერდა.
-წადი ლაშა,იქნებ აქედან გასული უკეთესი გეგმა მოგაფიქრდეს.უთხრა მკაცრად ქეთევანმა.
-ნუ აფეთქდები უცებ ქეთევან.ხვალ,ხვალ მოვალ და პასუხიც ხვალ მითხარი.ადგა თვალი ჩაუკრა და კაბინეტში დატოვა დაფიქრებული ქეთევანი,გზაში კი გელას დაურეკა.
-გელუჩი სად ხარ?მოიკითხა მეგობარი ჯერ ლაშამ.
-ოფისში ვარ,რა მოხდა რამე?
-შენ კავკასიური ნაგაზივით ხომ გაქვს კარგი ყნოსვა?
-მითხარი რა გინდა ნუ იცი ხოლმე ათასობით კილომეტრებით შემოვლა.გაეცინა გელას.
-შორი გზა მოიარე და შინ მშვიდობით მიდიო ,ხომ გაგიგონია ეს ანდაზა.მიდი ახლა გადაჩხრიკე ყველაფერი ქეთევან მშვილდაძეზე მოიძიე დაწვრილებით ინფორმაცია და მეც მალე მოვალ.
-აქ არა,გიორგისთან მიდი და მეც იქ მოვალ.
-წასული რომ იყოს?
-არა,იქაა ჯერ კიდევ ოფისში და მიუსწარი ახლა ველაპარაკე.
-კარგი ბოს იქ გელოდები.ლაშამ ხმაურით შეაჭრა თითქმის დაცარიელებულ ოფისში სადაც რამოდენიმე ადამიანი შემორჩენილიყო და გიორგის კაბინეტში დაუკაკუნებლად შეაჭრა,იქვე მაგიდასთან მდგარ სავარძელში ჩაესვენა და ცოტა ხნით თვალები დახუჭა,გიორგი კი გაოცებული უცქერდა.
-რა ხდება ლაშიტო მშვიდობა გვაქვს?
-არც მე ვიცი რა ხდება,რა ვიბოდიალე რა ვილაპარაკე გეფიცები თუ მახსოვდეს.
-რაო? მართლა იყავი მისული? უთხარი? რა გითხრა.ერთად მიაყარა ყველა შეკითხვა.
-ხვალამდე მივეცი დრო,ხვალ უნდა მითხრას პასუხი.
-ხვალ თუ გითხრა,ახლავეს მოვაწეროთ ხელიო? თქვა გიორგიმ და გულიანად გადაიხარხარა.
-რა იდიოტი ხარ გიორგი.გაეცინა ლაშასაც.
-მაშ ასე,ქეთევან მშვილდაძე.დედისერთა,ცხოვრობს მშობლებთან,24 წლის და არის მის ასაკში წარმატებული ადვოკატი.ასე რომ ღირს ამ გოგოზე საუბარი ლაშიტო.ფრიადოსანი მოსწავლესავით ჩააბარა პატაკი ლაშას გელამ და ისიც მის წინ დაჯდა.
-გიორგი ალექსის არ დაურეკია? მოულოდნელად გელა გიორგის მიუბრუნდა.
-ჩავიდა ეს ვიცი მხოლოდ,მიხედავს საქმეებს ალექსის არ მეშინია ის პროფესიონალია.თქვა გიორგიმ და მისმა ტელეფონმაც დარეკა,დახედა ნომერს და გაეცინა.
-გეფიცები სუნი ეცა მასზე რომ ვლაპარაკობდით,ხო ალექს კარგი ყნოსვა გაქვს.
-ჩემზე ჭორაობთ,შეგისწარით ხომ?
-როგორ ხარ,როგორაა საქმეები.
-კარგადაა ყველაფერი,კარგად მოვეწყვე დავისვემებ ორი დღით და მივხედავ საქმეებს,მაგრამ გიორგი ჩემი ვიზიტი მგონი კიდევ ორი თვით ან მეტით გადაიდება.
-რატომ?ეს აუცილებელია.
-როგორც პირველი შეხვედრისას შევატყვე ეს აუცილებელია და თან ჩვენმა ჯადოქარმა დამგესლა და ისე გამომიშვა,ჯერ არ ვარ დარწმუნებული,მაგრამ ორი თვის გამო საქმეს არ ავუჩქარდები,მეტიც რომ იყოს და ეს ჩვენს კომპამიის სასარგებლოდ ხომ იცი ჯობია დავრჩე.
-ჩვენი ჯერი წინასწარმეტყველია,და როგორც შენ შეატყო ისე გააკეთე.ხო მართლა ანა და ბექა გაქრა და არ ვიცით სად არიან,არ გვიმხელენ სრულიად განტვირთვის დღეები მოიწყვეს და მარტოობით ტკბებიან,ქორწილი უშენოდ არ იქნება ალექს.მხიარული ხმა ბიჭებმაც გაიგონეს და ისინიც გახალისდნენ.
-უიმეეე,მაგას მოარჯულებდეს და ქორწილის ხარჯებს მე გადავიხდი.მოესმათ ალექსის მხიარული ხმა და სამივემ გულიანად გაიცინა.
-და კიდევ ახალი ამბავი,მეგობარო ლაშიტოც გვეცლება ხელიდან.
-რა იყოთ მარტი დამთავრდა და საცაა მაისი დადგება,ასე ერთიანად რამ აახურა ყველა.
-ასაკი,ასაკი ჩემო კარგო მაინც თავისას შვრება.უთხრა მხიარულად გელამ.
-კარგია,კარგი.წავედი ახლა და დროს როგორც კი ვნახავ შეგეხმიანებით კიდევ.
-თქვენ ორივე მანქანებით ხართ? შეეკითხა გიორგიმ ლაშას და გელას ორივემ უსიტყვოდ დაუქნია თავი თანხმობის ნიშნად.-ჰოდა დატოვეთ აქ მანქანები და ჩემთან წავიდეთ,მარიამი გემრელ ვახშამს დაგვახვედრებს და ერთად ჩავუჯდეთ.
-შენთანაა მარიამი? კითხა ლაშამ.
-ხო,ეშინია მარტო ბინაში და იქ ხომ არ დავტოვებდი მარტო.
-არ გიფიქრია,რომ უფრო ღრმად უნდა მიუდგე ამ საქმეს,არ გინდა უფრო ოფიციალური სახე მისცე თქვენს ურთიერთობას?
-ჯერ არა,ერთი ან ორი წელი მაინც უნდა დაველოდო.თქვა გიორგიმ და უკვე დაღამებული იყო სამივე რომ გავიდა ოფისიდან,გიორგიმ დაცვა გააფრთხილა რომ მანქანებს იქ ტოვებდა და სამივემ გიორგის მანქანისაკენ აიღო გეზი.ხუმრობდნენ და ღამის სიჩუმეს მათი ხარხარი არღვევდა,რომ უეცრად გიორგის ლაშამ მანქანის გაჩერება მოსთხოვა.
-რა მოხდა ამ სიბნელეში რას შეხედე.ლაშამ ველური გამოხედვით შეხედა სიბნელეში მდგარ ქეთევანს რომელსაც ვიღაც ხმამაღლა ეჩხუბებოდა,ხელებით რაღაცას უხსნიდა და ეტყობოდა რომ ქეთევანი ანერვიულებული იყო.
-გააჩერე რამე არ მოსწიოს რა ბნელი ადგილი შეურჩევია.გიორგიმ მანქანა გააჩერა და ყველა გადავიდა,ლაშამ ქეთევანთან მისვლამდე მისი განწირული ხმაც გაიგონა.
-მიშველეეეთ,მიშველეეეეეთ. გაიქცა ლაშამ და ისიც მის გვერდით გაჩნდა.
-ხელი გაუშვი ქალს ერევი შე ახვარო,ძლიერი ხარ? უყვირა ლაშამ.
-შენ ვინ ხარ,რას ერევი ჩვენს საქმეში.
-დროზე მოუსვი აქედან,თორემ ვერ გიცნობს შენი პატრონი.შეუღრინა გელამ.
-დღეს გადამირჩი ადვოკატო,შენთვის უკეთესია მიფრთხილდე სულ არ გაგიმართლებს.გიორგიმ ქეთევანს შეაშველა ხელი და წამოაყენა.
-საავადმყოფოში წაგიყვანთ.
-არა,არა სახლში წამიყვანეთ მისამართს გეტყვით.
-კარგი.უთხრა ლაშამ და მანქანის კარები გამოაღო.
-ქეთევან იქნებ ჯობდა ექიმმა გნახოს.თხოვა გელამ.
-არა,არა სახლში ჯობია წავიდე,მადლობა თქვენ რომ დამეხმარეთ.გიორგიმ უხმოდ დაძრა მანქანა და ქეთევანის ნათქვამ მისამართზე მივიდა.ქეთევანს უჭირდა ფეხზე დგომა, ლაშამ დაეხმარა და თავისი ხელით შეიყვანა ბინაში.სახლში ქეთევანს მშობლები ელოდებოდნენ,მიჩვეულები იყვნენ მის დაგვიანებას მაგრამ ახლა დედას რაღაც უცნაური გრძნობა ჰქონდა,უცხო ხალხის დანახვაზე და შვილს რომ შეხედა გახეთქილი ტუჩიდან სისხლი სდიოდა ანერვიულდნენ მშობლები.
-რა მოხდა,ჩემს შვილს რა მოუვიდა.შეიცხადა შეშინებულმა ლედიმ და უცხო ხალხს მიაპყრო შეშინეული მზერა,თითქოს ახსნას ამ უცხო ხალხისგან ელოდა.
-ქალბატონო მიხვედოთ ჯერ ქეთევანს და შემდეგ აგიხსნით ყველაფერს.უთხრა ლაშამ და ქეთევანი ლედის მითითებულ საძინებელ ოთახში შეიყვანა,გელამ და გიორგიმ კი ყველაფერი დაწვრილებით მოუყვეს ოჯახის უფროოს ბატონ გურამს თუ რა როგორ მოხდა.
-რა ვთქვა არ ვიცი,მადლობა რომ საჭირო დროს,საჭირო ადგილას აღმოჩნდით.ლედიმ ქეთევანს მიეხმარა გამოცვლაში,გამსკდარი ტუჩი დაუმუშავა,ასევე გადაყვლეფილი ხელის გულები და უცხო ხალხსაც გულითადი მადლობა მოუხადა.
-მადლობა,მადლობა შვილებო რომ ჩემი შვილი გადაარჩინეთ.მითხარით,მადლობა როგორ გადაგიხადოთ.
-ასე ვერ წახვალთ ჩემი ოჯახიდან,მობრძანდით ცოტა ხნით დაბრძანდით და ახლოდან გავიცნოთ ერთმანეთი.თხოვა გურამმა სტუმრებს.სამივემ უხერხულად იგრძნო თავი და ცოტა ხნით დარჩნენ.ლედიმ საჩქაროდ გაშალა სახელდახელო სუფრა და სტუმრებიც მიიწვია მაგიდასთან.ცოტა-ცოტას სვამდნენ და უფრო მეტს საუბრობდნენ.ქეთევანიც შემოუერთდა მათ,ლაშა უფრო და უფრო იხიბლებოდა ქეთევანით.
-რთული პროფესია გვაქვს არჩეული ქეთევან.უთხრა გელამ.
-მართალია,ზოგს უხარია სამართლიანობის დადგენა,ზოგი წაგებას ვერ ეგუება და მუქარით ცდილობს გამარჯვება მოიპოვოს,მაგრამ მე არ ვწერივარ იმათ სიებში ვისაც ფულით მოისყიდიან და დააშინებენ,ვერც ვერავინ დამაჩოქებს,მე სიმართლის გვერდით დავდგები ყოველთვის,მაგრამ ეს მამაკაცი არ მახსოვს,ვფიქრობ ვინმეში ავერიე.გიორგი წამოდგა ფეხზე და თავისი მტკიცე ხმით თქვა.
-კარგია თქვენთან საუბარი ბატონო გურამ მაგრამ სახლში გველოდებიან და დროა დაგემშვიდობოთ.
-მადლობა,კიდევ ერთხელ მადლობა და ვფიქრობ ღირს თქვენთან ურთიერთობა.ღიმილით თქვა გურამმა და ლაშას ეშმაკურად გადახედა,რადგან მას არ გამოპარვია ლაშას არცერთი გამოხედვა თუ როგორ აკვირდებოდა ქეთევანს.
-ნახვამდის და ჩვენ ისევ შევხვდებით ერთმანეთს,იმედია ძალიან მალე.თქვა გიორგიმ და გურამს თვალი ჩაუკრა.დამშვიდობებისას ლაშამ ქეთევანს უჩურჩულა,ვითომ შეუმჩნევლად მაგრამ გურამმა შეხედა და ჩაეღიმა,გიორგის შეხედა და თვალით ანიშნა ლაშაზე,გელა კი ამ ყველაფერს გაკვირვებული აკვირდებოდა და გიორგის თვალებით შეეკითხა რა ხდებოდა,გიორგიმ კი ლაშასგან ჩუმად უთხრა.
-შემდეგ აგიხსნი ყველაფერს.დაამშვიდა მეგობარი და სახლიდან გავიდა გურამთან ერთად.ლაშამ მოასწრო და ქეთევანს დრო დაუნიშნა.
-ხვალ 11 საათზე ველოდებვი შენს ზარს.
-რატომ ხარ დარწმუნებული,რომ დაგირეკავ.ასევე ჩურჩულით უთხრა ქეთევანმა.
-უბრალოდ ვიცი,შენი თვალები მეუბნებიან რომ კეთილი ხარ და გინდა დამეხმარო.უთხრა ლაშამ და თვალი ჩაუკრა.
-მომეწონა მე ეს ხალხი.თქვა გელამ როცა მანქანაში ჩასხდნენ,გიორგის ტელეფონმა რომ დარეკა გაეღიმა და უპასუხა ბედნიერი ხმით.
-მოვდივართ მარიამ.ვიცი რომ დამაგვიანდა,მაგრამ გვეპატიება სულ მალე სახლში ვიქნებით.
-გიორგი ნელა იარე არ იჩქარო.მოესმა გელას მარიამის ხმა და გაეღიმა.
-ლაშიტო ჩვენი,ადამიანების ცნობიერებაში არსებობს სამი რამ და კარგად ჩაუფიქრდი სამივეს.
1.დრო,რომელიც გავიდა................
2.სიტყვა რომელიც თქვი................
3.შემთხვევა,რომელიც ხელიდან გაუშვი ან შენთან დაიტოვებ.შენ იფიქრე და მე ჩემს ვარიანტს გეტყვი რომ ეს შემთხვევა რაც ცოტა ხნის წინ ჩვენს თვალის წინ მოხდა,მე დავგეგმე.
-როგორ?კითხა გაოცებულმა ლაშამ.
-შენ როგორ დაგეგმე.არანაკლებ გაოცებული იყო გელაც.
-დავგეგმე,როგორმე რომ შეგვეღწია ქეთევანის ოჯახში.ეს გოგო შენი ბედია და არ გაუშვა ხელიდან და შენ კიდე რომ იღიმები ჩუმ-ჩუმად შენ და ალექსი დარჩით მეწყვილეს გარეშე,იმედია მალე თქვენც იპოვნით თქვენი გულის ვარდს.
-რატი?მესამე რატი არის.თქვა ლაშამ.
-რატი რაღაცეებს გვიმალავს,მაგრამ დარწმუნებული ვარ მალე დაამღერებს.
-გიორგი ამ ხალხს საიდან იცნობ?კითხა გელამ.
-გურამი მშვილდაძე ჩვენი ახალი პარტნიორია,ასე რომ არ დაგიმალავ და მას შენზე ველაპარაკე და ის თანახმაა,ახლა მხოლოდ დედოფალი უნდა დაითანხმო,თუ არ დაგთანხმდა შემდეგ რაღაც უნდა მოვიფიქროთ უცბად რომ დათანხმდეს.
-შენ ვინ ხარ,ასე ჩუმად როგორ აგვარებ ყველაფერს.გაოცებული იყო გელა.
-უჩინ-მაჩინზე გსმენია რამე?გაეცინა გიორგის.-ასე ჯობდა გელა ახლა მარიამის გემრიელი ვახშამი მივირთვათ და ვისაუბროთ ტკბილად.
-მადლობა გიორგი,შენ ნამდვილი მეგობარი ხარ.მხიარულად შეაბიჯა სამივემ სახლში და გემრიელად  მიირთვეს ვახშამიც,ბევრი რამ გაიხსენეს ბავშვიბის ლამაზი მოგონებებიდან და ბევრიც იმხიარულეს.  მშვენიერი საღამოა,ლაშას არ დაეძინა და ვერანდაზე გავიდა.გულზე სევდის ღრუბელს შემოწოლილს ქეთევანზე შემოეძალა ფიქრი,ფიქრი ხვალინდელ დღეზე და მის პასუხზე.რამდენადაც მეტს ფიქრობს ქეთევანზე ტანში ჟრუანტელი ვერცხლისწყალივით იწყებს სრიალს და გაზაფხულის დაბერილი კვირტივით რაღაც აფეთქების ზღვარზეა მის არსებაში და რა არის ეს თუ არა სიყვარული, ასე მოულოდნელად და ასე დაუკითხავად რომ შემოიჭრა და ააფორიაქა?რა არის სიყვარული და როგორია ლაშას თვალით და გრძნობით  დანახული ეს გრძნობა?სიყვარული ძლიერია,მკურნალია,წმინდაა,ნაზია და ფაქიზია.მას სათნო ძალა აქვს და დაუმარცხებელია,უკვდავია,ურყევია,სიმშვიდეა,სინათლეა,სპეტაკია,ყველგან მყოფია,მარადიულია,სრულყოფილებაა,ჯადოსნურია,უშრეტი წყაროა სიკეთისა.ის მოულოდნმელად და დაუკითხავად,ასევე გაუფრთხილებლად მოდის ჩვენთან ჩვენს გულებს იპყრობს რადგან გულის გარდა სხვაგან ვერ მოთავსდება,იცის იქ არის მისი ადგილი.
-ქეთევან,ქეთავან ამ ბნელშიდაც გასულს, გზა შენამდე მომიყვანს.როგორ მოულოდნელად და როგორ ღრმად შემოხვედი ჩემს გულში და თან მოთავსდი,გული რომელიც შენ დაიმონე.გვიან დაწვა,მაგრამ მაინც ადრე გაეღვიძა მხოლდ არ ამდგარა არ უნდოდა მისი სიფხიზლით სხვაც გამოეღვიძებინა,მაგრამ მარიამმა ლაშას საძინებლის კარი შეაღო და მისი ტანისამოსიც ისე მოაწესრიგა როგორც სხვების,შემდეგ კი ჩამოუარა და ყველა დააღვიძა.
-ადექით,გვეჩქარება და გველოდებიან,დღეს დიდი დღეა დიდიიი.ახმაურდა სახლი და ყველამ ღიმილით გაუდგა გზას მთაწმინდისკენ.მხოლოდ ლაშა იყო მოწყენილი და წუთი-წუთზე ტელეფონს დასჩერებოდა,შესრულდა თუ არა 11 საათი მისი ტელეფონიც აწკრიალდა და გულიც აუფრიალდა.
-გისმენ ქეთევან.სევდიანად და უხალისოდ მიესალმა.
-ლაშა მე ბევრი ვიფიქრე,ძალიან მიჭირს და რთულია ჩემთვის ამ გადაწყვეტილების მიღება მაგრამ მე,მე თანახმა ვარ მოგეხმარო და გავაფორმოთ ფიქტიური ქორწინება.
-სად მოგაკთხო ქეთევან.სიხარულისგან მთელი სხეული უკანკალებდა ლაშას.
-არსად წასვლა არ გინდა რადგან მე უკვე აქ ვარ, შენს უკან.მიუბრუნდა ლაშა და ქეთევანი კრემისფერ შარვალში იყო ზემოდან კი თეთრი გადმოშვებული ზედა ამშვენებდა მის სილამაზეს.უხდებოდა დღევანდელი ჩაცმულობა და ძალიან ლამაზი იყო,ლაშამ ხელი მოკიდა მის ხელებს და უთხრა.
-მზად ხარ ნამდვილად ამ ნაბიჯისთვის? ქეთევანი ჩაფიქრდა ის ხომ თეთრ საოცნებო კაბაზე ოცნებობდა და მას ყოველთვის უნდოდა დედოფლად მყოფს ატმისფერი კაბა ჩაეცვა.ახლა კი დგას უბრალოდ გამოწყობილი და ხელი უნდა მოაწეროს მამაკაცთან რომელსაც არ იცნობს,არ იცის ვინ არის.ლაშამ შეხედა ჩაფიქრებულ ქეთევანს და უთხრა.
-მე ვხვდები რომ გიჭირს ამ ნაბიჯის გადადგმა,მაგრამ მე არაფერს გაძალებ გარდა იმისა რომ დამეხმარო,სულ რაღაც გარკვეული დროით.
-ვიცი,ეს ფიქტიური ქორწინებაა მაგრამ მაინც რთულია.ლაშას ჩაეცინა,დაიხარა და მოულოდნელად აკოცა ქეთავანს.
-აი ახლა კი გაგვიადვილდება იქ კოცნა.უთხრა დაბნეულ ქეთევანს და თვალი ჩაუკრა.ხელი მოხვია და გულზე მიიკრა.
-მაპატიე,მაპატიე რომ დავაგვიანე შენი პოვნა,გიპოვნე და ურთიერთობაც ფიქტიურად დავიწყეთ.მაპატიე,რომ ოცნებები წაგართვი და მზის მწველი სხივი მოგპარე.
-არა უშავს,ეს ხომ ყველაფერი დროებითია.უთხრა ქეთევანმა ცივად,მაგრამ ამ სიცივის მიღმა დიდი ღამეების ფიქრების გატეხვა და გულში დიდი კოცონის ნაპერწკალი ღვივოდა,რომელსაც მხოლოდ ერთი ძლიერი სულის შებერვა უნდოდა.მეგობრები ჩასაფრებულები იყვნენ და მანქანიდან უთვალთვალებდნენ,დაინახეს თუ არა საქმე კარგი სვლით მიდიოდა გადმოვიდნენ მანქანიდან და წყვილთან მივიდნენ.მარიამმა თეთრი ვარდების თაიგული მიართვა პატარძალს და ბედნიერებმა შეაბიჯეს ფეხი საქორწილო სახლში.მოაწერეს ხელი და გახდნენ ერთმანეთის სულის ნაწილი,წყვილმა ქორწინების სახლიდან რესტორანში გადაინაცვლა და იქ აღნიშნეს წყვილის ბედნიერება.ლაშა გაკვირვებული იყო რესტორანში მისვლისას უამრავი ხალხი რომ დახვდა,ასევე ქეთევანიც რომელიც გაკვირვებული უცქერდა მის წინ მდგარ მომღიმარ მშობლებს.
-გეგონა საიდუმლოდ აკეთებდი ყველაფერს,მაგრამ შენმა მშობლებმა რომ ყველაფერი იცოდა ეს შენ არ იცოდი.მომწონს შენი არჩევანი ქეთევან და გულით გილოცავ ბედნიერებას.
-მამა მაპატიე,ეს ფიქტიური ქორწინებაა.უთხრა ჩუმად მამას,სხვებს რომ არ გაეგონა.გურამმა მრისხანედ შეხედა შვილს და ასევე ჩუმად,მაგრამ გაბრაზებულმა უთხრა.
-ერთი წლის შემდეგ რა ვუთხრა ხალხს,ნათესავებს,მეგობრებს ის ფიქტიური ქორწინება იყო და მალე ნამდვილ ქორწილში დაგპატიჟებთთქო? სადარდებელი არაფერი გაქვს ჩემო გოგო,მე ვიცი შენ ბედნიერი იქნები.
-მამა......ქეთევანს თვალები ცრემლებით ჰქონდა სავსე.
-ყველა ჩვენ გვიყურებს და ეგონებათ,მამა-შვილი კამათობენო.დამშვიდდი,მე დარწმუნებული ვარ ეს ცრემლები მალე ბედნიერების ცრემლები იქნება შვილო.უზომოდ გახარებული იყო ლაშას დედა,უხაროდა მის ერთადერთ შვილს რომ ხედავდა ბედნიერებით შევსებულს და ასევე მოსწონდა მისი არჩევანი.მან არაფერი არ იცოდა არც ანდერძზე და არც მამისგან დატოვებულ ქონებაზე,არც ფიქტიურო ქორწინების შესახებ.ლაშა და გელა იქვე იდგნენ და საუბრობდნენ,რომ მარინას მათი ნაცნობი მისალმა და მოიკითხა.
-როგორ ხარ მარინა,გილოცავ ლაშას ბედნიერებას.
-მადლობა საყვარელო,გაიხარე.ღიმილი შეაგება ბედნიერმა დედამ ქალბატონს.
-ძალიან მომეწონა პატარძალი.
-არ ვიცოდი შეყვარებული თუ იყო,მეც ძალიან მომეწონა პატარძალი.უთხრა მარინამ ღიმილით.
-როგორ ხარ,დიდი ხანია არ მინახიხარ.ჯამრთელობით ხომ კარგად ხარ,რაღაც ფერი არ მომწონს შენი.
-უკეთესია თუ არ მკითხავ.სევდანარევი ხმით უთხრა მარინამ.
-სერიოზული გჭირს რამე? გულის ამბავია?
-არა,გული კარგად მაქვს,თავში მაქვს წამონაზარდები.
-ამიტომ გტკივა ასე საშინლად თავი ხშირად.
-ამიტომ,ამიტომ ვერ ვაყუჩებ ტკივილებს ზოგჯერ.
-ლაშამ იცის? ექიმები რას ამბობენ.
-უკვე დაგვიანებულია მკურნალობა,არა არაფერი იცის ლაშამ ისედაც ბევრი სადარდებელი აქვს და მეც არ დაუმატე ჩემი ტკივილი.
-მარინა ეს შესაძლებელია შეცდომაა,მე წაგიყვან ხვალვე სხვა ექიმთან და გადავამოწმოთ.
-არ ვიცი,არ ვიცი ღმერთმა ქნას შეცდომა იყოს.ლაშა დედისკენ გაიწია,მაგრამ გელამ დააკავა.
-შენ გიფრთხილდება ხომ ხედავ,აქ არა არ დაელაპარაკო ამ თემაზე.ფეხზე იდგა და ეგონა ფეხები მოეკვეთა აკანკალდა,გელამ შეაშველა ხელი და ლაშამ უთხრა.
-გარეთ გამიყვანე.გელამ ვერანდაზე გაიყვანა.
-წამოდი,დამშვიდდი და მალე შემოვიდეთ ისევ.
-სად ხართ,აქ რას აკეთებთ.გიორგიმ მოიკითხა ყველასგან განმარტოვებით მდგარი მეგობრები,გელამ კი უთხრა რაც  მოისმინეს და გიორგის სახე შეეცვალა.
-შეუძლებელია,წარმოუდგენლად მიძნელდება დავიჯერო რომ მარინა დეიდას ასეთი რამ ჭირდეს.ლაშა ყველაფერს ვიღონებთ,საუკეთესო კლინიკაში და საუკეთესო ექიმების ხელში.გურამმა თვალი მოკრა გიორგის რომელმაც თვალზე ცრემლი მოიწმინდა მასთან მივიდა,რა თქმა უნდა ეწყინა და ლაშას თანაგრძნობით უთხრა.
-მის გვერდით იყავი,არ ვიცით როგორი სიტუაციაა ამიტომ დღეიდან ყოველი დღე და ყოველი წუთი მას მიუძღვენი.ლაშამ საუკეთესო ექიმები მოახვია მარინას თავზე,ყველა მის გვერდით იყო არ ტოვებდნენ მარტო.ქეთევანის სამსახურიდან გამოსული ჯერ საავადმყოფოში გაივლიდა და მოინახულებდა.ერთ დღეს როცა სახლს ალაგებდა წიგნებში ერთი ძველი ყდაგაცრეცილ რვეულს წააწყდა,გადაშალა და იქ მარინას სულიერი სამყარო აღმოაჩინა.მისი ლექსები,უბრალო ფანქრით ნახატები,ჩანაწერები რომლებიც რამოდენიმეჯერ გადაიკითხა და ცრემლები დაუკითხავად მოგზაურობდა მის სახეზე.მარინას ყველა ლექსი თუ ჩანახატი მის გაუმართლებელ სიყვარულზე და ტკივილზე მიუთითებდა.უცებ სახე დაიბანა,რვეული შეინახა და შესაფერის დროს და მომენტს დაელოდა როდის ეტყოდა ლაშას ამ რვეულის არსებობის შესახებ.
   ყველასათვის საყვარელი თვე მაისი,ვარდობის თვე.პირველი დღე მაისის მზიანი და თბილი,მაგრამ წინ სრული ოცდაათი დღე გვაქვს.რუსომ ეზოში მშვენიერი ყვავილების ბაღი გააშენა და მარიამს იქ უყვარს ყოფნა,უყვარს თავდახრილი ყავილებში ჩაჯდომა და მათ ეჩურჩულება,შემდეგ კი თითქოს მარიამის ჩურჩულზე ყვავილებიც იცინიან.დაიწყო მარიამისათვის ტანჯული თვე,გამოცდებისათვის მზადება და ისევ თავაუღებლად მეცადინეობა,ისევ გამოფიტვა მისი და გადაღლა.აქ ყოფნა კი ავიწყებდა ყველაფერს და მშვიდდებოდა.გონებას ყველანაირი უარყოფითისაგან ინთავისუფლებდა და წამიერად ივიწყებდა ყველა პრობლემას.ერთ კვირა დღეს ანა ესტუმრა და დიდხანს იჭორავეს გოგონებმა,საღამოს კი ანას ბექამ მოაკითხა,მარიამი უეცრად წამოდგა კარები რომ გაეღო ბექასთვის,მაგრამ უეცრად თავზე მოიკიდა ხელი,გონება გაეთიშა და ანას ფეხებში უგონოდ წაიქცა.ტუჩები გაულურჯდა,ფერი დაეკარგა და ანას შეეშინდა მისმა ისტერიკულმა კივილმა ბექა დააბნია და კარებზე ბრახუნს უმატა,როგორც იქნა მოიფიქრა ანამ და კარი გააღო, ბექა კი შეშლილი სახით შემოვარდა სახლში.
-რა მოხდა,რა გაკივლებს.
-მიშველე მარიამს გული წაუვიდა.ბექამ მარიამი ხელში აიყვანა და იქვე შემოსასვლელში მდივანზე დააწვინა,როგორც იქნა შეძლო და გონს მოიყვანა,შემდეგ გიორგის დაურეკა და ისიც გაგიჟებული შემოვარდა ბინაში.
-სასწრაფოში დარეკეთ?იკითხა გიორგიმ და ამ საუბარში ანას თვალთ დაუბნელდა და გიორგის ხელებში დაკარგა გონება.ბექა დაიბნა და გიორგიმ ანას მოსულიერება სცადა,სასწრაფოც მოვიდა და ანასთან მივიდა ექიმმა,მარიამმა კი თვალი გაახილა და გიორგის შეხედა.
-მარიამ მერამდენედ დაგემართა ასე,ხვალ აუცილებლად ანალიზებს აიღებ და ექიმის კონტროლის ქვეშ იქნები.
-არ მინდა ანალიზები,უცებ წამოვდექი და თავბრუ დამეხვა.
-რა ხდება ექიმო,რამე სერიოზულია? მოესმა მარიამს ბექას შეშინებული ხმა და გიორგის შეეკითხა ჩუმად.
-ანას რა ჭირს?
-თქვენ მეუღლე ხართ?
-დიახ,მეუღლე ვარ.
-არ შეშინდეთ,ბუნებრივია და ნორმალური მის მდგომარეობაში ეს გულის წასვლები.
-რატომ? ექიმს გაეცინა ბექას დაბნეულ სახეს რომ შეხედა და ღიმილით უთხრა.
-გილოცავთ თქვენი მეუღლე ფეხმძიმედ არის.ბექა ჯერ გაშეშდა და შემდეგ გაეღიმა, მის სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა.დაიბნა გიორგიც და ღიმილით ჩაიკრა გულში ანა თან ყურში უჩურჩულა.
-დროებით შეწყვიტავ ყოველგვარ სისულელეს.მარიამის გასინჯვა არცერთს აღარ გაახსენდათ,ფეხზე იდგა და ანას ღიმილით უცქერდა თან ხელით ჯერ კიდევ შეუმჩნეველ მუცელზე ეფერებოდა.მოულოდნელად გიორგომ ხელი მოკიდა მარიამს და მის გვერდით დაიჯინა, თან მკაცრად უთხრა.
-მარიამ თავი გააკონტროლე და მეცადინეობას ცოტა მოუკელი.შენ ყოველთვის ამ დროს გემჩნევა გადაღლა და გეწყება გულის წასვლები,ძილი გაკლია და ვიტამინები გინდა.დღეიდან მე გაგაკონტროლებ 12 საათზე არ იქნები დაწოლილი და მოვალ ძალით დაგაწვენ და ყველა წიგნს ფანჯრიდან მოვისვრი.უთხრა მკაცრად გიორგიმ და მარიამს თავზე აკოცა,ჩუმად კი ყურში უჩურჩილა.-ძალიან შემაშინე მარიამ.ჩაიარა ნერვიულობამ და ბექა სიხარულს გიორგიც სიხარულით შეხვდა,სხვებმაც გაიგო და პირველი პატარა სამეგობროში მაგრამ არის კი პირველი?
-პირველი პატარაა სამეგობროში.თქვა ღიმილით მარიამმა.
-გეშლებათ,ჩემს შვილს ნუ ჩამოართმევთ პირველობას.თქვა კარინამ და ალიკამ ვერ გააცნობიერა კარინას ნათქვამი სიტყვები,მაგრამ მთელი ტანით მიბრუნდა კარინასკენ და წარბაწეულმა შეეკითხა.
-შენ იყავი ახლა რომ დაილაპარაკე თუ მომეჩვენა?
-გეგონა მე ვიყავი?კისკისით უთხრა ალიკას მარიამმა და მას აყვა ყველა,ალიკა კი წამოდგა და კარინა გულში ჩაიხუტა.
-რატომ არ მითხარი აქ მოსვლამდე.
-ვაპირებდი თქმას,მაგრამ მარიამმა რომ დამირეკა და მითხრა ანას მდგომარეობა გადავწყვიტე აქ მეთქვა,ასე უფრო ეფექტური გამოვიდა.
-ორი პატარა,ორი სიხარული ეს ხომ ბედნიერებაა,ვიზრდებით და ვფართოვდებით.თქვა გიორგიმ ღიმილით.ლაშამ კი ქეთევანს გადახედა,როგორ უნდოდა მასაც ეგრძნო ეს სასიახრულო წუთები ქეთევანისგან.მეგობრებთან ხალისობს,მაგრამ მისი გული საავადმყოფოს თეთრ დერეფნებში დაძრწის.მოჩვენებითია მისი სიხარული,სულში დიდი ტკივილი და გულში სიცარიელეა.არ უნდოდა მეგობრებისათვის სიხარული გაექრო და ისინი დროზე ადრე დატოვა,ქეთევანი სახლში მიიყვანა და თავად საავადმყოფოში დაბრუნდა.საავადყოფოში შესულმა ფრთხილად შეაღო დედის პალატის კარი.ეგონა ეძინა მაგრამ არა,არ ძინავდა სუსტი ხმა მოესმა და მასთან მივიდა.
-რატომ მოხვედი შვილო,ქეთევანი მარტო დატოვე?
-აქ უფრო მნიშვნელოვანი ვარ დედა.
-არა,ის არის შენთვის მნიშვნელოვანი.ბავშვები როგორ არიან.მარინას როგორც ლაშა ისე უყვარდა ყველა მისი მეგობარი.
-კარგად არიან,დღეს კარინამ და ანამ სიხარულით აგვავსო ყველა მათ ერთდროულად შეეძინებათ პატარა ბჟღარტები.დედა სამეგობრო უკვე ორ პატარას ველოდებით.
-როგორ მინდოდა,მეც მოვსწრებოდი შენს პატარას ლაშა მაგრამ ბედნიერი ვარ,რომ შენს გვერდით არაჩვეულებრივი ადამიანია.ჩაეძინა მარინას და ლაშას გარშემო სიჩუმემ დაისადგურა,ეს სიჩუმე კი ჩახველების ხმამ დაარღვია და ლაშამაც თავი მიაბრუნა,მასთან ახლოში ქეთევანი იდგა.
-რატომ მოხვედი ქეთევან.მსუბუქად უსაყვედურა,მაგრამ გულის სიღრმეში ძალიან გაუხარდა.
-ვერ გავჩერდი სახლში,აქ მირჩევინია შენს გვერდით რომ ვიყო.
-გაგიჭირდება მთელი ღამე აქ ყოფნა.
-არა უშავს,როგორაა.გაიგო აქ რომ ხარ?
-კი იცის,ცოტა ვილაპარაკეთ და ჩაეძინა.
-წამლებისგან არის ასე,რომ ტკივილი შეუმსუბუქოს ძილში უნდა გაატაროს უმეტესად დრო.
-წამოდი სახლში წაგიყვან ვერ გაძლებ დილამდე,გადაიღლები.
-არა,არა აქ ვიქნები შენთან ერთად.
-ხვალ მუშაობ და უძილობისგან გონება გაგეთიშებ,შეცდომას დაუშვება.
-არა,არა გთხოვ გული მიგრძნიბს რომ აქ უნდა ვიყო.
-კარგი როგორც გინდა,მე ყავა უნდა მოვიტანო გინდა შენ?
-მოგვიანებით,ახლა არა.ექიმი ნახე?
-ვნახე და მდგომარეობა უცვლელია,უფრო უარესობისკენ არის წასული.
-ლაშა გაუძელი,თორემ ფიზიკურად განადგურდები.
-დამშვიდდი,კარგად ვიქნები.უთხრა ქეთევანს ხელი მოხვია და გულზე მიიხუტა,რა ცუდია ზოგჯერ ცდუნებას რომ ვერ უმკლავდები.სახე ახლოს მიუტანა ქეთევანს და ნაზად შეეხო მის გამობურცულ ბაგეებს.არ გაუპროტესტებია ქეთევანს კოცნა, პირიქით ვერც მან სძლია ცდუნებას და ლაშას კოცნაში აჰყვა.თეთრად გათენებულმა ღამემ,დილით თავის ტკივილი მოუტანა ორივეს,ლაშა ყავის მოსატანად წავიდა და ყავით ხელში უკან დაბრუნებულს ბიჭები შემოეგება წინ.
-შეიძლება ყავა მარინა დეიდასთვის?იკითხა გაოცებულმა ბექამ.
-არა,ქეთევანისთვის მიმაქვს.
-აქ იყავით წუხელ?
-სახლში დავტოვე და მოგვიანებით თავად მოვიდა.ჩაეღიმა ლაშას.
-რატომ არ გვითხარი აქ თუ მოდიოდი.ექიმი რას ამბობს.
-უკვე ვეღარაფერს,ტკივილის შეჩერება არ შეუძლიათ და წამლებით აძინებენ.ცუდად არის დედა ბექა მე კიდევ უარესად,რომ ვუყურებ და ვერაფერს ვერ ვშველი.
-ლაშა შენ რაც შეგეძლო გააკეთე,ასე მოხდა და უნდა შეეგუო ამ მდგომარეობას.უთხრა გიორგიმ.
-რამხელა ტკივილი გქონდა და გუშინ ჩვენთან ერთად მხიარულობდი,უნდა გეთქვა აქ თუ მოდიოდი.გაბრაზებულმა უთხრა ბექამ.ფეხის ხმა გაიგონეს და სამივემ მიიხედა,ქეთევანი მოდიოდა ჩქარი ნაბიჯით.
-ლაშა ექიმი გამოვიდა და მითხრა რომ ორივეს დედა გვეძახის.გიორგის შეაჩეჩა ხელში ცხელი ყავა და ქეთევანთან ერთად აირბინა კიბეები,კარებთან მისულმა სუნთქვა დაიმშვიდა და ისე შევიდა დედასთან.ღიმილით შეხედა მარინამ ორივეს და ბედნიერი ხმით თქვა.
-ძალიან მიყვარხართ.
-ყველაფერი კარგად იქნება დედა.
-არა,აღარაფერი არ იქნება ჩემთვის კარგად.მე მხოლოდ ის მინდა თქვენ მყავდეთ კარგად,ერთი საიდუმლო მინდა გითხრა ლაშა.შენი მამა.................
-არ მომკვდარა,ის მოულოდნელად გაუჩინარდა.ვიცი დედა,მე ყველაფერი ვიცი.
-როგორ,საიდან.გაუკვირდა მარინას.
-მან თავად მომძებნა და ამიხსნა ყველაფერი.ყველაფერი მოუყვა დედას და ისიც გაოცებული უსმენდა.
-მაშ ცოცხალია?
-არა,ცოცხალი არ არის ჩანაწერები დატოვა და ანდერძი.
-ესე იგი აღარაა ცოცხალი?იმედია იქ მაინც ვნახავ.მარინას თვალებში დიდმა სევდამ დაიდო ბინა.
-დედა...........
-ლაშა მარტო დამტოვე ქეთევანთან.ლაშა წამოდგა დედას შუბლზე აკოცა და ქეთევანთან ერთად მარტო დატოვა.მარინამ ნაზად მოეფერა რძალს და უთხრა.
-გიყვარდეს და დააფასე,ის სულ მარტო დარჩა.ქეთევან შენ ხარ ახლა ლაშას საყრდენი,შენ და მისი მეგობრები.
-ექიმმა თქვა,რომ კრიზისი გადატანილია.
-არა,შვილო ნუ დაუჯერებთ და ნურც იმედს ჩაიდებთ გულში.მე აქედან ვეღარ გავალ,ძალიან გთხოვ მიმიხედე ჩემს ერთადერთ სანთელს.
-აუცილებლად,არ იდარდოთ ლაშაზე პირობას გაძლევთ რომ მის გვერდით ვიქნები.
-მიხარია რომ გაუმართლა ჩემს შვილს,ახლა კი მარტო დამტოვე.ქეთევანმა მარინას გაუღიმა და დატოვა მარტო,ცოტა ხანში კი ექიმმა უთხრა ლაშას.
-ქალბატონმა თავისი ცხოვრების მისია შეასრულა და მისი დრო ამოიწურა,ლაშა დედამ დაგვტოვა.ძნელია საყვარელი ადამიანის დაკარგვით გამოწვეული ტკივილი და ამ ტკივილის დაამება.ძნელია და უძნელესი საყვარელ ადამიანთან განშორება,მაგრამ გვახსოვდეს არც განშორებაა მუდმივი.დრო რაც არ უნდა ხანგრძლივი არის,ის მაინც მალე მთავრდება.მთავარია ისე ვიცხოვროთ,რომ უფლის წიაღში ვიყოთ ერთად.დედამიწა სამოთხე არ არის,არამედ სამოთხიდან განდევნის ადგილია მარადიულ სასუფევლამდე.მშობლის სიკვდილი რთული და ძალიან მწარეა, ამ დროს შესაძლებელია შენთვის სრულიად უცხო განცდებთან მოგიწიოს ბრძოლა.
-ნუ შეიკავებ ცრემლს,ტირილი ტკივილს შეგიმსუბუქებს და შენს გრძნობებს არ ჩაკეტავს სევდა,ვერ მოგერევა.
-ყოველ საღამოს ძილის წინ ვკოცნიდი დედას,მხოლოდ ახლა არ ვიყავი მის გვერდით.თავს საშინლად ვგრძნობ ქეთევან.
-აქ იყავი,მხოლოდ მის ახლოს არ ყოფილხარ.შენ არ ხრ დამნაშავე,დარდს გულში ნუ ჩაიკლავ ასე გაგიჭირდება მწუხარებასთან გამკლავება.ტკივილი ერთ დღეში არ ქრება,არც სისუსტის ნიშანია.მწუხარებისას ტირილისგან თავს ვერავინ ვერ იკავებს,ამიტომ მიეცი გზა მწუხარების ცრემლებს შენთან ერთად შენმა ცრემლმაც იტიროს.
 როგორც იქნა დადგა ზაფხული და ყველაფრისგან თავისუფალი ტკბება უკვე ზაფხულის ხალისიანი დღეებით,უფრო მეტად ერთი სული ჰქონდა როდის წავიდოდა სოფელში და მის ტირიფებს მოინახულებდა ლაღად და ღრმად რომ ესუნთქა ტირიფებში ჩაგუბებული ჰაერი.ლაშაც გამოვიდა მდგომარეობიდან და დაიწყო საზაფხულო მხიარულობები.გართობის და გაგრილების საერთო გადამკვეთი ხომ წყალი არის,ბევრი წყალი.წყალი დასალევად,წყალი დასაბანად,წყალი საწუწაოდ და ასე ერთობოდნენ მხიარულად მეგობრები.ერთ დღეს ანამ ისევ იეშმაკა და ბიჭებს დაემალნენ,ბევრი ეძება გოგიმაც  მისი საყვარელი ქალი მაგრამ არც ის არ ჩანდა არსად.
-ძლივს მოვაჭკვიანე და ისევ ბავშვობაში დაბრუნდა,ვეღარ ვცნობ დედაშენს გიორგი საერთოდ ვეღარ ვცნობ.გიორგი იცინოდა და მიხვდა სადაც იქნებოდნენ ეს სამი შეხმარტკბილებული ტრიო.ხელით ანიშნა ბექას და გოგის წამომყევითო და ჩუმად ავიდნენ სახლის სხვენზე.იქ გაუშლიათ პლედები და ზედ იწვნენ ისე თითქოს რუჯს იღებდნენ.ანამ დაინახა მათთან მისული ბექა და გიორგი რომლებიც გაკვირვებულები უცქერდნენ და ხმამაღლა თქვა ორივეს გასაგონად.
-აქ თუ ფიქრობთ დარჩენას,გამოიყენეთ დამცავი კრემები რადგან კანი დაიცვათ დაზიანებისაგან.
-გარუჯვა თუ გინდოდათ ბასეინზე წავიდეთ,აქ რა გინდათ ხალხო გაგიჟდით?შენ დედა ამ გიჟს აყევი და შენ მარიამ?შენ როგორღა გადაგიყვანა ჭკუიდან,ეს სერიოზული ადამიანი ამ გიჟს აყევი შენც?
-ხელს ნუ გვიშლით ახალგაზრდავ.უთხრა გიორგის წყნარად მარიამმა მაგრამ თავი ვეღარ შეიკავა და აკისკისდა,მას კი ყველა აყვა და სხვენიდან ისმოდა გულიანი სიცილ-კისკისი რამაც გააკვირვა ძირს დარჩენილი ბიჭები.
-რუსუდან აქ რა გინდა,ამ ბავშვებს აყევი შენც? გაოცებული უცქერდა გოგი რუსოს.
-საყვარელო,უკეთეს ადგილას სად უნდა დავისვენო,ამ ხალისიან საზოგადოებაში დასვნება საუკეთესო სულის წამალია ჩემთვის.მშვიდად მიმართა რუსომ გოგის.
-სულ გამოგელია ჭკუა რაც ასაკი მოგემატა?
-შენზე მეტი ტვინი მაინც მაქვს ჯერ კიდევ.თვალი ჩაუკრა გოგის.
-ადექი და წამოდი დაბლა.
-რატომ? უჩემოდ ვერ ძლებ?
-გამაგიჟებს,არა უკვე გამაგიჟა და ჭკუიდანაც გადამიყვანა.
-შენ გადარეული ხარ მის მერე რაც გამიცანი,ამათ გავყრი ახლა და შენ მოდი აქ მომიწექი გვერდით.
-სულ შეიშალა,მზემ დაგარტყა ალბად რას ამბობ ბავშვებთან ერთად,არ უკვირდები?
-დაბერდი და გული,სული მაინც სიბილწესკენ გაგირბის,არ გრცხვენია? არადა,საერთოდ არ მიფიქრია ცუდი რამ.
-ვინ დაბერდა,მე დავბერდი? აბა მოშორდით აქაურობას და გვადროვეთ ჩვენც ცხოვრება ახალგაზრდებო.თქვა გოგიმ და ყველა განდევნა იმ ადგილიდან,დარჩნენ მარტოები ორი ერთმანეთზე შეყვარებული ადამიანი რომელთა სიყვარული წლებმაც რომ ვერ გააუფერულა და ზიანი ვერ მიაყენა.სიცილ-ხარხარით დაბრუნდნენ ეზოში და სხვებთან ერთად დაჯდნენ გიორგის საყვარელ ჭადრის ძირში.
-მარიამ როდის გადაწყვიტე წასვლა შენებთან?
-ხვალ,ხვალ მივდივარ.უპასუხა ღიმილით და ბედნიერებით სავსემ მარიამმა გელას.
-ხვალ? ხვალ დილიდან დატვირთული დღე გვაქვს,შაბათს წადი.მუდარით სავსე თვალებით შეხედა გიორგიმ მარიამს.
-არა რა,ხვალ წავალ ძალიან მომენატა ჩემებიც და ტირიფებიც.
-ოოო,ტირიფები ჩვენც მოგვენატრა.თქვა ბექამ.დროის უქონლობის გამო მარიამმა მარშუტით წავიდა ხაშურში,იმდენად მოენატრა მისი ეზო და მისიანები ერთი დღეც ვეღარ გაჩერდა და გიორგის თხოვნაც არ გაითვალისწინა რამაც გიორგი ძალიან გააბრაზა და არც კი დაემშვიდობა დილით მარიამს ისე წავიდა კომპანიაში.მთელი დღე ტელეფონზე მარიამის ზარს ელოდა,ეგონა დაურეკავდა ეტყოდა მივდივარ და მომენატრებიო,მაგრამ არა.მარიამიც გაბრაზდა დილით წასული რომ დახვდა და ისიც გაგულისებული წავიდა.სასიამოვნო ჟრუანტელმა დაუარა მარიამს ეზოში რომ შევიდა და კაკლის ჩრდილში დაინახა ოჯახის წევრები თავმოყრილი,ყველას მიესალმა და ჰამაკშიც მოკალათდა ალექსანდრესთან ერთად.შემდეგ წამოდგა და ყვავილებს ჩამოუარა,მარწყვებშიც ჩავიდა,შემდეგ თხილებში გაიარა და ახალ ჯერ კიდევ გულ გაუმაგრებელ თხილსაც გაკრა კბილი.მათ ძირშიდაც გაწვა მიწაზე და მაღლა ცაში დაუწყო ყურება კამარა შეყრილ ჩიტების ფრენას.
-მარიამ ასე ძალიან მოგენატრა აქ ყოფნა? ღიმილით დაადგა თავზე მამა შვილს.
-მომენატრა,ძალიან მომენატრა.სკოლის წლებიც მომენატრა,დიდობას ვნატრობდი როდის გავიზრდებოდი და ახლა ისევ იმას ვნატრობ პატარა ვიყო და სკოლაში დავდიოდე.
-გუშინდელივით მახსოვს როგორ წახვედი დედასთან ერთად ხელი-ხელ ჩაკიდებული ჩანთით ხელში,უკან კი ალექსანდრე მოგყვებოდა ტირილით,მეც მინდა შენთან ერთად სკოლაშიო.გაიხსენა ნუგზარიმ განვლილი წლები.
-უფ რა დიდი მეგონა მაშინ ჩემი თავი?გადაკისკისა მარიამმა და მათ მხიარულებას ალექსანდრეც შეუერთდა რომელიც მარიამის გვერდით გაწვა მინდორზე და მარიამს დაადო თავი მკერდზე თან ისიც ბავშვობაში დაბრუნდა.
-მარიამ გახსოვს ამის პატრონმა რა ჰქნას რომ ვითამაშეთ და ანას ალვის ხეზე ასვლა რომ შეხვდა?
-მახსოვს როგორ არა.გადაიკისკისა მარიამმა.
-ალვის ხეზე როგორ ავიდა.გაუკვირდა ნუგზარის და ბავშვებთან ერთად ისიც გულიანად ხარხარებდა.
-არ გაგიკვირდეს მამიკო, ეს ხომ ანაა ყოველ წელს მამიდას დამტვრეული რომ ხვდებოდა.თქვა მარიამმა.
-აუუუ მამა იცი რამდენი ვიცინეთ?ჯერ როგორ კატასავით აძვრა ზედ და მერე მთელი ხმით გაჰკიოდა ,,ვირი ვარ ვირად ვიზრდები,რომ გავიზრდები მაშინაც ვირი ვიქნებიო''.
-ჩამოსვლისას კი ჩამოვარდა და ფეხიც მოიტეხა.დაასრულა მარიამმა და ისევ აკისკისდა.
-ის გახსოვს ბებოს დასაკლავად დამწყვდეული ქათამი რომ მოვპარეთ და ანას გარდერობში დავმალეთ?
-საღამომდე იქ გვყავდა და რომ გამოვიყვანეთ კვერცხი დაგვახვედრა, მადლობა მოგვიხადა სიკვდილს რომ გადავარჩინეთ.ხარხარებდნენ გულიანად.
-მარიამ შენი ფერი არ მომწონს შვილო.მამა-შვილების მხიარულებას თამარიც შეუერთდა.
-მეც მინდოდა დე მაგის თქმა მარიამს რომ შევხედე,რაღაც ძალიან თეთრი მომეჩვენა.უთხრა ალექსანდრემ.
-გადავიღალე დედა,დღე და ღამე ვმეცადინეობდი და უძილობამ სულ გამომფიტა.დაღლილი ხმით უთხრა მარამმა დედას.
-შენ იცოდი თამარ ესენი ასეთი ეშმაკები რომ იყვნენ?
-ხანდახან ამათ ეშმაკობას მეც ვუწყობდი ხელს.ღიმილით უთხრა ქმარს თამარმა.
-მეგონა ორი ბავშვს ვზრდიდი,თურმე მესამეც გვერდით მყოლია.სიცილით თქვა ნუგზარიმ და თამარს სიყვარულით სავსე თვალებით შეხედა.
-ალექსანდრე აჩვენე მარიამს ბაჭიები?
-რააა? ბაჭიები გვყავს? თვალები გაუფართოვდა მარიამს სიხარულისგან.
-აჰამ,იცი რა ლამაზები არიან?
-წამოდი ჩქარა მაჩვეე სად არიან.ფეხზე წამოფრინდა მარიამი და ალექსანდრეც წამოაყენა,მარიამს ხელი გადახვია და ბაჭიებთან მიიყვანა.
-რა ლამაზები ხართ.ეფერებოდა ყველას და აღფრთოვანებას ვერ მალავდა,მაგრამ რაღაც რომ დაეტაკა და უკან მიიხედა გაკვირვებულმა ფერი ეცვალა,მის წინ გაფხორილი ინდაური იდგა და გამომწვევად უცქერდა თითქოს ეუბნებოდა,მოდი მზად ვარ საჩხუბრადო.ალექსანდრემაც მიიხედა უკან და ხმამაღლა გადაიხარხარა.
-რა გაცინებს, ალექსანდრე გამიყვანე აქედან.
-მამააააა,მარიამს ინდაური ებრძვის და მოდი დავკლათ ეს ინდაური.
-დავკლათ და ჩავასაცივოთ.თქვა თამარმა ღიმილით.
-არა,არ დაკლათ.იკივლა მარიამმა.
-რატომ? რომ გეჩხუბება? გაუკვირდა თამარს.მარიამმა ინდაურს შეხედა და გაბრაზებულმა თქვა.
-ეს საახალწლოდ უნდა დავკლათ და კარგად აქნილიც ჩემი ხელით უნდა ჩავაწყო საცივში.
-ოოო,ეს უფრო კარგად მომესმა ყურში და კარგი ახალ წელს დაველოდოთ.თქვა ალექსანდრემ ღიმილით.
-დაველოდოთ,ახლა კი გამიყვანე აქედან.ჩაებღაუჭა ალექსანდრეს და ხელს არ უშვებდა.
-მარიამ გინდა ჩემს საყვარელ ადგილას წაგიყვანო?კითხა ალექსანდრემ.
-სად, ტირიფებში?
-არა,მიდი თავისუფლად ჩაიცვი და წავედით.მარამი გაიქცა და ალექსანდრეს ხმამ შეაჩერა.
-მარიამ შორტი არ ჩაიცვა,ჯინსი ჩაიცვი.
-რატომ?
-იქ რომ მივალთ გაიგებ.მარიამმა მხრები აიჩეჩა და კბეებზე აირბინა.სულ ცოტა ხანში ისევ დაბრუნდა ეზოში,მაგრამ ალექსანდრეს ვერ შეხედა.ალექსანდრემ შეხედა როგორ ეძებდა თვალებით მას და დაუძახა.
-აქ ვარ მოვდივარ.მიუახლოვდა და ხელში ორი თხელი პლედი ეჭირა.
-ესენი რად გინდა?კითხა გაკვირვებულმა.
-იქ კოღოები არიან ბევრი და თავი რომ დავიცვათ.წავედით?
-წავედით.ბევრი არ უვლიათ მეზობლის ვენახზე გადავიდნენ და სულ ცოტა ხანში ბაბუაწვერებით გადათეთრებულ გაშლილ მინდორში გაიყვანა.იქ ერთი ძალიან დიდი ასაკის მსხლის ხე იდგა,მის ჩრდილში ერთი პლედი ძირს დააფინა და მეორე ორივემ შემოიხვია და გვერდი გვერდ დასხდნენ.საოცარი სილამაზე იყო ირგვლივ,გადათეთრებული მდელო და ამ სითეთრეში მწვანე კალიები დახტოდნენ.მოეწონა მარიამს ადგილი,მაგრამ თვალებმოჭუტულმა უთხრა ალექსანდრეს.
-კარგი ადგილია მომწონს,მაგრამ ჩემს ტირიფებს ვერ შევადარებ.
-არც ვადარებ მარი.მე აქ მომწონს,შენ იქ მერე რა რომ განსხვავებული ხედვა გვაქვს.იქ რომ გახვიდე და გაიარო,ყველა ბაბუაწვერა ჰაერში გაიბნევა.
-შემდეგ წამოსვლაზე აპარატი წანოვიღოთ ან კამერა.
-ტელეფონი არ წამოგიღია?მე დავტოვე სახლში.როცა აქ მოვდივარ მეც ვჯდები და სიწყნარეს ვუსმენ და ჩემს ოცნებებში დავდივარ.ტელეფონს კი სახლში ვტოვებ,მყუდროება რომ არ დამირღვიონ.
-სამწუხაროა,მეც რომ არ წამოვიღე ტელეფონი.წამოდი წავიდეთ ძებნას დაგვიწყებენ ტელეფონი კი არცერთს არ გვაქვს და ინერვიულებენ.
-მოიცადე ჯერ ახლა მოვედით.ადგილს ვერ თმობდა ალექსანდრე შემდეგ მარიამს დააკვირდა და სევდიანად უთხრა.
-მარ ექიმთან მიდი რა,ანალიზები გაიკეთე მართლა არ მომეწონა შენი ფერი რომ შეგხედე და ჯობია გული მშვიდად გვქონდეს,გთხოვ ნუ გადადებ.
-არაფერი არ მტკივა ალექს უბრალოდ გადავიღალე.
-არ მატყუილებ?ალექსანდრეს თვალებში სევდა ბუდობდა.
-არა შენს თავს გეფიცები.უთხრა მარიამმა და ძალიან მაგრად შემოხვია ხელები.
-მარიამ რა ცივი ხელები გაქვს ამ შუა ზაფხულში.გაკვირვებულმა უთხრა ალექსანდრემ და მარამის სუსტი თითები მის ძლიერ და თბილ ხელებში მოიქცია.
-ალექსანდრე ძალიან სიმპატიური მამაკაცი ხარ შენს ასაკში და დავიჯერო შეყვარებილი არ გყავს?შეეკითხა და თვალები აუციმციმდა მარიამს.
-არა,მარიამ დღეს გოგოს გაცნობა ძნელი არ არის,ძნელია მისი შეცნობა.
-ეს კი მართალია,გეთანხმები.
-სანამ ისეთ გოგოს არ ვნახავ,ვინც ჩემს გულს ააფორიაქებს,ძილს და მოსვენებას დამიკარგავს.სანამ მისი მონატრებისგან სისხლი დიდი სიჩქარით არ დაიწყებს დენას ჩემს ძარღვებშო,მანამდე უმჯობესია ასე ვიყო მარტო და ეული.მშვიდი ცხოვრება ვის მოწყენია მეც რომ მომწყინდეს.უთხრა ღიმილით და გულზე მიიკრა.
-ალექსანდრე ეს შენ ხარ? შენ როგორი გენიოსი მყოლიხარ ამ ღვთისნიერმა წალკოტა რომანტიკოსი გაგხადა?უთხრა მარიამმა ღიმილით ძმას და ორივემ გაიცინა ხმამაღლა.
-შენ ჯერ კიდევ კარგად არ იცნობ შენს ძმას,სამაგიეროდ მე ვიცნობ კარგად ჩემს დაიკოს რომელსაც თვალები სხვანაირად უციმციმებს,მარიამ არ გინდა რამე მითხრა? სამარე ვარ იცოდე,არავის არ ვეტყვი ჩვენს საიდუმლოს სასიკვდილო სასჯელიც რომ მომისაჯონ.უთხრა სიცილით მარიამს და თვალები აუჟუჟუნა.
-ალექსანდრე შენ არც კი იცი რაოდენ დიდი სითბო მოდის შენგან,შენ ვერც კი გრძნობ ამას,მაგრამ ყოველთვის იცოდი რომ ჩემი დიდი სიხარული ხარ.შენ მართალი ხარ,ვერ დავმალავ იმას რომ სიყვარული მაბედნიერებს და უფრო მეტად მასზე ფიქრით გული ძლიერად რომ მიცემს,სულიერად რომ ვგრძნობ თავს განსხვავებულად მის გვერდით.
-ოოოო,უნდა ვთქვა რომ შენ დიდი ხელოვანი უფრო იქნებოდი მარიამ ვიდრე დიდი ექიმი.არ გინდა მითხრა ვის ეკუთნის შენი ფიქრებიც,გულიც და სულიც და საერთოდ ერთიანობაში ვისთვის ცოცხლბ?ვინ არის ეს პიროვნება ასე რომ აგავსო სიყვარულით,მეტყვი თუ მე გითხრა?უთხრა ეშმაკურად.
-აბა მითხარი.გახალისდა მარიამი.
-რა გამოცნობა მაგას უნდა მარიამ ეს არც ბეჟანაა და არც ტარიელი.ეს შენი სიყვარულის დიდი შემოქმედი თავად გიორგი გოგაბერიშვილია თუ ვცდები?შეეკითხა და გამომცდელად შეხედა წარბაწეულმა,არადა დარწმუნებული იყო მარიამს გიორგი სიგიჟემდე უყვარდა,ისე როგორც გიორგის მარიამი მაგრამ თავის დასმულ კითხვას თავადვე უპასუხა.
-არა,არა მგონია ვცდებოდე.
-არ სცდები ალექსანდრე შენ მართალი ხარ,მე ვეღარ ვძლებ გიორგის გარეშე.ეს ზაფხული როგორ გავძლო მას რომ ვერ ვნახავ,უიმისოდ ყოფნა ჩემი წამებაა.ცრემლმორეულმა თქვა მარიამმა.
-ყველაფერი კარგად იქნება,უნდა მოითმინო სიყვარული ეს ისეთი გრძნობაა მისთვის უნდა იბრძოლო,მას არ უყვარს უკან დახევა და სუსტი ადამიანები.მისთვის იბრძვიან რომ ამ გრძნობის ხიბლი სამარადისოდ თან გაყვეთ.
-იცი?ხანდახან ვფიქრობ რომ მე ამ გრძნობით ვერ გავიხარებ,ვერ შევიგრძნობ მე მას ბოლომდე.
-რატომ ხარ ასეთი პესიმისტი,რა გჭირს მარიამ.შენ რაღაც გაწუხებს და შენთვის იტანჯები ჩუმად რადგან არ გინდა სხვას ატკინო,მაგრამ იმას კი ვერ ხვდები,რომ ყველას ატკენ შენი სიჩუმით.ხვალვე წავალთ ექიმთან,მე თავად წამოგყვები.
-ნუ პანიკიორობ,ძალიან კარგად ვარ.უბრალოდ გადაღლილი ვარ,დავისვენებ ამ ზაფხულს სოფელში და ნახე რა კარგად გავხდე.რაღაც ცუდი განცდა მაქვს, ყველასთვის ძლიერი სიყვარული ტკივილით სრულდება.
-მარიამ მე არ გამომიცდია,ამ საოცარი გრძნობის არც ტკივილი და არც სიხარული.მხოლოდ ის ვიცი გადმოცემით,რომ ეს გრძნობა ძალიან სათუთია მაგრამ ძალიან ძლიერი და მის გამო ყველაფერს თმობენ.სისულელეებსაც კი სჩადიან,ყველაზე ჭკვიანი ადამიანიც კი ბავშვივით ხდება.ნუ ნერვიულობ წინასწარ,ნუ უსწრებ მოვლენებს წინ.შენს თვალებში დანთებულ ძლიერი ცეცხლს ვხედავ და თავად ნუ გაანელებ ნელა ნელა ამ გრძნობას.შენ ნაზი არსება ხარ როგორც ქალი,მაგრამ ძლიერი სული ბოგინობს შენს სხეულში.ყველაფერი კარგად იქნება და ამოიგდე თავიდან ეს ცუდი ზრახვები.წავედით,დროა უკვე შეეშინდებათ.
-წავედით,სადაცაა დაღამდება.წამოდგნენ და ხელი-ხელ გადახვეულები შევიდნენ ეზოში.მარიამმა გემრიელად ივახშმა მონატრებულ ოჯახის წევრებთან ერთად და გემრიელად დაიძინა.
   ხალისიანად გათენდა, დილა ჩიტების ჭიკჭიკმა უფრო გაალამაზა.მარიამს ჩიტების ჭიკჭიკმა სული გაუყინა და გული აუჩქარდა,როგორ მონატრებია ასეთი დილა სასწრაფოდ წამოდგა,ჩაიცვა თავისი საყვარელი ცისფერი კაბა და ხარბად ჩაისუნთქა დილის ჰაერი წიგნს დაავლო ხელი და თავის ტირიფებში წავიდა. ისე ნაზად,ფრთხილად და ჰაეროვნად მინარნარებდა შორიდან დამნახავი იტყოდა უფრთხილდება ბალახს რომ უხეშად არ შეეხოს და არ ატკინოს მისი არც თუ ისე მძიმე ნაბიჯებითო.საოცარი შეგრძნებით მოეფერა თითოეულ ტირიფს თვალებით,შემდეგ ფეხზე გაიხადა მოიკეცა მისთვის საგანგებოდ გაკეთებულ სკამში და კითხვა დაიწყო.ვერ გაიგო დრო როგორ გაეპარა და მამა დაადგა თავზე კალათით ხელში,რომელშიდაც მცირე საუზმე ჩაეწყო და ერთად ისაუზმა მამა შვილმა ტირიფებში ბუნების ამ მშვენიერ წიაღში.
-იმედია ეს არდადაგები უცებ ამ შემომელევა,ეს ბოლო პერიოდი ვხვდებოდი რომ  რაღაც მაკლდა და დაბნეული დავდიოდი,ამასთან ერთად მართლა ემოციურად დამღალა გამოცდებისთვის მზადებამ.ახლა კი მივხვდი რა იყო ამ დაღლილობის მიზეზი,აი ეს ადგილი მაკლდა და ეს სიმშვიდე.
-მგონი მართლა გადაღლილობის ბრალი იყო შენი სისუსტე დღეს უკეთესად გამოიყურები მარიამ.მიყვარხარ,ძალიან მიყვარხარ მამას პრინცესა.
-მეც ძალიან მიყვარხარ მამა.უეცრად ცაზე ღრუბლები აირია და მალე  მოიღრუბლა,ნუგზარიმ ცას ახედა და თქვა.
-გავასწროთ,თორემ მაგრად დასცხებს.
-ვერ გავასწრებთ,წიგნი არ დამისველდეს და მე თუ დავსველდები არა უშავს.
-მომეცი აქ ჩავდებ და არ დასველდება.ჯერ ნელა-ნელა დაიწყო,მაგრამ უმატა და უმატა.ჭექა-ქუხილი ატყდა,უხაროდა წვიმაში ყოფნა ფეხზე გაიხადა და ასე მივიდა სახლში აუჩქარებლად სულმგაწუწული,მაგრამ ბედნიერი.გამოიცვალა და ფანჯარასთან იდგა,ფიქრობდა უკვე ყველა მოენატრა.მოენატრა მათი გულიანი ხარხარი და ანას გამოხტომებიც.უყვარს ძილი,ძილი რომელსაც წვიმის წვეთები აფრთხობს.ძილი რომელიც ტკბილი ღამით მთავრდება და იმედიანი ახალი დილა იწყება.ერთი კვირა წვიმდა გადაუღებლად,სახლში ყოფნა მოსაბეზრებელი გახდა გარეთ ვერ გადიოდა და სულ ეძინა,გამოკეთდა ძალაც მოემატა და ფერიც კარგი ჰქონდა.ერთი კვირის შემდეგ როგორც იქნა დაბრუნდა მზე და მარიამისთვის სულ ახალი გაზაფხული დადგა,გარეთ ყვავილების არეული სუნი იგრძნობოდა.
-ალექს იცი რა მინდა?
-რა გინდა მარიამ.შეხედა ალექსანდრემ.
-ნაყინი მინდა,ხომ გახსოვს რომელი მიყვარს?
-ვიცი მარი შოკოლადის,წავალ  მოგიტან.
-ოხ როგორ  მიყვარს ზაფხული და როგორ  მიყვარხარ შენ.ყვავილების სურნელებიც მიყვარს და წვიმის შემდეგ უღრუბლო ცაც.ჩქარა,ჩქარა მიაყარა ალექსანდრეს და შემდეგ გაეცინა.
-აფერისტო.
-აფერისტო?მე ვარ აფერისტი?
-ხო აფერისტი ჭინკა.უცებ დაარქვა მარიამს სახელი და ღიმილით წავიდა ნაყინის მოსატანად თავად ჰამაკში ჩაჯდა და ალექსანდრეს ლოდინში ცის ჰორიზონტზე ამოსულ მზეს გაჰყურებს რომელსაც სხივები გაუბნევია უდარდელად გარშემო და ამდენი წვიმის შემდეგ ეშმაკურად იცინის.მალა დაბრუნდა ალექსანდრე და ნაყინი მოუტანა,ერთად დაჯდნენ ერთად მიირთვეს და როგორც ბავშვობაში ახლაც ისე დათითხნეს ერთმანეთი.კარგი იყო მონატრებულ გულზე პირველი დღეები,მაგრამ ახლა სხვები ენატრებოდა.ვერ იძინებდა მთვარის შუქზე ადგებოდა და ფანჯარასთან მჯდარი მისი გულის დარდები ფურცლებზე გადაჰქონდა.
-მენატრები უსაშველოდ,მგონია რომ ცხოვრება დიდ სიურპრიზს მიწყობს,რას ვერ ვხვდები მაგრამ გული ცუდასაც მიგრძნიბს და კარგსაც.ხანდახან ვფიქრობ რომ შენ ხარ ამ სიურპრიზის მთავარი პერსონაჟი და თუ ასეა მაშინ მეც მზად ვარ ჩაგჭიდო ხელი და უსასრულობამდე გამოგყვე.მოდი,მომეხვიე ისე ძლიერად რომ ჩემმა ძვლებმა ტკაცუნი დაიწყოს,ცოტა ხნით გული არა მხოლოდ ძვლები მეტკინოს.შენ ჩემი ნათელი წერტილი ხარ,ჩემი დიდი სიყვარული და იცი რას ვფიქრობ ხშირად?რომ მოვკვდე და მიგატოვო,მაინც ასე ძლიერ გეყვარები?არა,არ მინდა გული გატკინო და არ მინდა ჩემს გამო იგრძნო დიდი ტკივილი.მე გელოდები დუმილით,სიყვარულით და შენ ეცადე ჩემს დუმილს უსმინო,რადგან ზოგჯერ დუმილსაც უნდა მოსმენა.ყველაფერს მივატოვებ შენს გამო გიო რადგან სიყვარული ჩემი შენდამი, ყველაზე და ყველაფერზე წინ დგას.ასეთი ჩანახატებით ივსებოდა რვეულის ფურცლები,რომლის წაკითხვას უცრემლოდ ვერავინი ვერ შეძლებდა.ერთი სული ჰქონდა როდის დასრულდებოდა ზაფხული და დადგებოდა სასწავლო წელი რომ ისევ შეძლებდა გიორგის ნახვას.არ ყოფნიდა ტელეფონებზე ღამეების თევა,ვერ ივსებოდა ვირტუალურად ნათქვამი სიტყვებით.როცა გიორგისაგან ძვირფას სიტყვებს ისმენდა,უნდოდა იმ დროს თვალებში ჩაეხედა და იმ თვალებიდან ამოიკითხა ის გრძნობა რაც ორივეს აკავშირებდა ერთმანეთთან,დღეები კი ნელა-ნელა გადიოდა მარიამის ჯიბრზე.
  ყველაფერი კარგად იყო აწყობილი,ყველა ერთმანეთს შეჰხაროდა.მარიამის კარგად ყოფნა უხაროდა ყველას.
-ფერი მოგივიდა ბებოს მერცხალო,ძალიან შემაშინე.
-გადაღლილობის ბრალი არისთქო და არ მიჯერებდით.საღამოს ეზოში ისხდნენ მარიამი და ალექსანდრე ეზოს მანქანამ რომ მოასიგნალა,ორივემ გაიხედა ჭიშკრისკენ მარიამს გული აუფრიალდა,მაგრამ მანქანა ვერ იცნო.ალექსანდრე წავიდა ჩქარი ნაბიჯით და მარიამი კი შუა ეზოში მიყვა ძმას და ერთი შეჰკივლა ნუგზარის მეგობარმა თავად ნუგზარი რომ შემოიყვანა ხელით ეზოში.
-მამაააა,რა მოუვოდა მამიკოს.ცრემლით აევსო თვალები.
-არ ინერვიულო მარიამ უბრალოდ ფეხი ვიტკინე შვილო,მალე გამივლის.ნუგზარის მართლა სერიოზულად ტკიოდა ფეხი,ვეღარაფერს ეხმარებოდა ოჯახის წევრებს და ალექსანდრეს დაევალა ფუტკრების მოვლა.ზაფხული უკვე დასასრულს უახლოვდებოდა,რომ ერთ დღეს ალექსანდრემ დიდი თხოვნით და მორიდებით დაელაპარაკა მშობლებს.
-დედა,მამა მთელი ზაფხული არსად გავსულვარ და არც არაფერი მითხოვია,ხომ ასეა?
-ასეა და მითხარი რა ხდება შვილო.უთხრა ნუგზარიმ ალექსანდრეს.
-მამა უკეთესად ხარ და ბიჭებმა გადავწყვიტეთ რამოდენიმე დღით მთაში წავიდეთ,მარიამ არ გეწყინოს წაგიყვანდი,მაგრამ მხოლოდ ბიჭები ვიქნებით.
-ალექსანდრე.............
-ბებო უარს არ მივიღებ,უნდა წავიდე.
-წადი შვილო მხოლოდ ერთი პირობით.უთხრა ნუგზარიმ და ნატკენი ფეხი შემოდი მის წინ მდგარ სკამზე.
-რა პირობით,რა უნდა გავაკეთო.
-ხვალ თაფლი უნდა წაიღო,გამზადებული რომ მქონდა წასაღებად.ფეხი მტკივა და მანქანას ვერ წავიყვან,სახლში რომ მოვიდეს და წაიღოს ფასს დააკლებს რადგან მოვილაპარაკეთ მე უნდა მივიტანო ადგილზე.
-კარგი წავიღებ,გავამზადებ დღეს და რა პრობლემაა.
-პრობლემა ისაა რომ თბილიში უნდა ჩაიტანო,შენ კი მართვის მოწმობა არ გაქვს.
-ვინმე უნდა წავიყვანო?
-აბა მანქანა მარტო ხომ არ წავა შვილო.გაეცინა ნუგზარის.
-ბექას დავურეკავ და ის მომეხმარება.
-ეცლება?
-მე რომ ვეტყვი,მოიცლის.თვალი ჩაუკრა მამას.ნუგზარი გაყვა ალექსანდრეს,ვერ ეხმარებოდა მაგრამ იქ იყო და სიტყვით ასწავლიდა როგორ უნდა დაეწყო ტვირთი.ბოლოს დაღლილმა ცოტა დაისვენა,წყალი გადაივლო და ადრე წავიდა დასაძინებლად თან ბექას დაურეკა.
-გისმენ ალექსანდრე.
-როგორ ხარ სიძევ ბატონო,მოარჯულე ჭირვეული ცოლი?
-კი,მორჯულების გზაზე დგას.გაეცინა ბექას.
-ბექა მჭირდები ხვალ.უცებ დასერიოზულდა ალექსანდრე.
-რა ხდება,ხომ მშვიდობაა.
-კი,კი მშვიდობაა.ალექსანდრემ აუხსნა ბექას რატომ ჭირდებოდა მისი დახმარება და თანხმობაც  მიიღო.
-შენ წამოდი დილით ადრე და სანამ ხაშურიდან გამოხვალ მეც მოგიახლოვდები, ტაქსით წამოვალ.ჩემი რამდენია თაფლი.
-ბევრი თაფლი გაწყენს,ამიტომ კილოიან ბანკაში ჩაასხა მარიამმა.გაეცინა ალექსანდრეს.
-არ მჯერავს მარიამი მაგას არ იზამდა,შენ გადამალე ხო?
-როცა შეასრულებ შენს საქმეს კარგად,წილსაც მაშინ მიიღებ მეგობარო.
-ალექსანდრე გაიზარდე უკვე და წლებით უნდა დატკბე,ნუ მომაკვლევინებ თავს.7 საათზე გამოვალ დილით.
-მეც მასე გამოვალ და შეგხვდები გზაში.
-მამააა,არ იდარდო საქმე ისე გაკეთდება როგორც შენ გაგიხარდება.ბექა დამეხმარება.
-დაელაპარაკე და მოაგვარე?
-მოვაგვარე,წავედი უნდა დავწვე დილით 7-ზე უნდა გავიდე სახლიდან.
-აღარც კი მახსოვს პატარები როდის იყავით შვილო,ძალიან მალე დაიზარდეთ.ალექსანდრე ადრე დაწვა,შუაღამით კი ტელეფონზე შეტყობინება მიიღო.დახედა და გაეცინა.
-ალექსანდრე არავის არ უთხრა ამ შეტყობინების შესახებ,შენი დახმარება მჭირდება და აუცილებლად უნდა გნახო.სად და როგორ ეს შენ მოაგვარე და მომწერე ისე რომ არავის არაფერი არ უთხრა.
-რა მოხდა.
-ბექას უნდა გავშორდე.
-რააა?შენ მართლა გააფრინე?
-სერიოზულად.
-ანა ნუ მიშლი ნერვებს,ტვინში დაგარტყა თუ რა მოგივიდა გოგო.
-საყვარელი მყავს.
-რაააა,ჩემი ხელით მოგკლავ იცოდე თქვი რა ხდება სერიოზულად.
-მართლა სერიოზულად გელოდები, ალექს ეს უფრო მარიამს ეხება.შეეშინდა,შიშმა აიტანა და უცებ გადარეკა.
-რა მოხდა ტვინით ავადმყოფო ვერავინ და ვერაფერმა რომ ვერ დაგაჭკვიანა მშვიდობაა,რამე სანერვიულოა?
-უნდა შევხვდეთ და უნდა ვისაუბროთ.
-ხვალ მოვდივარ თბილიში,ბექამ იცის ის უნდა დამეხმაროს.
-კარგი მაშინ აქ მოხვალ ჩემთან,მნახე ისე არ დაბრუნდე უკან.ერთი სული ჰქონდა როდის გათენდებოდა,იმდენი იწრიალა ვერ გამოიძინა და დილით ადრე ამდგარმა თვალებდაწითლებული გაუდგა გზას.როგორც შეთანხმდნენ ბექამ ისე შეხვდა და იმედიანად გაუდგა გზას.საქმე მალე მოილიეს და ბექამ ანას დაურეკა.
-სად ხარ ანა ჩვენ უკვე თავისუფლები ვართ.
-სახლში მოდი,გელაც აქ არის.
-კარგი,მოვდივართ.მალე მივიდნენ სახლში და ალექსანდრემ ანას თაფლით სავსე ქილა დაუდგა რამაც ანა ძალიან გაახარა.
-რა მოხდა მარიამს ეხება და ეს სერიოზულია?იკთხა ალექსანდრემ და ყველას სათითაოდ მიაჩერდა.
-დაჯექი და მომისმინე,ალექსანდრე ახლა რასაც გეტყვი და გაიგონებ იმიტომ ვაკეთებთ რომ ცალ-ცალკე იტანჯება ორივე,მოდი ჩვენ მოვუღოთ ბოლო მათ ტანჯვას და გიორგი დავაფეთოთ.
-როგორ,მე რა უნდა გავაკეთო ან როგორ დავაფეთო.
-გეგმა მოფიქრებული მაქვს,მაგრამ შენ ისე უნდა მოიქცე რომ მარიამმა უნდა გაიგოს რომ მხოლოდ მის ხელთაა შენი სიცოცხლის გასაღები.
-რას ამბობ, ანა ამოდენა ტყუილი როგორ ვთქვა.
-მათ მე დაველაპარაკები,მე და გელა ისე რომ ეჭვს ვერავინი ვერაფეს ვერ აიღებს.
-ერთი სიტყვით,ალექსანდრე ვიწყებთ ახალ თამაშს და ამ თამაშში მთავარი როლი შენია.
-ვაიმე თავი რომელიღაც კინოს გადაღებაზე მგონია.გაეცინა ალექსანდრეს და სხვებიც გააცინა.
-ასეა,ხომ გინდა მარიამი ბედნიერი რომ იყოს.
-ყველაზე მეტად ეს მინდა ანა.
-კარგია,მაშ ასე.კარზე ზარი იყო და კარი ბექამ გააღო,სახლში კი მხიარული სახით რუსო შემოვიდა.
-რუსო ეს ალექსანდრეა მარიამის ძმა და ის დაგვეხმარება ისე,რომ ვერავინი ვერ მიხვდება ჩვენს თამაშს.
-სასიამოვნოა შვილო მარიამის ძმის გაცნობა ჩემთვის,მაშ ასე თანახმა ხარ გეგმა გაგაცნოთ?
-სხვა რა გზაა,გეგმას მოვისმენ და დახმარებაზე მერე დავფიქრდები რადგან არ მინდა მარიამიც და ჩემებიც ვანერვიულო.
-კარგია,მიხარია რომ ასე აფასებ შენს საყვარელ ხალხს.უთხრა რუსომ,ალექსანდრემ კი ანას შეხედა და უთხრა სერიოზული ხმით.
-შენ ძალიან ამოუცნობი ხარ ანა.საერთოდ ვიცი,რომ ქალი ნაზი არსებაა და ზოგჯერ ის ყვავილს ჰგავს,ვფიქრობ და ვერ ამოვიცანი შენში რომელი ყვავილია თუ ყვავილის მაგივრად ავკაციის ეკლებს მალავ.ბექა ფრთხლად იყავი შენ,ეკალმა არ გაგკრას და შხამმა არ მოგწამლოს.სერიოზულად უსმენდა ყველა,მაგრამ შემდეგ ყველას გაეცინა.
-როცა საქმეს სჭირდება ეკალიც უნდა გამოაჩინო და შხამც უნდა გადმოანთხიო,ამას იმიტომ ვაკეთებ გიორგი 2-3 წელი არაფერს არ ფიქრობს და ეს დიდი დროა გაუჭირდებათ ორივეს ასე ცხოვრება და სანამ გრძნმობა ცხელია, მოდი ჩვენ ვუწამლოთ და უფრო ახლოს მივუშვათ ისინი ერთმანეთთან.თქვა რუსომ და გაუღიმა ალექსანდრეს.ალექსანდრეს გეგმა გაანდვეს და მისი თანხმობის შემდეგ გულდამშვიდებული წავიდა რუსო.
-შენ აქ იქნები,ხვალ ერთად წავალთ.გიორგი თუ მოვიდა არ უნდა დაენახვო.მთელი ღამე იწრიალა ალექსანდრემ და ვერ მოისვენა,ფიქრობდა და ღრმად გაანალიზა მის მიერ დაკისრებული როლი ხან გაიცინებდა და ხან სევდა შემოაწვებოდა.ტკიოდა მარიამისათვის ტყუილის თქმა რომ უწევდა და სინდისი აწუხებდა,მაგრამ ისიც კარგად იცოდა მარიამი გიორგის გარეშე როგორ იტანჯებოდა და ღამეც გაუგონია მისი ჩუმად ტირილის ხმა.
-შენთვის და შენი ბედნიერებისთვის მე ყველაფერს გავაკეთებ მარიამ მხოლოდ შენ იყავი ბედნიერი,ლაღი და მხიარული.გათენდა,კიდევ ერთხელ ისაუბრეს კარგად გაერკვა მის როლში და ბექასთან ერთად გაუდგა გზას სახლისაკენ, უკან კი გელა მოყვებოდა მანქანით.ყველას გაუხარდა ბექასი და გელას ნახვა,მაგრამ ისინი არ იყვნენ ისეთი მხიარულები როგორც სჩვეოდათ.ალექსანდრეს შეხედა თამარმა და შეამჩნია მისი ჩაწითლებული თვალები ეს ხომ უძილობისგან იყო,მაგრამ პირველი ტყუილი აქედან თქვა გელამ.
-ნუგზარი ძია უნდა ვილაპარაკოთ და იმედია გაგებით მოეკიდებით ამ თემას,საქმე თქვენი შვილის და ჩემს სიცოცხლეს ეხება.
-რა მოხდა,ალექსანდრე არ არის ისეთი ბავშვი რამე გაეფუჭებინა.
-მართალია,მაგრამ ზოგჯერ ჩვენს გარშემო არიან ისეთები რომლებიც აფუჭებენ და უდანაშაულოს ითრევენ თავიანთ ჩადენილ დანაშაულში.
-თქვი გელა რა ხდება.
-მე ალექსანდრეს ადვოკატი ვარ და ვალდებული ვარ დავიცვა ის,მაგრამ ვშიშობ ვერ შევძლებ თუ თქვენც არ დამეხმარებით.
-რატომ ვერ დაეხმარები,გელა ასე სერიოზულად არის საქმე?
-ის წუხელ ერთ ძალიან საშიშ ბანდას გადაეყარა,რომლებმაც თამაშში ჩაითრიეს და დიდი,ძალიან დიდი თანხა წააგებინეს.ჩვენ შევთავაზეთ თანხა,მაგრამ ვინც არის უფროსი მან უარი განაცხადა თანხის მიღებაზე.
-რატომ,თანხა რატომ არ აიღო.
-მან გარკვევით მითხრა,თუ გინდა იცოცხლო შენც და ამ ყმაწვილმაც მისი და მარიამი ჩემს შვილს უნდა მითხოვდესო.წინააღმდეგ შემთხვევაში კი სიკვდილით იმუქრება.გელამ გადახედა იქვე მყოფ მარიამს რომელიც გაქვავებული იჯდა და გული მოეწურა,მაგრამ უკვე უკან დახევა აღარ შეიძლებოდა ტყუილის პირველი გეგმა უკვე გამხელილი იყო.
-შენ თავად რას ფიქრობ ბექა.შეეკითხა ნუგზარი სერიოზული ხმით ისე რომ თავი მაღლა არ აუწევია.
-ალექსანდრე ძალიან დაკვირვებული ბავშვია ნუგზარ ძია,მაგრამ აქ არ გამოადგა მისი დაკვირვება ის მსხვერპლია ამ ბანდის.ვფიქრობ ეს დაგეგმილი ხაფანგი იყო და მოამწყვდიეს ალექსანდრეც ამ ხაფანგში.
-გელამ თავის თავზე აიღო ალექსანდრეს სიცოცხლე ძია,თუ უარს ვეტყვით წინააღმდეგ შემთხვევაში მათი მოთხოვნა არ დავაკმაყოფილეთ გელასაც მოკლავენ და ალექსანდრესაც ისე რომ არც დაფიქრდებიან.
-არც დრო არ გვაქვს დაფიქრების?იკითხა ხმა ჩახლეჩილმა და ფერდაკარგულმმა შეხედა მარიამს.უეცრად მარიამი ფეხზე წამოფრინდა და ხმამაღლა ტირილნარევი ხმით თქვა.
-რა დაფიქრება,რას ამბობ მამა გესმის?რაზე უნდა დაფიქრდე,როცა ორი ადამიანის სიცოცხლე საფრთხეშია.ძალიან გამიჭირდება,მაგრამ მე თანახმა ვარ.უმჯობესია უბედური ვიყო,ვიდრე ჩემი საყვარელი ადამიანები დავკარგო ჩემი ეგოისტობის გამო და მათ სიცოცხლეზე წინ ჩემი სიყვარული დავაყენო.მე მიყვარს გიორგი,ხო რა გაკვირვებული მიყურებთ მე მიყვარს ის,მაგრამ უფრო ჩემი ერთადერთი ძმა მიყვარს მამა.ამ უცხო ადამიანმა რა დააშავა,რატომ უნდა დაისაჯოს ის ჩემს გამო და ჩვენი შეცდომის გამო რატომ უნდა აგოს მან პასუხი,განა მეორედ მოვალთ ამ ქვეყნად? ხელი გაიშვირა გელასკენ,გელა და ბექა კი გაოცებულები იდგნენ და უცქერდნენ მარიამს რომელიც ნაპერწკლებს ყრიდა თვალებიდან და მიახლოვებას ვერცერთი ვერ ბედავდა.
-ბექა,გელა რადგან მარიამი თანახმაა,აქ დასაფიქრებელი არც არაფერია და უთხარი შაბათს მოვიდნენ,არავინმა არაფერი არ უნდა გაიგოს,ყველაფერი წესის და ჩვენი ტრადიციის მიხედვით გაკეთდება.
-მარიამ მაპატიე, ძალიან მინდოდა შენ და გიორგი ერთად ყოფილიყავით.
-მაგრამ არ ხდება ყველაფერი ისე როგორც ვგეგმავთ.გელა გიორგის კიდევ შეუყვარდება,გთხოვ მხოლოდ ჯერ ნურაფერს ეტყვი,გთხოვთ ეს თხოვნა შემისრულეთ.
-კარგი არაფერს ვეტყვი,შენი სურვილოს წინააღმდეგ არ წავალთ.უთხრა გელამ და მარიამს შუბლზე აკოცა.მარიამმა თავის საძინებელში გავიდა და ის დილამდე იქედან არ გამოსულა,გელა და ბექა ჯერ ჩუმად მიდიოდნენ,შემდეგ გელამ თქვა.
-სიკვდილს ვეძებთ და მივიღებთ,დაგვწყვიტავს ყველას.
-შენ რა გენაღვლება,მე შვილის გაჩენას მაინც დამაცადოს და მერე მომკლას.თქვა ბექამ და ორივეს გაეცინა.ალექსანდრე ვერ მიდიოდა მარიამთან და ვერ აწყნარებდა,ტიროდა მარიამი მაგრამ მის ცრემლს არავის არ აჩვენებდა.ყველას ეძინა გადაღლილებს და მარიამი მისი საწოლთან ძირს იატაკზე იჯდა და მის ოთახს მხოლოდ მთვარე ანათებდა,იგრძნო რომ ვიღაც დაადგა თავზე თვალი გაახილა და მის წინ თვალებჩაწითლებული და ნანერვიულები გიორგი იდგა.მოულოდნელად თავს დატეხილი უბედურებით სახლში რა გააჩერებდა,მარიამთან მოვიდა და მასთან ერთად ისიც ძირს ჩაჯდა.
-შენ ის არ გიყვარს მარიამ.
-მე ჩემი ძმა მიყვარს და ვალდებული ვარ დავიცვა მისი სიცოცხლე,რადგან ის საფრთხეშია.მაპატიე,მაპატიე გიორგი რომ ასე მოულოდნელად დასრულდა ჩვენი სიყვარული.
-რას წარმოვიდგენდი,შენ სადედოფლო კაბას ჩაიცმევდი და ის დღე არ იქნებოდა ჩვენი ქორწილის დღე.
-რას იზამ,თურმე ასეც ხდება და უნდა შეეგუო.ცრემლებს ყლაპავდა მარიამი.
-არა,არ შეგიძლია მომექცე ასე უგულოდ მარიამ.
-უკვე აღარაფერს აღარ აქვს მნიშვნელობა.
-მარიამ მე ხომ სიგიჟემდე მიყვარხარ,ნუ გამწირავ გთხოვ.
-გვიან არის,გიორგი დავაგვიანეთ.გიორგი წამოდგა,მარიამიც წამოაყენა და ტირილისგან დაწითლებული და დასიებული თვალები კოცნით ამოუშრო,გულში ძლიერად ჩაიკრა და უთხრა.
-არასოდეს არ არის გვიან ის რაც გულით გინდა გააკეთო.უთხრა და ისევ ისე შეუმჩნევლად გავიდა.
-სხვა დროს,სხვა ვითარებაში სიხარულით დაგთანხმდებოდი,მაგრამ ახლა ვერ მივცემ ჩემს თავს ბედნიერების უფლებას,როცა საქმე ჩემი ძმის სიცოცხლეს ეხება.
-გპირდები,რომ ყველაფერს მოვაგვარებ მარიამ.უთხრა და გაუჩინარდა სიბნელეში.
-ნეტავ შემეძლოს ყველაფერს გვერდი ავუარო და შენთან გამოვიქცე გიორგი.ფიქრში დაათენდა თავზე,უკვე გადაიღალა და დილით მიეძინა ტირილისაგან დაღლილს ფანჯარაზე თავმიდებულს.დილით ალექსანდრემ შევიდა დავხედავო და გაოცებულმა შეხედა,ფრთხილად აიყვანა ხელში და საწოლზე დააწვინა.იქვე დაუჯდა და მიაჩერდა როგორ ძალიან ტკიოდა მარიამის ასე ტანჯვა და წამება.