შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

როგორ შემიყვარდა კრიმინალი VIII თავი (ნაწილი II)


8-09-2018, 00:14
ავტორი ელ_ჯეიმსი
ნანახია 4 187

როგორ შემიყვარდა კრიმინალი VIII თავი (ნაწილი II)

-სად მივდივართ?- უკვე მესამედ იკითხა ნიამ და მოუთმენლად გადახედა საჭესთან მჯდარ მეტრეველს
- ხომ გითხარი.. სურპრიზია - მეთქი! -გაუცინა გიორგიმ, ისე რომ საჭისთვის თვალი არ მოუშორებია
- ვეღარ ვითმენ ისე მაინტერესებს!.. - მოუსვვენრად წრიალებდა გოგონა
- ცოტა დარჩა, ნია !- თვალები აატრიალა მეტრეველმა და ქალის მოუთმენლობაზე თბილად ჩაეცინა
- მიმანიშნე მაინც.. - მუდარით სავსე თვალებით გახედა გოგონამ
- ნია...
- ოჰ , კარგი !- დანებების ნიშნად ხელები აწია ნიამ და გაღიმებულმა ფანჯრიდან სწრაფად მონაცვლე ხედებს გახედა.. გიორგიმ მანქანა წყნეთის გზატკეცილზე გადაიყვანა და გოგონა მიხვდა რომ სწორედ წყნეთში მიდიოდნენ. ათი წუთის შემდეგ მეტრეველმა თავისი ინფინიტი ერთ-ერთ ქუჩაზე, ხის თანამედროვე მესრით შემოღი
ობილი სახლის წინ შეაყენა.
- მოვედით.. - ძრავი გამორთო და ნიას ღიმილით გადახედა
- დაახლოებით უკვე ვხვდები რაც ხდება.. - ჩაილაპარაკა ნიამ და იგრძნო როგორ აუჩქარდა სიხარულისაგან გული
- თვალები დახუჭე.. - გაცინა მეტრეველმა
- კარგი რა.. - შუბლი შეიკრა ნიამ
- თვალები დახუჭე!- კატეგორიული იყო მეტრეველი, და როცა ნიამ მისი თხოვნა შეასრულა , მანქანიდან გადავიდა და მასაც დაეხმარა გადმოსვლაში, შემდეგ კი ეზოს კარი გააღო და გოგონა შიგნით შეატარა.
- გაახილე .. - უჩურჩულა ყურში.
ნიას აღარ დაუყოვნებია. თვალები სწრაფად გაახილა და მის წინ გადაშლილი სანახაობით სუნთქვა შეეკრა.. ეზოს შუაგულში თანამედროვე, ორსართულიანი საშუალო ზომის სახლი წამომართულიყო. მის წინ , ასევე საშუალო ზომის , ცისფერ აუზში სანთებით განათებული წყალი ლივლივებდა.. ეზოში ოსტატურად დაეგოთ ასფალტი, ბაღი კი ულამაზესი მცენარეებითა და ყვავილებით გაემწვანებინათ.. ყველაფერი საოცარი გემოვნებით და დახვეწილობით იყო მოწყობილი. ეს სახლი გიორგი მეტრეველის ოცნება იყო.. დიდ ხანს მუშაობდა იგი ამ სახლის აშენებაზე და მისი მთავარი დამხარე და მრჩეველი სწორედ ნია იყო. ის კი არა, თამამად შეიძლება ითქვას კიდეც, რომ სახლი ნიას გემოვნებით უფრო იყო მოწყობილი ვიდრე თავად მეტრეველის.. თუმცა გიორგი არასდროს ანახებდა ნიას სახლს შენების პროცესში... იმ მომენტს ელოდებოდა როცა იგი საბოლოო სახეს მიიღებდა და პირობის მიხედვით, მხოლოდ მაშინ ანახებდა სახლს სანიკიძეს..
- გიო.. - აღტაცებით სავსე თვალები შეანათა მეგობარს რამდენიმე წამით უხმოდ მდგარმა ნიამ
- მოგწონს? - თბილი ღიმილით დააჩერდა მეტრეველი მას
- ულამაზესია !- გულწრფელი იყო გოგონას პასუხი
- შენი დამსახურებით.. - თვალებით მიეფერა მეტრეველი
- გილოცავ!.. - გაუცინა ნიამ და ძლიერად გადაეხვია მეგობარს
- მადლობა.. - თავის ტორებში მჭიდროდ მოიქცია გოგონას სუსტი სხეული და თმაზე აკოცა - წამოდი შიგნიდანაც ვნახოთ.. - ხელი მოკიდა და სახლში შეიყვანა.
სახლის ინტერიერიც ისეთივე გემოვნებით იყო შესრულებული, როგორც ექსტერიერი.. მართალია , ოთახებშიც თანამედროვე სტილი დომინირებდა , თუმცა არა ზედმეტად. ძვირადღირებული დივანი , სკამები და სხვა ავეჯი მაინც მყუდრო გარემოს ქმნიდა სახლში.
- აბა?- იკითხა მეტრეველმა, რომელიც ჯიბეებში ხელებჩაწყობილი , მშვიდი ღიმილით მისჩერებოდა სახლის თვალიერებაში გართულ გოგონას
- იცი? მგონი ცოტა მშურს.. - ეშმაკურად გამოხედა ნიამ მეგობარს - მეც მინდა ესეთ სახლში ცხოვრება.. - მეოცნებე მზერით გადახედა სახლს
- და შენი და ჩემი რამ გაყო?- წარბები აზიდა მეტრეველმა - დღესვე შეგიძლია გადმოხვიდე ჩემთან..
- მადლობა.. - თეატრალურად დაუკრა თავი სანიკიძემ - მაგრამ იყოს , ისევ ჩემი ძველი ერთოთახიანი მირჩევნია.. - გაუცინა მეგობარს
- როგორც გინდა - თვალები აატრიალა მეტრეველმა -ეხლა წამოდი ეს ამბავი აღვნიშნოთ.. - ქალს ხელი ჩაკიდა და ეზოში, აუზის გვერდით გაშლილ სანთლებით გაწყობილი მაგიდისაკენ წაიყვანა.

***
ერთი .. ორი.. სამი..
გაჩერებული გულის ამუშავების მორიგი მცდელობა და წარუმატებლობით გამოწვეული იმედგაცრუება ექიმის სახეზე...
სასწრაფო დახმარების გამაყრუებელი სირენა..
ქალის გულშემძვრელი კივილი .. გამვლელთა დაზაფრული სახეები და ფრაზები "ღმერთო შენ უშველე..."
ერთი...ორი.. სამი...
კიდევ სამი წუთი..
ელექტროშოკის განმეორებითი მცდელობა და ექიმის სიხარულის შეძახილი "პულსი გვაქვს"...
იმედი...

***

- პირველი სადღეგრძელო შენ გეკუთვნის !- ღიმილით გახედა ნიამ მოპირდაპირედ მჯდარ მეტრეველს
-კარგი.. - დანებების ნიშნად ხელები აწია გიორგიმ და გოგონას მოლოდინით შეაცქერდა
- მოკლედ.. - გრძელი სასმისი თხელ თითებში მოიმწყვდია ნიამ - ამ ჭიქით თავისი საქმის არაჩვეულებრივ პროფესიონალს , უღალატო მეგობარს და უბრალოდ ძალიან ,ძალიან კარგ ადამიანს ..
- მოიცა... საუბარი ნამდვილად ჩემზეა? - თეატრალურად გაიკვირვა მეტრეველმა
- ხო , ეს ყველა ზემოჩამოთვლილი შენ ხარ გიორგი! - გაუცინა ნიამ და სასმისი აღმართა - მოკლედ!. შენ გაგიმარჯოს გიორგი.. და შენ ასრულებულ ოცნებასაც !
- ჩემი ოცნების ბოლომდე ასრულებას ჯერ რაღაცები აკლია.. - მუქი თვალები შეანათა გიორგიმ - მაგრამ ამ ეტაპზე ესეც საკმარისია.. გაგვიმარჯოს! - გოგონას სასმისს თავის მიუჭახუნა და მათრობელა სითხე აუჩქარებლად მოსვა...
მშვიდი, საოცრად მშვიდი ღამე იყო.. ოდნავ მონაბერი თბილი სიო ნაზად აფრიალებდა სუფრას, მაგიდის გვერდზე კამკამა აუზში კი სულ ოდნავ შესამჩნევ ტალღებს ქმნიდა...მყუდროდ განათებულ ეზოს მაგიდაზე დაწყობილი სანთლები კიდევ უფრო მეტ სიმყუდროვეს სძენდნენ..
მეტრეველმა ცარიელი ჭიქა მაგიდაზე შემოდო და რამდენიმე წამი ასე უხმოდ აკვირდებოდა გოგონას ლამაზ სახეს , მონაბერი სიო ნაზად რომ ახლიდა ოქროსფერ თმებს..
- ნია..
- გისმენ - მწვანე თვალები შენათა გოგონამ კაცს
- რაღაც მინდა რომ გითხრა.. - მაგიდაზე დაწყობილ მის თითებს თავისი შეახო მეტრეველმა
-გისმენ..
- შენ ჩემთვის ძალიან .. უზომოდ ძვირფასი ხარ.. - ხმა შესამჩნევად სხვანაირი გაუხდა პროკურორს - და მინდა რომ ყოველთვის და ყველგან ყოფნისას გახსოვდეს ეს..
- ვიცი.. - თბილად გაუღიმა ნიამ - და შენც.. შენც ძალიან ძვირფასი ხარ ჩემთვის, გიო..
- მე...- ქალისაკენ სწრაფად გადაიხარა მეტრეველი , მაგრამ ჭიქას შემთხვევით გაჰკრა მხარი და იქიდან გადმოქცეული წყალი კაბაზე გადაესხა ნიას
- ჯანდაბა! - გამოცრა გიორგიმ
- არაფერია .. - დაამშვიდა გოგონამ და ხელსახოცს დასწვდა კაბა რომ შეემშრალებინა - აბაზანაში გავალ
- გაჩვენო?- მაშინვე ფეხზე წამოდგა გიორგი
- კაი რა .. - თვალები აატრიალა გოგონამ - ეს სახლი ხომ ფაქტობრივად მე დავაპროექტე?!.. პირველი სართულის დერეფანში მარჯვნივ, ხო? - თვალები ეშმაკურად აუციმციმდა გოგონას
- ხო!.. - გაეცინა მეტრეველს
- მალე დავბრუნდები - გამოსძახა უკვე სახლში შესულმა ნიამ..
მაგიდასთან მარტოდ დარჩენილმა მეტრეველმა უეცრად მთელი არსებით აღიქვა ბედნიერების ის ტალღა საღამოს განმავლობაში წამითაც რომ არ ცილდებოდა.. გულიც უჩვეულოდ უცემდა და საკუთარ თავს არ უტყდებოდა მაგრამ ეჩვენებოდა რომ ზღვარსაც შეიძლებოდა გადასულიყო იმ საღამოს.. სახეზე ორივე ხელი ჩამოისვა, ჰაერი ღრმად ჩაისუნთქა ჭარბად მოწოლილი ემოციების გასაკონტროლებლად და სკამის საზურგეს მიეყრდნო.. ცდილობდა თანდათან დაბრუნებოდა საკუთარ თავს და იმის წყალობით რომ გრძნობების კონტროლი არ უჭირდა , მალევე ჩაახშო ის ფორიაქის უცნაური ტალღა იმ საღამოს რომ დაეუფლა... შუბლშეკრულმა მაჯის საათს დახედა ..უკვე თითქმის ათი წუთი იყო გასული მაგრამ ნია არ ჩანდა. ანერვიულებული მაგიდიდან წამოდგა და სახლში შევიდა შესამოწმებლად. დიდხანს ძებნა არ დასჭირვებია, მისაღებშივე გადააწყდა გოგონას..
- ნია!.. - დაუძახა მეტრეველმა , მაგრამ მას თითქოს არც გაუგონია მისი ხმა.. ერთიანად გაფითრებული სანიკიძე დივანზე იჯდა, წეღანდელი მხიარულების ნიშანწყალიც აღარ ეტყობოდა და მისი მნახველი იმასაც იტყოდა, ამქვეყნისა აღარ არისო...
თვალის დაუხამხამებლად , ლარივით დაჭიმული მიშტერებოდა ტელევიზორს , სადაც რეპორტაჟს გადმოსცემდა თეთრ მაისურში გამოწყობილი კორესპოდენტი..
- და ჩვენ ეხლა ვიმყოფებით ზუსტად იმ ადგილას, სადაც სულ რაღაც სამი საათის წინ , შეიარაღებული თავდასხმა მოხდა ბიზნესმენ სანდრო აბაშიძის შვილზე, ლუკა აბაშიძეზე.. ჯერ-ჯერობით პოლიციისათვის უცნობია თავდასხმის მოტივი და ასევე, თავმდამსხმელის ვინაობაც...
პირდაპირ რეპორტაჟს საზარელ კადრებად გასდევდა ყვითელი ლენტით შემოღობილი დანაშაულის ადგილი , ასფალტზე აღბეჭდილი მოზრდილი სისხლის კვალი და თვითმხილველთა თუ უბრალო გამვლელთა დაზაფრული სახეები.
- დაბოლოს რას გვეტყვი , დაშავებულის მდგომარეობის შესახებ? - რეპორტაჟში სტუდიიდან ჩაერთო ახალი ამბების წამყვანი
- სამწუხაროდ, დაშავებულის მდგომარეობა ამაჟამად კრიტიკულია.. - იყო კორესპოდენტის პასუხი ,რასაც სტუდიიდან მორიგი კითხვა მოჰყვა, მაგრამ ნიას ის არ გაუგია, რადგან მეტრეველი სწრაფად დასწვდა პულტს და ტელევიზორი გათიშა..
- ნია.. - გოგონას წინ ჩამუხლა და ლოყაზე ფრთხილად შეეხო
- რა ხდება? - დაბნეულმა გამოხედა გოგონამ.
-მე მეკითხები?.. - შუბლი შეიკრა გიორგიმ- გაშეშებული ზიხარ და პასუხს არ მცემ.. კარგად ხარ?
- კარგად ვარ - მექანიკურად უპასუხა ნიამ
- დარწმუნებული ხარ?
- კი.. - თავი ოდნავშესამჩნევად დაუქნია- მაგიდასთან დავბრუნდეთ.. - დივნიდან წამოდგა და პირველი თავად გავიდა ოთახიდან... მაგიდასთან დაბრუნებულებმა ერთი შეხედვით ჩვეულებრივად განაგრძეს საუბარი , მაგრამ ნიას არათუ ბედნიერების , სხვა არცერთი ემოციის ნიშანწყალიც აღარ ეტყობოდა სახეზე.. თვალგაშტერებული იჯდა და გიორგის ყველაფერზე მექანიკურად უქნევდა თავს..
- გინდა სახლში შევიდეთ? - შესთავაზა ბოლოს გოგონას მდგომარეობით შეწუხებულმა მეტრეველმა
- ვერ ვსუნთქავ..
- რა?
- ვერ ვსუნთქავ... - ძლივს გასაგონად ამოიჩურჩულა გოგონამ და ორივე ხელი ძლიერად მიიჭირა გულზე.. მაშინ კი მეტრეველი მიხვდა რომ რეპორტაჟის მოსმენიდან გასული პირველი წუთები , მას რომ სიმშვიდედ ეჩვენებოდა მხოლოდ და მხოლოდ ფსიქოლოგოური შოკი იყო და იქიდან გამოსული გოგონა კი ერთიანად იწყებდა მტკივნეული რეალობის აღქმას..
- ნია.. - ფეხზე წამოხტა პროკურორი და სწრაფად მივარდა გოგონას, ხელებს რომ ძლიერად იჭერდა მკერდზე და ცდილობდა ღრმად ესუნთქა.. მაგრამ არაფერი გამოსდიოდა.. მგრძნობელობა დაბრუნებულ სხეულში სწრაფად მოედო გაუსაძლისი, ძვლების მღრღნელი და გულის გამგლეჯავი ტკივილი ყოველ უჯრედს, სულს რომ უხუთავდა გოგონას და სუნთქვის საშუალებას არ აძლევდა.. მასაც ესროლეს .. ხო , მასაც ესროლეს რადგან იქ , მკერდთან ცხადად გრძნობდა .. დაიფიცებდა რომ გრძნობდა.. ტყვიით გაგლეჯილ კანს და მწველ , სულის შემხუთავ ტკივილს გულს რომ უჩერებდა და უჟანბადობით ხუთავდა მის ორგანიზმს...
- ვერ ვსუნთქავ.. ღმერთო ვერ ვსუნთქავ!.. - გულისსაკლავად ამოთქვა გოგონამ და იმწამსვე მისი თვალებიდან ცრემლებმა ნაკადებად იწყეს დენა
- დამშვიდდი , ნია.. დამშვიდდი.. - ხელები მოხვის მისი მდგომრეობით შეძრულმა მეტრეველმა და მისი ცრემლებით ერთიანად დანამული სახე გულზე მიიკრა
- არ შემიძლია.. სუნთქვა არ შემიძლია..გესმის? - გულისგამგმირავად მოთქვამდა გოგონა და აკანაკლებულ თითებით სიმწრით ებღაუჭებოდა მეტრეველის პერანგს - უნდა წავიდე!-თქვა უეცრად და გველნაკბენივით მოშორდა კაცის სხეულს..
- სად ნია? - მაგრად ჩაებღაუჭა გიორგი მის მხრებს
- უნდა წავიდე ..., - კაცის კითხვა თითქოს არც გაუგონიაო ისე გაიმეორა გოგონამ და ტირილს უმატა
- სად - მეთქი , ნია? მასთან? - თვალებში ბრაზით ჩააცქერდა გიორგი ქალს
- ხო!.. - მისგან გასათავისუფლებლად გაიბრძოლა ქალმა
- ჯერ უნდა დამშვიდდე გესმის?!
- მშვიდად ვარ , გიო.. მშვიდად ვარ, ხომ ხედავ?!- ცდილობდა დამაჯერებლად გამოსვლოდა , მაგრამ მისი მონგრეული სახე და ციებანივით აცახცახებული სხეული სრულიად საპირისპიროს მიუთითებდა
- მშვიდად ხარ ?!.. შენ თავს შეხედე , ამის დედაც ! - გამოცრა მეტრეველმა , პიჯაკი სწრაფად მოიძია და ერთიანად აკანკალებულ ქალს მხრებზე მოახვია - ასეთ მდგომარეობაში არსადაც არ წახვალ !- მოუჭრა მოკლედ
-არა, უნდა წავიდე!.. - თავისას იმეორებდა გოგონა - ვგრძნობ.. ვგრძნობ რომ ვჭირდები!.. - ტირილს უმატა და სახეზე აიფარა ორივე ხელი .. - ღმერთო .. ვერ ვსუნთქავ... სუნთქვა არ შემიძლია, ღმერთო!..
- გეყო , ნია, გეყო! - სახიდან ხელები მოგლიჯა მეტრეველმა - შენ მართლა მისი მფარველი ხომ არ გგონია თავი? მან რაც თავისი ცხოვრებით მოიმკო ის მიიღო და შენ ვერაფერს უშველი..
- უნდა წავიდე- მეთქი !
- ამის დედაც... ამის დედაც..!.- სახე მოენგრა მეტრეველსაც და კიდევ უფრო ჩაებღაუჭა გოგონას მხრებს, ისედაც ძლიერად რომ იყო ჩაფრენილი
- გიორგი, გთხოვ.. გამიშვი.. - მშვიდად, მაგრამ მტკიცედ სთხოვა გოგონამ და სახეში შეაცქერდა პროკურორს .. ისე აღარ ტიროდა და სხეულიც ისე აღარ უკანკალებდა.. მაშინ გიორგი მიხვდა , რომ მის წინ ის ნია სანიკიძე იდგა , მთელი სამყაროს წინაშეც რომ არ დაიხევდა უკან..
ერთხანს კიდევ აკვირდებოდა უხმოდ თვალებში ..
- ამის დედაც ..- მწარედ ჩაიცინა ბოლოს, თავი გააქნია, გოგონას მოსცილდა და განზე გამდგარმა შესამჩნევად აკანკალებული. თითებით მოუკიდა სიგარეტს - გაგიშვებ.. გაგიშვებ კი არა ჩემი ხელითაც მიგიყვან მასთან.. მხოლოდ ის მითხარი.. - სწრაფად გახედა სიკვდილმისჯილივით მდგარ გოგონას, ღრმად რომ სუნთქავდა და სახე ერთიანად დასიებოდა ტირილისგან - მითხარი.. რამდენი ხანია იცნობ?.. რამდენჯერ შეხვდი, ნია?.. რა გააკეთა ისეთი რომ ესე ძვირფასი გახდა შენთვის?..
- არ ვიცი... - მხრები აიწურა გოგონამ და თვალებში შეაცქერდა მეგობარს - მართლა არ ვიცი გიორგი.. წარმოდგენა არ მაქვს რა მემართება და რა საერთოდ ხდება ჩემ თავს, გეფიცები!..- უმწეოდ გაშალა ხელები - მხოლოდ ის ვიცი რომ ეხლა მასთან უნდა წავიდე.. უბრალოდ უნდა წავიდე.. მაპატიე.. - დაასრულა ჩურჩულით და სკამზე დადებულ ჩანთას დასწვდა
- რით აპირებ წასვლას? - შეაჩერა მეტრეველმა
- არ ვიცი.. ტაქსს გავაჩერებ ალბათ.. - მიუგო გოგონამ
- ამ შუაღამეს მარტო არ გაგიშვებ.. - მოუჭრა მეტრეველმა და სიგარეტის ნამწვი უგულოდ მოისროლა სრულყოფილად გაკრეჭილ გაზონზე - მე თვითონ წაგიყვან.. - დაამატა ხმადაბლა და პირველი წავიდა თავისი მანქანისაკენ.

***

სასწრაფო დახმარების ექიმმა ხელის კვრით შეგლიჯა საავადმყოფოს კარი და დერეფანში მომლოდინე კარდიოქირურგს სწრაფად გააცნო პაციენტის მდგომარეობა
- 28 წლის მამაკაცი , თავდასხმა ცეცხლსასროლი იარაღით.. ღრმა ჭრილობა მკერდის არეში.. მანქანაში გული გაუჩერდა, ელექტროშოკით ავამუშავეთ , მაგრამ ძალიან ბევრ სისხლს კარგავს...
- გასაგებია!.. - თავი დაუქნია მას კარდიოქირურგმა და სწრაფად გასცა ბრძანება - საოპერაციო მოამზადეთ!
მისი ბრძანება მომენტალურად შეასრულეს და ხუთი წუთის შემდეგ აბაშიძის გონდაკარგული სხეული საოპერაციო მაგიდაზე გადაიყვანეს.. ის იყო ქირურგმა ხელთათმანები და ოპერაციის დასწყებად საჭირო ყველა აღჭურვილობა მოირგო , რომ საოპერაციოს კარი სწრაფად შეგლიჯა მაღალმა , შუახნის მამაკაცმა , საოპერაციო მაგიდასთან მიიჭრა და ქირურგს , რომელსაც მოულოდნელობისაგან სახე მონგრეოდა, ცივი ლურჯი თვალები მიაპყრო
- გაიწიე! - უთხრა ცივად
- რა ხდება ?- სახეზე აღშფოთება გამოეხატა ქირურგს
- გაიწიე- მეთქი!- შუღრინა კაცმა
- რას ჯანდაბა გინდა, თემურ? - თვალები სიბრაზისაგან გადმოუცვივდა ქირურგს
- ოპერაციას მე ჩავატარებ - ცივად უპასუხა თემურმა
- ეს ჩემი ოპერაციაა და ასე შემოჭრის უფლება არ გაქვს!- გამოცრა ერთიანად აჭარხლებულმა ქირურგმა, მაგრამ თემურს აღარაფერი უპასუხია.. მშვიდად იდგა და ცივ თვალებს არ აშორებდა მას. ასე იდგა ორი კარდიოქირურგი ერთამანეთის პირისპირ და რამდენიმე ხანი მზერით ბურღავდნენ ერთმანეთს..
- წნევა ეცემა!- გაისმა იმწამსვე ქალის შეშფოთებული ხმა.. პირველმა ქირურგმა, რომელიც მიხვდა, რომ უცერემონიობამდე მისულ თავდაჯერებით განთქმულ თემურ აბაშიძესთან ვერაფერს გააწყობდა , ნელ- ნელა უკან დაიხია და ბრაზით აჭარხლებულმა დატოვა საოპერაციო.. თემური კი გაკვირვებულ ექიმთა ჯგუფისაკენ შეტრიალდა , უხმოდ რომ უყურებდნენ ამ სცენას და ენაჩავარდნილ თანაშემწისაკენ მისკენ გაუხედავად გაიშვირა ხელი
- ლანცეტი-უბრძანა მოკლედ და როცა მან მისი ბრძანება შაეასრულა, ცივად ჩაილაპარაკა - ვიწყებთ! - შემდეგ კი პაციენტის მკერდისაკენ გადაიხარა და კანზე ოსტატურად დაუსვა ლანცეტი


***

უკანასკნელი რაც ლუკას ახსოვდა , თიკას განწირული კივილი, მისი შეშლილი სახე და მკერდში დატაკებული ტყვიით გამოწვეული მწვავე ტკივილი იყო.. იმ მომენტის შემდეგ კი უკვე აღარაფერი გაუგია.. არც სასწრაფოს მოსვლა, არც ის გული რომ გაუჩერდა და ხუთი წუთის შემდეგ ექიმებმა დეფიბრილატორის გამოყენებით რომ დაუბრუნეს ფეთქვა.. კაცის ქვეცნობიერმა უკანასკნელი ძალები მოიკრიბა და სუსტად გაიბრძოლა , მაგრამ არაფერი ვამოუვიდა.. უცნაურმა ბურუსმა , გარს რომ ეკვროდა , მთლიანად ჩაითრია და სულ მალე უწონადო სივრცეში ამოყო თავი.. სივრცის ბოლოს მზესავით კაშკაშებდა სინათლე და ლუკამ ხელი მოჩრდილა, თვალისმომჭრელი ნათება რომ დაეთრგუნა..
- გამომყევი.. - მოესმა სინათლიდან ხმა
- ვინ ხარ?- იყვირა მაგრამ პასუხი არ მიუღის
- გამომყევი.. - გაიმეორა ხმამ და ლუკაც , ნელი ნაბიჯით დაიძრა მისკენ...

***
იმავე წამს საოპერაციო ოთახში, საწოლის გვერდით დამონტაჟებულ მონიტორზე გულისცემის მაჩვენებელმა ელვის სისწრაფით იწყო ვარდნა, ოთახი განგაშის სიგნალებით აავსო და უგონო პაციენტის ირგვლივ შეკრებილ ექიმთა ჯგუფი პანიკით მოიცვა.. შემდეგ უმცირეს ნიშნულამდე დაეცა და მწვანე ხაზი უსწორმასწოროდ რომ მიიკლაკნებოდა მანამდე , ერთიანად გასწორდა
- ისევ გული გაუჩერდა ! - გაისმა კაცის შეშფოთებული
- რეანიმაციას ვიწყებთ!- ბრძანა თემურმა და ჯერ პაციენტის მკერდზე ხელის რიტმული დაწოლით სცადა გაჩერებული გული აემუშავებინა.. თან თვალის მოუცილებლად შეჰყურებდა მონიტორს, რომელზე გამოსახული მწვანე ხაზიც ჯიუტად არ სწორდებოდა..
- დეფიბრილატორი , ჩქარა ! - გასცა შემდეგი ბრძანება, როცა ხელით მასაჟმა შედეგი არ გამოიღო.. სწრაფად მოამზადეს დეფიბრილატორი და რამდენიმე წამის შემდეგ პაციენტის სხეული გველნაკბენივით შეხტა უჯრედებში დავლილი ელექტრული იმპულსებისაგან...
- მიდი, მიდი !.. - კბილებში ბრაზით ცრიდა აბაშიძე და მოლოდინით სავსე თვალებს არ აცილებდა მონიტორს, რომელზეც მწვანე ხაზი უცვლელი ტრაექტორიით მიედინებოდა..
- იმპულსი გაზარდეთ !- იყვირა თემურმა და მეორედ მომართა დეფიბრილატორი .. წამების შემდეგ მეორედ შეხტა პაციენტის სხეული.. მაგრამ რეანიმაციის მცდელობა ამჯერადაც უშედეგოდ დამთავრდა - არა.. არა, სად მიდიხარ სად ? - კბილებში ჩუმად გამოცრა მისკენ გადახრილმა კაცმა და შემდეგ ისევ თანაშემწეს გასძახა ყვირილით - კიდევ გაზარდეთ! ..


***
-ამის დედაც! სასუფეველში ვარ ?- გაეცინა ლუკას სინათლეში შებიჯების შემდეგ ერთიანად თეთრ დერეფანში რომ ამოყო თავი, ხმა კი რომელიც მას ეძახდა, აღმოჩნდა რომ მთლიანად შავ შარვალ- პერანგში გამოწყობილ , მაღალსა და გამხდარ კაცს ეკუთვნოდა..
- გამომყევი.. - უთხრა კაცმა
- და შენ ვინ ხარ? - წარბაზიდულმა აათვალიერა კაცი - მოიცა.. შენი ჩაცმულობით თუ ვიმსჯელებთ უფრო მიქაელი იქნები - ჩაეცინა ლუკას
- გამომყევი - მისი ირონიისათვის ყურადღება არ მიუქცევია კაცს და პირველი შებრუნდა
- მაგ სიტყვის გარდა არაფერი იცი?- გამოცრა გაღიზიანებულმა ლუკამ და სიგარეტის პოვნის იმედით ჯიბეები მოიქექა - დედას შევე'ცი - შეიკურთხა იქ რომ სიცარიელე დახვდა
- აბაშიძე!- შუბლშეკრულმა გამოხედა კაცმა - აქ მაინც შეიკავე გინებისგან თავი!
- ვეცდები!.. - მშრალად მიუგო ლუკამ - ჯანდაბა.. ის მაინც მითხარი.. მკვდარი ვარ?
- შენ როგორ ფიქრობ? - კითხა კაცმა
- აზრზე არ ვარ.. - მხრები აიჩეჩა ლუკამ - მგონი კი, მაგრამ თავს მაინცდამაინც მკვდრად არ ვგრძნობ
- ეგ იმიტომ რომ არ ხარ .. ჯერ- ჯერობით! - მოულოდნელად შედგა კაცი და მისკენ მობრუნებულმა წარბები აზიდა
- ცოტა უფრო გასაგებად არ შეგიძლია?- ხელები გაშალა გაღიზიანებულმა ლუკამ
- აბაშიძე!- იქუხა კაცმა - გამომყევი, თუ გინდა ის ადამიანი გაჩვენო გულისგაგლეჯამდე რომ გენატრება ყოველდღე! - პასუხისთვის აღარ დაუცდია, ისე შებრუნდა და დერეფანს გაუყვა.
აბაშიძეს, რომელიც სწრაფად მიხვდა ვისაც გულისხმობდა კაცი, სახიდან მომენტალურად გაუქრა ირონიის ნიშანწყალი.. კაცს ფეხდაფეხ აედევნა და გზად მოუთმენლად აცეცებდა თვალებს ერთმანეთის გვერდით ჩამწკრივებულ ოთახებში საყვარელი სახის დანახვის იმედით , მაგრამ უშედეგოდ.. ხუთი წუთი მდუმარედ სიარულის შემდეგ ის იყო ლუკას გაღიზიანების ახალმა ტალღამ მოუარა , რომ შავოსანი კაცი მოულოდნელად შედგა და ხელი დერეფნის მარცხნივ , თეთრი კარისაკენ გაიშვირა
- იქ არის.. მაგრამ, იცოდე ბევრი დრო არ გაქვს! ასე რომ, იჩქარე.. - გააფრთხილა ლუკა , მაგრამ ეს უკანასკნელი აღარ უსმენდა.. გულამოვარდნილმა სწრაფად შეგლიჯა კარი და წამით სუნთქვაც შეეკრა , კედელთან გრძელ, თეთრ სკამზე მჯდარ ფიგურაში მარიამი რომ ამოიცნო .. ორ ნაბიჯში გადაჭრა ის მანძილი რაც მისგან აშორებდა აშორებდა და მის წინ ჩაიმუხლა
- მარიამ.. - ფრთხილად შეეხო ფერმკრთალ სახეზე
ნელა შემოხედა გოგონამ, ჯერ თითქოს ვერ იცნო .. დაბნეული თვალებით ამოხედა კაცს... მაგრამ ეს მხოლოდ წამით.. შემდეგ კი თბილი ტალღები ნაკადებად ჩაეღვარა ლურჯ თვალებში
- ლუკა..
-როგორ მომენატრე, ღმერთო!...- ამოთქვა აბაშიძემ , ორივე ხელი მაგრად მოხვია გოგონას და მისი სახე მთელი ძალით ჩაიკრა გულში... ეგონა ეს მხოლოდ ილუზია იყო .. ეგონა რომ როგორც კი შეეხებოდა ის უბრალოდ გაქრებოდა...მაგრამ ის იქ იყო და ლუკა მთელი არსებით შეიგრძნობდა იმ საყვარელ სურნელს, საოცარ სითბოსა და სიმშვიდეს რომ გვრიდა ყოველთვის...- სიგიჟემდე... სიგიჟემდე, მომენატრე, გესმის?! - ჩურჩულებდა და ვერც კი ხვდებოდა მთელი ძალით რომ იკრავდა მარიამს სხეულს.. გული ამოვარდნას ჰქონდა და მონატრებისაგან გადამწვარ გონებაში ყოველგვარი სხვა გრძნობა გათიშვოდა..
- მეც , ჩემო ძამიკო, მეც.. - ხმის კანკალით ამოთქვა გოგონამ და ლუკა მიხვდა რომ იგი ტიროდა.. ნელა მოიშორა მისი სახე და ზღვისფერ თვალებში ჩააცქერდა, ცრემლების ტალღებით რომ ჰქონდა სავსე..
- არა, არა ნუ ტირი.. გთხოვ , ნუ ტირი .. ჩემო პატარავ - მუდარა შეერია მის ხმას - უკვე შენთან ვარ!.. მე აქ ვარ , შენთან!, აქვე დავრჩები და არსად აღარ წავალ! - ათრთოლებული ხელები მისი სახისაკენ გაიწვდინა და ფრთხილად შეწმინდა ნაკადულებად წამოსული ცრემლები..
- ლუკა.. - ზღვისფერ თვალებში კიდევ უფრო მეტი სევდა ჩაუდგა ქალს
- რა მოხდა?
- მე არ მინდა რომ აქ დარჩე - თავი ნელა გააქნია მარიამმა
- რატომ ? - ხმა გაებზარა ლუკას
- იმიტომ რომ.. იმიტომ.. რომ.. - აკანკალებული ხმა ვერ დაიმორჩილა გოგონამ და სწრაფად ამოუჯდა გული.. - იმიტომ რომ შენ უნდა დაბრუნდე.. და კიდევ დიდხანს.. ძალიან დიდხანს უნდა იცოცხლო ,ლუკა..
- ჩემი სიცოცხლე შენ ხარ!.. - თბილად გაუცინა აბაშიძემ გოგონას და საფეთქელზე ფრთხილად ჩამოუსვა თითები - და ასე ნუ ტირი , გთხოვ!..
- კარგი .. - ამოილაპარაკა მარიამმა და ცრემლები ხელის ზურგით შეიწმინდა
- დედა და მამა სად არიან? - გარშემო მიმოიხედა ლუკამ
- ისინი აქ არ არიან.. მე სულ მათთან ერთად ვარ, მაგრამ აქ არა.. შენთან მარტო მე გამომგზავნეს ..
- ვინ გამოგგზავნა, მარიამ? - შუბლშეკრული დააჩერდა ლუკა დას
- ამას ვერ გეტყვი.. - თავი ნელა გააქნია გოგონამ - მე მხოლოდ იმას გეტყვი რა იქნება თუ დარჩები და რა იმ შემთხვევაში თუ წახვალ... შემდეგ კი შენ უნდა გადაწყვიტო დარჩები თუ არა..
- რა იქნება თუ დავრჩები?- თვალებში ჩააცქერდა ლუკა დას
- მე , შენ , დედა და მამა.. სამუდამოდ ერთად ვიქნებით.. - ჩურჩულით უპასუხა მარიამმა
- მაშინ ვინც გამოგგზავნა მაგარი სირ.. დებილი ყოფილა თუ გონია რომ ამის მერე აქედან სადმე წავალ..- გაეცინა ლუკას და ლოყაზე მიეფერა გოგონას
- მაგრამ შენ მაინც უნდა დაბრუნდე, ლუკა.. გთხოვ... - მუდარა გაერია გოგონას ხმას
- არ შემიძლია .. - თავი გააქნია ლუკამ, გოგონას გვერდით ჩამოჯდა , ხელები მოხვია და გულში მიიკრა - იცი როგორ მენატრებოდი? - უჩურჩულა დას საფეთქელზე აკოცა და კიდევ უფრო მჭიდროდ ჩაიკრა მისი სახე გულში, შემდეგ კი ასე უხმოდ იჯდნენ რამდენიმე წუთი . აბაშიძე, რომელსაც ყველაზე ძვირფასი არსება ჰყავდა გვერდით , აღარაფერზე ფიქრობდა საერთოდ და გრძნობდა ის იარაც მარიამის წასვლის შემდეგ ღიად რომ ჰქონდა მკერდში დარჩენილი , როგორ ივსებოდა და ხორცდებოდა თანდათან. ხელები მჭიდროდ შემოეხვია გოგონასთვის , ძლიერად მიეკრო მკერდზე და მის შავ თმაში ცხვირჩარგული ხარბად ისუნთქავდა სიმშვიდის მომგვრელ საოცარ სურნელს. არც მარიამი ჩქარობდა, მასაც ძლიერად მოეხვია მკლავები ძმისთვის და მშვიდად უსმენდა მის მონატრებულ გულისცემას. ასე იჯდნენ რამდენიმე წუთი სრულ მყუდროებაში, მანამ სანამ მარიამი არ შეირხა პირველი..ძმის მკლავებიდან ფრთხილად გაინთავისუფლა თავი და ზღვისფერი თვალები შეანათა .
- მეც ძალიან მომენატრე, ლუკა.. მაგრამ შენ უკან უნდა დაბრუნდე. იქ კიდევ გელოდებიან სხვები, ვისაც სჭირდები და ვისთვისაც ძვირფასია შენი სიცოცხლე.. გიო, საბა, ანუკი.. ის გოგო გრძელი, ლამაზი ფეხები რომ აქვს.. და კიდევ ის! - ხელი ოთახის კარისაკენ გიშვირა გოგონამ. მის მიერ ნაჩვენები მიმართულებით გაიხედა აბაშიძემაც და კართან მდგარ ფიგურაში ნია სანიკიძე ამოიცნო, რმელიც მოლოდინით სავსე თვალებით შეჰყურებდა მას.
- მას უნდა რომ გაყვე - დაიჩურჩულა მარიამმა და
ფრთხილად მიეფერა ძმის სახეს - გთხოვ..
- არა.. ნუ მთხოვ ამას.. შენი დატოვება არ შემიძლია.. ყოველდღე.. ყოველ წუთს და ყოველ წამს.. შენი მონატრება გულს მიღრღნდა.. სულს მიხუთავდა... და ეხლა , როცა ჩემს გვერდით ხარ , მთხოვ რომ ავდგე და წავიდე? არ შემიძლია, ჩემო პატარავ.. არ შემიძლია.. ეს უბრალოდ ზღვარია რომლის იქითაც არაფერია და მისი გადალახვა ჩემ ძალებს აღემატება.. - ბრაზნარევი ტკივილით ამოთქვა ლუკამ და გოგონას პატარა ხელი თავისაში მოიქცია
- მე კიდევ მნახავ ლუკა.. - სევდიანად გაუღიმა მარიამმა - მაგრამ, მანამდე შენ უკან უნდა დაბრუნდე , უბრალოდ იცოცხლო და ბედნიერებაც იპოვო..
ის იყო ლუკამ პირი გააღო რაღაცის სათქმელად, რომ მათ სიახლოვეს არსაიდან გაჩნდა შავოსანი კაცი.
- დრო გეწურება!- თქვა ლუკას მისამართით- რა გადაწყვიტე?
- ვრჩები !- მოკლედ მოუჭრა აბაშიძემ მას

***

- ისეთი გრძნობა მაქვს რომ ამ ბიჭს უკან დაბრუნება არ უნდა - შუბლი მოისრისა ასაკოვანმა ანესთეზიოლოგმა .. უკვე ოცი წუთი იყო გასული რაც ლუკას პულსი არ უფიქსირდებოდა.. და ამდენივე მას შემდეგ რაც უშედეგოდ უტარებდნენ სარეანიმაციო პროცედურებს..
- ამას ვინ ეკითხება!- კბილებში გამოცრა თემურმა და ისეთი სიმძლავრით დააწვა აბაშიძის მკერდს , გვერდით მდგარმა ექიმმა სახე დამანჭა
- თქვენ პაციენტს იცნობთ ?- გაბედა ახალგაზრდა ქალმა და ის კითხვა დასვა , ყველას რომ აწუხებდა გარშემო
- ვიცნობ! - მისკენ გაუხედავად მიუგდო თემურმა.
- ვინ არის ? - მეორე კითხვა შებედა ქალმა, მაგრამ ამჯერად ქირურგს სიმშვიდე აღარ გამოუჩენია..
- შენ აქ ინტერვიუს ჩასაწერად მკხვედი? - შეუღრინა თემურმა და ქალმა პასუხი რომ აღარ დაუბრუნა, ისევ აბაშიძის სხეულს მიუბრუნდა.

***

- ლუკა!- შუბლშეკრულმა შესძახა მარიამმა და შავოსანს გადახედა - ცოტა ხანს კიდევ დაგვტოვეთ
- კარგი - ამოიოხრა შავოსანმა და ლუკას გახედა - შენ ეხლა კლინიკური სიკვდილი გაქვს.. შენი სხეული საოპერაციო მაგიდაზე აგდია, უჟანგბადობით დახუთული შენი ტვინი კი ამ ყველაფერს მხოლოდ ჰალუცინაციად აღიქვამს.. მაგრამ დიდი დრო აღარ დაგრჩა , ლუკა - მაჯის საათს დახედა კაცმა -ერთ წუთში ტვინიც გაგეთიშება და შენ ბიოლოგიურად.. საბოლოოდ მოკვდები.. ასე რომ იჩქარე გადაწყვეტილების მიღება - დაასრულა მონოლოგი და მათ შორი-ახლოს აიტუზა
- შენ საშინლად იქცევი, ლუკა.. - უნდოდა მკაცრად ეთქვა მარიამს, მაგრამ მხოლოდ სევდა შეერია მის ხმას
- რამე ახალი მითხარი - სიმწრით ჩაეცინა ლუკას
- ისინი უნდა იპოვნო.. - ძლივსგასაგონად დაიჩურჩულა გოგონამ და ლუკა მაშინვე მიხვდა ვისაც გულისხმობდა იგი - მაგრამ შურისძიების გამო არა, ლუკა!.. - თავი მღელვარედ გააქნია გოგონამ- ეს ჩემნაირი გოგოების გამო გააკეთე ,ვინც ჯერ კიდევ ცოცხალია და სიბნელეში ელოდება შველას.!.. - ცრემლიანი თვალები შეანათა ძმას
- და მათ მშველელად მე გესახები? - შუბლშეკრულმა გახედა ლუკამ
- ხო!
- მე გმირობისგან ძალიან შორს ვდგავარ , მარიამ...
- ეს არას ნიშნავს?
- კი!
- გთხოვ ,ლუკა... - დაიჩურჩულა გოგონამ და იმწამსვე ლოყაზე მსხვილი ცრემლები ჩამოუგორდა
- შენ იცი ვინ იყო ის? - ხმა გაებზარა ლუკას
- არ ვიცი, ლუკა.. მე მხოლოდ სიბნელე მახსოვს და შემდეგ ტკივილი.. მეტი არაფერი ვიცი..
- მაპატიე..მაპატიე , ჩემო პატარავ... - ხმა გაუტყდა კაცს და შესამჩნევად აკანკალებული ხელი ფრთხილად ჩამოუსვა ცრემლით დანამულ სახეზე
- რა გაპატიო, ლუკა ?... - ძმის თბილი ხელი მხარსა და სველ ლოყას შორის მოქცია მარიამმა
- შენი დაცვა რომ ვერ შევძელი..
- ნახევარი წუთი დაგრჩა!- იმწასვე გამოსძახა შავოსანმა
ლუკამ კიდევ ერთხელ შეავლო თვალი დას და მთელი არსებით იგრძნო რომ მასთან დასაშორებლად მზად არ იყო..
- მე უნდა წავიდე.. - ნელა წამოდგა გოგონა
-არა!.. - ფეხზე წამოხტა ლუკაც
- თუ მართლა გიყვარვარ , დაბრუნდი, გთხოვ.. - ცრემლიანი თვალები შეანათა დამ
- არ შემიძლია!.. - სულის შემხუთავი სიმწარე მოაწვა აბაშიძეს ყელში
- შენ მეგობრებს სჭირდები, ლუკა.!. ხომ იცი ეს?!
- ვიცი!.. - ტკივილმა სახე დაუმანჭა ლუკას და გოგონა მიხვდა რომ იმ ერთადერთ წერტილს შეეხო, რომელსაც მისი ძმის სიცოცხლისკენ მიბრუნება შეეძლო
- მარიამ.. - დისკენ გადადგა ერთი ნაბიჯი ლუკამ
- დრო! - იქუხა კაცმა
- წადი შენი!- ბრაზით გამოცრა ლუკამ და შუა თითი აუქნია სახის წინ .. იმწამსვე ოთახში საშინელი ნგრევის ხმამ შემოაღწია, რომელიც შორიდან მოდიოდა და თანდათან უახლოვდებოდა მათ..
- გადაწყვეტილება მითხარი ! სწრაფად! - ყვირილით გამოსძახა კაცს ლუკამ
- დაბრუნდი ლუკა.. მას გაყევი- კარებთან მომლოდინე ნიასაკენ გაიშვირა აკანკალებული ხელი გოგონამ - სინათლეს გაყევი
- ამის დედაც...ააამის დედაც! .. - გამოცრა ლუკამ და მუშტად შეკრული ხელი სიმწრით მისცხო კედელს.. შემდეგ ერთი ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი და სწრაფი ნაბიჯით დაიძრა ნიასაკენ
- ესე იგი აქაც? - ირონიულად ჩაეცინა ლუკას
- აქაც.. და ყველგან. - მის ირონიულს თბილი მზერით უპასუხა გოგონამ
- ანუ დამენძრა? .. მთელი ცხოვრება ვეღარ მოგიშორებ?
- ხო.. - მხრები აიჩეჩა გოგონამ და მისკენ გაიწვდინა ხელი
- ბოლომდე? - უჩვეულოდ თბილი ნაპერწკალი გაკრთა კაცის ხმაში და მის გამოწვდილ ხელს თავისი შეაგება
- სამუდამოდ.. - დაიჩურჩულა გოგონამ
იმწამსვე კედლებმა საშინელი გრუხუნით იწყეს ნგრევა.. ერთიმეორის მიყოლებით იშლებოდნენ ისინი და თეთრ მტვერს ტოვებდნენ მხოლოდ.. რომელმაც სწრაფად დაუხშო ხედვა კაცს და გოგონას ლანდიც ერთიანად დაფარა..
- ნია!- შესძახა კაცმა და შემდეგ მთლიანად თეთრ ბურუსში ჩაეფლო... შემდეგ იყო გულისწამღები სიჩუმე და ამ სიჩუმეში უეცრად, მთელი სიმძლავრით შემოჭრილი ბაგა-ბუგი,რომელმაც სმენა ერთიანად დაუხშო ლუკას და გონებაში მტკივნეულად შეუძვრა.. ყურებზე მთელი ძალით მიიჭირა ორივე ხელი იმ ხმის ჩაშახშობად უზარმაზარი დანადგარის რიტმულ მუშაობას რომ აგონებდა, მაგრამ არაფერი გამოუვიდა.. ხმა არ გამქრალა , ისევ ისეთი სიმძლავრით ესმოდა როგორც წეღან და ლუკა მიხვდა რომ ეს მისი გულისცემა იყო.. ისე მძლავრად ფეთქავდა იგი, რომ კაცს
ეგონა სადაც იყო ყურის ბარაბნები დაუსკდებოდა , მაგრამ უეცრად ფეთქვა შეწყდა , მინელდა და ბოლოს მთლიანად მიყუჩდა.. უკანასკნელი კი რაც ლუკამ იგრძნო , გაუსაძლისი ტკივილი და შემდეგ საოცარი სიმშვიდე იყო, მთლიანად რომ მოიცვა მისი გონება..


***

საოპერაციოში სრული დუმილი ჩამოწოლილიყო.. მხოლოდ მონიტორიდან წამოსული გულისგამაწვრილებელად მონოტონური ხმა არღვევდა სიჩუმეს.. ექიმთა ჯგუფი გახევებული იდგა და ვერავინ ბედავდა განძრევას ან რამის თქმას.. უხმო გაკვირვებითა და თანაგრძნობით შეჰყურებდნენ თემურ აბაშიძეს , რომელიც საოპერაციო მაგიდას არ ცილდებოდა და ჯიუტად , მაგრამ უშედეგოდ აგრძელებდა პაციენტის რეანიმაციას ... ბოლოს , კი როცა უკვე ხელებში უკანასკნელი ძალაც გამოეცალა , მოწყვეტით ჩაცურდა მაგიდის გვერდზე..
- სიკვდილის დრო დავაფიქსიროთ ? - სიჩუმე დაარღვია ქალის ფრთხილმა ხმამ, მაგრამ აბაშიძეს თითქოს არც გაუგონია მისი კითხვა.. ქალმა ეხლა მის თანაშემწეს გადახედა კითხვით სავსე თვალებით
- დააფიქსირეთ - ძლივსგასაგონად ჩაილაპარაკა მან
ქალმა უხმოდ დაუქნია თავი და მაჯის საათს დახედა
- სიკვდილის დრო... - ის იყო განაჩენივით გაისმა მისი ხმა ოთახში , რომ თემურის ხმამ შეაჩერა
- მოიცადე..
- ბატონო თემურ.. - მორიდებით გახედა ქალმა
- მოიცადე - მეთქი ! - გაიმეორა მკაცრად და როცა მან. ბრძანება შეასრულა, წელმოწყვეტილი წამოდგა, ხელებით დაეყრდნო საოპერაციო მაგიდას და ლუკას უსულო სხეულისაკენ გადაიხარა
- გესმის? გესმის ჩემი ხმა ? თუ გესმის დაბრუნდი.. იცოდე.. თუ არ დაბრუნდები .. მანდაც მოგაგნებ .. მანდაც მოგაგნებ და მეორედ მოგკლავ , გეფიცები! - გამოცრა სიმწრით, შემდეგ სწრაფად დასწვდა დეფიბრილატორს და უკანასკნელად მომართა.. უკანასკნელად შეხტა შეხტა აბაშიძის სხეული საოპერაციო მაგიდაზე და ისევ ყრუ ხმაურით დაეხეთქა ზედაპირს.. ნელა ასწია თემურმა თავი და მოლოდინით შეაცქერდა მონიტორს
- მიდი .. მიდი!.. მიდი, შენი დედაც !- გამოცრა კბილების ღრჭიალით და ხაზმა, ჯიუტი სისწორით რომ მიედინებოდა მონიტორზე, ფორმა რომ არ იცვალა , შეშლილი ღრიალით მოჰყვა ოთახში განლაგებული ნივთების მტვრევას .. ყურადღებას არ აქცევდა თანამშრომელთა გაოცებულ სახეებს და სხვადსხვა ნივთებს ერთმანეთის მიყოლებით ახეთქებდა კედელს.. სიმწრისაგან ერთიანად გონებაგათიშულს არ გაუგია როგორ იცვალა აპარატმა ხმა და უწყვეტი , გულისგამაწვრილებელი წრიპინის ნაცვლად ეხლა დალაგებული, მწყობრი რიტმით რომ ხმაურობდა.. არც თანაშემწის სიხარულის შეძახილებისთვის მიუქცევია ყურადღება, მანამ სანამ ეს უკანასკნელი მხარში არ წვდა , კედელს არ ააკრო და საჩვენებელი თითით მონიტორისაკენ არ მიუთითა
- თემურ, პულსი გვაქვს ! პულსი გვაქვს, გესმის?!..


***
უკვე სამი საათი იყო გასული მას შემდეგ რაც სისხლისაგან თითქმის ნახევრად დაცლილი, გონდაკარგული ლუკა რესპუბლიკური საავადმყოფოს საოპერაციოში შეიყვანეს. ამ საათის განმავლობაში მისი მეგობრები საავადმყოფოს დრეფანში შეკრებილიყვნენ და ლოდინისა და ნერვიულობისაგან ჭკუიდან გადასულები მდუმარე ელოდებოდნენ რაიმე ცნობას მისი მდგომარეობის შესახებ
.. მოსაცდელ სკამზე მჯდარ დემეტრაძეს, ხელები ტირილისაგან გულამოჯდარი ანუკისთვის მოეხვია და მოპირდაპირე კედლისათვის გაეშტერებინა თვალები, რომელშიც ყოველთვის მოუსვენარი ნაპერწკლები დახტოდნენ, მაგრამ იმ მომენტში ვერანაირ ემოციას ვერ ამოიკითხავდით მათში.. აბაშიძის სისხლით ხელებშეღებილი თიკა კედელთან ჩაცურებულიყო. მისი ერთიანად გადაფითრებული სახე იმაზე მიანიშნებდა, რომ ემოციების უკიდურეს ზღვარზე იყო გოგონა, მაგრამ მაინც ჯიუტად არ აძლევდა თავს მათი გამომჟღავნების უფლებას.. ჯიბეებში ხელებჩაწყობილი საბა კი წინ და უკან მოუთმენლად მიმოდიოდა დერეფანში.. ერთი შეხედვით , ყველაზე მშვიდად მას ეჭირა თავი, მაგრამ ყველა ვინც ბარამიძეს კარგად იცნობდა , მიხვდებოდა რომ მისი ეს მოჩვენებითი სიმშვიდე იმ უზომო მრისხანების, ბრაზისა და ტკივილის შემაკავებელი ნიღაბი იყო, იმ მომენტში უხვად რომ დაგროვილიყო კაცის გულში... ასეთ მდგომარეობაში იყვნენ აბაშიძის მეგობრები, საოპერაციოს კარიდან თეთრხალათიანი ექიმი რომ გამოვიდა და მათკენ გაემართა არაფრის მთქმელი სახით.. დაბარებულივით ყველა ერთად წამოიჭრა ფეხზე და სწრაფად შემოეხვივნენ კაცს გარშემო
- ექიმო.. - თვალები იმედითა და შიშით შეანათა საბამ ასაკოვან კაცს.. ამ უკანასკნელმა ერთი ამოიოხრა და მძიმედ დაიწყო
- ოპერაცია ჩავუტარეთ და ტყვიაც ამოვუღეთ, მაგრამ ძალიან ბევრი სისხლი დაკარგა.. პაციენტი რეანიმაციულ განყოფილებაში მართვით სუნთქვაზე იმყოფება... მდგომარეობა კვლავ მძიმეა - ყოველგვარი შელამაზების გარეშე გააცნო აბაშიძის მდგომარეობა
- მისი ნახვა შეიძლება?- საწყლად ამოიტირა ანუკიმ
- ზოგადად, ნახვის საათები ამ მომენტისთვის დასრულებულია - თავი გააქნია კაცმა და წამიერი ყოყმანის შემდეგ დაამატა - მაგრამ გამონაკლისს დავუშვებთ.. მაგრამ მხოლოდ ერთი ადამიანი.. - დაასრულა და შემდეგ სწრაფი ნაბიჯით გასცილდა მათ.
- ეს აქ რას აკეთებს? - უეცრად გამოცრა დემეტრაძე და ყველამ იმ მხარეს გაიხედა , საითაც მისი დაძაბული მზერა იყო მიმართული. დერეფანში , მათ ახლოს ,ნია სანიკიძე იდგა და ტირილისაგან დაწითლებული თვალებით შესცქეროდა მათ.
- შენ აქ რას ააკეთებ?!- მისკენ გაიწია ღრენით დემეტრაძემ
- მე...- დაიბნა ქალი უეცარი თავდასხმისაგან და ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია
- რისთვის მოხვედი - მეთქი?!- ტონს არ იცვლიდა გიორგი
- მის სანახავად მოვედი.. - მშვიდი, მაგრამ მტკიცე იყო გოგონას პასუხი
- ტყუილად შეწუხდი.. ნახვის საათები ამოწურულია.. - ხელები ირონიულად გაშალა დემეტრაძემ - ასე რომ გაბრუნდი საიდანაც მოხვედი!
- მოიცადე!.. - მეგობარს მხარში წვდა საბა და სულ ძალით გაათრია გვერდზე ნერვების ზღვარს გადაცდენილი მეგობარი
- მოიცადე - მეთქი !
- რა გინდა?- შეუღრინა გიომ მას თან აწურულ ნიას მტრულ მზერას არ აცილებდა
- ის უნდა შევუშვათ ლუკასთან.. - მტკიცედ მოჭრა საბამ
- ხო არ უბერავ?!- სწრაფად გამოხედა დემეტრაძემ მას
- არა.. - იყო საბას მშვიდი პასუხი
- არა!- მოუჭრა დემეტრაძემაც და ის იყო წასვლა დააპირა, რომ მეგობრის ხელებმა მეორედ შეაჩერეს
- გიო, მისმინე..
- მე არ ვენდობი მას! - გამოცრა დემეტრაძემ
- მისმინე!.. - თვალებში ჩააშტერდა საბა მეგობარს- ეხლა თუ ლუკას ჩვენი ხმა ესმის..თუ ეს ასეა.. ის გოგო ერთადერთი იქნება ვისი ხმაც უკან დააბრუნებს
- რას ბოდავ?!- სიმწრით ჩაეცინა გიოს,
- ვიცი რასაც გეუბნები! - მტკიცედ მოუჭრა საბამ
- ხოო? იქნებ მეც გამიმხილო თუ რამე არ ვიცი.. - ირონიულად გამოცრა დემეტრაძემ, მაგრამ საბა მას აღარ უსმენდა .. სწრაფად მოსცილდა მეგობარს და მარტო მდგარ ანუკისაკენ წავიდა რომელიც ისედაც შოკში მყოფი კიდევ უფრო დაბნეულიყო და ახლა ხან ბიჭებს გადახედავდა გაკვირვებული , ხანაც კი განცალკევებით მდგარ ნიას...
- ვიცი რომ მისი ნახვა ძალიან გინდა.. მაგრამ , ის უნდა შევუშვათ მასთან , კარგი? - ლოყაზე მიეფერა საბა ანუკის
-კარგი ..- მცირე ყოყმანის შემდეგ დათანხმდა გოგონა
- რეანიმაციაშია - მხოლოდ ერთი სიტყვა უთხრა საბამ ნიას
- მადლობა.. - დაიჩურჩულა მან , დემეტრაძის გაცოფებული სახისთვის ყურადღება არ მიუქცევია და ისე დაიძრა ერთი სართულით მაღლა მდებარე რეანიმაციისაკენ. ექთნის გამოწვდილი სანიტარული ტანსაცმელი მოირგო და ისე შეაბიჯა რეანიმაციაში.. კარიდანვე შენიშნა უთვალავ სადენში ახლართული ლუკას უგონო სხეული და გოგონამ ცხადად იგრძნო მომენტალურად როგორ დაიშალა ციცქნა ნაწილებად მისი გული.. საშინლად შეეხუთა სული და ყველაზე ძალიან მოუნდა იქვე ჩაკეცილიყო და ფილტვების დახეთქვამდე ეყვირა სანამ ძალა საბოლოოდ არ გამოეცლებოდა.. მაგრამ ამას ვერ გააკეთებდა.. ამიტომ დიდი ძალისხმევის მოკრებით ჩაახშო ყელში მომდგარი სასოწარკვეთილი ყვირილი,ჰაერი ღრმად ჩაისუნთქა ხმაურიანი თრთოლვით და აკანკალებული ფეხებით მიუახლოვდა საწოლს.. ისე, თითქოს სიგიჟემდე ეშინოდა რამე არ ატკინოსო, ნელა გაიწვდინა კაცი ხელისაკენ თავისი ხელი და მჭიდროდ შემოაჭდო თითები
- დაბრუნდები გთხოვ .. უბრალოდ დაბრუნდი.. - ამის დაჩურჩულებაღა მოახერხა ყელში სიმწარე გაჩხერილმა და იმწამსვე ცხელი ცრემლები ნაკადულებად დაედინა სახეზე.. საწოლის გვერდით ჩამოჯდა, თავი საწოლზე ჩამოდო, თვალები დახუჭა და ისე რომ კაცის ხელი არ გაუშვია, უხმოდ ატირდა.. შემდეგ არ ახსოვს რამდენი ხანი დაჰყო ამ მდგომარეობაში. არც ის ახსოვს რა დრო გავიდა.. უკვე აღარ ტიროდა და ეხლა უბრალოდ უჩვეულო სიმშვიდეში გადასული თვალდახუჭული უსმენდა კაცის სუსტ, მაგრამ მონოტონურ გულისცემას საწოლის გვერდით დამონტაჟებული აპარატი რომ აჟღერებდა ოთახში.. ალბათ ,კიდევ დიდხანს დარჩებოდა ამ მდგომარეობაში, ვიღაცის ფრთხილი შეხება რომ არ ეგრძნო მხარზე.. ნელა აწია თავი და თეთრხალათიანი ქალი დალანდა, თავზე რომ წამოდგომოდა მკაცრი სახით
- თქვენი აქ ყოფნა არ შეიძლება - მოუჭრა ქალმა , ისე რომ ნიას შეწინააღმდეგება არც უფიქრია.. თანაც კარგად ხვდებოდა რომ მისი აქ ყოფნა ვეღარაფრით დაეხმარებოდა პაციენტს.. ექიმებმაც რაც შეეძლოთ ყველაფერი გააკეთეს და დანარჩენი უკვე ლუკას სურვილზე იყო დამოკიდებული.. დაუბრუნდებოდა თუ არა სიცოცხლეს მას უნდა გადაეწყვიტა.. აკანკალებული ხელით კიდევ ერთხელ უფრთხილესად მიეფერა გოგონა მამაკაცს ცივ შუბლზე , შემდეგ სწრაფი ნაბიჯით დატოვა რეანიმაცია, ქვემოთ ლიფტით ჩავიდა და სწრაფი ნაბიჯით წავიდა მომლოდინე მეტრეველისკენ, მანქანის ძარაზე მიყუდებული რომ ეწეოდა სიგარეტს. უხმოდ გამოაღო სანიკიძემ კარი და მანქანაში ჩაჯდა. მეტრეველმა უგულოდ მოისროლა სიგარეტის ღერი და გოგონას მიბაძა.
-წავედით?- ჰკითხა ნიას
ამ უკანასკნელმა უხმოდ დაუქნია თავი და მეტრეველმაც ხელი სწრაფად წაიღო გასაღებისაკენ , მაგრამ უეცრად გაშეშდა. შემდეგ ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი, საზურგეს მოწყვეტით მიეყრდნო და ფანჯარას მიშტერებულ ნიას გახედა
- როგორ არის?
- მძიმედ..
- ნია..
- რა იყო, გიორგი? - ტირილისაგან გამოფიტული თვალები შეანათა ნიამ
-კარგად იქნება.. გადარჩება ნუ გეშინია..
გოგოსთვის თითქოს ეს ნიშანი იყო, სწრაფად გადაიხარა მეგობრისაკენ, გულში ჩაეკრა და კიდევ ერთხელ აუვარდა ტირილი ...

***

ლუკამ ერთი კვირა დაჰყო რეანიმაციაში და როცა ექიმებს ყოველგვარი იმედი გადაწურული ჰქონდათ, ზუსტად მაშინ მოვიდა გონს. სწრაფად ჩაუტარეს ყოველგვარი გამოკვლევა და იმით გაოცებულებმა რომ პაციენტს ყოველგვარი სასიცოცხლო მაჩვენებელი ნორმაში ჰქონდა და მის სიცოცხლეს საფრთხე აღარ ემუქრებოდა, ეს შემთხვევაც სასწაულების რიგს მიაწერეს და აბაშიძე იმღამესვე გადაიყვანეს ჩვეულებრივ პალატაში. მეორე დილით თვალის გახელის შემდეგ პირველი რაც ლუკამ აღიქვა, საწოლის გვერდით უხმოდ ჩამომჯდარი დემეტრაძე და მისი გადაფითრებული სახე იყო
- რა სახე გაქვს , შე'ჩემა ?- ჩაეცინა ლუკას და დემეტრაძეს გამომეტყველება რომ არ უცვლია, თვალები ნელა მოატარა ოთახს - სადმე მოჩვენებაა და მე ვერ ვხედავ?
- ორჯერ გაგიჩერდა გული.. ნახევარი საათი კლინიკური სიკვდილი გქონდა.. ასე რომ სრულუფლებიანი მოჩვენება ხარ - მხრები აიჩეჩა გიორგიმ
- კაი არ გინდა დრამატიზება - ჩაიცინა ლუკამ და იმწასვე მკერდში გავლილი მწვავე ტკივილისაგან სახე დამანჭა
- აზრზე არ ხარ.. ვაბშე აღარავის ეგონა რომ დაბრუნდებოდი.. - თქვა გიორგიმ და აბაშიძემ მის ხმაში ის უჩვეულოდ გაბზარული ნოტები დაიჭირა ,არასდროს რომ არ ახასიათებდა მის მუდამ არასერიოზულ მეგობარს
- მაგრამ მე აქ ვარ.. - დამამშვიდებლად გახედა მეგობარს - ასე რომ უკან ჩაიბრუნე ეგ ცრემლები.. - ჩაიცინა სუსტად
- წადი შენი... - მიუგდო დემეტრაძემ და ჯიბიდან სიგარეტის კოლოფი ამოაცურა, მაგრამ სწრაფადვე გაახსენდა რომ საავადმყოფოს პალატაში იყო და უკმაყოფილო სახით ჩააბრუნა უკან.
- რა მოხდა ჩემ არ ყოფნაში?- სუსტი ხმით განაგრძო ლუკამ
- რა მოხდა ნამდვილ ტელევარსკვლავად იქეცი - მხრები აიჩეჩა დემეტრაძემ - დამპალი ტელევიზიები შენს მეტი არაფერზე ლაპარაკობენ.. იციან არ იციან , მაინც ყველაფერს ლაპარაკობენ.. მაგრად კიდიათ ფაქტების სიზუსტე და ყველანაირ სისულელეს ჩმახავენ.. ერთი-ორჯერ ისეთი სი'რობა მობოდეს რომ..
- რომ?- ჩაეკითხა ლუკა
- ძალიან ცუდ ხასიათზე მყოფმა აქავებული ხელები ვეღარ დავაკავე და ერთ ჩიტუნას თავი პროფესიონალ ჟურნალისტად რომ მოაქვს , თავ-პირი გავულამაზე - ხელები მე არაფერ შუაში ვარ სახით აწია დემეტრაძემ
- მერე?
- მერე არაფერი.. ადმინისტრაციულით გამოვძვერი - მხრები უდარდელად აიჩეჩა გიორგიმ
- ჩვენი მოძმეები რას ამბობენ?- ირონია გაერია ლუკას ხმაში
- გამოძიება მიმდინარეობსო.. მანამდე კი ჯერ-ჯერობით.. კომენტარისაგან თავს შევიკავებთო - ირონიულად ჩაიცინა დემეტრაძემაც
- კარგი.. ფრანკენშტეინზე რა გაარკვიე? - ავტოხელოსნის უცნაური თანაშემწე შეახსენა ლუკამ
- იმ საღამოს დიდი ვერაფერი, რადგან მალე შენი დაჭრის ამბავი გავიგე და შენთან წამოვედი.. მაგრამ ორი დღის შემდეგ ისევ მივბრუნდი და მასზე ყველაფერი გავარკვიე , როგორც შეგპირდი.. ვინაობა , წარმომავლობა, მოკლედ ყველაფერი... იმ შემოგარენში მთელი მოსახლეობა დავკითხე, ამ სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით - კმაყოფილმა გამოხედა დემეტრაძემ და ჯიბიდან რაღაც ამოაცურა, შემდეგ კი ლუკას ცხვირწინ აუფრიალა... "გამომძიებელი გიორგი დემეტრაძე " წაიკითხა ლუკამ წარწერა წვრილი ასოებით რომ გამოეყვანათ პოლიციის ჟეტონზე
- გიჟი ხარ - ჩაეცინა ლუკას - სად ააგდე?
- ამიგდეს - მხრები აიჩეჩა გიორგიმ - მოკლედ... იმ ბიჭს მართლა პაატა რქმევია, გვარად მამუკაშვილია და ის სახელოსნო მაგას და მამამისს ეკუთვნით უკვე თხუთმეტი წელიწადია.. ღარიბი ოჯახია , პაატას დედა ადრე დაეღუპა და მამის ამარა დარჩა.. რომელსაც ადრეული ასაკიდანვე ეხმარებოდა სახელოსნოში.. ხუთი წლის წინ ბინა დაეწვათ.. პაატა ხანძრის მომენტში სახლში იყო, მაგრამ სასწაულად გადარჩა და მხოლოდ ის იარები დარჩა სახეზე. უბინაოდ დარჩენილმა მამა-შვილმა თავი ერთადერთი ახლო ნათესავის , პაატას შინაბერა მამიდის სახლს შეაფარეს, რომელიც სახელოსნოსთან ახლოს ცხოვრობს.. ეს ყველაფერი იქ მაცხოვრებლებისაგან გავიგე და შემდეგ მამიდას ვესტუმრე, მაგრამ მან გამომიცხადა ორი კვირაა ისინი თვალით არ მინახავსო
- მოგატყუა..
- ვიცი - სახე დამანჭა გიორგიმ - მაგრამ რაღა მექნა , ოთხმოცი წლის ბებერს იარაღს ხომ არ დავადებდი შუბლზე? ავდექი და წამოვედი.. მერე რაც შენ აქ იყავი, მე და გიორგი ყოველ დღე ვუსატკავებდით მამიდის სახლსაც და სახელოსნოსაც, მაგრამ არცერთგან არ გამოჩენილან
- გამოჩნდებიან სად წავლენ.. - ამოილაპარაკა ლუკამ
- ხო.. და ვაბშე რაზე ვბაზრობთ? რა დროს ფრანკენშტეინია!- სახე დამანჭა დემეტრაძემ- საიქიოდან ეხლახანს დაბრუნდი.. მოყევი აბა იქ რა ნახე - გაიკრიჭა დემეტრაძე და ლუკას მოსასმენად სკამზე შესწორდა
- არ ვიცი.. არაფერი მახსოვს - თავი გადააქნია ლუკამ და ჭერს შეაშტერდა
- საერთოდ არაფერი? - წარბები აზიდა გიირგიმ - გვირაბები და ეგეთებიც არ გინახავს?
- არ მახსოვს.. ვცდილობ გავიხსენო მაგრამ არ გამომდის - შუბლი დაძაბა ლუკამ და ჰაერი ღრმად ჩაისუნთქა - ამის დედაც.. მოწევა მინდა...
- აქ მოწევა არ შეიძლება - ღიმილით გადახედა ბიჭებს ლუკას მკურნალმა ექიმმა, იმწამსვე დაბარებულივით რომ შემოვიდა ოთახში
- მეც მაგას ვუხსნიდი ამ წუთას.. ქალბატონო ექიმო - მას გაეკრიჭა გიორგი დემეტრაძე
- ძალიან კარგი..- გაუღიმა გიორგის ქალმა და მაჯის საათს დახედა - ეხლა პაციენტი მარტო უნდა დავტოვოთ და ცოტა ხანს დავასვენოთ
-ჩემი აზრით, პაციენტი ძალიანაც დასვენებულია - შეწინააღმდეგება სცადა უკმაყოფილო დემეტრაძემ
- მხოლოდ ერთი წუთი - გამაფრთხილებლად აუწია წარბი ქალმა და ოთახიდან გავიდა
- ყველა ექიმი ასეთი გრუზი რატომაა ? - სახე დამანჭა დემეტრაძემ, ქალი რომ გავიდა - კაი, გავედი.. - წამოდგა ფეხზე - რამე ხო არ გინდა? - ჰკითხა ლუკას
- მომაწევინე სანამ გახვალ.. - ნიკოტინის მოთხოვნილებას ჭკუიდან გადაჰყავდა აბაშიძე
- ვერ გაიგე რა იმან რა თქვა?- ხელები გაშალა გიომ - აქ მოწევა არ შეიძლება.
- და შენ წესების დამცველი როდიდან გახდი ?-მეგობარს თვალებმოწკურულმა გახედა უკმაყოფილო აბაშიძემ
- დღეიდან.. - გაიკრიჭა დემეტრაძე და თვალი ჩაუკრა - ექსკლუზიურად შენთვის!
- მოღალატე ყ*ლეო - გამოცრა ლუკამ და იმწამსვე მკერდში დავლილი მწვავე ტკივილისგან სახე დამანჭა - დედაც მოვ*ტყან - გამოცრა სიმწრით - რატომ მარიამთან არ დავრჩი .. - ამოაყოლა გაუაზრებლად
- რა თქვი? - დემეტრაძეს მომენტალურად ეცვალა ხმა და სახე
- გამახსენდა.. - ჩაილაპარაკა შუბლშეკრულმა ლუკამ - უგონოდ რომ ვიყავი მარიამი მეჩვენებოდა..
- ხო.. და მანამდე რა თქვი? - არ ეშვებოდა გიორგი
- რა ვთქვი?
- დარჩენა მინდოდაო თუ რაღაც ასეთი.. - შეახსენა დემეტრაძემ
-მარიამი დაბრუნებას მთხოვდა...მე კიდევ მასთან მინდოდა დარჩენა..
- მერე ჩვენ?- სახე შესამჩნევი წყენით დაეფარა დემეტრაძეს- ჩვენზე არ ფიქრობდი?
- ეს მხოლოდ ჰალუცინაცია იყო - თვალები აატრიალა ლუკამ
- იქ დარჩენას აპირებდი, ჩვენ კი მარტო გვტოვებდი - თავისას მიერეკებოდა დემეტრაძე - ეხლა ვინ არის ჩვენ შორის მოღალატე ნაბი*ჭვარი?- ხელები ფართოდ გაშალა
- მიდი რა.. - ხელი მობეზრებით აუქნია ლუკამ
- წავედი მე - გამეხებული სახით მიუგო დემეტრაძემ და კარისაკენ შებრუნდა
- მოიცა.. ეხლა პატარა ბავშვივით უნდა გამებუტო?- თვალები აატრიალა ლუკამ
- წადი შენი!- მისკენ შემობრუნებულმა დემეტრაძემ ორივე ხელით შუა თითი აუფრიალა და კარისაკენ უკუსვლით წავიდა.


***

გიორგის წასვლის შემდეგ ლუკამ თავი მართლაც იგრძნო დაღლილობა და ჭრილობაც შემაწუხებლად ასტკივდა. მართალია, მის სიცოცხლეს საფრთხე აღარ ემუქრებოდა, მაგრამ ჯერ კიდევ ძალიან სუსტად იყო. ანესთეზიოლოგს ტკივილგამაყუჩებლის დოზა დაამატებინა და შემდეგ დანარჩენი დღე ძილ-ბურანში გაატარა. როცა გამოეღვიძა , ოთახის ფანჯრებს მიღმა ცა უკვე გამუქებულიყო,ხოლო პალატაში და საავადმყოფოს დერეფნებშიც სრული სიწყნარე სუფევდა. ის იყო თვალები ისევ დახუჭა ძილის გასაგრძელებლად, რომ ინსტიქტურად იგრძნო მის პალატაში ვიღაც იყო. თავი ნელა შეატრიალა გვერდზე.. მიუხედავად სიბნელისა, არ გასჭირვებია რომ კუთხეში მჯდარ ფიგურაში ის ადამიანი ამოეცნო, ბოლოს ძალიან დიდი ხნის წინ რომ ნახა და ნამდვილად აღარ ჰქონდა იმის სურვილი რომ იგი ოდესმე კიდევ ენახა. იმწამსვე მის სახეზე ყველანაირი ემოცია გაქრა და მხოლოდ ძლიერად დაჭიმული ძარღვები და გაყინული მზერა მოწმობდნენ იმ ფაქტს, რომ აბაშიძე მთლიანად მრისხანებამ აიტანა.
- გამარჯობა ლუკა.. - პალატაში ჩამოწოლილი მძიმე სიჩუმე კაცის ბოხმა ბარტონმა გაკვეთა
- რა ჯანდაბას აკეთებ აქ? - ყინულივით ცივი ხმით ჰკითხა ლუკამ
- ჩემი ძმისშვილის სანახავად შემოვიარე - ხელები მსუბუქად გაშალა კაცმა
ლუკა რამდენიმე წამი იმავე უემოციო , გამჭოლი მზერით შეჰყურებდა კაცს. ეს უკანასკნელი კი, რომელიც საკუთარი თავივით იცნობდა აბაშიძეს, წამი წამზე ელოდა რომ მისი ძმისშვილი საწოლიდან წამოიჭრებოდა და განრისხებული წვდებოდა ყელში. მაგრამ ლუკამ მხოლოდ ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი , შემდეგ ნელა მიაბრუნა თავი და თვალებდახუჭულმა წყნარად, უემოციოდ თქვა:
- წადი.
- როგორ გრძნობ თავს?- თითქოს მისი სიტყვები არც გაუგონიაო , ისე განაგრძო კაცმა
- შენ რა ვერ გაიგე? წადი-მეთქი ეს დედამოტყნული! - ხელი კარისაკენ გაიშვირა მომენტალურად აფეთქებულმა ლუკამ .
- მე შენთან საბრძოლველად არ მოვსულვარ, ლუკა - ხმა სულ ოდნავშესამჩნევად შეეცვალა კაცს
- ყ*ლეზე მკი'დია რისთვის მოხვედი, თემურ! - გამოცრა ლუკამ - უბრალოდ ადექი და წადი ეს დედამოტყ*ნული! ანდა მე წავალ- სწრაფად წამოიწია საწოლიდან,
-რას აკეთებ, იწექი!- ფეხზე წამოიჭრა თემურიც
მაგრამ ლუკას მისი მითითება არ სჭირდებოდა.. ელვის უსწრაფესად მოგვრილმა საშინელმა თავბრუსხვევამ და ტკივილმა აიძულა ისევ ზურგით დაცემულიყო მატრასზე
- ამის დედაც! - გამოცრა სიმწრით და ორივე ხელი სახეზე აიფარა.. თემური სკამს დაუბრუნდა და შემდეგ რამდენიმე წუთი პალატაში სრული სიჩუმე ჩამოწვა. ლუკა გულაღმა იწვა, ჭერს მიშტერებოდა და ღრმად სუნთქავდა მოწოლილი ტკივილის ჩასახშობად. თემური კი მშვიდად შესცქეროდა მას და ცივ, ლურჯ თვალებში არანაირი ემოცია არ ეტყობოდა.
- იშვიათი დონის არაკაცი ხარ, თემურ.. - დუმილი დაარღვია ლუკას ზიზღით სავსე ხმამ.
- არაკაცი რომელმაც სიკვდილს გადაგარჩინა! - მხრები მსუბუქად აიჩეჩა ქირურგმა
- რა თქვი? - სწრაფად გამოხედა ლუკამ
- ხო, მე გაგიკეთე ოპერაცია.. მე გადაგარჩინე!
- ეგ მეორედ აღარ გაიმეორე! - გამაფრთხილებელი ტონი შეერია აბაშიძის ხმას
- რა აღარ გავიმეორო, ლუკა?
- ის რომ შენ მე გადამარჩინე! - იღრიალა ლუკამ და იმ მომენტში მართლა გავდა დაჭრილ მხეცს
- მაგრამ ეს ასეა... - ხელები მშვიდად გაშალა თემურმა.
- არ არის, არა!- შუბლზე ლურჯი კაპილარები დაებერა აბაშიძეს ბრაზისა და მრისხანებისაგან - და ეს შენც კარგად იცი, თემურ !.. ამის გაკეთება ათი წლის წინ შეგეძლო , მაშინ როცა ერთადერთი ადამიანი იყავი ვისაც მართლა შეეძლო ჩემი გადარჩენა.! ოღონდ ძაფებით და ნაკერებით კი არა!.. შენი სიტყვით და თანადგომით!... მაგრამ შენ რა გააკეთე ?.. რა გააკეთე შენ ?
- ლუკა..
- ნუ მაწყვეტინებ!! თუ მოხვედი და წასვლა არ გინდა მაშინ ჩემი მოსმენაც მოგიწევს! თუ გეგონა რომ შენ გალაპარაკებდი?!.. არა, ეს არ მოხდება.. და მოდი მე გაგახსენებ რაც გააკეთე ათი წლის წინ, რადგან გატყობ რომ შენ მეხსიერება გღალატობს მაგის მერე ჩემთან მოსვლა რომ გაბედე!.. - ჰაერი ღრმად ჩაისუნთქა კაცმა და შედარებით მშვიდად განაგრძო - ათი წლის წინ მართლაც ერთადერთი ადამიანი იყავი ვისაც იმის გადარჩენა შეეძლო რაც ამ დამპალი კანის ქვეშ არის - თითი გულზე მიიდო ლუკამ -ხო, ჩემი სულის გადარჩენა შეგეძლო.. მაგრამ შენ ეს არ გააკეთე.. არ გააკეთე და ღია ჭრილობით დამტოვე დამპალ საკანში.. ზურგი მაქციე.. რისი გულისთვის , თემურ? შენი დედამოტყ*ნული რეპუტაციის და სახელის გულისთვის!.. ხო.. გაგიგებდი.. გეფიცები გაგიგებდი.. ეს რომ სხვა მიზეზით გექნა.. ის სტატია გახსოვს, თემურ.. ვიღაც ს შეთითხნილი უზარმაზარი ასოებით გამოჭიმული სათაურით.. თემურ აბაშიძის ღირსეული საქციელი : ცნობილი ექიმი კრიმინალ ძმისშვილს ემიჯნება და მასთან კავშირზე უარს ამბობს! ეს არაკაცობაც არ იკმარე.. ანუკის ჩემთან ურთიერთობას უკრძალავდი.. მაგრამ პატარა გოგონა უფრო ჭკვიანი და ღირსეული აღმოჩნდა, ვიდრე შენ ოდესმე ყოფილხარ პატივცემულო ექიმო! - ისეთი მრისხანებით და ემოციით ლაპარაკობდა ლუკა რომ მის გვერდით დადგმულმა მონიტორზე გულის ცემის მაჩვენებელმა ავის მომასწავებლად დაიწყო წრიპინი.. ძალა გამოცლილი საწოლზე მოწყვეტით დაეცა და თვალდახუჭულმა ღრმად დაიწყო სუნთქვა.. შემდეგი რამდენიმე წამი სრულ სიჩუმეში გავიდა..
- დაასრულე?- უცვლელი უემოციო ტონით ჰკითხა თემურმა , მაგრამ ლუკასგან პასუხი ვერ მიიღო..
მაშინ ერთხანს კიდევ შეჰყურებდა ძმიშვილს უხმოდ, შემდეგ კი პიჯაკის ჯიბიდან რაღაც ამოიღო და მთვარის შუქზე ავისმომასწავებლად გაიელვარა იარაღმა. ნელა მიუახლოვდა პაციენტის საწოლს და იარაღი ლუკას გაუწოდა.
- შენებურად მოვაგვაროთ ეს ამბავი.. აიღე და მესროლე.. მიდი, ეს თუ დაგამშვიდებს.. ეს თუ გამოისყიდის ჩემ საქციელს...
ლუკას იარაღისთვის არც დაუხედია, ერთხანს უხმოდ შეჰყურებდა თემურს თვალებში.. ბოლოს კი ხმამაღლა გაეცინა
- რას ბოდავ , თემურ, რას ბოდავ? მე შენ არასოდეს ჩაგთვლი ჩემ მტრებში.. იარაღსაც არასდროს მოგიშვერ.. სწორედ ეს არის მე და შენს შორის სხვაობა.. შენ ჩემში რეციდივისტი და კრიმინალი დაინახე, მაშინ როცა პირველ რიგში შენი სისხლი და ხორცი უნდა დაგენახა ვისაც შენი დახმარება სჭირდებოდა... მაგრამ , ამას შევეშვათ .. - პაუზა გააკეთა და შემდეგ ისეთი ხმით გამაგრძო ირონიის ნიშანწყალიც რომ აღარ ეტყობოდა - შენ ჩემთვის ყოველთვის იმ კაცად დარჩები ვის ხელშიც ავიდგი ფეხი და ჩემი იდეალი რომ იყო მთელი ბავშვობა.. ყოველთვის ხელს მაფარებდა და მიცავდა.. მაგრამ, მე შენი საქციელის პატიება არ შემიძლია და მე უბრალოდ ჩავთვალე რომ ის კაცი დიდი ხნის წინ წავიდა ჩემი ცხოვრებიდან, მას შემდეგ კი აღარასოდეს შევხვედრივარ.. ის კაციც, ციხის საკანში რომ მიმატოვა.. ის კაციც ჩემთვის უბრალოდ ილუზია იყო.. ეხლა შენ ჩემთვის აღარავინ ხარ არც მტერი და აღარც მოყვარე.. უბრალოდ აღარავინ..
- მე დღესაც არ ვნანობ ჩემ საქციელს - პაუზის შემდეგ თქვა თემურმა
- რატო არ მიკვირს? - გაცინება უნდოდა ლუკას მაგრამ სახე ტკივილით დაემანჭა მხოლოდ
- ყველაფერი გასაგებია, თემურ.. მარიამის თავს გეფიცები , გასაგებია.. გასაგებია ,მაგრამ არა მისაღები.. მე არასოდეს მივიღებ შენ გადაწყვეტილებას , მაგრამ თან კარგად მესმის რომ ამ დედამოტყნულ ქვეყანაში ყველას აქვს არჩევანის უფლება..
შენ შენი შრომით მოპოვებული სახელი და კარიერა ანაცვლე ძმისშვილთან ურთიერთობას.. ასე იყო თუ ისე, ეს შენი არჩევანი იყო და მე მაგის გამო არასოდეს მოგეკიდები მტრად.. მაგრამ ისიც კარგად უნდა იცოდე, თემურ რომ ზოგიერთი ჩვენი არჩევანით უკან დასაბრუნებულ გზას ვიჭრით და შენი გადაწყვეტილებაც ასეთი იყო.. ხოდა ეხლა კი გეკითხები.. რა ჯანდაბისთვის დაბრუნდი? - ჰკითხა ლუკამ და კაცს მოლოდინით შეაცქერდა.
- სასიკვდილოდ უნდა გამეწირე? - წარბები აზიდა თემურმა.
- შენ გარდა სხვა კარდიოქირურგი ვერ მოიძებნა ამხელა საავადმყოფოში, ხო? - ჩაეცინა ლუკას.
-მოიძებნება. - მშრალად უპასუხა თემურმა - მოიძებნება, მაგრამ მე არ გავუშვი ხელიდან შანსი შენნაირი სირთულის პაციენტისთვის გამეკეთებინა ოპერაცია და ჩემ სახელთან კიდევ ერთი წარმატება დამეკავშირებინა -ირონიული და მშრალი იყო პასუხი.
ლუკა ერთხანს უხმოდ უყურებდა ქირურგს. ამ რამდენიმე წამის განმავლობაში რამდენიმე ემოციამ გადაუარა სახეზე .. ბრაზმა.. ტკივილმა.. მრისხანებამ.. ბოლოს კი ყველა ემოცია ჩამოერეცხა და სრულიად მშრალად გამოცრა:
- წადი შენი.
შემდეგ კი გულაღმა გადაწვა და უხმოდ შეაცქერდა ფანჯრის იქით ჩამოწოლილ სიბნელეს..
- ტკივილგამაყუჩებელი დავამატებინო?- კითხა თემურმა. მისი ტონი ისევ ცივი იყო, მაგრამ ვინც მას კარგად იცნობდა ადვილად შეამჩნევდა ცვლილებას.. ნახევარი წუთი მოიცადა და როცა მიხვდა, რომ ლუკა მასთან ლაპარაკის გაგრძელებას აღარ აპირებდა, სისტემა შეუსწორა და უხმაუროდ გავიდა ოთახიდან.


***

მიუხედავას იმისა, რომ ლუკას ექიმები კიდევ ურჩევდნენ საავადმყოფოში მკურნალობის გაგრძელებას, აბაშიძემ დარჩენა არ ისურვა და რამდენიმე დღით ადრე დატოვა საავადმყოფო. სულ ერთი საათის დაბრუნებული იყო სახლში, როცა ახალი ამბების სპეციალური გამოშვების წყალობით შეიტყო რომ პოლიციას მასზე თავდასხმისთვის ვინმე ლევან ბერიაშვილი დაეკავებინა. ამ უკანასკნელის სახელს ლუკასთვის ასევე უცნობ პირს , ილია ახობაძეს უკავშირებდნენ. ხუთი წუთიც არ იყო გასული ამ ამბის გაგებიდან, რომ იმავე საინფორმაციო გამოშვებაში წამყვანმა საგანგაშო ხმით გააჟღერა ინფორმაცია საპატიმროში მოკლული ლევან ბერიაშვილის აღმოჩენის შესახებ.
- ისეთი პირი უჩანს ჩვენ ხელის განძრევა არც დაგვჭირდება, თვითონ ამოხოცავენ ეს ახვრები ერთმანეთს- ჩაიცინა ლუკას გვერდით მჯდარმა დემეტრაძემ.
- ვინა არის ილია ახობაძე ? - ეს საკითხი აფიქრებდა ეხლა ლუკას ყველაზე მეტად.
- წარმოდგენა არა მაქვს - მხრები აიჩეჩა დემეტრაძემ - გუგლიც არაფერს მეუბნები - სახე დამანჭულმა დახედა ტელეფონს.
- მე ვიცი ვინც დაგვეხმარება .- თქვა ლუკამ და წასასვლელად წამოდგა
- მოიცადე - შეაჩერა საბამ - ახალი გამოსული ხარ საავადმყოფოდან, ჯერ კიდევ სუსტად ხარ. გვითხარი ვის მონახულებას აპირებ და ჩვენ წავალთ
- არა - იუარა ლუკამ - იმ ადამიანს პირადად ჩემი ვალი აქვს- თქვა და გასასვლელისაკენ წავიდა.
გურამ გაბისკირია მეორე გამომძიებელი იყო, რომელიც ლუკამ საქართველოში დაბრუნების შემდეგ მოინახულა და ფულის სანაცვლოდ მისთვის მუშაობა შესთავაზა. ეს უკანასკნელი მართალია თავიდან შეყოყმანდა გვარამიას გამო, მაგრამ როცა გაიგო რა რაოდენობის თანხას სთავაზობდა ლუკა, სიხარულით დათანხმდა მასთან მუშაობას. თუმცა თენგიზ ალავიძესგან განსხვავებით მას საქმეში ჩართვა არცერთხელ არ მოუწია. მშვიდად ელოდებოდა როდის მიიღებდა ლუკასგან რაიმე დავალებას , მაგრამ ეს არ მომხდარა. შემდეგ კი ალავიძის მოწამვლის ამბავი გაიგო და გვარიანად დაფრთხა. სიამოვნებით გავიდოდა კიდეც საქმიდან , თუმცა ვერც ლუკას გადაგდება გაბედა, რომელსაც მისთვის უკვე გადარიცხული ჰქონდა მოზრდილი თანხა. თუმცა ბოლოს , მასაც გაუღიმა ფორტუნამ , როცა აბაშიძეზე შეიარაღებული თავდასხმა მოაწყვეს. იმით ისარგებლა, რომ ლუკას მეგობრებს და მითუმეტეს თავად აბაშიძეს მისთვის არ ეცხელებოდათ, ლუკას მიერ გადარიცხული ფულით ბინა იქირავა საზღვარგარეთ, ყოველგვარი საბუთი მოაწესრიგა და თვითმფრინავის ბილეთიც შეიძინა გასაქცევად. კარგად იცოდა რომ , ექიმები ლუკას გადარჩენის შანსებს არ იძლეოდნენ და შესაბამისად , მკვდარი აბაშიძე ვერც პასუხს ვეღარ მოსთხოვდა ღალატზე .ამ ყველაფრით დაიმედებული კი ეხლა მშვიდად მიმოდიოდა ოთახიდან ოთახში და აუჩქარებლად ალაგებდა ბარგს. ის იყო თავისი საქმიანობა დაასრულა და საძინებელში გავიდა რომ იქ სავარძელში მჯდომი ფიგურის დანახვამ ადგილზე გაყინა.
- გამარჯობა, გურამ.. - ცივად გაუღიმა ლუკამ
- აქ რა გინდა , ლუკა? - მოზრდილი ნერწყვი გაჭირვებით გადააგორა გაბისკირიამ
- შენ სანახავად მოვედი.- მშვიდად მიუგო აბაშიძემ
- მერე ესე ქურდივით შემოპარვა რა საჭირო იყო?გეთქვა და სადაც გინდოდა შეგხვდებოდი - გაღიმება სცადა გურამმა, მაგრამ სახე უცნაურად დაემანჭა მხოლოდ
- რატომ მაინცდამაინც ლონდონი? იქ ხომ სულ წვიმს.. მე შენ ადგილას უფრო თბილ ადგილს ავირჩევდი გასამგზავრებლად..
- შენ საიდან იცი ?- ძლივს ამოღერღა დაზაფრულმა გაბისკირიამ , თან თვალით გაზომა მანძილი რომელიც იმ კარადამდე აშორებდა, სადაც თავისი იარაღი ეგულებოდა.
- მე შენზე ყველაფერი ვიცი, გურამ..
- რა გინდა ჩემგან?
- შენ ჩემი ვალი გაქვს.
- რა ვალი? - თავი მოიშტერა გაბისკირიამ ,
- გურამ.. შენ შიგ ხომ არა გაქვს? - თვალებმოწკურულმა გახედა ლუკამ მას
გაბისკირკიას მეტი აღარ მოუცდია, სწრაფად მოწყდა ადგილს და კედელთან დადგმულ კარადის უჯრას ეცა , მაგრამ ის სიცარიელე დახვდა.
- ამას ეძებ?- გაისმა ლუკას ირონიული ხმა
გაბისკირია სწრაფად შებრუნდა და ლუკას ხელში თავისი პისტოლეტი დაინახა, რომელმაც იმწამსვე იგრიალა და იქიდან გამოტყორცნილი ტყვია გამომძიებელს დაეძგერა მუხლში. კაცი მოწყვეტით დაეცა იატაკზე და ყურისწამღებად მორთო ღრიალი
- რის გაკეთებას ითხოვ ჩემგან ?
- ილია ახობაძეზე მომიყევი ყველაფერი რაც იცი - მოუჭრა ლუკამ - გისმენ. დაიწყე.
- გვარამია მომკლავს - იღრიალა გურამმა და ჭრილობაზე მიიჭირა ხელი
- ყ'ლეზე მკ'იდია- ხელები ფართოდ გაშალა ლუკამ - მაგაზე მაშინ გეფიქრა ჩემთან გარიგებაზე რომ თანხმდებოდი. მე შენ მაშინ გაგაფრთხილე რომ უკან დასახევი გზა არ გექნებოდა. ეხლა კი შენთვისვე უმჯობესია ალაპარაკდე, რაც უფრო მალე იზამ მაგას მით უფრო მალე მოვა სასწრაფო
გაბისკირიაზე ლუკას სიტყვებმა თითქოს მაგიურად იმოქმედეს, მაშინვე ალაპარაკდა
- ილია ახობაძე ძალიან დიდი გაქანების კრიმინალია... უზარმაზარ ქსელს უდგას სათავეში, რომელიც ყველანაირი სიბინძურის გამავრცელებელია.. პროსტიტუცია, ნარკოტიკები, ტრეფიკინგი.. ამ სფეროში მათ მონოპოლია აქვთ.. დღეს ახობაძე მილიონებს ატრიალებს და სასახლეში ცხოვრობს, თუმცა ყოველთვის ასე არ იყო.. თავიდან ჭაობიდან დაიწყო.. ერთი ბორდელი წარმოადგენდა მთელ მის ქონებას.. ათი წლის წინ კი უცებ რაღაც მოხდა და ეს ტიპი თავბრუდამხვევი სისწრაფით გამდიდრდა.. ჯერ საქართველოში დაიწყო.. ყველა კლუბში და ბორდელში თავისი კაცი შეგზავნა და ნარკოტიკების გავრცელება დაიწყო.. იმ პერიოდში ბევრი ახალგაზრდა შეიწირა მის მიერ გავრცელებულმა ნარკოტიკებმა და რამდენიმე მკვლელობაც მოხდა, რაც პირდაპირ უკავშირდებოდა ახობაძის სახელს, მაგრამ ყოველთვის ახერხებდა პოლიციის ხელიდან გამოძვრომას..
- ვინ კრიშავდა?
- აზრზე არ ვარ ლუკა.. თუ გაინტერესებს ჩვენებსაც ყელში ამოუვიდა ნაბი'ჭვარი ახობაძის თავგადასული საქციელი და ორი წლის წინ ძებნაც გამოაცხადეს მასზე , მაგრამ უშედეგოდ.. აზერბაიჯანში მოტყდა და ეხლა იქიდან მართავს იმპერიას.. აქაც ჩამოდის ხოლმე, მაგრამ ვერც ერთხელ ვერ მოიხელთეს..
- კიდევ რას მეტყვი?- იკითხა ლუკამ გაბისკირია რომ გაჩუმდა
- მეტს ისეთს ვერაფერს, გარდა იმისა რომ ძაან დიდ თევზს შეეჭიდე.. მთავრობამ ვერაფერი დააკლო და შენ რას იზამ?
- ეგ უკვე შენ აღარ გეხება - მიუგო ლუკამ და წასასვლელად წამოდგა
- მიდიხარ?- კითხვა დააწია
- რა იყო, ყავაზე ხომ არ მპატიჟებ? - ცივად გახედა ლუკამ
- გავსწორდით? - ფრთხილად შეეკითხა გაბისკირია
-ხო, გავსწორდით .. გაა*ვი იმ შენ ლონდონში, და თან გახსოვდეს რომ კიდევ თუ დააპირებ ჩემთან მიქარვას , მეორედაც არ გამიჭირდება შენი მისამართის გაგება- მიუგო ცივად , ამჯერად შესასვლელი კარით ისარგებლა და სწრაფად დატოვა სახლი.


***

- ზოგადად ჯერ ვინაობას ეკითხებიან ხოლმე სანამ კარს გააღებენ - მსუბუქად ჩაიცინა აბაშიძემ, ნელა შეაბიჯა ვიწრო დერეფანში და უკან ხმაურით მიკეტა კარი. კედელთან შედგა და ღამის ხალათში გამოწყობილ გოგონას მილიონი ემოციით სავსე მწვანე თვალებით რომ უყურებდა , თბილი მზერა შეანათა.
- აქ რას აკეთებ, ლუკა? - ხალათი უფრო მჭიდროდ შემოიკრა გოგონამ და კედელთან აიწურა
- რაღაცები უნდა გავარკვიოთ..
-გასარკვევი აღარაფერი გვაქვს.. - თავი გააქნია გოგონამ- მე შენ დაგემშვიდობე..
- ხოო? - წარბი აზიდა ლუკამ - აი, შენი საქციელი დამშვიდობებას ნამდვილად არ გავდა.. - მტაცებელივით ნელა მიუახლოვდა ქალს და ხელებით მის გარშემო კედელზე მიეყრდნო
- რას გულისხმობ? - ამოიჩურჩულა ასეთი სიახლოვისაგან სუნთქვა შეკრულმა ნიამ
- შენ ჩემთან მოხვედი.. საავადმყოფოში.. მემშვიდობები.. მერე ჩემთან მოდიხარ და ქვრივი ქალივით დამტირი .. ცოტა თამაშს ხომ არ წააგავს შენი საქციელი?- ბრაზის ნოტები შეერია კაცის ხმას
- ერთადერთი ვინც ჩვენს შორია თამაშობს ეს შენ ხარ! - არ შეუშინდა ქალი მის მზერას
- ხოო? -
- ხო.. - თვალი თვალში გაბედულად გაუყარა და სახე ისე ახლოს მიუტანა, რომ უკვე ერთმანეთის სუნთქვას გრძნობდნენ კანზე - შენი საქციელი.. იარაღით დამუქრებები.. მანქანით გიჟური სეირნობები... გგონია ვერ ვხვდები ამ ყველაფერს რისთვის აკეთებ? - ტონს აუწია გოგონამ
- მაინც რას ხვდები? - არ ჩამორჩა ლუკა
- იმას რომ ცდილობ შემაშინო.!. - იყვირა გოგონამ და მკერდზე ძლიერად უბიძგა ხელები- ხო.. შემაშინო! ..და იმისკენ მიბიძგო რომ შენგან შორს დავიჭირო თავი..
- ამას ჩემი შეშინების გარეშეც უნდა აკეთებდე.! - გამოცრა ლუკამ
-ხო.. ვიცი.. ვიცი, მაგრამ არ შემიძლია .. არ შემიძლია , ღმერთო! - ნიკაპი სატირლად აუკანკალდა ქალს - უბრალოდ საკუთარი გონება აღარ მემორჩილება...მგონი გავგიჟდი - დაამატა ჩურჩულით და სახეზე აიფარა ორივე ხელი..
- ხო და მეც გამაგიჟე.. - სწრაფად ჩამოაწევინა კაცმა ხელები და მისი სახე უკვე რომ მოესწროთ ცრემლებს დანამვა, თავისებში მოიქცია - დამოკიდებული გამხადე შენზე.. ნარკოტიკივივით.. ხო ჩვეულებრივი ნარკოტიკი ხარ ჩემი.. - ფრთხილად შეუმშრალა ქალს ცრემლები.. შემდეგ მისკენ დაიხარა და სველ ტუჩებზე ჯერ ნაზად, სულ ოდნავ შეახო თავისი.. იმწამსვე ვენებში შხუილით გაჭრილმა სისხლმა საერთოდ დაუხშო გონება.. ეს ზღვარი იყო, რომლის გადალახვაც არცერთს აღარ შეეძლო...
- ჰაერივით მჭირდები..
- ნარკოტიკივით...
- წყალივით... საკვებივით.. უბრალოდ არსებობისთვის მჭირდები- ქალის სიფრიფანა სხეული კიდევ უფრო შეაზარდა კედელს და ისე დააცხრა ტუჩებზე , როგორც მწყურვალი ეწაფება წყალს, მშიერი ადამიანი - საკვებს და დამოკიდებული - ნარკოტიკს... სუსტი ხელები კისერზე შემოხვია და დაუნანებლად აჰყვა მის კოცნას ნიაც.. კაცის ცხელ სხეულზე აკრულს ყველა უჯრედი უხურდა და კანი ეწვოდა.. იცოდა , დაიწვებოდა მაგრამ გაჩერება არ შეეძლო.. აღარც უნდოდა.. მჭიდროდ შემოხვია კაცის წელს ფეხები , ამ უკანასკნელმა ხელში რომ აიტაცა და იქვე მდგარ კარადაზე რომ შემოსვა კოცნის შეუწყვეტლად.. არც ის ტკივილი ადარდებდა კედელზე უდიერად მიხეთქებით რომ იგრძნო ზურგში.. სისხლის უსწრაფესი მიმოქცევით დაგუბებულ ყურებში აღარაფერი ესმოდა საკუთარი გულისცემის გარდა დასაშვებ ტემპს ბევრად რომ გადასცდენოდა.. მთლიანად გაითიშა რეალობისაგან , და ალბათ დიდხანს კიდევ არ გამოფხიზლდებოდა უეცრად მოცილებულ კაცს უჰაეროდ რომ არ დაეტოვებინა მისი სხეული.. ძლივსძლივობით მოწყდა აბაშიძე ქალის ტუჩებს და შუბლით შუბლზე მიეყრდნო ნორმიდან ბევრად გადაცდენილი სუნთქვის დასაწყნარებლად
- დღეს ზღვარს არ გადავალ.. დღეს არა.. და იცოდე შემდეგ შეხვედრაზე შანსი აღარ გექნება - დაიჩურჩულა მის ტუჩებთან, შემდეგ კიდევ ერთი ცხელი კოცნა დაუტოვა ამჯერად შუბლზე და ისევე მოულოდნელად გაქრა როგორც მოვიდა.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1  offline წევრი Na❣Da

მოლოდინს გადააჭარბა რაა <3 არ მინდოდა დამთავრებულიყო, შემდეგი როდის იქნებაა?

 


№2  offline წევრი დარინა

საზიზღარი ბიჭი როგორ მინერვიილა ჩემი ნიაა, მარიამის მომენტზე ცრემლებიც კი წამოვიდა, ისეთი ემოციური იყოო ეს შეხვედრაა, გამიხარდა ნიას რომ გამოყვა, აწი სიბნელეს სინათლე ჩაანაცვლებს ნიას წყალობით, ისეთი დაძაბული თავი იყო ლამის მეც გამიჩერდა ლუკასთან ერთად გულიი, არ მინდოდა გიორგის ნია რომ ყვარებოდაა ლუკას ვარაუდი რომ გამართლდა გული გამიტყდაა, გიორგი ძალიან მომწონს და არ მინდა რომ დაიტანჯოს, ბოლო მომენტმა გამათბო ძლივს რაღაც სასიკეთო გააკეთა ლუკამ თავისი თავისთვის, ახლა ორმაგად გაფრთხილება მოუწევს ნიასთვის, გვერდიდან არ უნდა მოიშოროს რადგან მალე გაიგებენ ნია ლუკასთვის ძვირფასი რომ არის და მას მიდგებიან, უკვე ახალი თავი მინდააა, თბილი და ტკბილი ელენე ხარ შენ რომელიც ძალიან მაგარი გოგოა ასეთი მაგარი ისტორიის შექმნისთვის.

 


№3  offline წევრი kasunia

არ მეგონა თუ დღეს დადებდი კიდევ კაი შემოვედი და ყოველი შემთხვევისთვის შევამოწმე :დდ რომ დავინახე სათაური ისე გამიხარდაა ვერ აგიღწერ:*აამ ლოდინად ნამდვილად ღირდა დიდი იყო და მსუყე :დმაგრამ მაინც რომ არ მეყო რა ვქნაა :((ლუკა არის კაცი პიროვნება:დდვაბოდებ მასე ისე მმომწონს :დდ<3ნიაც ჩემი გოგოა :*ნუ ერთი სიტყვით საერთოდ ამ ისტორიაზე ვგიჟდები <3და შენ საერთოდ არა ამქვეყნიურად მაგარი ხარ :**იმედია კიდევ ბევრს არ გვალოდინებ ხოომ:((

 


№4 სტუმარი სტუმარი ნინი

ერთადერთი რაც მაინტერესებს
შემდეგი თავი როდისთვის იქნება?!

და ჰო
შესანიშნავია..
უბრალოდ სიტყვებიც
ზედმეტია რომ გადმოგცე!

 


№5 სტუმარი თინა

ააარ მყოოოფნიისს :(((((

 


№6 სტუმარი ნინიადადიანი

აი აი უბრალოოდ ელენეე!!
ელ-ჯეიმსოოო
ამ თავიის მერეეე
აიი ამ ცეცხლი
ბომბა
შოკი
თავის მერეე
კიდეე რომალოდინოო ამდენი ხანი
ან ვინმემ დაუკომენტაროს რამე არასასიამოვნო
ვაიმეეეეე
ჩემს ცოდვას ჰო დაიდებთ და
თან გაგიყოლებთ :დდდ
აი ამ თავის მერე
როგორ გამიმეტებ და
რამდენხანს მალოდინებ მაინტერესებს ?! :დდ

 


№7  offline აქტიური მკითხველი ნარჩიტა

დედაა ესს რა იყოოო როგორ გაღიმებული დამტოვეე ))) ვაიმე ღირდაა ლოდინი ნამდვილადდ საოცარი გოგო ხარ ამ თავმაა ფურორიი მოახდინა ნამდვილად ) აუუუ ასე შეიძლებოდაა გაჩერრბაა იმედიააა ისევ სამიდღეე არ გვალოდინებ თორემ მოვკვდებიი ისე მაინტერრსებს ....
იცი საერთოდ რაა საოცარი გოგო ხარრრ უნიჭიერრსიი უმაგრესიი გოგო ესს რაიყოო რა ჩაგვიტარრრ ...
არმინდოდაა რომ დამთავრებულიყოო...
შეუდარებელი გოგო ხარ და შეუდარბლად წერრ ნიჭიერიი უკვე ვგიჟდები შენზეე ) მალე დაგვიბრუნდი რაა ახალი თავით და არ გვალოდინოო გთხოვ წარატებები შენ ....
უმაგრესი გოგო ხარ ძალიანნ..

 


№8  offline აქტიური მკითხველი grafo

ო, ღმერთო რა ძალიან, ძალიან კარგი თავი იყო. იმდენად კარგი, რომ ბინძური და საშიში რეალობაც კი გადაფარა.
აი, ისე გქონდა ყველაფერი დაწერილი, აღწერილი რომ...მარტო ამ თავისთვის ღირდა ამ ისტორიის წაკითხვა. უზარმაზარი მადლობა ამ ემოციებისთვის!

 


№9 სტუმარი სტუმარი ნანა

ძალიან მომწონს ეს ისტორია... უბრალოდ, ყველა სიტყვის გარეშე,მომწონს და ველოდები...

 


№10  offline აქტიური მკითხველი Chikochiko

საოცარი იყო და-ძმის შეხვედრა. ცრემლები დაუკითხავად მდიოდა, ემოციური და საშინლად მტკივნეული. პირველივე ისტორიიდან ვგიჟდები შენზე. ხშირად ვფიქრობდი, რატო არ წერდი ახალ ისტორიებს, როცა ამ საქმეში შეუდარებელი ხარ. ამ ისტორიაზე დამოკიდებული გავხდი. შევივსე ამ თავით და მადლობა ამისთვის შენ

 


№11  offline წევრი მარიკუნაა♥️

აუ, ძალიან კარგია!
♥️
--------------------
საით მივყავართ ოცნებებს?

 


№12 სტუმარი აბლაბუდა

ვაიმე ჩემი ლუკა, როგორ ველი ხოლმე, იმდენად კარგად და საინტერესოდ, გამართულად წერ მაინც არ მყოფნის ხოლმე

 


№13 სტუმარი Tatt

Sul vkitxulob da velodebi shemdeg tavs... Dzaalian chamitria.

 


№14  offline წევრი tatiko.1995

mabedniereb sheni isyoriebit sayvarelo

 


№15  offline წევრი kora

ემოციებით სავსე თავი იყო, ნამდვილად ღირდა ამდენ ლოდინად. ბოლო მომენტმა გამათბო, საოცრად მეტკბილება ეს ორი ერთად და მომწონს ასეთი ლუკა <3
--------------------
kira.G

 


№16  offline მოდერი abezara98

წინა თავზეც მინდოდა კომენტარის დაწერა, მაგრამ ვეღარ მოვახერხე და ბარემ ყველაფერს ერთად აქ მოვუყრი თავს. smile ღმერთო ჩემო, ღმერთო ჩემო! რა თავი იყო ეს ჰაა? სულ გავგიჟდი, გადავირიე და ახლა მე სემინარის ჩამბარებელი ვარ? laughing
"-ჩემი ოცნების ბოლომდე ასრულებას ჯერ რაღაცები აკლია... - მუქი თვალები შეანათა გიორგიმ, - მაგრამ ამ ეტაპზე ესეც საკმარისია... გაგვიმარჯოს!" ჰმ... მართალი იყო ლუკა და ნახეთ, მაინც გამოეპარა ასე კარგად დამალულ გრძნობებში რაღაც მარცვალი და ნამიოკი ჩაურტყა ქალს. ეჰ, მაინც არაფერი გეშველება გიო. confused ნიას მთელი ცნობიერება მხოლოდ ერთ ადამიანს ეკუთვნის და ეს შენ არ ხარ (რაც, სიმართლე გითხრათ, ძალიანაც მახარებს, ლუკა&ნიას ფანი ვარ მეე! smile ).
ოჰ, დარჩენა უნდა თურმე ბიჭს. ერთი რომ რჩები, სად რჩები? ვინ გეპატიჟება? ნიას გვერდით არ მინდოდე და არ მომწონდე, ვიცი სადაც დაგტოვებდი მე შენ, მაგრამ ჩემი გოგო რომ მებრალება და არ მინდა შენ გარეშე, ვერ გიმეტებ! angry უნამუსო ეს! უსინდისო! დავრჩები, დავრჩები. დარჩები მანდ და მერე გიორგი დაგტოვებს ხახამშალს, რომ დაავლებს ჩემს ნიას ხელს და იმდენს მოახერხებს, რომ მიისაკუთრებს! დავრჩები... არა, არ უნდა ჩაარტყა რმე თავში ამ ხისთავიანს? დავრჩები! angry დაგტოვებდი პირშიჩალაგამოვლებულს, მაგრამ ისევ ჩემი ნია, ისევ ნია. ჰმმ... ეს გოგო მართლა ამის მფარველი ანგელოზია. innocent innocent
"-ესე იგი აქაც? - ირონიულად ჩაეცინა ლუკას.
-აქაც... და ყველგან, - მის ირონიულს თბილი მზერით უპასუხა გოგონამ.
-ანუ დამენ*რა? მთელი ცხოვრება ვეღარ მოგიშორებ?..
-ხო.. - მხრები აიჩეჩა გოგონამ და მისკენ გაიწვდინა ხელი.
-ბოლომდე? - უჩვეულოდ თბილი ნაპერწკალი გაკრთა კაცის ხმაში და მის გამოწვდილ ხელს თავისი შეაგება.
-სამუდამოდ.. - დაიჩურჩულა გოგნამ." ვუაიმეეე! მორჩა ეს დიალოგი ჩემი უსაყვარლესია! heart_eyes heart_eyes ვგიჟდები მე ამათზეე! ნახეთ, ერთმანეთისთვის არიან შექმნილნი. იქაც რომ არ მიატოვა ჩემმა გოგომ? და აქედან თავის დანებებაზე ხომ საუბარიც ზედმეტია! ამის მერე ვინმეს ეჭვი შეეპარება, რომ ლუკა ნიას გვერდით არ უნდა იყოს? ჩემი ბარტყები, ჩემები,მხოლოდ ჩემები!
ნუ, დემეტრაძე როგორც ყოველთვის ფორმაშია. ისევ ეგ თუ გამახალისებს და გამაცინებს. თან ნახეთ,გამომძიებლის ჟეტონიც აურტყამს ბიჭს. იმდენი შენ რა გითხარი გიორგი, შენგან ნორმალირი გამომძიებელი დადგეს! joy
ბოლო მომენტზე ხომ საერთოდ დავდნი, დავტკბი და მგონი, ამდენი სიტკბოებით დიაბეტიც ავიკიდე. sweat_smile sweat_smile მაგრამ ჩემი ბარტყების გამო, ყველაფერს აიტანს კაცი. მთავარია, ესენი მყავდნენ ერთად, ჯანმრთელად და ბედნიერად! heart_eyes
მოკლედ, ძალიან, ძალიან, ძალიან მომეწონა როგორც წინა, ასევე ეს თავიც და უბრალოდ სიტყვებიც კი აღარ მყოფნის! მიშველეთ ვინმემ! heart_eyes
ხო, და ხომ იცი, რომ სასწაული ხარ? სულმოუთქმელად ველოდები ხოლმე შენს გამოჩენას და დღეში ხუთასჯერ მაინც ვამოწმებ ხოლმე საიტს. ძალიან, ძალიან კარგია და ერთი სული მაქვს გავიგო, რა მოხდება შემდეგში. გელოდები, საყვარელო და ბევრი წარმატება შენ! heart_eyes heart_eyes

 


№17  offline წევრი გრაფინია

საქმეში ვინმე ილიას გამოჩენა მაფიქრებინებს,რომ ნელ-ნელ ლუკა კვანძს გახსნის და თავის გასაკეთებელს გააკეთებს.
იმედია,თავზეხელაუღებლად არ მოიქცევა და ნიაზეც იფიქრებს.
ისედაც სულ მასზე არ ფიქრობს?!
გიორგის და თიკას ფაქტორი ძალიან მაშინებს. ორი უარითგაბოროტებული ადამიანი რას მოიმოქმედებს,ვინ იცის..

ძალიან კარგი თავი იყო.ემოციებით და სითბოთი სავსე❤️
წარმატებები

 


№18 სტუმარი სტუმარი ნათია

შიშით ვკითხულობდ აი ახლა დამთავრდება აი ახლათქო.ხო და იმ ადგილზე ბევრი ვიცინე, მთავარანგელოზს რო წაენაგლა თან სიგარეტსაც რომ ეძებდა???? საოცრად გამოძვრა სიკვდილიდან, საბა საოცარია,არა გიორგიც კაეგია მგრამ მგონი ნიაზე ეჭვიანობს???? ჩვენზე მეტად არ შეუყვარდესოო???? და ბოლოს კულმინაციააა ჯერ რა ვნებიანად ეძგერა და მერე როგორ შეიკავა თავი და დატოვა ნიაკო გაოგნებულიი, და ჩვენც. ახლა როდის დადებ ახალს თუ ვიარო მანამდე ასე გაღიმებული კმაყოფილი იდიოტივით? ????????

 


№19 სტუმარი A

უმაგრესი თავი იყო ვაუ.... გთხოვ ყოველ დღე ატვირთე ხოლმე რა მუდამ მოუთმენლად ველი ახალ თავს და საშინელებაა ლოდინი.....

 


№20 სტუმარი სტუმარი ნანა

მომწონს ძალიან....????????????????

კარგია.

[quote=სტუმარი ნანა]მომწონს ძალიან....

 


№21  offline წევრი უცნაური მე

აუ რა კარგი იყო...
და-ძმის შეხვედრა იყო ძალიან ემოციური.
ხომ ვიცოდი რომ ლუკა გადარჩებოდა მაგამაინც ძალიან მენერვიულებოდა.
რატომღაც მგონია რომ ბიძა-ძმისშვილს შორის ჯერ ყველაფერი არ გარკვეულა. მგონია ზტემურს აქვს რაღაც პატარა საიდუმლო, რაც მის საქციელს ახნის.
ნია ძალიან ძალიან მომწონს მე ❤️
გიორგი რაღაცნაირად მეცოდება, მგონია რომ ღირსული ადამიანია და არ მინდა მასზე იმედები გამიცრუვდეს..
დემეტრაძეს რა უნდა ერთი :დ ეგ ცანცარა კაცი ეგა.. რას ერჩის ჩრმს ნიაკოს :დ
მოლედ არაჩვეულებრივი თავი იყო..
ეხლა მთავარია ახალი თავი მალრ წავიკითხო..
შესანიშნავი ხარ შენ ❤️

 


№22  offline წევრი ლუკკიანეცცი

მოკლედ საშინლად არ მიყვარს დაუსრულებელი ისტორიების კითხვა და ლოდინი, ჰოდა ველოდებოდი მეთქი რო დაამთავრებს მერე წავიკითხავთქო მაგრამ ჩემს მოუთმენელ თავს რა ვუთხარი და მივაყარე ყველა თავი ერთად????????
ზოგადად შენს ისტორიებზე ვგიჟდები, ჯერ წინა ისტორია იყო რაღაც სასწაული, გამართული, ყველაფერი რომ თავის ადგილზეა და კითხვა რომ არ გბეზრდება.❤
ეს ისტორია კიდევ არვიცი, ძალიან მომეწონა ჩემი ფავორიტია ნამდვილად. ლუკას პერსონაჟი მომწონს ძალიან. მიწოდეთ გიჟი მაგრამ ვფიქრომ ნია ძალიან შეეფერება ლუკას❤
ერთადერთი მეტრეველზე მწყდება გული ძალიან კარგი პიროვნებაა და ვიცი რაც არ უნდა მოხდეს ბოლომდე კაცურად მოიქცევა. კი დარჩება ნიას გარეშე მაგრამ არაა პრობლემა ჩემკენ გამოუშვით:დ
დემეტრაძე როგორ მიშლის ნერვებს ღმერთო! ერთი ეგ მაცემინა რა:დდ
მეც რატომღაც მგონია რომ ანუკის მართლა სხვანაირად უყურებს ან არვიცი, შეიძლება მეჩვენება მოკლედ თავს შევიკავებ წინასწარი ვარაუდებისგან.:დდ
ეხლა წავალ ჩემ თავს ვცემ იმის გამო რომ ბოლომდე არ დავიცადე და ამის წყალობით უარესი მოუთმენლობა შემომაწვება:დდ
იმედი მაქვს ძალიან არ მომიწევს ლოდინი:დ
მიყვარხარ შენ შენი შემოქმედებიანად❤❤❤

 


№23 წევრი მეDina

აუ ძალიან კარგიააა! მადლობა რომ ძალიან არ აგვიანებ ახალი თავების დადებას.
--------------------
☆NaT☆

 


№24 სტუმარი Mariami

Kargia dzalian male Dade axali

 


№25 სტუმარი სტუმარი ნინა

სასწაულია❤

 


№26 სტუმარი iko

Auurodiis dadeeb?? ardaagvianora gtxov

 


№27  offline წევრი nini :)

არ ვიცი ემოციები როგორ გადმოგცე.....
გამიხარდა ახალი თავის დანახვა.....
იმედი მაქვს შემდეგი თავიც დიდი და მსუყე იქნება..... გელოდები ❤

 


№28 სტუმარი სტუმარი ერკე

აუუ გაგვეციი მაინც პასუხიიი როდისსდადეებ უფ

 


№29 სტუმარი სტუმარი მარიამი

აუროდისდადებ ველოდებიიი ძალიანნნ

 


№30  offline წევრი tatiko.1995

როდის დადებ საყვარელო❤️

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent