შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

როგორ შემიყვარდა კრიმინალი VIII თავი (ნაწილი II)


8-09-2018, 00:14
ავტორი ელ_ჯეიმსი
ნანახია 4 955

როგორ შემიყვარდა კრიმინალი VIII თავი (ნაწილი II)

-სად მივდივართ?- უკვე მესამედ იკითხა ნიამ და მოუთმენლად გადახედა საჭესთან მჯდარ მეტრეველს
- ხომ გითხარი.. სურპრიზია - მეთქი! -გაუცინა გიორგიმ, ისე რომ საჭისთვის თვალი არ მოუშორებია
- ვეღარ ვითმენ ისე მაინტერესებს.. - მოუსვვენრად წრიალებდა გოგონა
- ცოტა დარჩა, ნია... - თვალები აატრიალა მეტრეველმა და ქალის მოუთმენლობაზე თბილად ჩაეცინა
- მიმანიშნე მაინც.. - მუდარით სავსე თვალებით გახედა გოგონამ
- ნია...
- ოჰ , კარგი !- დანებების ნიშნად ხელები აწია ნიამ და გაღიმებულმა ფანჯრიდან სწრაფად მონაცვლე ხედებს გახედა.. გიორგიმ მანქანა წყნეთის გზატკეცილზე გადაიყვანა და ათი წუთის შემდეგ ერთ-ერთ ქუჩაზე, ხის თანამედროვე მესრით შემოღობილი სახლის წინ შეაყენა. ძრავი გამორთო და ნიას ღიმილით გადახედა
-მოვედით...
- დაახლოებით უკვე ვხვდები რაც ხდება.. - ჩაილაპარაკა ნიამ და იგრძნო როგორ აუჩქარდა სიხარულისაგან გული
- თვალები დახუჭე.. - გაუცინა მეტრეველმა
- კარგი რა.. - შუბლი შეიკრა ნიამ
- თვალები დახუჭე!- კატეგორიული იყო მეტრეველი, და როცა ნიამ მისი თხოვნა შეასრულა , მანქანიდან გადავიდა და მასაც დაეხმარა გადმოსვლაში, შემდეგ კი ეზოს კარი გააღო და გოგონა შიგნით შეატარა.
- გაახილე .. - უჩურჩულა ყურში.
ნიას აღარ დაუყოვნებია. თვალები სწრაფად გაახილა და მის წინ გადაშლილი სანახაობით სუნთქვა შეეკრა.. ეზოს შუაგულში თანამედროვე, ორსართულიანი საშუალო ზომის სახლი წამომართულიყო. მის წინ , ასევე საშუალო ზომის , ცისფერ აუზში სანთებით განათებული წყალი ლივლივებდა.. ეზოში ოსტატურად დაეგოთ ასფალტი, ბაღი კი ულამაზესი მცენარეებითა და ყვავილებით გაემწვანებინათ.. ყველაფერი საოცარი გემოვნებით და დახვეწილობით იყო მოწყობილი. ეს სახლი გიორგი მეტრეველის ოცნება იყო.. დიდ ხანს მუშაობდა იგი ამ სახლის აშენებაზე და მისი მთავარი დამხარე და მრჩეველი სწორედ ნია იყო. ის კი არა, თამამად შეიძლება ითქვას კიდეც, რომ სახლი ნიას გემოვნებით უფრო იყო მოწყობილი ვიდრე თავად მეტრეველის.. თუმცა გიორგი არასდროს ანახებდა ნიას სახლს შენების პროცესში... იმ მომენტს ელოდებოდა როცა იგი საბოლოო სახეს მიიღებდა და პირობის მიხედვით, მხოლოდ მაშინ ანახებდა სახლს სანიკიძეს..
- გიო.. - აღტაცებით სავსე თვალები შეანათა მეგობარს რამდენიმე წამით უხმოდ მდგარმა ნიამ
- მოგწონს? - თბილი ღიმილით დააჩერდა მეტრეველი
- ულამაზესია.. - გულწრფელი იყო გოგონას პასუხი
- შენი დამსახურებით.. - თვალებით მიეფერა მეტრეველი
- გილოცავ.. - გაუცინა ნიამ და ძლიერად გადაეხვია მეგობარს, მეტრეველმა მჭიდროდ მოიქცია გოგონას სუსტი სხეული მკლავებში და თმაზე აკოცა
- წამოდი შიგნიდანაც ვნახოთ.. - ხელი მოკიდა და სახლში შეიყვანა.
სახლის ინტერიერიც ისეთივე გემოვნებით იყო შესრულებული, როგორც ექსტერიერი.. მართალია , ოთახებშიც თანამედროვე სტილი დომინირებდა , თუმცა არა ზედმეტად. ძვირადღირებული დივანი , სკამები და სხვა ავეჯი მაინც მყუდრო გარემოს ქმნიდა სახლში.
- აბა?- იკითხა მეტრეველმა, რომელიც ჯიბეებში ხელებჩაწყობილი , მშვიდი ღიმილით მისჩერებოდა სახლის თვალიერებაში გართულ გოგონას
- იცი? მგონი ცოტა მშურს.. - ეშმაკურად გამოხედა ნიამ მეგობარს - მეც მინდა ესეთ სახლში ცხოვრება.. - მეოცნებე მზერით გადახედა სახლს
- და შენი და ჩემი რამ გაყო?- წარბები აზიდა მეტრეველმა - დღესვე შეგიძლია გადმოხვიდე ჩემთან..
- მადლობა.. - თეატრალურად დაუკრა თავი სანიკიძემ - მაგრამ იყოს , ისევ ჩემი ძველი ერთოთახიანი მირჩევნია..
- როგორც გინდა - თვალები აატრიალა მეტრეველმა -ეხლა წამოდი ეს ამბავი აღვნიშნოთ.. - ქალს ხელი ჩაკიდა და ეზოში, აუზის გვერდით გაშლილ სანთლებით გაწყობილი მაგიდისაკენ წაიყვანა.

***
ერთი .. ორი.. სამი..
გაჩერებული გულის ამუშავების მორიგი მცდელობა და წარუმატებლობით გამოწვეული იმედგაცრუება ექიმის სახეზე...
სასწრაფო დახმარების გამაყრუებელი სირენა..
ქალის გულისშემძვრელი კივილი .. გამვლელთა დაზაფრული სახეები და ფრაზები "ღმერთო შენ უშველე..."
ერთი...ორი.. სამი...
კიდევ სამი წუთი..
ელექტროშოკის განმეორებითი მცდელობა და ექიმის სიხარულის შეძახილი "პულსი გვაქვს"...
იმედი...

***

- პირველი სადღეგრძელო შენ გეკუთვნის..- ღიმილით გახედა ნიამ მოპირდაპირედ მჯდარ მეტრეველს
-კარგი.. - დანებების ნიშნად ხელები აწია გიორგიმ და გოგონას მოლოდინით შეაცქერდა
- მოკლედ.. - გრძელი სასმისი თხელ თითებში მოიმწყვდია ნიამ - ამ ჭიქით თავისი საქმის არაჩვეულებრივ პროფესიონალს , უღალატო მეგობარს და უბრალოდ ძალიან ,ძალიან კარგ ადამიანს ..
- მოიცა... საუბარი ნამდვილად ჩემზეა? - თეატრალურად გაიკვირვა მეტრეველმა
- ხო , ეს ყველა ზემოჩამოთვლილი შენ ხარ გიორგი! - გაუცინა ნიამ და სასმისი აღმართა - მოკლედ!. შენ გაგიმარჯოს გიორგი,, და შენ ასრულებულ ოცნებას..
- ჩემი ოცნების ბოლომდე ასრულებას ჯერ რაღაცები აკლია.. - მუქი თვალები შეანათა გიორგიმ - მაგრამ ამ ეტაპზე ესეც საკმარისია.. გაგვიმარჯოს! - გოგონას სასმისს თავის მიუჭახუნა და მათრობელა სითხე აუჩქარებლად მოსვა...
მშვიდი, საოცრად მშვიდი ღამე იყო.. ოდნავ მონაბერი თბილი სიო ნაზად აფრიალებდა სუფრას, მაგიდის გვერდზე კამკამა აუზში კი სულ ოდნავ შესამჩნევ ტალღებს ქმნიდა...მყუდროდ განათებულ ეზოს მაგიდაზე დაწყობილი სანთლები კიდევ უფრო მეტ სიმყუდროვეს სძენდნენ..
მეტრეველმა ცარიელი ჭიქა მაგიდაზე შემოდო და რამდენიმე წამი ასე უხმოდ აკვირდებოდა გოგონას ლამაზ სახეს , მონაბერი სიო ნაზად რომ ახლიდა ოქროსფერ თმებს..
- ნია..
- გისმენ - მწვანე თვალები შენათა გოგონამ მამაკაცს
- რაღაც მინდა რომ გითხრა.. - მაგიდაზე დაწყობილ მის თითებს თავისი შეახო მეტრეველმა
-გისმენ..
- შენ ჩემთვის ძალიან .. უზომოდ ძვირფასი ხარ.. - ხმა შესამჩნევად სხვანაირი გაუხდა პროკურორს - და მინდა რომ ყოველთვის და ყველგან ყოფნისას გახსოვდეს ეს..
- ვიცი.. - თბილად გაუღიმა ნიამ - და შენც.. შენც ძალიან ძვირფასი ხარ ჩემთვის, გიო..
- მე...- ქალისაკენ სწრაფად გადაიხარა მეტრეველი და ჭიქას შემთხვევით გაჰკრა ხელი.
- ჯანდაბა! - გამოცრა გიორგიმ
- არაფერია .. - დაამშვიდა გოგონამ და ხელსახოცს დასწვდა კაბა რომ შეემშრალებინა - აბაზანაში გავალ
- გაჩვენო?- ფეხზე წამოდგა გიორგი
- კაი რა .. - თვალები აატრიალა გოგონამ - ეს სახლი ხომ ფაქტობრივად მე დავაპროექტე?!.. პირველი სართულის დერეფანში მარჯვნივ, ხო? - თვალები ეშმაკურად აუციმციმდა გოგონას
- ხო.. - გაეცინა მეტრეველს
- მალე დავბრუნდები - გამოსძახა უკვე სახლში შესულმა ნიამ..
მაგიდასთან მარტოდ დარჩენილმა მეტრეველმა უეცრად მთელი არსებით აღიქვა ბედნიერების ის ტალღა საღამოს განმავლობაში წამითაც რომ არ ცილდებოდა.. გულიც უჩვეულოდ უცემდა და საკუთარ თავს არ უტყდებოდა მაგრამ ეჩვენებოდა რომ ზღვარსაც შეიძლებოდა გადასულიყო იმ საღამოს.. სახეზე ორივე ხელი ჩამოისვა, ჰაერი ღრმად ჩაისუნთქა ჭარბად მოწოლილი ემოციების გასაკონტროლებლად და სკამის საზურგეს მიეყრდნო.. ცდილობდა თანდათან დაბრუნებოდა საკუთარ თავს და იმის წყალობით რომ გრძნობების კონტროლი არ უჭირდა , მალევე ჩაახშო ის ფორიაქის უცნაური ტალღა იმ საღამოს რომ დაეუფლა... შუბლშეკრულმა მაჯის საათს დახედა ..უკვე თითქმის ათი წუთი იყო გასული მაგრამ ნია არ ჩანდა. ანერვიულებული მაგიდიდან წამოდგა და სახლში შევიდა შესამოწმებლად. დიდხანს ძებნა არ დასჭირვებია, მისაღებშივე გადააწყდა გოგონას..
- ნია.. - დაუძახა მეტრეველმა , მაგრამ მას თითქოს არც გაუგონია მისი ხმა.. ერთიანად გაფითრებული სანიკიძე დივანზე იჯდა, წეღანდელი მხიარულების ნიშანწყალიც აღარ ეტყობოდა და მისი მნახველი იმასაც იტყოდა, ამქვეყნისა აღარ არისო... თვალის დაუხამხამებლად , ლარივით დაჭიმული მიშტერებოდა ტელევიზორს , სადაც რეპორტაჟს გადმოსცემდა თეთრ მაისურში გამოწყობილი კორესპოდენტი..
- და ჩვენ ეხლა ვიმყოფებით ზუსტად იმ ადგილას, სადაც სულ რაღაც სამი საათის წინ , შეიარაღებული თავდასხმა მოხდა ბიზნესმენ სანდრო აბაშიძის შვილზე, ლუკა აბაშიძეზე.. ჯერ-ჯერობით პოლიციისათვის უცნობია თავდასხმის მოტივი და ასევე, თავმდამსხმელის ვინაობაც...
პირდაპირ რეპორტაჟს საზარელ კადრებად გასდევდა ყვითელი ლენტით შემოღობილი დანაშაულის ადგილი , ასფალტზე აღბეჭდილი მოზრდილი სისხლის კვალი და თვითმხილველთა თუ უბრალო გამვლელთა დაზაფრული სახეები.
- დაბოლოს რას გვეტყვი , დაშავებულის მდგომარეობის შესახებ? - რეპორტაჟში სტუდიიდან ჩაერთო ახალი ამბების წამყვანი
- სამწუხაროდ, დაშავებულის მდგომარეობა ამაჟამად კრიტიკულია.. - იყო კორესპოდენტის პასუხი ,რასაც სტუდიიდან მორიგი კითხვა მოჰყვა. მეტრეველი სწრაფად დასწვდა პულტს და ტელევიზორი გათიშა..
- ნია.. - გოგონას წინ ჩამუხლა და ლოყაზე ფრთხილად შეეხო
- რა ხდება? - დაბნეულმა გამოხედა ნიამ
-მე მეკითხები?.. - შუბლი შეიკრა გიორგიმ- გაშეშებული ზიხარ და პასუხს არ მცემ.. კარგად ხარ?
- კარგად ვარ - მექანიკურად უპასუხა გოგონამ.
- დარწმუნებული ხარ?
- კი.. - თავი ოდნავშესამჩნევად დაუქნია- მაგიდასთან დავბრუნდეთ.. - დივნიდან წამოდგა და პირველი თავად გავიდა ოთახიდან... მაგიდასთან დაბრუნებულებმა ერთი შეხედვით ჩვეულებრივად განაგრძეს საუბარი , მაგრამ ნიას არა თუ ბედნიერების , სხვა არცერთი ემოციის ნიშანწყალიც აღარ ეტყობოდა სახეზე.. თვალგაშტერებული იჯდა და გიორგის ყველაფერზე მექანიკურად უქნევდა თავს..
- გინდა სახლში შევიდეთ? - შესთავაზა ბოლოს გოგონას მდგომარეობით შეწუხებულმა მეტრეველმა
- ვერ ვსუნთქავ..
- რა?
- ვერ ვსუნთქავ... - ძლივს გასაგონად ამოიჩურჩულა გოგონამ და ორივე ხელი ძლიერად მიიჭირა გულზე..
- ნია.. - ფეხზე წამოხტა პროკურორი და სწრაფად მივარდა გოგონას, ხელებს რომ ძლიერად იჭერდა მკერდზე და ცდილობდა ღრმად ესუნთქა, მაგრამ არაფერი გამოსდიოდა.. მგრძნობელობა დაბრუნებულ სხეულში სწრაფად მოედო გაუსაძლისი, ძვლების მღრღნელი და გულის გამგლეჯავი ტკივილი ყოველ უჯრედს, სულს რომ უხუთავდა და სუნთქვის საშუალებას არ აძლევდა.. მასაც ესროლეს ..მასაც ესროლეს რადგან იქ , მკერდთან, ცხადად გრძნობდა .. დაიფიცებდა რომ გრძნობდა.. ტყვიით გაგლეჯილ კანს და მწველ , სულის შემხუთავ ტკივილს გულს რომ უჩერებდა და უჟანბადობით ხუთავდა მის ორგანიზმს...
- ვერ ვსუნთქავ.. ღმერთო ვერ ვსუნთქავ.. - გულისსაკლავად ამოთქვა გოგონამ და იმწამსვე მისი თვალებიდან ცრემლებმა ნაკადებად იწყეს დენა
- დამშვიდდი , ნია.. დამშვიდდი.. - ხელები მოხვია მისი მდგომრეობით შეძრულმა მეტრეველმა და მისი ცრემლებით ერთიანად დანამული სახე გულზე მიიკრა
- უნდა წავიდე!
- სად ნია? - მაგრად ჩაებღაუჭა გიორგი მის მხრებს
- უნდა წავიდე ..., - მამკაცის კითხვა თითქოს არც გაუგონიაო ისე გაიმეორა გოგონამ და ტირილს უმატა
- სად - მეთქი , ნია? მასთან? - თვალებში ბრაზით ჩააცქერდა გიორგი ქალს
- ხო... - მისგან გასათავისუფლებლად გაიბრძოლა ნიამ
- ჯერ უნდა დამშვიდდე..
- მშვიდად ვარ , გიო.. მშვიდად ვარ, ხომ ხედავ?!- ცდილობდა დამაჯერებლად გამოსვლოდა , მაგრამ მისი მონგრეული სახე და ციებანივით აცახცახებული სხეული სრულიად საპირისპიროს მიუთითებდა
- მშვიდად ხარ ?.. შენ თავს შეხედე , ამის დედაც.. - გამოცრა მეტრეველმა , პიჯაკი სწრაფად მოიძია და ერთიანად აკანკალებულ ქალს მხრებზე მოახვია - ასეთ მდგომარეობაში არსადაც არ წახვალ..
-არა, უნდა წავიდე.. - თავისას იმეორებდა გოგონა - ვგრძნობ.. ვგრძნობ რომ ვჭირდები.. - ტირილს უმატა და სახეზე აიფარა ორივე ხელი ..
- ნია,.. - სახიდან ხელები ჩამოაწევინა მეტრეველმა - შენ მართლა მისი მფარველი ხომ არ გგონია თავი? მან რაც თავისი ცხოვრებით მოიმკო ის მიიღო და შენ ვერაფერს უშველი..
- უნდა წავიდე... - იმეორებდა ქალი
- ამის დედაც... - სახე მოენგრა მეტრეველსაც და კიდევ უფრო ჩაებღაუჭა გოგონას მხრებს, ისედაც ძლიერად რომ იყო ჩაფრენილი
- გამიშვი.. - მშვიდად, მაგრამ მტკიცედ სთხოვა გოგონამ და სახეში შეაცქერდა პროკურორს .. ისე აღარ ტიროდა და სხეულიც ისე აღარ უკანკალებდა.. მაშინ გიორგი მიხვდა , რომ მის წინ ის ნია სანიკიძე იდგა , მთელი სამყაროს წინაშეც რომ არ დაიხევდა უკან.. ერთხანს კიდევ აკვირდებოდა უხმოდ თვალებში , ბოლოს, თავი გააქნია, გოგონას მოსცილდა და განზე გამდგარმა მოუკიდა სიგარეტს - გაგიშვებ.. გაგიშვებ კი არა ჩემი ხელითაც მიგიყვან მასთან.. მხოლოდ ის მითხარი.. - სწრაფად გახედა სიკვდილმისჯილივით მდგარ გოგონას, ღრმად რომ სუნთქავდა და სახე ერთიანად დასიებოდა ტირილისგან - მითხარი.. რამდენი ხანია იცნობ?.. რამდენჯერ შეხვდი, ნია?.. რა გააკეთა ისეთი რომ ესე ძვირფასი გახდა შენთვის?..
- არ ვიცი... - მხრები აიწურა გოგონამ და თვალებში შეაცქერდა მეგობარს - მართლა არ ვიცი გიორგი.. წარმოდგენა არ მაქვს რა მემართება და რა საერთოდ ხდება ჩემ თავს, გეფიცები.. მხოლოდ ის ვიცი რომ ეხლა მასთან უნდა წავიდე.. უბრალოდ უნდა წავიდე.. მაპატიე..
- რით აპირებ წასვლას? - შეაჩერა მეტრეველმა
- არ ვიცი.. ტაქსს გავაჩერებ ალბათ.. - მიუგო გოგონამ
- ამ შუაღამეს მარტო არ გაგიშვებ.. მე თვითონ წაგიყვან.. - მოუჭრა მეტრეველმა, სიგარეტის ნამწვი მოისროლა და პირველი წავიდა თავისი მანქანისაკენ.

***

სასწრაფო დახმარების ექიმმა ხელის კვრით შეგლიჯა საავადმყოფოს კარი და დერეფანში მომლოდინე კარდიოქირურგს სწრაფად გააცნო პაციენტის მდგომარეობა
- 28 წლის მამაკაცი , თავდასხმა ცეცხლსასროლი იარაღით.. ღრმა ჭრილობა მკერდის არეში.. მანქანაში გული გაუჩერდა, ელექტროშოკით ავამუშავეთ , მაგრამ ძალიან ბევრ სისხლს კარგავს...
- გასაგებია... - თავი დაუქნია მას კარდიოქირურგმა და სწრაფად გასცა ბრძანება - საოპერაციო მოამზადეთ!
მისი ბრძანება მომენტალურად შეასრულეს და ხუთი წუთის შემდეგ აბაშიძის გონდაკარგული სხეული საოპერაციო მაგიდაზე გადაიყვანეს.. ის იყო ქირურგმა ხელთათმანები და ოპერაციის დასწყებად საჭირო ყველა აღჭურვილობა მოირგო , რომ საოპერაციოს კარი სწრაფად შეგლიჯა მაღალმა , შუახნის მამაკაცმა , საოპერაციო მაგიდასთან მიიჭრა და ქირურგს , რომელსაც მოულოდნელობისაგან სახე მონგრეოდა, ცივი ლურჯი თვალები მიაპყრო
- გაიწიე! - უთხრა ყინულივით ცივი ხმით
- რა ხდება ?- სახეზე აღშფოთება გამოეხატა ქირურგს
- გაიწიე- მეთქი!- შუღრინა კაცმა
- რას ჯანდაბა გინდა, თემურ? - თვალები სიბრაზისაგან გადმოუცვივდა ქირურგს
- ოპერაციას მე ჩავატარებ
- ეს ჩემი ოპერაციაა და ასე შემოჭრის უფლება არ გაქვს!- გამოცრა ერთიანად აჭარხლებულმა ქირურგმა, მაგრამ თემურს აღარაფერი უპასუხია.. მშვიდად იდგა და ცივ თვალებს არ აშორებდა მას. ასე იდგა ორი კარდიოქირურგი ერთამანეთის პირისპირ და რამდენიმე ხანი მზერით ბურღავდნენ ერთმანეთს..
- წნევა ეცემა!- გაისმა იმწამსვე ქალის შეშფოთებული ხმა.. პირველმა ქირურგმა, რომელიც მიხვდა, რომ უცერემონიობამდე მისულ თავდაჯერებით განთქმულ თემურ აბაშიძესთან ვერაფერს გააწყობდა , ნელ- ნელა უკან დაიხია და ბრაზით აჭარხლებულმა დატოვა საოპერაციო.. თემური კი გაკვირვებულ ექიმთა ჯგუფისაკენ შეტრიალდა , უხმოდ რომ უყურებდნენ ამ სცენას და ენაჩავარდნილ თანაშემწისაკენ მისკენ გაუხედავად გაიშვირა ხელი
- ლანცეტი-უბრძანა მოკლედ და როცა მან მისი ბრძანება შეასრულა, ცივად ჩაილაპარაკა - ვიწყებთ! - შემდეგ კი პაციენტის მკერდისაკენ გადაიხარა და კანზე ოსტატურად დაუსვა ლანცეტი


***

უკანასკნელი რაც ლუკას ახსოვდა , თიკას განწირული კივილი, მისი შეშლილი სახე და მკერდში დატაკებული ტყვიით გამოწვეული მწვავე ტკივილი იყო.. იმ მომენტის შემდეგ კი უკვე აღარაფერი გაუგია.. არც სასწრაფოს მოსვლა, არც ის გული რომ გაუჩერდა და ხუთი წუთის შემდეგ ექიმებმა დეფიბრილატორის გამოყენებით რომ დაუბრუნეს ფეთქვა.. მამაკაცის ქვეცნობიერმა უკანასკნელი ძალები მოიკრიბა და გაიბრძოლა , მაგრამ არაფერი გამოუვიდა.. უცნაურმა ბურუსმა , გარს რომ ეკვროდა , მთლიანად ჩაითრია და სულ მალე უწონადო სივრცეში ამოყო თავი.. სივრცის ბოლოს მზესავით კაშკაშებდა სინათლე და ლუკამ ხელი მოჩრდილა, თვალისმომჭრელი ნათება რომ დაეთრგუნა..
- გამომყევი.. - მოესმა სინათლიდან ხმა
- ვინ ხარ?
- გამომყევი.. - გაიმეორა ხმამ და ლუკაც , ნელი ნაბიჯით დაიძრა მისკენ...

***
იმავე წამს საოპერაციო ოთახში, საწოლის გვერდით დამონტაჟებულ მონიტორზე გულისცემის სიხშირის მაჩვენებელმა ელვის სისწრაფით იწყო ვარდნა, ოთახი განგაშის სიგნალებით აავსო და უგონო პაციენტის ირგვლივ შეკრებილ ექიმთა ჯგუფი პანიკით მოიცვა.. შემდეგ უმცირეს ნიშნულამდე დაეცა და მწვანე ხაზი უსწორმასწოროდ რომ მიიკლაკნებოდა მანამდე , ერთიანად გასწორდა
- ისევ გაუჩერდა ! - გაისმა კაცის შეშფოთებული
- რეანიმაციას ვიწყებთ!- ბრძანა თემურმა და ჯერ პაციენტის მკერდზე ხელის რიტმული დაწოლით სცადა გაჩერებული გული აემუშავებინა.. თან თვალის მოუცილებლად შეჰყურებდა მონიტორს, რომელზე გამოსახული მწვანე ხაზიც ჯიუტად არ სწორდებოდა..
- დეფიბრილატორი , ჩქარა ! - გასცა შემდეგი ბრძანება, როცა ხელით მასაჟმა შედეგი არ გამოიღო.. სწრაფად მოამზადეს დეფიბრილატორი და რამდენიმე წამის შემდეგ პაციენტის სხეული გველნაკბენივით შეხტა უჯრედებში დავლილი ელექტრული იმპულსებისაგან...
- მიდი, მიდი !.. - კბილებში ბრაზით ცრიდა აბაშიძე და მოლოდინით სავსე თვალებს არ აცილებდა მონიტორს, რომელზეც მწვანე ხაზი უცვლელი ტრაექტორიით მიედინებოდა..
- იმპულსი გაზარდეთ !- იყვირა თემურმა და მეორედ მომართა დეფიბრილატორი .. წამების შემდეგ მეორედ შეხტა პაციენტის სხეული.. მაგრამ რეანიმაციის მცდელობა ამჯერადაც უშედეგოდ დამთავრდა - არა.. არა, სად მიდიხარ სად ? - კბილებში ჩუმად გამოცრა მისკენ გადახრილმა კაცმა და შემდეგ ისევ თანაშემწეს გასძახა ყვირილით - კიდევ გაზარდეთ! ..


***
-ამის დედაც! სასუფეველში ვარ ?- გაეცინა ლუკას სინათლეში შებიჯების შემდეგ ერთიანად თეთრ დერეფანში რომ ამოყო თავი, ხმა კი რომელიც მას ეძახდა, აღმოჩნდა რომ მთლიანად შავ შარვალ- პერანგში გამოწყობილ , მაღალსა და გამხდარ კაცს ეკუთვნოდა..
- გამომყევი.. - უთხრა კაცმა
- და შენ ვინ ხარ? - წარბაზიდულმა აათვალიერა კაცი - მოიცა.. შენი ჩაცმულობით თუ ვიმსჯელებთ უფრო მიქაელი იქნები.
- გამომყევი - მისი ირონიისათვის ყურადღება არ მიუქცევია კაცს და პირველი შებრუნდა
- მაგ სიტყვის გარდა არაფერი იცი?- გამოცრა გაღიზიანებულმა ლუკამ და სიგარეტის პოვნის იმედით ჯიბეები მოიქექა
- დედას შევეცი! - შეიკურთხა იქ რომ სიცარიელე დახვდა
- აბაშიძე!- შუბლშეკრულმა გამოხედა კაცმა - აქ მაინც შეიკავე გინებისგან თავი!
- ვეცდები.. - მშრალად მიუგო ლუკამ - ჯანდაბა.. ის მაინც მითხარი.. მკვდარი ვარ?
- შენ როგორ ფიქრობ? - კითხა კაცმა
- აზრზე არ ვარ.. - მხრები აიჩეჩა ლუკამ - მგონი კი, მაგრამ თავს მაინცდამაინც მკვდრად არ ვგრძნობ
- ეგ იმიტომ რომ არ ხარ .. ჯერ- ჯერობით! - მოულოდნელად შედგა კაცი და მისკენ მობრუნებულმა წარბები აზიდა
- ცოტა უფრო გასაგებად არ შეგიძლია?- ხელები გაშალა გაღიზიანებულმა ლუკამ
- აბაშიძე!- იქუხა კაცმა - გამომყევი, თუ გინდა ის ადამიანი გაჩვენო გულისგაგლეჯამდე რომ გენატრება ყოველდღე.. - პასუხისთვის აღარ დაუცდია, ისე შებრუნდა და დერეფანს გაუყვა.
აბაშიძეს, რომელიც სწრაფად მიხვდა ვისაც გულისხმობდა კაცი, სახიდან მომენტალურად გაუქრა ირონიის ნიშანწყალი.. კაცს ფეხდაფეხ აედევნა და გზად მოუთმენლად აცეცებდა თვალებს ერთმანეთის გვერდით ჩამწკრივებულ ოთახებში საყვარელი სახის დანახვის იმედით , მაგრამ უშედეგოდ.. ხუთი წუთი მდუმარედ სიარულის შემდეგ ის იყო ლუკას გაღიზიანების ახალმა ტალღამ მოუარა , რომ შავოსანი კაცი მოულოდნელად შედგა და ხელი დერეფნის მარცხნივ , თეთრი კარისაკენ გაიშვირა
- იქ არის.. მაგრამ, იცოდე ბევრი დრო არ გაქვს.. ასე რომ, იჩქარე.. - გააფრთხილა ლუკა , მაგრამ ეს უკანასკნელი აღარ უსმენდა.. გულამოვარდნილმა სწრაფად შეგლიჯა კარი და სუნთქვა საერთოდ გაუჩერდა , კედელთან გრძელ, თეთრ სკამზე მჯდარ ფიგურაში მარიამი რომ ამოიცნო .. ორ ნაბიჯში გადაჭრა ის მანძილი რაც მისგან აშორებდა აშორებდა და მის წინ ჩაიმუხლა
- მარიამ.. - ფრთხილად შეეხო ფერმკრთალ სახეზე
ნელა შემოხედა გოგონამ, ჯერ თითქოს ვერ იცნო... მაგრამ ეს მხოლოდ წამით.. შემდეგ კი თბილი ტალღები ნაკადებად ჩაეღვარა ლურჯ თვალებში
- ლუკა..
-როგორ მომენატრე, ღმერთო...- ძლივსგსაგონდ ამოთქვა აბაშიძემ და აცახცახებული ხელებით უფრთხილესად მიეალერსა სახეზე... ეგონა ეს მხოლოდ ილუზია იყო .. ეგონა რომ როგორც კი შეეხებოდა ის უბრალოდ გაქრებოდა...მაგრამ ის იქ იყო და ლუკა მთელი არსებით შეიგრძნობდა იმ საყვარელ სურნელს, საოცარ სითბოსა და სიმშვიდეს რომ გვრიდა ყოველთვის...
-სიგიჟემდე... სიგიჟემდე, მომენატრე, გესმის? - ჩურჩულებდა და ვერც კი ხვდებოდა მთელი ძალით რომ იკრავდა მარიამს სხეულს..
- მეც , ჩემო სიცოცხლე.. - ხმის კანკალით ამოთქვა გოგონამ და ლუკა მიხვდა რომ იგი ტიროდა.. ნელა მოიშორა მისი სახე და ზღვისფერ თვალებში ჩააცქერდა, ცრემლების ტალღებით რომ ჰქონდა სავსე..
- არა, არა ნუ ტირი.. გთხოვ , ნუ ტირი .. ჩემო პატარავ - მუდარა შეერია მის ხმას - უკვე შენთან ვარ!.. მე აქ ვარ , შენთან.. აქვე დავრჩები და არსად აღარ წავალ.. - ათრთოლებული ხელებით ფრთხილად შეწმინდა ნაკადულებად წამოსული ცრემლები..
- ლუკა.. - ზღვისფერ თვალებში კიდევ უფრო მეტი სევდა ჩაუდგა ქალს
- რაო, ჩემო სიცოცხლე?
- შენ აქ არ უნდა დარჩე - დაიჩურჩულა მარიამმა
- რატომ ?
- იმიტომ რომ.. იმიტომ.. რომ.. - აკანკალებული ხმა ვერ დაიმორჩილა გოგონამ და სწრაფად ამოუჯდა გული.. - იმიტომ რომ შენ უნდა დაბრუნდე.. და კიდევ დიდხანს.. ძალიან დიდხანს უნდა იცოცხლო ,ლუკა..
- ჩემი სიცოცხლე შენ ხარ.. -გაუცინა აბაშიძემ დას და საფეთქელზე ფრთხილად ჩამოუსვა თითები - და ასე ნუ ტირი , გთხოვ..
- კარგი .. - ცრემლები ხელის ზურგით შეიწმინდა მარიამმა
- დედა და მამა სად არიან? - გარშემო მიმოიხედა ლუკამ
- ისინი აქ არ არიან.. მე სულ მათთან ერთად ვარ, მაგრამ აქ არა.. შენთან მარტო მე გამომგზავნეს ..
- ვინ გამოგგზავნა, მარიამ? - შუბლშეკრული დააჩერდა ლუკა დას
- ამას ვერ გეტყვი.. - თავი ნელა გააქნია გოგონამ - მე მხოლოდ იმას გეტყვი რა იქნება თუ დარჩები და რა იმ შემთხვევაში თუ წახვალ... შემდეგ კი შენ უნდა გადაწყვიტო დარჩები თუ არა..
- რა იქნება თუ დავრჩები?
- მე , შენ , დედა და მამა.. სამუდამოდ ერთად ვიქნებით.. - ჩურჩულით უპასუხა მარიამმა
- მაშინ ვინც გამოგგზავნა მაგარი სირ.. დებილი ყოფილა თუ გონია რომ ამის მერე აქედან სადმე წავალ..- გაეცინა ლუკას
- მაგრამ შენ მაინც უნდა დაბრუნდე, ლუკა.. გთხოვ... - მუდარა გაერია გოგონას ხმას
- არ შემიძლია .. - თავი გააქნია აბაშიძემ, გოგონას გვერდით ჩამოჯდა , ხელები მოხვია და გულში მიიკრა - იცი როგორ მენატრებოდი? - უჩურჩულა დას საფეთქელზე აკოცა და კიდევ უფრო მჭიდროდ ჩაიკრა მისი სახე გულში, შემდეგ კი ასე უხმოდ ისხდნენ რამდენიმე წუთი . აბაშიძე, რომელსაც ყველაზე ძვირფასი არსება ჰყავდა გვერდით , აღარაფერზე ფიქრობდა საერთოდ და გრძნობდა ის იარაც მარიამის წასვლის შემდეგ ღიად რომ ჰქონდა მკერდში დარჩენილი , როგორ ივსებოდა და ხორცდებოდა თანდათან. ხელები მჭიდროდ შემოეხვია გოგონასთვის , ძლიერად მიეკრო მკერდზე და მის შავ თმაში ცხვირჩარგული ხარბად ისუნთქავდა სიმშვიდის მომგვრელ საოცარ სურნელს. არც მარიამი ჩქარობდა, მასაც ძლიერად მოეხვია მკლავები ძმისთვის და მშვიდად უსმენდა მის მონატრებულ გულისცემას. ასე ისხდნენ რამდენიმე წუთი სრულ მყუდროებაში, მანამ სანამ მარიამი არ შეირხა პირველი..ძმის მკლავებიდან ფრთხილად გაინთავისუფლა თავი და ზღვისფერი თვალები შეანათა .
- ჩემო სიცოცხლე.. შენ უკან უნდა დაბრუნდე. იქ კიდევ გელოდებიან სხვები, ვისაც სჭირდები და ვისთვისაც ძვირფასია შენი სიცოცხლე.. გიო, საბა, ანუკი.. ის გოგო გრძელი, ლამაზი ფეხები რომ აქვს.. და კიდევ ის.. - ხელი ოთახის კარისაკენ გიშვირა გოგონამ. მის მიერ ნაჩვენები მიმართულებით გაიხედა აბაშიძემაც და კართან მდგარ ფიგურაში ნია სანიკიძე ამოიცნო, რმელიც მოლოდინით სავსე თვალებით შეჰყურებდა მას.
- მას უნდა რომ გაყვე - დაიჩურჩულა მარიამმა და ფრთხილად მიეფერა ძმის სახეს - გთხოვ..
- არა.. ნუ მთხოვ ამას.. შენი დატოვება არ შემიძლია.. ყოველდღე.. ყოველ წუთს და ყოველ წამს.. შენი მონატრება გულს მიღრღნდა.. სულს მიხუთავდა... და ეხლა , როცა ჩემს გვერდით ხარ , მთხოვ რომ ავდგე და წავიდე? არ შემიძლია, ჩემო პატარავ.. არ შემიძლია.. - ამოთქვა ლუკამ და გოგონას პატარა ხელი თავისაში მოიქცია
- მე კიდევ მნახავ ლუკა.. - სევდიანად გაუღიმა მარიამმა - მაგრამ, მანამდე შენ უკან უნდა დაბრუნდე , უბრალოდ იცოცხლო და ბედნიერებაც იპოვო..
ის იყო ლუკამ პირი გააღო რაღაცის სათქმელად, რომ მათ სიახლოვეს არსაიდან გაჩნდა შავოსანი კაცი.
- დრო გეწურება! რა გადაწყვიტე?
- ვრჩები !- მოკლედ მოუჭრა აბაშიძემ

***

- ისეთი გრძნობა მაქვს რომ ამ ბიჭს უკან დაბრუნება არ უნდა - შუბლი მოისრისა ასაკოვანმა ანესთეზიოლოგმა .. უკვე ოცი წუთი იყო გასული რაც ლუკას პულსი არ უფიქსირდებოდა და ამდენივე მას შემდეგ რაც უშედეგოდ უტარებდნენ სარეანიმაციო პროცედურებს..
- ამას ვინ ეკითხება!- კბილებში გამოცრა თემურმა და ისეთი სიმძლავრით დააწვა აბაშიძის მკერდს , გვერდით მდგარმა ექიმმა სახე დამანჭა
- თქვენ პაციენტს იცნობთ ?- გაბედა ახალგაზრდა ქალმა და ის კითხვა დასვა , ყველას რომ აწუხებდა გარშემო
- ვიცნობ. - მისკენ გაუხედავად მიუგდო თემურმა.
- ვინ არის ? - მეორე კითხვა შებედა ქალმა, მაგრამ ამჯერად ქირურგს სიმშვიდე აღარ გამოუჩენია..
- შენ აქ ინტერვიუს ჩასაწერად მოხვედი? - შეუღრინა ცივად და ისევ აბაშიძის სხეულს მიუბრუნდა.

***

- ცოტა ხანს კიდევ დაგვტოვეთ - შავოსანს თხოვა მარიამმა
- კარგი - მან და ლუკას გახედა - შენ ეხლა კლინიკური სიკვდილი გაქვს.. შენი სხეული საოპერაციო მაგიდაზე წევს, უჟანგბადობით დახუთული შენი ტვინი კი ამ ყველაფერს მხოლოდ ჰალუცინაციად აღიქვამს, მაგრამ დიდი დრო აღარ დაგრჩა : ერთ წუთში ტვინიც გაგეთიშება და შენ ბიოლოგიურად.. საბოლოოდ მოკვდები.. ასე რომ იჩქარე გადაწყვეტილების მიღება - დაასრულა მონოლოგი და მათ შორი-ახლოს აიტუზა
- შენ იცი ვინ იყო ის?
- არ ვიცი, ლუკა.. მე მხოლოდ სიბნელე მახსოვს და შემდეგ ტკივილი.. მეტი არაფერი ვიცი..
- მაპატიე..მაპატიე , ჩემო პატარავ... - ხმა გაუტყდა კაცს და შესამჩნევად აკანკალებული ხელი ფრთხილად ჩამოუსვა ცრემლით დანამულ სახეზე
- რა გაპატიო, ლუკა ?... - ძმის თბილი ხელი მხარსა და სველ ლოყას შორის მოქცია მარიამმა
- შენი დაცვა რომ ვერ შევძელი..
- ნახევარი წუთი დაგრჩა!- იმწასვე გამოსძახა შავოსანმა
ლუკამ კიდევ ერთხელ შეავლო თვალი დას და მთელი არსებით იგრძნო რომ მასთან დასაშორებლად მზად არ იყო..
- მე უნდა წავიდე.. - ნელა წამოდგა გოგონა
-არა... - ფეხზე წამოხტა ლუკაც
- თუ მართლა გიყვარვარ , დაბრუნდი, გთხოვ.. - ცრემლიანი თვალები შეანათა დამ
- არ შემიძლია... - სულის შემხუთავი სიმწარე მოაწვა აბაშიძეს ყელში
- შენ მეგობრებს სჭირდები..
- მარიამ.. - დისკენ გადადგა ერთი ნაბიჯი ლუკამ
- დრო! - იქუხა კაცმა
- წადი შენი!- მომენტალურად იფეთქა ლუკამ და შუა თითი აუქნია სახის წინ .. იმწამსვე ოთახში საშინელი ნგრევის ხმამ შემოაღწია, რომელიც შორიდან მოდიოდა და თანდათან უახლოვდებოდა მათ..
- გადაწყვეტილება მითხარი.. სწრაფად! - ყვირილით გამოსძახა შაოსანმა
- დაბრუნდი ლუკა.. მას გაყევი- კარებთან მომლოდინე ნიასაკენ გაიშვირა აკანკალებული ხელი მარიამმა
- ამის დედაც.. - ბრაზით გამოცრა ლუკამ და მუშტად შეკრული ხელი სიმწრით მისცხო კედელს.. შემდეგ ერთი ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი და სწრაფი ნაბიჯით დაიძრა ნიასაკენ
- ესე იგი აქაც? - ჩაეცინა ირონიულად
- აქაც.. და ყველგან. - მის ირონიულს თბილი მზერით უპასუხა გოგონამ
- ანუ დამენძრა? .. მთელი ცხოვრება ვეღარ მოგიშორებ?
- ხო.. - მხრები აიჩეჩა გოგონამ და მისკენ გაიწვდინა ხელი
- ბოლომდე? - უჩვეულოდ თბილი ნაპერწკალი გაკრთა მამაკაცის ხმაში და მის გამოწვდილ ხელს თავისი შეაგება
- სამუდამოდ.. - დაიჩურჩულა გოგონამ
იმწამსვე კედლებმა საშინელი გრუხუნით იწყეს ნგრევა.. ერთიმეორის მიყოლებით იშლებოდნენ ისინი და თეთრ მტვერს ტოვებდნენ მხოლოდ..
- ნია!- შესძახა კაცმა და შემდეგ მთლიანად თეთრ ბურუსში ჩაეფლო... შემდეგ იყო გულისწამღები სიჩუმე და ამ სიჩუმეში უეცრად, მთელი სიმძლავრით შემოჭრილი ბაგა-ბუგი,რომელმაც სმენა ერთიანად დაუხშო ლუკას და გონებაში მტკივნეულად შეუძვრა.. ყურებზე მთელი ძალით მიიჭირა ორივე ხელი იმ ხმის ჩაშახშობად უზარმაზარი დანადგარის რიტმულ მუშაობას რომ აგონებდა, მაგრამ არაფერი გამოუვიდა.. ხმა არ გამქრალა , ისევ ისეთი სიმძლავრით ესმოდა როგორც წეღან და ლუკა მიხვდა რომ ეს მისი გულისცემა იყო.. ისე მძლავრად ფეთქავდა იგი, რომ კაცს
ეგონა სადაც იყო ყურის ბარაბნები დაუსკდებოდა , მაგრამ უეცრად ფეთქვა შეწყდა , მინელდა და ბოლოს მთლიანად მიყუჩდა.. უკანასკნელი კი რაც ლუკამ იგრძნო , გაუსაძლისი ტკივილი და შემდეგ საოცარი სიმშვიდე იყო, მთლიანად რომ მოიცვა მისი გონება..


***

საოპერაციოში სრული დუმილი ჩამოწოლილიყო.. მხოლოდ მონიტორიდან წამოსული გულისგამაწვრილებელად მონოტონური ხმა არღვევდა სიჩუმეს.. ექიმთა ჯგუფი გახევებული იდგა და ვერავინ ბედავდა განძრევას ან რამის თქმას.. უხმო გაკვირვებითა და თანაგრძნობით შეჰყურებდნენ თემურ აბაშიძეს , რომელიც საოპერაციო მაგიდას არ ცილდებოდა და ჯიუტად , მაგრამ უშედეგოდ აგრძელებდა პაციენტის რეანიმაციას ... ბოლოს , კი როცა უკვე ხელებში უკანასკნელი ძალაც გამოეცალა , მოწყვეტით ჩაცურდა მაგიდის გვერდზე..
- სიკვდილის დრო დავაფიქსიროთ ? - სიჩუმე დაარღვია ქალის ფრთხილმა ხმამ, მაგრამ აბაშიძეს თითქოს არც გაუგონია მისი კითხვა.. ქალმა ეხლა მის თანაშემწეს გადახედა კითხვით სავსე თვალებით
- დააფიქსირეთ - ძლივსგასაგონად ჩაილაპარაკა მან
ქალმა უხმოდ დაუქნია თავი და მაჯის საათს დახედა
- სიკვდილის დრო... - ის იყო განაჩენივით გაისმა მისი ხმა ოთახში , რომ თემურის ხმამ შეაჩერა
- მოიცადე..
- ბატონო თემურ.. - მორიდებით გახედა ქალმა
- მოიცადე - მეთქი ! - გაიმეორა მკაცრად და წელმოწყვეტილი წამოდგა, ხელებით დაეყრდნო საოპერაციო მაგიდას და აბაშიძის სხეულისაკენ გადაიხარა
- გესმის? გესმის ჩემი ხმა ? თუ გესმის დაბრუნდი.. იცოდე.. თუ არ დაბრუნდები .. მანდაც მოგაგნებ .. მანდაც მოგაგნებ და მეორედ მოგკლავ , გეფიცები! - გამოცრა სიმწრით, შემდეგ სწრაფად დასწვდა დეფიბრილატორს და უკანასკნელად მომართა.. უკანასკნელად შეხტა შეხტა აბაშიძის სხეული საოპერაციო მაგიდაზე და ისევ ყრუ ხმაურით დაეხეთქა ზედაპირს.. ნელა ასწია თემურმა თავი და მოლოდინით შეაცქერდა მონიტორს
- მიდი .. მიდი!.. მიდი, შენი დედაც !- გამოცრა კბილების ღრჭიალით და ხაზმა, ჯიუტი სისწორით რომ მიედინებოდა მონიტორზე, ფორმა რომ არ იცვალა , შეშლილი ღრიალით მოჰყვა ოთახში განლაგებული ნივთების მტვრევას .. ყურადღებას არ აქცევდა თანამშრომელთა გაოცებულ სახეებს და სხვადსხვა ნივთებს ერთმანეთის მიყოლებით ახეთქებდა კედელს.. სიმწრისაგან ერთიანად გონებაგათიშულს არ გაუგია როგორ იცვალა აპარატმა ხმა და უწყვეტი , გულისგამაწვრილებელი წრიპინის ნაცვლად ეხლა დალაგებული, მწყობრი რიტმით რომ ხმაურობდა.. არც თანაშემწის სიხარულის შეძახილებისთვის მიუქცევია ყურადღება, მანამ სანამ ეს უკანასკნელი მხარში არ წვდა , კედელს არ ააკრო და საჩვენებელი თითით მონიტორისაკენ არ მიუთითა
- თემურ, პულსი გვაქვს ! პულსი გვაქვს, გესმის?..


***


აბაშიძის მეგობრები საავადმყოფოს დრეფანში შეკრებილიყვნენ და ლოდინისა და ნერვიულობისაგან ჭკუიდან გადასულები ელოდებოდნენ რაიმე ცნობას მისი მდგომარეობის შესახებ. მოსაცდელ სკამზე მჯდარ დემეტრაძეს, ხელები ტირილისაგან გულამოჯდარი ანუკისთვის მოეხვია და მოპირდაპირე კედლისათვის გაეშტერებინა თვალები, რომელშიც ყოველთვის მოუსვენარი ნაპერწკლები დახტოდნენ, მაგრამ იმ მომენტში მხოლოდ ტკივილი ჩაბუდებულიყო.. აბაშიძის სისხლით ხელებშეღებილი თიკა კედელთან ჩაცურებულიყო. მისი ერთიანად გადაფითრებული სახე იმაზე მიანიშნებდა, რომ ემოციების უკიდურეს ზღვარზე იყო გოგონა, მაგრამ მაინც ჯიუტად არ აძლევდა თავს მათი გამომჟღავნების უფლებას.. ჯიბეებში ხელებჩაწყობილი საბა კი წინ და უკან მოუთმენლად მიმოდიოდა დერეფანში.. ერთი შეხედვით , ყველაზე მშვიდად მას ეჭირა თავი, მაგრამ ყველა ვინც ბარამიძეს კარგად იცნობდა , მიხვდებოდა რომ მისი ეს მოჩვენებითი სიმშვიდე იმ უზომო მრისხანების, ბრაზისა და ტკივილის შემაკავებელი ნიღაბი იყო, იმ მომენტში უხვად რომ დაგროვილიყო მამაკაცის გულში... ასეთ მდგომარეობაში იყვნენ აბაშიძის მეგობრები, საოპერაციოს კარიდან თეთრხალათიანი ექიმი რომ გამოვიდა და მათკენ გაემართა არაფრის მთქმელი სახით.. დაბარებულივით ყველა ერთად წამოიჭრა ფეხზე და სწრაფად შემოეხვივნენ კაცს გარშემო
- ექიმო.. - თვალები იმედითა და შიშით შეანათა საბამ ასაკოვან კაცს.. ამ უკანასკნელმა ერთი ამოიოხრა და მძიმედ დაიწყო
- ოპერაცია ჩავუტარეთ და ტყვიაც ამოვუღეთ, მაგრამ ძალიან ბევრი სისხლი დაკარგა.. პაციენტი რეანიმაციულ განყოფილებაში მართვით სუნთქვაზე იმყოფება... მდგომარეობა კვლავ მძიმეა - ყოველგვარი შელამაზების გარეშე გააცნო აბაშიძის მდგომარეობა
- მისი ნახვა შეიძლება?- ამოიტირა ანუკიმ
- ზოგადად, ნახვის საათები ამ მომენტისთვის დასრულებულია - თავი გააქნია კაცმა და წამიერი ყოყმანის შემდეგ დაამატა - მაგრამ გამონაკლისს დავუშვებთ.. მაგრამ მხოლოდ ერთი ადამიანი..
- ეს აქ რას აკეთებს? - უეცრად გამოცრა დემეტრაძე და ყველამ იმ მხარეს გაიხედა , საითაც მისი დაძაბული მზერა იყო მიმართული. დერეფანში , მათ ახლოს ,ნია სანიკიძე იდგა და ტირილისაგან დაწითლებული თვალებით შესცქეროდა მათ.
- შენ აქ რას ააკეთებ?!- მისკენ გაიწია ღრენით დემეტრაძემ
- მე...- დაიბნა ქალი უეცარი თავდასხმისაგან და ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია
- რისთვის მოხვედი - მეთქი?- ტონს არ იცვლიდა გიორგი
- მის სანახავად მოვედი.. - მშვიდი, მაგრამ მტკიცე იყო გოგონას პასუხი
- ტყუილად შეწუხდი.. ნახვის საათები ამოწურულია.. - ხელები ირონიულად გაშალა დემეტრაძემ - ასე რომ გაბრუნდი საიდანაც მოხვედი!
- მოიცადე.. - მეგობარს მხარში წვდა საბა და სულ ძალით გაათრია გვერდზე ნერვების ზღვარს გადაცდენილი მეგობარი
- რა გინდა?- შეუღრინა გიორგიმ თან აწურულ ნიას მტრულ მზერას არ აცილებდა
- ის უნდა შევუშვათ ლუკასთან.. - მტკიცედ მოჭრა საბამ
-შენ ხო არ უბერავ?
- არა.. - იყო საბას მშვიდი პასუხი
- არა!- მოუჭრა დემეტრაძემაც და ის იყო წასვლა დააპირა, რომ მეგობრის ხელებმა მეორედ შეაჩერეს
- გიო, მისმინე..
- მე არ ვენდობი მას.. - გამოცრა დემეტრაძემ
- მისმინე!.. - თვალებში ჩააშტერდა საბა მეგობარს- ეხლა თუ ლუკას ჩვენი ხმა ესმის..თუ ეს ასეა.. ის გოგო ერთადერთი იქნება ვისი ხმაც უკან დააბრუნებს
- რას ბოდავ?- სიმწრით ჩაეცინა გიოს,
- ვიცი რასაც გეუბნები! - მტკიცედ მოუჭრა საბამ
- ხოო? იქნებ მეც გამიმხილო თუ რამე არ ვიცი.. - ირონიულად გამოცრა დემეტრაძემ, მაგრამ საბა მას აღარ უსმენდა .. სწრაფად მოსცილდა მეგობარს და მარტო მდგარ ანუკისაკენ წავიდა რომელიც ისედაც შოკში მყოფი კიდევ უფრო დაბნეულიყო და ახლა ხან ბიჭებს გადახედავდა გაკვირვებული , ხანაც კი განცალკევებით მდგარ ნიას...
- ვიცი რომ მისი ნახვა ძალიან გინდა.. მაგრამ , ის უნდა შევუშვათ მასთან , კარგი? - ლოყაზე მიეფერა საბა
-კარგი ..- მცირე ყოყმანის შემდეგ დათანხმდა გოგონა
- რეანიმაციაშია - მხოლოდ ერთი სიტყვა უთხრა საბამ ნიას
- მადლობა.. - დაიჩურჩულა მან , დემეტრაძის გაცოფებული სახისთვის ყურადღება არ მიუქცევია და ისე დაიძრა ერთი სართულით მაღლა მდებარე რეანიმაციისაკენ. ექთნის გამოწვდილი სანიტარული ტანსაცმელი მოირგო და ისე შეაბიჯა რეანიმაციაში.. კარიდანვე შენიშნა უთვალავ სადენში ახლართული ლუკა და გოგონამ ცხადად იგრძნო მომენტალურად როგორ დაიშალა ციცქნა ნაწილებად მისი გული.. საშინლად შეეხუთა სული და ყველაზე ძალიან მოუნდა იქვე ჩაკეცილიყო და ფილტვების დახეთქვამდე ეყვირა სანამ ძალა საბოლოოდ არ გამოეცლებოდა.. მაგრამ ამას ვერ გააკეთებდა.. ამიტომ დიდი ძალისხმევის მოკრებით ჩაახშო ყელში მომდგარი სასოწარკვეთილი ყვირილი,ჰაერი ღრმად ჩაისუნთქა ხმაურიანი თრთოლვით და აკანკალებული ფეხებით მიუახლოვდა საწოლს.. ისე, თითქოს სიგიჟემდე ეშინოდა რამე არ ატკინოსო, ნელა გაიწვდინა მამაკაცის ხელისაკენ თავისი ხელი და მჭიდროდ შემოაჭდო თითები
- დაბრუნდები გთხოვ .. უბრალოდ დაბრუნდი.. - ამის დაჩურჩულებაღა მოახერხა ყელში სიმწარე გაჩხერილმა და იმწამსვე ცხელი ცრემლები ნაკადულებად დაედინა სახეზე.. საწოლის გვერდით ჩამოჯდა, თავი საწოლზე ჩამოდო, თვალები დახუჭა და ისე რომ მამაკაცის ხელი არ გაუშვია, უხმოდ ატირდა.. შემდეგ არ ახსოვს რამდენი ხანი დაჰყო ამ მდგომარეობაში. არც ის ახსოვს რა დრო გავიდა.. უკვე აღარ ტიროდა და ეხლა უბრალოდ უჩვეულო სიმშვიდეში გადასული თვალდახუჭული უსმენდა მამკაცის სუსტ, მაგრამ რიტმულ გულისცემას საწოლის გვერდით დამონტაჟებული აპარატი რომ აჟღერებდა ოთახში.. ალბათ ,კიდევ დიდხანს დარჩებოდა ამ მდგომარეობაში,თეთრხალათიანი ექთანი თავზე რომ არ წამოდგომოდა მკაცრი სახით
- თქვენი აქ ყოფნა არ შეიძლება - მოუჭრა ქალმა . ნია კარგად ხვდებოდა რომ მისი აქ ყოფნა ვეღარაფრით დაეხმარებოდა პაციენტს.. ექიმებმაც რაც შეეძლოთ ყველაფერი გააკეთეს და დანარჩენი უკვე ლუკას სურვილზე იყო დამოკიდებული.. დაუბრუნდებოდა თუ არა სიცოცხლეს მას უნდა გადაეწყვიტა.. აკანკალებული ხელით კიდევ ერთხელ უფრთხილესად მიეფერა მამაკაცს ცივ შუბლზე , შემდეგ სწრაფი ნაბიჯით დატოვა რეანიმაცია,და გარეთ გამოსული მომლოდინე მეტრეველისკენ წავიდა, მანქანის ძარაზე მიყუდებული რომ ეწეოდა სიგარეტს. უხმოდ გამოაღო კარი და მანქანაში ჩაჯდა. მეტრეველმა უგულოდ მოისროლა სიგარეტის ღერი და გოგონას მიბაძა.
-წავედით?- ჰკითხა ნიას
ამ უკანასკნელმა უხმოდ დაუქნია თავი და მეტრეველმაც ხელი სწრაფად წაიღო გასაღებისაკენ , მაგრამ უეცრად გაშეშდა. შემდეგ ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი, საზურგეს მოწყვეტით მიეყრდნო და ფანჯარას მიშტერებულ ნიას გახედა
- როგორ არის?
- მძიმედ..
- ნია..
- რა იყო, გიორგი? - ტირილისაგან გამოფიტული თვალები შეანათა ნიამ
-კარგად იქნება.. ნუ გეშინია..
გოგოსთვის თითქოს ეს ნიშანი იყო, სწრაფად გადაიხარა მეგობრისაკენ, გულში ჩაეკრა და კიდევ ერთხელ აუვარდა ტირილი ...

***

ლუკამ ერთი კვირა დაჰყო რეანიმაციაში და როცა ექიმებს ყოველგვარი იმედი გადაწურული ჰქონდათ, ზუსტად მაშინ მოვიდა გონს. სწრაფად ჩაუტარეს ყოველგვარი გამოკვლევა და იმით გაოცებულებმა რომ პაციენტს ყოველგვარი სასიცოცხლო მაჩვენებელი ნორმაში ჰქონდა და მის სიცოცხლეს საფრთხე აღარ ემუქრებოდა, ეს შემთხვევაც სასწაულების რიგს მიაწერეს და აბაშიძე იმღამესვე გადაიყვანეს ჩვეულებრივ პალატაში. მეორე დილით თვალის გახელის შემდეგ პირველი რაც ლუკამ აღიქვა, საწოლის გვერდით უხმოდ ჩამომჯდარი დემეტრაძე და მისი გადაფითრებული სახე იყო
- რა სახე გაქვს , შე'ჩემა ?- ჩაეცინა ლუკას და დემეტრაძეს გამომეტყველება რომ არ უცვლია, თვალები ნელა მოატარა ოთახს - სადმე მოჩვენებაა და მე ვერ ვხედავ?
- ორჯერ გაგიჩერდა გული.. ნახევარი საათი კლინიკური სიკვდილი გქონდა.. ასე რომ სრულუფლებიანი მოჩვენება ხარ - მხრები აიჩეჩა გიორგიმ
- კაი არ გინდა დრამატიზება - ჩაიცინა ლუკამ და იმწასვე მკერდში გავლილი მწვავე ტკივილისაგან სახე დამანჭა
- აზრზე არ ხარ.. ვაბშე აღარავის ეგონა რომ დაბრუნდებოდი.. - თქვა გიორგიმ და აბაშიძემ მის ხმაში ის უჩვეულოდ გაბზარული ნოტები დაიჭირა ,არასდროს რომ არ ახასიათებდა მის მუდამ არასერიოზულ მეგობარს
- მაგრამ მე აქ ვარ.. ასე რომ უკან ჩაიბრუნე ეგ ცრემლები.. - ჩაიცინა აბაშიძემ
- წადი შენი... - მიუგდო დემეტრაძემ
- რა მოხდა ჩემ არ ყოფნაში?- სუსტი ხმით განაგრძო ლუკამ
- რა მოხდა ნამდვილ ტელევარსკვლავად იქეცი - მხრები აიჩეჩა დემეტრაძემ - დამპალი ტელევიზიები შენს მეტი არაფერზე ლაპარაკობენ.. იციან არ იციან , მაინც ყველაფერს ლაპარაკობენ.. მაგრად კიდიათ ფაქტების სიზუსტე და ყველანაირ სისულელეს ჩმახავენ..
- ძაღლები რას ამბობენ?-
- გამოძიება მიმდინარეობსო.. მანამდე კი ჯერ-ჯერობით კომენტარისაგან თავს შევიკავებთო - ირონიულად ჩაიცინა დემეტრაძემ
- კარგი.. ფრანკენშტეინზე რა გაარკვიე? - ავტოხელოსნის უცნაური თანაშემწე შეახსენა ლუკამ
- იმ საღამოს დიდი ვერაფერი, რადგან მალე შენი დაჭრის ამბავი გავიგე და შენთან წამოვედი.. მაგრამ ორი დღის შემდეგ ისევ მივბრუნდი და მასზე ყველაფერი გავარკვიე , როგორც შეგპირდი.. ვინაობა , წარმომავლობა, მოკლედ ყველაფერი... იმ შემოგარენში მთელი მოსახლეობა დავკითხე, ამ სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით - კმაყოფილმა გამოხედა დემეტრაძემ და ჯიბიდან რაღაც ამოაცურა, შემდეგ კი ლუკას ცხვირწინ აუფრიალა... "გამომძიებელი გიორგი დემეტრაძე " წაიკითხა ლუკამ წარწერა წვრილი ასოებით რომ გამოეყვანათ პოლიციის ჟეტონზე
- გიჟი ხარ - ჩაეცინა ლუკას
- მოკლედ... იმ ბიჭს მართლა პაატა რქმევია, გვარად მამუკაშვილია და ის სახელოსნო მაგას და მამამისს ეკუთვნით უკვე თხუთმეტი წელიწადია.. ღარიბი ოჯახია , პაატას დედა ადრე დაეღუპა და მამის ამარა დარჩა რომელსაც ადრეული ასაკიდანვე ეხმარებოდა სახელოსნოში.. ათი წლის წინ ბინა დაეწვათ.. პაატა ხანძრის მომენტში სახლში იყო, მაგრამ სასწაულად გადარჩა და მხოლოდ ის იარები დარჩა სახეზე. უბინაოდ დარჩენილმა მამა-შვილმა თავი ერთადერთი ახლო ნათესავის , პაატას შინაბერა მამიდის სახლს შეაფარეს, რომელიც სახელოსნოსთან ახლოს ცხოვრობს.. ეს ყველაფერი იქ მაცხოვრებლებისაგან გავიგე და შემდეგ მამიდას ვესტუმრე, მაგრამ მან გამომიცხადა ორი კვირაა ისინი თვალით არ მინახავსო
- მოგატყუა..
- ვიცი - სახე დამანჭა გიორგიმ - მაგრამ რაღა მექნა , ოთხმოცი წლის ბებერს იარაღს ხომ არ დავადებდი შუბლზე? ავდექი და წამოვედი.. მერე რაც შენ აქ იყავი, მე და გიორგი ყოველ დღე ვუსატკავებდით მამიდის სახლსაც და სახელოსნოსაც, მაგრამ არცერთგან არ გამოჩენილან
- გამოჩნდებიან სად წავლენ.. - ამოილაპარაკა ლუკამ
- ხო.. და ვაბშე რაზე ვბაზრობთ? რა დროს ფრანკენშტეინია.. საიქიოდან ეხლახანს დაბრუნდი.. მოყევი აბა იქ რა ნახე - გაიკრიჭა დემეტრაძე და ლუკას მოსასმენად სკამზე შესწორდა
- არ ვიცი.. არაფერი მახსოვს - თავი გადააქნია ლუკამ და ჭერს შეაშტერდა
- საერთოდ არაფერი? - წარბები აზიდა გიორგიმ - გვირაბები და რამე?
- არ მახსოვს.. ვცდილობ გავიხსენო მაგრამ არ გამომდის - შუბლი დაძაბა ლუკამ და ჰაერი ღრმად ჩაისუნთქა - ამის დედაც.. მოწევა მინდა...
- აქ მოწევა არ შეიძლება - ღიმილით გადახედა ბიჭებს ლუკას მკურნალმა ექიმმა, იმწამსვე დაბარებულივით რომ შემოვიდა ოთახში
- მეც მაგას ვუხსნიდი ამ წუთას.. ქალბატონო ექიმო - გაეკრიჭა დემეტრაძე
- ძალიან კარგი.. ეხლა პაციენტი მარტო უნდა დავტოვოთ და ცოტა ხანს დავასვენოთ
-ჩემი აზრით, პაციენტი ძალიანაც დასვენებულია - შეწინააღმდეგება სცადა უკმაყოფილო დემეტრაძემ
- მხოლოდ ერთი წუთი - გამაფრთხილებლად აუწია წარბი ქალმა და ოთახიდან გავიდა
- ყველა ექიმი ასეთი გრუზი რატომაა ? - სახე დამანჭა დემეტრაძემ და ფეხზე წამოდგა- კაი გავედი.. რამე ხო არ გინდა?
- მომაწევინე სანამ გახვალ.. - ნიკოტინის მოთხოვნილებას ჭკუიდან გადაჰყავდა აბაშიძე
- ვერ გაიგე რა იმან რა თქვა?- ხელები გაშალა გიომ - აქ მოწევა არ შეიძლება.
- და შენ წესების დამცველი როდიდან გახდი ?-მეგობარს თვალებმოწკურულმა გახედა უკმაყოფილო აბაშიძემ
- დღეიდან.. - გაიკრიჭა დემეტრაძე და თვალი ჩაუკრა - ექსკლუზიურად შენთვის!
- მოღალატე ყ*ეო - გამოცრა ლუკამ და იმწამსვე მკერდში დავლილი მწვავე ტკივილისგან სახე დამანჭა - დედაც მოვტყან .. რატომ მარიამთან არ დავრჩი ..
- რა თქვი? - დემეტრაძეს მომენტალურად ეცვალა ხმა და სახე
- გამახსენდა.. უგონოდ რომ ვიყავი მარიამი მეჩვენებოდა..
- ხო.. და მანამდე რა თქვი?
- რა ვთქვი?
- დარჩენა მინდოდაო თუ რაღაც ასეთი.. - შეახსენა დემეტრაძემ
-მარიამი დაბრუნებას მთხოვდა...მე კიდევ მასთან მინდოდა დარჩენა..
- მერე ჩვენ?- სახე შესამჩნევი წყენით დაეფარა დემეტრაძეს- ჩვენზე არ ფიქრობდი?
- ეს მხოლოდ ჰალუცინაცია იყო - თვალები აატრიალა ლუკამ
- იქ დარჩენას აპირებდი, ჩვენ კი მარტო გვტოვებდი .. ეხლა ვინ არის ჩვენ შორის მოღალატე ნაბი*ჭვარი?- ხელები ფართოდ გაშალა გიორგიმ
- მიდი რა.. - ხელი მობეზრებით აუქნია ლუკამ
- წავედი მე - გამეხებული სახით მიუგო დემეტრაძემ და კარისაკენ შებრუნდა
- მოიცა.. ეხლა პატარა ბავშვივით უნდა გამებუტო?- თვალები აატრიალა ლუკამ
- წადი შენი!- მისკენ შემობრუნებულმა დემეტრაძემ ორივე ხელით შუა თითი აუფრიალა და კარისაკენ უკუსვლით წავიდა.


***

გიორგის წასვლის შემდეგ ლუკამ თავი მართლაც იგრძნო დაღლილობა და ჭრილობაც შემაწუხებლად ასტკივდა. მართალია, მის სიცოცხლეს საფრთხე აღარ ემუქრებოდა, მაგრამ ჯერ კიდევ ძალიან სუსტად იყო. ანესთეზიოლოგს ტკივილგამაყუჩებლის დოზა დაამატებინა და შემდეგ დანარჩენი დღე ძილ-ბურანში გაატარა. როცა გამოეღვიძა , ოთახის ფანჯრებს მიღმა ცა უკვე გამუქებულიყო,ხოლო პალატაში და საავადმყოფოს დერეფნებშიც სრული სიწყნარე სუფევდა. ის იყო თვალები ისევ დახუჭა ძილის გასაგრძელებლად, რომ ინსტიქტურად იგრძნო მის პალატაში ვიღაც იყო. თავი ნელა შეატრიალა გვერდზე.. მიუხედავად სიბნელისა, არ გასჭირვებია რომ კუთხეში მჯდარ ფიგურაში ის ადამიანი ამოეცნო, ბოლოს ძალიან დიდი ხნის წინ რომ ნახა და ნამდვილად აღარ ჰქონდა იმის სურვილი რომ იგი ოდესმე კიდევ ენახა. იმწამსვე მის სახეზე ყველანაირი ემოცია გაქრა და მხოლოდ ძლიერად დაჭიმული ძარღვები და გაყინული მზერა მოწმობდნენ იმ ფაქტს, რომ მამაკაცი მთლიანად მრისხანებამ აიტანა.
- გამარჯობა ლუკა.. - პალატაში ჩამოწოლილი მძიმე სიჩუმე კაცის ბოხმა ბარტონმა გაკვეთა
- რა ჯანდაბას აკეთებ აქ?
- ჩემი ძმისშვილის სანახავად შემოვიარე - ხელები მსუბუქად გაშალა კაცმა - როგორ გრძნობ თავს?
- წადი აქედან - ყინულივით ცივი.ხმით მოუჭრა ლუკამ
- მე შენთან საბრძოლველად არ მოვსულვარ..
- ყ*ლეზე მკი'დია რისთვის მოხვედი.. ადექი და წადი ეს დედამოტყ*ნული! - იღრიალა ლუკამ და იმავე წამს საშინელმა თავბრუსხვევამ და ტკივილმა სახე დაუმანჭა - დედას შევეცი!- გამოცრა კბილებში და ორივე ხელი სახეზე აიფარა.. შემდეგ რამდენიმე წუთი პალატაში სრული სიჩუმე ჩამოწვა. ლუკა გულაღმა იწვა, ჭერს მიშტერებოდა და ღრმად სუნთქავდა მოწოლილი ტკივილის ჩასახშობად.
- იშვიათი დონის არაკაცი ხარ.. - ამოთქვა ბოლოს ზიზღით სავსე ხმით.
- არაკაცი რომელმაც სიკვდილს გადაგარჩინა.. - მხრები მსუბუქად აიჩეჩა ქირურგმა
- შენ გადამარჩინე?- ცივად ჩაეცინა ლუკას
- ხო, მე გაგიკეთე ოპერაცია.. მე გადაგარჩინე!
- მაგის გაკეთება ათი წლის წინ მართლაც შეგეძლო , მაგრამ არ გააკეთე.. მაგრამ ეხლა ამას აზრი აღარ აქვს.. - აბაშიძე ცოტა ხნით დადუმდა და თვალდახუჭულმა ღრმად დაიწყო სუნთქვა.. შემდეგი რამდენიმე წამი სრულ სიჩუმეში გავიდა. -მე არასოდეს მივიღებ შენ გადაწყვეტილებას , მაგრამ თან კარგად მესმის რომ ამ დედამოტყნულ ქვეყანაში ყველას აქვს არჩევანის უფლება..
შენ შენი შრომით მოპოვებული სახელი და კარიერა ანაცვლე ძმისშვილთან ურთიერთობას.. ასე იყო თუ ისე, ეს შენი არჩევანი იყო , მაგრამ ისიც კარგად უნდა იცოდე, თემურ რომ ზოგიერთი ჩვენი არჩევანით უკან დასაბრუნებულ გზას ვიჭრით და შენი გადაწყვეტილებაც ასეთი იყო.. ხოდა ეხლა კი გეკითხები.. რა ჯანდაბისთვის დაბრუნდი? - თვალები გაახილა და ყინულივით ცივი მზერა მიაპყრო თემურს
- სასიკვდილოდ უნდა გამეწირე? - წარბები აზიდა თემურმა.
- შენ გარდა სხვა კარდიოქირურგი ვერ მოიძებნა ამხელა საავადმყოფოში, ხო? - ცივად ჩაეცინა ლუკას.
-მოიძებნება... მოიძებნება, მაგრამ მე არ გავუშვი ხელიდან შანსი შენნაირი სირთულის პაციენტისთვის გამეკეთებინა ოპერაცია და ჩემ სახელთან კიდევ ერთი წარმატება დამეკავშირებინა.. - ირონიული იყო თემურის პასუხი.
- წადი შენი.. - გამოცრა ლუკამ და თვალები ისევ დახუჭა
- ტკივილგამაყუჩებელი დავამატებინო?- ჰკითხა თემურმა. ნახევარი წუთი მოიცადა და როცა მიხვდა, რომ ლუკა მასთან ლაპარაკის გაგრძელებას აღარ აპირებდა, სისტემა შეუსწორა და უხმაუროდ გავიდა ოთახიდან.


***

მიუხედავას იმისა, რომ ლუკას ექიმები კიდევ ურჩევდნენ საავადმყოფოში მკურნალობის გაგრძელებას, აბაშიძემ დარჩენა არ ისურვა და რამდენიმე დღით ადრე დატოვა საავადმყოფო. სულ ერთი საათის დაბრუნებული იყო სახლში, როცა ახალი ამბების სპეციალური გამოშვების წყალობით შეიტყო რომ პოლიციას მასზე თავდასხმისთვის ვინმე ლევან ბერიაშვილი დაეკავებინა. ამ უკანასკნელის სახელს ლუკასთვის ასევე უცნობ პირს , ილია ახობაძეს უკავშირებდნენ. ხუთი წუთიც არ იყო გასული ამ ამბის გაგებიდან, რომ იმავე საინფორმაციო გამოშვებაში წამყვანმა საგანგაშო ხმით გააჟღერა ინფორმაცია საპატიმროში მოკლული ლევან ბერიაშვილის აღმოჩენის შესახებ.
- ისეთი პირი უჩანს ჩვენ ხელის განძრევა არც დაგვჭირდება, თვითონ ამოხოცავენ ეს ახვრები ერთმანეთს- ჩაიცინა ლუკას გვერდით მჯდარმა დემეტრაძემ.
- ვინა არის ილია ახობაძე ? - ეს საკითხი აფიქრებდა ეხლა ლუკას ყველაზე მეტად.
- წარმოდგენა არა მაქვს - მხრები აიჩეჩა სახე დამანჭულმა დემეტრაძემ.
- მე ვიცი ვინც დაგვეხმარება .- თქვა ლუკამ და გასასვლელისაკენ წავიდა.
გურამ გაბისკირია მეორე გამომძიებელი იყო, რომელიც ლუკამ საქართველოში დაბრუნების შემდეგ მოინახულა და ფულის სანაცვლოდ მისთვის მუშაობა და როცა გაიგო რა რაოდენობის თანხას სთავაზობდა ლუკა, სიხარულით დათანხმდა მის წინადადებას. თუმცა თენგიზ ალავიძესგან განსხვავებით მას საქმეში ჩართვა არცერთხელ არ მოუწია. მშვიდად ელოდებოდა როდის მიიღებდა ლუკასგან რაიმე დავალებას , მაგრამ ეს არ მომხდარა. შემდეგ კი ალავიძის მოწამვლის ამბავი გაიგო და გვარიანად დაფრთხა. სიამოვნებით გავიდოდა კიდეც საქმიდან , თუმცა ვერც ლუკას გადაგდება გაბედა, რომელსაც მისთვის უკვე გადარიცხული ჰქონდა მოზრდილი თანხა. თუმცა ბოლოს , მასაც გაუღიმა ფორტუნამ , როცა აბაშიძეზე შეიარაღებული თავდასხმა მოაწყვეს. იმით ისარგებლა, რომ ლუკას მეგობრებს და მითუმეტეს თავად აბაშიძეს მისთვის არ ეცხელებოდათ, ლუკას მიერ გადარიცხული ფულით ბინა იქირავა საზღვარგარეთ, ყოველგვარი საბუთი მოაწესრიგა და თვითმფრინავის ბილეთიც შეიძინა გასაქცევად. კარგად იცოდა რომ , ექიმები ლუკას გადარჩენის შანსებს არ იძლეოდნენ და შესაბამისად , მკვდარი აბაშიძე ვერც პასუხს ვეღარ მოსთხოვდა ღალატზე .ამ ყველაფრით დაიმედებული კი ეხლა მშვიდად მიმოდიოდა ოთახიდან ოთახში და აუჩქარებლად ალაგებდა ბარგს. ის იყო თავისი საქმიანობა დაასრულა და საძინებელში გავიდა რომ იქ სავარძელში მჯდომი ფიგურის დანახვამ ადგილზე გაყინა.
- გამარჯობა, გურამ.. - ცივად გაუღიმა ლუკამ
- აქ რა გინდა , ლუკა? - მოზრდილი ნერწყვი გაჭირვებით გადააგორა გაბისკირიამ
- შენ სანახავად მოვედი.- მშვიდად მიუგო აბაშიძემ
- მერე ესე ქურდივით შემოპარვა რა საჭირო იყო?გეთქვა და სადაც გინდოდა შეგხვდებოდი - გაღიმება სცადა გურამმა, მაგრამ სახე უცნაურად დაემანჭა მხოლოდ
- რატომ მაინცდამაინც ლონდონი? იქ ხომ სულ წვიმს.. უფრო თბილი ადგილი ვერ აირჩიე ?
- შენ საიდან იცი ?- ძლივს ამოღერღა დაზაფრულმა გაბისკირიამ , თან თვალით გაზომა მანძილი რომელიც იმ კარადამდე აშორებდა, სადაც თავისი იარაღი ეგულებოდა.
- მე შენზე ყველაფერი ვიცი, გურამ..
- რა გინდა ჩემგან?
- შენ ჩემი ვალი გაქვს.
- რა ვალი? - თავი მოიშტერა გაბისკირიამ ,
- გურამ.. შენ შიგ ხომ არა გაქვს? - თვალებმოწკურულმა გახედა ლუკამ
გაბისკირკიას მეტი აღარ მოუცდია, სწრაფად მოწყდა ადგილს და კედელთან დადგმულ კარადის უჯრას ეცა , მაგრამ ის სიცარიელე დახვდა.
- ამას ეძებ?- გაისმა ლუკას ირონიული ხმა
გაბისკირია სწრაფად შებრუნდა და ლუკას ხელში თავისი პისტოლეტი დაინახა, რომელმაც იმწამსვე იგრიალა და იქიდან გამოტყორცნილი ტყვია გამომძიებელს დაეძგერა მუხლში. კაცი მოწყვეტით დაეცა იატაკზე და ყურისწამღებად მორთო ღრიალი
- რის გაკეთებას ითხოვ ჩემგან ?
- ილია ახობაძეზე მომიყევი ყველაფერი რაც იცი - მოუჭრა ლუკამ - გისმენ. დაიწყე.
-ალავიძესავით მომკლავენ - იღრიალა გურამმა და ჭრილობაზე მიიჭირა ხელი
- ყ'ლეზე მკ'იდია- ცივად გამოცრა ლუკამ - მაგაზე მაშინ გეფიქრა ჩემთან გარიგებაზე რომ თანხმდებოდი. მე შენ მაშინ გაგაფრთხილე რომ უკან დასახევი გზა არ გექნებოდა. ეხლა კი შენთვისვე უმჯობესია ილაპარაკო, ნაბოზარო!!
გაბისკირია ლუკას სასტიკმა მზერამ თითქოს დააჰიპნოზა ,მაშინვე ალაპარაკდა:
- ილია ახობაძე ძალიან სასტიკი ნაბი*ვარი, რომელიც დაუნდობელი მეთოდებით უსწორდება ყველას.. ის დიდ ქსელს უდგას სათავეში, რომელიც ყველანაირი სიბინძურის გამავრცელებელია.. პროსტიტუცია, ნარკოტიკები, ტრეფიკინგი.. დღეს ახობაძე მილიონებს ატრიალებს და სასახლეში ცხოვრობს, თუმცა ყოველთვის ასე არ იყო.. თავიდან ჭაობიდან დაიწყო.. ერთი ბორდელი წარმოადგენდა მთელ მის ქონებას.. ათი წლის წინ კი უცებ რაღაც მოხდა და ეს ტიპი თავბრუდამხვევი სისწრაფით გამდიდრდა.. ჯერ საქართველოში დაიწყო.. ყველა კლუბში და ბორდელში თავისი კაცი შეგზავნა და ნარკოტიკების გავრცელება დაიწყო.. იმ პერიოდში ბევრი ახალგაზრდა შეიწირა მის მიერ გავრცელებულმა ნარკოტიკებმა და რამდენიმე მკვლელობაც მოხდა, რაც პირდაპირ უკავშირდებოდა ახობაძის სახელს, მაგრამ ყოველთვის ახერხებდა პოლიციის ხელიდან გამოძვრომას..
- ვინ კრიშავდა?
- აზრზე არ ვარ , ლუკა.. როგორც ვიცი, დღეს ის აზერბაიჯანშია და პერიოდულად, აქაც ჩნდება ხოლმე..
- კიდევ რას მეტყვი?
- მეტს ისეთს ვერაფერს, გარდა იმისა რომ ძაან დიდ თევზს შეეჭიდე.. ფაქტია, დიდი კრიშა ჰყავს მთავრობაში და რას გააწყობ მის წინააღმდეგ?
- ეგ უკვე შენ აღარ გეხება - მიუგო ლუკამ და წასასვლელად წამოდგა
- მიდიხარ?- კითხვა დააწია გაბისკირიამ
- რა იყო, ყავაზე ხომ არ მპატიჟებ? - ცივად გახედა ლუკამ
- გავსწორდით? - ფრთხილად შეეკითხა გაბისკირია
-ხო, გავსწორდით .. და გახსოვდეს , კიდევ თუ დააპირებ ჩემთან მიქარვას , მეორედაც არ გამიჭირდება შენი მისამართის გაგება- მიუგო ცივად , ამჯერად შესასვლელი კარით ისარგებლა და სწრაფად დატოვა სახლი.


***

- ზოგადად ჯერ ვინაობას ეკითხებიან ხოლმე სანამ კარს გააღებენ - გაიცინა ლუკამ, დინჯად შეაბიჯა ვიწრო დერეფანში და უკან ხმაურით მიკეტა კარი. კედელთან შედგა და ღამის ხალათში გამოწყობილ გოგონას, უამრავი ემოციით სავსე მწვანე თვალებით რომ უყურებდა , თბილი მზერა მიაპყრო.
- აქ რას აკეთებ, ლუკა? - ხალათი უფრო მჭიდროდ შემოიკრა ნიამ და კედელთან აიწურა.
- რაღაცები უნდა გავარკვიოთ..
-გასარკვევი აღარაფერი გვაქვს.. მე შენ დაგემშვიდობე.. - თვალი თვალში გაუყარა ნიამ და თამამი მზერა შეანათა.
- ხო? აი, შენი საქციელი დამშვიდობებას ნამდვილად არ გავდა.. - მტაცებელივით ნელი მოძრაპბით, მისთვის თვალმოუშორებლად მიუახლოვდა მამაკაცი და ხელებით მის გარშემო კედელზე მიეყრდნო
- რას გულისხმობ? - ხმადაბლა ამოილაპარალა ნიამ , პარალელურად კი ეცადა ის გრილი, უცნაურად სასიამოვნო არომატი დაეიგნორებინა , ზომიერად რომ აფრქვევდა მისგან მილიმეტრებით დაშორებული მამაკაცის სხეული და გულის ფეთქვის სიხშირეს დასაშვებ ნორმაზე მეტად უჩქარებდა..
- შენ ჩემთან მოხვედი.. საავადმყოფოში.. მემშვიდობები.. მერე ჩემთან მოდიხარ და ქვრივი ქალივით დამტირი .. ცოტა თამაშს ხომ არ წააგავს შენი საქციელი?- ბრაზის ნოტები შეერია მამაკაცის ხმას
- ერთადერთი ვინც ჩვენს შორის თამაშობს ეს შენ ხარ! - არ შეუშინდა ქალი მის მზერას და თვალი თამამად გაუსწორა ერთი თავით მაღალს.
- ხოო?
- ხო.. - თვალი თვალში გაბედულად გაუყარა ნიამ - შენი საქციელი.. იარაღით დამუქრებები.. მანქანით გიჟური სეირნობები... გგონია ვერ ვხვდები ამ ყველაფერს რისთვის აკეთებ?
- მაინც რას ხვდები?
- იმას რომ ცდილობ შემაშინო.!. - იყვირა გოგონამ და მკერდზე ძლიერად უბიძგა ხელები- შემაშინო და იმისკენ მიბიძგო რომ შენგან შორს დავიჭირო თავი..
- ამას ჩემი შეშინების გარეშეც უნდა აკეთებდე. - გამოცრა ლუკამ
-ხო.. ვიცი.. ვიცი, მაგრამ არ შემიძლია .. არ შემიძლია , გესმის? უბრალოდ საკუთარი გონება აღარ მემორჩილება...მგონი გავგიჟდი - ჩურჩულით ამოთქვა გოგონამ და სახეზე აიფარა ორივე ხელი..
- ხო და მეც გამაგიჟე.. - სწრაფად ჩამოაწევინა მამაკაცმა ხელები და მისი სახე თავისებში მოიქცია - დამოკიდებული გამხადე შენზე.. ნარკოტიკივივით.. ჩვეულებრივი ნარკოტიკი ხარ ჩემი.. ისე მჭირდები..
- ჰაერივით...
- წყალივით... საკვებივით.. უბრალოდ არსებობისთვის მჭირდები- ქალის სიფრიფანა სხეული კიდევ უფრო შეაზარდა კედელს მამაკაცმა და ისე დააცხრა ტუჩებზე , როგორც მწყურვალი ეწაფება წყალს, მშიერი ადამიანი - საკვებს და დამოკიდებული - ნარკოტიკს... სუსტი ხელები კისერზე შემოხვია და დაუნანებლად აჰყვა მის კოცნას ნიაც.. მამაკაცის ცხელ სხეულზე აკრულს ყველა უჯრედი უხურდა და კანი ეწვოდა.. იცოდა , დაიწვებოდა მაგრამ გაჩერება არ შეეძლო.. აღარც უნდოდა.. მჭიდროდ შემოხვია მამაკაცის წელს ფეხები , ამ უკანასკნელმა ხელში რომ აიტაცა და იქვე მდგარ კარადაზე რომ შემოსვა კოცნის შეუწყვეტლად.. არც ის ტკივილი ადარდებდა კედელზე უხეშად მიხეთქებით რომ იგრძნო ზურგში.. სისხლის უსწრაფესი მიმოქცევით დაგუბებულ ყურებში აღარაფერი ესმოდა საკუთარი გულისცემის გარდა დასაშვებ ტემპს ბევრად რომ გადასცდენოდა.. მთლიანად გაითიშა რეალობისაგან , და ალბათ დიდხანს კიდევ არ გამოფხიზლდებოდა უეცრად მოცილებულ კაცს უჰაეროდ რომ არ დაეტოვებინა მისი სხეული.. ძლივსძლივობით მოწყდა აბაშიძე ქალის ტუჩებს და შუბლით შუბლზე მიეყრდნო ნორმიდან ბევრად გადაცდენილი სუნთქვის დასაწყნარებლად
- დღეს ზღვარს არ გადავალ.. დღეს არა.. და იცოდე შემდეგ შეხვედრაზე შანსი აღარ გექნება - დაიჩურჩულა მის ტუჩებთან, შემდეგ კიდევ ერთი ცხელი კოცნა დაუტოვა ამჯერად შუბლზე და ისევე მოულოდნელად გაქრა როგორც მოვიდა.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1  offline წევრი Na❣Da

მოლოდინს გადააჭარბა რაა <3 არ მინდოდა დამთავრებულიყო, შემდეგი როდის იქნებაა?

 


№2 წევრი დარინა

საზიზღარი ბიჭი როგორ მინერვიილა ჩემი ნიაა, მარიამის მომენტზე ცრემლებიც კი წამოვიდა, ისეთი ემოციური იყოო ეს შეხვედრაა, გამიხარდა ნიას რომ გამოყვა, აწი სიბნელეს სინათლე ჩაანაცვლებს ნიას წყალობით, ისეთი დაძაბული თავი იყო ლამის მეც გამიჩერდა ლუკასთან ერთად გულიი, არ მინდოდა გიორგის ნია რომ ყვარებოდაა ლუკას ვარაუდი რომ გამართლდა გული გამიტყდაა, გიორგი ძალიან მომწონს და არ მინდა რომ დაიტანჯოს, ბოლო მომენტმა გამათბო ძლივს რაღაც სასიკეთო გააკეთა ლუკამ თავისი თავისთვის, ახლა ორმაგად გაფრთხილება მოუწევს ნიასთვის, გვერდიდან არ უნდა მოიშოროს რადგან მალე გაიგებენ ნია ლუკასთვის ძვირფასი რომ არის და მას მიდგებიან, უკვე ახალი თავი მინდააა, თბილი და ტკბილი ელენე ხარ შენ რომელიც ძალიან მაგარი გოგოა ასეთი მაგარი ისტორიის შექმნისთვის.

 


№3  offline წევრი kasunia

არ მეგონა თუ დღეს დადებდი კიდევ კაი შემოვედი და ყოველი შემთხვევისთვის შევამოწმე :დდ რომ დავინახე სათაური ისე გამიხარდაა ვერ აგიღწერ:*აამ ლოდინად ნამდვილად ღირდა დიდი იყო და მსუყე :დმაგრამ მაინც რომ არ მეყო რა ვქნაა :((ლუკა არის კაცი პიროვნება:დდვაბოდებ მასე ისე მმომწონს :დდ<3ნიაც ჩემი გოგოა :*ნუ ერთი სიტყვით საერთოდ ამ ისტორიაზე ვგიჟდები <3და შენ საერთოდ არა ამქვეყნიურად მაგარი ხარ :**იმედია კიდევ ბევრს არ გვალოდინებ ხოომ:((

 


№4 სტუმარი სტუმარი ნინი

ერთადერთი რაც მაინტერესებს
შემდეგი თავი როდისთვის იქნება?!

და ჰო
შესანიშნავია..
უბრალოდ სიტყვებიც
ზედმეტია რომ გადმოგცე!

 


№5 სტუმარი თინა

ააარ მყოოოფნიისს :(((((

 


№6 სტუმარი ნინიადადიანი

აი აი უბრალოოდ ელენეე!!
ელ-ჯეიმსოოო
ამ თავიის მერეეე
აიი ამ ცეცხლი
ბომბა
შოკი
თავის მერეე
კიდეე რომალოდინოო ამდენი ხანი
ან ვინმემ დაუკომენტაროს რამე არასასიამოვნო
ვაიმეეეეე
ჩემს ცოდვას ჰო დაიდებთ და
თან გაგიყოლებთ :დდდ
აი ამ თავის მერე
როგორ გამიმეტებ და
რამდენხანს მალოდინებ მაინტერესებს ?! :დდ

 


№7  offline აქტიური მკითხველი ნარჩიტა

დედაა ესს რა იყოოო როგორ გაღიმებული დამტოვეე ))) ვაიმე ღირდაა ლოდინი ნამდვილადდ საოცარი გოგო ხარ ამ თავმაა ფურორიი მოახდინა ნამდვილად ) აუუუ ასე შეიძლებოდაა გაჩერრბაა იმედიააა ისევ სამიდღეე არ გვალოდინებ თორემ მოვკვდებიი ისე მაინტერრსებს ....
იცი საერთოდ რაა საოცარი გოგო ხარრრ უნიჭიერრსიი უმაგრესიი გოგო ესს რაიყოო რა ჩაგვიტარრრ ...
არმინდოდაა რომ დამთავრებულიყოო...
შეუდარებელი გოგო ხარ და შეუდარბლად წერრ ნიჭიერიი უკვე ვგიჟდები შენზეე ) მალე დაგვიბრუნდი რაა ახალი თავით და არ გვალოდინოო გთხოვ წარატებები შენ ....
უმაგრესი გოგო ხარ ძალიანნ..

 


№8  offline აქტიური მკითხველი grafo

ო, ღმერთო რა ძალიან, ძალიან კარგი თავი იყო. იმდენად კარგი, რომ ბინძური და საშიში რეალობაც კი გადაფარა.
აი, ისე გქონდა ყველაფერი დაწერილი, აღწერილი რომ...მარტო ამ თავისთვის ღირდა ამ ისტორიის წაკითხვა. უზარმაზარი მადლობა ამ ემოციებისთვის!

 


№9 სტუმარი სტუმარი ნანა

ძალიან მომწონს ეს ისტორია... უბრალოდ, ყველა სიტყვის გარეშე,მომწონს და ველოდები...

 


№10  offline აქტიური მკითხველი Chikochiko

საოცარი იყო და-ძმის შეხვედრა. ცრემლები დაუკითხავად მდიოდა, ემოციური და საშინლად მტკივნეული. პირველივე ისტორიიდან ვგიჟდები შენზე. ხშირად ვფიქრობდი, რატო არ წერდი ახალ ისტორიებს, როცა ამ საქმეში შეუდარებელი ხარ. ამ ისტორიაზე დამოკიდებული გავხდი. შევივსე ამ თავით და მადლობა ამისთვის შენ

 


№11  offline წევრი მარიკუნაა♥️

აუ, ძალიან კარგია!
♥️
--------------------
საით მივყავართ ოცნებებს?

 


№12 სტუმარი აბლაბუდა

ვაიმე ჩემი ლუკა, როგორ ველი ხოლმე, იმდენად კარგად და საინტერესოდ, გამართულად წერ მაინც არ მყოფნის ხოლმე

 


№13 სტუმარი Tatt

Sul vkitxulob da velodebi shemdeg tavs... Dzaalian chamitria.

 


№14  offline წევრი tatiko.1995

mabedniereb sheni isyoriebit sayvarelo

 


№15  offline წევრი kora

ემოციებით სავსე თავი იყო, ნამდვილად ღირდა ამდენ ლოდინად. ბოლო მომენტმა გამათბო, საოცრად მეტკბილება ეს ორი ერთად და მომწონს ასეთი ლუკა <3
--------------------
kira.G

 


№16  offline მოდერი abezara98

წინა თავზეც მინდოდა კომენტარის დაწერა, მაგრამ ვეღარ მოვახერხე და ბარემ ყველაფერს ერთად აქ მოვუყრი თავს. smile ღმერთო ჩემო, ღმერთო ჩემო! რა თავი იყო ეს ჰაა? სულ გავგიჟდი, გადავირიე და ახლა მე სემინარის ჩამბარებელი ვარ? laughing
"-ჩემი ოცნების ბოლომდე ასრულებას ჯერ რაღაცები აკლია... - მუქი თვალები შეანათა გიორგიმ, - მაგრამ ამ ეტაპზე ესეც საკმარისია... გაგვიმარჯოს!" ჰმ... მართალი იყო ლუკა და ნახეთ, მაინც გამოეპარა ასე კარგად დამალულ გრძნობებში რაღაც მარცვალი და ნამიოკი ჩაურტყა ქალს. ეჰ, მაინც არაფერი გეშველება გიო. confused ნიას მთელი ცნობიერება მხოლოდ ერთ ადამიანს ეკუთვნის და ეს შენ არ ხარ (რაც, სიმართლე გითხრათ, ძალიანაც მახარებს, ლუკა&ნიას ფანი ვარ მეე! smile ).
ოჰ, დარჩენა უნდა თურმე ბიჭს. ერთი რომ რჩები, სად რჩები? ვინ გეპატიჟება? ნიას გვერდით არ მინდოდე და არ მომწონდე, ვიცი სადაც დაგტოვებდი მე შენ, მაგრამ ჩემი გოგო რომ მებრალება და არ მინდა შენ გარეშე, ვერ გიმეტებ! angry უნამუსო ეს! უსინდისო! დავრჩები, დავრჩები. დარჩები მანდ და მერე გიორგი დაგტოვებს ხახამშალს, რომ დაავლებს ჩემს ნიას ხელს და იმდენს მოახერხებს, რომ მიისაკუთრებს! დავრჩები... არა, არ უნდა ჩაარტყა რმე თავში ამ ხისთავიანს? დავრჩები! angry დაგტოვებდი პირშიჩალაგამოვლებულს, მაგრამ ისევ ჩემი ნია, ისევ ნია. ჰმმ... ეს გოგო მართლა ამის მფარველი ანგელოზია. innocent innocent
"-ესე იგი აქაც? - ირონიულად ჩაეცინა ლუკას.
-აქაც... და ყველგან, - მის ირონიულს თბილი მზერით უპასუხა გოგონამ.
-ანუ დამენ*რა? მთელი ცხოვრება ვეღარ მოგიშორებ?..
-ხო.. - მხრები აიჩეჩა გოგონამ და მისკენ გაიწვდინა ხელი.
-ბოლომდე? - უჩვეულოდ თბილი ნაპერწკალი გაკრთა კაცის ხმაში და მის გამოწვდილ ხელს თავისი შეაგება.
-სამუდამოდ.. - დაიჩურჩულა გოგნამ." ვუაიმეეე! მორჩა ეს დიალოგი ჩემი უსაყვარლესია! heart_eyes heart_eyes ვგიჟდები მე ამათზეე! ნახეთ, ერთმანეთისთვის არიან შექმნილნი. იქაც რომ არ მიატოვა ჩემმა გოგომ? და აქედან თავის დანებებაზე ხომ საუბარიც ზედმეტია! ამის მერე ვინმეს ეჭვი შეეპარება, რომ ლუკა ნიას გვერდით არ უნდა იყოს? ჩემი ბარტყები, ჩემები,მხოლოდ ჩემები!
ნუ, დემეტრაძე როგორც ყოველთვის ფორმაშია. ისევ ეგ თუ გამახალისებს და გამაცინებს. თან ნახეთ,გამომძიებლის ჟეტონიც აურტყამს ბიჭს. იმდენი შენ რა გითხარი გიორგი, შენგან ნორმალირი გამომძიებელი დადგეს! joy
ბოლო მომენტზე ხომ საერთოდ დავდნი, დავტკბი და მგონი, ამდენი სიტკბოებით დიაბეტიც ავიკიდე. sweat_smile sweat_smile მაგრამ ჩემი ბარტყების გამო, ყველაფერს აიტანს კაცი. მთავარია, ესენი მყავდნენ ერთად, ჯანმრთელად და ბედნიერად! heart_eyes
მოკლედ, ძალიან, ძალიან, ძალიან მომეწონა როგორც წინა, ასევე ეს თავიც და უბრალოდ სიტყვებიც კი აღარ მყოფნის! მიშველეთ ვინმემ! heart_eyes
ხო, და ხომ იცი, რომ სასწაული ხარ? სულმოუთქმელად ველოდები ხოლმე შენს გამოჩენას და დღეში ხუთასჯერ მაინც ვამოწმებ ხოლმე საიტს. ძალიან, ძალიან კარგია და ერთი სული მაქვს გავიგო, რა მოხდება შემდეგში. გელოდები, საყვარელო და ბევრი წარმატება შენ! heart_eyes heart_eyes

 


№17  offline წევრი გრაფინია

საქმეში ვინმე ილიას გამოჩენა მაფიქრებინებს,რომ ნელ-ნელ ლუკა კვანძს გახსნის და თავის გასაკეთებელს გააკეთებს.
იმედია,თავზეხელაუღებლად არ მოიქცევა და ნიაზეც იფიქრებს.
ისედაც სულ მასზე არ ფიქრობს?!
გიორგის და თიკას ფაქტორი ძალიან მაშინებს. ორი უარითგაბოროტებული ადამიანი რას მოიმოქმედებს,ვინ იცის..

ძალიან კარგი თავი იყო.ემოციებით და სითბოთი სავსე❤️
წარმატებები

 


№18 სტუმარი სტუმარი ნათია

შიშით ვკითხულობდ აი ახლა დამთავრდება აი ახლათქო.ხო და იმ ადგილზე ბევრი ვიცინე, მთავარანგელოზს რო წაენაგლა თან სიგარეტსაც რომ ეძებდა???? საოცრად გამოძვრა სიკვდილიდან, საბა საოცარია,არა გიორგიც კაეგია მგრამ მგონი ნიაზე ეჭვიანობს???? ჩვენზე მეტად არ შეუყვარდესოო???? და ბოლოს კულმინაციააა ჯერ რა ვნებიანად ეძგერა და მერე როგორ შეიკავა თავი და დატოვა ნიაკო გაოგნებულიი, და ჩვენც. ახლა როდის დადებ ახალს თუ ვიარო მანამდე ასე გაღიმებული კმაყოფილი იდიოტივით? ????????

 


№19 სტუმარი A

უმაგრესი თავი იყო ვაუ.... გთხოვ ყოველ დღე ატვირთე ხოლმე რა მუდამ მოუთმენლად ველი ახალ თავს და საშინელებაა ლოდინი.....

 


№20 სტუმარი სტუმარი ნანა

მომწონს ძალიან....????????????????

კარგია.

[quote=სტუმარი ნანა]მომწონს ძალიან....

 


№21  offline წევრი უცნაური მე

აუ რა კარგი იყო...
და-ძმის შეხვედრა იყო ძალიან ემოციური.
ხომ ვიცოდი რომ ლუკა გადარჩებოდა მაგამაინც ძალიან მენერვიულებოდა.
რატომღაც მგონია რომ ბიძა-ძმისშვილს შორის ჯერ ყველაფერი არ გარკვეულა. მგონია ზტემურს აქვს რაღაც პატარა საიდუმლო, რაც მის საქციელს ახნის.
ნია ძალიან ძალიან მომწონს მე ❤️
გიორგი რაღაცნაირად მეცოდება, მგონია რომ ღირსული ადამიანია და არ მინდა მასზე იმედები გამიცრუვდეს..
დემეტრაძეს რა უნდა ერთი :დ ეგ ცანცარა კაცი ეგა.. რას ერჩის ჩრმს ნიაკოს :დ
მოლედ არაჩვეულებრივი თავი იყო..
ეხლა მთავარია ახალი თავი მალრ წავიკითხო..
შესანიშნავი ხარ შენ ❤️

 


№22  offline წევრი ლუკკიანეცცი

მოკლედ საშინლად არ მიყვარს დაუსრულებელი ისტორიების კითხვა და ლოდინი, ჰოდა ველოდებოდი მეთქი რო დაამთავრებს მერე წავიკითხავთქო მაგრამ ჩემს მოუთმენელ თავს რა ვუთხარი და მივაყარე ყველა თავი ერთად????????
ზოგადად შენს ისტორიებზე ვგიჟდები, ჯერ წინა ისტორია იყო რაღაც სასწაული, გამართული, ყველაფერი რომ თავის ადგილზეა და კითხვა რომ არ გბეზრდება.❤
ეს ისტორია კიდევ არვიცი, ძალიან მომეწონა ჩემი ფავორიტია ნამდვილად. ლუკას პერსონაჟი მომწონს ძალიან. მიწოდეთ გიჟი მაგრამ ვფიქრომ ნია ძალიან შეეფერება ლუკას❤
ერთადერთი მეტრეველზე მწყდება გული ძალიან კარგი პიროვნებაა და ვიცი რაც არ უნდა მოხდეს ბოლომდე კაცურად მოიქცევა. კი დარჩება ნიას გარეშე მაგრამ არაა პრობლემა ჩემკენ გამოუშვით:დ
დემეტრაძე როგორ მიშლის ნერვებს ღმერთო! ერთი ეგ მაცემინა რა:დდ
მეც რატომღაც მგონია რომ ანუკის მართლა სხვანაირად უყურებს ან არვიცი, შეიძლება მეჩვენება მოკლედ თავს შევიკავებ წინასწარი ვარაუდებისგან.:დდ
ეხლა წავალ ჩემ თავს ვცემ იმის გამო რომ ბოლომდე არ დავიცადე და ამის წყალობით უარესი მოუთმენლობა შემომაწვება:დდ
იმედი მაქვს ძალიან არ მომიწევს ლოდინი:დ
მიყვარხარ შენ შენი შემოქმედებიანად❤❤❤

 


№23  offline წევრი მეDina

აუ ძალიან კარგიააა! მადლობა რომ ძალიან არ აგვიანებ ახალი თავების დადებას.
--------------------
☆NaT☆

 


№24 სტუმარი Mariami

Kargia dzalian male Dade axali

 


№25 სტუმარი სტუმარი ნინა

სასწაულია❤

 


№26 სტუმარი iko

Auurodiis dadeeb?? ardaagvianora gtxov

 


№27  offline წევრი nini :)

არ ვიცი ემოციები როგორ გადმოგცე.....
გამიხარდა ახალი თავის დანახვა.....
იმედი მაქვს შემდეგი თავიც დიდი და მსუყე იქნება..... გელოდები ❤

 


№28 სტუმარი სტუმარი ერკე

აუუ გაგვეციი მაინც პასუხიიი როდისსდადეებ უფ

 


№29 სტუმარი სტუმარი მარიამი

აუროდისდადებ ველოდებიიი ძალიანნნ

 


№30  offline წევრი tatiko.1995

როდის დადებ საყვარელო❤️

 


ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.