შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

კვამლში გახვეულნი (სრულად)


14-10-2018, 03:15
ნანახია 2 134

კვამლში გახვეულნი

კიდევ ერთი მონოტონური დღე სამსახურში... აქეთ-იქით მოსიარულე სადაზღვევო კომპანიის აგენტები, კლიენტები, გაუთავებელი და მაცდუნებელი წინადადებები, მოლაპარაკებები, თანხმობები, ხელშეკრულებები, ფურცლების დასტები... როგორი მომაბეზრებელია ერთი და იგივე რუტინა. ბოლოს აღარც კი მახსოვს, როდის დავიხარჯე საკუთარი სიამოვნებისთვის და მერე დაღლილი, მაგრამ მაინც დადებითი მუხტით დატვირთული მივუყვებოდი სახლისკენ მიმავალ გზას.
ძალით გავუღიმე თანამშრომლებს დამშვიდობებისას, უხალისოდ მოვიცვი თბილი ჟაკეტი, რომ შემოდგომის ცივ და ქარიან საღამოს არ გავეციებინე და შენობიდან გამოვაღწიე...
-უფ, -ამოვისუნთქე და მარწუხებიდან გათავისუფლებულივით ღრმად ამოვაყოლე ფილტვებში დარჩენილი ჰაერი.
ცას ავხედე. ის ერთადერთია, რომელიც თავის ფერებით და უსასრულობით შვებას მგვრის და ტკივილებს მიყუჩებს...
-მოიცა, აქ რა ხდება?- გაოგნებული მივაშტერდი საღამოს ცას და შავი კვამლი დავინახე.
-რატომ ვეღარ ვხედავ საყვარელ ფერებს? ეს სიშავე რატომ ფარავს მათ?- ავფორიაქდი და თავზარდაცემულივით დავიწყე ირგვლივ უაზროდ თვალების ცეცება.
-სად წავიდა ცა, რომელიც ყოველთვის თავისუფლებას და მარადიულობას მჩუქნიდა?-უაზროდ ვაყრიდი საკუთარ თავს ამდენ კითხვას და ამაოდ ვეძებდი პასუხებს.
ხალხი ირეოდა... ზოგი სადღაც მიისწრაფოდა, ზოგს არსად ეჩქარებოდა და ტაატით მიუყვებოდა ქუჩებს... ზოგი რაღაცაზე ჩაფიქრებულიყო და საკუთარ აზრებში ჩაკარგული პარკებში ისვენებდა, ზოგი მაღაზიიდან მაღაზიაში, საყიდლებზე დადიოდა, ზოგიც კი, ბედნიერი და გაბადრული სახით მიჰყვებოდა თავის გულის სწორს და მასთან ერთად უკეთესი მომავლის იმედი ესახებოდა.
გამაყრუებელი სიგნალების, ზუზუნის, გუგუნის და შორიდან ეკლესიის ზარების რეკვის ხმა სწვდებოდა ჩემს ყურთასმენას. მინდოდა, ყველა ბგერა დახშულიყო და მხოლოდ ზარების დარჩენილიყო, სხვა დანარჩენი ტვინს მირევდა.
შავი კვამლი ყველაფერს მოედო და გამურა ტრანსპორტი, შენობები, ხეები, ცოცხალი არსებები... რაც კი შეეძლო, ყველაფერს შემოეხვია და გააშავა.
ჰაერიც მოიწამლა. სწრაფი დიფუზიის შედეგად უცნაური სუნი ჟანგბადს ისე გაუჯდა, ყველას ხველება აუტყდა. ბევრი დაწყნარდა, შეეგუა და გზა გააგრძელა. აი, მე კი ეს აუტანელი ოხშივარი მკლავდა და ყელს მიწვავდა, ხველებას ვერ ვწყვეტდი...
რას ემსგავსებით ადამიანებო?!- წყრომით აღმომხდა, ყელს მოწოლილი ნერწყვი ძლივს გადავყლაპე და შეუძლოდ მყოფი, იქვე მდგარ ხის გრძელ სკამზე მივესვენე და თვალები დავხუჭე.
უცებ, ვიღაცის სასოწარკვეთილმა ხმამ გამომაფხიზლა, ხალხისგან შველას ითხოვდა.
-დამეხმარეთ, გადამარჩინეთ, მომისმინეთ...
თითქოს ელექტროშოკი მივიღე, საოცარი სისწრაფით შემოაღწია მისმა სიტყვებმა ჩემში. თვალები გავახილე და წამოვდექი.
-ვიღაც დახმარებას ითხოვს, -ხმამაღლა წარმოვთქვი და გადატვირთულ ქუჩებში ძებნა დავუწყე.
დიდხანს ვიბორიალე და რომ ვერ მივაგენი, გამვლელები გავაჩერე და ვკითხე:
-შემთხვევით, სადმე, ვინმე ხომ არ შეგინიშნავთ, ვისაც ჩვენი შველა სჭირდება?
-ვერავის და ვერაფერს ვხედავ!- ცივად მიპასუხეს და გამეცალნენ.
ისევ გავაჩერე ხალხი და ახლა სხვანაირად მივმართე:
- ვიღაცის ხმა ხომ არ მოგესმათ, ვინც ჩვენგან დახმარებას ელის?
-არა, არაფერი გამიგონია!-ისევ ცივად მიპასუხეს და გამერიდნენ.
კიდევ ერთხელ გავაჩერე რამდენიმე და იგივე კითხვები დავუსვი, მაგრამ მხრები აიჩეჩეს და დამტოვეს.
თავგზააბნეული, ზემოდან ჩამოწოლილ კვამლში ვიკვლევდი გზას, რომ ის ვიღაც მენახა. ვერ ვპოულობდი და კიდევ უფრო მეტად გამურულ ხალხს რომ დავაცქერდი, სიმწრით აღმომხდა:
-რას ჰგავხართ ადამიანებო?!
-რამ დაგაბრმავათ?!
-რამ დაგაყრუათ?!
-რამ დაგამუნჯათ?!
შეშლილივით ვაცეცებდი თვალებს და შეჭმუხნული შუბლი ნაოჭებისგან მევსებოდა... პასუხი არსაიდან ისმოდა... ვიგრძენი, რომ შავი კვამლი ისე ჩამოწვა, უკვე მეც მაბრმავებდა, მაგრამ არ ვეპუებოდი და ხელების ქნევით, შეუპოვრად მივიწევდი წინ, რომ ის ვიღაც გადამერჩინა... სამწუხაროდ, მისი ხმაც იკარგებოდა, მეც ნელ-ნელა ვყრუვდებოდი... კვამლი საზარლად დამეხვია, სუნთქვა კიდევ უფრო მეტად გამირთულა და პირი მომაკუმინა, რომ ჩემში არ შემოეღწია და არ მოვეგუდე. მეც ვმუნჯდებოდი...
ვეღარ ავიტანე კვამლში გახვეული ქალაქი და თავის დაღწევა ვცადე -გაქცევა დავაპირე. ის იყო, დაოსებული სირბილისთვის ენერგიას ვიკრებდი, რომ ვიღაცამ მაჯაში წამავლო ხელი და მთელი ძალით თავისკენ შემაბრუნა:
-სად გარბიხარ, ელენა?
ნაცნობი სხეულის დანახვასა და ხმის გაგონებაზე სისხლი გამეყინა და ჟრუანტელმა დამიარა. სიცივე ყველგან მომედო და მთლიანად გავიყინე...
-შენ აქ რას აკეთებ?
-სად მიდიოდი? მიპასუხე, ელენა?-მკაცრი თვალები შემომანათა და ცნობისმოყვარე მზერით, მოთმინებით დაელოდა ჩემს პასუხს.
-გამიშვი, უნდა წავიდე, აქ აღარ შემიძლია,-ძლივს შევბედე.
-ვერ გაგიშვებ.
-რატომ? აქ ვიხუთები, ჰაერი აღარ მყოფნის.
-არა-მეთქი, ვერ გაგიშვებ. ხელს ჩაგკიდებ და სულ ჩემთან მეყოლები. გპირდები, ამ უჰაერობას ერთად გადავლახავთ.
-ამ კვამლში ვერ ვიცხოვრებ.
-ისწავლი, შეეჩვევი. აბა, შეხედე, როგორ ჩვეულებრივად დააბიჯებენ სხვები ამ შავ ქუჩებში და თავადაც გაკვამლულები კვლავინდებურად განაგრძობენ ცხოვრებას. შენც მათ მიბაძე.
-ვერა, მე სხვები არ ვარ, ვერავის მივბაძავ! შენ ხომ მაინც კარგად მიცნობ, არა?
- ხომ გითხარი, ამ ქალაქიდან მხოლოდ ჩემთან ერთად წახვალ-მეთქი, რატომ არ გახსოვს?!
-როგორი ეგოისტი ხარ!
-არა, სულაც არ ვარ ეგოისტი. უბრალოდ, ყველას თავის დრო აქვს, ელენა. შენთვის ჯერ ადრეა ამ ქალაქიდან წასვლა. დადგება დღე და ერთად წავალთ, მე დაგეხმარები აქედან გასვლაში.
-გამიშვი, გთხოვ. არ მომწონს ეს ქალაქი. უშენოდ წავალ, არ მინდა დახმარება.
-არა!
-უნდა გამიშვა, ნუღარ მაწამებ!
-მერე მე? მე როგორ ვიცხოვრო უშენოდ?
-შენს თავზე ფიქრობ?
-ასე ნუ მეუბნები, გულს მტკენ, ელენა. ხომ იცი, როგორ მიყვარხარ? ძალიან მჭირდები. არ დამტოვო, გთხოვ.
-ხელი გამიშვი და გონებას ნუ მიმღვრევ. ზედმეტია აქაურობა ჩემთვის. სულის სიმშვიდეს ვეძებ. შენ კი იქაც გიპოვი, მაინც ყველგან ხარ...
-იქ წასვლით სულს ვერ დაიმშვიდებ და ვერც მე მიპოვი.
-გამიშვი!-ვიღრიალე და მისი ხელებიდან დახსნას შევეცადე.
ვეწინააღმდეგებოდი, მაგრამ არაფერი გამომივიდა...
-გაგიშვებ, თუ მომკლავ!
-რა? ხომ იცი, რომ არ შემიძლია?
-ადამიანები მათი საქციელებით ბევრჯერ მკლავენ. აი, ახლაც, შენც ისე იქცევი, ვხვდები, რომ თავისუფლად შეგიძლია.
-ჰმ, დამცინი?
-არ დაგცინი.
მერე ჩაფიქრდა, ამოიოხრა და ისევ მომიბრუნდა:
-არასოდეს მითქვამს შენთვის ეს სიტყვები და ახლა გეტყვი. მე შენით ვამაყობდი.
-ახლაც უნდა იამაყო. ჩემი წარსული ხომ იგივე დარჩება? ნახე, ირგვლივ დატრიალებულმა კვამლმა რას დამამგვანა? მეც გაშავებას ვიწყებ.
-სუსტი ყოფილხარ.
-არ ვარ სუსტი!
-კი, სწორედ ასეთი ხარ! მე კი ძლიერი მეგონე.
-ხომ იცი, რომ სიტყვა „სუსტი“ არ მიყვარს?
-ვიცი.
-მერე? განგებ მეუბნები, რომ გამაბრაზო ხომ?
-წავალ და ყველას მოვუყვები, რომ სუსტი ხარ და სხვაგან გაიქეცი. ხვალიდან ყველა ერთ საცოდავ, უნებისყოფო და უსუსურ არსებად გაგიცნობს.
-ნუ მემუქრები! შესანიშნავად ვიცი, რომ ამას არ გააკეთებ. შენ მე გიყვარვარ.
-ამჯერად უნდა მაპატიო,- წარბი აწია და მზერას არ მაშორებდა.
კედელს მივეყუდე და თვალები დავხუჭე. ის ირგვლივ მოახლოებულ კვამლს ხელით უკუაგდებდა, რომ ჩემთვის სუნთქვის საშუალება მოეცა.
-მართლა გჭირდები? -თვალები გავახილე და ათრთოლებული ხმით ვკითხე.
-რას ჰქვია მართლა? -აღელვებული ხმით კითხვაზე კითხვითვე მიპასუხა.
-ჰაერი არ მყოფნის,-მხოლოდ ამ სიტყვის თქმა მოვასწარი და ჩავიკეცე.
განერვიულებული მომვარდა:
-ისუნთქე!-მიბრძანა.
თვალები უსიცოცხლოდ მივლულე.
-ისუნთქე, გესმის? უნდა ისუნთქო, ელენა! შენ უნდა იცოცხლო! -ხელებით ისევ შავ კვამლს ებრძოდა და ცდილობდა, მომწამვლელი ჰაერი იქაურობიდან გაეძევებინა.
ოდნავ ჩამესმოდა მისი ხმა და ვგრძნობდი, როგორ აღარ მინდოდა, რომ მისთვის დამეჯერებინა. სხვა ქალაქი მაინტერესებდა, მისი გაცნობა მინდოდა.
-ელენა, გააკეთე ეს ჩემთვის! ძალა მოიკრიბე და ისუნთქე! შენ ძლიერი ხარ, ძალიან ძლიერი, შეძლებ! აქ უნდა დარჩე! -ახლა, უკვე ისე მიღრიალა, ყურის ბარაბნები ლამის გამიგლიჯა და გონებას ასი სიგნალი მაინც მიაწოდა ერთად.
თვალები გავახილე და ჩემზედ განრისხებული მზერა შევნიშნე, რომლის მიღმაც ჩემს მიმართ სანდოობა და სიყვარული იკვეთებოდა. გადავწყვიტე, სუნთქვა დამეწყო... ჟანგბადით გამდიდრებული სისხლი გონებამდე აღწევდა და ისევ ჩემს ქალაქში მაბრუნებდა. განვლილი ცხოვრების ფრაგმენტებმა კინოკადრებივით გაიელვეს... სხეულს დავუბრუნდი... მის თვალებს შევხედე, მისი ძალა, სიკეთე და სიყვარული ვიგრძენი, თითქოს სიშავეც გამქრალიყო, ცის ფერებს ვამჩნევდი... თვალები გავუსწორე და ათრთოლებული ტუჩებით წარმოვთქვი:
-კიდევ ერთხელ, ისევ შენთვის დავრჩები...
მან დიდხანს მიყურა სერიოზული სახით და ბოლოს კმაყოფილი სახით ამოისუნთქა. აღარაფერი უთქვამს...скачать dle 11.3



№1  offline მოდერი სალანდერი

რა ნაცნობია ყველაფერი. . .
შენს ნაწერებს რომ ვკითხულობ, ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითქოს ჩემს სამყაროს ვპოულობ. . .
აი დანარჩენი სამყაროდან რომ სახლში მიხვალ და ყველაფერი ნაცნობი და შენზე მორგებულია იქ. . .
ამიტომ მიყვარს რა, ჩემებურია. . .
ყველაზე მარტივად რთული. . .
შენ საოცარი ხარ რა, სინამდვილეში შენი სამყარო მიყვარს, ასე რომ ჰგავს ჩემსას.
ძალიან მარტივად გადმოსცემ რა. . .
დღეს ისეთი დღე მქონდა, კარგ დასასრულს არ ველოდი, მაგრამ კარგად დავასრულე. . . მადლობა შენ ამისთვის და მე გელოდები ყოველთვის. . . ❤

 


№2  offline ახალბედა მწერალი ქეთი იმერლიშვილი

მე კი შენი განსხვავებული და ამავდროულად ჩემებურ-შენებური აღქმები მიყვარს, რასაც გრძნობ და გამოხატავ ხოლმე. მადლობა შენ, საოცრება გოგო რომ ხარ ❤️
--------------------
When nothing goes right, go left!

 


№3  offline ადმინი ელპინი

როგორ ედება ეს შავი კვამლი ყველაფერს.
ახლა, მით უმეტეს.
თითქოს, ყველაფერს ჭამს, ხო?!
ეშველება, კი?!

ქეთი, როგორ მარტივად, მაგრამ გასაგებად და ძალიან კარგად გადმოსცემ ყველაფერს.
ლამაზად გიწერია რა, მართლა.
ძალიან მომეწონა!

ისევ გელოდები.
მადლობა, საოცარო!

 


№4 სტუმარი მეუცნაურე

როგორ საოცრად აღწერე ეს რეალობა <3

 


№5  offline ახალბედა მწერალი ქეთი იმერლიშვილი

ელპინი
როგორ ედება ეს შავი კვამლი ყველაფერს.
ახლა, მით უმეტეს.
თითქოს, ყველაფერს ჭამს, ხო?!
ეშველება, კი?!

ქეთი, როგორ მარტივად, მაგრამ გასაგებად და ძალიან კარგად გადმოსცემ ყველაფერს.
ლამაზად გიწერია რა, მართლა.
ძალიან მომეწონა!

ისევ გელოდები.
მადლობა, საოცარო!


საოცრება გოგო ხარ შენ, ელპინ.
ჰო, ყველას გვედება ეს შავი კვამლი და გვიწევს ამ საშინელ, დაბინძურებულ სამყაროში ცხოვრება.
სამწუხარო რეალობაა...

მეუცნაურე
როგორ საოცრად აღწერე ეს რეალობა <3


მადლობა, ჩემო კარგო. ძალიან მიხარია თქვენნაირი მკითხველი ❤️❤️❤️
--------------------
When nothing goes right, go left!

 


№6 სტუმარი სტუმარი სოფიო

არა რაა როცა ვიფიქრებ ეგაა და ვისიამოვნებთქო ისევ თავიდან მირევ გრძნობებს და მოგონებებს :( ????

 


№7  offline ახალბედა მწერალი ქეთი იმერლიშვილი

სტუმარი სოფიო
არა რაა როცა ვიფიქრებ ეგაა და ვისიამოვნებთქო ისევ თავიდან მირევ გრძნობებს და მოგონებებს :( ????


ვაი, რატომ გირევ? :))) თუმცა ჰო, ვიცი რატომაც :))) ❤️
--------------------
When nothing goes right, go left!

 


№8  offline წევრი -ლილუ

პირველად გკითხულობ...
კვამლში გახვეულნი...
ყველაზე ნაცნობი...
გაზომბებული...
ურეაქციო...
უემოციო...
უსახური...
ერთფეროვანი...
ადამიანობადაკარგული...
საზოგადოება...
გაივსო ქალაქი(ქვეყანაც)...
აი ისეთი ადამიანებით,რომლებიც...
არაკომფორტულად გრძნობენ თავს საკუთარ თავთანც კი...
შეგუება,შეჩვევა ყველაზე ცუდი რამ არის...
თუ შეამჩნევ, რომ უმრავლესობის მხარეს ხარ - ეს კარგი მაგალითია იმისათვის, რომ შეიცვალო...
თავისუფლება...
ყველაზე ღირებულია...
და მე მომწონს შენი ''კვამლში გახვეული''თავისუფლება...
იმისათვის, რომ იყო ბედნიერი, საკუთარ სამოთხეში უნდა ცხოვრობდე....
ჩემთან მეტი თავისუფლრბა მოიტანე....

 


№9 სტუმარი სტუმარი LIBERTE

ზედმეტად ნაცნობი და მტკივნეულია, თუმცა კი შესანიშნავი <3

 


№10 სტუმარი სტუმარი სოფიო

ქეთი იმერლიშვილი
სტუმარი სოფიო
არა რაა როცა ვიფიქრებ ეგაა და ვისიამოვნებთქო ისევ თავიდან მირევ გრძნობებს და მოგონებებს :( ????


ვაი, რატომ გირევ? :))) თუმცა ჰო, ვიცი რატომაც :))) ❤️

დავლაგდები და გეტყვით ❤

 


№11  offline ახალბედა მწერალი ქეთი იმერლიშვილი

-ლილუ
პირველად გკითხულობ...
კვამლში გახვეულნი...
ყველაზე ნაცნობი...
გაზომბებული...
ურეაქციო...
უემოციო...
უსახური...
ერთფეროვანი...
ადამიანობადაკარგული...
საზოგადოება...
გაივსო ქალაქი(ქვეყანაც)...
აი ისეთი ადამიანებით,რომლებიც...
არაკომფორტულად გრძნობს თავს საკუთარ თავთანც კი...
შეგუება,შეჩვევა ყველაზე ცუდი რამ არის...
თუ შეამჩნევ, რომ უმრავლესობის მხარეს ხარ - ეს კარგი მაგალითია იმისათვის, რომ შეიცვალო...
თავისუფლება...
ყველაზე ღირებულია...
და მე მომწონს შენი ''კვამლში გახვეული''თავისუფლება...
იმისათვის, რომ იყო ბედნიერი, საკუთარ სამოთხეში უნდა ცხოვრობდე....
ჩემთან მეტი თავისუფლრბა მოიტანე....


რა უნდა გიპასუხო? გარდა იმისა, რომ მადლობელი ვარ შენი სიტყვებისთვის.
ერთი ერთში გაიგე, რის თქმაც მსურდა.
ლილუ, ძალიან ვაფასებ ასეთ მკითხველს ❤️❤️❤️.

სტუმარი LIBERTE
ზედმეტად ნაცნობი და მტკივნეულია, თუმცა კი შესანიშნავი <3


უღრმესი მადლობა შეფასებისთვის.
ვიცი, მტკუვნეულია და ყოველთვის ვცდილობ, ამ თემაა არ შევეხო, მაგრამ ყოველთვის არ გამომდის.

სტუმარი სოფიო
ქეთი იმერლიშვილი
სტუმარი სოფიო
არა რაა როცა ვიფიქრებ ეგაა და ვისიამოვნებთქო ისევ თავიდან მირევ გრძნობებს და მოგონებებს :( ????


ვაი, რატომ გირევ? :))) თუმცა ჰო, ვიცი რატომაც :))) ❤️

დავლაგდები და გეტყვით ❤


კარგი, ასე იყოს :)) ❤️
--------------------
When nothing goes right, go left!

 


№12  offline წევრი ნეფერტარი

ერთი კითხვა:

ვინ იყო ის, ვინც მაჯაში წაავლო ხელი ელენს და არ გაუშვა?

 


№13  offline ახალბედა მწერალი ქეთი იმერლიშვილი

ნეფერტარი
ერთი კითხვა:

ვინ იყო ის, ვინც მაჯაში წაავლო ხელი ელენს და არ გაუშვა?


მისი წარმოსახვის ნაყოფი, რომელიც რეალობაში აბრუნებს ელენას. ზოგმა შეიძლება მამაკაცად წარმოიდგინოს, ზოგმა ღმერთად, ზოგმაც მეორე მედ. სინამდვილეში კი ელენა თავად იკრებს ძალას, რომ რეალობაში დაბრუნდეს, ცხოვრებისეულ სირთულეებს თვალი გაუსწოროს და სიცოცხლე გააგრძელოს.
--------------------
When nothing goes right, go left!

 


№14 სტუმარი სტუმარი ნათია

სამწუხარო რეალობა. ყოჩაღ ქეთ ყველაფერს ისე აღწერ როგორც სინამდვილეშია. წარმატებებს გისურვებ ქეთუ.

 


№15  offline ახალბედა მწერალი ქეთი იმერლიშვილი

სტუმარი ნათია
სამწუხარო რეალობა. ყოჩაღ ქეთ ყველაფერს ისე აღწერ როგორც სინამდვილეშია. წარმატებებს გისურვებ ქეთუ.


მადლობა, ნათ. ძალიან გამახარე, რომ დრო დამითმე და წაიკითხე, ჩემო გოგო ❤️
--------------------
When nothing goes right, go left!

 


№16 სტუმარი სტუმარი თამო

სწორედ რომ ასეა...კვამლში ვეხვევით...თვალებში გვიბნელდება,სუნთქვა გვიჭირს და უმეტესობა ამ მდგომარეობას ეგუება.ძალიან მიხარია ელენას მსგავსი ძლიერი ადამიანები რომ არსებობენ და ეწინააღმდეგებიან უფსკრულში ჩათრევას.ვისურვებდი რომ ცა გადაიწმინდოს და რეალური ფერების აღქმა შეგვეძლოს ყველას.

 


№17  offline ახალბედა მწერალი ქეთი იმერლიშვილი

სტუმარი თამო
სწორედ რომ ასეა...კვამლში ვეხვევით...თვალებში გვიბნელდება,სუნთქვა გვიჭირს და უმეტესობა ამ მდგომარეობას ეგუება.ძალიან მიხარია ელენას მსგავსი ძლიერი ადამიანები რომ არსებობენ და ეწინააღმდეგებიან უფსკრულში ჩათრევას.ვისურვებდი რომ ცა გადაიწმინდოს და რეალური ფერების აღქმა შეგვეძლოს ყველას.


ელენას მსგავსი ძლიერი ადამიანები მუდამ იარსებებენ, თამო. ვისურვებდი, რომ რიცხობრივად უფრო მეტნი იყვნენ, ვიდრე დღეს არიან, მაშინ ბევრ რამეს შეცვლიდნენ უკეთესობისკენ. დიდი მადლობა, რომ შენი აზრი დააფიქსირე ❤️❤️❤️
--------------------
When nothing goes right, go left!

 


ამას არ მოველოდი ყოჩაღ შენ

 


№19  offline ახალბედა მწერალი ქეთი იმერლიშვილი

სიყვარული გულს გვტკენს
ამას არ მოველოდი ყოჩაღ შენ

მადლობა ❤️
მიხარია, რომ მოგეწონა და შენი სახით მკითხველი შევიძინე ❤️
--------------------
When nothing goes right, go left!

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent