შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ჭინკობისთვე (სრულად) +18


11-04-2019, 12:19
ავტორი GEGI გეგი
ნანახია 6 438

ჭინკობისთვე (სრულად) +18



ჭინკა- მავნე ჯუჯა, მიწის ავსული, ღამეული არსება, „ქაჯი“ ჰაერის მცველი.
ჭიკობისთვე სექტემბერია, ოქტომბერ-ნოემბერი ჭინკების სათარეშოდ ითვლება
„ჯვარი აქაურობას და იმ თვეში ატყდებიან პატარა ჭინკები, დადიან ხმელეთად, ადამიანად“ - აკაკი წერეთელი



თავი 1
ეს ჩემს ცხოვრებაში ერთ-ერთი ყველაზე საინტერესო კვირის დასაწისია, ჩემს სამ მეგობართან ნინისთან, სესილისთან და დათოსთან ერთად სამარშუტო ტაქსით იმერეთის ერთ პატარა სოფელში ვბრუნდები, სადაც ბებია და ბაბუა ცხოვრობს. მამა, როგორც იმერელი ბიჭებს უმრავლესობა ქალაქში წამოვიდა ბედის საძიებლად და მიუხედავად იმისა, რომ მას ჩემთვის სოფლის სიყვარული არ ჩაუნერგავს, აქაურობასთან განსაკუთრებული მოგონებები მაკავშირებს. ბავშვობაში გატარებული რამდენიმე დღეც საკმარისი აღმოჩნდა რომ დამეფასებინა ბებიისა და ბაბუის უსაზღვრო სიყვარული და სითბო რასაც ჩემს მიმართ იჩენდნენ, ეს ალბათ იმის დამსახურებაცაა რომ ბიჭი ვარ, “ოჯახის ბურჯი“ როგორც ძველებს სწამდათ. როცა წამოვიზარდე მამამ სოფელთან კავშირი გაწყვიტა და მთლიანად საქმეზე გადაერთო, შესაბამისად არც მე არავის დავყავდი სოფელში. ბებია გვსტუმრობდა ხოლმე სოფლის ნობათით და მალევე ბრუნდებოდა უკან, მიზეზი ყოველთვის ის იყო, რომ არ უნდოდა შევეწუხებინეთ, რაც უფრო ასაკში შედიოდა მით უფრო იშვიათად ახერხებდა ჩამოსვლას და ბოლოს მანაც შეწყვიტა ვიზიტები. დედას სოფელი დიდად არ მოსწონდა, მისთვის კომფორტული არ იყო და ამას ყოველთვის აღნიშნავდა როცა სოფელში წასვლას ვთხოვდი.
წელს უნივერსიტეტში ჩავაბარე, სრულწლოვანი გავხდი და დამოუკიდებლობის განცდაც უფრო გამიმძაფრდა. მალე რთველიც ახლოვდებოდა, გადავწყვიტე სოფელში წავსულიყავი, მინდოდა რამით დავხმარებოდი მოხუცებს. გავარკვე რომ სამარშუტო ტაქსი კვირაში მხოლოდ ერთხელ დადის ამ სოფლისკენ, ისიც ბოლომდე არ მიდის და გზის გავლა ფეხით უნდა გავაგრძელოთ. საბედნიეროდ ჩემი მეგობრებისათვის ეს ახალი გამოწვევა და თავგადასავალი გამოდგა. ჩვენ ბავშვობიდან ყველაფერს ერთად ვაკეთებდით, ასაკითაც თითქმის ტოლები ვართ, სხვადასხვა უნუვერსიტეტებში ვსწავლობთ, თუმცა ეს ხელს არ გვიშლის საუკეთესო მეგობრებად დავრჩეთ.
წინა სკამს მუხლებით ვეყრდნობი, დაორთქლილ მინას ხელს ვუსვამ და ვხედავ როგორ ამაყად დაქვცქერის ნისლში გახვეული ყვითელი მთები. გარეთ ძლიერი წვიმაა. ფეხით სიარული ალბათ გაგვიჭირდება, მაგრამ მძღოლს მშვიდი და სასაიმოვნო მელოდია აქვს ჩართული, რომელიც ამ ამინდს ძალიან უხდება და ყველანაირ პრობლებას გავიწყებს.
მხოლოდ ჩვენ ოთხნი შემოვრჩით მგზავრებიდან და მძღოლი ჩვენს გამო გადიოდა ამ გზას. გვითხრა, რომ ერთი თვე მაინცაა რაც სოფელში არავინ წამოუყვანია, ხანში შესული ტიპიური იმერლი კაცი იყო, რომელიც ცდილობდა თავი არ მოებეზრებინა საუბრით, რამდენიმე საათიანმა მგზავრობამ ისიც დაღალა და ჩვენს მსგავსად ხმისამოურებლად გაჰყურებდა საქარე მინიდან მიხვეულ-მოხვეულ გზას.
- გეგი! - სიჩუმე დაარღვია ნინიმ.
მისკენ გავიხედე. ნინი და სესილი ჩემს გასწვრივ ისხდნენ ვიწრო, საკმაოდ მოუხერხებელ სკამებზე. წინ გადავიხარე რომ ნინისთის შემეხედა. ჩემს მზერას მისი გასაოცარი ცისფერი თვალები შეეფეთა და წამით სუნთქვა შემეკრა. ეს გოგო სრულყოფილებაა, თავისი არაჩვეულებრივი გარეგნობით და ცოტა უჩვეულო ხასიათით
- მისმენ? - მკითხა მშვიდი ხმით და თლილი, გრძელი თითები გაშლილ თმებში შეიცურა.
- ხო რა იყო?
- მალე მივალთ?
- არვიცი დიდი ხანია აქეთ არ ვყოფილვარ და გზა არ მახსოვს. წესით მალე უნდა ჩავიდეთ. - ვუღიმი და თვალს არ ვაშორებ. რა თქმა უნდა, ჩვენ მხოლოდ მეგობრები ვართ, მაგრამ ხანდახან ამ სტატუსის გულწრფელობაში ეჭვი თვითონ მეპარება. არაფერს ვიმჩნევ, არც ჩემს გრძნობებზე და ფიქრებზე მისაუბრია ვინმესთან და არამგონია ისეთი რამე გამეკეთებინა, რომ ნინინი ჩვენს „მეგობრობაში“ დაეჭვებულიყო. ის უბრალოდ ძალიან ლამაზი გოგოა, კარგი ხასიათიც აქვს, იუმორიც, მაგრამ სიყვარული არამგონია ერქვას იმ გრძნობას, რასაც მის მიმართ ვრძნობ. ძალიან მომწონს და მეტი მინდა... მოკლედ გაურკვევლობაში ვარ.
- ამ წვიმაში ფეხით სად უნდა წავიდეთ, არ აგვიყვანს? - მკითხა ჩემს გვერდით მჯდომმა დათომ.
- არვიცი ვეტყვი და იმედია აგვიყვანს. რამე თბილი ჩასაცმელი წამოღებული გაქვს?
- კი, ნინის იმდენი რამე აქვს, რომც არ წამომეღო ყველას გვეყოფოდა. - გამიღიმა დათომ და დაბალ წვერზე გრძელი თითები ჩამოისვა.
- გავაფრთხილე, ამ გზაზე ბევრს ნურაფერს წამოიღებ ისედაც ცოტახანს ვრჩებით მეთქი, ახლა თავის თავს დააბრალოს, ათრიოს ამდენი ჩანთა მარტომ. -ჩავილაპარაკე უკმაყოფილოდ და კვლავ ფანჯრისკენ მივმართე მზერა. - ხომ არ ჯობია მძღოლს ახლა დაველაპარაკო?
- მოიცადე იქნებ ისედაც ავყავართ. - რამდენიმე წუთში მანქანა მთის ძირში გაჩერდა. მძღოლი შეწუხებული შემობრუნდა ჩვენსკენ;
- აგიყვნდით ბიძია, მარა ახლა ისეთი ამინდია ურემს გოუჭირდება იქ ასვლა. თუ არა მე კი არ მეზარება, აქამდე რო მევედი ისიც კი გამიკვირდა.
- კარგი არაუშავს - სესილი ფეხზე წამოდგა და მძღოლს გაუღიმა. - ფეხით წავალთ, მადლობა!
სესილისგან ასეთი რეაქცია ძალიან გამიკვირდა, მაგრამ სხვა გამოსავალი მაინც არ გვქონდა, ჯობია ჩანთები აგვეღო და სანამ მთლად დაღამდებოდა ფეხით წავსულიყავით. მძღოლი თავს უხერხულად გრძნობდა და გაბუტული ბავშვივით იჯდა სკამზე.
- მე კარგად არ მახსოვს ეს გზა და იქნებ მითხრათ როგორ უნდა ავიდე? - ვკითხე ჩუმად რომ სხვებს არ გაეგონათ.
-ამ გზას რო გოუყვები ბიძია - თითი გაიშვირა ატალახებული გზისკენ - სხავგან კი არსად მიგიყვანს, ახვალთ პირდაპირ არსად არ არი არც გადასახვევი, არც გადმოსახვევი. თუ გინდათ დეელოდეთ გადეიღებს და მერე წადით.
- არა, მადლობა. ჯობია წავიდეთ ღამდება უკვე - მადლიერების ნიშნად გავუღიმე ყავისფერი ზურჩანთა მხარზე გდავიგდე და სკამზე დადებული მეორე ჩანთა ხელში დავიჭირე.
სახეზე ცივი წვეთები მეცემოდა სითბოდან სიცივეში გადასვლა ცოტა არასასიამოვნო გამოდგა, თუმცა ყვითელი ხეების დანახვამ წამით დამავწყა ყველაფერი, მძროლმა მანქანა მოაბრუნა და წავიდა. ხმელი ხის ქვეშ დავდექით, ხეს გამხმარი ფოთლები აქა-იქ შემორჩენილი ჰქონდა, მაგრამ მაინც ვერ ახერხებდა წვიმის შეკავებას, ხის ქვშ შეყუჟულები ველოდებით წვიმის გადაღებას, ცოტა ვნანობდი მძღოლს უარი რომ ვუთხარი მანქანაში
ყვითლად ჩამოწოლილ უზარმაზარ მთებს თვალი მოვწყვიტე და ყურადღება ნინიზე გადავიტანე, სამი უზარმაზარი ჩანთის ჭერისგან წვრილი ხელები კიდევ უფრო დაგრძელებოდა და მათი სიმძიმისგან სახე დამანჭვოდა. ნეტავ ამ ჩანთების გადმოტანა მანქანიდან როგორ მოახერხა? ვცდილობდი ჩემი გამხიარულებე დამემალა და ცივი ხმით ვკითხე:
- ნეტავ ვიცოდე რათ გინდოდა ამხელა ჩანთები?
დარცხვენილი ბავშვივით შემომხედა, ხმა არ ამოუღია. ასეთი ლამაზი მზერის პატრონს არ შემიძლია გავუბრაზდე. ღიმილი მაინც ვერ დავმალე. ხელი მისკენ გავიშვირე:
- მოდი დაგეხმარები, მძიმე იქნება.
ნინიმ ჩანთა გამომიწოდა. ხელები სიცივისგან გაყინვოდა და ქვედა ყბაც სასაცილოდ უკანკალებდა.
- რა იცი რა ხდება? აი გაწვიმდა, კარგი ბიჭი ხარ. - თავი გაიმართლა და მადლიერების ნიშნად გამიღიმა.
მხრები ავიჩეჩე და ღიმილს ღიმილითვე ვუპასუხე.
- აღარ მივდივართ?- გვკითხა სესილიმ და ფეხები სველ მინდორზე ააბაკუნა. -ძალაინ მცივა სიარულის დროს გავთბებით მაინც.
- რომელ გზას უნდა გავუყვეთ? - მკითხა ნინიმ.
- სხვა გზას ხედავ სადმე?- შევუტრიალე კითხვა
ნინიმ უკმაყოფილოდ ტუჩები მობრიცა, ცოტა უხეშად მომივიდა და ვინანე კიდევაც. დიდი მთისკენ მიმავალ ატალახებულ გზას გავხედე. უკვე ვხვდებოდი რა რთული იქნებოდა გზის გავლა, შემოდგომაზე დღე იკლებს და ამიტომ ცოტა ვნერვიულობდი არ შემოგვღამებოდა. ვხვდები რომ ამ ხის ქვეშ დგომა არ დგვიცავდა წვიმისაგან, ამიტომ ჯობდა გზა გაგვეგრძელებინა. ხმისამოუღებლად მივდივართ, ნინის ჩანთა ჩემ ორივე ჩანთაზე მძიმეა, რაც გზას კიდევ უფრო ართულებს, მაგრამ მის გამო ღირს ცოტა გავიჭირვო, მთას უფრო ვუახლოვდებით, წვიმა არ იკლლებს ცივ წვეთებზე რეაქცია აღარ მაქვს, მთლიანად სველი ვარ მალე ფეხსცმელშიც აღწევს ბინძური წყალი და სიცივისაგან მეც ვცახცახებ.
სესილი გარემოს აკვირდება და შიგადაშიგ იღიმის ხოლმე. მშვიდი უბრალო გოგონაა, იცის როგორ მიიღოს ცხოვრებისაგან მაქსიმალური სიამოვნება და დატკბეს ყოველი დღით. სხვათაშორის, გარეგნობით ნინის არ ჩამოუვარდება. ზოგჯერ, როცა ვუყურებ ხოლმე, ასე მგონია მისი თეთრი, თითქოს გამჭვირვალე კანიდან სისხლის ყველა წვეთის მოძრაობა ჩანს, უღონო და ფერმიხდილი მგონია, მაგრამ მისი შავი, საოცრად მეტყველი და ნათელი თვალები ყოველთვის ახალი ენერგიით მავსებს. გრძელი, ყავისფერი თმა, მხრებზე რომ ამაყად დაუფენია, არცერთ ადამიანს დატოვებს გულგრილს. სიგამხდრის კვალობაზე ზედმეტად დახვეწილი და გრაციოზული მიხრა-მოხრა და მანერები აქვს, ასეთ გზაზეც კი შეუძლია ამაყად იაროს და არაფერი შეიმჩნიოს, არც წვიმა და არც ბარგის რაოდენობა.
დაღმართზე ჩავრბივართ წინ პატარა ამღვრეული მდინარე გვხვდება, ზედ ხის პრიმიტიული, ხელნათეთი ხიდია გადებული. დათო პირდაპირ გადადადის არც უფიქრდება, მას სესილიც მიჰყვა, ნინი კი შედგა და ხიდს თვალი შეავლო;
- ვერ გადავალ! - თქვა სასოწარკვეთილი ხმთ და ისეთი სახით დახედა მდინარეს თითქოს ახლა რაღაც ამოხტება და ყველას შიგნით ჩაგვითრევსო.
- სად ვერ გადახვალ აქ ხალხი დადის და რაღა მაინცდამაინც შენ მოგივა რამე? - ირონია გავურიე ხმაში.
- შეხედე, მდინარე ადიდებულია, თან ამ ხიდს სახელურებიც არ აქვს. ვერ გადავალ მეშინია!
დათო და სესილი უკვე მეორე მხარეს გადასულიყვნენ და მოთმინებით შემოგვყურებდნენ.
- ჩემს ზურგჩანთას მოკიდე ხელი და ისე გადავიდეთ. - ვთავაზობ - უკან გამომყევი, ნუ გეშინია!
- ორივეს ვერ გაგვიძლებს.
- ნინი ღამდება!
როგორც იქნა! მგონი დავიყოლიე. უკმაყოფილო სახით მიახლოვდება და ნერვიულად იკვნიტავს ტუჩს. საოცარი სანახაობაა. სულელური აზრებისგან თავის დასაღწევად თავს ვაქნევ.
-ხელი მომკიდე! - ზურგით ვდგები. - ნელა გადმოდი და არ ინერვიულო ძალიან პატარაა სალაპარაკოდ არ ღირს.
ნინი მითითებებს ისე ასრულებს როგორც ვუთხარი და მშვიდად განვაგრძობთ გზას. მთაზე ასვლა დავიწყეთ, მთიდან წამოსული წყალი გზებზე მოდიოდა და სიდიდით იმ მდინარეს არ ჩამოუვარდებოდა რაც გზაზე შეგვხდა ეს იყო მიზეზი რატომაც მივდივართ ფეხით სოფელში და არა მანქანით. წვიმამ ცოტა იკლო, სუფთა გრილ ჰაერს ხარბად ვისუნთქვავ და გზას ვაგრძელებ.
- შენ არ გითქვამს რომ გზა ფეხით უნდა გაგვევლო. - უკმაყოფილო ტონით მეუბნება ნინი.
- ყველამ იცოდა, რომ გზის რაღაც ნაწილის გავლა ფეხით მოგვიწევდა, როგორც ჩანს ვუძლებთ ყველა.
- რა ქვია სოფელს? - მკითხა დათომ და ჩემსკენ მოტრიალდა.
- ციცინათელების სოფელს ეძახიან, არ ვიცი რატომ. - ვპასუხობ მოკლედ. - წესით მალე უნდა მივიდეთ.
მთის შუა გულს რაც უფრო ვუახლოვდებით მით უფრო ლამაზი ხედები იშლება ჩვენს გარშემო, ძირს ის მდინარე ჩანს, რომლიც გამოვიარეთ და სიყვითლეში მოქცეული ტალახიანი დაკლაკნილი გზა, გარშემო ბებერი ხეების ტყეა.
ცოტახანში ნინი ისევ იწყებს წუწუნს:
-თითქმის ნახევარ საათზე მეტია რაც მოვდივართ და სოფელი შორიდანაც კი არ ჩანს...
სესილი ნინისკენ ტრიალდება თავს აქნევს და წარბევს კრავს:
- არასოდეს მომისმენია ამდენი წუწუნი შენგან! - ეუბნება მას.
- წვიმს, მცივა მშია ამხელა ბარგი მაქვს და გზა არ მთავრდება, არ მაქვს საწუწუნო?
- შოკოლადი მაქვს ჩანთაში შეგიძლია ამოიღო და ჭამო. - ვთავაზობ.
- გამეყინა ხელები ჩანთის გახსნის თავი მაქვს?
ადგილზე ვშეშდები რა თქმა უნდა, ადამიანს თუ წუწუნი უნდა მარტივად გადაჭრილი პრობლემა მოეწონება?
- თუ არა გინდა შენი ნებაა.
რამდენიმე ნაბიჯის გადადგმის შემდეგ ნინი მაჩერებს, მეღიმება და ზურგჩნთას ვუშვერ.
- დიდი პატივი იქნება ჩვენთვისაც თუ ამოიღებ. - ვეუბნები მას.
- რამხელა არჩევანია, მეგონა ტკბილეული არ გიყვარდა! - წამოიძახა და ჩანთას ისე დააწვა რომ უკან გადავიხარე.
- ვიცოდი რაც მოხდებოდა და წამოვიღე. - ვუპასუხე ღიმილით
- ისიც გეცოდინებოდა რომ გაწვიმდებოდა და აჯობებდა ქოლგა წამოგეღო.
ერთი სული მაქვს ნინის სახე დავინახო ამ ყველაფრის წარმოთქმისას, მაგრამ ზურგით ვდგავარ და ვერ ვხედავ
- მოხუცებსაც უყვარს ტკბილეული, რას აკეთებ ამდენხანს?-ვეკითხები რადგან უკვე ვგრძნობ როგორ მტკივა წელი
- ანუ ბებიასთვის მიგაქვს?
- კი რა არის?
- წითელი ქუდი გაკლია და წითელქუდა ხარ.
- ზედმეტად ენამოსწრებული ხარ. თუ არ დაუჩქარებ მგლებიც გამოჩნდებიან და მერე ნახე წითელქუდა.
ნინი ჩანთას კეტავს და შოკოლადის ფილებს გვირიგებს, ნინი ისე გემრიელად იწყებს ჭამას ლამის ჩემი წილი შოკოლადიც მივცე.
როცა მთის შუაგულში მივედით, მთებს შორის მოქცეული პატარა სოფელი გამოჩნდა, ათამდე პატარა სახლით. აქედან სიმინდის ყაანების და ვენახების გარჩევაც შეიძლება. სახლებიდან ოდნავ მოშორებით პატარა მდინარეა რომლის ხმაც ჩვენამდე აღწევს, საკვამურებიდან ამოსული კვამლი კი მთებზე დაკიდებულ ნისლს უერთდება. სუნთქვა მიხშირება და გაოცებული ვუყურებ ამ სანახაობას, მინდა რაც შეიძლება მალე მივიდეთ სოფელში.
- ძალიან ლამაზია! - ღიმილი არ შორდება დათოს სახიდან, მეც ამაყი ვარ რომ სოფლით ყველა აღფრთოვანდა, თუმცა ნინიმ მაინც წაკბინა:
- საინტერესოა ამ მთებში მოქცეული ყველასგან მივიწყებულ სოფელში, როგორ გაიგო მამაშენმა რომ, სადღაც შორს ქალაქი არსებობდა. - ნინის თვალები მაცდურად უთამაშებს და ჩემგან პასუხს ელის.
- სოფელში შეიძლება მეტი იცოდეს ადამიანმა ცხოვრებაზეც და ცივილიზაციაზეც. სხვათასშორის აქ დღემდე კითხულობენ წიგნებს და უფრო განათლებულებიც არიან.
- მე განათლებას არ შევხებივარ. - თავი იმართლა ნინიმ
- აბა?
- უბრალოდ ვთქვი რომ სოფელი ძალიან მიუვალი და მიკარგულია.
- სწორედ მაგაშია სოფლის ხიბლი. - ცალი წარბი ასწია სესილიმ.
- იქ მცხოვრებს ჰკითხე თუ ხედავენ ამაში ხიბლს?
- კარგი არ გვინდა რაღაც უაზრო თემაზე კამათი. - ჩაერთო დათო, - ვაღიართ, რომ სოფელი ულამაზესია, ჯობია წავიდეთ მცივა და ჩანთების თრევით ხელებიც მეტკინა. შენ კიდე რით ვერ დაიღალე ამ ლაპარაკით და გაუთავებელი წუწუით შოკოლადმაც კი ვერ გაგაჩუმა.
- რა ვთქვი ისეთი? - გაიოცა ნინიმ და მხრები აიჩეჩა. - უბრალოდ ვიხუმრე.
დათო ტელეფონს ჯიბიდან იღებს და კმაყოფილი საით იღიმის
- ტელეფონიც იჭერს თან ძალიან კარგად.
- ისე ცოტახანს რომ შეგვსევენა კარგი იქნება ერთი საათია რაც მოვდივართ. - გვთავაზობს სესილი
ჩანთები გამხმარ ტოტებზე ჩამოვკიდეთ. სიმძიმის ტარებისაგან ხელი გამიწითლდა, ხელს ვშლ და ვკეცავ, ვგრძნობ როგორ იწყებს სისხლი მოძრაობას, ფეხსაცმელში იმდენი წყალი შემივიდა რომ ჭყაპუნებს, მაგრამ ყურადღებას არ ვაქცევ და ისევ სოფლის ყურებით ვტკბები.
რამენიმე წუთიანი შესვენების შემდეგ ჩანთებს ვიღებთ და გზას ვაგრძელებთ. არ უნდა დაგვესვენა, ახლა ბარგიც უფრო მძიმე მეჩვენება და სიარულიც მეზარება, ცოტახანში მდინარის ხმა უფრო ახლოდა გვესმის მხრებში ვიმართები და მიხარია, მალე ძაღლის ყეფის ხმაც მესმის, სოფელთან უფრო ახლოს ვართ, დაღმართზე სიარული უფრო გაგვიჭირდა, ფეხი სრიალებდა და თვის შეკავება რთული იყო, სოფელი ხეებს შორის ჩაიკარგა, რამდენიმე წუთში მთის ძიში მოვექეცით და გზა სწორი გახდა, ჩვენს გარშემო ყვითელი მთები და ნსისლია, ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ ვიღაცამ ყვითელ უფსკრულში ჩაგვაგდო. სწრაფი ნაბიჯებით ვაგრძელებთ გზას იმის მოლოდინში, რომ პირველი სახლს და ცივილიზაციას დავინახავთ.
ატალახებულ გზაზე წყლის ყავისფერ გუბეებში წვიმის წვეთები წრეებს ხაზავდნენ, მთებიდან ნისლი დიდი სისწრაფით დაეშვა რამდენიმე წამით ამ სანახაობას სუნთქვაშეკრულები ვუყურებდით. სოფელი ნისლში ჩაიკარგა, მხოლოდ რამდენიმე მეტრის მანძილზე შეიძებოდა სახეების გარჩევა, იმდენათ გასაოცარი იყო ნისლის ასეთი სისწრაფით დაშვება რომ ხმა არავის ამოგვიღია.
ცოტა ხანში გზა ახმაურდა ნისლიდან მოხუცი, წელში მოხრილი, ჭაღარა კაცი გამოვიდა, რომელიც ჩალისფერ ხარებს მიუძღვოდა წინ. გაწუწული და შეშინებული პატარა გამხდარი თეთრი ძაღლი ურემს უკან მოჩანღალებდა და ცდილობდა ტალახისათვის გვერდი აევლო, სიცივისაგან ყურები ჩამოყრილი ჰქონდა, სევდიანი თვალებით შემოგვხედა და გზა განაგრძო.
-გამარჯობა ბაბუა. - ხრინწიანი, ჩუმი ხმით მოგვესალმა მოხუცი და ხრებს ზურგზე ჯოხი უთავაზა. ცნობისმოყვარე მწვანე, შუშასავით გამჭვირვალე თვალები შეგვავლო, თითქოს რაღაცის თქმა უნდაო, მაგრამ გადაიფიქრა. მოხუცის გამარჯობას თავის დაქნევით და ბურტყუნით ვუპასუხეთ. არ მახსოვს ვინ არის შეიძლება ბავშვობაში გააცნეს კიდეც ჩემი თავი, მოხუცმა გზა გააგრძელა.
პირველი სახლი რომელიც გზად შეგვხვდა ნისლში იყო ჩაკარგული და მხოლოდ ხის დამპალი ღობის გარჩევა შევძელი. ჰაერი კვამლის, დამწვარი ფოთლების და მწიფე ხილის სუნით იყო გაჟღენთილი. ამ ნაზავის სურნელი ღრმად ჩავისუნთე და ბავშვობა გამახსენდა. სოფლის გზა ალბათ ყველგან ერთნაირია. ერთ-ერთი სახლის მონგრეული ღობიდან შავი ძაღლი გამოვიდა და დაგვიყეფა, ყურადღებას არ ვაქცევთ და თავს გვანებებს. როგორც ჩანს უცხო ადამიანების ნახვას შეჩვეული არაა და არც დიდი სტუმართმოყვარეობით გამოირჩევა. პატარა წყაროსთან გავჩერდით. ტიპიური იმერული წყარო, რომლის გარეშეც ამ კუთხის სოფლები წარმოუდგენელია. ქვისგან მაღალი მრგვალი წრეა გაგკეთებული და შიგნით წყალი პლასტმასის მილიდან ჩაედინება.
- ამის დალევა ალბათ არ შეიძლება. - ინტერესით აკვირდება დათო წყაროს და წყალში ხელს ჰყოფს.
- რატომ არ შეიძლება? აქაური წყალი უფრო სუფთაა. - უპასუხა სესილიმ და წყაროსთან გაკეთებულ ხის სკამზე ჩანთა ჩამოდო.
- ალბათ ძროხებს ასმევენ და იმიტო.
- მილიდან დალიე თუ გწყურია. - ვთავაზობ.
- არა იყოს ბარემ მივალთ.
- რაღაც მისტიკური და საინტერესო ადგილია. - ბედნიერებისაგან თვალები აუციმციმციმდა სესილის.
- ნისლის ბრალია. - ვპასუხობ.
-არა, მართლა ეს ადგილიც სანამ ნისლით დაიფარებოდა ძალიან უცხო და ლამაზი იყო, თითქოს არავინ იცის ამის არსებობაო, ქალაქში ხმაურიანი ცხოვრების შემდეგ ეს ადგილი პირდაპირ მისწრებაა ჩემთვის.
სესილის სიტყვები ძალიან მახარებს და სიამაყის გრძნობა მეუფლება. ჩანთას ზურგზე მჭიდროთ ვიკრავ და ასე ვცდილობ სიცივეს ვებრძოლო. გზას რამდენიმე წუთში ვაგრძელებთ ნინი ისე დაიღალა ვეღარ ლაპარაკობს და მისი ესეთი სიჩუმე ცოტა არ იყოს მაოცებს.
ხის ერთსართულიანი და ორსართულიანი სახლები ერთმანეთისაგან მოშორებით დგას, ყველაფერი ძველებურია, მხოლოდ სახურავებია შეცვლილი, სახლი რომელიც განსაკუთრებულ მოწონებას იმსახურებს ღობესთან შედარებით ახლოსაა ამიტომ დეტალების გარჩევასაც ვახერხებ. ხის წკნელის ღობე აქვს. ეზოში მიუხედავად იმისა, რომ შემოდგომაა, გვირილების მსგავსი ხავერდისფერი ყვავილები ყვავის. პატარა, ხის აივანზე ძველ ქართულ ჩუქურთმებს ვამჩნევ. როგორც კი საკვამურიდან ამოსულ კვამლს ვხედავ სითბო მახსენდება და მინდება რაც შეიძლებაა მალე მივიდე სახლში. ულამაზეს პატარა სახლს ვშორდებით და აღმართზე ვიწყებთ ასვლას. ვხვდები რომ ჩვენს სახლთან უფრო ახლოს ვარ და მოუსვენრობის განცდა მეუფლება. ფეხს ვუჩქარებ და ყველა უკან სირბილით მომყვება. დარჩენილ გზაზე წყლის გუბეებს და ტალახს არ მოვრიდებივარ, წვიმის წვეთებიც კი სასიამოვნო გახდა ჩემთვის. სირბილით მივდივართ და უაზროდ ვიცინით. ნინი გუბეში ჩახტა და იმდნი იცინა სიცილში ჩვენც ავყევით. მიხრია რომ ხასიათზე მოვიდა. სველი გრძელი თმა სახეზე აკვროდა და ამ ნაცრისფერ გარემოში ერთადერთი ნათელი ფერი მისი თვალები და აწითლებული ტუჩები იყო. მისი ღიმილის დანახვამ გამაბედნიერა და გზა გავაგრძელეთ.
გორის თავზე მინდორზე შემოსკუპებული ნისლში ჩაკარგული ორსართულიანი ხის სახლი ჩნდება, უამრავი ყვითელი ხით და დიდი ეზოთი, პირველი სართული ქვითაა ნაშენები, მეორე ხით, პირვერი სართულიდან მეორე სართულზე ქვის ძველებური კიბე ადის, რომელსაც ხელის მოსაკიდებლებიც კი არ აქვს, ვხვდები რომ ეს ჩვენი სახლია ყველაფერი მახსენდება ის დღეები, რომელიც სოფელში გავატარე ისიც როგორ გამაცნეს და დამათვალიერებინეს ეზოში ხეხილი რომელი ხე რას ისხამდა ჩემს მეხსიერებას მაინც შემორჩა. შორიდან ძღლების ყეფა გვესმოდა, მაგრამ ჩემთვის ყველაფერი უმნიშვნელო გახდა, ტალახიანი და სველი ტანსაცმლის ჩათვლით.
- მივედით! - ვამბობ კმაყოფილი სახით და ხის პატარა კარს ფრთხილად ვაღებ. ესაა ჩვენი სახლი.
ნილიდან თეთრი საშუალო სიმაღლის ძალი გამოდის შავი კოპლებით და გვიყეფს, სიარულს ვწყვეტთ და ძაღლს ვაკვირდეთით, ისიც ისევ გაბრაზებული ჩვენსკენ მოიწევს მერე მოულოდნელად ჩერდება და უკან მიდის.
- გიცნო? - მეკითხება გაკვირვებული ნინი და ძაღლს თვალს აყოლებს.
- არა ნანახიც კი არ მყავს. - ვპასუხობ დაბნეული.
- ისეთი სახით წამოვიდა მეგონა შეგვჭამდა, - გაეცინა დათოს და ხელების მტვრევა დაიწყო გასათბობად. - შევიდეთ, რაღას ველოდებით?
- რომ გვიკბინოს? - მკითხა ნინიმ.
-ჩვენი სახლში შეშვება რომ არ უნდოდეს აქამდე გაბრაზდებოდა და არ გადაგვადგმევინებდა არცერთ ნაბიჯს. - გავხედე ძაღლს, რომელიც პირდაპირ შესასვლელთან იწვა და მშვიდი სახით გავაკვირდებოდა.
ეზოში ხის ქვეშ ყვითელი ფოთლების გროვაა გაკეთებული როგორც ჩანს დასუფთავებაზე ბებიამ ან ბაბუამ იზრუნა. სახლის შესასვლელ კარს ვუახლოვდები, ძაღლი ფეხზე დგება ჭკვიანი თვალებით გვიყურებს და შესასვლელს ათავისუფლებს, ხის კარის სახელურს ხელს ფრთხილად ვკიდებ და კარის ჩუქურთმებს ვაკვირდები, მიუხედავად იმისა, რომ კარი ნაცრისფერია, სიძველემ ვერაფერი დააკლო ამ ხელოვნების ნიმუშს. ძაღლიი მიახლოვდება და მყნოსავს. თავზე ხელს ვუსვამ, ისიც ინაბება და კუდს აქიცინებს. კარს ვაღებ. ოთახიდან გამოსული თბილი ჰაერი მეტაკება და მთელს სხეულს სასიამოვნოდ ედება.
სახლში სიბნელეა მხოლოდ ფანჯრებიდან შემოსული მკრთალი შუქი ანათებს, მეც და დანარჩენებიც სახლში შევდივართ ყველფერი ისევ ისეა როგორც ჩემს მეხსიერებას შემორჩა. ხის ძველ სუნს თან ერწყმის ახლადგამომცხვარი პურის და შემწყვარი ყველის სუნი, თავბრუ მეხვევა და ვაცნობიერებ როგორ მშია. შუაში დიდი ხის მაგიდა დაგას წყლით სავსე სურით და გამჭირვალე ჭიქით. ბუხარში, რომელიც ხელმრჯვნივ კდელთანაა, ცეცხლი გიზგიზებს. ბუხრის თავზე ძველი, დაჟანგული და ნავთით დასვრილი ლამფა დევს, რომელსაც თავის სიძველისგან თუ ხშირად გამოყენებისგან გამურვია. ოთახის ერთ კუთხეში ძველებური კარადა დევს შუშის ვიტრინებით, გვერძე კი ტახტია მოქრგული გადასაფარებლით და გახუნებული ბალიშით. მის პირდაპირ კედელთან დაბალ მაგიდაზე ძველისძველი ტელევიზორი დევს, ალბათ მხოლოდ შავ-თეთრი გამოსახულებით.
სახლში სიჩუმეა. ბებია არსად ჩანს, მაგიდაზე ჩანთებს ვაწყობთ და ყველანი ბუხართან მივდივართ გასაშრობად. რამდენიმე წამში წყალი ჩემი ტანსაცმლიდან ართქლებას იწყებს, ვფიქრობ, სად შეიძლება იყოს გასული ბებია ან ბაბუა?! კარგია რომ დავხვდები უფრო გავახარებ!
მაგიდის გარშემო შემოწყობილ ხის სკამებს ვიღებ და მეგობრებს ვუწვდი ამ შემთხვევაში მე ვარ მასპინძელი. შუქის ჩამრთველს ხელის ცეცებით ვეძებ, ვპოულობ და ნათურას შევყურებ. მაგარია! შუქი არ არის
- რა სიჩუმეა! - ამბობს ნინი და ბუხარს ხელებს უშვერს.
- ეტყობა საქმეზე არიან გასულები. - სიტყვას ვასრულებ თუ არა კარი იღება და ოთახში რკინის სათლით მოხუცი ბებია შემოდის, წელში მოხრილი ჭაღარა თმით და თავზე თავსაფარით. კაბაზე პატარა ყვავილები აქვს წინწკლებად. თბილი ნაქსოვი მოსაცმელი აცვია და გახუნებული თვალებს პირდაპირ ჩემსკენ ატრიალებს. დამჭკნარ დანაუჭებულ სახეზე წვრილი ტუჩები ეპობა და მიღიმის სათლს ძირს დგამს, ხელებს მიშვერს და ჩასახუტებლად მიხმობს. ბებიას ღიმილით ვუახლოვდები წელში ვიხრები და ვეხუტები, ლოყაზე რამდენჯერმე თბილად მკოცნის და მშვიდი, ნაზი ხმით მეკითხება:
- ჩამოხვედი ბებია? რა დეინახა ჩემა თვალებმა რამხელა კაცი ხარ უკვე!
რძის სუნს ვგრზნობ და სათლისკენ თვალს ვაპარებ რომელშიც თეთრი სითხე ასხია, მერე ბებიას კითხვაზე კითხვითვე ვპასუხობ
- როგორ ხარ? მომენატრე და ჩამოვედი
- რამხელა ხარ ბებია, კაცი ხარ უკვე რაღა შემაშინებს აწი, წვერიც ამოგსვლია, მხარბეჭიანი, მაღალი და რა კაი დაანახავი ხარ, რითი ჩამოხვედით შვილო?
- სამარშუტო ტაქსით მთის ძირამდე მოგვიყვანა და იქედან ფეხით მოვდივართ. ესენი ჩემი მეგობრები არიან, ნინი, სესილი და დათო რთველზე ჩამოვიყვანე, ეს კი ბებია მართაა. - ვაცნობ ერთმანეთს.
ბება სწრაფი ნაბიჯებით მიდის მათდან და თავს ღიმილით უკრავს მათ, ისინიც ესალმებიან და თბილად უღიმიან.
- ძროხასთნ ვიყავი, დევიბან ხელს და მოგხედავთ შვილო, სამუშაოდ რავა ჩამეიყვანე ბებია ბოვშები არ გრცხვენია? - ტრიალდება ჩემსკენ და წარბებს კრავს თითქოს მბრაზდებაო. - სოველი ხარ ბებია გამოსაცვლელები არ გაქვთ წამოღებული?
თავს ვუქნევ და ხელით მაგიდაზე დადებულ ბარგზე ვანიშნებ.
- გამეიცვალეთ შვილო არ შეიშრო ტანზე არაფრით, გაცივდები. ისეთი ამინდები დაგვემთხვა რო სულ წვიმაა ეს დღეებია. რო გევიგე გეგი მოდისო კიღამ გადევედი ჭკუიდან. დიდი ბიჭი ხარ უკვე კი უნდა მოხვიდე ბეია და ბაბუასთან ასე არ ჯობია?! წამეიყვან ამხანაგებს და მე რაც მექნება ყველაფრით პატივს გცემ... თქვენთვის მინდა მე ყველაფერი თუ არა მე რაღაში მჭირება აბა ან ეს სახლი ან ძროხა ან ვენახი...- დოინჯს იდებს, - გამზადებული მაქ მაღლა ოთახები, სუფთაა ყველაფერი ადით, წეიღეთ თქვენი ჩანთები გამეიცვალეთ და მეც მანამდე მოვწესრიგდები და გავშლი სუფრას.
- ბაბუა სად არის? - ვეკითხები მართას.
- საქონელთან არის და მოვა მალე, ნუ შეიშრობ ბებია, ადით შვილო და გამეიცვალეთ.
ბარგს ვიღებთ და გარეთ გავდივართ. ბებიას ღიმილი არ სცილდება სახიდან. ძაღლი ისევ თავის ადგილზე წევს და ისევ გვეგებება, ქვის სველ კიბეზე ავდივართ და ულამაზეს ხის აივანს თვალს ვავლებ, მეორე სართულზე ხის პატარა მაგიადაა რომელზც ყვითელი მსხლები აწყვია და საოცარი სუნი ასდის. აივნის ბოძებს შირის კი სხვადასხვა ხილის ჩირებია დაკიდებული. მეორე სართულზე ორი ოთახია პირველში გოგები შედიან. ოთახში ორი საწოლი დგას, ერთი კარადა ორიც სკამი, პატარა ფანჯრიდან კი ნისლში ჩაფლული მთა მოჩანს.
- იმედია მიხვდებით ყველაფერს და გაინაწილებთ ლოგინებს.- ვეუბნები გოგოებს და მე და დათოს ოთახისკენ მივდივართ ჩვენი ოთახიც ზუსტად იგივე სტილშია. სკამზე ჩანთას ვდებ და ძველი ხის სუნს ვგრძნობ, პირველი ფეხსაცმელს ვიხდი მთლიანად სველი მაქვს ფეხი, შემდეგ ტანზე სისველის გამო მოტმასნილ შარვალ ვიძრობ და ჩანთაში სუფთა, ამინდის შესაფერის სამოს ვძებ. მუქ ლურჯ ჯინს და შავ სვიტერს ვიცვამ, სველ თმას ხელით ვიჩეჩავ და როცა დათოც მზადაა, ბებიასათვის განკუთვნილ ჩანთას ვიღებ, რომელიც რძალმა გაუმზადა და ქვემოთ ჩავდივართ.
მოგვიანებით გოგოებიც გვიერთდებიან, თედო კი ჯერ კიდევ არ ჩანს. ბებია ფუსფუს იწყებს, ლამფას ანთებს და ბუხარში ცეცხლს უჩხიკინებს, ასაკის მიუხედავათ ჯერ კიდევ აქვს ენერგია შემორჩენილი. როცა ბუხართან ფუსფუს ამთავრებს მისთვის განკუთვნილ ჩანთას ვუწვდი, სახე უმკაცრდება და გაკვირვებული უყურებს მეც აღარ ვაგვიანებ:
- რძალმა გამოგიგზავნა.
ბებია გაოცებული მიყურებს.
- მე რათ მინდა რამე შვილო თქვენ იყავთ კაქათ, რატო წუხდებოდა ბებია? თქვენ რატო იხარჯებით ჩემთვის? წოუღე უკან არ მიიღოთქვა უთხარი.
- რას ამბობ, გამომართვი, სად ინდა წავიღო, ნახე ჯერ რა არის იქნება სულაც არ არის ამდენი სამადლობელი და შესაწუხებელი.- ვერ ვიკავებ სიცილს და ბებიას ბავშვურ სიჯიუტეზე მეცინება.
- რაც არ უნდა იყოს წოუღე უკან რატო მოხარჯიანდა ჩემთვის?- ხელები გაასავსავა ბებიამ და კიდევ უფრო გაჯიუტდა.
- მე უკან არ წავიღებ აქ დავტოვებ ან გამომართვი არაფერი იქნება ისეთი. - უკვე დავიღალე ბებიასთან კამათით და დანებებას არც მე ვაპირებდი.
მორცხვად მართმევს და დამჭკნარ სახეზე ხელს ისვამს, ისე მიყურებს თითქოს რაიმე დანაშაული ჩამედინოს მის წინაშე, ბუხართან მივდივარ და ნინის ვათვალიერებ საკმაოდ თბილად ცაუცვამს და თმებ იშრობს.
- ჩვენ შეგვიძლია დახმარება რამით?- სკამიდან დგება სესილი და თავაზიანად ეკითხება მართას.
- არა, ბებია დაღლილი იქნები, სტუმარი ხარ შენე და დეისვენე, შენ რავა გეტყვი რამეს. - უარობს მართა, კარადის წინ დადებულ თასს იღებს და ნაჭერს ხსნის, შიგნით ცომია. ინტერესით ვაკვირდები, ბებია გვერდით წყლიან ჯამს იდებს და ხელებს ისველებს მერე კი ცომის გუნდა ამოაქვს.
- ისეთი ხაჭაპური უნდა გაჭამოთ სულ რო არ გიჭამით. - ამაყად ამბობს მართა.- რაც კაი ვიცი იმას ვერ უარვყოფ, სად არ დავდიოდი ხაჭაპურის საკეთებლად.
- რძალს რატო არ ასწავლე საიდუმლო რეცეპტია რამე?- ვეკითხები და მის ყოველ მოძრაობას ინტერესით ვაკვირდები.
- არ ქონია ინტერესი თუ არა რავა არ ვასწავლიდი. ის აქეთ არ ჩამოდის, მე იქეთ ვერ მივდივარ და რას ვიზამ, სანამ შემიძლია მე გავაკეთებ. რავა არიან ბებია?
- რავიცი კარგად მუშაობს მამაც და დედაც, მთელი დღე დაკავებულები არიან და ესე რა...
- შენ ინსტიტუტი მოწყობას გილოცავ ბებია. - მართა დაფშვნილ ყველს ცომში დებს და კრავს. - თქვენ ამხანაგები ხართ?
- არა მეგობრები არიან. ჩემი ჯგუფელი არცერთი არაა, ჯერ ახალი დაწყებული მაქვს სწავლა და ვერ მოვასწარი დაახლოება მათთან ისე როგორც ამათთან.
- ვერც მოახერხებ სანამ ჩვენ ვართ. - ცალ წარბს სწევს დათო, - ჯერ ჩვენ მერე დანარჩენები, არც იფიქრო მაგაზე!
- რაც თქვა თქვა, მგონი მეტი სამეგობროდ აღარ არის საჭირო. - თავს აქნევს სესელი.
- არავიში არ გცვლით და არ გღალატობთ უბრალოდ ვთქვი რომ ვერ მოვასწარი გაცნობათქო. - ვიმართლე თავი.
მართა ბუხარში კეცებს დებს და ნაკვერჩხალს აყრის.
- კეცის ხაჭაპურს აკეთებთ? - გაიკვირვა სესილიმ და ფეხზე წამოდგა. - უნდა გიყუროთ სულ მაინტერესებდა როგორ აკეთებდნენ ისე დიდი იშვიათობაა, სოფელს ყველაფერი ძველი აქვს შემორჩენილი.
- ექნება ბებია აბა რა ექნება, ხე აღარ ამოულა ახალი ჩვენ სოფელში და ვინ რას შემოგვიტანდა ახალას, მოხუცები ვართ სულ და რაზეც ვართ მიჩვეული ის მოგვწონს და გვიყვარს, მარა მართლა აქვს სხვანაირი გემო კეცის ხაჭაპურს. -მართა ბუხრისკენ თვალს აპარებს და მკლავით შუბლს იწმენდსს.
ფანჯრიდან ვიყურები უკვე კარგად შებინდდა და წვიმაც დაიწყო.
- თედოს რატო შეაგვიანდა ასე?- ვეკითხები ბაბუაზე და ტელეფონში საათს ვნახულობ.
- ეტყობა ძროხა ვერ იპოვა ორი დღეა ასე იკარგება და არ მოდის, დატანჯა კაცი- ბურტყუნებს მართა.
ელვამ მთელი სახლი გაანათა და დაიჭექა, მართა და სესილი მოულოდნელობისაგან ადგილზე შეხტნენ.
- ხომ არ გავუდგე?- ვღელავ ბაბუაზე.
- არა შვილო არ უნდა ასეა აგვიანდება ხოლმე ხანდახან, მოვა აწი სად წავა აპა?
- მეზობლები როგორი გყავთ?
მართა იცინის და ხაჭაპურის ბრტყელებას იწყებს.
- რავიცი ბებრები ვართ სუყველა, ახალი არავინ არაფერი იცის, ვყვებით ერთი და იგივე ამბავს, ამოგვეწურა მარაგი მარა უსმენთ ერთი მეორეს არ გამოდის ისე რა გინდა რო ქნა?
- ტელევიზორი ხომ გაქვს ვანიშნებ მაგიდაზე მდგარ ტელევიზორზე
ბებია ჩერდება და ოხრავს.
- კი მაქვს, მაგრამ შუქი არ არი, ვუყურებ ერთ სერალს. - დამნაშავესავით იღიმის, - მოდიან მეზობლები და რა ვქნა, ორი დღე რო შუქი არ გექნება რაღა უნდა გეიგო რა მოხდა წინა დღეს.
მართასგან სერიალების სიყვარულს ნამდვილად არ მოველოდი, სახლის კარი იღება და ლამფის შუქზე თედო გამოჩნდა, სველი მაღალი მოხუცი ჭაღარა წვერით, სევდიანი ცისფერი თვალებით იყურება აქეთ-იქით, მერე მზეას ჩემზე აჩერებს, სველ შუბლს დამჭკნარი გაყვითლებული ხელით იწმენდს, ერთი თითი ჭუჭყიანი ნაჭერით აქვს შეხვეული. მიღიმის და მართას მსგავსად ხელებს მიშვერს ხელს ვართმევ და ვკოცნი.
- რავარი კაცი მოსულა, რვა ხარ ბაბუა?- არ შორდება ღიმილი სახიდან და ცდილობს დაღლილობა დამალოს.
- კარგად, ძალიან შეგაგვიანდა გათბი. - ვეუბნები მე და მეგობრებს ვაცნობ.
თედო ქუდს იხდის და მორცხვად ართმევს ხელს სათითაოდ ყველას.
- დაკაცდა მართა უკვე წვერი აქ, ამხანაგები ჩამეიყვანა გონია გვეშველა. -თედო თვალს უკრავს მართას და ისევ მე მიყურებს, - რას შვება მამაშენი?
- მუშაობს და არის.
- არ უნდა აქეთ ჩამოსვლა?
- სამსახურიო და საქმეო. - თავს დამნაშავედ მე ვგრძნობ რადგან მე მიხდება მის მაგივრად თავის მართლება მის მშობლებთან.
- დაანებე თავი იმ კაცს საქმე აქ შენი მოხუცისთვის ხო არ გააფუჭებს თავის საქმეს.- მკაცრი ტონით ეუნება მართა და ბუხრიდან კეცს იღებს და ზედ ხაჭაპურს აბრტყელებს.
- ისე ვიკითხე შექალო რა იყო?! - დაიმორცხვა თედომ და ბუხრისკენ გააპარა თვალი, - ხაჭაპურებს აკეთებ?
- აბა რას ვიზამ რაღაი ესენი დევინახე ხაჭაპურსაც გავაკეთებ და ღორსაც დავკლავ სანამ შემეძლება.
თედომ ტუჩები მოკუმა წარბები ასწია და თავი დააქნია
- უყურე შენ, ღორის დაკვლაში მოგეხმარები თუ გინდა. - თვალი ჩამიკრა თედომ და მართას სერიოზული სახით გახედა.
- ხუმრობის თავი კიდე გაქ? ძროხა დეიკარგა ხომე?
-აბა, - სერიოზულდება ბაბუა,- ვალოდიას ვენახში იყო გადასული კიდე კაი ყურძენს არ გაკარებია თუ არა გადაგვასახლებდა ის კაცი.
- ვაი მაგ მეისპო, რა ჯანდაბა უნდოდა იქა ნეტაი?
- შენ წველი ხოლმე და კითხე მერე.
სიცილს ძვლივს ვიკავებ რო არ გამეცინოს, ძაღლის ყეფა ისმის მერე კატის ხმაც ერთბვის ხმაურით კარი იღება და დიდი სიჩქარით თეთრი კატა შემორბს სახლში, ძაღლი კარებთან დგას და შემოსვლას ვერ ბედავს.
- გეიწი შე საჯღადოვე იქით. - შეჰკივლა მართამ.
კატამ მართას კივილს ყურადღება არ მიაქცია, შედგა და გაფართოებული თვალებით შეგვათვალიერა ყველა, მერე გვერდი აგვიარა, შემოვლითი გზით ტახტთან აიტუზა და თათების ლოკვა დაიწყო, კართან მიედი, ძაღლს თავზე ხელი გადავუსვი და დავკეტე.
- დაანებე თავი, კატა სახში უნდა იყოს გარეთ ძაღლია შიგნით კატა.- ამბობს თედო და კატისკენ აპარებს თვალს.
- ასე არიან სულ შემოანგრევენ ერთი დღეც იქნება კარებს და ნახავ მერე, სახლში თუ არა თაგვებს არ იჭერდეს ახლა მაგეც, თავით აღებს კარებს ან რათი უძლებს არ ვიცი მე, - თავს აქნევს მარტა და მეორე კეცზე ხაჭაპურს აჯენს. - ახლავე იქნება ბებია ხაჭაპურის გარდა ყველაფერი გამზადებული მაქვს, ახლა გავაწყობ სუფრას შენ თედო ღვინო მოუტანე ბოვშებს თითო ჭიქას დალევენ.
- რატო თითო ჭიქას ჩემი შვილიშვილი ერთსაც დალევს და ათსაც, კიდო გლახას არავის ჩამეიყვანდა აქ. - თვალი გააპარა დათოსკენ.
ვიღიმი როგორც ჩანს ნამდვილი იმერული სუფრა გაიშლება, ბაბუას ღვინო მამაჩემის მეგობრების დიდ მოწონებას იმსახურებს და ვნახოთ რა იქნება, დათომ წარბები შეკრა. დიდად ღვინის მსმელი არ არის, მაგრამ არა მგონია დანებდეს.
- ბოვშები არ დათრო, ნამგზავრები არიან. -მარამ თეფშების გაწყობა დაიწყო
- შენ საჭმელი მეიტანე, დადე შენი სანაქებო ხაჭაპური და მე ღვინოს მევიტან, ხააპურს თუ არა ღვინოს ხო მაინც ვაკეთებ კაის?!
- მაგაში გეთანხმები. - უღიმის მართა
სუფრის გაწყობაში გოგოებმაც მიიღეს მონაწილეობა მიუხედავად მართას დიდი წინააღმდეგობისა. ქათმის ხორცი ნიგვზის წვენში, ახალი გამომცვარი პური, სოფლის ყველი, მწვანილები და შემწვარი წიწილა. ნერწყვს ვყლაპავ, ოთახში ხაჭაპურიდან გამოსული ყველის სასიამოვნო სუნიც ტრიალებს. თედო თიხის დოქით შემოდის ოთახში და ბედნიერი სახით დგამს მაგიდის შუაში, მართა შებრაწულ ხაჭაპურს თავზე კარაქს უსმევს და უფრო მადისარმძვრელად გამოიყურება, მერე მის დაჭრას იწყებს და გაბრწყინებული თვალებით გვანიშნებს გაწეილ ყველზე.
- ოჰოჰო! - აღმოხდა დათოს
- შემოდგომაზე ყვლეი ასე არ იწელება, - გვიხსნის მართა,- მაგრამ მე ვიცი ხაჭაპურის ცხობა ისეთის რო ყველა სეზონზე ქნას ასე
-აბა, საიდან არ უძახოდნენ. -თქვა თედომ და ხაჭაპურს თვალი შეავლო. -კაი ხანია არ მიჭამია შენი ხაჭაპური.
- რავა არ გიჭამია შე კაცო ეფროსინეს დაბადებისდღეზე არ გავაკეთე ზაფხულში?- შეუღრინა ქმარს მართამ.
- ზაფხულში თუ გააკეთე აგერ ახლა ყოფილა შუა შემოდგომაა შე ქალო.
გამეცეცინა მათ კინკლაობაზე და სკამების დაწყობა დავიწყე მაგიდასთან.
- აბა დასხედით. -თქვა მართამ, - კაი ალუბლის კომპოტი მაქვს თუ გიყვართ იმას გავხსნი თუ ხვა გიყვართ ყველას გავხსნი და რომელიც მოგეწონებათ ის დალიეთ.
-არა, ნუ წუხდებით იყოს ალუბლის, - მორცხვად ჩაილაპარაკა ნინიმ და ჩემს გვერდით დაჯდა, ღრმად ამოვისუნთქე რა მოხდა მერე ჩემს გვერდით ზის ეს პირველად არ ხდება მშია და ჯობია ვჭამო.
მართა მინის ქილით ბრუნდება ოთახში, წითელ სითხეს ასხამს გრაფინში და მაგიდაზე დებს, ლამფის შუქზე, ბუხრთან, წვიმაში ყველასგან მივიწყებულ მშვდ ადგილას ვართ, საყვარელ ადამიანებთან ერთად იმერულ სუფრაზე და ყველა ბედნიერია, ჩემს ფეხთან კატამ დაიწყო ჭყავილი
-საჯღადოვე, საჯღადოვე- დაუძახა ნინიმ და მოსაფერებლად დაიხარა
-კატას საჯღადოვე არ ქვია- გადავჩურჩულე ნინის და და მართაც გაბრაზდა:
- ძლივს ბოვში დევინახე შენ მაკლიხარ ახლა აქ გამოდიგარეთქვა. -მართა კარებს აღებს.
- არ გააგდო იყოს არ მაწუხებს. - სიტყვის თქმა არ მაქვს დასრულებული კარებთან დაწოლილ ძაღლს კატა თავზე ახტება და სიბნელეში უჩინარდება. ბებია კარებს შიგნიდან კეტავს, და კეცებზე ისევ ხაჭაპურებს აჯენს. სუფრზე ყველანი ვართ მის გარდა და ვთხოვ მოვიდეს და თითვითონაც ჭამოს, ოთახში სუჩუმე ჩამოვარდა, მოულოდნელათ იმხელა ხმაური გაისმა შევხტი კარებს რაღაც დაეტაკა, ძაღლის ყეფაზე მივხვდი რომ ისევ კატა ცდილობდა შემოსვლას, მაგრამ მართამ კარები უკვე ჩაუკეტა მას, კატის ჭყავილი და ძაღლის ღრენა არ წყდებოდა, მიუხედავად იმისა რომ კატა ცოტა ცუდ დღეში იყო გამეღიმა და დანარჩენებიც ამყვნენ, ან ყველანი სადისტები ვართ ან მართლა სასაცილოა, მართა კართან მიცუქცუქდა და გააღო.
- შემოდი. - უთხრა გამწყრალი ტონით და კატამაც ერთი ისკუპა და სახლში ქშენით შემოვარდა. - ბუხართან არ მიხვიდე თუ არა შენც და თედოსაც გაგიშვებთ გარეთ.
- ჩემთან რა გინდა?- გაიკვირვა თედომ და მართას შეუბღვირა.
- შენი გასულელებულია და ის მინდა, ხაჭაპურს არ მიეკაროს მიხედე.
- რა გინდა ქალი იმ კატასთან, ძროხას ვერ მოგიწველის და დაანებე თავი, არ მიეკარება, მოდი დოუგდე რამე და აღარ შეჭამს.
-გამაძღარი მე ეგ არ მინახია და რავიცი.- არ ცხრებოდა მართა, ხელი წყლით სავსე თასში ჩაყო დაიბანა და სუფთა ტილოთი შეიმშრალა, დაღლილი სახე ქონდა მაგრამ იმდენად აბედნიერებდა ჩვენი დანახვა რომ არ იმჩნევდა.
ხაჭაპურის პირველ ნაჭერს ვიღებ, ის ისეთი თხელია რომ შუაზე იზნიქება იქედან გადმოსული ყველი ხელს მწვავს, მაგრამ გამაბრუებელი და მადისაღმძვრელი სუნი ყველაფერს მავიწყებს. სხვადასხვა გემოები, კარაქის უგემრიელესი ყველის და გამომცხვარი ცომის რომელსაც ცოტა კვამლის გემოც აქვს და ეს არომატები ჩემს პირში ნამდვილ დღესასწაულს აწყობენ. არც კი შემიძლია შევაფასო ბებიას გამომცხვარი ხაჭაპური, სამწუხაროდ ბავშობაში გამომცხვარი ხაჭაპურის გემო არ მახსოვს, ან ძალიან მშია ან მართლა საოცრებაა,. ხელსაწმენდით ტუჩებს ვიწმენდ და წვენს ერთ ყლუპს ვსვამ. გემოების საოცარი შერწყმაა.
- საოცრებაა! - აღმომხდა როცა ცოტა ამოვისუნთქე, -არ გატყუებ, მართლა ძალიან გემრიელია. სამწუხაროა დედამ რომ არ ისწავლა.
- ამას ბუხარიც უნდა, - გამიღიმა მადლიერების ნიშნად მართამ და ფქვილიან კალთაზე ხელი დაისვა, - ქალაქში რას გამოაცხობს ამისთანას.
- არაუშავს, მსგავსი თუ მაინც იქნებოდა, კმაყოფილი ვიქნებოდი.
- ხააპურებზე მეტს აკეთებს შენთვის დედაშენი, უმაგისობას ეიტან.
გაოცებისაგან ლამის პირი დავაღო, ჭიქას მაგიდაზე გაუაზრებლად ვდებ და თვალებს აქეთ-იქით ვაცეცებ, ეს ქალი ტიპიური იმერელი მოხუცია, მაგრამ არა დედამთილი, მიუხედავად იმისა რომ იცის დედას დამოკიდებულება სოფლისადმი ან არ ბრაზობს ან არ უნდა რომ შეიმჩნიოს, ვახველებ და ვამბობ:
- მიუხედავად ყველაფრისა მაინც რატო იცავ?
- დედაშენის წინააღმდეგ მამხედრებ ბებია?- გაუკვირდა გულწრფელად.
- არა უბრალოდ გეკითხები, მეგონა დედამთილურს გამოურევდი ცოტას.
- ჩემი შვილის რჩეულს რა ექნება დასაწუნი?!
-არ ეჭვიანობ შვილმა რო მიგატოვა?- გავთამამდი.
-არ მიუტოვებივარ, შენ ხო მყავხარ ახლა აქ, საქმეები აქ და ვერ იცლის კი მინდა რო ვნახო მარა არ გამოდის, მე იქით წამსვლელი არ ვარ და ის აქეთ ვერ ჩამოდის რა ვუყოთ ასეთია ცხოვრება, მე შვილი გავზარდე და არა მომვლელი.
მადა მეკარგება, სხვების რეაქციას არც ვაკვირდები, მეგობრებთან არაფერი მაქვს დასამალი ამიტომ ვთამამდები.
- მაგრამ არც სიყვარულს გიბრუნებს უკან...
- აბა შენ ვინ ხარ ჩემი?
გავშრი. დამაბნია. არვიცი რა ვუთხრა.
-ჩვენ ერთმანეთი გვყავს ბაბუა, - თითქმის ჩურჩულით იწყებს თედო და ცარიელ ჭიქას ატრიალებს, - შვილი უნდა წევიდეს თავის გზაზე, დამოუკიდებელი უნდა იყოს, რატო უნდა მიაჩერდეს მოხუცებს, მე კი მინდა ჩამევიდეს ხოლმე ამას არც ვმალავ, მაგრამ ახლა შენ გამოჩნდი, ჩემს გვერდით მართაა, ამის სიყვარული მაძლებინებს, ამიტომ გარგად დოუკვირდი ვის მეიყვან ცოლად, შენც რო მიგატოვოს შვილებმა, ისეთი ცოლი უნდა გავდეს გვერდით რო დაგეხმაროს, გაგაძლიეროს, შვილი უნდა იყოს ცალკე, მეც წამევედი ჩემი მშობლებიდან, ჩემი შვილიც წევიდა, შენც წახვალ და ასე, რავა ძალას დაგატანს მამაშენი დარჩი და მოხუცს მამიარეო?
ვხვდები, რომ კამათში ვერ მოუგებ, ისეთ რამეებს ამბობენ რასაც ცხოვრებისეული გამოცდილება სჭირდება რაც მე არ მაქვს.
-ხო და ახლა შევსვათ სადღეგრძელო,- ომახიანი ხმით დაიწყო თედომ და თემა შეცვალა, - სტუმარმა ითამადოს?
- დათოზე ამბობ? - ვეკითხები ღიმილით
- აბა?
დათოს გავხედე გაკვირვებული სახე აქვს. თედოს მის ჭიქას ვაწვდი და დოქიდან გადმოსული წითელი სითხით ივსება.
- რა კაი ფერია ნახეთ. - სიამაყით თქვა თედომ და ლამფის შუქზე გახედა ჭიქას მერე კი დათოს მიაწოდა.
პირველი სადღეგრძელო როგორც ტრადიციულად უფლის არის და დათომაც არა უღალატა ამ ტრადიციას, წითელი სითხით სავსე ჭიქას ხელს ვკიდებ და ვყნოსავ. ალუბლის სუნს ვგრძნობ სადღეგრძელოს ვამბობ და ვსვამ, ღვინო ისეთი გემრიელი და ტანინიანი აღმოჩნდა რომ წვეთიც არ დამიტოვებია, გემო დიდხან გამყვა პირში.
- ქვევრისაა? - ვკითხე თედოს და ტუჩები მოვიწმინდე.
- ჭურის არის, ქვევრი ჩვენთან არ იციან.
- რა განსხვავებაა?
-ჭურსა და ქვევრს სშორის არაფერი, დაყენების წესი არის განსხვავებული. აღმოსავლეთში დახურულ მარნებში იციან დაყენება და დასავლეთში ღია ცის ქვეშ, ეს არის ოცხანური საფერე, იშვიათია ახლა შარშანდელი მოსავალია.
- ძალიან გემრიელია, - თავი დაუქნია დათომ, - ესეთი ღვინო არც გამისინჯავს და არც ესეთი ხაჭაპური რაღაც არაჩვეულებრივი შეხამებაა უხდება ხაჭაპურს.
- წიწილის ხორციც გადიღეთ,-გვეუბნება მართა, -ახლა წიწილი იშვიათობაა ამ სეზონზე.
- გოგოები რატო გაჩუმდნენ? -ღიმილით იკითხა თედომ
- ხაჭაპურმა გაგვაჩუმა.- უთხრა ნინიმ, -მართლა ძალიან კარგია ალბათ ბევრს უთქვამს მაგრამ მეც უნდა გითხრათ რომ ფანტასტიური მზარეული ხართ.
გოგოებიც სვამენ თითო ჭიქას და ნინის უკვე ლოყები უწითლდება, სასაცილოდ გამოიყურება. წიწილის ხორცს კიდევ ერთ ნაჭერ ხაჭაპურს ვაყოლებ და ვხვდები რომ ზედმეტი მომდის, სამმა ჭიქამ უკვე კარგად შემათრო. ნინი იმდენად მოიხიბლა ღვინით რომ ლამის სესილის ჭიქასაც გადაწვდა, ის კი უკმაყოფილო სახით უყურებდა როგორ ცლიდა ნინი ჭიქებს ბოლომდე, ბოლოს სესილის მოთმინებაც ამოიწურა:
- ნინი დალევას მიჩვეული არ ხარ დაგავიწყდა როგორ დასრულდა შენი ბოლო დალევა? ისეთი დაღლილი ვარ ყურადღებას ვერ მოგაგცევ გეყოფა სმა!
- ლოთი ხო არ ვარ უბრალოდ კარგი ღვინოა. - თავი იმართლა ნინიმ.
უკვე გვიანია, გარეთ ძლიერი წვიმაა ბებია სუფრაზე ხაჭაპურს ამატებს მაგრამ მისი შემჭმელი არავინაა, ნელ-ნელა ვიშლებით, სუფრის ალაგებაში სესილი ეხმარება მართას, თედო და ნინი ერთმანეთს ჭიქებს უჭახუნებენ, მე და დათო ბუხართან ვსხედვართ გასათბობად.
- თედო ბევრი მოგივა გლახათ არ შეიქნა კაცო,- უკმაყოფილო სახით შეუბღვირა თედოს მცოლმა.
- მაცადე ქალო, რამდენი ხანია არ დამილევია,- ენა ებმოდა უვე თედოსაც
- რო არ დაგილევია მაგას გეუბნები, ასაკში ხარ უკვე.
- ეს რაღამ გაასულელა მე ვერ ვხვდები?-ჩაერთო სესილი და ნინის გახედა.
- ჩემზე ამბობ? - ძვლივს მოუყარა სიტყვებს თავი ნინიმ. -ხო, გრცხვენოდეთ ბუხართან ბიჭები არიან თბებიან და მე თედო ბაბუას ჭიქებს ვუჭახუნებ, იმიტო რომ არ დავტოვე კაცი მარტო.
- აბა მართალს ამბობს!- თავს აქმევს თედო
- მივდივართ, შენი თეფში მომაწოდე!
ნინი ფეხზე დგება ცოტა ფეხიც ეშლება ტუჩს იკვნეტს და ჩვენსკენ მობარბაცებს, ბების და თედოს ვემშვიდობებით და მეორე სართულზე ავდივართ. გარეთ სიცივე, სიმშვიდე და სიბნელეა, ჩვენ-ჩვენ ოთახებში შევდივართ და სასწრაფოდ ვიხდი ტანსაცმელს. ქალაქის ხმაურისაგან ერთფეროვანი ცხოვრებისაგან დაღლილი ლოგინში ვწვები, იმედია ხვალ კარგი ამინდი იქნება რთველისთვის. დათოს მშვიდი ღამე ვუსურვე და გოგოებსაც გავძახე ჩემი ოთახიდან. რადგან მეორე სართული ხის იყო მათთან ხმა მიაღწია და იგივე მისურვეს. გაიელვა და ხის კედლები გაანათა, წვიმა დაიწყო, სახურავზე დაცემული წვეთების ხმა ოთახში აღწევდა და ღამეს უფრო სასიამოვნოს ხდიდა. მალე ჩამეძინა.







თავი2
დილით ფანჯრიდან შემოსული მზის სხივები და ქათმების აუტანელი, უცნაური და გაბმული ხმები მაღვიძებს. მიხარია კარგმა ამინდმა დილიდანვე კარგ განწყობაზე დამაყენა. ფანჯარასთან ახლოს უზარმაზარი ხე დგას, რომლის ყვითელი ფოთლები ნაწილობრივ ფარავენ ულამაზეს ხედს, თუმცა იმის გარჩევა, რომ ცა კამკამა ცისფერია არ მიჭირს. დათოსკენ ვბრუნდები, რომელსაც კარებთან მდგომ საწოლზე მშვიდად სძინავს. ვხვდები როგორ მტკივა მთელი სხეული და დამღლელი დღე მახსენდება, პირი გამიშრა, ძალიან მწყურია ეს ალბათ იმის ბრალია ღვინო რომ დავლიეთ. საინტერესოა ნინის როგორი ღამე ჰქონდა. ლოგინიდან ხელს ვყოფ, ძირს დაყრილ ტანსაცმელზე დადებულ ტელეფონს ვიღებ და საათს ვუყურებ - არცისე გვიანია. ფეხზე ვდგები, ძველ, ხის იატაკს შიშველი ფეხებით ვეხები და ფეხქვეშ ჭიებისგან ამოჭმულ რგოლებს ვგრძნობ. არც მიკვირს, ალბათ ეს იატაკი თითქმის საუკუნისაა. ფანჯარასთან მივდივარ, ვაღებ და გარეთ ვიყურები, სუფთა გრილი ჰაერი თელ სხეულზე სასიამოვნოდ მედება. ამას სოფლის ხედი და მთებიც ემატება, საოცარი დილა გათენდა. ფანჯარას ღიას ვტოვებ. ჩემ მუქ ლურჯ ჯინსს და ნაცრისფერ მოკლემკლავიან მაისურს ჩანთიდან ვიღებ და იმ იმედით რომ არ შემცივდება ვიცვამ. დათოსაც ეღვიძება, თვალებს ისე ახელს თითქოს ვიღაც აძალებსო.
-დილამვიდობისა! ნახე რა ამინდია. - ვახარე დათოს და ფანჯრისკენ გავაპარე თვალი.
-დილამშვიდობისა კი არა ამ ქათმებს სათითაოდ დავკლავ რა უბედურებაა ეს რა იყო? - ბურტყუნბს დათო და ისევ თვალებს ხუჭავს.
დათოს სიტყვებზე მეცინება, ქათმების ხმამ მეც ნერვები მომიშალა მაგრამ კარგ ხასიათზე ვარ და ყურადღებას აღარაფერს ვაქცევ.
- გამოუშვა მგონი მართამ უკვე ასე რომ შეგიძლია გააგრძელო ძილი.
- ავდგები უკვე თორე მერე მთელი დღე ცუდ ხასიათზე ვიქნები ბევრი ძილი არ მიყვარს. - დათო იძულებით სწევს თავს ლოგინიდან, - გესმოდა გუშინ ნინის სიმღერა?
ცალყბად ვიღიმი და თავს ვაქნევ.
- ისე ხმამაღლა მღეროდა რომ გაიგონე?
- მაგას და სესილის დიდი კამათი ჰქონდათ არ გაჩუმებულა ნინი მთელი ღამე მღეროდა მერე ჩაეძინა. ცოტაც და გავაკითხავდი.
- ეტყობა ტკბილად მაგიტო მეძინა. ცუდად ხომ არ გამხდარა?
-არვიცი, არამგონია. ტკბილად კი არა მწყურია, არ წამოგვიღია ხო წყალი?
- არა ჩაიცვი და ჩავიდეთ.
მხრებში ვსწორდები და ვამთქნარებ.
- ისე არ მეგონა სოფელი ესე თუ მომეწონებოდა. - ვამბობ.
- მაგარია, ეხლა მითუმეტეს ნისლი არ არის და ძალიან ლამაზი იქნება. კარგი ბებია და ბაბუა გყავს, გუშინ მიგსვეს შენ ადგილას. - ირონიულად ჩაიცინა დათომ
-აბა?! მე მეგონა გულს ავუჩუყებდი, მერე მამაჩემს ვთხოვდი აქ ჩამოსვლას და გავახარებდი, ესენი კიდე ჩემზე კარგად აზროვნებენ.
- რას ჰგავს ჩემი შარვალი. მაგრად დავსველდი და დავიღალე გუშინ. - ვცვლი თემას შარვალს სკამზე ვკიდებ.
- აი ეხლა იმ ალუბლის წვენს სიამოვნებით დავლევდი.- ამბობს დათო და ჩაცმას ასრულებს.
აივანზე გავდივართ, ჰაერს ისევ სიამოვნებით ვსუნთქავ, აშკარად იგრძობა განსხვავება. პატარა ეზო ხილის ხეებითაა სავსე, მზის შუქი კი ამ სიყვითლეს უფრო კაშკაშას ხდის, ხის ავიანს ვეყრდნობით და ეზოში მოსიარულე ქათმებს ვუყურებ.
- აი შენი ძილის დამაფრთხობლები. - ვანიშნებ დათოს ქათმებზე.
- რა იყო ეს, ასეთი საშინელება არაფერი მომისმენია.
კიბეებზე ჩავდივართ და მზეს ვეფიცხები. საოცარი სითბოა, გრილი ნიავი უბერავს. საიდანღაც ძაღლი ჩნდება, ჩემს ფეხებთან წვება და მოფერებას ელოდება.
- ტყუილად მელოდები, - ვეუბნები. ის არ ინძრევა, ისევ ქვემოდან მიყურებს და ენაგადმოგდებული ქოქინებს, ვიხრები და თავზე ხელს ვუსვამ.
- ესე ყველას თუ ეფერები ამ მოხუცებს დაცვა არ სჭირდება? გუშინ გავბრაზდი რომ თავისუფლად შეგვიშვი სახლში.
- საშინელი მოსასმენია როგორ ელაპარაკები ძაღლს, - ჩაიცინა დათომ. - იქნება და მიხვდა პატრონი რომ ხარ, ძაღლები ხო ჭკვიანები არიან.
- გათამამებულები და განებივრებულები არიან ძაღლები სოფელში. - ფეხზე ვდგები და ვშეშდები.

კიბეზე ნინი ჩამოდის, გრაციოზული მოძრაობებით, ამაყად, მხრებში გამართული, გაშლილი თმა მზის შუქზე უბრწყინავს. მოკლე, ყავისფერ შორტში თეთრი, ნახევრად გამჭვირვალე პერანგი აქვს ჩაყოლებული. თუ ვინმემ შეიძლება თავისი სილამაზით და უზადო სხეულით დაიკვეხნოს ალბათ ყველა ნინის ჩრდილში დაიკარგებოდა ამ წუთას. ღმერთს რომ ქალის შესაქმნელად მამაკაცის ყველა ნეკნი გამოეყენებინა ამ საოცრებისთვის ნამდვილად ეღირებოდა.
- ულამაზესი ხარ. - ვამბობ დაუფიქრებალად, -ნაბახუსევის კვალობაზე კარგად გამოიყურები.
-მადლობა მეუბნება, - ნინი და მიღიმის, - დიდი ხანია გაიღვიძეთ?
- არა, ახლახანს.
-შევალ, მართას იქნებ დახმარება სჭირდება გუშინ ცოტა ცუდად მოვიქეცი და დღეს გამოვასწორებ, არ შემოხვალთ?
- ცოტახანს ვიქნებით. - უთხრა დათომ
ნინის სილუეტი სანამ კარს უკან არ მიიმალა თვალი არ მომიშორებია, ფიქრებიდან დათოს ხმამ გამომიყვანა.
- „ულამაზესი ხარ!“ - ბაძავს ჩემს ხმას დათო და ღიმილი ეპარება.
- და რა არის იმაში ცუდი რომ კომპლიმენტი ვუთხრა? ხო მართლა ლამაზი იყო?- ხმა მირბილდება.
-კი იყო ლამაზი, მაგრამ შენ უფრო საინტერესო სანახავი იყავი როგორ ჭამდი თვალებით. სულ მინდოდა მეკითხა და არ გეკითხებოდი მეთქი მეჩვენებათქო, მოგწონს ნინი?
ადგილზე ვშეშდები, მითუმეტეს ეს კითხვა უფრო დასკვნასავით ჟღერდა. ასე შესამჩნევია ჩემი მისდამი სიმპათიები? მე არც კი ვიცი მომწონს თუ რა ხდება მაგრამ ჩემს მაგივრად დასკვნები დათოს გამოაქვს და ცოტა ვბრაზდები.
- ჩვენ ხო მეგობრები ვართ?! - ვცრი კბილებიდან.
- ისე გკითხე რა იყო ან სიყვარული რა დასამალია ან მოწონება. რატო გაბრაზდი? კარგი გოგოა, რო იცოდე ბევრს მოსწონს და სანამ რამე იქნება თუ მოგწონს მიდი იმუშავე.
- მერე მეტყვი რაზე ბრაზდებიო, გოგო ლამაზი იყო და უბრალოდ ვუთხარი ლამაზი ხართო და იმიტომ ვუყურებდი ესე რომ მართლა ლამაზი იყო. - ხმას ვუწევ რომ არავინ გაიგონოს
- ეს მზერა სხვა იყო, დადნი ლამის რომ დაინახე, რატო მეჩხუბები?
- არ მინდა ამაზე ლაპარაკი.
- კაი გავჩუმდები, მაგრამ ეს პირველი შემთხვევა არ არის არასოდეს შეგიხედავ სესილისთვის ეგრე და არც სხვისთვის. - სიცილს ვერ იკავებს დათო რაზეც კიდევ უფრო ვბრაზდები, - ვიტყოდი სოფელში ერთი კვირის ჩამოსულები, რომ ვიყოთ გოგოები მოენატრათქო, მაგრამ ეს სულ სხვა იყო, დამიჯერე.
- მზერის ექსპერტი ხარ?
მხრებში სწორდება და ნიკაპს ისრესს.
- შეიძლება ითქვას.
დათოსთან პირისპირ ვდგები და თვალებში ვუყურებ
- ჩამხედე თვალებში და მიხვდი რას გეუბნები?
დათო იცინის მერე სახე უსერიოზულდება, თვალებს ავიწროვებს და ხმას იბოხებს.
- შენ მეუბნები რომ მაგრად მოგწონს ნინი და მართალი ვარ!
- არა, მე გითხარი რომ შიგ გაქვს და გირჩევნია გაჩუმდე! - კმაყოფილი სხით მოვშირდი დათოს და სახლისკენ მივდივარ, - გწყუროდა ასე მახსოვს.
სახლში ნინი და მართა რაღაც თემაზე საუბრობენ, ბებია ისევ თბილი ღიმილით მესალმება, ოთახში ხაჭაპურის სუნი ტრიალებს და ამ ყველაფერს შემწვარი ქათმის ხორციც ემატება, არ მშია მაგრამ ეს სურნელი თავბრუს მახვევს ბუხრისაკენ ვიცქირები და კეცებზე დადებულ თხელ ხაჭაპურებს ვუყურებ, ამ სიცხეში ბებია მაინც არ ისვენებს.
- წყალი სად არის? - ვეკითხები მართას.
- გინდა? - ჩემსკენ ტრიალდება ნინი და ტუჩებს ენით ისველებს, ესეც ჩემს გაგიჟებას ხომ არ აპირებს?
თავს ვუქნევ დათოსკენ გახედვაც არ მინდა, დარწმუნებული ვარ ამაყი, მრავლისმეტყველი და მარავლისმცოდნე სახით აკვირდება სიტუაციას. ისე მართლა, რა მაქვს დასამალი? მაგრამ მე თითონ არ ვიცი რა ხდება. ნინის ჩემთვის და დათოსთვის ჭიქებით წყალი მოაქვს და ამბობს:
- მართა ბებიამ კომპოტი დამალევინა ნაბახუსევზე იქნებიო და კარგი იყო, თქვენც თუ გინდათ, გუშინ ბევრი კი არაფერი დაგილევიათ მაგრამ იქნება და გესიამოვნოთ.
- ერთი ამას უყურეთ, - წამოიძახა დათომ, - ქალი რომ ლოთაობ ამით ამაყობ? დაღლილი ვიყავი და მალე მომეკიდა თორემ შენ გაჩვენებ დალევა როგორ უნდა.
ნინი წარბებს კრავს, თავს ისე აქნევს თითქოს რაღაც სისულელე თქვა დათომ და ამბობს:
- დაღლილი მეც ვიყავი.
- შენ არაფრით არ იღლები აღიარე, არც ლაპარაკით, არც სიარულით, არც სმით და არც სიმღერით, - სიმღერა განსაკუთრებიტ გამოკვეთილად თქვა დათომ, - სმა ყველას შეუძლია აი კარგი სიმთვრალით კი ცოტას შეუძლია იტრაბახოს.
ნინი გაჩუმდა, მიხვდა რაზეც მიანიშნა დათომ, ტილო მოიმარჯვა და თეფშების გამშრალება დაიწყო.
- შეეშვი ბებია მე ვიზამ, - იუხერხულა მართამ, ხაჭაპური მაგიდაზე გადმოიტანა და კარაქი წაუსვა.
- ხომ არ გავშალო?
- არა ბებია, ისეთი კაი ამინდია გარეთ ვჭამოთ გაშრა უკვე ყველაფერი, თუ არა აქ ცხელა და შეწუხდებით. - ხელებს იკაპიწებს და ფქვილში ისვრის და ცომის გუნდას იღებს
ოთახში სესილი შემოდის აცეჩილი თმით და საოცრად დაღლილი სახით, ამთქნარებს და გვესალმება.
- გამოიძინე ნინი? - ცალ წარბს სწევს ზემოთ სესილი.
-კი! - ცალყბად იღიმის ნინი და ცისფერ თვალებში ნაპერწკლები დაუხტის.
- კიდევ კარგი თორემ გუშინ მთელი ღამე იმის ნატვრაში ვიყავი ნეტავ ამ გოგომ მშვიდი ძილი მოახერხოსთქო და თვალი ვერ მოვხუჭე.
- ხომ გიმღერე ტკბილად რომ ჩაგძინებოდა?
- ისე სასიამოვნოდ მღეროდი შენ თვითონ ჩაგეძინა შენს ნამღერზე. რაში გჭირდებათ ჩემი დახმარება? ხელ პირი სად უნდა დავიბანო?
ის ფაქტი რომ შუქი არ არის ძალიან მაწუხებს. თედო მალე გვიერთდება დაღლილი მაგრამ ღიმილიანი სახით. ნინის ცბიერად თვალს უკრავს და ჭაჭას სთავაზობს რაზეც ჩვენგან იღებს პასუხს და რათქმაუნდა უარყოფითს. ბაბუა ასაკის შეუფერებლად დატვირთულია საოჯახო საქმეებით, ისევე როგორც ბებია, სწორედ ეს შრომა ასწავლის სიმკაცრეს და ეჩვევიან ცხოვრების ასეთ სტილს. მამაჩემისგან, რაც არ უნდა იყოს, ასეთი დამოკიდებულება არ მსიამოვნებს, მიუხედავად იმისა რომ ჩამოსვლას ვერ ახერხებს, ფერადი ტელევიზორი მაინც გამოუგზავნოს მშობლებს, დამღლელი დღის ბოლოს რომ განიტვირთონ და ცოტახნით ყურადღება სხვა რამეზე გადაიტანონ. ამას აუცილებლად გავახსენებ.
გარეთ მზე კიდევ უფრო ძლიერად აცხუნებს, გადამწიფებული ხილის ტკბილ სურნელს, ყვითელი ფოთლების ბალახის და მიწის სუნი უერთდება. მაგიდა ეზოში გაგვაქვს, ხის ქვეშ ვდგამთ, ცოტა ხანში სუფრა ბებიას გაკეთებული კერძებით ივსება. ისევ ხილის წვენი და წითელი ღვინო, გარშემო ულამაზესი ბუნება და სიმშვიდე, მოკლედ იდიალური გარემო იქმნება, როცა მაგიდასთან ვსხდებით, ეზოში თბილად ჩაცმული, გამხდარი მოხუცი ქალი შემოდის. მას გვერდით ძაღლი მოჰყვება. ჯოხს ეყრდნობა და მოულოდნელად ომახიანი ხმით იწყებს:
-მართა! - ძაღლიც და მოხუციც მართას პასუხს ელოდებიან.
- მოდი ეფროსინე, მოდი! - ყვირილითვე უპასუხა მართამ. ფეხზე წამოდგა კალთა დაიფერთხა და თავსაფარიც კოხტად შეისწორა, სტუმრის დასახვედრად მოემზადა.
- ვინ არიან ესენი? - კითხა მოხუცმა ძაღლს ჩვენზე, - არიცი მივიდეთ გევიგოთ ერთი, სტუმრები ჰყავს მართას?
- გამარჯობა ეფროსინე, მოდი, კაი დროს მოხვედი. - ეგებება ეფროსინეს მართა, მე ფეხზე ვდგები როგორც მათი შვილიშვილი, რადგან ბებია აუცილებლად წარუდგენს ეფროსინეს ჩემს თავს.
- სტუმრები გყოლია მართა, ბოდიში რო შეგაწუხეთ კაი გამარჯობა თქვენი! - თბილი ღიმილი დასთამაშებს მოხუცს დანაოჭებულ სახეზე, შრომისაგან დამსკდარ ხელებს კი წვრილ ჯოხს უჭერს და ინტერესით იწყებს ჩვენს შეთვალიერებას.
- ეს ჩემი გეგია, ჩამამივიდა ბიჭი. - დიდი სიამაყით და გარკვევით წარმოსთქვამს მართა ჩემს სახელს, - ესენი მაგის ამხანაგები არიან.
- მეიცა ეს შენი შვილიშვილია? უი რას ლაპარიკობ, დედა რავარი კაი შექნილა შე ქალო, რა დასანახავია, რა დევინახე ესე. - პირზე ხელს იფარებს მოხუცი და გახუნებულ თვალებს უფრო ავიწროვებს რომ კარგად დამაკვირდეს, მეღიმება და თავს ვუქნევ გამარჯობის ნიშნად.
- დაჯექი, მოდი შემოგვიერთდი. - სთავაზობს თედო და სკამს უწვდის.
ეფროსინე უხერხულად იშმუშნება , სკამზე ჯდება და ამბობს:
- რო მცოდნოდა სტუმრები გყავდა რავა შეგაწუხებდით, მარა კი გამიხარდა ამ ბოვშის დანახვა, სადმე რო შემხვედროდა ვერც ვიცნობდი.
-სად შეგხვდებოდა შექალო, ჩემი არ იყოს ბაზარში ვერ წავსულვარ ჩემ ჭკუაზე, - ჩაიცინა მართამ და თეფში დაუდო, - წამეიზარდა ბიჭი და მევიდა ბებიასთან და ბაბუასთან, არ გამხარებია კაი ხანს ასე არაფერი. კაი ამხანაგები მეიყვანა და ვქეიფობთ ახლა. რამდენი ხანია ჩემი გაკეთებული ხაჭაპური არ გიჭამია, გუშინ თედომ გეიხსენა შენ დაბადებს დღეზე რო გავაკეთე და მის მერე არ მიჭამიაო და აგერ არის სულ ცხელი.
ეფროსინე მორცხვად ილუკმება და თვალს არ გვაშორებს, ხაჭაპურის ერთი ნაჭრის თითქმის ნახევარს ძაღლს უგდებს და ამბობს:
- ჭამე, არ გიჭამია დღეს შენ სჭმელი, რო მოგწყურდება მითხარი და წევიეთ, მართას ხაჭაპურია ეს.
ძაღლისადმი ესე ადამიანურმა დამოკიდებუებამ ცოტა გამაკვირვა და დიდი ინტერესით ვაკვირდები ეფროსინესა და მისი ძაღლის ურთიერთობას. ის ისე ექცეოდა მას როგორც ოჯახის წევრს ან ძალიან ახლობელ ადამიანს.
- ჩემი სიმინდი ხო იცი თედო შენე გექნება დანახული, - ეუბნება თეოდოს, - მწვანე არი ახლაა კაი მოსახარში, რა მამაფიქრებდა თუ ამ დროს მწვანე სიმინდი იქნებოდა, მიყვარს ეს ჭყლინტი სიმინდი და რა ვქნა.
- გვიან დათესეთ? - ეკითხება სესილი
- ხო გვიან დავთესე, მიყვარს ამისთანა რაღაცეები, წელს პირველად გავაკეთე და გაამართლა, მარა არ არის ბევრი რამდენიმე ტაროს მოტეხავ რო გასინჯო თუ არა საყოფი არ არის, რახან ჩამევიდნენ სტუმრები, მოგვეხარშა მართა რას იტყვი?
- რავიცი ეფროსინე, შენი სიმინდია მე არც გადამიხედია შიგნით, რაფრაც შენ გაგიხარდება ისე ვქნათ.
- რამ გაყო ჩვენი, ბოვშბს არ ექნებათ ნაჭამი წელს და მოუხარშოთ, ვინ დეიჯერებს ახლა იმას რომე, ყანას იღებს ხალხი და ახლა ვიღაცას მწვანე სიმინდი ექნება ყანაში.
სიმინდის მოხარშვა საღამოსთვის გადავდეთ მანამდე კი სოფლის დათვალიერება მინდოდა, ჭამა რომ დავასრულეთ ეფროსინეც გამოგვემშვიდობა და წავიდა მართასთან მივედი და ვკითხე:
-რატომ ელაპარაკება ძაღლს, როგორც ადამიანს, მარტო ცხოვრობს?
- ხო ხმის გამცემი არ ყავს არვინ და დეელაპარიკები ძაღლს კი არა კედელს რო გაგიჭირდება, ჩვენ ჯვარი გვსწერია, კაი ქალია ეფროსინე ნამეტანი, მშრომელი, კაი მეზობლობა და სიყვარული იცის, ახლა მორიდებულია ცოტა. კაი ასაკიანია ისე, ქმარი ომში წევიდა და ქე დარჩა იქ, ახალგაზრდა გათხოვდა ნამეტანი და მის მერე არც არაფერზე უფიქრია.
ბებისთან საუბარს ტელეფონის ზარი მაწყვეტინებს, მამაჩემია ბებიას ვშორდები და მოშორებით ვპასუხობ:
-აბა როგორ სივენებ?- ისმის მამაჩემის მხიარული უდარდელი ხამა, - არ უნდა დაგერეკა ერთხელ მაინც რომ ჩახვედი? უყურადღებო ხარ, ვინერვიულეთ მე და დედაშენმა.
-კარგად ვისვენებთ ჩავედით გუშინ ღამითვე შეგეძლო დაგერეკა, ნუ მადანაშაულებ იმის არქონაში რაც შენთვისაც არ მოუმადლებია ბუნებას..
მამა ცოტახანს ჩუმდება და გაკვირვებული ხმით მეკითხება:
-რას გულისხმობ?
- რას და მშობლების მიმართ შენც უყურადღებო ხარ.
- როგორ მოახერხეს შენი მოქცევა ასე ერთ დღეში მაინტერესებს. - იცინის და ისე არასერიოზულად უდება ჩემს შენიშვნას რომ ვბაზდები.
- რა არის სასაცილო ვერ ვხვდები, არ უნდა გაგიკვირდეს ერთ დღეს ისე რომ მიგატოვო როგორც შენ მიატოვე შენი მშობლები?! გენახა მაინც, შავ-თეთრი ტელევიზორი მგონი სოფელში მარტო ამათ აქვს. გამოგეყო რაღაც მინიმალური თანხა და გასართობად და ცხოვრების გასაფერადებლად ესეც საკმარისი იქნებოდა. რაც შეეხება ჩემი მოქცევის საკითხს, ისინი გამალებით გიცავენ და გამართლებენ, რომ სამსახური გაქვს და ვერ იცლი.
- მაგას ჩემი მოხუცი მშობლები ხვდებიან და შენ ვერა? შენს გამო ვაკეთებ ყველაფერს, ნორმალური ოჯახი გვქონდეს და არაფერი მოგაკლდეს.
- მესმის მაგრამ შაბათ-კვირას შეგიძლია თვეში ერთხელ ჩამოხვიდე და ცოტახნით უარი თქვა ძმაკაცებზე ქეიფზე და დროსტარებაზე.
- ერთი დღეა რაც ჩახვედი და ყელში ამომიყვანე.
- ამას ყოველთვის გეუბნებოდი, მაგრამ რაც აქ ვნახე... იმაზე მარტოსულები არიან ვიდრე მეგონა, შენ ჩამოდი, მშობლების დაფასება მაჩვენე და ამათგან სიყვარული ისწავლე, დემდე გიჟდებიან ერთმანეთზე თქვენგან განსხვავებით.
-ახლა ჩემი და დედაშენის ურთიერთობა აღარ მოგწონს? ორი დღით ჩვენც გავდივართ ქააქგარეთ თან არავინ არ მიგვყავს მეტი რა გავაკეთო?
- კაი არაფერი, ხომ იცი, დედას კომფორტი უყვარს სადმე ისეთ ადგილას არ წიყვანო, - ირონია ჩავაქსოვე ნათქვამში, - კარგი ამინდებია აქ, ძალიან კარგად გვიმასპინძლეს და თბილად მიგვიღე. სამწუხაროა ამათ რომ დამაშორეთ.
- ეხლა დამოუკიდებელი ხარ, რაც გინდა ის აკეთე და როცა გინდა მაშინ წადი სოფელში, მე და შენ ძმაკაცები კი ვართ მაგრამ ცოტა ბევრი მოგდის ჩემთან მიმართებაში.
- ცუდად არაფერი არ მითქვამს, თუ ვცდები შეგიძლია მითხრა და გავითვალისწინებ, შუქი არ არის და ტელეფონი მალე დაჯდება.
- მომიკითხე ბავშვები და მოხუცები.
- კაი, წვედი.
- კარგ დასვენებს გისურვებ.
- შენც.
- იმ სიტყვების მერე რაც მითხარი მშვიდად ვერ დავისვენებ.
- შენ იმან შეგაწუხა ცოტა რომ გაგითამამდი და არა ის რომ სიმართლე გითცხარი, თორემ დღესვე წამოხვიდოდი აქ.
- გეგი, ახლაც სამსახურში ვარ იცი?
- კარგი ხო.
- ჭკვიანად!
ყურმილს ვკიდებ და შუბლიდან ოფლს ვიწმენდ.
შუადღით კიდევ ერთი მეზობელი შემოდის ეზოში, მოხუცი, მაგრამ ძალიან სხარტი და ენერგიით ახსავსე ქალია, როგორც კი კარს კეტავს მაშინვე საუბარს იწყებს და აქეთ-იქით იყურება, ისიც ჩვენს დანახვაზე შეშდება.
- მოდი ნათელა. - ისევ გაჰკივის მართა.
მიხარია რომ მეზობლებს ერთმანეთთან მიმოსვლა აქვთ და ახალი ადამიანის გასაცნობად ვემზადები.
- ვინ არიან მართა ეს კაი ხალხი? - იღიმის მოხუცი.
მართა ჩვენს თავს აცნობს, დიდი სიყვვარულით მართმევს შრომისაგან გაუხეშებულ თუმცა მაინც თბილ ხელს, ისიც ამბობს რომ დავკაცდი და აწი საშიში არაფერია, მოხუცებს პატრონი გამოუჩნდა, შემდეგ კი იწყებს იმერულ ქაქანს.
- რა დამემართა გოგო, -იწყებს სწრაფად ლაპარაკს, - შენ კი არ შემოგჩივი მარა ვალოდიას რასაც ვწყევლი რათი დეიარება მიკვირს, შენი ინდოურის ჭუკები გადმოდიან ჩემ ვენახში და ყურძენს მიჭამენო, მეზობელია ეს ერთი კაცი ხო არ მევიმდურებდი, ისედაც რა ვართ დარჩენილი. კი ვიცი რო არ არის ჩემი ჭუკი არაფლის შემჭმელი მარა ავდექი და გამოვაბი ვენახის ბოლოზე, ინდოურს ჭუკები არ მოშორდებიან მეთქი და საღამოს რო ჩევედი სანახავად თოკზე მარტო ფეხი კონწიალობდა, რაცხამ შემიჭამა. კიღამ გადევედი ქალი ჭკუიდან.
მართამ სახეში ხელი შემოირყდა და თვალები გააფართოვა.
- რამ შეჭამა ნეტა, რავა უფრთხილდებოდი.
- არ ვივი კიდო რათი მაქ ლაპარიკის თავი, თქვენ ბოდიშ გიხდით მარა გლახათ ვარ და უნდა ვთქვა, -ტრიალდება ჩვენსკენ ნათელა, - სანამ ჩემი ქმარი იყო ცოცხალი ვერაფერს მიბედავდა იმიტო რო ორი ძაღლი ერთად საშიში იყო, მარა ჩემი ქმარი მიმწარებდა სიცოცხელს, ახლა რო წევიდა მეორე დამაჯდა თავზე. უმტკიცე ახლა ხო მეიშორა ჩემი ჭუკები თავიდან, დაკრიფოს ის ყურძენი და დაწუროს, მაგ მისთანა ენის პატრონია დამლევი არავინ მოუვა და ქონდეს. ღვინო რო ღვინოა ასაკში უფრო კაი ხდება და ეს კიდო უფო ძაღლდება. ჩემი კაცი მერჩივნა რო წამჩხუბებოდა კიდე, უცხოს ვერ ევიტან, ყანის ბოლოზე ღობე გადმამიწია რათ უნდა, მთხოვოს ვაჩუქებ რა მოყავს რამდენი უნდა შეჭამოს ამ ერთმა ძროხამ, მარა გოუმაძღარია და რა ქნას? ვერ ძღებოდა ახლაგაზრდობაში და სიბერეშიც ისეთი დარჩა.
- ნუ ლაპარიკობ კაცო ამხელაზე არ გეიგონოს. - ჩურჩულით ეუბნება ბებია.
- კითხე აგერ შენ კაცს რავარი იყო, კაცია, ნამუშევარია მაგასთან ერთად. მე მეტი არ შემიძლია ჩემო მართა, რათ მიდოდა ან ჭუკი ან ინდოური რამდენს შევჭამ, ან რო გავყიდო ის ფული სა წევიღო ვის გოუგზავნო და ვის ვაჩუქო? მარა მოსავლელი რო მყავდა რაცხა დრო გადიოდა და რასაც ვიყავი მიჩვეული მეც ვაკეთებდი. ახლა ქე ვარ გამწარებული, მარა რეალობა დევინახე, უფო შემაძულა თავი. მიუხტები ერთი დღეც იქნება სახლში და არ ვიცი რას გავაკეთებ, ამევიყრი ჩემი ქმრის ჯავრსაც და მაგისასაც ერთად და ვნახოთ რამდენს გოუძლებს.
როგორცჩანს ეფროსინესინესგან რადიკალურად განსხვავებული ქალია, აქტიური, მებრძლოლი მაგრამ საწუხაროდ სიყვარულში არ გამართლებია,მაინც დღემდე მისტირის ძველ სიყვარულს. საინტერესოა ვინ არის ესეთი ვალოდია.
- დოუკვირდით ბებია ვის გაყვებით, ფულის გამო არ დახამდეთ ცხოვრებას, - ნაღვლისნი სახით გახედა გოგოებს ნათელამ, - მამაჩემმა სულ ახალგაზრდა გამაყოლა კაცს. ნანახი არ მყავდა ჯერ, გაჭირვებული ცხოვრება გამევიარეთ, მარილიან ქონში გამომცხვარ ჭადს ვჭამდით და ეგეც არ იყო ზოგჯერ. ყველი რო გათავდებოდა, ისიც დედაჩემის ნათესავის მიკითხული, მარილწყალში ვალბობდით ერთი კვირის ჭადს და იმას ვჭამდით. გვხეთქავდა მუცელზე წყლის სმა, დედაჩემი აკეთებდა ყველაფერს, მამას არ შეეძლო. ძროხა ჩვენ არ გვყავდა და ხარი, არ უნახია მამაჩემს კაი ცხოვრება იფიქრა სიძეს რახან ორი ძროხა, ხარები და კაი სახლი აქ, კარქათ მაცხოვრებს მეც და ჩემ შვილსაცო, მარა არც ისე გამახარებდნენ. არც მამაჩემისთვის მიუხედია ჩემ ქმარს და არც ჩემთვის, ეზარებოდა შრომა. მე ვაკეთებდი ყვეფერს დეამთილი ხელს უწყობდა, ქალმა უნდა აკეთოსო. ბოვში არ გამიკეთებია მარტო დანარჩენს ყველაფერს ვაკეთებდი კაცისას. ფეხი ვიღძე ერთხელ ორი დღე ბღაოდა ძროხა მე რო არ შევსულვარ მოსაწველად ბოსელში და ჩემ ქმარს ერთხელ არ შემოუხედია კარქათ ვიყავი თუ გლახათ, რათ მინოდა მაგის ცხოვრება და ქონება? კაცად თუ არ ვარგა არც მისი ქონება შეგერგება და არც ცხოვრება.
ნათელას ნათქვამი ყველა სიტყვა გულზე მწარედ მხვდებოდა. მაგრამ სიტუაცია ღიმილს მგვრიდა, ცხოვრებამ ბევრი რამე ასწავლა და ახლა ცდილობს თავის გამოცდილება გოგოებს გაუზიაროს. მეგონა ძველებს სიყვარული და ურთიერთპატივისცემა შეეძლოთ, მაგრამ ასე არ აღმოჩნდა. ნათელა ცოტა განსხვავებული და საინტერესო ქალია, რომელიც დღემდე იბრძვის ბედნიერებისთვის და ღიმილი სახეზე მაინც არ შორდება. ისტორია, რომელიც სოფელში ალბათ ყველამ იცის ჩვენ იმიტომ მოგვიყვა რომ უფრო კარგად ეგრძნო თავი. ასეთ შემთხვევაში ვიბნევი და მისთვის სანუგეშებელი სიტყვაც კი არ მაქვს, როცა წასვლას აპირებს მართა ღიმილიანი სახით ეუბნება:
- ნათელა, დღეს ეფროსინე სიმინდს მეიტანს მოსახარშად საღამოს და არ დააგვიანო გამოგვიარე.
- გამევივლი აპა რას ვიზამ, ხო არ შეგაწუხეთ შვილო ჩემი ლაპარიკით? სარამოს მე მოგისმენთ.- იუხერხულა ნათლამ.
-რას აბბობთ, - უთხრა სესილიმ, - იმდენად საინტერესო ისტორია იყო რომ ძალიან დავინტერესდი თქვენით, როგორ გაუძელით ამდენს ან რატომ არ შეეწინააღმდეგეთ მამათქვენს როცა გათხოვებდათ კაცზე, რომელიც ნანახი არ გყავდათ?
- უმალ მამის სიტყვა კანონი იყო, წინ ვერ აღუდგებოდი, მეც ვიფიქრე რო ამით ოჯახს დევეხმარებოდი, მარა საკუთარ თავიც დარუპე და ოჯახიც. ზოგჯერ უფროსებიც, მამებიც ცდებიან, რას ვიზამთ. თუ რამეა უნდა შეწინააღმდეგო აბა რა უნდა ქნა შვილო, მარა პატივისცემა არ უნდა დაკარგო მშობლის, არც საკუთარი თავი არ უნდა დაკარგო, ყოველთვის შენ თავზე და მომავალზე უნდა იფიქრო. შეიძლება დედას ან მამას კარგი უნდა შენთვის მაგრამ უნდა იცოდე ამ ასაკში რა იქნება შენთვის კარგი და იბრძოლო შენი კარქათ ყოფნისთვის. წევედი ახლა მე თუ არა ქათმებსაც შემიჭამს რაცხა.
ნათელა ეზოდან გადის მაგიდის გარშემო ვსხედვართ და ხმას არ ვიღებთ.
-საწყალი ქალი. - ამბობს ნინი.
- მარა ეს მისთანაა, სახლს მეიკიდებს ზურგზე და გადადგამს, - ამბობს თედო,- ასწავლა ცხოვრებამ და ეგ არის.
- თქვენი სიყვარული სულ სხვა არის.
- თავიდან არ გვიყვარდა ან ვერ ვხვდებოდით ამას,- მორცხვად თითქმის ჩურჩულით იწყებს თედო, - მარა რო დავბერდი მივხვდი რა ძვირფასია მართა ჩემთვის, რამდენი რამე გვაქვს ერთათ გაკეთებული და გამოვლილი, შეიძლება ამას არ ეტყობა მარა ესეც კაი ძლიერი ქალია.
- თქვენც გარიგებით გაყევით?
- არა, მთლად მასე არ ეთქმის რო არ მამწონებოდა და არ შემეტყო ამისთვისაც რო მოვწონდი რავა მევიყვანდი, კაი შესახედაობის ქალი იყო მშრომელი, ყავდა მთხოვნელი მარა ბოლოს ჩემზე გააკეთა არჩევანი, გლახა ბიჭი არც მე ვიყავი.
მართა იღიმის და ისე მიშტერებია მაგიდას თითქოს წარსულს ხედავსო, მერე ღიმილით ამბობს:
-გლახა რავა იყავი შე კაცო, ისეთი მხარბეჭიანი და კაი შესხედავი იყო, ქე გადაგრევდა ქალს რო დეინახავდი, ე ჩემი გეგისნაირი, კაი სიტყვა პასუხი ქონდა, კაი დედ-მამა ყავდა მაგაშიც გამიმართლა. - მართას ასეთი შედარების გამო უხერხულად გამეღიმა და მზერა ნინისკენ გავაპარე, ეშმაკურად მიღიმოდა. უხერხულობის გასაფანტად თემა სასწრაფოდ შევცვალე:
- რთველი როდის იქნება?
-ჯერ კარგად უნდა გაშრეს მტევნები წყალი რო შეყვეს არ შეიძლება, ასეთი ამინდი თუ კიდო იქნა ხვალისთვისაც შეიძლება რო მოკრიფო. -მპასუხობს თედო.
ამინდი საღამოსკენ გაუარესდა და სოფელმა ისევ ნისლში დაიწყო გახვევა. სახლში შევიკრიბეთ და თედოს მოყოლილ ამბებს ვუსმენდთ, სანამ ძროხის მოსაყვანად არ წავიდა. მართამ კი მზადება დაიწყო მეზობლების დასახვედრად. ეფროსინემ სარამოს სიმინდი უნდა მოიტანოს. ისე დააბნელა ნისლმა და ღრუბლებმა სოფელი რომ თითქმის შეუძლებელი გახდა რამის დანახვა. ფანჯარაში ვიყურები და ვხედავ როგორ მოაქვს ქარს გამხმარი ფოთლები, წვიმის წვეეთები მინას ეცემა და მხატვრულ, ულამაზეს სურათს ქმნის. წელიწადის ყველა დროს თავისი ხიბლი აქვს. შემოდგომაც განსაკუთრებით ლამაზია სოფელში. თედო ისევ წვიმაში მოყვება ვნერვიულობ თუმცა მართა ისევ ჩვეული სიმშვიდით იცდის, რამდენიმე წუთში კი სახლში აქოშინებული სულ სველი თედო შემოდის კარს ხურავს და ხელს იქნევს:
- ვერ ვიპოვე ვერსად, ვიცოდი რო დეიკარქებოდა კიდე მარა, მაინც გოუშვი, ვალოდიას ადგილში არ არის არც ეფროსინეს დოუნახია იქით ჩავლილი, ვენახისკენ ვიყავი გადასული და არც იქ იყო, მთაში თუ დააწვა ვიღა იპოვის იმას ასეთ ამინდში.
- მოგაძებნინებთ თედო ბაბუა არ ინერვიულო, - ფეზე წამოდგა ნინი, - რა ქვია ძროხას ეს გვითხარი და ჩვენც წამოვალთ.
- სახელი რათ გინდა? - ვეკითხები გაკვირვებული
- რომ დავუძახოთ.
- გაგაგონებს და მოგიკითხავს კიდეც. - მეცინება ჩემს ნათქვამზე
- დედა რაღა სიკვდილი ვქნა,- დოინჯს იდებს მართა, - საცხა შორს არის წასული, ქე მაინც დავაბათ თუ ვიპოვეთ.
- ხო ვთქვი მოგაძებნინებთთქო, - არ მშვიდდებოდა ნინი და აშკარად მონდომებული იყო წვიმაში სიარულისთვის.
- სახლში ჯდომას კი ჯობებს, - თავს უქნევს დათო, სოფელსაც ვნახავთ თან საქმეს გავაკეთებთ.
- თქვენ რა იცით ბებია ან გზა, ან საით წევიდოდა.
- რაც მთავარია არსად დავიკარგებით და რამეს ვიზამთ, ცუდი ამინდია მითუმეტეს. მარტო ხო არ მოძებნის ბუხართან ჯდომით რას ვაკეთებთ ჩვენ ვართ მოხუცები თუ თედო?
- რას ლაპარიკობ ბებია გადეირიე, ამ წვიმაში სად გაგიშობთ.
- მე წავყვები და თქვენ დარჩით, - ვეუბნები მათ.
-შვილიშვილი ვარ და მევალებაო თუ რა პრინციპით წახვალ შენ? - წარბებს კრავს დათო და იბღვირება.
- მე არ მინდა დასველდეთ და სად უნდა იაროთ მართლა არ იცით, ორი კაცი საკმარისი იქნება.
- რაც მეტი წავალთ უკეთესი იქნება და გავიყოფით თან და მალე ვნახავთ.
- წავიდეთ, წავიდეთ, თორემ დღეს გადავთელეთ ეზოიში სიარულით ბალახი,- ჩაერთო სესილიც, - თბილად ჩავიცვათ მაღლა ავიდეთ.
- მე არ მინდა, - თავს აქნევს ნინი.
-რა არ გინდა შეხედე შორტები გავცია ამ სიცივეში, გაგეხედა მაინც გარეთ, გამვარ რამის მომძებნ ქალს?
-მე ვიცი რაც მინდა!
- ხო და იმედია შუა გზიდან შენი სიცივის გამო უკან არ დაბრუნდები.
მართას და თედოს ვითანხმებთ, მოსაცმელს ვიღებ, მართა დიდ ცელოფანს გვაძლევს ყოველი შემთხვევისთვის თვთონ სახში რჩება და ეზოდან გასვლისთანავე გაყოფაზე ვიწყებთ საუბარს, მოულოდნელად დათო იღებს გადაწყვეტილებას
- შენ და ნინი ზემოთ წადით, ჩვენ კიდე საიდანაც მოვედით იმ გზით წავალთ, ან თედო ბაბუას გავყვებით სადაც გვეტყვის.
დაკეცილ ცელოფანს ხელს მაგრად ვუჭერ, ვხვდები რატომ გაგვყო დათომ ასე, მაგრამ ერთხელაც არ შემოუხედავს ჩემთვის რომ ვანიშნო ვინცაა. თუმცა ახლა წინააღმდეგობას აზრი არ აქვს. ნინიმ ჩვეულებრივად მიიღო, ან რატო უნდა მიეღო არაჩვეულებრივად?! მიუხედავად იმისა რომ წვიმამ გადაიღო, მაინც ცივა.
- ვინც იპოვის რა შეხვდება?- ხუმრობს ნინი.
- ადუღებული რძე. - იკრიჭება სესილი.
-იხუმრე?- კითხა დათომ სესილის და ტუჩები დაბრიცა
- შორს არ წახვიდეთ ბაბუა, გზაზე იარეთ და დეინახავთ თუ სადმე იქნება, მაგის მეტი ძროხა არ იქნება ახლა გარეთ.
-კარგი. - ვუქნევ თავს.
მე და ნინი მთისაკენ მიმავალ ატალახებულ გზას ჩუმად მივუყვებით, ცივი ქარი უბერავს, ნინი ხმას არ იღებს და ჩემს გვერდით ჩაფიქრებული მოდის. თავს ცოტა უხერხულად ვგრძნობ, თითქოს რაღაც მაწუხებს, მორცხვი ვარ? ბოლოს გამბედაობას ვიკრებ და ვეკითხები:
- არ გცივა?
ნინი თავს აქნევს, მხრებს ვიჩეჩავ და გზას ვაგრძელებ, აქეთ-იქით ვიყურები და ძროხას ვეძებ, თუმცა გამხმარი, ბებერი ხეების მეტი არაფერია გარშემო.
ცოტა ხანში პატარა, რა ყვაისფერი ხის ერთსართულიანი სახლი გვხვდება ნისლში ვამჩნევ რომ აივანზე რაღაც წითელი ფრიალებს თუმცა სანამ სახლთან ახლოს არ მივდივარ ვერ ვარჩევ რა არის. ნუთუ მეჩვენება? საბჭოთა კავშირის წითელი დროშა? გაოცებისაგან ლამის ყბა ჩამომივარდეს. რაღა დროს ეს დროშაა? თუმცა ალბათ ვიღაც სტალინზე ძალიან შეყვარებულია. საკვამურს ვუყურებ კვამლი არსად ჩანს, ეზოშიც ყვითელი ბალახია, სახლს მონგრეული, თითქმის უფუნქციოდ დარჩენილი, ხის დაბალი ღობე იცავს. შესასვლელი კარი კი საიმედოდაა ჩაკეტილი. მაინტერესებს ცხოვრობს თუ არა ვინმე სახლში, ფანჯრებს ვაკვირდები და ვცდილობ რამე დავინახო. რამდენიმე წამიანი დაკვირვების შემდეგ დაბურული მინიდან ორი წითელი ნათელი ერტილი ჩნდება, შეშინებული უკან ვიხევ და ნინის ვუყურებ.
- დაინახე?- ვეკითხები ჩურჩულით
- რა უნდა დამენახა? მიტოვებული სახლია.
-არა ვიღაც არის შიგნით. - ვამბობ და სახლს თვალს არ ვაშორებ.
- წამოდი, ძროხა გვყავს მოსაძებნი, რა გინდა ამ სახლთან ან როგორ დაინახე აქედან ჩაბნელებულ სახლში რომ ვინმეა?
ნინისთვის პასუხის დაბრუნებას ვერ ვასწრებ, რომ სახლიდან შავებში ჩაცმული ქალი გამოდის, საშინელი, ცივი მზერა აქვს, დაჟინებით გვიყურებს და აივანს ხელებით ეყრდნობა.
- ვკითხოთ ძროხაზე? - მეკითხება ჩურჩულით ნინი და მხარს უკან მიდგება.
- დამთავრდა ომი? - გაისმა მოხუცი ქალის ომახიანი ხმა.
თავი 3
ქალის კითხვამ დამაბნია, ტანში უსიამოვნო ჟრუანტელმა დამიარა. ის ისევ არ გვაშორებდა თვალს და ჩვენგან პასუხს ელოდებოდა. მერე ცივად გაიღიმა და ასაკისათვის ცოტა შეუფერებელი, თეთრი კბილები გამოაჩინა.
- რა ომი? - ჩემ ყურთან ახლოს ვგრძნობ ნინისგან წარმოთქმულ ბგერებს, რომელსაც თბილ ჰაერს აყოლებს და წუთით ეს სითბო უცნაურ მეზობელს მავიწყებს.
- არ ვიცი, ჯობია წავიდეთ, - ვეუბნები ჩურჩულით და მხარს ზემოდან ვუყურებ. მის დამფრთხალ, ცისფერ მზერას ვაწყდები. ნინი ხელს მკიდებს და თითებს თითებში მიხლართავს, საოცარი შეგრძნებაა, რამდენიმე ნაბიჯს ვდგამთ თუ არა ქალი უფრო ხმამაღლა გვეკითხება:
- დამთავრდა ომი?
მისი ხმა ექოდ ედება მთელ სოფელს.
- რამე ვუპასუხოთ.
- ჯობია შევეშვათ, - ვეუბნები, ხელს უფრო მაგრად ვუჭერ და ემოციის გამოცვლას ამით ვდილობ.
- რომელ ომზე იკითხა?
- არვიცი რომ დავბრუნდებით ვიკითხოთ ვინაა.
მთასთან უფრო ახლოს ვიყავით. გზაზე ნაკვალევს ვაკვირდებოდით, თუმცა არც ძროხის და არც ადამიანის კვალი არსად ჩანდა, რომ იპოვიან დაგვირეკავენ ამიტომ ჯობია ძებნა გავაგრძელოთ.
- ბავშვობაში აქეთ ყოფილხარ, ან გზა იცი? - მეკითხება ნინი და ჩემს წინ დგება, სახეზე ისე მაკვირდება თითქოს ვინმემ ჩემი ნაკვთების აღწერა დაავალაო.
- არა, არვიცი ან არ მახსოვს. - ჯიბეებში ხელი ჩავიყავი და მხრები ავათამაშე მერე ნინის გვერდი ავუარე და გზა გავაგრძელე, მთაზე საცალფეხო ბილიკი ადიოდა, ნახევრად გატყავებულ ტყეში რამდენიმე მეტრზე თითქმის ყველაფრის დანახვა შეიძლებოდა, თან სიწყნარე იყო და რამეს რომ გაევლო აუცილებლად გავიგონებდით. უფრო და უფრო მაღლა ვადიოდით, ვხვდებოდი, რომ ძროხა აქ ვერ ამოვიდოდა მაგრამ მაინც არ ვჩერდებოდი. ნინი ჩამომრჩა, ეტყობა დაიღალა. ხელი მოვკიდე, ვცდილობდი მისთვის გზა გამემარტივებინა და დავხმარებოდი. თავს რაღაც ამაყად და ამაღლებულად ვგრძნობდი.
- ცოტა გავიაროთ კიდევ და დავბრუნდეთ. აზრი არ აქვს აქ არამგონია ამოსულიყო, თან კვალიც არ ჩანს.
თითქმის ნახევარი საათის სიარულის შემდეგ გზა გასწორდა და ჩვენ მთის მეორე მხარეს მოვექეცით, სოფელი ხედვის არედან დაგვეკარგა, ახლა სადღაც შორიდან მდინარის გუგუნი ისმოდა, გონების თვალით წარმოვიდგინე ვიწროო კალაპოტში, მთებს შორის მომავალი ჩქარი, წვიმისგან ამღვრეული მდინარე. ცოტახნით გავჩერდით ნინი ხელს ისე ძლიერად მიჭერდა, ლამის სისხლმაც სეწყვიტა მოძრაობა, მდინარის ხმა უფრო დიდმა ხმაურმა გადაფარა ძლიერი წვიმა გვიახლოვებოდა.
- დავბრუნდეთ.
- იმ ქალზე ვფიქრობ, - იწყებს ნინი მშვიდი ტონით საუბარს თიქოს ვერც გაიგო რა ვუთხარი.
- ის ქალს თავის გასჭირვებია, ძლიერი წვიმა გვიახლოვდება და უნდა წავიდეთ.
- ძალიან დავიღალე, ცოტახანს შევისვენოთ, ფეხები სულ დამისველდა.
სწორ, უზადო ფეხებზე აქა-იქ წერტილებად ტალახები აქვს, სველი პერანგი კი ტანზე მიჰკრობია. ამის დრო არ არის შემოვუძახე თავს, მოსაცმელი გავიხადე და ნინის გავუწოდე.
-არ გეგონოს ფილმის რომელიმე გმირს ვბაძავდე, - ვცადე ჩემი ქმედება კომიკური გამოსულიყო.
- შენ მაისურით რჩები მარტო და ცოდო ხარ.
- რომ ჩაგეცვა არცერთს არაფერი არ მოგვივიდოდა.
წვიმა რამდენიმე წამში ჩვენთან აღწევს. მსხვილი ძლიერი და ცივი წვეთები ტანზე მეცემა, ვხვდები რომ მართას მოცემული პარკი ტყუილად მიჭირავს ხელში, ხეს ვათვალიერებ რომლის ქვეშაც დგომა შეიძლება, სწრაფად გავრბივართ და პარკს თავზე ვიფარებთ ერთ ბოლოს ნინი იჭერს მეორეს მე, წვიმა მთის ფონზე საოცრად ლამაზია. წვეთებში ყვითელი ფერი ელავს, საოცრად მყუდრო გარემო შეიქმნა ნინის მხარი მკლავზე მეხება და ვიშმუშნები. ჰაერი თითქოს იმუხტება, ვცდილობ ბუნების სანახაობით დავტკბე და არ შევხედო, თავის ერთი მიბრუნება და სახე პირდაპირ ნინის სახესთან მექნება, აქ კი ჩემი მოთმინების უნარიც უძლური იქნება. მართას გულში მადლობას ვუხდი რომ პარკი გამოგვატანა.
ტყე მთლიანად წვიმის ხმაურმა მოიცვა.
- დღეს ძალიან გამახარე, - რბილი ხმით მეუბნება ნინი და მისი სიტყვები ყურთან მხვდება და მაჟრიალებს, ის ჩემსკენ ბრუნდება.
გრილ ჰაერს ღრმად ვისუნთქავ, ვერ ვხვდები რაზე მეკითხება.
-რაზე ამბობ?
- კომპლიმენტზე. ალბათ გაგიკვირდება, მაგრამ იშვიათად ვიღებ.
-მე ხომ გეუბნები ხოლმე შიგადაშიგ?! დღეს მართლა საოცრად გამოიყურები და აღვნიშნე. სამადლობელი არაფერია.
-ძალიან ლამაზი და საოცარია აქაურობა. - თემას ცვლის ნინი.
ვხვდები რომ რაღაც მიზნები ამოძრავებს, ან მე მეჩვენება ასე. თავს ვაქნევ და წვიმის ცქერას განვაგრძობ, მაგრამ მოთმინება არ მყოფნის და თავს მისკენ ვაბრუნებ, ამჯერად ნინი ბუნებას აკვირდება, მერე თითქოს ჩემს მზერას გრძნობსო და თავს ჩემსკენ ატრიალებს. მისი საოცრად ლამაზი სახის ნაკვთები და დიდი ვარდისფერი ტუჩები ჩემს სახესთანაა, გული გამალებით იწყებს ცემას. სხეულში სისხლი დიდი სიჩქარით იწყებს მოძრაობას, დაცხა...
-რა? - მეკითხება ნინი და თვალს არ მაშორებს.
- არაფერი - ვლუღლუღებ უცნაური ხმით.
ნინი ტუჩებს ენის წვერით ისველებს და თავს ატრიალებს, ეს უკვე მეტისმეტია, ფეხებს სველ ფოთლებზე ვაბაკუნებ. პარკის ჭერით ხელი დამეღალა და უცნაურად ვიწყებ მოძრაობას, მინდა რომ შემომხედოს მაგრამ ის ისევ მთებს მიშტერებია, წვიმა გაძლიერდა, პარკზეც უფრო ხმაურით ეცემა წვეთები, ჰაერიც თითქოს უფრო იმუხტება, გაბედე! იქნებ მასაც აქვს ჩემს მიმართ რაიმე სიმპათიები და რაღაც გამოვიდეს?! მაგრამ ჩვენ დიდი ხნის მეგობრობა გვაკავშირებს. მეგობრობა წმინდაა, არა ვბოდავ, ჩემს თავს ვეწინააღმდეგები, ვხვდები რომ ეს გოგო მიყვარს, მაგრამ ამას ჩემს თავსაც ვუმალავ და უაზრო გაცვეთილი ფრაზები მომყავს არგუმენტებად. რატომ უნდა ვებრძოლო ჩემს თავს, როცა ჩემს გვერდით საოცარი ულამაზესი, ცოტა მხიარული, ჭკვიანი გოგო დგას?! ჩემთვის ეს ასეა და არც მაინტრერესებს სხვა რას ფიქრობს.
ამ ფიქრებში გართული ვხვდები რომ ამ დროის განმავლობაში ნინის თავალს არ ვაშორებ, სველ თმებზე, ტანზე და სხეულზე ხარბად ვაკვირდები. მინდა შემომხედოს, მინდა ისევ ახლოს ვიგრძნო ჩემთან. ნინი შემობრუნდა თავალის გუგები გაუფართოვდა ერთმანეთზე მიწებებული ტუჩები გაეპო. სულ რამდენიმე სანტიმეტრიც და მის ტუჩებს შევეხები, სველ თმას საოცარი სურნელი ასდის. ნინისკენ ვიხრები, პარკზე მოჭერილ ხელს ვადუნებ და ლამის ზედ დავიფარო, ის ხმას არ იღებს, უფრო ვთამამდები და ტუჩებით ფრთხილად ვეხები მის ტუჩებს. მის სუნთქვას ვგრძნობ.ჩემზე მოშტერებული მწველი, ცისფერი თვალების მზერა სადღაც უჩინარდება, ნინი თვალებს ხუჭავს. მინდა მხოლოდ შეგრძნებებს ვუსმინო. პარკს ხელს ვუშვებ, ნინის მსუბუქი მოძრაობით სველ ხეზე ვაკრავ, მის ნატიფ სახეს მარცხენა ხელში ვიქცევ. ჩემი ალტერ ეგო ბედნიერებისგან ლამის ჭკუას კარგავს, როცა ვაცნობიერებ, რომ ნინი კოცნაზე კოცნითვე მპასუხობს. მეღიმება. ნინი გრძელ თითებს თმაში მიცურებს და ტანში ჟრუანტელი მივლის, მეროე ხელთ კი ჩემს მაისურს ქაჩავს, წვრილ გამოყვანილ წელს ხელს ვხვევ და მის სველ სხეულს ტანზე ვიკრავ. მინდა ყველაფერი დაუსრულებლად გაგრძელდეს, მაგრამ ნინი უკან მწევს და თვალებს ახელს, უკიდეგანო ცისფერი სივრცე ჩემს წინ ახალი ძალით იშლება, მორცხვად თვალებს დაბლა ხრის ჩურჩულებს.
- ძროხა.
-მე მეუბნები?- წარბებს ვკრავ.
ნინი იბნევა და გაფაციცებით იყურება აქეთ-იქით და ხელისგულს სახეზე ისვამს.
-არა, ძროხა უნდა მოვძებნოთ.
სულ გადამავიწყდა რა მინდოდა ტყეში, თავს უქნევ და პარკის ასაღებად ვიხრები. ჩემს ცხოვრებაში ახალის სასიამოვნო მოლოდინები შეიქმნა, ურთიერთობა შემიძლია ნინისთან დავაკავშირო, კოცნაზე კოცნითვე პასუხი იმედია მხოლოდ ვნება არა არის.
- რატო მაკოცე? - ნინი ტუჩებზე ხელს ისვამს და დამნაშავე ბავშვივით მიყურებს.
ვჩერდები ამ კითხვისთვის მზად არ ვარ, მაგრამ აშკარად უნდა ვყოფილიყავი
- ჩემი კოცნის დროს რაც იგრძენი იმის მიხედვით იმსჯელე.
ნინი ხმას არ იღებს წვიმას არ ვერიდებით და ატალახებულ, ნეშომპალიან გზაზე თამამად მივაბიჯებ, ის უკან მომყვება ხმას არ იღებს, ვჩერდები და პარკს ვაწვდი, მორცხვად მართმევს და თავზე იფარებს.
- შენ არ გინდა? - მეკითხება თითქმის ყვრილით და ცდილობს წვიმისაგან გამოწვეული ხმაური გადაფაროს.
- არა, არ მინდა .
- რატომ?
მხრები ავიჩეჩე. რატომ ჩამაცივდა?
- გეგი ჩვენ ხომ მეგობრები ვართ, არ უნდა გეკოცნა!
- მეკოცნა? - მთელი სხეულით ვბრუნდები მისკენ და მეღიმება,- შენც ხომ მაკოცე?
ნინი მხრებს უაზროდ ათამაშებს, თითქოს რაღაცის თქმა უნდაო, მაგრამ ჩერდება. გზას ვაგრძელებ და მთის წინა მხარეს გადავდივართ, დიდ თავისუფლებას და სიმსუბუქეს ვგრძნობ, ესე კარგად დიდი ხანია არ ვყოფილვარ, უაზროდ ვიცინი და ტალახებსაც არ ვერიდები.
- ერთი წამი მოიცადე, - მხარზე ხელს მადებს ნინი და მისკენ ვტრიალდები, - ამაზე სახლში ვერ დაგელაპარაკები.
- რა გაინტერესებს?
- არ ვიცი როგორ გკითხო, მეც კი დავიბენი, თავალს მარიდებს და ხეებს უყურებს, - არაჩვეულებრივი ბიჭი ხარ, ვინ არ აკოცებდა ასეთ ბიჭს, ჯერ გარეგნობა, მაღალი, გამოკვეთილი სახის ნაკვთები აჩეჩილი თმა ცოტა წვერიც გიხდება, სავარაუდოდ ნავარჯიშები სხეული, შენს ადამიანობაზე და პიროვნებაზე აღარ დავიწყებ, - ისე ამბობდა, თითქოს თავის თავს ელაპარაკებაო, - მაგრამ მე არასოდეს მიფიქრია მსგავს რამეზე... ნუ შეიძლება ცოტას ვიტყუები.
- ანუ?
- რამეს გრძნობ ჩემს მიმართ?
ამ მომენტში საოცრად გულწრფელი ვხდები, არდგან ნინიც გულწრფელია თავის სიტყვებში.
- არ ვიცი, მართლა არ ვიცი, მაგრამ ძალიან მომწონხარ, მანამდეც, მაგრამ მგონი სხვანირად გიყურებ, ოღონდ ისევ არ დაიწყო, რომ ჩვენ მეგობრები ვართ.
-მე ყოველთვის ვამაყობდი და ვამბობდი რომ მყავს ბიჭი მეგობრები და შეიძლება მათთან მეგობრობა გამოვიდეს ახლა კი არ ვიცი მეც დამაბნიე.
-დათო ხომაა შენი მეგობარი, სესილიც ჩემთვის მეგობარია.
- მე ვინ ვარ შენთვის მართლა მაინტერესებს.
- გოგო რომელიც ძალიან, ძალიან მომწონს. ყველა გოგოზე მეტად და მხოლოდ სექსი არ მინდა მასთან
- სექსიც გინდა?- მეკითხება გაოცებული და პირს აღებს, სიამოვნებით ვაკოცებდი კიდევ ერთხელ, პარკშემოხვეული ძალიან ლამაზია.
მეცინება და წვიმას სახეს ვუშვერ.
- რა არის ამაში ცუდი? ძალიან მიმზიდველი ხარ.
- მაშინებ!
- მოდი ყველაფერი ისე დავტოვოთ როგორც არის და რასაც დრო მოიტანს და გვიჩვენებს იმის მიხედვით მივიღოთ გადაწყვეტილება. არაფერს არ დაგაძალებ იმიტომ რომ არც მე ვიცი რას ვგრძნობ.
სუბარს ტელეფონის ზარი მაწყვეტინებს. დათოა. ვპასუხობ და მეუბნება რომ ძროხა იპოვეს და დავბრუნდეთ უკან, სულს სველი ვარ. ტყიდან გამოვდივართ და იმ უცნაურ სახლს ვუახლოვდებით. კიდევ უფრო დიდი ინტერესით ვაკვირდები და ფანჯარაში ვიყურები, მაინტერესებს ისევ თუ დავინახავ იმ უცნაურ წერტილებს, რომელიც ძალიან ჰგავდა არაამქვეყნიურ თვალებს. ის სრულიად განსხვავდებოდა იმ მოხუცის თვალებისაგან, ფიქრიდან ნინის კივილს გამოვყავარ
- რა მოხდა? - ვეკითხები შეშინებულ ნინის.
- ის ქალი გზაზეა. - მპასუხობ ცივი ხმით.
გზის ბოლოს წვიმისაგან დასველებული თმაგაწეწილი ქალი დგას ცივი თვალებით გვაკვირდება და არ მოძრაობს.
-სირცხვილია, ის ხომ ჩვეულებრივი ადამიანია, როგორ იქცევი. - ვამშვიდებ ნინინს და ხელს ვუშვერ.
- ნახე როგორ გვიყურებს. - ნინი ძლიერად მიჭერს ხელს ისე რომ ლამისაა სიმწრისაგან ვყვირო, საიდან აქვს ამხელა ძალა?
ნინისკენ გაბრაზებული ვბრუნდები და თვალებს ვუბრიელებ.
- პატარა ბავშვივით ნუ იქცევი, სირცხვილია! - ხელზე ვექაჩები და ძალით მიმყავს. ქალს ვუახლოვდებით, მაგრამ ის არც გამომეტყველებას იცვლის და არც ადგილს.
-დამთავრდა ომი შვილო?- გვეკითხება ხრინწინი და ქალისათვის შეუფერებელი მკაცრი ტონით.
- კი! - თავს ვუქნევ და გვერდს მშვიდად ვუვლი.
ზურგს უკან საზეიმო ყვირილი მესმის.
-„იდიდე მარად ჩემ სამშობლოვ, გმირთა კერა ხარ ჩაუქრობელი, ქვეყანას მიეც დიდი სტალინი გლეხთა მონობის დამამხობელი“.
ქალის უცნაურ ლექზე ცოტა ვიძაბები, მაგრამ ვრწმუნდები რომ სტალინზე შეყვარებული ქალია, რომელსაც ჯერ კიდევ ვერ გაუცნობიერებია რომ ომი დამთავრდა. ახლა ნინი მექაჩება წინ და მეც მორჩილად მივყვები, ქალი ისევ ბურტყუნებს მაგრამ მისი ხმა აღარ მესმის. ცოტა ხნის შმდეგ უკან ვიხედები და გაკვირვებისაგან ადგილზე ვშეშდები, მოხუცი ტლახში, შუა გზაზე წევს დამჭკნარი ხელები ჰაერში აუწევია და ცას უყურებს, მისი ჭაღარა თმა ბინძური წყლის გამო ყავისფერი გახდა, ვცდილობ ნინის ჩემზე ჩაჭიდებული ხელი გავაშვებინო. ის კი მიძალიანდება და ახლა უკვე მეორე ხელითაც მებღაუჭება.
- რას აკეთებ? არ მიხვიდე! - ცრის კბილებიდან.
- რას ამბობ, მოხუცია, ამ წყალში ხო არ დავტოვებ გაცივდება.
- არ მიხვიდე გეგი, ეგ ქალი სრულ ჭკუაზე ვერ არის.
-მერე დავტოვოთ ამ ტალახში? - ნინისგან თავს ვითავისუფლებ, - დამელოდე არსად წახვიდე.
ქალთან სირბილით მივდივარ ვიმუხლები და მხარზე ხელს ვადებ, ჩემსკენ ბრუნდება, ცივი თვალებით მიყურებს და მაკვირდება, ტუჩებს უცნაურად ამოძრავებს თითქოს რაღაცას ყვებაო, მხარზე ხელს ვკიდებ და ვცდილობ წამოვაყენო
- მოდის, მოდის, მოდის- ბურტყუნებს ის.
- ადექით! - ვეუბნები მზრუნველი ტონით ის კი კბილს კბილზე აჭერს, დანაოჭებული ხელით ტალახს იღებს და მსვრის, მერე კი მაფურთხებს.
ფეხზე ვდგები შარვლიდან ტალახს ვიწმენდ, მხარზე შეხებას ვგრძნობ ნინი მოვიდა და მექაჩება, ლამისაა ყვირილი დაიწყოს.
- ხომ ხედავ გამოდი!
მოხუცის სახლიდან მტვრევის ხმა ისმის, ქალი თითქოს მდგომარეობიდან გამოდის და გაფართოვებული თვალებით იყურება სახლისკენ, როგორც ჩანს მარტო არ ცხოვრობს, ისე სწრაფად დგება ფეხზე რომ მიკვირს, ისევ იღებს ტალახს და მე და ნინის გვსვრის, სახეზე ხელს ვიფარებ, ქვებიანი ტალახი მწარედ მხვდება ხელზე, სიმწრისაგან კბილს კბილზე ვაჭერ.
- რამე ხომ არ გეტკინა? - ვეკითხები ნინის.
-არა, წვიდეთ დროზე! - მემუდარება ნინი და ცისფერ თვალებში ცრემლები უდგება, ძალიან შეეშინდა. მეც დავიძაბე, ქალი სახლის კარს აღებს და მის უკან უჩინარდება. იქაურობას ჩვენც სწრაფად ვშორდებით. სახლის დანახვა მახარებს ეზოში სწრაფად შევდივართ, ტალახიანები და სულ სველები ვართ, როგორც კი კარს ვაღებთ მართა გვეგებება:
- რა იყო ბებია, ასე სად გეისვარეთ?
- დავეცით. - ვპასუხობ მე.
ბუხართან მსხდომებს სახეზე ღიმილი გადასდით. დათოს და სესილის კმაყოფილი სახეები აქვს, მათ ძროხა იპოვეს და თავი ისე უჭირავთ გეგონება რაღაც განძი აღმოაჩინესო.
- რა დაეცი, რტომ მალავ? ის გიჟი ქალი ვინ არის მთისკენ რომ ცხოვრობს?- ხმას უწევს ნინი და შიშისაგან ყბა უთამაშებს, მართას ფერი ეცვლება და ჰაერში გამოშვერილი ხელები უშეშდება.
- რავა რამე დგიშავათ?- იკითხა მან.
- რაღაც ომზე ლაპარაკობდა მერე ძირს დაწვა და ცაში ხელები ასწია, გეგი დასახმარებლად რომ მივიდა, ტალახი ესროლა და მეც მესროლა, რა უნდოდა ვერ გავიგე. - მიაყარა ნინიმ სულის მოუთქმელად.
- სალომეზე ამბობს? - ჩაერთო თედო- ერთი შეშლილი მოხუცია ბაბუა, ქმარი ომში დაკარგა და ყოველ დღე ომის დამთავრებას ელოდება.
- გარეთ მიდღემჩი არ გამოსულა და ახლა რა დეეტაკა? - ბრაზობს მართა.
- ის დროშა რაღა ბედურებაა?- არ ცხრება ნინი.
- სტალინის დიდი მოტრფიალეა ბაბუა, რაც მაგან გადეიტანა კიდო კარქათ არის მაგ საცოდავი.
- რა სახე აქვს, შემეშინდა, რამე ისეთი რომ სჭეროდა ხელში არ დაგვინდობდა.
- ნინი გეხვეწები მოდი და გათბი შეეშვი რაც იყო იყო. - ვამბობ და ბუხრისკენ ვუბიძგებ.
- კარგი დრო გაგიტარებიათ. - იკრიჭება დათო.
- სკამზე თუ დამსვავ მადლობას გეტვი.
- საქმე მე გავაკეთე და შენ დაგითმო?- ხუმრობს დათო, სულ არ ვარ ხუმრობის ხასიათზე ძალიან დავიღალე.
-გთხოვ, მართლა ცუდად ვარ მთაზე ვიყავით ასულები.
-კაი ჩაის გაგიკეთებთ სუყველას.- ძალით იღიმება მართა და კარადასთან სწრაფი ნაბიჯებით მიდის.
გამოვიცვალეთ და ბუხართან თბილად მოკალათებული მართას გაკეთებული ოქროსფერი ჩაის არომატით იმდენად მოვიხიბლე, რომ თითქმის დამავიწყდა შეშლილი სალომე.
- გემრიელი ჩაია. - ვამბობ და ცეცხლს მივშტერებივარ.
- ჩვენი ჩაია, წელს მევიტანეთ, ეფროსინემ მე და ნათელამ. - მპასუხობს ბებია, - სიმინდს გამეიტანებენ ახლა და მოვხარშოთ, სალომეს მე დეველაპარიკები, ტალახის სოლა რავა უნდა ვაჩვენებ
- რა უნდა მოთხოვო ქალო დაანებე თავი თავისი გაჭირვებია, - ჩაიბურტყუნა თედომ, - არაფერი მოგწიოს სახლში არ შეხვიდე მაგასთან, ათას რამეს ამბობენ შეეშვი, ვერ მოთხოვ პასუხს, გითხარით დარჩით სახლშითქვა და არ გეიგონეთ.
- ძროხა სად იპოვეთ?
-ქვევით იყო სადღაც მდინარესთან, ისეთი ლამაზი ადგილებია რომ გადაირევით, - აღტაცებით დაიწყო სესილიმ საუბარი, - ხვალ თუ კარგი ამინდი იყო წავიდეთო თედო ბაბუა დაგვპირდა.
- აპა რას ვიზამ ანკესს წევიღებთ კიდო და თევზი იქნება დევიჭიროთ, წყალიც ცოტა დამშვიდდება. - თავს აქნევს თედო.
- რძე მევიტოვე ბებია, რძეში ჩაფშვინილი ჭადი თუ გიჭამიათ როდისმე? - გვეკითხება მართა.
- რძე და მჭადი ერთად? - გაიკვირვა დათომ
- კაი ხანია არ გამიკეთებია, უმალ პური რო არ იყო ვაკეთებდით და ისეთი კაია თუ არ გეზარებათ რძე გავაკეთებ.
-რავიცი მგონი არცერთს არ გვეზიზღება, გძულთ ვინმეს რძე?- გვეკთხება დათო, როცა უარყოფით პასუხს ვერ იღებს მართა ბუხარში რძით სავსე ქვაბს დგამს და მჭადის დაფშვნას იწყებს. ეჭვი მეპარება რამე კარგი გამოვიდეს რძე და მჭადი ცოტა უცნაურია.
სალომე მალე ყველას ავიწყდება, რძეში ჩაფშვნილი ჭადიც მზადდება წინ მოხარშული სიმინდი და თევზაობა გველოდება, მერე რთველი, მგონი ნინისთანაც რაღაც გამოდის, არაფერს არ ვიმჩნევთ. ყველაფერი კარგად აეწყო სოფელმა ძალიან ბედნიერი გამხადა.
ადუღებულ თეთრ სითხეში ბებია მჭადის ნატეხებს ყრის და ურევს, მერე კი შაქარსაც უმატებს. მართა და გოგოები სუფრაზე ღმა თეფშებს დებენ. მართა ქვაბს მაგიდაზე დებს და უკვე სშესქელებულ მასას თეფშებზე ასხამს. მიუხედავად იმისა რომ არასოდეს არ მიჭამია მაინც მიჩნდება სურვილი რომ გავსინჯო, ცოტა შეუხედავია, ცხელი ჩის მერე სასარგებლო სოფლის რძით გაკეთებულ ვახშამსაც გეახლებით, უგემრიელესია, ფაფას ჰგავს მაგრამ უფრო გემრიელი არ მეგონა ეს გემოები ერთმანეთს თუ დაემთხვეოდა, ოდნავ რომ შეგრილდა უფრო გემრიელი გახდა.
როცა ამ საოცარი ახალი გემოს გასინჯვას ვასრულებთ, სახლში ეფროსინე შემოდის, წინსაფში, ხასხასა მწვანე გაურჩეველი სიმინდები აქვს ჩაყრილი, წელში მოხრილი მაგიდასთან მიდის და ფრთხილად იწყებს კალთის დაცარიელებას.
ნათლაც გვერთდება, ხლში გიტარა უჭირავს ვხვდები რომ წინ საინტერესო საღამო გველოდება, ნათელა ალბათ იმღერებს, გიტარას ტახტზე დებს და სველ შუბლს დამჭკნარი ხელით იმწმენდს.
- ერთი რამდენი ხანია შენი სიმღერა არ მომისმენია ეფროსინე, - ამბობს ის და თვალს უკრავს მოხუცს.
ეფროსინე წაბებს კრავს და ტუჩებს უცნაურად ბრეცს, უკვე ვხვდები რა პასუხსაც გასცემს ნათელას.
- ვაი, რა სიმღერა გოგო შეიშალე? საღა შემიძლია სიმღერა, დაკვრაც დამავწყდა რაც ჩემმა გიტარამ ოურია შემეშვი ერთი თუ ქალი ხარ.
- ბოვშებს უნდა უმღერო, გააგებინე რა ხმა გაქ, სიბერეში ხმა ტკბება შე ქალო კი არ ფუჭდება, ახალა გამახსენდა ეს გიტარა სახლში რო მედო, რახან დაგავიწყდა სულ გაჩუქებ ამაზე დამკვრელი მე არავინ არ მყავს.
ეფროსინეს თვალები უციმციმებს, როგორც ჩანს მაცდური წინადადება შესთავაზა ნათელამ, მერე კი მორცხვად ამბობს.
- ვნახოთ რა გამომივა.
გახარებულები შეძახილებით ვამხმნევებთ მოხუცს, გარჩეული სიმინდს მართა წყლით სავსე ქვაბში დებს და ბუხარში კიდებს, რამდენიმე ტაროს კი ისე ტოვებს შესაწვავად. იწყება სოფლის ამბების განხილვა, რაც არცისე უინტერესოა, ცოტა დაღლას ვგრძნობ, ნინისკენ თვალს ვაპარებ, ვხედავ რომ რაღაცაზე ფიქრობს, ჩამობნელდა, ნავთის ლამფა ინთება, არ მეგონა თუ ამას კიდევ ხმარობდა ვინმე, სოფელი ამითაც არის გამორჩეული და უნიკალური, ძველი ცხოვრებით და წესებით ცხოვრობენ.
- არასოდეს არ მიჭამია შემწყარი სიმინდი,- ამბობს სსესილი, - მოხარშულზე მეტად ეს მაინტერესებს, ყველაფერს წარმოვიდგენდი, მაგრამ აქ თუ მოხარშულ სიმინდს შევჭამდი ამას ვერა.
მართა გრძელი თითებით სიმინდს მარილს აყრის , ისეთი ცხელია ორთქლი ჭერამდე აღწევს, ნერწყვს ვყლაპავ, თედოს დიდ ბოთლში ჩამოსხმული ჭაჭა შემოაქვს. მიუხედავად იმისა რომ ამ სასმელის მოტრფიალე დიდად არ გახლავარ, ახლა სიამოვნებით დავლევდი, ისევ გაიელვა და ჭექა ქუხილია, მაგრამ ეს არ გვადარდებს, უფლის სადღეგრძელოს შემდეგ ეფროსინეს მარჯვენას ვლოცავთ და მის აზრს რომ ამ შემოდგომაზე ესეთი სიმინდი მოიყვანა, ის მორცხვად ზის მაგიდის თავში და პატარა გოგოსავით უხერხულობს საქებარ სიტყვებს. ცხელ, წითელ ნაკვერჩხლებში შესაწვავად სიმინდი იყრება და ოთახი ამ საოცარის სუნით იჟრენთება, პატარა ჭიქით ჭაჭას ვსვამ და სახე მეჭიმება.
- ძალიან ძლიერია, - ვიჭყანები და სიმინდს გამალებით ვაცლი მარცვლებს.
- აპა რავა გინდა,- მხრებში გაიმართა თედო და ჩემი ნათქვამი შესაქებ სიტყვებად მიიღო.
გოგოებმა სმა შეწყიტეს, დათო კი წვეთსაც არ ტოვებს ჭიქაში, საღამოს რაღაც მოიწყინა და ჩუმად არის.
-ბებია, - იწყებს ნათელა, - არ გრცხვენიათ ამხელა მოხუცები ვართ რა დროს რა მოგვივა ამ არაყის გამო ღმერთმა იცის და ეს ახალგაზრდები რამ მოგსხლიტათ გამაგებინეთ?!
- არ ვართ დალევას მიჩვეულები. - იკრიჭაბა ნინი.
- რავა ჩვენ ლოთები ვართ თუ რავა არის ჩვენი საქმე?
- არვიცი, არვიცი. - ბურტყუნებს ეფროსინე.
-შენ გიტარა მეიტანე და შემოსცხე შენებური.
-დამალევინე შექალო ორი ჭიქა.
-დედა, ამ ბოვშებს ვუთხარი ლოთები არ ვართთქო და ეს რავარი მონდომებულია დალევაზე, არაფერი დაგემართოს თუ არა მომხედი კი არავინ არ გყავს შენე, მეიტანე გიტარა მიდი.
-თედოს ჭაჭაზე უარს ვიტყვი შე ქალო? რავა არ მიყვარდა ქალი რო სვამდა ხოლმე სუფრაზე, მარა ახლა ქე გადავკრავ ხოლმე თითო ჭიქას ჩუმად, ამას თქვენთან ვამბობ თუ არა სხვაგან კი არ ვიტყვი.
-არა ლოთი ყოფილა ეს და შემარცხვინა ამ ბოვშებთან. - ამოიხვნეშა ნათელამ და ფეხზე წამოდგა გიტარის მოსატანად, ეფროსინეს ისე მიაწოდა თითქოს საზეიმო ვითარებაში რამე ჯილდო გადასცაო, ეფროსინემაც მოკრძალებულად გამოართვა გიტარა და სიმებზე დამჭნარი ხელები ჩამოუსვა.
- გასასწორებელია ესე, - ჩაახველა,- მარტო არ ვიმღერებ იცოდე!
-რამე ისეთი დეიწყე ჩვენც რო აგყვეთ, - თვალს უკრავს მართა, - აგერ თედოც იმღერებს და ბოვშებიც აგვყვებიან.
სამელი კარგა გვარიანად მომეკიდა, თავბრუც მეხვევა და გარემოსაც სხვანაირად აღვიქვამ, თუმცა არაფერი არ მაწუხებს, ვიღიმი და სიმღერას ველოდები. ეფროსინე სქელი საქმიანი თითებით კიდევ ერთხელ ამოწმებს სიმების ჯღერადობას. მის თითებს ვუყურებ და მერე ჩემს გრძელ წვრილ თითებზე გადამაქვს ყურადრება თავს დამნაშავედ ვგრძნობ, რადგან ქალს ესესთი თითები აქვს, შრომისაგან გაუხეშებული და მე გრძელი მოვლილი თითები. ჩემს თავთან ბრძოლას ვწყვეტ და ეფროსინე უკვერ რიტმულ, გაბმულ მელოდიას უკრავს, ტანში ჟრუანტელი მივლის, ისევ, დაიქუხა და გაიელვა, ეფროსინე ჩემო ციცინათელს სიმღერას იწყებს დაბალ მშვიდ და თბილ ხმაზე, მას მართა და ნათელა მიჰყვებიან, სხვები კი გასუსულები ვუსმენთ მოხუცების ტკბილ სიმღერას. ვფიქრობ მათ ცხოვრებაზე, ემოციებზე და გრძნობებზე, რამდენი რამ გადაიტანეს, მაგრამ მაინც ბედნიერები და ლაღები არიან. იციან როგორ მიიღონ ცხოვრებისაგან მაქსიმალური და არასოდეს დაუშვან წარსულის შეცდომები. ნინი და სესილი ტირიან და სახიდან ჩამოსულ ცრემლებს ხელით იწმენდენ, ლამფის შუქზე მოცუცების გახუნებული თვალები ციმციმებენ და სევდიან სიმღერას არ წყვეტენ. მინდა რომ სიმღერა არ დაასრულონ, უფრო მაღალ და ძლიერ ბგერებს იღებენ. ვვოცდები მათი შესაძლებლობებისაგან, მინდა რომ მიყვარდეს, მინდა რომ მათსავით მიყვარდეს და მათსავით ძლიერი ვიყო. სიმღერა სრულდება, მომდევნო სიმღერა კი ქართული კინოფილმიდანაა, ისიც სევდიანი და ისიც დამაფიქრებელი, სიმღერა ისევ მაფიქრებს მომავალზე და რაც აქამდე გამიკეთებია ცხოვრებაში, ცოტა ვითრგუნები მაგრამ არ მინდა რომ დაკვრა და სიმღერა შეწყვიტონ.
მართა შემწვარ სიმინდს მაგიდაზე დებს, თუმცა ახლა ამის ჭამის სურვილიც არ მაქვს თითქოს ყველაფერი შეიცვალა და მინდა უკეთესი გავხდე. მოხუცებს აქვთ რაღაც განსაკუთრებული, რაც შეცვლისკენ გიბიძგებს. მეზობლები უკვე წასასვლელად ემზადებიან, გულითად მადლობას ვუხდი და თბილად ვემშვიდობები, თან ცოტა ვნერვიულობ ნასვამები არიან და არაფერი მოუვიდეთ, მხარზე ამაყად იგდებს გიტარას ეფროსინე და თავის ძაღლს ეძახის:
-წევედით ბახულა, ხედავ რა გიტარა მაქ? დოუკრათ რო მივალთ მე და შენ, ხო ამყვები?
ძაღლი მოხუცს კუდს უქიცინებს და ჭკვიან თვალებს არ აშორებს, ერთმანეთს მშვიდაი ღამე ვუსურვეთ და დავიშალეთ. გარეთ მოწყობილ ძაღლსაც თავზე ხელი გადავუსვი და გავახარე, წვიმას გავექეცით, მერე სართულზე სირბილით ავედით. სიბნელეში ჩემი ლოგინი ტელეფონის შუქით მოვძებნე, ბატარეია დაჯდა და მისი შემახსენებელი ზარიც ნერვებს მიშლის, ამიტომ ელემენტის დაზოგვის და უფრო დასვენების მიზნით მობილური გამოვრთე.
-ფანჯარა რომ გავაღოთ ცუდი არ იქნება, არცისე ძალიან ცივა რომ შეგვაწუხოს რას იტყვი? - შევთავაზე დათოს და სიბნელეში მის თანხბობას დაველოდე.
- რავიცი მე არაფერში არ შემიშლის ხელს. - მპასუხობს მშვიდად.
სიბნელეში ფანჯარას ელვის შუქით ვპოულიბ ქვედა ჩამკეტს ვხსნი და გრილი, სუფთა ჰაერით მაშინვე ივსება ოთახი, წვიმის ხმაური უფრო მყუდრო და მშვიდ გარემოს ქმნის, აქ თავს უფრო მშვიდად ვგრძნობ და სამყაოსაც უფრო ოპტიმისტურ ფერებში ვუყურებ. ლოგინში ვწვები და ფანჯრისკენ ვბრუნდები ყოველ გაელვებას ველოდები, როგორ ნათდება ოთახი და მთები. საოცარი სანახაობაა. დათო ხმის ამოუღებლად იძინებს მე კი ისევ ფანჯარაში ყურებით ვირთობ თავს ძლიერად დაიჭექა თითქოს მთელი ცა ჩამოიქცაო, ამ ხმასთან ერთად გავიგონე რომ მინას რაღაც მოხვდა, რადგან ხე ახლოს იყო ფანჯარასთან ვიფიქრე რომ ხის ტოტი მოხვდა და არც შევიმჩნიე, თუმცა ძლიერი ქარი არ ყოფილა, რამდენიმე წუთში იგივე განმეორდა ეხლა მინაზე რაღაც უფრო ძლიერი მოხვდა, ისევ გაიელვა და ხის ხმელი ტოტები იატაკზე შემზარავად აირეკლა. ცოტა უცნაური და გაურკვეველი გრძნობა დამეუფლა, ერთმანეთის მიყოლებით ისევ განმეორდა ხმები, ახლა მივხვდი რომ იატაკზეც რარაც გაგორდა, თავი ბალიშიდან წამოვწიე, ვიფიქრე რომ ფანჯარა დამეკეტა მაგრამ იმის გარკვევა უფრო მაინტერესებდა რა ეგდო იატაკზე, ლოგინიდან ხელი გადავყავი და ჩემი გამორთული ტელეფონის ძებნა დავიწყე. ხელები ტანსაცმელში შევაცურე, მაგრამ ტელეფონი ვერ ვიპოვე, მოულოდნელად რაღაც ცივს შევეხე, შევკრთი და გულმა გამალებით დამიწყო ცემა.დათოს უკვე ეძინა, იატაკზე ისევ გაგორდა რაღაც. მივხვდი რომ სწრაფად უნდა გამერკვია რა ხდებოდა
- შენი ტელეფონი მათხოვე, - გავაღვიძე დათო ჩურჩულით.
-იატაკზე დევს და აიღე. რამე მოხდა? - მეუბნება ნამძინარევი ხმით და ძვლივს ვარჩევ რას მელაპარაკება ისე ბუტბუტებს.
- არაფერი, ფეხზე ვდგები და დათოს ლოგინთან ვარაუდით მივდივარ, ხის იატაკს ხელს ვუსვამ იმ იმედით რომ ტელეფონს ვიპოვი, მაგრამ ხმელი ხის გარადა არაფერი არ მხვდება. ვერ ვპოულობ.
- ცუდად ხარ? - მეკითხება დათო და ლოგინი ჭრიალებს.
- არა უბრალოდ შუქი მჭირდება.
ისევ დაიჭექა და შევხტი, ჩუმდა ვიგინები და იატაკზე ხელით ტელეფონის ძებნას განვაგრძობ, ჭერზე ცისფერი შუქი ჩნდება, უკან ვიხედები და ვხედავ როგორ ანათებს ჩემი ტელეფონი და ბატარეიის დასატენ, შემახსენებელ ზარს გამოსცემს. ვიბნევი. ნასვამი ვარ მაგრამ არცისე რომ არ მახსოვდეს, ტელეფონი გამოვრთე. სწრაფად მივდივარ და მობილურს ვიღებ, იატაკზე ვანათებ და ვეძებ რა დაეცა, რამდენიმე წუთის შემდეგ დამჯდარი მობილური ირთვება, გამწარებული და გაურკვევლობაში მყოფი ვიგინები, ვფიქრობ ხომ არ დავბრუნდე ლოგინში, მაგრამ ცნობისმოყვარეობა არ მასვენებს, დათო ტელეფონს მანათებს და მეკითხება:
-რა გჭირს?
-შენ ისროლე?
-მეძინა რა უნდა მესროლა, რას აკეთებ ასე დათვერი?
- ტელეფონი მომეცი, - დათოსთან სწრაფად მივდივარ, ტელეფონს ვართმევ და ძებნას განვაგრძობ, თავში რაღაც ძალიან მწარედ მხვდება და მტიკვა თმებში ხელს ვისვამ და ისევ ვიგინები, სიმწრისაგან კბილს კბილზე ვაჭერ, ის რაც თავში მომხვდა იატაკზე დავარდა, დათო ფეხზე დგება და ჩემთან მოდის.
-გაიგონე?- ლამისაა სიმწრისაგან ვიღრიალო მაგრამ თავის გაკონტროლება ჯერ კიდევ შემიძლია, დათო ტელეფონს მანათებს და სახეზე მაკვირდება ეს კიდევ ურო მაღიზიანებს.
- ნუ მანათებ ერთი წამით თავში რაღაც მომხვდა, თავზე მიდებულ ხელს ვშლი და ხელზე წითელ ლაქას ვხედავ, - სისხლი მომდის?
დათო თავზე მაკვირდება.
- რა ჯანდაბაა ეს?- აღმოხდა გაკვირვებულს, - სისხლი გდის რა მოგხვდა თავზე?
-არ ვიცი მეც ეგ მაინტერესებს.
- ჭერიდან ხო არ ცვივა რამე? ერთჯერადი ცხვირსახოცი მაქვს ჩანთაში და გინდა?
- მომეცი. უნდა გავიგო რა იყო.
დათოს ერთჯერადი ცხვირსახოცი მოაქვს და იმ ადგილას ვიდებს სადაც მტკივა, მობილურს იატკზე ვანათებ და ჩემს გვერდით დაგდებულ პტარა კენჭს ვხედავ, ხელში ვიღებ ვნთებ და ვაკვირდები.
-გარედან ისროლა ვიღაცამ.- ვამბობ და ფეხზე ვდგები.
-მიიდე ეგ ცხვირსახოცი მთელი თმა გაგისისხლიანდება. - მეუბნება დათო.
-მოიცა გოგოები ხო არ ჩავიდნენ ეზოში?
-მე რა ვიცი, ეტყობა ვიღაცაა ქვევით და ცდილობს შეგვაშინოს.
- ის სალომე ხო არ არის, დღეს რომ შეგხვდა და ტალახები გვესროლა? - ფანჯარასტან მივდივარ და გარეთ ეზოში ვანათებ, თუმცა შუქი იმდენად პატარაა რომ ძირს მინდვრამდე ვერ წვდება.
- დაკეტე ფანჯარა. - მაფრთხილებს დათო, -იმ ქალზე ამბობ? მაჩვენე კიდე მოგდის სისხლი?
საბედნიეროდ მხოლოდ რამდენიმე წვეთი სისხლი წამომივიდა და მალევე შეწყდა.
-ჩავიდეთ! - ვთავაზობ დათოს.
- სად უნდა ჩახვიდე თუ კიდე ისროლეს ჩავიდეთ მერე, ქვა ისე არ ამოვარდებოდა ზემოთ ვინმეს რომ არ ესროლა, გოგოებთან ხომ არ გავიდეთ და შევამოწმოთ ადგილზე არიან თუ არა ეგენი ხო არ არიან, ორი ჭიქა დალიეს და ეტყობა იმოქმედა.
-კაი შეეშვი ხომ არ შევუარდებით ოთახში, - ვუარობ, - თუ მართლა კიდე განმეორდა მაშინ ავდგები და ჩავალ, მაგრამ ცოტა არ იყოს უცნაურია.
-ეგენი იქნებიან, რომ გვეღვიძა ვეღარ გაბედეს შემოსვლა და ახლა ქვევით იქნებიან და კვდებიან ალბათ სიცილით.
-თავში მომხვდა, თან მწარდედ. ხუმრობა აღარაა მინაც ლამის ჩაამტვრიეს, ამ წვიმაში ან არ ეშინიათ ან არ ეზარებათ?
-მთვრალები არიან მეთქი რას გეუბნები? - დაწექი არ მიაქციო ყურადღება და დაიძინე, მობეზრდებათ და ამოვლენ, დათოს მობილურს ვუბრუნებ და ლოგინში ვბრუნდები. ტკივილმა გამიარა და ძილიც მომერია, ხვალ პასუხს მოვთხოვ ამისათვის გოგოებს, ისევ ფანჯარაში განვაგრძობ ყურებას და ეჭვი მაინც სალომეზე მაქვს. არ არის გამორიცხული თავზე დამადგეს. ისევ გაიელვა. ისევ ტოტები და ნაცნობი ორი წითელი წერტილი გამოჩნდა ხეებს შორის, ესეთი ორი წერტილი სალომეს სახლში იყო და ზუსტად იგივეა ხეებს შორის, სწრაფად ვდგები და ფანჯარას ვაღებ თუმცა სანამ ფანჯრიდან თავს გავყოფ ყველაფერი ქრება. გარეთ მხოლოდ წყვდიადი და წვიმაა, ცოტა შემეშინდა ისევ ლოგნში ვბრუნდები, ვცდილობ დავიძინო. ლოგინში კრგა ხანს ვწრიალებ, ფანჯრისკენ აღარ გაიხედავს და არც დათო არ შემიწუხებია.
თავი 4
დილით ოთახი ისევ მზის სხივებით აივსო. გარშემო მიმოვიხედე და უცნაურ ღამეზე დავფიქრდი, იატაკს დავაშტერდი. ძირს პატარა კენჭები ეყარა, თუმცა მათში განსხვავებული ვერაფერი შევნიშნე. ფანჯარასთან მივედი, მინას დავაკვირდი, გაბზარული არ იყო. ფანჯარა გავაღე და ქვები ეზოში მოვისროლე.
მშვიდი და სასიამოვნო დილაა. ასე უცებ შეცვლილი ამინდები და ხასიათი შემოდგომას ჩვევია, მაგრამ აქ ესეც უკიდურესობამდეა მიყვანილი. სუფთა ტანსაცმელს ვიცვამ და თვალს დათოს საწოლისკენ ვაპარებ. ისევ ძინავს. ახლა ყველაზე მეტად გოგოების ნახვა მინდა, მაინტერესებს გუშინდელთან დაკავშირებით რას მეტყვიან. შუქის ჩამრთველს უიმედოდ ვწევ და ჩემდა გასაკვირად სინათლე ირთვება. ტელეფონს დასატენად ვაერთებ და ქვევით ჩავდივარ. კიბესთნ ჩვენი ძაღლი კეთილი თვალებით და სიყვარულით მეგებება ტრადიციულად, მეც რამდენიმე წამით ვეთამმაშები, ხმელ ტოტს ვიღებ და ვუგდებ თუმცა მასზე რეაგირება არ აქვს, მეგონა თედო გაწრთვნიდა თუმცა ალბათ ვერ მოიცალა.
სახლიდან ტელევიზორის ხმა გამოდის, ხის კარს ფრთხილად ვაღებ, მართას გობში ხელები ჩაუყვია და მჭადის ცომს, თან ცალი თვალით ტელევიზორს უყურებს. ჩემი შესვლა არც შეუმჩნევია საქმეში გართულს. ვესალმები და შავ-თეთრ, უძველეს ტელევიზორს ვუყურებ, რომელშიც უცხოური სერიალი გადის, გმირები ერთმანეთს გაცხარებით კოცნიან, გულში გამეცინა და მართას რეაქციას ველოდები, მანაც არ დააყოვნა:
- უი თქვენ გლორწკათ ჯანდაბამ, - ცომიდან ხელები ამოიღო და წყალი ჩაამატა, - გამორთე ბებია არაფერია მაგაში საყურებელი. - არადა ეტყობოდა როგორი მონდომებით უყურებდა სერიალს, მის ნათქვამზე გამეღიმა და დავამშვიდე:
-არა იყოს, უყურე გაერთობი.
თედო ტრადიციულად სახლში არ დამხვდა, ძროხის დასაბმელად იყო გასული. ნეტა გოგოებმა გაიღვიძეს? გაფიქრებას ვერ ვასწრებ, ოთახში ნინი შემოდის. ისევ შორტებში და შავი მაისური აცვია. თმა თავზე დაუხვევია და ჭრელი ყვავილებიანი თავსაფარი აქვს წაკრული. ძალიან უხდება. ღიმილით გვესალმება, ვიბნევი და რისთვისაც მინდოდა მისი ნახვა მავიწყდება.
- გეხვეწებით, მასწავლეთ როგორ უნდა მართლა მაინტერესებს, - ისეთი თვალებით გახედა მართას, თითქოს დიდ სასიამოვნო საქმეს აკეთებდა, - გამომადგება, თუ წინააღმდეგი არ ხართ.
- ვაი შენ გენაცვლე ბებია, - შესძახა მართამ და სიცილი დაიწყო, - მაგაზე რავა გეტყვი უარს, მოდი გასწავლი აბა რას ვიზამ. ახალი რო მოვზილო არც მაქვს მაგდენი ფქვილი, მერე გავაგზავნი თედოს წისქვილში და გასწავლი. მოდი შვილო, აქ დეიბანე ხელები, - მართა წყლიან თასზე ანიშნებს, ნინიც სიხარულით მირბის და წყალში ნატიფ გრძელ თითებს ჰყოფს.
- ახალ ყველს დავფშვნი მე და გავაკეთოთ ჭადები, გაქ ნაჭამი?- ნინის მონდომებით მართაც გახარებულია მე კი დიდი ინტერესით და სიამოვნებით ვაკვირდები ამ პროცეს, ნინი უარის ნიშნად თავს აქნევს და ამბობს:
- თავსაფარი წაკრული მაქვს და აღარ დამჭირდება. რა იცი რაში გამომადგება ჭადის ცხობა.
- კი ამბობენ ახლანდელი ბიჭები რო არ უნდათ ქალი მზარეულები მარა, საქმეს რო დაჭირდება ესეც ქე უნდა იცოდე და ყველაფერი. არ უნდა ეზარებოდეს ქალს საჭმლის კეთება, ქმრისთვის უნდა უხაროდეს.
- ქმარიც უნდა აძლევდეს იმის საბაბს, რომ ცოლმა სიხარულით გააკთოს საჭმელი არ მეთანხმებით? - თვალები უციმციმებს ნინის, ცომში ხელებს ჰყოფს და ზელას განაგრძობს.
- მაგეც მართალია.- ეთანხმება ბებია.
ნინი მე მიყურებს და იღიმის, ეტყობა უაზროდ ვუყურებ და ჩემი ემოციების და გამომეტყველების კონტროლს ვიწყებ.
- ერთი შენი გამომცხვარი მჭადი რა იქნება მაინტერესებს. -ვეუბნები აგდებით.
- კაი იქნება ძალიან.- იცავს მართა ნინის.
- რატომ არ იქნება ვთომ? - წარბები შეკრა ნინიმ, - მე არაჩვეულებრივი მზარეული ვარ. ნუ რაღაცეების კეთება გამომდის, დაგპატიჟებ ერთხელ.
- დიდი სიმოვნებით. - ვუღიმი, ისიც ალბათ გუშინდელ ამბავს იხსენებს და სერიოზულდება, - ქვის სროლაც კარგად იცი.
ნინი თავს გვერძე ხრის და ჩერდება.
- რას გულისხმობ?
- გუშინ ლამის თავი გამიტეხე და ლამის მინაც ჩაამსხვრიეთ. რატომ ჩახვედით იმ წვიმაში თან ღამე ვერ ვხვდები. თუ გაერთეთ და ისიამოვნეთ კიდე არაუშავს, მაგრამ მართლა რა ხუმრობა იყო ვერ მივხვდი.
ნინი ჩემ ნათქვამს უფიქრდება, მართაც ისე მაკვირდება თითქოს პირველად მხედავსო.
- რა ქვის სროლა რა თავი გაიტეხე, გუშინ არსად არ ჩავსულვარ, რაზე ლაპარაკობ?
მინდოდა ნინის სიტყვებში ან გამოხედვაში რაიმე ისეთი დამეჭირა რაც დამაეჭვებდა რომ მატყუებდა მაგრამ არ თამაშობდა და სერიოზულად მპასუხობდა.
- გუშინ ღამით კენჭები ესროლა ვიღაცამ ფანჯარას და ერთი თავში მომხვდა, მეგონა თქვნ იყავით, მაგრამ შესამოწმებლად ოთახში მაინც არ შემოვსულვართ.
-შეგეძლო დაგეძახა და გაგეღვიძებინეთ, ჩვენ მართლა გვეძინა. - როგორც ჩანს, ნინი ამ ბრალდებამ ძალიან გააღიზიანა.
-რას ლაპარიკობ ბებია? - პირზე აიფარა ხელი მართამ, - მოდი მაჩვენე თავი, მაგისთანა არაფერი არ გამიგია, რავა დოუშენდნენ ქვებს ფანჯარას.
-არაფერია ისეთი სერიოზული, სალომეზეც ვიფიქრე და გამახსენდა გუშინ როგორ გვესროლა ტალახები, იქნებ ის იყო?
მართა თავს აქნევს.
- მაგე ბებია ეზოს გარეთ არ გამოდის, უვლის თავის ფუტრებს და არის ძაღლი არ შემოუშვებდა ეზოში.
- მაშინ რა შეიძლება ყოფილიყო? მართლა მაინტერესებს. - კიდევ უფრო დიდ გაურკვევლობაში ვარ. მინდა შევეშვა და დავივიწყო რაც მოხდა, არ მინდა ნინი და ბებია შევაშინო, ამიტომ მომხდარში დათოს ვადანაშაულებ და ამ თემაზე საუბარს ვწყვეტ. ნინიც მშვიდდება და მჭადის ზელას ამთავრებს. ბებია გახურებულ კეცს იღებს და მჭადის დასმას ასწავლის, ნინი თავისი „მოხერხებულობის“ წყალობით ხელს იწვავს და მართა ისე განიცდის, თითქოს რამე სერიოზული დაემართა და თვითონაა ამ ყველაფერში დამნაშავე.
- ბებია, წისქვილი შორსაა? - ვეკითხები მართას როცა მდგომარეობა წყნარდება.
- არცისე ბებია, მდინარეზეა სოფლის ბოლოს.
- წავიდოდი, სულ სახლში ვარ და ცოტა გავლა არ მაწყენდა. თანს თედოსაც საქმეს შეუმსუბუქებ. - გულწრფელი ვარ ჩემს სიტყვებში და წყლის წისქვილის ნახვაც მინდა, გასეირნება მართლა არ მაწყენდა, თუმცა მართა კვლავ წინააღმდეგი:
- შენ რავა გაგიშობ იქა?
-მართლა გეუბნები რომ მინდა წასვლა და სიმინდს თუ გამიმზადებ, სიამოვნებით წავალ.
მართა ფიქრობს და ბოლოს მთანხმდება.
- იქნება დღეს ვინმე იქა, უთხარი თედოს შვილიშვილი ვართქო და დაგიქფავენ. ცოტა დრო კი უნდა ბებია მარა თუ გინდა წამოდი შენე და მერე თედოს გავაგზავნი მოსატანად.
- სად მიდიხარ?- ინტერესდება დათო, რომელიც იმ წუთას შემოვიდა ოთახში.
- წისქვილში. ხომ არ წამოხვალ?
-კი წამოვალ, ისედაც სულ სახლში ვართ, - იმეორებს ჩემს სიტყვებს დათო, - წავიდეთ?
მართას გარეთ გავყავართ და თეთრ ტომარაში შაყრილ სიმინდზე გვანიშნებს რომელიც ნახევრადაც კი არაა სავსე.
-ამოვაკლებ ამას ბებია, თუ არა გაგიჭირდებათ წაღება. - მივიდა ტომარსთან გასახსნელად.
- რა უნდა ამოაკლო, პირიქით, ცოტა ჩაყარე კიდევ, ამის წაღებას რაღა უნდა, - სანამ შემეწინააღმდეგებოდა უფრო მეტად შევუტიე, - მინდა რამე გავაკეთო, ვიცი რომ არ გინდა შევწუხდე, მაგრამ ასე უფრო ვწუხდები. არაფერი არ არის სირცხვილი და შემაწუხებელი.
მართა მორცხად ხრის თავს, ტომარაში ცოტა სიმინდს ვამატებთ, ზურგზე ვიგდებ.
- წაგაღებიებ მომეცი. - მექჩება დათო მხარზე.
- შემეშვით, რა გჭირთ?! - მეცინება, - თქვენთან კამათი უფო მღლის ვიდრე ეს ტომარა.
- შენ გენაცვალოს ბებია. იმ გზას გოუყევი სიდანაც მოხვედით და ბოლოს დეინახავ გადასახვევს მდინარისკენ, თუ ეფროსინე შეგხვდეს ან ვინმე არ მოგერიდოს,კითხე გზა. წისქვილში კი იქნება ვინმე, დღეს აღებენ ხოლმე. - მარიგებს მართა.
როდესაც ეზოდან გავდივართ დათო გუშინდელის შესახებ მეკითხება
- გოგოები იყვნენ? კითხე ნინის?
- მითხრა არაო. მგონი არ იტყუება. სალომეზე მქონდა ეჭვი, მაგრამ მართამ მითხრა ეზოს გარეთ საერთოდ არ გამოდის, მარტო თავისი ფუტკრები აინტერესებსო.
- ფუტკრები ჰყავს? -გაიკვირვა დათომ.
- რა ვიცი რაც უნდა ის ქნას, დღეს თუ კიდევ განმეორდა აუცილებლად გავარკვევ ვინ ერთობა ასე ცუდად. - ახლა უფრო შემეშინდა ვიდრე გუშინ და თემას ვცვლი, - ტელეფონი დამრჩა, დასატენად შევაერთე და თუ ვინმე დარეკავს გოგოები იმედია გაიგებენ.
სოფელს მზის შუქზე კიდევ უფრო დიდი ინტერესით ვაკვირდები. აქ თითქმის ყველა სახლი ერთნაირია და ჩვენს სახლს ჰგავს. გზა ვიწროვდება და თავდაღმართში ვეშვებით. გზაში არავინ არ გვხვდება, ვინც წისქვილის გზას გვასწავლის. წყაროსთან ვჩერდებით და ტომარას სკამზე ვდებ. მინდა ეს წყალი გავსინჯო, რადგან წვიმაში ვერ მოვახერხე, მილს მაღლა ვწევ და ხელებს ვიბან, მერე კი პირდაპირ ხელიდან ვსვამ წყალს. ეხლა მივხვდი და დავრწმუნდი რომ წყალსაც შეიძლება ჰქონდეს გემო, შუბლზე სველ ხელს ვისვამ და გარემოს ვაკვირდები. მხოლოდ ქათმების კაკანი და ჩუმი ხმები ისმის, სოფელი ზედმეტად მშვიდია, რაც უსიამოვნო გრძნობას მიჩენს. ჩვენგან რამდენიმე მეტრში გზა მარჯვნივ უხვევს, ალბათ წისქვილიც იქაა. დათოც დიდი სიამოვნებით სვამს წყალს და ტომარას ჩემი წინააღმდეგობის მიუხედავად ზურგზე იკიდებს, დილის ვარჯიშია და მომიხდებაო.
- საოცარი სოფელია. - ამბობს აღფრთოვანებული, - სხვა სოფლებს არ ჰგავს. უი ნახე ის სახლი ვისი ყოფილა, მეუბნება მოულოდნელად, თვალს მის მზერას ვაყოლებ.
სოფელში მოსვლისას ხის ულამაზესმა სახლმა მიიპყრო ჩვენი ყურადღება ლამაზი, მოვლილი ეზოთი და ახლა დავინახე როგორ ეფერებოდა ეფროსინე თავის ყვავილებს და სარეველა ბალახისგან ათავისუფლებდა. თავისი განუყრელი მეგობარი - ძაღლი კი კუდის ქიცინით დასდევდა უკან.
- დილა მშვიდობისა! - ვეძახი ხმამაღლა და ვუღიმი.
ეფროსინე ხელის გულით სახეს იჩრდილავს და ისე უხარია ჩვენი დანახვა თითქოს მისი შვილიშვილები ან დიდი ხნის ნაცნობებ ვიყოთ.
- გამარჯობა ბებია, მოდით აქეთ სად მიდიხართ?
- წისქვილში მივდივართ და გზა მაინტერესებს საით არის?
- აგერ ბებია პირველივე შესახვევში, იშვერს ხელს ეფროსინე, ცოტა დაღმართია და შორს არის მარა არ გაგიჭირდებათ. რო გამეივლით გადმამძახეთ, საქმე მაქ, არ დაგავიწყდეთ.
- კარგი, მადლობა თავს ვუქბნევ და დროებით ვემშვიდობები.
იმ შესახვევში ვუხვევთ რომელზეც გვითხრა, გარშემო სულ ხეები და პატარა ბილიკია, მდინარის ხმა ძალიან შორიდან ისმის. დათოს ვცვლი და ტომარას ვართმევ. საუბარს ისევ ქალთა მოდგმამდე მივყავართ, თუმცა მიხარია, რომ დათო ნინიზე არაფერს მეკითხება. ცოტა სიარულის შემდეგ მდინარესთან მივდივართ და გაოცებულები ვრჩებით. კამკამა მდიარეა, მიუხედავად იმისა რო გუშინ იწვიმა. ოდანავ მოშორებით მეორე ნაპირზე ხეებში ჩაფლლული ხის კრამიტით გადახურული წისქვილია შემოსკუპებული უზარმაზარ ქვებზე, კრამიტზე კი ნესტისაგან ხავსია ამოსული, რაც ამ ლამაზ წისქვილს კიდევ უფრო დიდ ხიბლს მატებს. რა ხდება? სიძველეები როდიდან მიზიდავს? წინ საფეხმავლო ხიდად უზარმაზარი ხეა გადებული, რომესაც ზედაპირი წათლილი აქვს. სახელურად კი ერთმანეთზე გადაბმული გრძელი ტოტებია. ხიდზე გადავდივართ და წისქვილს უფრო ვუახლოვდებით. ვხედავ რომ რკინის ბორბალი ტრიალებს, ბებია მართალი იყო, აქ ვიღაცაა.
ქვისგან გკეთებულ კიბეებზე ავდივართ, ღია კარში ვიხედებით. ჩვენი ასაკის ბიჭი ხის სკამზე ზის, თეთრი, ჭორფლებიანი ჟღალი თმით
- გაუმარჯოს! - ვესალმები და ტომარას შესასვლელთან ვდებ.
- გამარჯობა! - აბობს ბიჭი და უხერხულად იშმუშნება თითქოს რცხვენიაო, მერე კი ისევ გაკვირვებული იწყებს ჩვენს თვალიერებას.
-ა, მე თედოს და მართას შვილიშვილი ვარ გეგი, ეს ჩემი მეგობარი დათოა, - ხელს ვუწვდი ბიჭს, ისიც ფქვილიან ხელს მართმევს და თავს მიქნევს, ველოდები როდის იტყვის სახელს. მას სახე უნათდება და მორცხვად იღიმის:
- თედო ბაბუასთან ხართ?
- ხო, წისქვილიში წამოვედით, შენ ფქვავ ახლა ხო?
- კი ჩემია, მარა მოვჩები ახლა მალე და დაქფით თქვენ.
- მე არ ვიცი რა და როგორ უნდა, თუ არ შეწუხდები არ გამორთო, ჩავყრი სიმინდს და მერე მასწავლე როგორ გამოვრთო.
-არა დაგაფქვევინებთ, ვიქნები მეც აქ. - იღიმის ბიჭი და პატარა ბავშვივით ლოყები უწითლდება.
-შენი სახელი არ გითქვამს. - ვახსენებ.
-სოსო, სოსო მქვია. - ჩაიბურტყუნა ბიჭმა და ამ ხმაურში ძვლივს გავარჩიე რა მითხრა.
-ბაბუის საპატიცემულოდ? - ვკითხე ღიმილით.
- არა, ბაბუაჩემს ვალოდია ქვია. სტალინის საპატივცემულოდ.
-კი მგრამ რამდენი წლის ხარ? - ვერ ვმალავ ჩემს გაოცებას.
- ჩვიდმეტის ვარ ჯერ მარა, ბაბუაჩემს ერჩივნა სტალინის სახელი დაერქმიათ ვიდრე თავისი. ასე უთქვია მამაჩემისთვის, სახლში არ გაგაჩერებ მაგდენ პატივს თუ არ მცემო, არც მე მამწონს ჩემი სახელი მარა რა ვქნა?
- ვალოდია ვიცი გმიგონია ჩვენებისგან. - ვეუბნები მას მაგრამ რა მსმენია მასზე იამას რა თქმა უნდა არ ვამბობ, - არ მეგონა ვინმე ახალგაზრდა თუ შემხვდებოდა აქ. სკოლაში სწავლობ? -არ ვეშვები ბიჭს მიუხედავად იმისა რომ ჩემთან საუბრის ერიდება.
- დავამთავრე წელს, ახლა ვხდები თვრამეტი წლის, შემოდგომაზე. - მპასუხობს და წისქვილის ქვას მიშტერებია თითქოს ერთი სული აქვს როდის გაჩერდებაო, ფქვილი ნელ-ნელა იკლებს და სოსოც ფქვილის ამოღებას და ტომარაში გადაყრას იწყებს. დათო კედელს მიჰყუდებია და აკვირდება ამ პროცესს, როცა ამთავრებს დაცლას, ჩვენი ტომრის ასაღებად მიდის, მაშინვე ვაჩერებ.
-არა, მითხარი რა ვქნა და მე ვიზამ.
-ონჯაროში ჩაყარე ზევით, - მანიშნებს სამკუთხედ ხის შეკრულ ონჯაროზე, რომელიც წისქვილის ქვის თავზეა დაკიდებული,- საჭმელად უნდა ხო?
თავს ვუქნევ და პატარა კიბით წისქვილზე ავდივარ, სიმინდს ონჯაროში ვყრი.
-მორჩა? - ვეკითხები მას.
- ხო დეიფქვება ახლა და ჩვენგან არაფერი არ უნდა, ფქვილი წიქვილის ქვიდან იწყებს გადმოსვლას. ცარიელ ტომარას გვერდით ვაგდებ და პროცესს ვაკვირდები.
- გავიდეთ რა გარეთ. - თითქმის ყვირილით ამბობს დათო.
-კაი. - ვუქნევ თავს და სოსოსკენ ვბრუნდები. - მასწავლე როგორ უნდა გამოვრთო და წადი შენ, მართლა არ მინდა დალოდება, ჩემ გამო ნუ დაიცდი
-არა, არ მეჩქარება. სახლში ყოფნას და ვალოდიას ყურებას აქ ყოფნა მირჩევნია.
ოჰო, შვილიშვილსაც არ მოსწონს ვალოდია.
-მაშინ თუ არაფერი არ უნდა და თავისით დაიფქვება, შენც გამოდი გარეთ. - ვთავაზობ და მინდა კონტაქტში უფრო შემოვიყვანო.
გარეთ სამივე გავდივართ, ხმაურიც აღარ მაწუხებს, ისევ კიბეებზე ჩავდივართ და დაბურლ ტყეს ვაკვირდები, დათომ ხიდზე ჩამოჯდომა მოინდომა და ხიდისკენ მივდივართ, სოსო ხმას არ იღებს. აქ სიმშვიდეა და წყალიც მშვიდად მოდის. ხიდის შუაში ვსხდებით.
-უნივერსიტეტში ჩაბარება არ გიცდია? - ვეკითხები სოსოს.
ის ჩერდება, პატარა ჯოხს ათამაშებს ხელში და მთებს მიშტერებია. დათო მხარზე მსუბუქად მიბიძგებს. მგონი კითხვა არ უნდა დამესვა, რატომ არ ვანებებ თავს ჩემს თავზე მეშლება ნერვები.
-არა! - მპასუხობს ის, - დიდი ფული უნდა, კი ვსწავლობდი კარქათ მარა ვალოდიამაც არაო.
- რატო ფულის გამო, იქნებ ისე ჩაგებარებინა რომ დაეფინანსებიათ სწავლა?
- მოხუცია ახლა და ვინმემ ხო უნდა მომხედოსო, თქვენთვის ვიშრომე მე და ახლა გინდათ წასვლაო და რავიცი არც მიცდია.
-დედაშენი და მამაშენი ხო არიან აქ.
-წასულები არიანსაზღვარგარეთ კაი ხანია. - ჩაიბურტყუნა მან.
-მერე არ უნდა იბრძოლო შენი ცხოვრებისთვის? - საუბარრში გვერთვება დათო, - მე შენ ადგილას წავიდოდი მითუმეტეს შენი მშობლები თუ დაგეხმარებიან და საზღვარგარეთ არიან.
-რავიცი. - მხრები აიჩეჩა მან.
- რა უნდა აკეთო აბა აქ ბაბუაშენს უნდა მოუარო?
დათომ ჩემზე თამამი და უხერხული კითხვები დასვა.
-რა ვქნა, მეცოდება, ხო არ დავტოვებ.
-შეყვარებული თუ გყავს?- ჰკითხა დათომ.
-არა, საიდან უნდა მყავდეს?
- რავიცი, სკოლა. იქნებ სოფელში არის ისეთო გოგო რომელიც მოგწონს და გიყვარს?
-სკოლა არ გავაქ სოფელში და არც ჩემხელა გოგოა, სადაც ვსწავლობდი კი მომწონდა ერთი გოგო, მარა რავიცი... - თავი დახარა - იქაც სუყველა ისეთი იყო რო რავიცი მოკლედ. ტელეფონით ვწერ ერთ გოგოს მარა არ მინახია ჯერ.
-რაღაც რო გკითხო შეიძლება? - თვალები დაავიწროვა დათომ, თითქოს შეკითხვის დასმის ეშინიაო და ტუჩზე იკბინა.
-მკითხე.- გაიღიმა ბიჭმა და ჭორფლებიანი ლოყები ისევ გაუწითლდა.
-სექსი გქონია?
ბიჭი უფრო წითლდება და თითქმის ჩურჩულით ამბობს.
-არა საიდან?
-თვრამეტი წლის ხო ხდები?- გაიოცა დათომ.
დათოს ცოტა ზედმეტი მოსდის, ახლა მე გავკარი მხარი და ვანიშნე გაჩერებულიყო.
- ეგ არაფერს არ ნიშნავს, კარგი გოგოც გამოჩნდება, მაგრამ მე ვფიქრობ უნდა ჩააბარო. სცადე მომავალ წელს და იბრძოლე შენი ცხოვრებისთვის. ბაბუაშენი შენზე ბევრად უფროსია, თავის თავზე ფიქრობს, ხოდა შენც იფიქრე შენ თავზე. არ გინდა დღეს რო მოიცლი გამოგვიარო? რაღაც მარტო ვართ, სათევზაოთაც შეიძლება წავიდეთ და გავერთობით თუ მოიცლი. კიდევ გვყავს ორი მეგობარი წამოყვანილი, გოგოები. თედო დაგვპირდა გაგიყვანთ სათევზაოდო.
- მოვახერხებ მემგონი, - ამბობს ღიმილით - თედო ბაბუმ კაი თევზაობა იცის.
სიჩუმე ჩამოვარდა. მხოლოდ მდინარის ხმაური ისმოდა. სოსო ალბათ ძალიან ცუდ მდგომარეობაში ჩავაგდეთ და ცუდად მოვექეცით ამდენი კითხვა რომ დავაყართ. თავს ცოტა უხერხულად გრძნობს და მეც ძალიან მაწუხებს მისი ეს მდგომარეობა.
ცოტა ხნის შემდეგ, წისწვილში ვბრუნდებით, სოსო კიბეზე ადის და ონჯაროში იყურება.
-ცოტა არის დარჩენილი და მორჩება მალე.
ფქვილის ჩაყრას ვიწყებ ტომარაში და ველოდები, დრო იწელება. ნახევარი სათის შემდეგ სიმინდის მარცლების ჩამოოყრაც სრულდება, სოსო გარეთ გადის და წისქვილი ჩერდება. დარჩენილ ფქვილს ტომარაში ვყრი და ზურგზე ვიგდებ.
-შენც მოდიხარ ხო?- ვეკითხები სოსოს.
-კი, იქით მოვდივარ მეც, ამას დავტოვებ ღიას, ვიღაცა მოვა კიდე დღეს. ვკეტავთ ხოლმე და კვირაში ერთხელ ვაღებთ. - ბიჭი ჩვენსაზე დიდ ტომარას ზურგზე იგდებს და გარეთ გავდივართ, გზა ისევ სიჩუმეში გრძელდება. სოფელში გავდივართ და ეფროსინეს დანაბარები მახსენდება. სოსო გადასახვევიდან ქვემოთ მიდის.
-გამოგვივლი დღეს?- ვეკითხები მას.
-კი. რომელი საათისთვის პირებთ წასვლას?
-არციცი ზუსტად, ალბათ შუადღეს. შენ გამოიარე ან ტელეფონის ნომერი გვითხარი შენი და დაგირეკავთ, სოსოს ტელეფონის ნომერს დათო იწერს, მადლობას ვუხდი და ვემშვიდობებით, როგორც კი ვშორდებით დათოს ვეუბნები:
-მგონი ბევრი კითხვა დავუსვით, რაღაც ცუდად გამოგვივიდა. შემეცოდა, ვალოდიას რატომ უნდა უყუროს, მთელი ცხოვრება წინ აქვს.
-სექსი არ მქონიაო. - თქვა გაოცებულმა.
-მე რა მაწუხებს შენ რა, რა სექსი, ბიჭმა ბაბუამის უნდა მოუაროს. თან ვერ გაიგე ნათელამ რა მოყვა ვალოდიაზე? არ იქნება ეგ კაცი დალაგებული. ჩააბარებს, წავა სდმე სასწავლებლად და ყველაფერი ექნება, თან მითუმეტეს კარგი მოსწავლე თუ იყო.
ეფროსინეს სახლს ვუახლოვდებით ქალი ისევ ადგილზეა, ყვავილების ძირიდან შიშველი ხელებით ბალახს თხრის და ისევ ძაღლს ებურტყუნება. ჩვენს დანახვაზე სახლისკენ გარბის და იქედან ყვავილების თაიგული და გოგრები მოაქვს.
- რა საყვარელია! - იცინის დათო.
ქალი გაბრწინებული თავალებით გამოდის ეზოდან და დათოს გოგრებს და ყვავილებს აწვდის. როგორც ჩანს თვითონაც ბედნიერია იმით რასაც აკეთებს.
-ეს გოგოებს მიუტანეთ, - ამბობს ყვავილებზე, - ეს მართას. უთხარით ბუხარში შეწვითქვა.
- ძალიან დიდი მადლობა. - უღიმის დათო.
- ლამაზი ეზო გაქვთ, შემოდგომაზე ყვავილები თუ ხარობდა არ ვიცოდი. - ვამატებ მე.
- უჰ რას ლაპარიკოპ, აქ გაზაფხულზე უნდა ნახო რა არის, სულ ფერად-ფერადი ყავილებია ისეთი დასანახავია რო რაციცი.
ქალს კიდევ ერთხელ ვუხდით მადლობას და ვემშვიდობებით. ყვითელ გოგრებს და თეთრ, ხავერდოვან გირილებს თვალს ვავლებ. ეზოში შევდივართ თუ არა დათო მეუბნება:
-ეს ყვავილები ნინის მიართვი, მე სესილის მივცემ და მართასაც გავუნაწილოთ.
-ძალიან დავიღალე და არ ვარ ხუმრობის ხასიათზე. - ვუბღვერ და ტომარას ხელს უფრო ძლიერად ვუჭერ ხელს.
- ბიჭო, ტყეში ტყუილად გაგიშვით? - წარბებს კრავს დათო და სიცილს ძვლივს იკავებს.
- მორჩი, ვისაც გინდა იმას მიეცი ყვავილები, მე შემეშვი.
- რატომ მიმალავ ვერ ვხვდები, თორე მე კი მოვრჩები. შენთვის არასოდეს არაფერი დამიმალავს, თუ რამე მიჭირდა და მილხინდა გეუბნებოდი და შენ რა გჭირს არ ვიცი...
დათოს კითხვას უპასუხოდ ვტოვებ. იცის როგორ უნდა იმოქმედოს ჩემზე, ახლა თავს ნამდვილ ნაბიჭვარად ვგრძნობ. სახლში შევდივართ, ტომარას შესასვლელთან ვდებ და ფქვილიან ხელებს ვიფერთხავ. სახლში გოგოები ფუსფუსებენ და თიხის ქოთანში მოხარშულ ლობიოს მწვანე ხასხასა მწვანილს აყრიან.
-სად იყავით ბებია ამდენხანს? - გვეკითხება მართა.
-ცოტა შეგვაგვიანდა, ეს ეფროსინემ გამოგიგზავნა ბუხარში შეწვიო. - ვანიშნებ გოგრებზე.
- ეს კიდე გოგოებს დაურიგეთო. - დათო ყვავილებს ხელში მაჩეჩებს და თავის წილს სესილის და მართას აწვდის, მართაც შეიფერეს, მე კი დაბნეული ვდგავარ ყვავილებით ხელში და აზრზე ვერ მოვდივარ რა უნდა გავაკეთო. ნინი მოთმინებით მელოდება, მისი გამოხედვა კიდევ უფრო მაბნევს. ყვავილებს ვაწვდი და ორივეს გვეცინება.
- მადლობა! - ამბობს მორცხვად და ყნოსავს,- იმ პატარა გოგრასაც თუ მომცემთ კარგ რაღაცას გავაკეთებ, შესაწვავად მაინც არ გამოდგება.
ნინი დანას და პატარა გოგრას იმარჯვებს, თავს აჭრის და გულს აცლის, შემდეგ შიგნით წყალს ასხამს და საოცარ საყვავილეს აკეთებს, ფერების არაჩვეულებრივი შეხამებაა. ვეუბნები, რომ ნამდვილად ვერ წარმოვიდგენდი თუ ასეთ ნიჭსაც ფლობდა, პასუხად მხრებს იჩეჩავს და შეუმჩნევლად ეღიმება ტუჩის კუთხეებში.
ტელეფონის მოსატანად ავდივარ. შემოსულ გზავნილებს ვპასუხობ. ნაშუადღევს თევზაობას ვგეგმავთ. სიმართლე გითხრათ, თედოს პრიმიტიული ანკესი მაოცებს, მითუფრო, რომ სოსომ თქვა თედო ბაბუა არაჩვეულებრივი მეთევზეაო. თუმცა თუ ნიჭი და მოხერხება გაქვს სათევზაოდ ალბათ ესეც გამოდგება. ყველანი ვირაზმებით და სოსოსაც ვურეკავთ, ისიც გვთანხმდება და წყაროსთან დაგველოდება.
- სოსო ვინ არის? - გვეკითხება სესილი.
- წისქვილში ერთი ბიჭი გავიცანით, სხვათაშორის ვალოდიას შვილიშილი. - პასუხობს დათო.
წყაროსთან იმავე სტილის ანკესით მორცხვად ატუზული გველოდება სოსოც. გოგოების დანახვაზე კიდევ უფრო იბნევა წითლდება და თავის სახელსაც ძვლივს ამბობს. მდინარემდე მიმავალ გზაზე ერთი სიტყავც არ დასცდენია, შიგადაშიგ თვალს გოგოებისკენ უხერხულად აპარებს, რაც ნაკლებად სასიამოვნოა ჩემთვის, მაგრამ ისინი მართლა ისეთები არიან თვალს ვერ მოსწყვეტ. ამის გაფიქრებაზე წელში ისე ვიჯგიმები გეგონება ჩემი საკუთრებები არიან და საკუთარ თავს დავცინი. არა მგონია სოსომაც რაიმე განსაკუთრებული იკადროს, ამიტომ შეფარული თვალის გაპარებები ეპატიება. თან ჩემდა საბედნიეროდ სესილის უფრო ხშირად უყურებს და ვმშვიდდები. მაგრამ რატომ მაინცდამაინც სესილი? რა დაუწუნა ნინის?
ისევ იმ გზაზე ვართ რა გზითაც წისქვილში წავედით. მდინარე ისევ კამკამაა და არცისე ღრმა, თუმცა მეეჭვება შემოდგომაზე თევზი დავიჭიროთ. თედო გულმოდგინედ ეძებს ქვის ქვეშ ჭიაყელებს და მეც ვცდილობ სილაში ჩაფლული ქვები გადავატრიალო, თუმცა გამოცდილება თავისას შვება, თედო ორ წითელ ჭიას იჭერს და მოურიდებლად აცვამს პირდაპირ ანკესზე. ზიზღისაგან სახე მეჭმუხნება და ირონიული ტონით ვეუბნები:
- ამ ჭიის ხელა თევზი თუ დავიჭირეთ მადლობა უნდა ვთქვათ. რა ამბავია, მოერევა მაგხელა ჭიას თევზი? აქეთ არ შეჭამოს.
თედომ ჩაახველა, ძუა ჭიასთან ერთად წყალში მოისროლა, მერე კი ნიშნისმოგებით გადმომხედა და მითხრა:
- მოდი, ანკესი გამომართვი და რაცხა ამოყვება დეინახავ.
ზურგს უკან ჯერ ფხუკუნი მესმის, შემდეგ კი თავშეუკავებელი ხარხარი, დათოს გაბრაზებული ვუყურებ, ასეთი სასაცილო არავის არაფერი უთქვამს.
სოსო ისევ ქვების ქვეშ იქექება, მის მოსახმარებლად სესილი მიდის და ჩემთვის გაურკვეველ თემაზე საუბრობენ. მდინარის ხმაში არაფერი მესმის, ბიჭმა ხმა ამოიღო, არც ისეთი მორცხვი ყოფილა როგორც მეგონა. ხელით მითითებებსაც აძლევს სესილის, ნინის ჭიები ეზიზღება, ამიტომ იმას აკეთებს, რაც ყველაზე მეტად მესიამოვნებოდა და გამახარებდა ამ მომენტში, ჩემს გვერდით დგება და თბილად მიღიმის. ანკესი სულ მავიწყდება, უაზროდ მიჭირავს და ნინის მივშტერებივარ, რომელიც რაღაცას მელაპარაკება, მაგრამ ნაწილობრივ მდინარის ხმაურში და მეტწილად მისი სილამაზით მონუსხული ნახევარს ვერ ვიგებ.
ანკესი უკვე რამდენიმე წუთია მდინარის ყველაზე ღრმა ნაწილში მაქვს, არც მანიშნებელი ბურთი აქვს, რომ გავიგო, გაება თუ არა თევზი ჩემს ანკესში. თედო ამბობს რომ ეს ხელებში უნდა იგრძნოო, მაგრამ არამგონია რამე ვიგრძნო. სესილი ხმამაღლა კივის, მისკენ ვტრიალდები და ვხედავ რამხელა სიხარულს ანიჭებს ჭიის პოვნა, თითებით წითელი ჭიაყელა ჰყავს დაჭერილი და ისეთი ბედნიერი სახით უყურებს როგორ იკლაკნება მის თეთრ ხელის გულზე ეს არსება, თითქოს დიდი საგანძური ეჭიროს ხელში. სოსო მპურიდებლად კავზე აცვამს და მდინარეში ისვრის, მერე კი სესილის უწვდის ანკესს, ისიც სიხარულით ართმევს და მოხერხებულად იჭერს.
-ერთი იმათ გახედეთ. - გვითხრა დათომ და თვალი არ მოუშორებია მათთვის,- ეს მე პატიოსნი ბიჭი მეგონა და შეხედე რა დღეშია.
-ვხედავ! - ვუპასუხე მოკლედ.
-დათო რეებს ბოდიალობ? ანკესი ათხოვა, უბრალოდ ეკონტაქტება, რა ნახეთ აქ ისეთი? - ნინი ცოტა ხნით დაფიქრდა და ღიმილით დაამატა: - თუმცა ფლირტიც იგრძნობა ცოტა, მეც ვიგრძენი.
-შენ სხვა რამეებიც უნდა იგრძნო, - თავლს უკრავს ნინის დათო.
- შეგიძლია ცოტა ხანს ანკესი გამომართვა?- ვეკითხები ნინის, - არ გეფლირტავები უბრალოდ დაიჭირე. თუ ზღვარს გასცდება სოსო ჩვენ აქ ვართ მაგრამ ამაში ეჭვი მეპარება.
- რავა გლახა ბიჭია თუ? - წამოიყვირა თედომ, რომელიც მშვიდად იჯდა დიდ ქვაზე და არ ხმას არ იღებდა. არ მეგონა ჩვენს საუბარს თუ ისმენდა
ნინი ანკეს მართმევს და ისე იჯგიმება, თითქოს მთელი ცხოვრება თევზაობაში გაეტარებინოს. დათოსკენ ვბრუნდები და ვუბღვერ, დანებების ნიშნად ხელებს მაღლა სწევს და იცინის.
-ვინ თქვა რომ ცუდი ბიჭია? - გავიკვირვე და თედოსკენ მივბრუნდი .
-მაგ მისთანა მშრომელია, ათ ოჯახს შეინახავს და ათ ქალს გოუძლებს.
-გაძლებაში რას გულისხმობთ? - გადაიხარხარა დათომ, ამ ბოლო დროს უჩვეულო იუმორის გრძნობა აქვს და რაც მთავარია თითონ ერთობა თავის ნათქვამზე.
-რას და საცა ვალოდიას უძლებს კაცის ნერვები ის ათ ქალსაც გოუძლებს, - არ იმჩნევს, ან ვერ ხვდება დათოს ჩაკითხვის მიზეზს, - მაგე ჩუმად იქნება წამოსული, თუ არა არც აქ გამოუშობდა მისთანა არის.
ვალოდიამ ძალიან დამაინტერესა, ვინ არის ეს კაცი ასეთი, მთელი სოფლის კრიტიკას რომ იმსახურებს და ერთი კარგი არავის არაფერი დასცდენია მასზე?! მათ შორის, არც საკუთარ შვილიშვილს. დათოს ვუახლოვდები და რამდენიმე წუთის წინ რაც თქვა იმას ვახსენებ.
- კიდე თუ ამოიღებ ხმას ჩემზე და ნინიზე, ანკესზე შენ გამოგაბამ. - ჩუმად ვცრი კბილებიდან და დათოს არასერიოზულ სახეზე მაინც მეცინება, სოსოს და სესილის ვუახლოვდები. აშკარად უჩვენოდაც მშვენივრად გრძნობენ თავს.
- ჯერ ვერაფერი დაიჭირეთ? - ვარღვევ მათკომფორტს.
სესილი იკრიჭება, სოსო კი ისევ წითლდება. ეტყობა ეს ჩვევაა და არანაირ კავშირი არ აქვს სირცხვილის გრძნობასთან.
- ვერაფერი ჯერ, მაგრამ დიდი იმედი მაქვს რომ იქნება რამე.
- კარგი მოსწავლეა?- ვეკითხები სოსოს.
-კი. - ხრის თავს, მისი ქცევის მანერები შეცვლილია თითქოს ლაპარაკიც. ცუდადაა ჩვენი საქმე, ესენი ერთმანეთს უნდა დავაშორო თორე ასე არაფერი არ გამოვა. ინტრიგანი დედაბერივით ვლაპარაკობ, მაგრამ სოსო აშკარად მოიხიბლა სესილით, ამიტომ მათი მარტო დატოვება არ მინდა, თუმცა ნინის ხმამაღალი შეძხილის გაგონებისთანავე მისკენ გავრბივარ, მასთან თედოა და ანკესის წყლიდან ამოღებაში ეხმარება.
- დავიჭირე!- მეუბნება გაბრწყინებული თვალებით და მეხვევა. მეც ხელებს წელზე ვხვევ და ვაქებ. ნინის მხარიდან დათოს ირონიულად დაბრეცილი ტუჩების ვკიდე თვალი და ისევ ვუბღვერ.
- საყვარლები.- ბურტყუნებს ძვლივს გასაგონად და მოჩვენებითი სიყვარულით სავსე თვალებით შემოგვყურებს.
ჩუმად შუა თითს ვუჩვენებ და ანკესზე გადამაქვს ყურადღება. მაინტერესებს რა ზომის თევზი იქნება. აფართხალებული ვერცხლისფერი თევზის კანი მზის შუქზე ბრწყინავს.
- არ გავუშვათ?- მკითხა ნინიმ და საწყალი თავლებით გახედა ნანადირევს.
- რა უნდა გაუშვა, შენი დაჭერილი თევზი?
-ხო, მთავარია რომ დავიჭირე, - ნინი თევზს უახლოვდება და ფრთხილად აკვირდება, - ნახე როგორ იბრძვის სიცოცხლისთვის, რატო უნდა ჩავამწაროთ? ამის ხორცს მართას ხაჭაპურები აჯობებს.
დიდებულია, ახლა იმაზეც უნდა ვიზრუნოთ თევზს რამე არ „ჩამწარდეს“!
-შენ რავარც გინდა ბაბუა, შენი დაჭერილია.- თბილად ეუბნება თედო.
ნინი თევზს თამამად უახლოვდება, ხელში იჭერს და ისე ძლიერად უჭერს რომ საცაა გაჭყლიტავს. სწრაფად მიირბის და მდინარეში ისე ძლერად აგდებს ვფიქრობ გადარჩა თუ არა. საწყალი თევზი ქვაზე ეხეთქება და წყალს წინააღმდეგობის გაწევის გარეშე მიყვება, მოკვდა
-რა გავაკეთე?- იკივლა ნინიმ
-მოკალი, გვეჭამა მაინც- ჩაიბურტყუნა დათომ
თედო ჭიაყელას აცვამს კავზე და დათოს უწვდის, ის კი დამცინავი ტონით ამბობს
-იმედია ჭიაყელაც არ შეეცოდება ვინმეს.
-ეგეც საცოდავი და საწყალი არსებაა, მაგან რა დააშავა?
ნინის ეს საქციელი მაცინებს და სიამაყით მავსებს.
-კაი გამარჯობა თქვენი,- მომესმა უცნობი კაცის ხმა ზურგს უკან.
-ვალოდიას გაუმარჯოს! - პასუხობს თედო.
უკან ვბრუნდები და მაღალ ჭაღარა წვერებიან მოხუცს ვხედავ. მუშაობისაგან, დამსკარი და დაღლილი ხელებით ჯოხს დაყრდნობია, გამარჯობის ნიშნად თასვ ვუქნევ. ის კი სოსოსკენ იხედება და ბურტყუნებს:
-ვ აი შენს პატრონს, ამას თუ სათევზაოთ ცალია ახლა, გეერთო ბიჭი, სოსო! - ყვირის ხმამაღლა, სოსო კი წამში მასთან ჩნდება და გაბრაზებული გამომეტყველებით აკვირდება ბაბუამისს.
-რა გინდა?
-მეიცალე ამხელა კაცმა სათევზაოთ? თავში ჭკუა არ გაქ?
-რა გინდა? - უხეშად უმეორებს კითხვას სოსო.
- წამოდი სახლში, საქმე მაქვს გასაკეთებელი.
- ვთევზაობ!
-რო გელაპარიკები საქმე მაქთქო ვერ გეიგე?
-ხო ხედავ რო ვთევზაობთ.
-ამათ რას აყოლიხარ შენე, ესენი ქალაქიდან არიან ჩამოსულები, საქმე კი არაფერი აქვთ ერთობიან და შენ ვენახი რო გადაგიჭამა საქონელმა და მგონია საქმეზე ხარ წამოსული. შენ კიდე აქ დამდგარხარ და თევზაობ.
ვალოდიას სიტყვებზე ვბრაზდები და სისხლი მაწვება. სოსოც რაღაც თავს ისე ვერ იცავს, როგორც საჭიროა, ჩვენთან ერთად რომ არ იყოს ალბათ ამდენსაც არ გაუბედავდა. მერე კი ჩუმად პასუხობს და სესილისკენ აპარებს თვალს.
- წამოდი სახლში თუ არა მერე არ დაგინახო სახლში ფეხშემოდგმული, საცა გინდა იქ წადი. ნათელას საქონელი იყო შემოსული და გადაჭამა მთელი ერთი პწკარი, არ დოუტოვებია ზედე არაფერი, მე შემიძლია თუ არა მაგდენის კეთება აღარ მეკითხები? - ხმას უწევს ვალოდია. ვფიქრობ ჩავერიო თუ არა მათ სუბარში, თუმცა, სოსო ისედაც უხერხულ მდგომარეობაშია და ალბათ ძალიან განიცდის ამ ამბავს, ვალოდია ბრუნდება და მიდის.
-მიდიხარ ბაბუა? - ეკითხება თედო, მზრუნველი ხმით.
- წავალ ხო, ვნახავ რა გადაჭამა საქონელმა. - თავს უნევს სოსო, როგორც კი პირველ ნაბიჯს დგამს, უკან ვაბრუნებ და ვახსენებ:
-ანკესი გრჩება!
-არა, იყოს ითევზაოს სესილიმ, სახლში რათ მინდა.
-არა წაიღე, ჩვენც მალე წავალთ, რაც დავიჭირეთ ისიც წყალში გავუშვით მაინც.
სესილისთან მივირბინე და მოკლედ ვუთხარი რაც ხდებოდა, ანკესს მაშინვე ვუბრუნებთ, ისიც მორხცვად გვემშვიდობება და მიდის.
-ესეთი ბაბუა რომ მყავდეს არ ვიცი რას ვიზმდი. - ამბობს დათო და ანკესს ნაპირზე დებს, - რა იყო ეს, ან რატო გაყვა, დარწმუნებული ვარ არც არსად დადის ეს სოსო და არც ისვენებს.
- ვერაფერსაც ვერ იზამდი,- შეეწინააღმდეგა ნინი,- რასაც სოსო აკეთებს იმავეს გააკეთებდი შენ , მის ადგილას რომ იყო, აქ გაზრდილიყავი და ასეთი ცხოვრება გქონოდა.
-აღარ მინდა თევზაობა. ვისაც გინდათ ითევზვეთ. - ხალისი დაკარგა დათომ.
- ჯობია ჩვენც წავიდეთ, მართა მარტო დავტოვეთ და ცოდოა. კარგი იყო მაინც. შენ კიდე, - ვტრიალდები სესილისკენ, - სოსოსგან თავი შორს დაიჭირე, ძალიან მალე შეხვედი კონტაქტში და შენით აშკარად აღფრთოვანებულია, ნუ მისცემ ტყუილ იმედებს.
სეილი წარბებს კრავს და გამოცებისგან პირს აღებს:
- რაზე მელაპარაკები, რა იმედები, რა თავი შორს დავიჭირო, არაფერი ცუდი არ უთქვამს და არც მიგვრძვნია. ხმაც არ ამოუღია ძირითადად მე ვლაპარაკობდი.
-სოსო ცუდი ბიჭი არაა, მაგრამ სესილი, ის აქ ერთადერთი ახალგაზრდაა, არც ისე დიდი გამოცდილება და არჩევანი აქვს გოგოებთან ურთიერთობის მხრივ, ამიტომ ისე მარტივად არ არის საქმე როგორც ნებისმიერ შენს ნაცნობ ბიჭთან. მოკლედ, მე გაგაფრთხილე.
-უბრალოდ თევზაობა მასწავლა.- თავს გამალებით იცავს სესილი.
- ხო კარგი წავიდეთ.
სოფელში შესვლამდე წინ კიდევ ერთი უცხო და საინტერესო სანახაობა გვხდება: გზაზე პატარა ქერა გოგო მოდის, უკან ფერად ფერებში გამოწყობილი, წელში მოხრილი ბებია მოყვება, გოგონას შავი უჩვეულო თვალები აქვს, მოკლე დახეული კაბით, ფლოსტებიდან კი პატარა თითები უჩანს, ფრჩხილებზე აქა-იქ წითელი ლაქის კვალი შემორჩენია. გვედით კი ჭრელი ქათამი მოყვება, რომელიც კოჭლობს და ცდილობს გოგოს დაეწიოს, გოგონა ჩვენს დანახვაზე კრთება, მერე კი თამამდება და წიწილას თბილი ხმით ეძახის.
-ჩიპო მოდი აქ! - ქათამი მაშინვე მასთან მიდის და თბილად ეხუტება. ის თავზე ხელს უსვამს და ქათამიც ნეტარებისაგან თვალებს ხუჭავს, მერე გოგოს ხელში აჰყავს და ასე ცდილობს დაგვანახოს რა საოცარი ურთიერთობა აქვთ მას და მის ქათამს. ჯერ პატარა ბავშვის დანახვა მაკვირვებს და მერე ქათმის და მისი ურთიერთობა...
- გამარჯობა დარიკო! - ესალმება მოხუც ქალს თედო.
- გაგიმარჯოს თედო! ვინ არიან ეს კაი ხალხი? - ეკითხება დარიკო და ხელით სახეს იჩრდილავს.
- ეს ჩემი შვილიშვილია გეგი, ესენი მისი ამხანაგები. შენ რავა ხარ ბაბუა, შემორჩი სოფელს?- ეკითხება თედო პატარა გოგოს, - რავა არის ჩიპო.
- კარგად!- პასუხობს გოგო და ამ ერთ სიტყვას ისე წელავს ლამის ერთი წუთი მოუნდეს მის თქმას. თან თვალი ჩვენსკენ ეპარება.
-გაგდე გოგო ექ ქათამი ძირს, - უწყრება მოხუცი, - მერე ჩემთან მოდის და მიღიმის,- რავაარის მამაშენი? ასე უნდა დეივიწყო დარიკოთქვა? გადეეცი ჩემ მაგივრად!
-კარგი გადავცემ. - ვუქნევ თავს და ძალით ვიღიმი. იმას ლამის საკუთარი მშობლები დაავიწყდეს და დარიკო ემახსოვრება?
-რამხელა არის გაზრდილი, აბა დაგკაცებია თედო შთამომავალი და ეგ არის. - თავს აქნევს ქალი.
აქ ყველა განსაკუთრებულ სითბოს იჩენს ჩემს მიმართ და ყოველთვის აღნიშნავენ იმას რომ დვკაცდი და ეშველათ მოხუცებს. ეს თითქოს მახარებს, თან მვალდებულებს, რომ არასოდეს მივატოვო ისინი და ვიყო მათ გვერდით, გავულამაზო სიბერე, რაც მათ ძალიან სჭირდებათ. სესილი გოგოს უახლოვდება და იხრება, თან ქათამს თავზე ხელს უსვამს.
- როგორ მოიშინაურე? - ეკიხება გაკვირვებული, გოგოც თითქოს უფრო ამაყი ხდბა და თავის ქათამს სესილის უწვდის რომ კიდევ უფრო კარგად მოეფეროს მას, სესილიც ართმევს ქათამს და ღიმილით ეფერება.
-მე გავზარდე, - პასუხობს ის. - ჩიპო ქვია, მარტო ეს გამოიჩეკა და დედამ მიატოვა.
საუბარში დარიკო ერთვება და უფრო დაწვრილებით ყვება ქათმის ტრაგიკულ ისტორიას.
- კრუხს ფუთურო დეესია და აღარ გაჩერდა კვერცხებზე, მეორე კრუხი არ მყავდა რო დამეჯინა და აგერ ეს გამეიჩეკა მარტო, მერე ჩაგრავდნენ ქათმები, დედმისი აღარ იცავდა და აგერ უპატრონა ამან. ახლა რო მეიცალა ამის სანახავად ჩამევიდა. კიდე ჩაგრავენ და სა მაქ ამისი მოვლის თავი, წევიყვან ბაზარში და გავყიდი. ჩემი თავისთვის ვერ მიმიხედია და სა ვდიო ქათამს.
- თქვენ ქათამზე ეჭვიანობთ?! - ნიშნის მოგებით გახედა სესილიმ დარიკოს, - როგორ შეიძლება ამის გაყიდვა, როგორი მოშინაურებული ჰყავს ნახეთ.
- რაცხა წამეეწევა და მე არ მაქ მაის თავი, კი მიდის ეს აწი და მე არ შემიძლია. - ჩაიქნია ხელი ქალმა. სესილიმ ქათამი პატარა გოგოს დაუბრუნა.
დარიკოს და პატარა გოგოს ვემშვიდობებით და სახლში ვბრუნდებით, ნათელა ადგილზეა და მართასთან ერთად რაღაც სერიალს უყურებს.
მყუდროება დავურღვიეთ!







0











თავი 5
საღამოს ყველამ მოვიწყინეთ. საინტერესო არაფერი არ ხდებოდა, ან რა უნდა მომხდარიყო სოფელში სადაც ჩვენი ერთი თანატოლი ცხოვრობს და ისიც ბაბუამისის გამო ვერ ახერხებს ჩვენთან მოსვლას. დაღამდა. მართა და თედო, მიუხედავად იმისა, რომ ყოველთვის ადრე იძინებდნენ, ახლა ცდილობდნენ ჩვენთვის საინტერესო ამბები მოეყოლათ და ცოტა გავემხიარულებინეთ. დაღლილ, სიბერისგან ზედმეტად დაბრძენებულ თვალებში ძილი ჩასდგომოდათ. მათ მშვიდი ძილის შესაძლებლობა რომ მისცემოდათ, ჩვენ მეორე სართულზე ავედით. აივანზე დავსხედით და დავიწყეთ იმაზე ფიქრი რა შეიძლება გაგვეკეთებინა, რომ ცოტა სასიამოვნო გავეხადა ღამე.
- ცეცხლი დავანთოთ სადმე, ცოტა მოშორებით. - შემოგვთავაზა დათომ.
- რისთვის, შესაწვავი არაფერია?- უთხრა ნინიმ
-მაინცდამაინც შესაწვავი უნდა იყოს ცეცხლი რომ დავანთოთ? შემოდგომაა, გრილა, კოცონს მაინც სხვა დატვირთვა აქვს. მერე ფეისბუქზე დაპოსტეთ და მოგვნიშნეთ, „კოცონი, სოფელი და ჩვენ აბა ვის გენატრებათ?“ - გაინაზა ხმა დათომ და გადაიხარხარა.
- ჩვენ მაგ კატეგორიას არ მივეკუთნებით, მაგარამ ყოველთვის მინდოდა გამეგო რა გემო ჰქონდა სოფელში შემწვარ სიმინდს.
- ვერ მოვიპარავთ. - ჩავერთე მეც, - ხმელი სიმინდია ყველგან და ის ეფროსინეს ჰქონდა მრტო, შსაბამისად, სიმინდზე ფიქრი გამორიცხულია.
- სასმელი წავიღოთ. - თავლები გაუბრწყინდა სესილის, მის ესეთ დამოკიდებულებას სასმელის მიმართ არ ველოდი, თუმცა მომწონს.- ძალიან ბევრი დავლიოთ, ვიცი მართამ სადაც შეინახა, ქურდობაში რო არ ჩამოგვერთვას ხვალ ყველაფერი მოუყვეთ რაც გავაკეთეთ არამგონია გაბრაზდეს, პირიქით, გაუხარდება.
- მხოლოდ ჭაჭას ვერ დავლევთ, რამე გვჭირდება.
- ყურძენი, ყველიანი მჭადები გამოვაცხეთ დღეს, ცივი კი იქნება მაგრამ წავა რა.
-მე მომწონს სესილი. - ამაყად თქვა დათომ.
- ხმამაღალი განაცხადია, - შეიფერა სესილიმ, - ჩუმად ჩავიპაროთ და ავიღოთ არაყი და მჭადები, ყურძენს ვიპოვით სადმე.
- რა საჭიროა მოპარვა, როცა შეიძლება გვეთხოვა მართა ბებიასთვის და სახლსაც გამოგვატანდა. - თქვა ნინიმ და ფეხზე წამოდგა.
- ამაშია მთელი ხიბლი, ვითომ რომ ჩუმად ვაკეთებთ ყველაფერს. მოვატყუოთ საკუთარ თავსაც. ისე რაღაცეები ჩემ ჩანთაშიც დარჩებოდა, გზისთვის რომ მქონდა წამოღეებული.
- ცივილური არაფერი გვინდა, - გამაწყვეტინა სესილიმ, - შეფუთულ, გამხმარ ტკბილეულს რა ხიბლი აქვს? სოფელი უნდა შევიგრძნოთ, მართლა ამაშია ხიბლი.
- რაღას ველოდებით? - ვიკითხე მე, - ვინ წამომყვება?
-მე. - მეუბნება სესილი, -ასანთი, წყალი, არაყი, მჭადები და ყურძენი დამავიწყდა რამე?
-არა, არეფერი, საკმარისია! - გვითხრა დათომ, - მაგრამ სად უნდა წავიდეთ? ფიჩხიც მოსაძებნია. ცოტა რთულ საქმეს ვეჭიდებით.
- ყველაფერი დაუგეგმავად გავაკეთოთ, - პასუხობს მონდომებული სესილი და ქვევით, პირველ სართულზე ჩავდივართ. ძაღლი ისევ წკმუტუნით გველოდება. კარს ფრთხილად ვაღებ და მობილურის შუქით ვანათებ გზას. პირველ რიგში კარადასთან მივდივართ, სადაც არაყი დევს მინის ბოთლში. სესილი თეთრ ხელსაწმენდს აფენს და ზედ ერთმანეთის მიყოლებით ალაგებს მჭადებს, როცა ხელში აღარ ეტევა მეკითხება:
- მგონი საკმარისია ხო? არაფერი არ გვინდა სხვა? ასანთი აიღე.
ბუხრის თავზე შემოდებული ასანთის ყვითელი კოლოფიც ავიღე და ყველაფერი მზად არის, რაც მტავარია მარტივად ჩაიარა, მეორე სართულზე „მონაპოვარით“ ავედით და გაღიმებული სახეებით ვუჩვენეთ ნინის და დათოს.
-ყველაფერი მზადაა. ერთი ჩანთა წავიღოთ. - ვამბობ მე და მახსენდება რომ წყალი დაგვავიწყდა.
-არაუშავს მე მაქვს ცარიელი ბოთლი და წყაროსთან ავავსოთ, - უდარდელად მპასუხობს სესილი.
-წყაროსთან მივდივართ? - გაიკვირვა ნინიმ.
-ხო აბა ასე ახლოს რა გვინდა?
- რომ გაიღვიძონ და მოგვძებნონ არ ინერვიულებენ?
- მიხვდებიან, რომ სადღაც გავედით, - სესილი ყველანაირად ცდილობს დაარწმუნოს, როგორც ჩანს ნინი მაინცდამაინც აღფრღოვანებული არაა იდეით.
- ყველაფერს ჯობს მდინარეზე წავიდეთ, - მთელი ემოციებით ემზადება სესილი.
- შორია. თან სიცივე იქნება. - ისევ დაიწყო წუწუნი ნინიმ.
ყველა არგუმენტის უარყოფის და გაუფასურების შემდეგ, იძულებულები ვხდებით დავთანხმდეთ სესილის იდეებს და ეზოში ჩავდივართ. ჩვენი „საგზალიც“ კიდევ უფრო მრავალფეროვანი ხდება. ეზოში ფეხს ვდგამთ თუ არა, რაღაც ხმაურით ვარდება და ბრახა-ბრუხით გორდება კიბის დანარჩენ საფეხურებზე. მობილურს ვანათებთ „დამნაშავეს“, მწიფე, ყვითელი მსხალია.
- მიანათე ხეს! - ვეუბნები დათოს
მობილურის შუქზე ვხედავთ რომ მსხლის ხის ქვეშ ვართ. რისი მოკრეფაც ხელით შეიძლება ვკრეფთ. იმერთში ყველაზე დაბალი ჯიშის ხეებიც კი მაღალი იზრდება. კიდევ კარგი სიმაღლის ნაკლებობას არც მე ვუჩივი და არც დათო. ეზოდან გასულებს ძაღლი კუდის ქიცინით მოგვყვება უკან. ვცდილობ დავაბრუნო, მაგრამ არაფერი გამომდის.
გაგვიმაღლა, ავი ღრუბლებიდან მთვარე გამოგორდა და მისი მკრთალი შუქით გზაც გაანათა, წყაროსთან წყალს ვავსებთ და სწრაფი ნაბიჯებით ვაგრძელებთ გზას მდინარისაკენ. დაბურულ ორღობეში მთვარის შუქი ალაგ-ალაგ აღწევს ყვითელ ფოთლებსა და დაძარღვულ, სქელ ტოტებს შორის, ავად რომ დაგვყურებს. ხელზე ნინის თითების გაუბედავ შეხებას ვგრძნობ, თითებს მის თითებში ვახლართავ და სიამოვნებისგან ვიტრუნები. ახლა უკვე ჩემს ეგოსაც და ალტერეგოსაც მაგრად კიდია რას იტყვს დათო.
ეს საოცარი შეგრძნება იყო, მეგობრები, ღამე მდინარე და მყურო დაცლილი სოფელი. მდინარის ნაპირზე ვართ. გრილი ნიავი უბერავს და საიდანღაც ნესტის და წვიმის ცივი სუნი მოაქვს. ცეცხლის დანთება უნდა დავიწყოთ სანამ უფო აცივდება. მდინარის ნაპირზე ხმელი ტოტების და ფოთლების შეგროვებას ვიწყებთ. რამდენიმე წუთიანი შრომის შემდეგ, დასაწყისისთვის საკმარისზე მეტ შეშას ვგროვებთ, მშრალ ადგილს ვარჩევთ და ფიჩხის ერთმანეთზე დალაგებას ვიწყებ. ხმელ ფოთლებს შუაში ვათავსებ და ასანთით ვუკიდებ. გამიმართლა, მიუხედავად ჩემი დილეტანტობისა ამ საქმეში, ცეცხლი მალევე დაინთო.
ბრტყელ, სუფთა ქვებზე მჭადი და მსხალი დავალაგეთ, ქვიშაში ჭაჭით სავსე ბოთლიც ჩავფალით და დაველოდეთ როდის გაძლიერდებოდა კოცონი, ცეცხლმა არემარე გაანათა, მდინარის ხმა და შეშის ტკაცუნი ერთმანეთს ერწყმოდა, გარშემო ვსხდებით და მოუთმენლობისაგან ხელისგულებს ერთმანეთზე ვუსვამ.
- თამადა გვჭირდება! - წამოიძახა სესილიმ და ხმელი ჯოხი კოცონზე შეაგდო.
- მე მაქვს კარგი იდეა, რამე ვითამაშოთ. ზუსტად პრინციპი არ ვიცი, მაგრამ მგონი თამაშს „მე არასოდეს“ ჰქვია. აი მაგალითად, მე ვამბობ, რომ მ არასოდეს მიჭამია მსხალი, თუ მიჭამია ვსვამ და წრეზე ვისაც ნაჭამი აქვს სვამს, ეს ისე მარტივად, რომ აგიხსნათ, მაგრამ პრიციპია, რაიმე საინტერესო თქვა და რაც შეიძლება ნაკლები დალიო, რაც მთავარია არ უნდა მოიტყუო, მგონი სახალისო იქნება, რას იტყვით?
- მე მომწონს, - თქვა დათომ, -ვიცი ეგ, მაგრამ არსოდეს მითამაშია. რაღას ვუცდით?
- კარგია, დავიწყოთ დალევა, - მხარი დამიჭირა ნინიმაც და გამიხარდა ხასათზე, რომ მოვიდა.
ზურგს უკან შეხებას და სუნთქვას ვგრძნობ, ვტრიალდები და ძაღლს ვხედავ, სულ დამავიწყდა რომ წამოგვყვა, მჭადს ვაძლვ, ისიც გვერდით გადის და ჭამას იწყებს.
- რახან შენი იდიაა, შენვე დაიწყე, - ამბობს სესილი და ბოთლს მიწვდის, მეც ვართმევ და ვფქრობ რა შეიზლება ვთქვა? ჩავახველე და დავიწყე, - მე არასოდეს მიჭამია რძიანი შოკოლადი, არ მიყვარს შოკოლადები და იმიტო, დასაწყისისთვის სუსტია მაგრამ ახლა ვერაფერს ვფიქრობ.
ყველა ჩერდება და გაოცებული შემომყურებს. ბოთლს ნინის ვაწვდი და ველოდები როდის დალევს, რადგან ის გიჟდება შოკოლადზე, ჰაერს ღრმად ისუნთქავს, ცხვირზე ხელს იჭრს და დიდ ყლუპს სვამს. ისე ეჭყანება სახე რომ ლამისაა ბოთლი ხელიდან გაუვარდეს. მეცინება და მსხალს ვუწვდი, ისიც სწრაფად მართმევს და კბეჩს. სესილიც და დათოც სვამს. ჯერი ნინიზეა, ახლა მან უნდა თქვას:
- არ შემიძლია ძალიან ძლიერია! - იწყებს წუწუნს.
- ხოდა ისეთი რამე თქვი, რაც არ გაგიკეთებია, - ვეუბნები მას - გგონია რომ სხვებს გაუკეთებიათ და დალევა აღარ მოგიწევს.
ნინი ჰაერში იყურება და ფიქრობს, მერე თითქოს გონება უნათდებაო და გაბრწყინებული თვალებით ამბობს
- მე არასოდეს მქონია სექსი. - ბოთლს ამაყად უწვდის სესილის, სესილი კი დათოს, დათო თვალებს ავიწროვებს და ამბობს:
-გოგოები ბიჭებს უპირისპირდებიან. რა გარანტია გვაქვს რომ ჩვენს წინ პატიოსანი გოგოები სხედან? - ბოთლს იყუდებს და მაწვდის. მეც ვსვამ და ნინისკენ თვალს ვაპარებ, უემოციოდ ზის. ვბარზდები, არ უნდა იეჭვიანოს? არაყი ძალიან ძლიერია და უკვე თავბრუს ხვევას ვგრძნობ. სესილის ჯერია, ისიც ფიქრობს და ამბობს:
-მე არასოდეს მიცემია კაცი. - თვალს გვიკრავს და ბოთლს დათოს აწვდის, დათოს თითქოს სახე ეცვლება და აღარ ეცინება, ბოთლს პირზე იყუდებს და ისე სვამს თითქოს შიგნით წყალი იყოს გაკვირვებული ვუყურებ და ბოთლს ვართმევ.
- ესეთი შარიანიც არ მეგონე, რა გაბრაზებულმა, დალიე ვინ იყო ესეთი? - სიცილით ჰკითხა სესილიმ და ცეცხლზე ფიჩხი დყარა, წითელი ნაპერწკლები ჰაერში აიჭრა და სიბნელიეში გაუჩინარდა.
-მამაჩემი იყო. - ამბობს დათო, ეტყობა ძალიან დათვრა. ისეთი სიჩუმე ჩამოვარდა, თითქოს მდინარეც გაჩერდა, ვიცოდი რომ დათოს მამამისთან უთანხმოება ჰქონდა მაგრამ ვერ წარმოვიდგენდი, რომ ხელით როდესმე შეეხო.
- მამაშენი არაჩვეულებრივი კაცია. - ამბობს ჩურჩულით სესილი.
-ხო ახალგაზრდა და სიმპათიურია, გოგოებსაც მოსწონს და მაგის გამო. მიქარა ერთხელ იმასთან ვისთანაც არ უნდა მიექარა. შენც გეხვეწები მამაჩემის გარეგნობაზე არაფერი არ თქვა, ისედაც დავლიე და გრძნობები მომეძალა.
- მაპატიე, არ ვიცოდი.
- არა თქვენთან დასამალი არავისან არაფერი მაქვს, მაგრამ მამაჩემს ჩემზე მეტად უქრის თავში და ეგაა მაგის პრობლემა. თქვენ, გოგოებსაც უფროსი ასაკის კაცები მოგწონთ, მგასასაც მეტი რა უნდა, სიამაყით განმიცხადა, რომ ჩემს ერთ-ერთ მეგობართან იჟიმავა და მადლობა გადამიხადა ასეთი კარგი მეგობრისთვის, არ უნდა შევხებოდი?
- გეყოფა არ არის საჭირო. - ვაჩუმებ. არ მინდა რამე ისეთი თქვას სიმთრალეში, რასაც მერე ინანებს.
-რაღაც ძალიან არარეალურს ამბობ, - გამაწყვეტინა ნინიმ, - არამგონია ასეთი რაღაცეები ხდებოდეს და მითუმეტეს მამა შვილს ამას ეუბნებოდეს.
- მამაჩემი მექალთანე ა, ამიტომაც აღარ არის დედა ჩვენთან. თუმცა არც დედა მყავს პატიოსენების განსახიერება, ორივე ერთმანეთზე უარესები არიან. - ცალყბად იღიმის დათო
სესილიმ ამოიხრა, თავი გააქნია და თქვა:
-გეყოფა, ისინი შენი მშობლები არინ რაც არ უნდა იყოს. შენი მეგობარიც კარგი ყოფილა თუ ეგ გააკეთა და მამაშენის ბრალი არ არის მარტო. გეგი თუ სვამ, დალიე და თემა შეცვცალოთ.
ერთ ყლუპს ვსვამ და ბოთლი ისევ დათოსთან ჩერდება, მან უკვე იმდენი დალია ენა ეშლება და სიტყვებს ძვლივს უყრის თავს.
- რადგან გოგოები ბიჭებს გვიპირისპირდებით, მაშინ მე არასოდეს მიკოცნია ბიჭისთვის. ტუჩებში. - ბოთლს ღიმიმილით მიწვდის და მე ნინის ვაძლევ, ნინი ჩერდება და დაბნეული აქეთ-იქით იყურება, ჰაერს ღრმად სუნთქავს, მერე ბოთლს პირზე იყუდებს და ერთ ყლუპს სვამს.
- შე გაფუჭებულო! - შეჰკივლა სესილიმ, - როდის იყო ეს? აქ წამოსვლამდე ერთი კვირით ადრე ვისაუბრეთ ამაზე და არაო მითხარი. ჩვენ სალაპარაკო გვექნება ამ ღამით. - სესილი ბოთლს ართმევს დარცხვენილ ნინის.
სუნთქვა შეკრული ვზივარ. ანუ რა გამოდის პირველად მე მაკოცა? გამორიცხულია, ნამდვილად არაფერია ეტყობოდა გამოცდილების არ ქონის. აშკარად მახსოვს, რომ ვიღაცეებს ხვდებოდა ხოლმე, დავიჯერო მართლა არავისთვის უკოცნია?
- რა გავაკეთო, მიყვარდა და ვაკოცე. - მხრებს იჩეჩავს სესილი და სვამს.
- ვიზე ამბობ, ის რომ გყავდა იმას აკოცე?- წამოიძახა დათომ.
- სულაც არ იყო. რა შეატყვე ნაბიჭვრობის? სიმპათიური, მოვლილი ბიჭი იყო. ცოტა კი ურევდა მაგრამ მაინც?
- კარგი მხოლოდ გარეგნობა ჰქონდა, კიდევ კარგი დაშორდი, არასოდეს მომწონდა.
- რახან შენ და გეგის ვერ გაიგოთ, ეს იმას არ ნიშნავს, რომ ცუდი ბიჭი იყო.
- თავის თავზე შეყარებული იყო, თავის თავს როგორ უფრთხილდებოდა. ან რა ეცვა, ყვავილებიანი მაისურები, ფერად-ფერადი.
- აჰა, ჩაცმულობაც არ მოგწონდა? არადა უხდებოდა.
- რა, აყვავებული რომ დადიოდა?
- რომელი საუკუნეა, რა ყვავილებიანი, ვიღა აქცევს მაგას ყურადღებას როგორ აზროვნებ? - გაცხარდა სესილი, - ხო დავშორდი რაც იყო იყო. ორჯერ ვაკოცე რამდენიმე წმით და მორჩა. სხავთაშორის თქვენი ბრალია რომ დავშორდი.
- ჩვენ რა შუაში ვართ?- ჩავერთე მეც.
- თქვენ დაიწყეთ მისი კრიტიკა, ვერ იტანდით. რომ ხედავდით ისეთ თემებზე იწყებდით საუბარს რაც არ აინტერესებდა.
- თავიდანვე არ გქონდათ მყარი ურთიერთობა, ჩენი რა ბრალია? განსხავებული რომ იყო შენ იმიტომ მოგწონდა, მაგრამ არ გამოგადგა. ხომ იცი შენთვის საუკეთესო გვინდა. - თავლი ჩავუკარი სესილის.
- მე როდისმე ჩავერიე თქვენს ურთიერთიბაში? მერე რა რომ ყოველთვის ისეთ გოგოებს არჩევთ, მე რომ არ მომწონს, პატივს ვცემ თქვენს გადაწყვეტილებას და თქვენ, ამიტომ იმ ბოზებზე არაფერი მითქვამს ხან სად რომ დაგყავდათ და ხან სად, მე და ნინი კიდე მაშინ გახსენდებოდით როცა მათ არ ეცალათ.
- ის რაც ჩვენ გვჭირდება შეუძლებელია თქვენთანნაირ გოგოებთან ვიპოვოთ, ჩემო სესილი, ამიტომ ზოგჯერ ის ბოზები, შენ რომ უწოდებ ჩვენი სრულყოფილი ცხოვრებისათვის აუცილებელია. - ღიმილით აუხსნა დათომ.
- ლიკასთან, რომ კაცი დაწვება იმას რა უნდა ელაპარაკო? - გამოსცრა კბილებიდან სესილიმ. - მაგრამ ვთქვი რამე? სკოლაში ყველა ბიჭი მაგას დასდევდა. კახპა მესმის მაგრამ მასეთი უთავმოყვარეო?
- როგორც გეგიმ თქვა მაგ დევნას შედეგი არ ჰქონია. - გადაიხარხარა დათომ.
დათოს ისე მივაშტერდი პირში გაჩრილი მსხალიც კი გადამავიწყდა.
- ვერ დავიჯერებ რომ ქალიშვილი იყო!
-მე არ ვიცი ამას ჰკითხე. - ჩემზე გამოიშვირა ხელი დათომ.
- შენ ბევრი დალიე და გეყოფა. - შევუბღვირე დათოს.
- ჯერ ეს რა უბედურებაა, ვინ ვისთან იწექით ერთმანეთს რატომ უყვებით, რა დამამცირებელია.
- გეგი არასოდეს არ მიყვებოდა თავის სექსუალურ ცხოვრებაზე, მე კიდე ისეთი კარგი გოგოები მყავდა მიხაროდა და ვეუბნებოდი.
- მაგით რა გინდა თქვა, მე ისეთებთან მქონდა ურთიერთობა თქმად რომ არ ღირდა? - შევუბღვირე დათოს.
-არა მე ეგ არ მითქვამს. შენ ჩუმი, უემოციო ხარ და იმიტომ არ ამბობ. ახლაც ვერაფრით ვერ დაგაცდენიე ერთი რაღაც, თორე ვინ თქვა, რომ ცუდი გოგოები გყავდა. პირიქით, შეიძლება ისიც ითქვას, ყოველთვის მშურადა შენი. - ხელები აწია დათომ.
-ვის აინტერესებს თქვენი თავგადასავლები მიდი თქვი რამე. - გაგვაჩერა ნინიმ.
ამ საუბრის განმავლობაში ნინის ერთხელაც არ უთქვამს არაფერი. ისევ ჩემი ჯერი დგება, რა შეიძლება ვთქვა საინტერესო? ტუჩს ვიკვნეტ და ვფიქრობ, წესით ალკოჰოლმა, გონება უფრო კრეატიული უნდა გახადოს, თუმცა ნინის სიყვარულის ამბავი მაფიქრებს. მინდა გავიგო ჰყოლია თუ არა როდისმე შეყვარებული.
-მე რასოდეს მყოლია შეყვარებული. - ვამბობ და ჭაჭის დიდ ყლუპს ვსვამ, უკვე გული მერევა და სასმელი აღარ მსიამოვნებს, ვიჭყანები და ნინის ბოთლს ვუწვდი.
-დალევა თუ გინდოდა არ შეგიშლით ხელს, დალიე რამდენიც გინდა- მიბღვერს ნინი, სიტყვებს ძვლივს აბამს ერთმანეთზე. - თამაშის წესი ესეთია, ისეთი რამე უნდა თქვა რაც არასოდეს გაგიკეთებია და სხვამ დალიოსო.
- სვამ თუ არა? - უხეშად ვეკითხები და მოუთმელად ველოდები რას გააკეთებს, მგონი კუთხეში მივიმწყვდიე, ნინი სწრაფად მართმევს ბოთლს და ისე სვამს ლამის ბოთლი ბოლომდე ჩაცალოს.
-ძლიერი სიყვარული გცოდნია- ვამბობ გულდაწყვეტილი და გამხმარ მჭადს ვკბეჩ.
-მცოდნია!- ნინი უკვე კარგად დათვარა.
წრეზე ყველა ვსვამთ, ბოთლშიც ერთი ორი ყლუპი რჩება, იმასაც ნინი ცლის და მოწყენილი გვერდით მჯდომ ძაღლს ეფერება, თვალები სიბნელეში წამომართული მთების ჩრდილზე აქვს გაშტერებული.
-ხედავთ? - გვეკითხება გაოცებული, - მითხარით რომ მთვრალი არ ვარ.
მაშინვე მთისკენ ვბრუნდები და ვხედავ როგორ ციმციმებს პატარა წერტილები. შორს მთის წვერისკენ და თანდათან მათი რიცხვიც იზრდება.
- ციცინათელები! - წამოვიძახე და ფეხზე წამოვხტი, - უკან გავიხედე და დავინახე როგორ მოემართებოდნენ სიბნელეში მოციმციმე წერტილები ჩვენსკენ, რამდენიმე წუთი ხმისამოუღებლად ვუყურებდით ამ სანახაობას, გარშემო ყველეფერი მოციმციმე წერტილებით დაიფარა, ისეთი სილამაზე იყო ვერაფერი ვთქვი.
- რა უნდათ შემოდგომაზე ციცინათელებს? - მეკითხება დათო.
- ციცინათელების სოფელში ვართ. - წამოიძახა ნინიმ და ფეხზე წმოდგა, ხელი გავუშვირე თიმცა დახმარებაზე უარი მითხრა, ცოტა მეწყინა.
- ულამაზესია, - განაგრძობს ის და ჩემო ციცინათელას სიმღერას იწყებს და უაზროდ დადის მდინარის ნაპირას, არ მეგონა სიმღერის ნიჭიც თუ ჰქონდა, საოცარი თბილი და სასიამოვნო ხმა აქვს, უთვალავი ციცინათელაა, ყველგან არიან და უფრო და უფრო მრავლდებიან, ნინის ვუახლოვდები ხელს ვუწვდი და ვეუბნები:
- მეცეკვე და არ შეწყვიტო სიმღერა.
- მთვრალი ხარ, მთვრალ კაცებს არ ვეცეკვები! - მპასუხობს უხშად და სიმღერას განაგრძობს, - თუმცა შეიძლება.
ნინი ხელზე ხელს მადებს და ხმას უწევს, წვრილ გამოყვანილ წელზე ხელს ვხვევ და ისიც პირდაპირ ჩემს ყურთან იწყებს სიმღერას, ტანში ჟრუანტელი მივლის და თმის ღერებამდე აღწევს. ტანზე უფრო ძლიერად ვიკრავ, და ვეხუტები, ნინი მეორედ იწყებს სიმღერას ისე რომ არჩერდება, ფრთხილად ვკოცნი ლოყაზე და იმედი მაქვს არ გაბრაზდება. ჩვენგან მოშორებით კოცონთან დათო და სესილი სხედან მათი არსებობა არც გამხსენებია თუმცა არ მინდა ამ სიამოვნებაზე მათ გამო ვთქვა უარი. საოცარი, მსუბუქი მოძრაობებით ჩემი ხელის ქვეშ ნინი ტრიალდება და ბავშვურად იღიმის, სიმღერას ასრულებს და თავს მიკრავს, ტაშის ხმა და შეძახილები მესმის, ნინი მათ ხელს უქნევს და წასვლას აპირებს, ხელზე ვეჭიდები და ჩემსკენ ვაბრუნებ.
- ვინ იყო შენი შეყვარებული? - ვეკითხები ჩურჩულით.
ნინი თავს უკან სწევს და გაკვირვებული სახით მაკვირდება.
- იყო რა არის?
თითქოს ყველაფერის სრულდება, ყველაფრის ხალისს ვკარგავ და აღარც უთვალავი ციცინათელა ალამაზებს აქაურობას, ადგილზე ვშეშდები.
- რატომ არ მითხარი? - ძვლივს ამოვილუღლუღე, სამელისაგან თავბრუ მეხვევა და ჩემს უსიამოვნო გრძნობებს კიდევ უფრო აუტანელს ხდის.
-რა უნდა მეთქვა? - ჩურჩულებს ნინი და ისევ ჩემს სახეს აკვირდება.
- მე იმედი მქონდა რომ რამე გამოგვივიდოდა, თუმცა არაფერს არ დაგაძალებ შეგიძლია წახვიდე.
-სად?
- ბავშვებთან, კოცონთან იქ ხომ მიდიოდი?
-კი, ხელი გამიშვი და წავალ.
სწრაფად ვათავისულფებ ნინის და ისიც ბარბაცით კოცონთან მიდის, მარტო ვრჩები მდინარის ხმასთან და ციცინათელებთან ერთად. ქვიშაზე ვწვები თუ არა დათოს ყვირილი მესმის.
-ცუდად ხარ?
- არა! - ვღრიალებ და ცაში ყურებას ვაგრძელებ, თითქოს მთელი ზეციური სამყარო დედამიწაზე დაეშვა, ჩემს თავზე უამრავი ციცინათელა დაფრინავს. მაინც ვახერხებ გაღიმებას, ემოციები მეძლება და ჯერ არ დაწყებულ ურთიერთობას მივტირი. ნინი ისევ სიმერას იწყებს, თავს მათკენ ვატრიალებ და გული კიდევ უფრო მწყდება, იქნებ არც ვყოფილვარ პირველი ვისაც აკოცა? არ მინდა არც სოფელი და არც ეს ციცინათელები, მომენატრა ჩემი უღიმღამო ცხოვრების რიტმი, ქალაქი ხმაური, უნივერსიტეტი, სახლი არაფერზე ფიქრი გარდა სწავლისა. გავთვლილი დრო სადაც ფიქრის საშვალება არ მაქვს და აღარც ნინიზე ვიფიქრებ. ზოგადად ემოციური არ ვარ მაგრამ ასე არასოდეს არაფერი არ განმიცდია.
-რა ხდება? - მეკითხება დათო და ჩემს გვერდით ჯდება.
-არაფერი. - ვპასუხობ მოკლედ მყუდროების დამღვევს.
-ცუდად ხარ?
-არა! რატომ გამომიმზეურე ჩემი პირადი ცხოვრება?
-რა მოხდა მერე, თუ იმას განიცდი, რომ იქ ნინი იყო, დამიჯერე არცერთ გოგოს არ უნდა ბიჭი ვაჟიშვილად ჩაბარდეს. თანაც ეგენიც კარგად ამჩნევენ ვისთან დავდივართ და რას ვაკეთებთ, რომელი გოგო რას წარმოადგენს სესილიმ ჩვენზე უკეთ იცის.
- ჩემ ცხოვრებზე მაგს ვერ ვიტყოდი, ყოველთვის ვუფრთხილდები ჩემ პირადს და არასოდეს არ ვასაჯაროებ. ამიტომ, რამგონია გოგოებმა იცოდენ ვისთან რას ვაკეთებ. თანაც არამგონია ის ფაქტი ამართლებდეს ჩვენს მრავალმხრივ „სასიყვარულო თავგადასავლებს“ რომ ბიჭები ვართ. არავის სჭირდება ამ დეტალების ცოდნა, ამაზრზენია, გესმის?
ვჩუმდები, ჰაერს ღმად ვუშვებ.
-კარგი ცეკვა იყო. - ამბობს ცოტახნის შემდეგ.
- მერე?
- მერე ხასიათი შეგეცვალა, აქ ქვიშაში წმოწექი და ციცინათელებს მიშტერებიხარ.
- რა, არ არის ლამაზი?
- ციცინათელები?
- ხო, საუცხოოა ამდენი არსად მინახავს, ძალიან უჩვეულოა მათი გამოჩენაც.
-გიყვარს? - მოულოდნელად ცვლის თემას დათო.
პატარა ბავშვივით ვწევ ტუჩს წინ და კიდევ უფრო მაწვება ემოციები.
-ალბათ! - ვპასუხობ გულდაწყვეტილი.
დათოს სავარაუდოდ კმაყოფილი ღიმილი დასთამაშებს სახეზე თუმცა მხოლოდ ციცინათელებს ვუყურებ.
-ეგრე რა! - შესძახა ხმამაღლა, - მერე არ უთხარი?
-არა! - მოვატყუე.
-რატომ?
-არ ვიცი.
-მართალია, ლოთობისაკენ მიდრეკილება აქვს მაგრამ კარგი გოგოა, - ჩაიცინა დათომ და მეც გამეღიმა, - მიდი და უთხარი, დაგინახე, აქამდე ვერ გამჩნევდი და შენ ხარ ჩემი ერთადერთი და განუმეორებელითქო.
- გგონია მასე ვაბამ გოგოებს?
- აბა როგორ? მიყვარხარ მაგ თბილ გულში ჩემო პაწუკ, სულ ჩემი ხარ, მინდა ჩაგეხუტო და აღარ გაგიშვაო?
-შიგ ხო არ გაქვს რეებს ბოდიალობ? სიყვარულის ახსნა თუ მინდა შენ მასწავლი?
-რასაც გრძნობ ის უნდა უთხრა, რავიცი, არასოდეს ყოფილხარ ასეთ დღეში და მაგიტომ გასწავლი.
- შენ რა იცი რას ვგრძნობ, მე თვითონ ვერ გამირკვევია. ან ასეთ დღეში არასდროს ვყოფილვარ რას ნიშნავს?
-ნამეტანია შენი გრძნობები მის მიმართ, ამდენი ხანია გიცნობ და სულ შეცვლილი ხარ, ქალაქში სხვა იყავი აქ სხვა, ისე, ქალაქშიც ბოლოს აურიე. მიდი და ქენი რამე.
- მთვრალი რომ ხარ მაგიტო მასწავლი ჭკუას?
-არა, მინდა ქორწილში შენს გვერდით ვიჯდე იმ შემაღლებულ მაგიდაზე.
ხმამაღლა ვიცინი, კარგი წრმოსადგენია.
-მაგაზე არ იდარდო. წადი ახლა და მიხედე, არაფერმა შეჭამოს ისინი.
- შენც ადექი, გაცივდები სად წევხარ? მთვრალი ხარ გაბედე და მიდი უთხარი, იქნება და გიჟდება შენზე ის გოგო.
-შენ ჩემი თვალების ექსპერტი ხარ მარტო? შეხედე და მითხარი აქვს რაიმე თუ არა გრძნობა ჩემს მიმართ, მერე მოდი და ჭკუა დამარიგე.
- ფეხზე ადგექი რას წამოკოტრიალდი აქ და უყურებ ამ ციცინათელებს რომანტიკოსი ბიჭივით, ჯობია საქმეზე გადახვიდე, უთხრა სათქმელი და ან კი იქნება ან არა და მორჩა. - ფეხზე დგება დათო, ხელს მიშვერს და ადგომაში მეხმარება.
ფეხზე წამოვდექი, პირში ისევ ჭაჭის გემო მაქვს და ბარბაცით კოცონს ვუახლოვდები, ნინისკენ თვალს ვაპარებ და ისიც ჩემსკენ იყურება მორცხვდ, მერე მზერა ისევ კოცონზე გადააქვს.
-არ წავიდეთ გოგოებო? - ეკიხება დათო, - მათ მგონი დაღამდა, მვვრალები ვართ და გვეძინება. სასმელიც აღარაა.
-მინდა რომ ნინიმ კიდევ ერთხელ გვიმღეროს, - სესილი თავს აქნევს, - ციცინათელებიც სანამ არიან ვისიამოვნოთ. თან კოცონიც არ ჩამქვრალა.
-აღარ შემიძლია უკვე მერამდენედ უნდა ვიმღერო ეს სიმღერა?- ამოიოხარა ნინიმ, - ლამაზი სანახაობაა სიმღერის გრეშე, თან გულიც მერევა, ამდენი არ უნდა დამელია. ძვლივს ვლაპარაკობ და სიმღერას შევძლებ? - ცას ახედა და იდუმალი ღიმილით ჩემსკენც გამოაპარა თვალი, წმიერად სახეზე ღიმილი გადამდის, მაგრამ მალევე ვსერიოზულდები და ნინის სიმღერას ველოდბი
- ძვვლივს ლაპარაკობს. - ჩაიბურტყნა სესილიმ და თავი გააქნია, -იმღერე და მეც აგყვები. - ცდილობს როგორმე სიმღერაზე დაითანხმოს.
ნინი თავს აქნევს და სიმღერას იწყებს, მისამღერზე სესილიც უერთდება და აი საოცარი დუეტიც, თუმცა ახლა ესეც მეორეხარისხოვანია ჩეთვის, ხასიათი გამიფუჭდა თან როცა მთვრალი ვარ უფრო გულჩვილი ვხდები და ყველასთან განსაკუთრებული სიყვარული მაკავშირებს. სიმღერას ასრულებენ თუ არა, ტყიდან ტაშის ხმა ისმის. მაშინვე ვფხიზლდები და ყველას ხელებში ვუყურებ. ისინიც გაოცებულები აქეთ-იქით იყურებიან, შეიძლება მომეჩვენა მაგრამ ყველამ გაიგონა. ტანში ჟრუანტელმა დამიარა იმის გახსენებაზე, რაც გუშინ ღამით მოხდა. ახლა კიდე ეს.
- გაიგონეთ?- თქვა შეშინებულმა ნინიმ და ფეხზე წამოხტა - ვიღაცამ ტაში დამიკრა.
- რამე რომ იყოს ძაღლი დაიყეფებდა. -დაამშვიდა დათომ - ქორი იქნება, ან რამე სხვა ფრინველი, ხმაურზე დაფრთხა და აფრინდა, ფრთების ხმას ჰგავდა ვიდრე ტაშისას.
ნინის სახეზე ფერი აღარ აქვს, სწრაფად იწყებს ნარჩენების მოგროვებას და თან ტყისკენ იყურება.
- არვიცი რა იყო, მაგრამ გავეცალოთ აქაურობას ჯობია. - ამბობს აკანკალებული ხმით.
-ასანთი ხომ არ გრჩება? - ვკითხე მე, ჩანთა გამოვართვი და ზურგზე მოვიგდე.
-არაფერი, ყველაფერი ჩავალაგე. - თავი დამიქნია და ისევ ტყისკენ გაიხედა.
მოილურები მოვიმარჯვეთ და გზას გავუდექით ძაღლი ძუნძულით წინ გაგვიძღვა და ჩვენ უკან გავყევით, სიბნელეში ჩუმად მივდიოდით, ყველანი დავიძაბეთ იმ ხმის გაგონებაზე, მაგრამ ალბათ დათო მართალია, ფრინველი იყო და ფრთების ხმა ტაშის დაკვრას მივამსგავსეთ. თუმცა ძალიან ჰგავდა ტაშს, ხმას არავინ იღებს წყაროსთან ისე ავდივართ და ტრადიციულად, იქ ვისვენებთ.
- ჩემი სოსოს დაჩგვრისთვის ვალოდია გამომიყვანეთ უნდა დაველაპარაკო! - ჩვენს გამხიარულებას ცდილობდა სესილი, მის ხმაზე ძაღლები აყეფდნენ და სოფელმა გამოცოცხლება დაიწყო, ამან უფრო დამძაბა და სწრაფად გავშორდით იქაურობას. ეზოში ფრთხილად შევიპარეთ და სახლში ასანთი და ბოთლი თავის ადგილას დავაბრუნეთ, ოთახში ასული, საწოლზე ჩამოვჯექი და ტელეფონზე შემოსულ გზავნილებს ვპასუხობდი.
ერთი საათი ვიწრიალე უაზროდ, ძალიან დამცხა. წამოვჯექი და ფანჯრისკენ გავიხედე, ციცინათელები სადღაც გაქრენ და სოფელი ურფო საშიში გახდა. გუშინდელ ღამეზე დავიწყე ფიქრი. რა მოხდებოდა იქნებოდა იგივე რომ განმეორებულიყო? ფიქრებმა ისევ ნინისთან მიმიყვანა. ვინ იყო მისი შეყვარებული? ვერ მოვისვენე, არასოდეს არ მჩვევია გრძნობების და ემოციების გამოხატვა საჯაროდ და არც საკუთარ თავთან, მაგრამ ეს რაღაც განსაკუთრებული შემთხვევა იყო, ნინიზე ფიქრს თავიდან ვერ ვიშორებდი. მისი ცხოვრების და ჩვენი გაცნობის გახსენება დავიწყე, არც ის გამოხატავს ხოლმე საჯაროდ თავის პირად ცხოვრებას და არასოდეს მინახავს ვინმე ბიჭი მის გვერდით. როგორც ჩანს, ამას ჩვენთან არ აკეთებდა სესილის ეცოდინება ყველაფერი, მაგრამ ჯობია ნინისთან გადავამოწმო როცა გათენდება. გაჭირვებით ვიძინებ უკვე შუაღამეა. ძილში ნაცნობი ხმა ჩამესმის, ვიღაც ისე ხმამაღლა საუბრობს, რომ მეღვიძება. წამწამებს ძალდატანებით ვაშორებ ერთმანეთს და ვცდილობ იმის გარკვევას მართლა საუბრობს თუ არა ვინმე. იატაკზე ჩემს ტელეფონს ვეძებ ვანათებ და შიშისაგან ლამის ლოგინიდან გადმოვარდე, ოთახში საბანშემოხეული სესილი დგას.
- მე არაფერ შუაში ვარ, - თავს იმათლებს დათო, მაგრამ რისთვის ვერ ვხვდები.
ლოგინზე ვჯდები, ჯერ კიდევ გამოფხიზლების პროცესში ვარ, ალკოჰოლიც გამოსვლას იწყებს ჩემი სხეულიდან და უსიამოვნო შეგრძნებები მეუფლება.
- რა ხდება?- ვეკითხები ცოტახნის შემდეგ მათ.
- შენც მოგიწევს. - საჩვენებელი თითი აღმართა სესილიმ, მაგრამ რა მომიწევს და რისთვის მაინც ვერ ვხვდები. - დაწექი ლოგინში, შიშველი ხარ!- ტრიალდება სესილი დათოსკენ, რომელიც მის წინ საცვლებისამარა დგას, - შენც გეხება, -ტრიალდება ჩემსკენაც, მე მხოლოდ წელს ზემოთ სიშველი ვჩანვარ, თან არამგონია ასეთ სიბნელეში რამის გარჩევა შეეძლოს. მაინც ვერაფერი გავიგე, ამიტომ კითხვას ისევ ვუმეორებ და ტელეფონს სესილის ვანათებ.
- რამე მოხდა რაზე ლაპარაკობთ?
- გეგი გეყოფა! - ცრის კბილებიდან სესილი, - ამხელა კაცები ხართ და ცანცარებთ, მართლა მეძინება, აღარ გაბედოთ ოთახში შემოსვალა, მერე რა, რომ მეგობრები ვართ, იქნება და სექსუალურად საბანგადახდილს მძინავს?
- როგორ გძინავს? - ეცინება დათოს.
- სესუალურად და დაეგდე საწოლში, არ მინდა შიშველს გხედავდე, მეტი გასართობი ვერაფერი ნახეთ ამ შუაღამისას?
დათო თეძოების ქნევას იწყებს.
- რატომ, მეც სექსუალური ვარ?
- რა სერიოზულებიც ხართ გეტყობათ, ყვავილებიანი მაისური გაუკვირდებათ კიდე, - ბუზღუნებს და სანის ფორთხიალით გართ გადის, კარგა ხანს კიდე ვერ მოვდივარ გონს, დათოს მობილურს ვანათებ და ვეკითხები.
- რა უნდოდა?
-რავიცი მე? - საბანს ტანზე იკრავს და თვალებს ჭუტავს- ნუ მანათებ რა.
-რა ნუ განათებ რა უნდოდა?
-შენ იყავი?
-რა მე ვიყავი რაზე ლაპარაკობთ რა მოხდა?
-რა ვიცი მე, კარზე დამიკაკუნეთ და არ მაძინებთო, ოთახში შემოხვედითო, მართლა შენ გახვედი? კარგა ხანს წრიალებდი.
-რა მე გავედი კარგად ხარ? არსად არ გავსულვარ.
-მთვრალია, ეტყობა მოეჩვენა ან იმ ჩიტის აფრენის შეეშინდა და სიზმარი ნახა. რავიცი მე, რას გამაღვიძა რა გემრიელად მეძინა რა უნდოდა?
-მართლა მასე ფიქრობ, იქნებ გუშინ ვინც ქვებს ისროდა ის იყო?
-ნუ მაშინებ გეგი, მეძინება არავინ არ იყო, მჩვენებების გჯერა?
-არა, ეგ რა შუაშია, იქნებ მართლა იყო რაღაც და არ მოეჩვენა?
-ძაღლი ესე წყნარად არ იქნებოდა. ნასვამია. დაიძინე და მეც დამაძინე, საინტერესო სიმზრებს ვნახულობდი და დასრულება არ მაცადა, სოფელში ვარ წამოსული, ქალი არ მინახავს თვალით და სიზმარში მაინც მაცადეთ. - დათო ცოტახანს ჩუმდება მერე კი მეკითხება, - ეს სექსუალურად ძილი რა არის?
-არვიცი, საბანგადახდილიო, ნუ იფიქრებ მაგაზე. -მეღიმება.
-არა მართლა დამინტერესა და ახლა კი შევიდოდი დ ვნახავდი სექსუალურად ძილს რას ეძახის. არა, ისე მეგობარია და მაინც ვერ ვუღალატებ ამ წრფელ გრძნობას, პატიოსანი ბიჭი ვარ ზოგიერთებს კი არ ვგავარ.
- მეძინებაო ასე თქვი, შენგან განსხვავებით მე სესილის ამბავზე დავფიქრდებოდი.
-ხოდა იფიქრე, მე ძილს ნუ მიფრთხობ, ცოტა მცხელა და სექსუალურად ვიძინებ. - ფხუკუნებს დათო.
სესლის ამბავმა მართლა დამაფიქრა დათოსავით ძაღლს ვერ ვენდობი, რადგან დიდად არც ჩვენი გამოჩენა გაკვირვებია როცა ეზოში შემოვედით, ამიტომ ეს მყარ არგუმენტად არ მეჩვენება. ჩემს გამთბარ ლოგინს ვუბრუნდები და საბანს მჭიდროდ ვიკრავ ტანზე, მალევე მეძინება, თუმცა ისევ ნაცნობი ხმა ჩამესმის, თვალებს ვახელ, სესილი ტელეფონის შუქს მანათებს და მიყურებს. მოჩვენებასავით ისევ საბანი აქვს შემოხვეული და ხმას არ იღებს თავიდან შემეშინდა, დამავიწყდა რაც მოხდა ძვლივს ამოვილუღლუღე
- ნუ მანათებ იქნებ სექსუაურად მძინავს. - მერე მახსენდება რა შეიძლება მომხდარიყო და მაშინვე ვსერიოზულდები. - რამე მოხდა?
სესილის ხმა უკანკალებს და ვხვდები სადააცაა ტირილს დაიწყებს.
-კარი არ იკეტება, რომ ჩავკეტო და მშვიდი ძილის საშუალება მომცეთ? უვე მართლა ნერვები მეშლება, იმდენად გათავხედდით რომ საწოლშიც კი მიყობთ ხელს? ეს უკვე ზედმეტია გეგი და ხუმრობაც აღარაა.
მაშინვე წმოვხტი ფეხზე, თითქოს ცივი წყალი გადამასხეს, მალევე გამოვფხიზლდი.
-სესილი რა გავაკეთო, რომ დაიჯერო? არც მე და არც დათოს მსგავსი რაღაც არ გაგვიკეთებია არასდროს, იქნებ გეჩვენება ნინი რას ამბობს?
-ნინი გაგლეჯილი მთვრალია და ვერაფერს იგებს, ანდა რა უნდა გააკეთოს, კაცის ხმას იღებს ნინი? - სესილი ტირილს იწყებს, - ხედავ რა დღეში ჩამაგდეთ? მართლა მეშინია ეს უკვე ხუმრობა არ არის, ბოროტი ხუმრობაა რომელიც არ მომწონს რამე წამისვით სახეზე, ოღონდ ესე ნუ ხუმრობთ.
საქმე სერიოზულადაა, სესილის ხელს ვკიდებ და საწოლზე ვსვამ.
-მე მართლა არ ვყოფილვარ, არც დათო, იქნებ ნინი იყო და გეშლება?
-ნინის სძინავს, როგორ იქნება ასე კაცის ხმას ვერ მიიღებს.
-რას გეძახის?- უკვე მეც მეშინია.
-ჩემს სახელს იძახის, რა უნდა იყოს ეს?
-არ ვიცი გავარკვევ, დამშვიდი.
სესილი სეხეზე ხელებს იფარებს და გულამოსკვნილი იწყებს ტირილს, ვეხვევი და ვცდილობ დავამშვიდო.
-დამშვიდდი, არაფერია უბრალოდ ცოტა დალიე და შეიძლება მოგეჩვენა. - ჩემი სიტყვების არც მე მჯერა, მაგრამ ამ მომენტში ჯობია, რომ სესილი მოვატყუო თორემ მართლა შეიძლება ჭკუიდან შეიშალოს.
- მართლა არ ყოფილხარ?- მიმეორებს კითხვას და ტირილს არ წყვეტს.
-არა სესილი და დამშვიდი, რა პატარა ბავშვივით იქცევი. - ვეუბნები და ვფიქრობ ხომ არ აჯობებს მოვატყუო რომ მე ვიყავი? თუმცა რომ განმეორდეს არ ვიცი მერე რა ვუპასუხო. - შუქი არ არის?
-არა. - თავს აქნევს.
- თუ გინდა წყალს ამოგიტან და ცოტას დამშვიდდები.
-არ წახვიდე გთხოვ, ხელზე მექაჩება როცა ფეხზე ადგომას ვაპირებ.
- როგრმე უნდა დამშვიდდე ცივი წყალი მოგიხდება სხვა არაფრის გაკეთება არ შემიძლია, დათოს გავაღვიძებ და ის მოგხედავს კარგი? ტელეფონი არ გამორთო გქონდეს ეგ შუქი და შეეცადე რამე კარგზე იფიქრო.
ფეხზე ვდგები და დათოს საწოლთან მივდივარ, ფრთხილად ვეხები მხარზე და ვანჯღრევ, ის გაურკვეველ ხმებს გამოსცემს და იღვიძებს
-რა გინდათ რას შემეცით? - მეკითხება გაბრაზებული და ბალიშიდან თავს ყოფს.
-სესლია გამოსული და გთხოვ ყურადღება მიაქციე, ცუდადაა, მე წყალზე ჩავდივარ.
სესლილი ჩემი სიტყვების გაგონებაზე უფრო ხმამაღლა იწყებს ტირილს.
- წადი ხო, კარგად ხარ სესილი? ლოგინიან დგება დათო
ოთახიდან გავდივარ და გზას ტელეფონის შუქით ვინათებს. ცივ ქვას რომ ვეხები მერე ვხვდები, რომ საცვლების ამარა ვარ, მაგრამ მიბრუნებას არზი არ აქვს. ძაღლი ისევ მეგებება, მაგრამ ახლა მასთან თამაშის თავი არ მაქვს. უყურადღებიდ ვტოვებ და ოთახში შევდივარ, დოქიდან წყალს ვასხამ და გარეთ სწრაფი ნაბიჯებით გავდივარ. ძაღლი მახტება, თითქმის ნახევარ ჭიქას ვღვრი და ფეხზე ცივი წვეთების არასასიამოვნო შეხებას ვგრძნობ. უკან ვბრუნდები და ჭიქას თავიდან ვავსებ, გარეთ გავდივარ და კიბეზე ასვლას რომ ვაპირებ, სესილის ხმა მესმის.
- გეგი აქ ვარ.
ვშეშდები ხმა ეზოს შუაგულიდან მოდის და სიბნელეში ტელეფონს ვანათებ.
- სესილი! - ვიწყებ ჩურჩულით, - რატომ ჩამოხვედი?
სესილი ხმას არ იღებს, ხმელ ფოთლებზე ვიღაც დადის, ეზოს სიღრმისკენ რამდენიმე ნაბიჯს ვდგამ და შუქით ცდილობ დავინახო ვინ არსი თუმცა ვერაფერს ვერ ვხედავ.
-სესლი -ვუწევ ხმას, - აქ ხარ?
უკან ვტრიალდები და სწრაფი ნაბიჯებით კიბეებზე ავდივარ წყალი ისევ მეღვრება, მაგრამ ფეხს არ ვანელებ, ჩვენს ოთახსი ვბრუნდები, სესილი და დათო ლოგინზე სხედან და დათო მის დამშვიდებას ცდილობს, შეშინებულს ლამის ჭიქა მივარდება ხელიდან. ნელი ნაბიჯებით მივდივარ, ვცდილობ სიმშვიდე შევინარჩუნო, მომხდარზე არაფერი ვთქვა და სესილი უარეს დღეში არ ცავაგდო. ჭიქას უხმოდ ვუწვდი, ფრთხილად მართმევს და ერთ ყლუპს სვამს. ცოტა მშვიდადაა რაც მახარებს, მაგრამ ალბათ არანორმალურის სახე მაქვს, გაფითრებული და წაშლილი. მუხლებში სისუსტეს ვგრძნობ, უცებ ნინი მახსენდება, ოთახში სულ მარტოა.
- ნინისთან გავალ. - ვიწყებ და ვცდილობ ხმა ვაკონტროლო, - მარტოა და რომ გაიღვიძოს არ შეეშინდეს.
სესილი თავს მიქნევს და ფეხაკრეფით გოგოების ოთახში შევდივარ, ნინილს ლოგინს ვეძებ და ვუახლოვდები, საოცარი სანაახაობაა ის რაც ამ მომენტში მჭირდებოდა, ნინის თავი ბავშვურად აქვს ჩარგული ბალიშში და ტუჩებიც უცნაურად წინ გამოწეული, არ მინდა გავაღვიძო, ყველაფერი მავიწყდება და ღიმილი მაინც მეპარეა სახეზე. სინათლის დამსახურებით, ნინი იშმუშნება და მეც ფრთხილად და მშვიდი ხმით ვეძახი
-ნინი, ნინი გაიღვიძე- ხელით მინდა შევეხო მაგრამ ვერ ვბედავ, ნინი თვალებს ახელს და ჩემს წინ საოცარი, ცისფერი სამყრო იშლება, სუნთქვა მეკვრის, ნინი აცნობიერებს ვინ დგას მის წინ და ხტება.
- გეგი რა გინდა?- მეკითხება გაკვირვებული ხმით.
- მინდა რომ მეორე ოთახში გამოხვიდე ისე რომ არაფერი არ მკითხო.
ნინი წარბებს კრავს და გაკვირვებული მეკითხება
-სად? ან რატომ უნდა გამოგყვე?
ვაცნობიერებ, რომ ცუდად ვუთხარი და შეცდომას ვასწორებ.
- გამოდი ჩვენს ოთახში, სესილი შეშინებულია და შენც იქ იყავი, აქ მარტო ცოდო ხარ.
- რამ შეაშინა? - ხმა უსერიოზულდება ნინის, -მეძინება გამოვიდეს და დაწვეს ამხელა გოგოა რამ შეაშინა, თუ შეშინდა კიდევ თქვენთნ რას მორბოდა მე აქ არ ვიყავი? - ამ სიტყვებს ისე წაროთქვამს რომ ეჭვი არ შეგეპარება მის შესაძლებლობებში. მერე თითქოს რაღაც ამუცნობ და იდუმალი დაინახაო და უკან იხევს - მოიცა შიშველი ხარ, შარვალს ვერ ჩაიცვამ?
ტანზე ვიხედები ეს სულ არ გამხსენებია. მაგრამ არც ახლაა ამის დრო.
- ძალიან გთხოვ, გამოდი, ან აქ დარჩი თუ არ გეშინია, მარტო იყავი, მაგრამ არ მინდა რომ მარტო დარჩე?
- მიბრუნდი უნდ მივიფარო. - მაფრთხილებს ნინი.
მისკენ ზურგით ვდგები და რამდენიმე წამში ნინიც სესილის მსგავსად საბანშია გახვეული, წინ ვუძღვები და გზას ვანათებ, ავიანზე როცა გავდვართ ეზოსკენ თვალს ვაპარებ თუმცა ვერც საეჭვოს ვხედავ რამეს და არც არაფერი მესმის. ძაღლიც მშვიდადაა როგორც ყოველთვის, მე და ნინის ოთახში შესვლისთანავე დათო ღრიალს იწყებს:
- რას მოიყვანე, ძვლივს დავაწყნარე. - ხელი ჩაიქნია დათომ და ფეხზე ადგა.
-რა მოხდა?- შეშინებული სახით იკითხა ნინიმ, სესილისთან მივარდა და ჩაეხუტა, მაინც ვერ მივხვდი ამ საბნებს როგორ იხვევენ ისე რომ გადაადგილებაში და ჩახუტებაშიც პრობლემები არ ექმნებათ, სესილი ისევ გაუთავებლად ტირის და ნინის პასუხს არ უბრუნებს.
-რა მოხდა? - უმეორებს კითხავას.
-არ გაგიგონია? - ამოისლუკუნა სესილიმ.
-ამის ატანა არ შემიძლია.- გადმომჩუჩულა დათომ
-რა გჭირს? ვერ ხედავ რომ შეშინებულია?
-რას ვხედავ არ ვიცი, მაგრამ ჭაჭის სუნს ჯერ კიდევ ვგრძნობ, ცხელება დაეწყო მგონი,
-ყველაფერზე როგორ შეგიძლია იხუმრო? გუშინდელი დღის შემდეგ არაფერი არ გამკვირვებია, ეზოში რომ ჩავედი ვიღაც სესილის ხმით დამელაპარაკა მაშინ, როცა ის შენს ვერდით იჯდა. ესეც ცხელებაა?
-შენც კარგ დღეში ხარ, ძალიან მეძინება.- მაინც არ იჯერებს დათო.
სესილის ტირილის მოსმენა უკვე მართლა აუტანელი გახდა, ნინიც ამშვიდებდა, მაგრამ უშედეგოდ, გული უფრო უჩუყდებოდა.
-თქვენ მაინც მითხარით რამე, მეც უკვე მეშინია.
-რაღაც ხმა გაიგონა, ვიღაც ეძადა. - ისე იწყებს მოყოლას დათო, ვითომ არაფერი არ მომხდარიყოს და ეტყობა რომ სერიოზულად არ უყურებს ამ ამბავს. - მერე დამიკაკუნაო ასეო და ისეო.
ნინი გაოცებისგან პირს აღებს და სახეზე ხელს იფარებს, სესილი კიდევ ტირილს უმატებს, საინტერესოა სადამდე ავა.
-ახლა მთელი ღამე ამ სანახაობას უნდა ვუყუროთ? -მოთმინება დაკარგა დათომ -წავიდეთ დავმშვიდეთ და დავიძინოთ, სესლილისთან მიდის და წყლის ჭიქას უწვდის. - დალიე, მე და შენ ერთ ოთახში გავიდეთ მე ნინის ლოგინში დავწვები, თუ რამე მოვა მე ვიცი რასაც ვიზმ. ნუ გეშინია ამხელა კაცები ვართ და ცოტა გვრცხვენია ეგეთ რამეებს შევჭიდებივართ ცხოვრებაში? - მაინც ცდილობს იხუმროს და უღიმის გოგოებს დათო
-რა ჩემ ლოგინში დაწვები, რას ამბობ?- გამოფხიზლდა ნინი.
-რა იყო ასე გეზიზღები? გოგოები ოცნებობენ მათ ლოგინში აღმოვჩნდე, ამას ვინმე ფხიზელი ადმიანი სჭირდება რომელიც გაიგონებს მართლა აკაკუნებენ თუ არა კარზე შენ გახვალ და გაითიშები, ამას ვინ მიხედავს? შენ გეგისთან დარჩი და ჩემ ლოგინს დაგითმობ.
- მოიცა ვერ გავიგე. - ვამბობ მე.
- რა ვერ გაიგე? გოგოების სიმშვიდეს უზრუნველვყოფთ. უფრო უსაფრთხოდ იგრძნობს თავს ჩემთან. სელილი წავიდეთ?
- მეშინია!- ბურტყუნებს სესილი.
-შენს გვერდით ვარ, ფხიზელი ძილი მაქვს, პირობას გაძლევ სანამ არ დაიძინებ მეც არ დავიძინებ. შევთანხმდით?
სესილი თავს აქნევ. დათო ისევ რაღაცას გეგმავს ჩემთან და ნინისთან დაკავშირებით. ნინისაც აღარ გაუპროტესტებია, დათო საბანს იღებს და სესილისთან ერთად ოთახიდან გადის. წასვლისთანავე ჰაერი იმუხტება, ნერწყვს ვყლაპავ და ჩემს ლოგინზე მჯდომ ნინის ვუყურებ










თავი 6
საწოლზე მჯდარ ნინის მობილურის შუქს ვანათებ და ვაკვირდები, ის ბრაზდება და ცივად იწყებს სუბარს:
- რა ჯანდაბა დაემართა სესილის, ან აქ რა მინდა? რატომ უნდა დავწვე დათოს ლოგინში შეგიძლია ამიხსნა?
- ნინი შენთვის ასე ჯობია და სესილისთვისაც, - ვეუბნები მშვიდად, - გადადი დათოს საწოლში და დაიძინე, არ გვინდა მიზეზებზე ლაპარაკი, დამიჯერე არ მოგეწონება.
- სპეციალურად გააკეთეთ ეს თუ რა ხდება? დარწმუნებული ვარ შენი და დათოს დადგმულია ეს ყველაფერი. შიშველი დგახარ ჩემს წინ და რა, გგონია ამით მიწვევ?
- დამიჯერე ჩემს გრძნობებზე არავისთან არ მილაპარაკია. - ერთბაშად მამცირებს ნინის ნათქვამი, ხმას ვუწევ, - თან ახლა, როცა გავიგე, რომ დაკავებული ხარ არანაირი ურთიერთობა არ მინდა შენთან. სესილი მე არ შემიშინებია, რაც გინდა ის ქენი, ჩემთან დარჩენა თუ არ გინდა არც გაძალებ თამამად შეგიძლია გახვიდე და სესილის მიუწვე გვერდით. მე ჩემს საწოლში „ჩაგორებას“ არ გთხოვ, გითხარი დათოს ლოგინში გადადი და დაიძინეთქო, თუ ჩემზე სხვა წარმოდგენა გაქვს შეგეძლო აქამდე გეთქვა.
- რატომ მიყვირი? - გაოცებული სახით მიყურებს.
-იმიტომ რომ არ ვიცი რა ხდება და ვინ არის ეზოში, ბიჭი თუ იქნება სესილისთან უფრო მეტი შანსია შეეშინდეს და წავიდეს, - ტელეფონის ეკრანი ქრება და ცხელ გულზე ვიგინები რაც ნინის არ სიამოვნებს.
-მოკეტე გეგი შეგრცხვეს რა სიტყვებია?
-დაწვები თუ არა?- ვუმეორებ კითხვას და ვუახლოვდები.
-არ მინდა აქ დარჩენა!- პრინციპულად იმეორებს ნინი.
-ხოდა წადი სადაც გინდა, მე ხომ არ დამიძალებია შენთვის რამე?
სიტყვას ვასრულებ თუ არა ფანჯრის მინას ისევ რაღაც ხვდება, ნინი შეხტა და იკივლა, სწრაფად მივდივარ ფანჯარასთან და ეზოში ვიყურები, თუმცა ისევ სიბნელეა და ვერაფერს ვხედავ, ვიღაც ცუდად ხუმრობს.
-რა იყო ეს? - მეკითხება ხმააკანკალებული და ფეხზე დგება.
-არვიცი. - ძვლივს ვიღებ ხმას და ფანჯარას ვშორდები.
-ის ქალი ხო არ არის?
-არვიცი, დამშიდდი და დაიძინე. - ძნელია ასეთ დროს დაამშვიდო სხვა და დაარწმუნო იმაში, რისიც თითონაც არ გჯერა.
- ნუ მიმითითებ რა გავაკეთო და როგორ.
- მე ვიძინებ. -ჩემს ლოგინზე ვჯდები, - რაც გინდა ის ქენი და სადაც გინდა იქ დაწექი, მართლა დავიღალე ამაზე ლაპარაკით, უფრო მეტი საფიქრალი მაქვს.
- გამაცილე სესილისთან ვწვები.
- არ გაგაცილებ!- ვუჭრი მოკლედ.
-რატო?- უკვირს ნინის და ფანჯრისკენ იყურება.
-იმიტომ, რომ ერთ პატარა ლოგინზე ორივე ვერ მოთავსდებით.
-დათო გამოვიდეს აქ და მე ისევ ჩემს საწოლში დავწვები.
რატომაა ასეთი ჯიუტი?
-სესილის ეშინია?
-მერე დათო რას აკეთებს?
-კაცია და სალომე თუა უფრო კარგად დაიცავს, პრობლება მოგვარებულია თუ რამე პრეტენზია გქონდა აქ როცა ვიყავით და მაშინ უნდა გაგერკვია.
ნინი ხმას არ იღებს, ფეხზე დგას და საბანშემოხვეული თავზე დამყურებს. ისევ ვანათებ მობილურს და ვხედავ თვალები ცრემლებით აქვს სავსე, ეს უკვე მეტისმეტია ფეხზე ვდგები და მასთან მივდივარ.
- მითხარი რა გავაკეთო და გავაკეთებ. ვერ მივხვდი რა პრობლემას გიქმნის ის, რომ დათოს ლოგინში დაწვე და დაიძინო, თავზე არ დაგადგები და არაფერს ვიზამ, გპირდები.
- მეშინია!- მიმეორებს ისევ და სესილის მსგავსად ხმამაღლა იწყებს ტირილს.
-მართლა აღარ მაქვს თქვენი ნერვები, დღეს ისედაც ბევრი საფიქრალი დამიგროვდა ახლა კიდე ვიღაც გიჟი დაემატა, რომელიც ქვებს ესვრის სახლს.
- ნუღარ მეუბნები გთხოვ.
-მითხარი რა გავაკეთო?
-მარტო იმ კარებთან ვერ დავწვები? ვინმე რომ შემოვიდეს?
-რა გინდა გვერდით მოგიწვე?
-აი ხომ ვთქვი, ხარ! - ცრის კბილებიდან.
-აბა მითხარი რა ვქნა. - ნერვიულობისაგან ოთახში სიარულს ვიწყებ.
- იატაკზე დაწექი ჩემ ლოგინთან ახლოს.
-რა?
-გთხოვ ჩემს გამო, მართლა მეშინია.
-შენს გამო რატომ?
-გთხოვ.
დათოს ლოგინი ჩემ ლოგინზე უხმოდ გადმომაქვს და ჩემს ლოგინს იატაკზე ვშლი.
-კმაყოფილი ხარ? შეგიძლია დაიძინო.
-მადლობა. - ბურტყუნებს და ლოგინისკენ მიდის, - შეგიძლია შუქი ჩააქრო?
მობილურის ეკრანს ვრათავ და იატაკზე ვწვები.
-ჩემზე გაბრაზებული ხარ?- მეკითხება,- სიბნელეში თავლებს ვაცეცებ.
-არა, შენ შენი ცხოვრება გაქვს და არ მინდა რამე დაგაძალო თუ ბედნიერი ხარ მაგას რა ჯობია, უბრალოდ მაინტერესებს ვინ არის და რამდენი ხანია იცნობ ან მე თუ ვიცნობ?
-კი იცნობ!
- შეგიძლია მითხრა ვინ არის?
-სანამ არ გავარკვევ ერთ რამეს, მანამდე არაფრის თქმა არ შემიძლია, შენ თითონაც ჩამოუყალიბებელი ხარ შენს გრძნობებში და მე რა უნდა გითხრა.
-რას გულისხმობ?
-გიყვარვარ თუ არა?
-მივხვდი რომ კი, ამას ახლა შენთვის რაიმე მნიშვნელობა აქვს?
-რა თქმა უნდა.
-აღარ გვინდა ამაზე ლაპარაკი, დაიძინე.
-კიდევ რომ განმეორდეს?
-თუ განმეორდება აქ ვარ!
-დამიცავ?
-რა თქმა უნდა.
-მიუხედავად იმისა რაც გითხარი?
-მერე რა.
-კარგი ბიჭი ხარ. - სიცილით ამბობს. დამცინის?
-გაჩერდი ერთი. - მეღიმება.
ვჩუმდები, ნინის სიტყვები უკვე არაფრისმომცემი და უადგილოა, მალევე ჩუმდება და ეძინება, სიბნელეში თვალებს ვაცეცებ და ხან ნინიზე ხან კი იმ ადამიანზე ვფიქრობ, ვინც ასე ცუდად გაგვეხუმრა. სიბნელეში მოულოდნელად რაღაც მძიმე მეცემა ფეხებს შორის, სიმწრისაგან ვიჭყანები და სწარფად ვიღებ ტელეფონს, ვანათებ და ნინის უზადო გრძელ ფეხს ვხედავ, რომელიც საწოლიდან გადმოუკიდებია და ლამისაა თვითონაც თავზე დამეცეს. მეცინება და ფეხს ხარბად ვათვალიერებ, შეიძლება გოგო ასეთი სრულყოფილება იყოს? თან გული მწყდება, ფრთხილად ვეხები, მისი რბილი კანის შეხებისთანავე ტანში ჟრუანტელი მივლის. თითქოს ყველაზე სასიმაოვნო რამე მეჭიროს ხელში, ვცდილობ მისი ფეხი ისევ თავის ადგილას დავაბრუნო, საბანს ვაფარებ და ჩემს ადგილს აფორიაქებული ვუბრუნდები, რამდენიმე წუთში ნინი ლოგინიდან ხტება და ტირილს იწყებს.
- რა მოხდა?- ვკითხე შეშინებულმა.
-მეშინია, რაღაც შემეხო.
-რა? - მივხვდი რაშიც იყო საქმე, თუმცა იმის მტკიცება, რომ ნინიმ ფეხი პირდპირ ჩემს მამაკაცურ ღირსებას უთავაზა და მე შევეხე, იმისთვის, რომ ფეხი ლოგინში დამებრუნებინა უარეს შედეგს გამოიღებდა და მოჩვენების შეხებაზე საშინელი იქნებოდა მისთვის, ამიტომ გაჩუმება ვამჯობინე.
- მე არ მძინავს, აქ ვარ და შემიძლია დარწმუნებით გითხრა, რომ აქ რაფერი არ შემოსულა, ერთი წამითაც არ მძინებია.
-აბა რა იყო?
-არ ვიცი დაწექი და დაიძინე.
-ასე მშვიდად როგორ ხარ? - მეკითხება გაკვირვებული და პატარა ბავშვივით იწმენდს ცრემლიან თვალებს მუშტებით,
- რა გავაკეთო?- გადმოდი ჩემთან, - პირიდან მწყდება დაუფიქრებლად ნათქვამი სიტყვები.
-რა?- ისეთი ხმით მკითხა, რომ კარგი ღამე არ მელოდა წინ.
- მე რაც შემიძლია იმის გაკეთებას ვცდილობ. - ვიმართლე თავი.
-რა ჩემი შეცდენა გინდა? ამის გაკეთება შეგიძლია, წადი და ისევ იმ ბოზებთან აკეთე, მე თავი დამანებე. - ლამის იღრიალა ნინიმ.
-ჯერ ერთი, ლიკა არ არის და მერე მეორე, არაფრის გაკეთებას არ ვაპირებ, როგორც მეგობარი ისე შემოგთავაზე ადგილი იატაკზე. - იატაკის წარმოთქმისას მთელი გული ჩავაქსოვე და შევეცადე ჩემი ამჟამინდელი საწოლისთვის და ჩემი მდგომარეობისთვის ხაზი გამესვა.
- სულ რომ შემჭამოს რამემ შენთან არ გადმოვალ. - ცრის კბილებიდან და თავზე ზიზღით დამყურებს.
-იმის მერე რაც გითხარი რომ მიყვარხარ როგორ შეგიძლია ჩემზე ესე ცუდად იფიქრო? თუ რამის გაკეთება მინდა შენზე გამოცდილები და კარგებიც არიან და რატომ გგონია რომ ამდენ ენერგიას შენთან დავხარჯავ? - სიცილს ძვლივს ვიკავებ.
-რა ხარ!
-გადმოხვალ? თუ სანამ ლოგინიდან რამე არ წაგათრევს არ მოისვენებ? - იმდენად შემითრია მისი დათანხმების სურვილმა, რომ სულ გადამავიწყდა რაც რამოდენიმე წუთის წინ მოხდა და რადაც არ უნდა დამჯდომოდა მისი სიჯიუტის გატეხვა გადავწყვიტე.
-თავს მაძულებ!
-რეალობას გეუბნები!
ნინი ჩუმდება და ცოტა ხნის შემდეგ თითქმის ჩურჩულით ამბობს.
-ჩაიცვი და გადმოვალ.
კმაყოფილების ღიმილი დამთამაშებს სახეზე და ბედნიერი ვარ სიმართლე რომ არ ვუთხარი.
-შენ რა გინდა მითხრა, რომ ამ სიცხეში ტანსაცმელი უნდა ჩავიცვა და ისე დავიძინო?
-მხოლოდ მაგ შემთხვევაში გადმოვალ.
-თუ რამის გაკეთება მინდა ტანსაცმლის გახდას რაღა უდგას წინ?
-ჩაიცმევ თუ არა?
რახან ნინი ჩაცმას მთხოვს, მეც შემიძლია იგივე მოთხოვნა წავუყენო, მაგრამ არ ვარ უკანასკნელი გამოთაყვანებული დედამიწაზე, ამიტომ ტანსაცმელს ვეძებ და ფეხზე ჩაცმული ვდგები.
- აჰა მხედავ? შეგიძლია გადმოხვიდე.
-ჯობია შენ ამოხვიდე აქ, რახან იატაკზე ძილი არ გინდა.
- მაშინ ჩემი საწოლი უნდა შევცვალო და ისე დავწვები.
- რატო რამე ჩვევა გაქვს?
- ისეთი არაფერი, მირჩევნია ჩემს საწოლში მეძინოს.
-რაღაც ძალიან გახარებული ხარ, ვერ ატყობ რომ ბოდავ?
არ შემიძლია არ დავეთანხმო, ვჩუმდები, ჩემი თეთრეული სწარაფოდ გადამაქვს და ნინის ლოგინისკენ ვუშვერ ხელს.
- თქვენს მერე.
ისიც ფრთხილად მიდის, ფანჯრის მხარეს წვება, ზურგს მაქცევს და ხმას არ იღებს, მეც ფრთხილად ვწვები არ მინდა ვიხმაურო, მეღიმება და თავს ბალიშზე ვდებ ისე, რომ ცხვირი პირდაპირ მის თმასთან მაქვს. ღრმად ვისუნთქავ არომატულ ჰარეს. ვხვდები, რომ საბანი არ მაქვს. არ მეძინება და ნინის ნერვების მოშლა ძალიან გამამხიარულებს. ვახველებ და ვიწყებ.
-ისე საბანი არ მაქვს.
-ხომ გაცვია, რათ გიბდა საბანი? - სწრაფად დამიბრუნა პასუხი ნინიმ.
-შუაღამეა, მალე გათენდება თან აგრილდა.
-მერე აიღე შენი საბანი.
-ორი საბნისთვის კი არა მე ძლივივს ვეტევი ლოგინზე, ლამისაა გადავვარდე.
-აიღე შენი სბანი! მიმეორებს ნინი.
- ხომ ჩაცმული ვარ, არ შეგეხები, გპირდები.
-მე არ ვარ ჩაცმული სამაგიეროდ.
-მითუმეტეს მჭირდება საბანი. - ძვლივს ვიკავებ თავს, რომ ხმამაღლა სიცილი არ დავიწყო.
-შეგიძლია დამაძინო?
-მე ტანსაცმელი ჩამაცვი, საწოლში ჩამიხტი, საბნის გარეშე დამტოვე და შენ გინდა მშვიდი ძილი? მე რა დავაშავე შეგიძლია მითხრა? აქ შენი კომფორტისთვის ვარ და ოდნავ მაინც იზრუნე ჩემზე.
ნინი ჩემსკენ ტრიალდება და საბანს მაფარებს ისე, რომ ნახევრად მფარავს, ოდნავ მოშორებით მისი სრულყოფილი სხეულია, მეტისმეტი მომდის, რამდენიმე წუთი ვჩუმდები მარამ სანამ ახალ წინადადებას შევთავაზებდე მისი სიახლოვით ვტკბები.
-ძალიან დამცხა და შეიძლება მაისური გავიხადო? მხოლოდ მაისური მეტი არაფერი.
ნინი სბანს ექაჩება მაგრამ უშედეგოდ, მეცინება.
-გთხოვ!- ვისერიოზულებ ხმას.
-ნერვები მეშლება!- სიბნელეში ვხვდები, რომ ნინის სახე ჩემი სახის წინ არის - მართლა მზად ვარ რამემ წამათრიოს ვიდრე შენ გისმინო.
-მხოლოდ მაისურს გავიხდი და გეფიცები მეტს არაფერს ვიტყვი და არც ვიზამ.
ნინი თანხმობის ნიშნად ჩუმდება, ან მე მგონია ასე. მაისურს სწარფად ვიხდი და ვაგდებ, ხმას არ ვიღებ და ისევ სიბნელეში ვიყურებბი. ნინის მშვიდ სუნთქვას ვუსმენ, ნერვებ მოშლილს და ემოციებისაგან დაღლილს მალევე ეძინება, მეც თვალებს ვხუჭავ და ვცდილობ დავიძინო, ნინის ლოგინში წრიალი ჩვევია და ალბათ აღარც ახსოვს მე რომ მის გვერდით ვარ, სამაგიეროდ მე მახსოვს და ძილი სამუდამოდ გადამავიწყდა. მინდოდა ოთახში შუქი ყოფილიყო, რომ მეყურებინა როგორ ეძინა, ასე უბრალოდ დანებება ამ ყველაზე ლამაზ ქმნილებაზე არ ღირს, დროა მეც ვიბრძლოლო ჩემი ბედნიერებისათვის.
დაახლოებით ერთ საათში მეძინება, მალევე ვიღვიძებ და მობილურის ეკრანს ვანათებ და თვალებს ფართოდ ვახელ ჩემს თავთან ნინის მშვიდად სძინავს და ხელი ჩემს მკერდზე უდევს, ვაკვირდები, მაინტერესებს რა რეაქცია ექნება, როცა გაიღვიძებს, სინათლეზე იშმუშნება და სამწუხაროდ ხელი უკან მიაქვს, რა გავაკეთე? ვბრაზდები ჩემს თავზე, მობილურს ვრთავ და ჰაერში განვაგრძობ ყურებას. დღეს ალბათ დაძინება არ მიწერია.
-გღვიძავს? -მოულოდნელად მეკითხება ნამძინარევი ხმით.
-ჰო რა იყო? - გამოვეპასუხე სიხარულით და ისევ გავანათე.
სინათლემ შეაწუხა და თვალი მოჭრა, ჭერზე მივანათე ასე მისი სახის ნაკვთების გარჩევას მაინც ვახერხებდი.
-რატომ არ გძინავს?
-არ მეძინება. თან გიცავ და შეგიძლია მშვიდად იძინო.
-მადლობა.
-ძილში ყოველთვის ასე ბევრს მოძრაობ?- ვეკითხები ღიმილით.
ნინი თავს უკან სწევს და ჩვენ შორის მანძილი იზრდება რაც ძალიან არ მომწონს, ცოტა ხნის შემდეგ დამნაშავესავით მეკითხება.
-რამე ისეთი გავაკეთე?
-არა, - მეცინება - ჩემს მკერდზე თავი გედო და ტკბილად გეძინა.
-თავი?- გაოცებული პირს აღებს.
-ხო თავი, ისე ტკბილად გეძინა ვერ გაგაღვიძე.
-მერე რა იფიქრე?
-არაფერი ეს სიტყვები გამახსენდა: „ქალისა და მამაკაცის მეგობრობას საფრთხეს უქმნის დაღამება“.
-შენ ხომ დამპირდი, რომ არაფერს იზამდი? -კიდევ უფრო უკან იწევს და ლამისაა გადავარდეს ლოგინიდან, ხელს ვკიდებ და ჩემსკენ ვექაჩები.
-მე რა ვქენი? აქეთ ძალადობ ჩემზე. მეშინია ამ საფრთხის.
-ხელი გამიშვი.
-გაგიშვებ, მაგრამ გადავარდები და ვინ იცის ლოგინის ქვეშ ვინ იმალება.
ნინი შეშდება.
-რატომ მექცევი ასე?
-მინდა ჩემთან ახლოს იყო, არაფერს არ ვაკეთებ ხომ ხედავ? - ხელებს ვწევ მაღლა დაიძინე მიდი, ნუ გეშინია.
-სტენდალის სიტყვების მეშინია.
-რა?
-ჩემს გვერდით სიმპათიური შიველი მამაკაცი წევს და მეც არ მინდა რამე ისეთი ვქნა.
-შენ შეყვარებულზე იფიქრე.
-ვფიქრობ.
-ძალიან ცუდი. - მიფუჭდება ხასიათი - უბრალოდ მაინტერესებს ვინ არის მინდა ვიცოდე, ადრე პატარა რომ ვიყავი, შოკოლადის ფილა მაჩუქეს, მე ბავშვობიდანვე არ მიყვარდა ტკბლეული და მითქვამს ჩემ შეყვარებულს ვაჩუქებ იმას უყვარს შოკოლადებითქო, მაგრამ შეყვარებული არ მყავდა და მოვიტყე, ის შოკოლადი დღემდე მაქვს შენახული, კი ყოფილან გოგოები ჩემს ცხვრებაში მაგრამ ის გრძნობა, რაც შენ მიმართ მაქვს სულ სხვა არის და პირველად გამიჩნდა სურვილი ის შოკოლადი ვინმესთვის მიმეცა.
-ჩემი მოკვლა გინდა?
თავს ვერ ვიკავებ და ბოლო ხმაზე ვხარხარებ.
-რამხელა სითბო ჩავაქსოვე ამ ამბავში ვერ ხვდები?
-რომანტიკა მე ვერ დავინახე ამდენი წლის წინანდელმა შოკოლადმა როგორ გაძლო კიდევ კარგი არ მომეცი.
-მე კიდე მინდოდა მომეცა, რომ დამემტკიცებინა როგორ მიყვარხარ.
-ეგ ისედაც ვიცი, - სერიოზულდება ნინი- არ გეძინება?
-არა
-რატომ?
-იმიტომ, რომ სულ მგონია ზურგიდან სალომე მოგეპარება და რამეს დაგიშავებს.
ნინი ფითრდება და უფრო ახლოს მოდის ჩემთან, თან სიბრაზისგან ცახცახებს.
- ხანდახან მგონია, რომ მართლა კარგი ვინმე ხარ, მაგრამ ისეთ რამეებს აკეთებ, რომ თავს მაძულებ, ახლაც რაღაც სითბო ვიგრძენი შენს მიმართ და წყალში ჩაყარე.
ნინი ჩემთან უფრო ახლოსაა ისევ ვგრძნობ მის უნთქვას, მოულოდნელად ხელს იღებს და ისევ მკერდზე მეხება.
-მაპატიე. - ამბობს ხმადაბლა.
-არაუშავს. შეგიძლია ისევ გააგრძელო ძილი, როგორც ცოტა ხნის წინ გეძინა.
-ვიძინებ. - ზურგს მაქცევს ნინი და ჩუმდება.
ისევ მარტო ვრჩები და ძილი არა და არ მოდის, მაიც ვერ ვისვენებ და უფრო კარგი რამის მოლოდინი მაქვს.
-გძინავს? ვკითხე ჩურჩულით.
-კი. - ძვლივსგასაგონად მპასუხობს ნინი.
-ისე შოკოლადი დამრჩა ჩანთაში და ხო არ შეჭამდი?
ხმის მიხედვით ვხვდები, რომ ნინი ჩემსკენ ბრუნდება და ტელეფონს მანათებს.
-ის დაძველებული შოკოლადი გაქვს?
-ის რომ მქონდეს უკეთესი იქნებოდა.
-ღვინო კი არაა, რაც უფრო ძველი იყოს მით უფრო კარგი რომ იყოს.
-გინდა თუ არა შიკოლადი?
-რახან არ მეშვები და ძილი არ გინდა იყოს, მომეცი.
სიხარულით ვხტები ლოგინიდან და მობილურს ვართმევ, ჩანთაში ვიქექები და შოკოლადის ერთ ფილას ვპოულობ.
-გინდა გაგიხსნა?
-არა გმადლობ!
-გინდა უფრო გემრიელი გავხადო შოკოლადი?
-როგორ?- ინტერესდება ნინი.
ფილას ვხსნი და პატარაზე ვკბეჩ, ღიმილით ვუწვდი და ვეუბნები:
-ახლა უფრო გემრიელია.
სიბნელეში უცნაური და სასაცილო ხმები ისმის, როგორ ჭამს ნინი შოკოლადს ხან მტვრევის და ხან ყლაპვის თავს ვერ ვიკავებ და ვხარხარებ.
-რა ჯანდაბა გაცინებს?
-არაფერი, სიჩუმეში კარგი მოსასმენია როგორ ჭამ.
-გეშინია და იმიტო არ იძინებ?
- ეს ჩემთვის შეურაცმყოფელია, ხომ გითხარი რომ გიცავ.
-იმ ქვებისგან?
-გინდა სიმართლე გითხრა?
-რაზე?
-იმ ქვის სროლაზე.
-შენ იყავი?
-არა პირობა მომეცი, რომ არ შეგეშინდება.
-არ მაინტერესებს, მეც აღარ დამეძინება.
-უბრალოდ მინდა რომ იცოდე, თედოს ადრე საყვარელი ჰყოლია, - ვიწყებ იდუმალი ხმით - ყოველ ღამე ფანჯარასთან მოდიოდა და ქვებს ისროდა ეს ნიშანი იყო რომ თედო ქვემოთ ჩასულიყო, მერე ეს ქალი მომკვდარა და მისი სული დღემდე ესვრის ფანჯარას ქვებს - ჩემი ფანტაზიის უნარით მეც აღფთოვანებული ვარ და მეც კი შემშინდა , ნინი ლოგინში ბრუნდება და საბანს იხურავს.
-რატომ მომიყევი?- იწყებს ტირილს.
-ვიხუმრე. - ვწუხდები ნინის ცრემლების დანახვაზე - გეფიცები ვიხუმრე.
-ეს ხუმრობა არ არის ჩამამწარე შოკოლადი.
- ვიზრუნებ გამოსწორებაზე, - ვაძლევ პირობას და მის სახეს უფრო ვუახლოვდები, მობილური ითიშება და ოთახში სიბნელეა, ნინის გახშირებული სუნთქვა მესმის, სიბნელეში ხელით მისი სახის მოძებნას ვიწყებ და თმებზე ფრთხილად ვეხები, მგონია რომ რამეს მეტყვის და გამიბრაზდება.
-დამშვიდდი? - ვეკითხები ჩურჩულით - შოკოლადის სანაცვლოდ მეც ვითხოვ რაღაცას თუ შეიძლება.
-გეგი ნერვებს მიშლი გეფიცები, შეიძლება გავგიჟდე. რატომ არ მაძლევ საშუალებას ამ სისულელეებზე არ ვიფიქრო?
-მინდა, რომ ჩემთან უფრო ახლოს იყო, მერე რა რომ სხვა გიყვარს, ვფიქრე და არ ვაპირებ ვინმეს შენი თავი დავუთმო.
-შეწყვიტე და მომეცი საშუალება დავიძინო. - ნინი უკან იხევს და მშორდება.
-თედოს საყვარლის არ გეშინია?- ვეკითხები ღიმილით.
ნინი ისე ახლოს მოდის ლამის სხეულხე მეკრობა, ახლა ჩვენ მხოლოდ საბანი გვყოფს და მისი მოშორებაც მინდა.
-ძალიან მცივა ვერ გამიყოფ?- საბანს ვექაჩები.
-ძალიან გთხოვ შეწყვიტე. - ამოიკვნესა.
-საბანში თუ ხელს ვინმე შემოყოფს პირობას გაძლევ დაგიცავ.
-გემუდარები გაჩერდი, რა სიყვარულზე მელაპარაკები როცა ესეთ დღეში მაგდებ?
- უბრალოდ საბნის გაყოფა ვითხოვე თუ მაგდენიც არ დამიმსახურებია კარგი, ძილინებისა. - ვჩუმდები და ვხვდები ზედმეტი მომდის და პატარა ბიჭივით ვცდილობ გავაბრაზო ის ვინც მიყვარს. ახლა იმედია თმებსაც არ დავაწიწკნი, ისე არც ეგ იქნება ცუდი აზრი. ამ ფიქრებში ვარ გართული, როცა ნინი საბანს მიყოფს და ფრთხილად მახურავს.
-მადლობა.- ვკრუტუნებ კმაყოფილი და ვიძაბები, ნინი ჩემგან რამდენიმე სანტიმეტრშია და ნახევრად შიშველი, თუმცა ჩემს თავს ვძლიე და გაშეშებული ერთი ადგილიდან არ ვიძვროდი. - რომ არ მეძინება მაგას რატომ არ განიცდი?
-განვიცადე, მეტი რაღა გავაკეთო? რამდენჯერ გკითხე რატომ გღვიძავსთქო და გიცავო.
-შეგიძლია მიმღერო და ტკბილად დამეძინება.
-რა უნდა გიმღერო მართლა მოგეწონა ჩემი ნამღერი? - მთელი სერიოზულობით მკითხა მან და ჩემსკენ გადმოტრიალდა.
-ძალიან. მხოლოდ ერთხელ მიმღერე.
-შეიძლება გაგიჟდეს კაცი. - ამოიოხრა ნინიმ.
-მე რამდენი რამ დავთმე შენთვის?
-მამადლი? რამდენჯერ უნდა გამიმეორო?
-არა უბრალოდ მინდა მიმღერო.
-კარგი, რომ არ დაგეძინოს ხელში აყვანას და დარწევას მთხოვ?
-არა დარწმუნებული ვარ ჩამეძინება, თან ძალიან ტკბილად და შენც დაისვენებ.
-კარგი გიმღერებ.
სიბნელეში გავიტრუნე და ნინის სიმღერას დაველოდე, რამდენიმე წამში სუფთა ბგერებით და ნაზი, სრულიად განსხვავებული ხმით ნინი სიმღერას იწყებს. ტანში ჟრუანტელი მივლის და გული გამალებით მიცემს, საოცარ სიმღერას ვუსმენ საოცარი გოგოს შესრულებით, როგორც კი სიმღერას ასრულებს ტაშს ვუკრავ და ძალიან ბედნიერი ვარ.
-გძინავს?
-მეკითხება ნინი?
-არა, მაგრამ რაღაც შეიძლება გთხოვო?
-რაღა გინდა? - ბრაზდბა ნინი.
-შეიძლება თქვენს ბაგეებს ამ საოცარი სიმღერისათვის მადლობა გადავუხადო?
-არც იოცნებო.
-რატომ? მხოლოდ ერთხელ.
-გეგი მართლა გავგიჟდები და ყვირილს დავიწყებ. - ლამისაა იღრიალოს ნინიმ,
რადგან ჩვენს შორის საბანიც აღარ იყო თამამად მივიჩოჩე მასთან.
-მომეცი უფლება თორემ მარტო დაგტოვებ და მოგაკითხავს თედოს საყვარელი ან სალომე. - სიტყვას ვასრულებ თუ არა ნინი ჩემსკენ მოიწევს და ჩერდება.
-აქ რა გინდა?
-შენ სად მოდიოდი?
ნინი საბანს იძრობს ზემოდან მაჯდება და მკერდზე ხელებით მეყრდნობა, მოულოდნელობისაგან ვშეშდები და სიბნელეში ვცდილობ გავარკვიო მართლა ნინია თუ არა. სანამ რამეს ვკითხავ წვერზე ხელს მისვამს და ჩემს ტუჩებთან სუნთქავს, წვრილ წელზე ხელს ვუსვამ და გასაოცარი კანის შეხებისთანავე თავბრუ მეხვევა.
-რას აკეთებ?- აღმომხდა გაკვირვებულს და მისი ტუჩების მოძებნა დავიწყე, როგორც იქნა ვიპოვე და ხარბად დავუწყე კოცნა. წელზე მოხვეული ხელებით ჩემსკენ მოვიზიდე და ახლა ნინი ჩემს ტანზე წევს და ვნებიანად მკოცნის. ეს იყო ყველაზე მაგარი კოცნა ჩემს ცხოვრებაში, ყველაზე ლამაზ გოგოსთან. ნინის ჩემს ქვემოთ ვიქცევ ისე, რომ მის ტუჩებს ვერ ვწყდები, უზადო გრძელ ფეხებს წელზე მხვევს და თავისკენ მიზიდავს, აღგზნებული კიდევ ვერ მოვდივარ გონს ჩემს თავს რა ხდება და ნინი ამას რატომ აკეთებს? მის ტუჩებს ძლივს ვწყდები და ღრმად ვსუნთქვავ.
-რას აკეთებ? -ვეკითხები და ვერ მშვიდდები, ყელში ძლიერად ვკოცნი და წვერით კანს ვუღიზიანებ ნინის ტუჩებიდან კვნესა წყდება და თმებში მაფრინდება.
-გავაგრძელო?- ვეკითხები როცა ვხვდები რომ მასზე ვმოქმედებ.
-არა. - მკაცრად მეუბნება ის, მისი ტონი მაფხიზლებს, სიბნელეში ვცდილობ გავარჩიო რა ხდება, თუმცა ვერაფერს ვერ ვხედავ, ნინი ჩემს შარვალს წვდება და ღილს ხსნის.
-მოიცა ესე შორს მივდივართ? - ვკითხე, ხელზე ხელი მოვუჭირე და გავაჩერე.
-მთელი ღამე ხომ ამისთვის გამათენებინე ? - ბურტყუნებს ნინი.
-შენ რა გგონია სექსი გვექნება და დავიღლები?
-ესეთი მაგარი ხარ?
-ამბობენ.
-ვინ?- მთელი ზიზღით ამბობს მის სახელს და ცდილობს ხელი გაითავისუფლოს, ღრმად სუნთქავს და ტუჩებზე ტუჩებით მეხება.
-მხოლოდ ერთი არ ყოფილა ჩემს ცხოვრებაში.
-აჰა მექალთანე ყოფილხარ თან ჩუმჩუმელა, შენი და ლიკას ურთიერთობა ვიცოდი და არასოდეს არ მომწონდა ეგ გოგო და შენთვის არ მემეტებოდა.
-აბა ვინ გემეტება ჩემთვის?
-ვინმე წესიერი, პატიოსანი გოგო.
-პატიოსანში რას გულისხმობ ქალიშვილს?
-თუნდაც.
-მაგალითად შენ? -ვეკითხები და ხარბად ვკოცნი.
-თუნდაც მე. -ტუჩებზე მიწებებულივე მპასუხობს, -მაგრამ რა იცი რომ ქალიშვილი ვარ?
მომენტალურად ვშეშდები, რაც დღეს მოვისმინე იმ ყველაფრიდან თუ ვიმსჯელებთ შეიძლება ესეც დავუშვა უკვე, მაგრამ მაინც არ მჯერა და ამიტომ უკომენტაროდ ვტოვებ მის ნათქვამს.
-შენ შენი თავი პატიოსანი გგონია?
-რატომაც არა?- ხელს ითავისუფლებს და მეც ვაძლევ უფლებას შარვლის გახსნა გააგრძელოს, სწრაფად ხსნის ელვასაც და ფეხებით შარვალს ოსტატურად წევს ქვემოთ, მეცინება.
-პატოსანს ჰგავხარ შენ? შეყვარებული გყავს ჩემთან რა დღეში ხარ? მთელი ღამე თავს ისე იფასებდი მეგონა რაღაც აუღებელი ციხესიმაგრე იყავი.
-რა ხარ. - კვნესის ნინი.
-რატომ შენ პატიოსნებაში ეჭვი რომ მეპარება? შეხედე შენ თავს მოძრაობებს ფეხებს ხელებს...
- ხარ!
-ენის ტრიალი კარგად გეხერხება. პირშიც და ისეც ..
-!- იმეორებს.
მის გასაჩუმებლად ისევ კოცნას ვიყენებ და შემდეგ ნელ ქვემთ მივიწევ, კანის სირბილეს და სუნს ჭკუიდან გადავყავარ, როდესაც მკერდთან მივდივარ ნინი მაჩერებს და კვნესის.
-მე პატიოსანი ვარ.
-ხორცით კი, მაგრამ სულიერად დიდი გაფუჭებული ვინმე ბრძანდებით.
-მე არასოდეს არ მიღალატია ჩემი შეყვარებულისთვის, რაშიც ასე თავგამოდებით მადანაშაულებ. ყოველთვის ის მიყვარდა და მიყვარს უბრალოდ ის და მექალთანეა, რაც ძალიან არ მომწონს. - ფრჩხილებით ზურგში ფარინდება და სხეული ეზნიქება, ვიღგზნები მაგრამ მისი სიტყვების გააზრებას ვიწყებ.
-ვინაა შენი შეყვარებული? - ვეკითხები და ისევ მის ტუჩებთან მივდივარ.
-რა მნიშვნელობა აქვს?
-ალბათ აქვს მიდი მითხარი, თავს დამნაშავედ ვგრძნობ.
-გეტყობა.
-კაცი ვარ!
-ეგ გამართლება არ არის. მექალთანე ხარ, შენთვის სიყვარული არ არსებობს.
-მითხარი ვინ არის შენი შეყვარებული და რატომ არ გამოდიხარ მორალატე, როცა ჩემს გვერდით ხარ და სადაცაა- ნინი ტუჩებში მკოცნის და მაჩუმებს.
-მე შენთვის არასოდეს არ მიღალატია, კოცნითაც კი არავისთვის მიკოცნია.
გული თავის არსებობას მახსენებს და ისედაც სხეულში აჩქარებული სისხლი თავის მაქსიმუმს ავითარებს, ვშეშდები და ღრმად ვსუნთქავ, მე ვუყვარვარ?



თავი 7
- როდესაც სესილიმ შენი და დათო გამაცნო, მაშინვე მომეწონე, - იწყებს ნინი, - თუმცა ჩემი სიმპათიებზე არავისთვის მითქვამს, არც სესილისთვის. მომწონს შენი სერიოზულობა მაგრამ დღეს შენ თავს გადააბიჯე, ისე რო მოქცეულიყავი ყოველდღე როგორც დღეს, თავს დავკარგავდი და სიყვარულსაც აგიხსნიდი, მაგრამ სულ სერიოზული და ჩუმი ხარ ამიტომ ვერ გავბედე.
- ის რაც მდინარესთან მითხარი რას ნიშნავდა?- სხეული გამოცოცხლებას იწყებს.
- ძალიან გავბრაზდი ლიკაზე და შენს თავგადასავლებზე რომ დაიწყო დათომ საუბარი, შენ სხვებს დასდევდი და ვერასოდეს ამჩნევდი ჩემს დამოკიდებულებას შენდამი.
-შეგეძლო ეს ტყეში გეთქვა.
-მაშინ შენ თავში არ იყავი გარკვეული და მე რა უნდა მეთქვა?
ნინის ვშორდები და გულაღმა ვწვები, ჯერ კიდევ ვერ ვიაზრებ რა ხდება ჩემს თავს, ჩემის სიჩუმე ნინის აბნევს და მეკითხება:
-რამე მოხდა?
-არა არაფერი, უბრალოდ ბედნიერი ვარ.
-რატომ მომშორდი?
-მერე იტყვი გაფუჭებული გოგო არ ვარო, ჩემსკენ ვიზიდავ და მთელი გრძნობით ვკოცნი. - სექსი არ იქნება
-რა? - უკვის ნინის.
-ამისათვის მზად არ ხარ და არც ადგილი გვიწყობს ხელს. - ყველაზე ბედნიერი კაცი ვარ, ახლა პირველ ადგილზე ნინის სიტყვები დგას და სხვა არაფერი მაინტერესებს.
-შენ არ თქვი კაცი არ ვარო?
წელზე ხელს ვხვევ და მკერდზე ვიკრავ, კისერში კვკოცნი და ნიკაპით წვერს ვარჭობ, შეუმჩნევლად კვნესის და სახეზე მეფერება.
-გიყვარვარ? - ვეკითხები რომ ისევ გადავამოწმო ნინის ნათქვამი.
-კი. - მპასუხობს ჩურჩულით. - გთხოვ.
-რას?
-კარგად იცი რასაც გთხოვ.
-არა, ვერ ვხვდები. - ვიჩეჩავ მხრებს.
-რატომ აკეთებ ამას, შენც ეს არ გინდოდა?- უკვირს ნინის.
-მინდოდა, მაგრამ ჩემგან რას ითხოვ, რა უნდა გავაკეთო?
-მინდა რომ ჩემთან სექსი გქონდეს.
-რაღაც გარიგებასავით ჟღერს, წერილს ხომ არ გამომიგზავნი: „პატივცემულო გეგი, მოგახსენებთ ამა წლის შემოდგომაზე, ვიმყოფები სოფელში...“ და ასე შემდეგ თამამად შეგიძლია მითხრა.
ნინი ნერწყვს ხმაურით ყლაპავს და აკანკალებული ხმით მეუბნება
-მინდა რომ სექსი გვქონდეს
გონება მიბინნდება და ცხოვრებაში პირველად ვიღგზნები ასე, ძარვებში სისხლი მიდუღდება, ხარბად ვაფრინდები ტუჩებზე, ბიუსჰალტერის გახნას ვიწყებ.
- მინდა ჩემთანაც გქონდეს ის რაც სხვებთან გაქვს და აღარასოდეს გაეკარო მათ. თუ ჩვენ სერიოზული ურთიერთობა გვინდა.
ვშეშდები, ნინი დაბნეულია და გაურჯვევლობაშია, ჰგონია რომ თუ ჩემთან სექსი ექნება აღარასლოდეს გავეკარები სხვას, მაგრამ მე ეს არ მომწონს, არ მინდა ნინისთან ამის გამო სექსი, არც არის ამისთვის მზად უბრალოდ გრძნობებს აჰყვა.
-ნინი ეს საჭირო არ არის. როცა შენ ჩემს გვერდით იქნები სხვა არაფერში მჭირდება, არ მინდა ჩემთან სექსი ამის გამო გქონდეს და ურთიერთობა ასე დავიწყოთ, თან რაღაც ვალდებულებას ვგრძნობ და არ მსიამოვნებს. მეგონა მე მქონდა ყველაზე ცუდი მოთმინების უნარი, მაგრამ როგორც აღმოჩნდა შენ ჩემზე უარესი ყოფილხარ. ეს სერიოზული ნაბიჯია, დაფიქრდი და ისე მივიღოთ გადაწყვეტილება. დღეს საკმარისად ბედნიერი ვარ შენი სიტყვებით. გიმეორებ არ მინდა მაგის გამო წვბოდე ჩემთან, შენ არც ლიკა ხარ და არც სხვა, შენ განსაკუთრებული ხარ.
-ცოლად რომ მომიყვან რას მიზამ სადმე კარადაში შემინახავ? - ბრაზდება ნინი.
-მე ეგ არ მითქვამს.
-რაღაც სისულელეს ამბობ, მეუბნები მიყვარხარო, ყველაფერი დასაწყისისკენ მიდის ჭკუიდან მშლი ისე მეხები და ახლა მეუბნები არაო.
- მოდი დღეს არა, დაფიქრდი და სხვა დროს იყოს თუ კიდევ გექნება სურვილი, მე ურს არ გეტყვი. ეხლა რომ ოახში სინათლე იყოს და შენ სხეულს და სახეს ვხედავდე ჭკუიდან შევიშლებოდი, მაგრამ ამაშიც გამიმართლა და საკმარისია, დაფიქრდი რისთვის გინდა ჩემთან სექსი და მერე მითხარი. - ნინი მშორდება, აშკარად გაბრაზებულია და დიდი შანსია თავს დამცირებულად გრძნობდეს.
-მაპატიე. - ვჩურჩულებ, - შენზე მეტად მე მინდა ახლა ამის გაკეთება, მაგრამ არ მსიამოვნებს რაღაც მიზნისთვის რომ გინდა, გთხოვ გამიგე, ამას შენს გამო ვაკეთებ და თუ კიდევ დაფიქრდები მე წინააღმდეგი არ ვიქნები.
ნინი ხმას არ იღებს და ზურგს მაქცევს, წელზე ხელს ვხვევ და თმაში ვკოცნი.
-მითხარი რამე. - ვეუბნები ყურთან ჩურჩულით.
-კაცი როდის იყო სექსზე უარს ამბობდა?
-შენ რა იცი?
-ვიცი, ძალიან დამცირებულად ვგრძნობ თავს.
-ამაში ცუდუი არაფერია, ხვალაც თუ ამ აზრზე იქნები თანახმა ვარ, თან ახლა არაფერი არ გვიწყობს ხელს, მგონი ვხდები რასაც ვგულისხმობ, დაიძინე და დამშვიიდდი, შენზე ცუდ დღეში ვარ ცნობისათვის.
ხმას არცერთი არ ვიღებთ ჩემი სხეული დამშვიდებას იწყებს, როცა ოთახში მზის სხივები შემოდის მეძინება და რამდენიმე საათით გამოძინებას ვახერხებ. დილით გაღვიზება ძალიან მიჭირს, მაგრამ თავს ძალას ვატან. ჩემს გვრდით ნინი აღარ წევს, შეშინებული ვხტები და დათოს ლოგინისკენ ვიყურები. იქ რატომ გადავიდა? მისი ყურებით ვერ ვძღები და ისევ ძილს ვაგრძელებ, ცოტახანში ფეხების ტყაპატყუპი მაღვიზებს, ნინი საბანშემოხვეული დაბოდიალებს ოთახში და რაღაცას ეძებს.
-რა ხდება? - ვეკითხები ნამძინარევი ხმით.
-ოჰ, გაიღვიზა ვნებიანმა მამაკაცმა, დაღლილი მეგონეთ.
-დარწმუნებული იყავი მაგის დროც მოვა.
-შენი მაისური მათხოვე.
-ძირს იქნება ნახე.
ნინი იტაკზე იყურება და ჩემ ნაცრისფერ მაისურს იღებს.
-მიბრუნდი მეუბნება მკაცრად.
-თვალები რომ დავხუჭო არა?
-არა!
-რა პატიოანი გოგოსავით, იქცევი რა გჭირს?
-დილაა კარგი ამინდია და ხუმრობის ხასიათზე ხარ?
-რატომაც არა? - ჯერ ისევ მეძინება და ვერ ვხვდები რას ვბოდიალობ.
ნინი ჩემგან ზურგით დგება და საბანს იხდის. სრულყოფილი სხეულის დანახვაზე სისხლი მიდუღს და ნერწყვს ვყლაპავ, მამქმანებიანი საცვალი ნინის ულამაზესი ფორმის უკანალს ხაზს უვამს, თუმცა ეს სიამოვნება დიდხანს არ გრძელდება, ჩემს მაისურს სწრაფად იცვამს და ჩემსკენ ბრუნდება. ალბათ სხეულის ესეთი ფორმით დემონსტრირება გუშინდელი ღამის გამო სამაგიეროს გადახდა იყო. თუმცა ძალიან ვნანობ, ნინი ჩემს მაისურსი კიდევ უფრო სექსუალურა გამოიყურება, მაისური დიდია, ნინის უკანალს ოდნავ ფარავს და ეს კიდევ უფრო გასაგჟებელია
-დაუძახე დათოს, გამოვიდეს! -მეუბნება ნინი - ჩემი ტანსაცმელი მინდა.
-დათო კარგა ხანს არ გაიღვიძებს კიდევ, მანამდე კიდევ ერთხელ გიხდი გუშინდელსთვის ბოდიშს და ისევ შოკოლადით დაგასაჩუქრებ, მგონი კიდევაა დარჩენილი, შეგიძლია ჩემს ჩანთაში ნახო, ნინი ტუჩებს ბრეცსს. მისთვის ზედმეტად მაცდური წინადადებაა
-სად დევს ჩანთა?- მეკითხება სერიოზულად.
თითით ვუთითებ. ნინი სწრაფად მიდის, ჩანთას იღებს და ჩემს ფეხებთან დებს. ნინი ცანტაში იწყებს ქექვას. გაშლილი თმეა წინ სახეს უფარავს.
-რას არ ნახავს კაცი ამ ჩანთაში, ჩემ ჩანთაზე მრავალფეროვანია. - ამბობს ღიმილით.
- სოფელში მოვდიოდით და იმიტომ. რა იცი რა დაგჭირდება აქ
-ესეც ძალიან საჭიროა? - მკითხა წარმაწეულმა და ჩანთიდან პრეზერვატივი ამოაძვრინა.
ვახველებ არ კი ვიცი რა დევს იმ ჩანთაში კიდევ.
-არვიცი შეიძება ლაშქრობაზე რომ ვიყავით მაშინ ჩავდე. არანაირი განზრახვით არ წამომიღია აქ, არ ინერვიულო, თუმცა შეიძლება დაგვჭირდეს კიდევაც.
-არც იოცნებო. - ნინი ფილას იღებს და დათოს საწოლში ბრუნდება.
-როდის მოასწარი გადასვლა? მეგონა გეშინოდა, გული დამწყდა ჩემს გვერდით რომ არ იყავი.
-გამთენიისას გადავედი, როცა აღარ ბნელოდა, შემეშინდა დათო ან სესილი არ შემოსულიყვნენ, რას იფიქრებდნენ ერთად რომ დაგვინახავდენ?
-მართალი ხარ, მაგრამ შეგეძლო მე გაგეღვიძებინე და გადავიდოდიდი.
-შენ ხომ შენ ლოგინს ვერ შორდები -მახსენებს ნინი და შოკოლადის ფილის გახსნას იწყებს, ფეხზე ვდგები, ფანჯარას ვაღებ და სუფთა ჰაერს ვყლაპავ. უკან დაბრუნებისას ნინის მზერას ვიჭერ, როგორც ჩანს, ჩემი სხეულიც მოქმედებს მასზე, კმაყოფილი სახით ვუბრუნდები ჩემს საწოლს.
-კარგი ამინდია, რთველი მალე იქნებაა. - ვამბობ და ვცდილობ საუბრის წამოწყბას.
-მე რთველზე მეტად ის მაინტერესებს რამ შეაშინა სეილი და ვინ ისროლა ქვა გუშინ, ძალიან ვინერვიულე.
-მასეც ნუ იტყვი, გუშინ არაჩვეულებრივი ღამე იყო ყველაფრის მიუხედავად, ყველაზე სასიამოვნო.
-წარმომიდგენია სექსის დროს რა სიამოვნებას იღებ. - ირინიულად გაიღიმა ნინიმ.
-რას გულისხმობ?- ვეკითხები წარბებშეკრული
-კოცნა თუ ამხელა სიამოვნებს განიჭებს, სექსი რაღა იქნებათქო.
-მე შენი სიტყვები ვიგულისხმე, რაც გუშინ მითხარი. - ყველაზე ბედნიერი ვარ და ცხოვრება მიხარია, არაჩვეულებრივი დილაა და არც მაინტერესებს გუშინ რა მოხდა.
ნინი ხმას არ იღებს და გემრიელად ილუკმება, ოთახში დათო შემოდის, თავს უკან წევს ჩვენს დანახვაზე და ტუჩებს უცნაურად ბრეცს
-გღვიძავთ?
-კი. - პასუხობს ნინი და ფეხზე ხტება, - ჩემ ოთახში გავალ.
თვალის მოკვარსაც ვერ ვასწრებ ისე გარბის ნინი ოთახიდან.
-აბა რა მოხდა? - წარბებს მაღლა სწევს დათო და ჩემსკენ მოემართება.
-არაფერი რა უნდა მომხდარიყო? - სიცილს მაინც ვერ ვიკავებ. - სეილიმ რაო?
-მაგას კაცი უნდოდა სიმშვიდისთვის და რაღაცეებს ბოდიალებდა.
-კაცი უნდოდა რას ქვია? რა გააკეთეთ? - ვეკითხები გაოცებული და გუშინდელი ღამე მახსენდება, დათო ზედმეტად დაინტერესდა სესილის წოლის მანერით.
-რა უნდა მომხდარიყო სანამ არ დაიძინა თვალი არ მომიხუჭავს. არც არავის დაუკაკუნებია და არც არავის დაუძახია, სხვათაშორის რაც შენ გაიფიქრე ჩემს პრინციპებს აბიჯებს. მე ის კაცი ვარ, ვისაც ჯერ კიდევ სჯერა კაცის და ქალის მეგობრობის, ზოგიერთებისგან განსხვავებით. რამდენჯერ უნდა გითხრა?
თავს ვაქნევ.
-გუშინ მეც გავიგონე რაღაც ხმა ეზოში.
-თუ ძმა ხარ შენც არ დაიწყო. - დათო როგორც ყოველთვის არასერიოზულად უყურებს ამ საკითხს და ხუმრობის ხასითზეა.
-მომისმინე ერთი წუთით. - ვაწყვეტინებ - წყალზე რომ ჩავედი სესილის ხმა გავიგონე ეზოში მეძახდა და ვერაფერი დავინახე, როცა ამოვედი სესილი აქ იყო.
- რა გჭირს, გამოგყვა სასმელი?
- რა სასმელი დაგავიწყდა ქვებს რომ ისვროდა რაღაც წინა ღამით?
-მერე?
-რა მერე, უცნაურად არ გეჩვენება? მე მჯერა რასაც სესილი ამბობს, ეხლა რომ ჩავალ მართას და თედოს მინდა დაველაპარაკო. თუ რამე ან ვინმეა წესით უნდა იცოდნებ, შენ რა კიდე არ გჯერა?
-მე მგონია ბებიასთან და ბაბუასთან უხერხულია მოჩვენებებზე საუბარი, ვიღაც გიჟია და შეიძლება იმან ისროლა ან სოსო ოყო რა ვიცი.
-ანუ არ ვკითხო?
-არა სოსოს ჰკითხე, ან სხვას ვინმეს.
- მართლა მაინტერესებს რა ხდება, გუშინ ნინიც შეშინებული იყო როცა ქვა ფანჯარას მოხვდა, გოგოები ამის განმეორებას შემთხვევაში გაგიჟდებიან და არც მე ვარ კარგ დღეში, მართლა უცნაურია.
- მაგას შეეშვი და მომიყევი გუშინ რა მოხდა? არა, კი არ გჩვევია ჩემან ლაპარაკი ასე ღიად, მაგრამ ეს ის შემთხვევაა როცა შენი ცხოვრებით ყველაზე მეტად ვარ დაინტერესებული, შესაბამისად არაფერი არ დამიმალო.
დათო ლოგინზე ჭორიკანასავით ჩამოჯდა, თუმცა არაფრის თქმას არ ვაპირებ და არც სურვილი მაქვს, არ მინდა ჯერ არ დაწყებულ ურთიერთობაზე ვილაპარაკო, თუმცა დათოსათვის რამის დამალვა გამიჭირდება. მან მართლა ბევრი რამე გააკეთა გუშინ, რომ ნინისთან დალაპარაკების შანსი მქონოდა და მინდა ჩემი სიხარულიც გავუზიარო, ამიტომ მოკლედ ვეუბნები.
- მითხრა რომ არ არის გულგრილი ჩემს მიმართ და შეიძლება რამე გამოგვივიდეს.
-მორჩა, სულ ეს იყო? - გაკვირვებული სახით მკითხა მან.
-კი ჯერ ეს იყო.
-ყოჩაღ ნინის შენზე გაბედული და თამამია.
-კი, ნამდვილად. - მწყდება პირიდან დაუფიქრებელი სიტყვები და ნინის გუშინდელ თამამ საქციელზე ვფიქრობ.
პირვესლ სართულზე ჩავდივათ, კარების გაღებისთანავე სახეში არასასიამოვნო, ცხელი ჰაერი მეტაკება, მართა ტრადიციულად ბუხართან ფუსფუსებს და კეცებზე პურებს აცხობს.
-დილამშვიდობისა. - ვუღიმი და კარს ფრთხილად ვხურავ. არ მინდა დილა მისთვის ცუდად დაიწყოს და დავზაფრო, მაგრამ შესაფერის კითხვას მისვამს და მეც მოცემული მომენტით ვსარგებლობ.
-დილამშვიდობისა ბებია, როგორ გეძინათ? - მართა ბუხართან მდის და ცომის გუნდას კეცზე აჯენს და შლის, სიცხილსაგან სახე ეჭმუხნება დ მალევე შორდება მას.
-კარგად. სახლი რომ იყო არეული შენიშნე ალბათ, გუშინ გავედით ჭაჭა, მჭადები და ასანთი მოგპარეთ, აქედან ჭაჭის ბოთლი და ასანთი დავაბრუნეთ.
-არ გეტკინათ ბებია არაფერი, რაც მე ეგ არ გამეგოს სად იყავით?
-გავედით, კოცონი დავანთეთ, ძალიან ლამაზი ღამე იყო ციცინათელებიც კი გამოჩდნენ თან ძალიან ბევრი, ამ სეზონზე არიან?
-ციცინათელები?- უკვირს მართას, თავზე წაკრულ გახუნებულ, ლურჯ თავსაფარს იხსნის და შუბლზე ოფლს იწმენდს.
- ხო ციცინათელები. გამიკვირდა მეც.
-არ არი კაის ნიშანი მაგე. - ჩაიბურტყუნა მან
დათო მიახლოვდება და სანამ მართას თავი აქვს დახრილი ჩურჩულით მეუბნება
-ნუ გადარევ ქალს, არაფერი უთხრა
-რას ნიშნავს მათი გამოჩენა?- ვინტერესდები.
-არაფერს, უმალ ამბობდნენ ციცინათელების უადგილო გამოჩენაზე, გლახა არისო და რა ვიცი შვილო მე, დაგვიფაროს ღმერთმა ბოროტისგან.
დათოს ვუჯერებ და მართას მომხდარზე არაფერს ვეუბნები, მასაც სახე ეცვლება და გახარებული მეუბნება.
- თედოა ახლა წასული მარანში, დღეს რთველი გვაქ, ყურძენს დავკრიფავთ დავწურავთ, ფელამუშს გაგიკეთებთ და ჩურჩხელებსაც ამოგივლებთ.
- ამდენი რამის კეთებას როგორ ასწრებ ან როგორ შეგიძლია? - გულწრფელად დავინტერესდი მართას შრომის უნარით.
- რავა გინდა აპა, თითონ ცხოვრება გასწავლის, გწვრთნის ისე, რო ეჩვევი.
გულში ეს ამბავი მახარებს. ყურადღებას სხვა რამეზე გადავიტანთ, ცოტას გავმხიარულდებით და საქმის კეთებაც გამოგვივა, მოხუცებს დავეხმარები, ანუ მიზანი რისთვისაც ჩამოვედი დღეს სრულდება. თედოს მოსაძებნად გავდივართ, სანამ გოგოები გაიღვიძებენ მის ნახვასაც მოვასწრებთ, სახლის უკან ხეებს შორის გავდივართ და გორაზე შეფენილ ვენახს გადავყურებთ. იქვეა ხის პარატარა ერთსართულიან მარანს ვუყურებ რომელიც კრამიტით არის გადახურული პტარა წკნელის ღობე აქვს გარშემო შემოვლებული, საოცარი გარემოა აქამდე როგორ არ გამოვედით აქ?
-ეს მარანია?- მკითხა დათომ და უფრო ყურადღებითგანაგრძო დაკვირვება.
-ხო მარანია, მაგრამ თედო არსად არ ჩანს.
პატარა ღობეზე ჩამაგრებულ კარს ვხსნი და მარნის ეზოში შევდივართ, ხის ქვეშ მაგიდა და სკამებია გაკეთებული, განსაკუთრებული მყუდრო გარემოა შექმნილი, მარანის შესასვლელში ქვევრისთვის სხვადასხავა ხელსაწყოებია ჩამოკიდებული კარი ღიაა სავარაუდოთ თედო შიგნითაა
-ბაბუა! - ვეძახი თედოს.
-ხო, მოდი! - გამომძახა თედომ.
-შევიდეთ. - ხელს ვუქნევ დათოს.
მარანში შევდივარ თუ არა თითოეული ნივთი ჩემს გაოცებას და ინტერესს იწვევს, კედლებზე დაწნული კალათები და თიხის დოქებია, პატარა მაგიდა, სკამებით, კუთთხეში კი უზარმაზარი საწნახელი დგას და სხავადსხვა ნივთები რაც სჭიროა მეღვინეობისათვის, განსხვავებული სასმისები და ჩემთვის უცნობი ნივთები
-რამხელა საწნახელი გქონია. - ვამბობ და ხელს ვუსვამ ხის უზარმაზარ საწნახელს.
-ოო, - ტუჩები დაბრიცა თედომ და დანანებით თავი დააქნია, - უმალ ქე იყო ამისთანა საწნახელი საჭირო, სულ ივსებოდა და კიდე არ ყოფნიდა, ახლა აღარ შემიძლია მაგდენი, ან რო დავწურო, საღა წევიღო, ვის მივცე? ვირას რაღათ უნდა, ეს ერთიანი ხისაგან არის დამზადებული ამაყად ურტყამს დამჭკნარ ხელს საწნახელს
გაოცებისაგან პირს ვაღებ წარმოდგენაც კი მიჭირს რამხელა შეიძლება ყოფილიყო ის ხე, საწნახელის წინ საიდანაც ბადაგი გადმოდის თიხის ჭურჭელია მიწაში ჩაფლული, რომელიც ძალიან ჰგავს გადაჭრილ ქვევრს
-ეს თაღარია, ისარნასაც უძახიან ამაში ჩადის ყურძნის წვენი და გაგვაქ მერე გარეთ და ვასხამთ ჭურებში, ჭურები გარეთ მაქ კახეთში თითვან მარანში აქვთ ჭურები, მარა ჩვენ ასე ვიცით
-გემო არის განსხვავებული?- ეკითხება დათო
-რისი?
-კახური და იმერული ღვინის აი გარეთ რომ გაქვთ ქვევრები და კახელებს შიგნით
-ღვინის გემო სხვა არის აქა ჩვენ სხვა ჯიშებიც გვაქ, იმ სხვა ჯისშს სხვა გემო აქვს, გარეთ გატანილ ჭურში დაყენებულ ღვინოს თავისი გემოა აქვს უფრო კაია, მარა მოვლა უნდა ჭური უნდა იყოს კაი და წყალი არ შევიდოს შიგნით თუ გაინტერესებთ ამასაც გეტყვით რა არის- თედო ხელში ჯოხს იღებს, რომლის ძირზეც წამოცმულია ხის კანები- ეს არის სარცხელი მწარე ბლისგან კეთდება, ამით ვრეცხავთ ჭურს, ისე უნდა გეირეცხოს რომე ძირში რო წყლი დარჩება ის უნდა დეილიოს, თუ ერთი რამე დარჩა გლახა, წამხთარია მთელი ღვინო
-რატომ იყენებთ ამას?- უკვირს დათოს, ცლყბად იღიმის და სარხცელზე დაკვირვებას განაგრძობს- უცნაურია რამდენი რამე გამოვიდა ახლა და თქვენ კიდე ამას იყენებთ
-რას გაგირეცხავს ბაბუა ახლანდელი გამოშობილი რამეს , გაჩერდი ერთი- წყრომით უთხრა დათოს- ეს იყო უმალ ამან იცის ჭური, ამისთვის შეიქმნა ესე და ის რისთვისაც ახალი შეიქმნა იმისთვინ უნდა იხმარონ
-შენ გარეცხვე ახლა ქვევრი? - ვეკითხები, რადგან მიკვირს როგორ შეუძლია ამდენი რამის გაკეთება, მის ასაკში ყველაფერში სიყვარულს აქსოვენ და ამიტომ გამოსდით კარგი.
-პატარა ჭური მაქ, იმას ქე ვერევი წითლისთვის, თეთრი ღვინო კიდე ბევრი არ მაქ და იმას აქიდან ვრეცხავ ჩასვლა არ უნდა, წამოდი რაღაცას გაჩვინებთ.
თედოს გარეთ გავყავრთ, გარეთ მზე ანათებს, კარგი ამინდია და უფრო ამაღლებულ განწყობაზე ვართ, მარნის გვერდით ქვევრებია მიწაში ჩაფლული. თედო ერთ-ერთ მათგანთან ჩერდება.
-უმალ ტრადიცია იყო ასეთი, ბიჭი რო დეიბადებოდა იმის ქორწილისთვის ერთ ჭურში აკეთებდნენ ღვინოს და სანამ ქორწილი არ ექნებოდა არ ხსნიდნენ, ადრე მამაჩემმა შემინახა მეც მართა რო მევიყვანე ძვირფასი ღვინო იყო, მე მამაშენს შევუნახე და მამაშენი ქე წევიდა მერე და მეთქვი ჩემ გეგის მე გოვუკეთებ ღვინოს და აგერ არის და იცოდე, ეს არის შენი ქორწილის ღვინო, მაგ ერთი საკითხი მოგვარებულია ქალი შენ უნდა აარჩიო, ახლა ქე მევიდა დრო.
- არჩეული ჰყავს!- მასწრებს დათო სიცილით, სანამ გონზე მოვალ ამ ტრადიციით აღფრთოვანებული და გაოცებული.
-მოიცა, - ვცვლი თემას- ანუ ამ ქვევრში თითქმის ოცი წელია ღვინო ასხია ჩემი ქორწილისთვის?
-აპა რავა გინდა? ღვინო ხო გინდა ქორწილში?- მატყობს სიხარულს თედო და თვითონაც ბედნიერია ამით.
-არ ვიცოდი მსგავსი ტრადიცია თუ იყო- ვამბობ დაბნეული და ჩემსი მადლიერების და სიხარულის გრძნობა ერთად იღვიძებს
-რა გინდა, ღვინო გაქვს. - იცინის დათო - გვერდით ვინც გეყოლება იცი ხელის მომკიდე იცი ვინ არის და მეტი რაღა გინდა?
-მართლა გყავს ბაბუა ვინმე?- ჩურჩულით მეკითხება თედო, იცინის და პირზე ხელს იფარებს, თითქოს ძალიან უხერხული შეითხვა დამისვა.
-რავიცი - ჩავიბურტყუნე ჩემთვის - ბოდავს ეს.
-რვა სიყვარული დასამალია თუ? კარქათ დოუფიქრდი ვინ არის, რავარი გოგო არი, ჯერ ადრეა ღვინო კი არ გაფუჭდება ჯერეთი, მე და ბებიაშენიც გვიან შევუღლდით, მარა მშვენიერი ოჯახი გავაქვს.
- ჩემ სიყვარულზე ლაპარაკს ჯობია რამე ისეთი გაგვაცნო კიდე, რაც არ ვიცით.
- ქალზე გამახსენდა,- მაწყვეტინებს თედო - მარანში, არ შეიძლება ხმაური, გლახა სიტყვები და ხმამაღალი ლაპარიკი, ეს გებულობს გლახასაც და კაისაც და მერე ღვინოზე გადადის, ქალი არ შეიძლება კიდე მარანში შემევიდეს, ეს წმინდა ადგილია.
-ქალმა რა დააშავა უწმინდურია?- მიკვირს
-ასეა ნათქვამი და მაინც ასე ითვლება.
-ეგ გოგოებმა არ გაიგონ. - ხარხარებს დათო.
გული დამწყდა, რომ გოგოები ყურძნის დაწურვის პროცესში მონაწილეობას ვერ მიიღებენ, მაგრამ არაუშავს.
რთველისთვის ყველანი მზად არიან, მამაჩემი მირეკავს, სულ არ გამხსენებია რომ მათთვის დამერეკავს და ისიც მისალმების მაგივრად პირდაპირ ამ საყვედურით იწყებს.
- ერთხელ არ უნდა გავახსენდე ჩემ შვილს? რა ნახე ამ სოფელში ესეთი რომ ჩეთვის და დედაშენისთვის ვერ მოიცალე.
-შენ ხო რას ამბობ იცლი მშობლებისთვის. - ვაწყვეტინებ სიცილით.
-ბიჭო, შენ ჯერ არც ცოლი გყავს და არც შვილი.
-რა მნიშვნელობა აქვს?
-სულ უნდა მეჩხუბო მომიყევი რას აკეთებ როდის მოდიხართ?
-დღეს რთველი გვექნება და თედომ ახლა ქვევრი მაჩვენა სადაც ჩემი ქორწილისთვის ღვინო აქვს გადანახული. ძალიან გამიხარდა.
-წითელი თუ თეთრი?
-რა მნიშვნელობა აქვს რა ფერია, მთავარია ასეთი ლამაზი ტრადიცია გაააგრძელა. ისე შენი დაწურული რომ იყოს უკეთესი იქნებოდა.
-მეცალა?- მკაცრად მეკითხევა მამა - ისე გაგიხარდა ამ ღვინის ნახვა რამეს ხო არ აპირებ და მიმალავ?
-მაგალითად?
-ცოლის მოყვანას?
-ხო მომყავს და ისეთია შენ ცოლს გადაეცი, თავს უშველოს.
-აქეთ უშველოს თავს ჩემ ცოლს ვერავინ დაჩაგრავს. ისე კი არის უკვე დრო, შენი ასაკის, რომ ვიყავი კი მყავდა ცოლი და შვილსაც ველოდებოდი.
-ესეთი კარგი შვილი რომ გამოვიდა ნაადრევი ქორწინების დამსახურება იქნება და ჯობია მეც ვიფიქრო მაგაზე, როგორ დაისვენეთ?
-თავმდაბალი ხარ, ეხლა უნდა მეკითხებოდე?
-კაი არ მაინტერესებს, წავედი სავარაუდოდ ხვალ ან ზეგ დავბრუნდბით.
-დიდი ხნით შემორჩით მანდ.
-მომიკითხე. - დამიძახა დათომ.
-დათომ მომიკითხეო და წავედი.
-ჩემაგნაც კარგად, ფრთხილდ იყავი და არსად იბოდიალოთ ტყე-ღრე მითუმეტეს ღამე.
-კარგი კარგად, თავი პატარა ბავშვი მგონია, კაცი ცოლოს მოყვანაზე ვფიქრობ.
მამა ხარხარებს და თიშავს. მეც მისი განწყობა გადმომყვა და ვიღიმი.
ცოტახნში სახლში დავბრუნდით და რთველისათვის მზადება დავიწყეთ. ნინი ყვავილებიან, ჭრელ კაბაში გამოეწყო, რომელიც ხაზს უსვამდა მის უზადო გრძელ ფეხებს. თავზე ჭილის ქუდი ეხურა, სავარაუდოდ, მართამ მისცა. სესილი შარვალში და თეთრ პერანგში იყო მშვენიერი, დაწყნარებული და ღიმილიანი სახლით, რამაც ძალიან გამახარა, თან, არცერთხელ უხსენებია გუშინ მომხდარის შესახებ.
მალე ეზოში ეფროსინე, ნათელა და დარიკო შემოვიდნენ სათლებით ხელში და გაცხარებული რაღაცაზე ლაპარაკობენ, დამხმარე ძალაც გამოჩნდა! წინ მხიარული რთველი გველის. ვენახისაკენ დავიძარით, გაყვითლებულ ფოთლებს შორის სავსე წითელი მტევნები ჩანდა, ულამაზესი ბუნება, გრილი სიო, საყვარელი მოხუცები და ჩვენი გოგოები, რომელიც ვენახს განსაკუთრებულ ხიბლს სძენდნენ.
- რომელს ეტყობა მუშაობისთვის რომ არის წამოსული?- გადმომჩურჩულა დათომ და სეილიზე და ნინიზე მანიშნა.
- შეხედე რა კარგები არიან. - გავაწყვეტინე მაშინვე და გაბრწყინებულლი სახით ვადევნებდი თავლს როგორ ნაწილდებოდნენ ვენახის მწკრივებში.
- ჩვენ რა უნდა გავაკეთოთ?
- ალბათ სავსე სათლებს მივიტანთ მარანში.
- გამარჯობა! - მესმის უკნიდან ნაცნობი ხმა, ვტრიალდები და გაღიმებულ სოსოს ვხედავ. როგორც იქნა.
- გამარჯობა, როგორ ხარ? - ვესალმებით ღიმილითვე.
- მოსახმარებლად ვარ მოსული.
- იმდენი კაცია უკვე, რომ ერთ საათში მოვრჩებით ყველაფერს, გადახედე რამდენი არიან. - ხელით ვანიშნე ვენახში მიმოფანტულ ხალხზე.
-რავიცი, რამეს მაინც გავაკეთებ. - აიჩეჩა მხრები.
-რატომ არ გამოგვიარე?
- რავიცი, საქმეები მქონდა და ვერ მევიცალე.
-კარგი ჩვენ სათლები უნდა ვზიდოთ მარანში და თუ გინდა შენც დაგვეხმარე. - შევთავაზე და მაშინვე თანხმობა მივიღე, ვინც დაგვიძახებდა იამსთან მვდიოდით და სავსე სათლში ცარიელს ვუცვლიდით, სესილისთან მე მომიწია მისვლამ.
-შენი სოსო მოვოდა. - ვეუბნები ღიმილით.
სესილი წარბებს წევს. ყურძნის მარცვალს გემრიელად შეექცევა, ტუჩებს ამწლაკუნებს და ცბიერი თვალებით მეუბნება:
-ჩემთან გამოუშვი ხოლმე, საქმეს გაუადვილებ.
- შენ ნუ გაფუჭდი გოგო! გამოძახა გვერდითი მწკრივიდან ნინიმ და მტევანი სათლში ჩააგდო. „პატისანი გოგო.“ ვთქვი ჩემთვის გულში და გამეღიმა.
- რა გინდა გოგო, ბიჭს გულს გავუხარებ.
-ჭამას შეეშვი და იმუშავე!
-ამასუ უყურე ერთი, მიხედე შენ მანდ საქმეს, ვერ ხედავ ერთი უკვე გავავსე, - მერე ჩემსკენ ბრუნდება - შენ წადი და ის მე გამომიგზავნე, უცხო გარეგნობა აქვს სიმპათიურიც არის და მიდი რა.
-ვალოდიას აიტან ოჯახში?- დამცინავი ღიმილით ეკითხება ნინი. რა საოცრებაა ამ კაბაში, ამოვიხვნეშე და სათლი ავიღე.
- სიყვარულისთვის ავიტან. - მთელი სერიოზულობით ამბობს სესილი.
-გითხარი ნუ შეაყვარებ თავსთქო. - მივაძახე ზურგს უკან და სავსე სათლი მარანში წავიღე.
საწნახელი ნელ-ნელა ივსებოდა, სოსოც სესილისთან გავანაწილეთ და ის გაწითლებული ღიმილიანი სახით ბრუნდებოდა უკან.
-რა ჭირს ამას? - იეჭვა დათომ
-სესილიმ ჩემთან გამოუშვითო. - ვუთხარი სიცილით.
-ვერაა ეგ გოგო. - ჩაიბურტყუნა
დარიკოსთან მივედი ქალები საუბარში იყვნენ გართულები, ისევ ჩემი ქება დაიწყეს.
-რავარი კაი შექნილა - თქვა დარიკომ, ცარიელი სათლი დავუდე და გავიკრიჭე.
- წავიდა თქვენი შვილიშვილი? - ვკიხე თემის შესაცვლელად.
-წევიდა კიე, დამიტოვა ქათამი დამწყვრეული მყავს ახლა.
-რატო?
-დადის აქეთ-იქით და არ შემიძლია არ მაქ მაგის მოვლის თავი, ქათამი კი არა ძვლივას დევიარები.
ერთ საათიანი მუშაობის შემდეგ შესვენება გამოცხადდა, ბიჭები მარანში დავრჩით, სოსომ სიგარეტი ამოიღო და მოუკიდა მუხლზე ხელისგულით დაეყრდნო და დიდი ხანშიშესული კაცივით დაჯდა.
-სალომეზე რა იცი?- ვეკითხები და ვცდილობ გუშინდელის შესახებ რამე გავიგო.
-გიჟი არი, რა ვიცი მე, მარტო ცხოვრობს იქით ტყისკენ, ფუტკრები ყავს არავის ელაპარიკება, არი თავისთვის რა აჩერებ არ ვიცი მე.
-ეზოდან გამოდის ხოლმე?
-იშვიათად, მარა გამოდის.
-გუშინ ღამით სესილის რაღაც მოეჩვენა, - სესილის ხსენებაზე წითლდება კარგადაა ამის საქმე, - მეც რაღაც ქვებს ესროდა სახლს. რა ეიძლება რომ ყოფილიყო ხომ არ იცი მსგავსი რამე ხომ არავის მოუყოლია შენთვის?
სოსო გაოცებული სახით მიყურებს და მპასუხობს.
-მაგისთანა არაფერი გამიგია აქ დევიბადე და გევიზარდე, მოგეჩვენა ალბათ.
-არ მომჩვენებია ქვები მართლა იყო სახლში, ერთი ქვა მეც მომხვდა.
- შეეშვი გეგი არ იცის და მორჩა, აღარ არის საჭირო რაც იყო იყო, შეიძლება მართლა ის ქალი იყო რომ დაგინახათ შენ და ნინი ტყეში მიხვდა სადაც ცხოვრობდით და გაბრაზებულიც ხო არის თქვენზე და ეგაა რა, დაივიწყე სმუშაო გვაქვს წავიდეთ ვენახში დაგავაგრძელოთ საქმე.
სოსო სიგარეტს აქრობს და იმ ხის ქვეშ მივდივარ, სადაც გოგოები და მეზობლები არიან შეკრებილები, თალიკო ჩემს დანახვაზე ისევ იწყებს.
-დედა რა დასანახავი არის შექალო.
-აპა გოგო, თედოს და მართას შვილიშვილი გლახა გამევიდოდა?- კაბას იფერთხავს ეფროსინე, - ქალაქიც კი უხდება ადამიანს ამშვენებს და ალამაზებს.
- რავა სოფლებში გლახა ხალხი იბადებოდა? - გაბრაზდა ნათელა.
- მაგი არ მითქვია აქა კაიც რო იყო ისე დაგაგლახავებს მუშაობა ქალს არ ემგვანები.
-ახლა შენე ბებერი ხარ კარადაშიც რო შეგდოს ვიღაცამ მაინც ვერ გალამაზდები- პირზე ხელს იფარებს ნათელა და გემრიელად კისკისებს- რავა არი სოსო ბაბუაშენი არი ჯუჯღუნის ხასიათზე ხომე?- სერიოზულდება ნათელა
- მაგ როდის არის კაი ხასიათზე.
-წადი ბებია, უშველე თავს თუ არა მაგი არ დაგტოვებს კაი ჭკუაზე.
- დაანებე ქალო ბღარს თავი, - მხარი კრა დარიკომ ნათელას, - ახლა რო დევინახე რავარი ვმუშაობთ აქა ხვალე სიმინდი მაქ სარჩევი და უნდა წამოხვიდოთ ჩემთან დიდიან პატარაიანა, არ არი ბევრი კაი პურმრილსაც გაგიშლით, ჩემი კაცი უვარგისი არის მაგე როდის გაარჩევს.
ჩემ კაცის გაგონებაზე მეცინება და ვცდილობ ჩემი ემოცია დავმალო რათა საკუთარი თავიც და სხვაც უხერხულ მდგომარეობაში არ ჩავაგდო, უბრალო საუბრის და დასვენების შემდეგ რთველს დავუბრუნდით, ტემპერატურამ და მუშაობამ ყველანი დაღალა და საუბრის თავიც კი აღარ ჰქონდათ, მხოლოდ სოსო დადიოდა სესილისთან გაღიმებული სახით და ერთადერთი იყო ვისაც მუშაობა უხაროდა და სიამოვნებდა.
წითელი ყურძნის კრეფას მოვრჩჩით და თეთრ ყურძენზე გადავედით, ოქროსფერი მტევნები მზის შუქზე საოცრად ბრწყინავდა, ბაბუა გვაცნობს რომ ეს კრახუნას ჯიშის ყურძენია, რომელიც იშვიათია და მისგან ძლიერი იმერული ღვინო დგება, საწნახელი თითქმის გაივსო თეთრი ყურძენი დიდ დაწნულ კალათაში ჩავყარეთ და რთველიც ერთობლივი ძალებითა და სიამოვნებით, მალე დასრულდა, დაღლილები მარნის ეზოში ხის ქვეშ შევიკრიბეთ, მართამ თავსაფარი მოიხსნა, ოფლიანი სახე მოიწნინდა და თქვა:
-ახლა მე წავალ, ფეხი არ მეიცვალოთ არავინ ჭკუიდან არ შემშალოთ.
-კაი გაჩერდი ქალო ახლა, - გააქნია ხელი დარიკომ - სტუმრები კი არ ვართ, არ წახვიდე შეიქოქინე პაწია რათ გვინდა, რამე მშიერები კი არ ვართ.
-ხაჭაპური მაქ შეხვეული ტილოში და იმას მევიტან უცებ, აგერ გავშალოთ ბუნებაში და ვჭამოთ სუყველამ ერთად.
დიდი დავის შემდეგ გადაწყდა რომ მართას ხაჭაპურები უნდა მოეტანა სესილი და ნინიც საქმიანი ქალებივით გაყვნენ და უკან თეფშებით და ხაჭაპურებით დაბრუნდნენ. პარატა მაგიდაზე პარატა იმერული სუფრა გაიშალა
-ხაჭაპურთან თეთრი ყურძენი მიდის. - თავლი ჩაგვიკრა ეფროსინემ.
-ხო და მევიტან ახლავე, - თქვა თედომ და სწრაფად შევიდა მარანში და დაწნულ სახილეზე დადებული თეთრი მტევნებით გამოვიდა, ეს მეც უნდა მოვსინჯო, მწიფე არომატული მარცვლები საოცრად უხდებოდა მარილიან ყველს, სოფელი ახალი გემოებიც აღმოვაჩინე.
ყურნის დაწურვის პროცესი დამღლელი აღმოჩნდა თუმცა მე დათომ და სოსომ თავი ადვილად გავართვით, გოგოები მარანში არ შემოსულან, თედომ ქვევრი წითელი ბადაგით გაავსო და ტკბილი სითხით სავსე თითო ჭიქით სადღეგრძელოების თქმაც კი დაგვავალა, ჩვენც უარი არ ვუთხარით, საღამოსთვის ყურძნის წვენი გადავინახეთ, მართამ ცხელი ფელამუში გააკეთა და ჩურჩხელებიც ამოავლო, ყველამ ჩვენ ჩვენი ჩურჩხელა ამოვავლეთ და ალბათ სამახსოვროდ ქალაქში რომ წაალთ წავიღებთ
არაფერი შეედრება სისუფთავის შეგრძნებას, მიუხედავად იმისა, რომ სააბაზანო ცოტა პრიმიტიულია, თავისუფლად ვახერხებ ბანაობას და თავდაჯერებულობის დაბრუნებას, სუფთა მაისური შარვალი, საცვლები ფეხსაცმელი, ამაღლებულ განწყობაზე ვარ, ცოტაც დავიღალე, გუშინდელი უძილო ღამის შემდეგ და ძილი ადრიანად მომერია, უაზროდ დავწყე მთქნარება, მე და დათო პირველები წავედით დასაძინებლად, სესილის სიტყვაც არ დაუძრავს გუშინდელ ამბავზე, ნინიც ალბათ უფრო მშვიდად იქნება და გამოძინებას მოახერხებს, სამწუხაროდ შუქი ისევ არ არის, დაღლილს მალევე მეძინება და შუაღამით დათოს ხმა მაღვიძებს.
-გეგი, გეგი.
- რა იყო? - თავი წამოვყავი ბალიშიდან და იმის გარკვევა ვცადე სიზმარი იყო თუ ცხადი - რა იყო? გავიმეორე კითხვა.
-წადი! - მეუბნება დათო.
მაშინევე მივხდი რომ ვიღაც დათოს ხმით მელაპარაკება ტელეფონის ეკრანს ვანათებ და დათოს ლოგინს ვუყურებ, მას ისევ სძინავს.



თავი 8
შიშისაგან ხელი მიკანკალებს და ტელეფონი ლამისაა დამივარდეს. ცივი ოფლი მასხამს და ტანში ჟრუანტელი მივლის. დათო უნდა გავაღვიძო, რაღაც ხდება, ლოგინიდან ფეხს ვყოფ და ცივ იატაკს ვეხები. საათს ვუყურებ, უკვე შუაღამეა. ფანჯარას ისევ ქვა ხვდება, ამჯერად უფრო ძლიერად, მინას ტელეფონს ვანათებ და ვხედავ როგორ არის გაბზარული, ფრთხილად ვუახლოვდები ფანჯარას, მეშინია ქვა არ მომხვდეს, ეზოში ტელეფონს ვანათებ, თავში არეული ფიქრები კიდევ უფრო პანიკაში მაგდებს, ამჯერად ნათელი ღამეა და ვხედავ როგორ მოძრაობს გაურკვეველკი არსება ეზოში შავებში ჩაცმულ ქალთან ერთად, გაოცებისაგან პირს ვაღებ, ეს სალომეა, მობილურის ეკარნს ფანჯარას ვაშორებ, რომ არ დამინახოს, დათოსთანს სწაფად მივრბივარ და ვანჯღრევ.
-გაიღვიძე! - ვეუბნები ჩურჩულით და ვცდილობ შიში ხმაში არ იგრძნობოდეს.
-გეგი რა გინდა, აღარ უნდა დამაძინო? სად წასვლას მთხოვ?- მეკითხება დათო. როგორც ჩანს, დათოსაც ჩემი ხმით ესაუბრა ვიღაც.
-ეზოში სალომეა! -ვეუბნები ხმააკანკალებული. - გოგოებთან გავიდეთ, არ ვიცი რა ხდება.
დათო სწრაფად ხტება ლოგინიდან და ფხიზლდება, თვალებს იფშვნეტს და სინათლემ შეაწუხა ხელით მობილურიან ხელს მაწევინებს
-დარწმუნებული ხარ?- მეკითხება ნამძინარევი ხმით
-კი გთხვ ჩამყევი უნდა დაველაპარაკო რა უნდა უნდა გავარკვიო
-აუცილებელია რომ ამ შუაღამით წავიდეთ მასთან სალაპარაკოდ?
-ეზოშია და მინდა გამოვიჭირო, გთხოვ ჩაიცვი და წამომყევი!
დათო თავს მიქნევს და ჩაცმას იწყებს, სწაფად ავკრიბე, ლოგინის გვერდით დაყრილი ტანსაცმელი და ჩავიცვი, მობილურის ეკრანს დავხედე, დამჯდარი არ არის სავარაუდოდ მეყოფა მაგრამ დათოს მაინც ვეკითხები
- შენი ტელეფონი დამჯდარია?
-არა, მომაქვს ნუ ნერვიულობ.
-დროზე, გთხოვ!
-მე უკვე მზად ვარ, რატომღაც, იმ გიჟთან შეხვედრა ამ ღამით არ მინდა.
-შენც გესაუბრა ვინმე ჩემი ხმით?
-მოიცა არ მითხარი რომ წადიო? -გულწრფელად გაოცდა დათო.
- მე არ მითქვამს, მეც მითხრეს შენი ხმით იგივე სიტყვა, ვერ ვხვდები ეს ქალი ამას როგორ ახერხებს და არ ვიცი რა ხდება.
ოთახიდან გავდივართ, დათო გაოცებულია და როგორც ჩანს შეშინებულიც თუმცა არ იმჩნევს. ვცდილობ ნინის და სესილის ოთახის კარს ფრთხილად გავაღო, მაგრამ არ გამომდის, სიძველისაგან ჭრაჭუნებს, მაგრამ გოგოებს არ ეღვიძებათ, ორივეს მშვიდად ძინავს. შვებით ამოვისუნთქე, კარგი გამოვხურე და კიბეებზე სწრაფად ჩავირბინე, სახლის უკან გავედით, მობილურს აქეთ-იქეთ ვანათებდით მაგრამ ვერაფერი დავინახეთ. ამაზე დათო გაბრაზდა
-ხომ არაფერი მოგეჩვენა?
-გთხოვ ეგეთი რაღაც არ გაიმეორო! ზუსტად ვიცი ჩემი თვალით დავინახე როგორ მოძრაობდა ეზოში სალომე, ის იყო, წავიდა ალბათ და უნდა დაეწიოთ.
-გადაირიე? იმ გიჟთან, მითუმეტეს ღამით შეხვედრა არ მინდა.
-გითხარი რომ თუ ფაქტზე არ გამოვიჭერთ არ აფერს აღიარებსთქო, გთხოვ წამომყევი.
დათო უკმაყოფილოდ აქნევს თავს და მთანხმდება, ეზოდან სწრაფად გავდივართ.
-გოგოებისთვის რამე მაინც გვეთქვა!- მახსენებს ის.
-არაფერია თუ რამე დაგვირეკავენ.
-რომ შეეშინდეთ?
-სალომე წასულია უნდა დავეწიოთ, მე ვიცი მისი სახლი, შორს არის, მაგრამ საკმაოდ მოხუცია იმისათვის რომ ასე შორს წავიდეს.
ფეხს ვუჩქარებთ და თითქმის სირბილით მივდივართ სიბნელეში. მობილურის მკრთალი შუქით გზას ვანათებთ, სალომე კი ისევ არ ჩანს. თავში ათასი აზრი მერევა. მიკვირს სად წავიდა? იქნებ გამოგვიტყუა და სადმე დაიმალა, რადგან გოგოებთან უნდოდა მისვლა. არა მსგავს რამეებზე არ უნდა ვიფირო, შეიძლება შევიშალო. მოხუცია, ადვილად გაუმკლავდებიან, იმედია საქმე აქამდე არ მივა. იქნებ სხვაგან წავიდა? რა უნდა ამ შუაღამით გარეთ, მითუმეტეს ჩვენს ეზოში? ფიქრებში გართული და აქოშინებული სალომეს სახლს ვუახლოვდები, სახლის ფანჯრიდან მკრთალი სინათლე გამოდის თუმცა შიგნით არავინ ჩანს.
-ესაა?- მეკითხება დათო და ხელისგულებით მუხლებს ეყრდნობა სულის მოსათქმელად.
-ხო, მაგრამ სირბილით მოვდიოდით და დავიჯერო გამოგვასწრო და უკვე სახლშია? ჩვენზე სწრაფად ვერ ივლიდა ხნიერია თან წარმოიდგინე ომში ქმარი რომ დაკარგა რამდენი წლის იქნებოდა?!
-ხო მაგრამ ადრე გათქხოვდა! - მახსენებს დათო.
-მაგის დრო არ არის.
-რას აპირებ? - მეკითხება დათო, თვითონაც იცის პასუხი. მინდა შევიდეთ სახლში და ვკითხო რა უნდოდა ღამით ჩვენს ეზოში ან რატომ ესვრის ქვებს ფანჯარას, თუმცა ერთი რამე გაურკვეველია, როგორ შეძლო ეზოდან ჩემთვის დათოს ხმით დაეძახა? იქნებ სულაც არ იყო სალომე? გული გამალებით მიცემს და ეზოს კარს ფრთხილად ვაღებ.
-ძაღლი არ ჰყავს? - ჩურჩულით მეკითხება დათო.
-არამგონია. - ვპასუხობ ჩურჩულითვე, უკვე ეზოში ვართ და კიდევ უფრო ვიძაბები, აქეთ-იქით ვიყურები, ვცდილობ რამე დავინახო, მაგრამ არავინ და არაფერია გარშემო.
-არ ტეხავს ამ შუაღამეს ქალის რომ თავზე ვადგებით?
ისეთ უადგილო და უაზრო შეკითხვას სვამს სიბრაზისაგან ვცახცახებ, სულ ხუმრობის ხასიათზეა. როგორ შეუძლია ასეთ დროს იხუმროს? მაგრამ ერთის მხრივ კარგია მისი დამოკიდებულება, ასეთი უფრო მიმარტივებს საქმეს, ან შიშის დაფარვას ცდილობს ამ მეთოდით. პატარა კიბეზე ავდივართ და აივნის კარს ვაღებ, ფეხის დადგმაზე იატაკი ჭრიალებს და უფრო მძაბავს, ფანჯრისკენ ვიხედები, არაფერი ჩანს და არც ხმა გამოდის სახლიდან, კარზე ფრთხილად ვაკაკუნებ და ველოდები სალომეს ცივი ხმის გაგონებას, მაგრამ არც არავინ მასუხობს და კარსაც არავინ აღებს, უფრო მეშინია და გოგოებზე ფიქრს ვიწყებ, ხომ არ აჯობებს დავურეკოთ?
-გოგოებს დაურეკავ? -ვტრიალდები დათოსკენ და ვჩურჩულებ.
-ეხლა რომ დავურეკოთ და ვუთხრა სად და რატომ ვართ, უარესი იქნება, ჯობია ეძინოთ ასე უფრო მშვიდად იქნებიან.
-მე იმაზე ვნერვიულობ საერთოდ არიან თუ არა მშვიდად და სძინავთ თუ არა, იქნებ თავზე დააგა, მე რავიცი? - ამის წარმოდგენაც არ მინდა.
-ხომ ხედავ სახლში არ არის ან სძინვს უფრო მაგრად უნდა დააკაკუნო. - დათო მწევს და მთელი ძლით აკაკუნებს კარზე.- რატომ ვართ ზრდილობიანები როცა ჩვენს მიმართ არაა ზრდილობიანი ეგ ქალი?
-რას გულისხმობ?- ვკითხე გაკვირვებულმა.
-რას და ჯობია შევიდეთ და ვნახოთ რას აკეთებს!
აქეთ-იქით ვიყურები და ვფიქრობ როგორ შეიძლება იხოვროს ქალმა ასეთ მიყრუებულ ადგილზე ისედაც მიუვალ სოფელში, აივანზე გადაკიდებულ საბჭოთა დროშას თვალი მხვდება. დათო კარს ფრთხილად აღებს. სუნთქვაშეკრული ვდგავარ ზღურბლზე.
-ცოტა ნელა, ყველაფერს უნდა ველოდეთ მაგ ქალისგან. - ვაფრთხილებ დათოს და სახლის ინტერიერის დანახვაზე ვშეშდები. ოთახის შუაგულში ხის დიდი მაგიდა დგას, რომელზეც ნავთის ლამფა დევს გამურული თავსახურავით. სინათლე ძლისვ შესამჩნევად ბჟუტავს. მაგიდაზე გადაფარებულია წითელი ნაჭერი, საბჭოური სიმბოლოებით და ყველგან სტალინის ფოტოებია. ეს ქალი სხვა კუთხითაც გიჟია, ჩამქრალი ბუხარი, ერთი ძველი ლოგინი და ასეთივე კარადა. მეორე ოთახთან მივდივარ და ვკაკაკუნებ, თუმცა ხმას ისევ არავინ მცემს.
-გავაღო? - მეკითხება დათო უდარდელი ხმით.
-ერთად გავაღოთ და შევიდეთ.
-სიძე-პატარძალი კი არ ვართ , გავაღებ თვითონ.
დათოს ხუმრობაზე მეცინება და ცოტა დაძაბულობაც მეხსნება, კარს აღებს და ოთახში ტელეფონს ანათებს.
-არაფერია ორი საწოლი დგას, შემიძლია გითხრა, სახლში ნამდვილად არ არის. ეს სტალინი რაღამ შეაყვარა ვერ ვხვდები ამ ხალხს, გაწყვიტა მთელი მსოფლიო და ესენი მაინც გიჟდებიან.
-ვალოდიასთან არ წამოგცდეს ეგ. - ვხვდები რომ ძალიან მშვიდად ვსაუბრობ იმის კვალობაზე, რომ სხვის სახლში დაუკითხავად ვარ შემოპარული. კედელზე დაკიდებულ შავ-თეთრ ფოტოს ვაკვირდები, ზედ ქალი და კაცია გამოსახული, ცივი თავლებით სალომეს ვცნობ. ეს ალბათ მისი ქმარია.
-შეხედე აქ რა არის. - მესმის დათოს ხმა და სურათს ვშორდები.
დათო მაგიდის ქვეშ ტელეფონს ანათებს, ხის იატაკზე ოთკუტხედი ხაზი და ჩამკეტია, ეს აკბათ სარდაფში ჩასასვლელი უნდა იყოს.
-სარდაფია? - ვეკითხები დათოს.
-ალბათ. რა გვინდა ამ ქალთან იქნებ გარეთ ტუალეტშია გასული, ჩვენ კიდე გადავუნგრიეთ მთელი სახლი, დარწმუნებული ხარ რომ ის იყო? -მიმეორერებს კითხვას დათო და უკვე მეც ეჭვი მეპარება იმაში, რაც დავინახე.
-კიდე გაადგამ ფეხს და არ ვიცი რას გიზამ, მოგკლავ. - ისმის ქალის ცივი ხმა გარედან.
-სალომეა. - ვამბობ ჩურჩულით.
-ვის ელაპარაკება?
-არ ვიცი! - ვპასუხობ მოკლედ, -აქ მოდიან.
-ჯობია დავიმალოთ! - მეუბნება დათო.
-რა უნდა დავიმალოთ, სალაპარაკოდ მოვედით.
-ხომ თქვეს მოხუცებმა მარტოაო, ვის ელაპარაკება მაშინ?
-გითხარი არ ვიცი ალბათ საკუთარ თავს!
-გთხოვ ჩააქრე შუქი, გპირდები, გთხოვ, არ მინდა მასთან. - ისმის ბავშვის ხმა.
-ჩავედით. - ცივი ხმით ამბობს დათო, სწრაფად ხსნის იატაკზე დამაგრებულ კარს და სიბნელეში ანათებს, - ასე უფრო მეტს გავგებთ და ადვილად გამოვტეხავთ.
დაბნეული ვერ ვხვდები რას ვაკეთებ, დათოსთან ერთად ბნელ სარდაფში ჩავდივარ თუ არა დათო კარს ხურავს და მობილურს ანათებს, ძალიან ცივა, მიუხეავად იმისია, რომ სარდაფში ბოლომდე არ ჩავსულვართ.
-შენი ტელეფონი ჩააქრე. - ამბობს ძვლივსგასაგონად. - მალე დაჯდება და არ გვყოფა.
-აქ არ ვაპირებ ღამის გატარებას. - ვჩერდები და დათოს სახეში ვანათებ. - სალაპარაკოდ მოვედით და არა სარდაფში დასამალად.
-ის ქალი გიჟია გზაზე არ გაგატარათ და სახლში შემოსვლას გვაპატიებს? თან ვიღაც ბავშვი ყავს.
როგორც კი დათო სუბარს ასრულებს, ზემოთ, იატაკზე ფეხის ხმა ისმის უკვე სახლში არიან, კიბეებით უფრო ღრმად ჩავდივართ და მიწის იატაკზე ფეხს ვდგამთ. გარშემო ვანათებთ, მაგრამ არც ზამთრისთვის მომარაგებული ქილებია და არც მსგავსი რამ, ერთი უზარმაზარი ხის ყუთი და რამდენიმე სკამია.
-რა გინდოდა იქ? - თითქმის ყვირილით იწყებს სლომე.
-გთხოვ ჩააქრე დედა, გავაფრთხილე უბრალოდ ისინი.
-რაზე?
-რომ წავიდეს და საპატარძლოც წაიყვანოს. გთხოვ ჩააქრე შუქი.
-არა უნდა იყოს, ეს სასჯელია!. - ცივად იმეორებს სალომე
-დედა!
-არ ჩავაქრობ!- ღრიალებს მოხუცი
-დედა, მომისმინე!
-რა გინდა?
-აქ ვიღაც იყო სუნია?
-სუნი აგვდის?- ინტერესდება დათო და კედელზე ეყუდება. ფიცრებს შორს სინათლის ხაზები იკვეთება, აუტანელი სიცივეა.
-საიდან ჰყავს ეს ბავშვი? დედას ეძახის აშკარად პატარა ბავშვის ხმაა?
კიდევ უფრო დიდ გაურკვევლობაში ვარ.
-სად იყო?- ცივად ეკითხება სალომე ბავშვს.
-არა, არ იყო შემეშალა.
-მამასთან ჩადი, იქ დარჩები რომ ფეხი აღრსად გაადგა.
-ის მამაჩემი არ არის. - ამბობს ჩუმი ხმით ბავშვი, - ნუ მაიძულებ მამა დავუძახო.
იატაკზე რაღაც ძიმე დაეცა, მოულოდნელობისაგან შევხტი, და ხელის გულები გამიოფლიანდა, სალომე ბავშცს სცემს?
-ხომ იცი რაც მოხდება, ჩადი მამაშენთან!
-ჩააქრე შუქი, - მუდარით იმეორებს ბავშვი.
-ჩადი იქ სიბნელეა.
-აქ აგზავნის? - ჩურჩულებს დათო, - ბავშვს აქ აგზავნის მამაო, ვინმე არის აქ?
კიდევ ერთხელ ვავლებთ სარდაფს თვალს, მაგრამ ახალს ვერაფერს ვამჩნევთ.
-ჩააქრე შუქი ბავშვი ჩამოვა, - ვეუბნები დათოს, - შეეშინდება რა უნდა გავაკეთოთ არ ვიცი, იქნებ ჯობია ავიდეთ?
-გეგი, ხაფანგიში ვართ ის ქალი გიჟია, მერე რა რომ ასაკიანია ვერ ხედავ რა დღეშია? ახლა რომ ზემოთ ახვიდე გადირევა.
-ბავშვი რომ ჩამოვიდეს? ხომ გაიგონე რა თქვა, მიხვდა რომ აქ ვართ. ის ბავშვი იყო ჩვენთან.
-ეს ბავშვი იღებს ჩვენს ხმებს?- ჩურჩულებს დათო.
-არ ვიცი, პატარას ხმას ჰგავს და შეიძლება ნიჭი აქვს, არ ვიცი. - ვიბნევი, სარდაფში სინათლე იქრება, მობილურს სწრაფად ვთიშავთ, სიბნელეში კიბეზე ექვს წლამდე ბიჭი ჩამოდის, სალომე სწრაფად ახურავს თავს და სბნელე ისადგურებს, ბიჭი სიბნელეში დაუხმარებლად ჩამოდის კიბეებზე. მერე კი ორ ნატელ წერტილს გავნათებს, ეს მისი თვალებია, ის რაც დავინახე მაშინ, როდესაც მთაში მივდიოდით და როცა ღამით ქვები ესროლა ფანჯარას, მისი თვალები ანათებს?
-ეს რა არის? - აღმოხდა გაოცებულ დათოს.
უცებ ანთებული თვალები ქრება და ბიჭი მშვიდი ხმით ამბობს
-ვიცოდი, რომ აქ იყავით, რა ნახეთ?
ნეწრწყვს ხმაურით ვყლაპავ და ხმაჩახლეჩილი ვამბობ.
-შენი თვალები ანათებს?
ბიჭი ჩუმდება, ოთახში სმარისებური სიჩუმე ისადგურებს, სალომე ლამფასაც აქრობს და სრულ სიბნეეში ვრჩებით, მობილურის ეკრანს ვანთებ, ბიჭი ქერაა, ოქროსფერი თქმებით და თეთრი კანით, თავლებს სწრაფად ხუჭავს და ვერ ვასწრებ მისი ფერის დანახვას.
-ჩააქრე! - ამბობს გაბრაზებული ტონით და ცდილობს ხმამაღლა არ მოუვიდეს. - წადით აქედან, სალომემ რომ გაიგოს გაგიჟდება.
მობილურს ვრთავ.
- რატომ მოხვედი ჩვენთან? - ვეკითხები ჩურჩულით, - ან რატომ ანათებს შენი თვალები, რატომ გეშინია სინათლის, სალომე დედაშენია?
-უნდა წახვიდეთ, მალე ქორწილია, პატარძალი შერჩეულია, ისინი აქ არიან, მალე მოვლენ.
-რაზე ამბობ?- ეკითხება დათო.
-დედა!- ყვირის ბიჭი
- მოიცა, გთხოვ მიპასუხე, ჩვენ სალომესი არ გვეშინია.
-ნახე სალომეს ქმარი?- ჩუჩულით ამბობს ბიჭი
-არა ,არავინ გვინახავს. - ვპასუხობ მოკლედ.
-თქვენც იგივე მოგივათ, ჯობია წახვიდეთ სოფლიდან, წაიყვანეთ პატარძალი.
-ვინ პატარძალი?- ვიბნევი და ეჭვი მაქვს ამ ბავშვის ფიქიკაც ვერ უნდა იყოს მწყობრში.
-დედა მამას წყაროს წყალი უნდა! -ყვირის ბიჭი.
-გამეცი კითხვებზე პასუხი! - ვცრი კბილებიდან.
-არ შემიძლია.
-გეგი წავიდეთ!
-არა მოიცადე! - ვაწყვეტინებ დათოს, - შენი თვალები ანათებს.
-ის სინათლეზე იმუხტება და იმიტომ. - ჩურჩულებს ბიჭი.
ზემოთ სალომე იწყებს სიარულს, ლამფას ანთებს და ფიცრებს შორის ისევ სინათლის მკრთალი სხივები ჩნდება.
-ეს შეუძლებელია, ასეთი რამ არ არსებობს. - ვეწინააღმდეგები ბავშვს - შენ სალომეს შვილი ხარ?
-დედა მამას წყაროს წყალი უნდა! - ყვირის ბიჭი.
-სად არის მამაშენი?- ვეკითხები ბიჭს დასიბნელეში თავალებს ვაცეცებ.
-ვალდებული არ ვარ გიპასუხო, მე თქვენ დაგიცავით, წაიყვანე პატარძალი და წადი.
-ვინ არის პატარძალი?- ვბრაზდები და გაურკვევლობაში ვარ
-თქვენო გოგოებიდან ერთი. - ბიჭი ისევ ზურგს გავქცევს, - წადით სალომე როცა წავა... საშიშია... წადი, გთხოვ!
-გეგი უნდა წავიდეთ. - მხარზე ხელს მადებს დათო.
კარის ხმა ისმის სავარაუდოდ სალომე გავიდა, ბიჭს ისევ ვუყურებ და ხელი მისკენ მიმაქვს მინდა შემოვატრიალო მაგრამ თითქოს გრძნობს, უფრო წინ მიდის და სიბნელეში უჩინარდება.
-წადი! - ლამის ყვირილი დაიწყოს ბიჭმა, მისი ხმა ბავშვის ხმას აღარ ჰგავს თითქოს უფრო დიდი ადამიანი გახდა.
დათო მობილურს ანათებს და კიბეებზე ადის.
-აღარასოდეს მოხვიდე ჩვენთან, - ვცრი კკბილებიდან. - შენ გოგოები შეაშინე, ქვა მომარტყი, მინა გაბზარე და ღამეები გაგვათენებინე, ესე თამაში არ შეიძლება.
-მე გაფრთხილება მინდოდა, - განაგრძობს ბიჭი ისევ ბავშვური ხმით, - მეგონა შეგეშინდებოდათ და წახვიდოდით, ახლა წადით სანამ სალომე დაბრუნებულა, ხომ ხედავ არ ჩაგიშვით და სალომეს უფლება არ მივეცი თქვენთვის რამე დაეშავებინა.
-სალომე მოხუცი გიჟია.
-ეგ არაფერს ნიშნავს, მას უფრო მეტი ძალა აქვს ვიდრე მოხუც ქალს. ის დედაჩემია, მასზე ცუდი არაფერი თქვა, თქვენ ვეღარ გიშველით თუ ახლავე არ წახვალთ, მალე დაბრუნდება და მეც რამეს დამიშავებს, აქ არ უნდა მოსულიყავით, არ უნდა გენახეთ არც მე და არც სალომეს ქმარი.
-სალომეს ქმარი ომში არ წავიდა?- ვეკითხები ბიჭს.
-გეგი წავიდეთ!- იმეორებს დათო და კიბბეზე ფეხს აბაკუნებს.
-სალომეს ქმარი აქ არის, წადი! - ცივად იღიმის ბიჭი.
კიბეებზე მივდივართ, გაოცებული, შეშინებული და გაურკვევლობაში ვარ. დათო სახურავს ხსნის და მაგიდის ქვეშ ვექცევით, სიბნელეში დარჩენილ ბიჭს ვტოვებთ და სწრაფად გავდივართ სახლიდან, ეზოს კარს ვკეტავთ და სირბილით მივდივართ სახლისკენ, მაგრამ ვხვდები რომ სალომე წყაროზე იქნება.
-ცოტა ნელა, - ვეუბნები დათოს, - ალბათ იმ წყაროზე წავიდა.
-რას გადაეკიდე იმ ბავშვს ვერ დაინახე რომ დედამისივით გიჟია? ამ ქალთან ვინ შეიძლება დარჩეს სრულ ჭკუაზე? მამას წყალი უნდაო, სარდაფში ჩვენს მეტი არავინ იყო, რით ვერ დაანებე თავი, ძვლივს წამოგათრიე.
-არ დაგაინტერესა რის გამო აკეთებდა ამ ყველაფერს?
-გიჟია დედამისივით და იმიტო! - მპასუხობს დათო.
-სალომეს შვილი როგორ შეიძლება იყოს ექვსი წლის ბავშვი? ეგ ქალი ოთხმოცი წლის მაინც იქნება, თან ქმარი ომში დაკარგა.
-ეგ მეც გამიკვირდა, მაგრამ ალბათ იშვილა, აბა ამ ქალის გასაჟიმად აქ ვინ მოვიდოდა? ვერც გააჩენდა და თან მაგის ქმარი ცოცხალიც რომ იყის არამგონია რამე მომხდარიყო, არც ახლა და არც ექვსი წლის წინ, ფაქტია, აყვანილი ჰყავს თავისნაირი გიჟი, მაგრამ თვალები რომ დავინახე მეც შემეშინდა.
-გჯერა რომ იმუხტება და ანათებს?
-რავიცი არაა გამორიცხული, ალბათ იმიტომ სთხოვდა სალომეს შუქი ჩაექრო რომ ეგ არ მოსვლოდა, არ ღირს ამაზე ფიქრი, ხომ ხედავ არც სულია ვინმესი და არც ვინმე ურჩხული, გიჟი დედა-შვილია დაანებე თავი, ნუ ფიქრობ.
-მე მაინც შემეშინდა. ვინ პატარძალს გულისხმობდა? ან რატომ უნდა წავიდეთ?
-გეგი, რამდენჯერ გაგიმეორო, რომ გიჟები არიან წადი და ჰკითხე ვინ პატარძალიო და კიდევ უამრავ კითხვას და საფიქრალს გაგიჩენს.
-სოფელში არავინ იცის, რომ სალომეს ბავშვი ჰყავს სახლში.
-ეტყობა მალასვს, რადგან ასეთი უცნაური ბავშვია. - ამბობს დათო, გზისკენ ვიყურები და ვამოწმებ მოდის თუ არა ვინმე. - ვაღიარებ მეც შემეშინდა, ასეთი ხალხი არსად მინახავს.
-ჩააქრე! - ჩურჩულით ვამბობ, დათოც მალევე აქრობს ტელეფონს, - გზიდან გადადი ,სალომე მოდის
-მეგონა არ გეშინოდა.
-უბრალოდ ახლა მის ნახვას აზრი არ აქვს, რომ გაიგოს მასთნ ვიყავით, ბიჭს კარგი დღე არ დაადგება, ბავშვი მეცოდება. - ხეებს შორის შევდივართ და ვჩუმდებით.
ქალი მოხუცის კვალობაზე სწრაფი ნაბიჯებით მიდის სახლისაკენ. ცალ ხელში ანთებული ჭრაქი და ცალ ხელში თიხის დოქი უჭირავს, სიბნელეში ტელეფონი ანათებს და ზარის ხამ ისმის დათოს ურეკავენ, ის სწრაფად თისავშ ტელეფონს და ჩურჩულით ამბობს.
-სესილი გვირეკავს.
ქალი ჩერდება და ჭრაქს ჩვენსკენ ანათებს.









თავი 9

ვშეშდები, ვცდილობ უნთქვაც კი შევიკავო, მაგრამ ჩემს თავზე ვბრაზობ, რატომ ვემალები ამ ქალს, მართლა იმ ბავშვის დაცვა მინდა თუ სალომე მაშინებს? ხეებს შორის მკრთალი სინათლე ჩნდება. დათო მხარზე ხელით მეყრდნობა და მშვიდად იცდის. ქალიც გზას აგრძელებს. ვერ დაგვინახა, შვებით ამოვისუნთქე.
- სესილის დაურეკე, რომ გაუთიშე არ შეეშინდეთ, - ვეუბნები დათოს და გზაზე გამოვდივარ, - რამე ხომ არ მოხდა, როგორ გაიგეს რომ ოთახში არ ვიყავით?
- არ ვიცი, - მშვიდი ხმით მპასუხობს დათო და ტელეფონში ნომრის ძებნას იწყებს. - დღეს რაღაც ძალიან ბევრ შეკითხვას სვამ, არასოდეს ყოფილხარ ესეთი მშიშარა და არც ასეთი მგრძნობიარე მახსოვხარ.
სანამ პასუხს დავუბრუნებ სესილისთან იწყებს ლაპარაკს.
-სად უნდა ვიყოთ სესილი პეპლების დასაჭერად გამოვედით. - თავის ნათქვამზე კმაყოფილი სახით იღიმება და მხრებში გამართული ამაყად თვალს მიკრავს, ნეტავ ამდენ სისულელეს წინასწარ იფიქრებს ხოლმე? - რა გაყვირებს გოგო მოვდივართ. ისე, რა გინდოდა ჩვენ ოთახში? - სიცილით ეკითხება სესილის. - გამითიშა. ამბობს უკმაყოფილო სახით.
- ისევ ხუმრობის ხასიათზე ხარ? - ვეკითხები ცივი ხმით.
-აბა რა გავაკეთო, მთელი ღამე სალომეზე ვიფიქრო?
ეზოში შევდივართ. ძაღლი სიხარულით გვეგებება, მაგრამ გაბრაზებული ვარ მასზე, როგორ შეიძლება უცხო ადამიანი შემოუშვას ეზოში ისე, რომ არც დაუყეფოს?! კიბეებზე სწრაფად ავდივართ, ოთახიდან ნინის და სესილის გამალებული საუბარი ისმის, კარზე ფრთხილად ვაკაკუნებ.
-ვინ არის? - მესმის ნინის ხმა, მეღიმება და ვხვდები რა სულელური სახე მაქვს მისი ხმის გაგონებაზე. კარს ვაღებ. - რა მოხდა?
-სად იყავით? - მეკითხება სესილი.
-რა მოხდა, რაში დაგჭირდით?- კითხვითვე პასუხობს დათო.
-გუშინდელი რომ განმეორებულიყო? ასე უნდა დაგეტოვებინეთ? შიშისაგან გამომეღვიძა, - იწყებს ნინი, - დაგიძახეთ, მაგრამ პასუხი არ გამეცით და დაგირეკეთ.
- იმის გასარკვევად წავედით ვინ აკეთებდა ამ ყველაფერს, და გავარკვიეთ კიდეც, - ისე დაიწყო დათომ, თითქოს ახლა ამოუცნობი და ამოუხსნელი მოვლენის შესახებ უნდა ემცნობებინა. თუმცა, რაღა თითქოს, უამრავი კითხვა ამომიტივტივდა თავში. - გინდათ გითხრათ ვინ იყო?
- ვინ სოსო? - გაოცებული ხმით კითხულობს სესილი.
-ამას ოღონდ სოსო უხსენე და მეტი არაფერი უნდა, სოსო, სოსო... ამის სტალინია ფაქტობრივად რა!
-დათო მე არ ვხუმრობ!
-გიჟი სალომე და მისი ფსიქიკურად გაუწონასწორებელი შვილი.
-შვილი?- უკვირს ნინის.
-ხო, დაახლოებით ექვსი წლის შვილი, რომელიც ასე ერთობა.
-ექვსი წლის?
-აუ, მართა რომ სერიალს უყურებს იმ სერიალში მგონია ჩემი თავი, თუ მაცდით მოგიყვებით. - ბრაზდება დათო - შვილი? ექვსი წლის? სალომე?
-ვერაფერი გავიგე, - დაიბნა სესილი, - ამხელა ქალს ექვსი წლის შვილი საიდან ჰყავს? მითუმეტეს, სოფელმა არ იცის ამის შესახებ. ცოტა უცნაურად არ გეჩვენებათ?
-ძილი ნებისა, - ვამბობ და ოთახიდან გასვლას ვაპირებ - რაც მთავარია, არანაირი მოჩვენება ის ადამიანია.
-ვინმეს სჯეროდა რომ მოჩვენება იყო? - დამცინავი ტონით იკითხა დათომ.
-მე მჯეროდა და ახლაც მჯერა. - ჩურჩულით ამბობს სესილი, - ის ბავშვი ან მართლა გიჟია და თან ნიჭიერი, რომ ხმის მიბაძვა შეუძლია ასე ზუსტად.
-იცი რა თქვა? - არ იღლება დათო ლაპარაკით, - პარატძალი წაიყვანეთ და წადითო.
-სად წაიყვანეთო, ან რატომო?- გაიცინა ნინიმ.
- ჯერ პატარძალი ვინ არის ის გეკითხა?- შევუბღვირე ნინის.
- ვინ არის?
- მე რა ვიცი? აბა სად უნდა წაიყვანოთო პირველი ის რატომ იკითხე? - ხარხარებდა დათო.
- მე მართლა ძალიან დავიღალე, რაც ამ ღამეს ვნახე ჯერ არ გამიაზრებია, თან რამდენიმე ღამეა წესიერარ არ მიძინია. უნდა დავწვე და თქვენც იგივეს გირჩევთ.
-როდის მივდივართ? - მკითხა სესილიმ.
-არ ვიცი ალბათ ზეგ, მძღოლს დავურეკავ და წავავლთ, გინდა წასვლა?
-არა ისე გკითხე.
მე და დათო ოთახიდან გავდივართ, ჩემს ლოგინს სწრაფი ნაბიჯებით ვუახლოვდები, მტვრიან ტანსაცმელს ვიხდი და მალევე მეძინება.
მზე მაღვიძებს, მიხარია, თუმცა ერთი გამოძრავება და ტკივილს ვგრძნობ. შრომას მიუჩვეველს, ყველფერი მტკივა. ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითქოს დიდი ხანია არ მივარჯიშია და გუშინ ავინაზღაურე ყველაფერი. საწოლიდან ადრე ვდგები, მინდა ეს დღე მაქსიმალურად შევირგო. ხვალ მივდივართ, უნივერსიტეტი, ქალაქი, ხმაური და აქტიური ცხოვრება მელოდება.
საუზმობისას დარიკოც გვიერთდება, გვახსენებს, რომ დღეს სიმინდის სარჩევად უნდა წავიდეთ მასთან. მართა აშკარად უკმაყოფილოა და ჩვენზე მეტად განიცდის მეზობელთან სიმინდის სარჩევად რომ მივდივართ, თუმცა ჩემთვის, როგორც მოხუცებთან გატარებული ყველა საღამო, დასამახსოვრებელი და სასიამოვნო იქნება. ამიტომ, ის საქმე, თუ შეიძლება ასე ვუწოდოთ, საერთოდ არ მაშინებს.
რაც ჩამოვედით, მდინარეს ვერ გავცდით, მინდა სოფელი უფრო კარგად დავათვალიეროთ. ვფიქრობ, სოსო დაგვეხმარება, თვითონაც გულს გადააყოლებს, თან სესილი სატყუარა იქნება მისთვის, ასეცაა სოსოს ვურეკავთ და სიამოვნებით გვთანხმდება ლაშქრობაზე.
მართა ხაჭაპურებს, თედო ჭაჭას გვიდებს ზურგჩანთაში და სალაშქროდ მზად ვართ. სად მივდივართ არ ვიცი, მაგრამ როგორც სოსო ამბობს, რომ ეს ადგილი გასაოცარი და ულამაზესია, ვნახოთ რა იქნება. მზე ღრუბლებმა შთანთქა, ცოტა გავბრაზდი, მაგრამ თუ დავუჩქარებთ, შეიძლება იმ ადგილამდეც მივიდეთ. მუქი ლურჯი ჯინსი და თეთრი პერანგი მაცვია, მართალია ლაშქრობისათვის ცოტა შეუფერებელია, მაგრამ მხოლოდ ეს დამრჩა სუფთა წამოღებული ტანსაცმლიდან, თუმცა, სესილისთან და ნინისთან შედარებით, ლაშქრობისთვის ზედგამოჭრილი სამოსი მაცვია. როგორც ჩანს, მათაც ამოეწურათ ტანსაცმლის მარაგი.
სოსო მთისკენ გვიძღვება და როცა სალომეს სახლს ვუახლოვდებით გუშინდელი ღამე მახსენდება. რატომ არაფერი ვკითხე სალომეს შვილზე მართას? თუმცა სოსო აქ არის და მასთან მივირბინე და ფიქრებიდან გამოვარკვიე.
- სალომეს შვილი ჰყავს?- ვკითხე პირდაპირ.
-არა საიდან, ქმარი ომში წევიდა და არც გათხოვებულა მის მერე. - მპასუხობს მოკლედ.
-აბა ის პატარა ბიჭი ვინ არის მასთან ერთად რომ ცხოვრობს? ქერაა, სადღაც ექვსი წლის იქნება, ჩვენ ვნახეთ მასთნ და სალომეს დედას ეძახდა.
სოსო ჩემი ნათქვამით სერიოზულად ოცდება და დიდი ხნის ფიქრის შემდეგ დაბნეული მპასუხობს:
- არავინ არ აკითხავს აქ, არც ნათესავები ყავს და არც თითონ მიდის ვინმესთან, შეიძლება სტუმრად ყავს ვინმე, ექვსი წლის შვილი არამგონია რო ყავდეს ბებერია უკვე და საიდან ეყოლება, როდის ნახეთ თქვენ?
- გუშინ ღამით. - ვპასუხობ დაბნეული და მაინტერესებს ვინ არის ის ბავშვი სალომესთვის, თუმცა მახსენდება, რომ ბიჭმა გაგვაფრთხილა ამის შესახებ არავისთვის არაფერი არ გვეთქვა, მაგრამ როგორც დათომ თქვა მასაც არ აქვს ყველაფერი რიგზე, ამტომ ჯობია სალომეს ამბავი, მართასთან და მოხუცებთან გავარკვიო ღამით, როცა სიმინდის სარჩევად წავალთ.
მთაზე ასვლას ვიწყებთ, დიდი ხნის დამღლელი სიარულის შემდეგ, მთის წვერზე ვექცევით, სოსოც დოინჯს იდებს და დაღლილი, ღრმად სუნთქავს:
-მევედით! - ამბობს ის.
გარშემო მიმოვიხედე, მაგრამ ყვითელი ხეების და ფოთლების გარდა ვერაფერი შევნიშნე, გაკვირვებულმა შევხედე და წარბები შევკარი. ისეთი დალილი ვიყავი, საუბრის თავიც არ მქონდა, ამისთვის გამოვიარეთ ამხელა გზა?
-აქ ციხე იყო ადრე, - იწყებს სოსო - ხლხი რო ცხოვობდა მაშინ, ახლა მთის წვერზე ვართ, აქ ანთებდნენ ომის დროს ცეცხლს და მეორე მთაზე გახსნილ ციხეს ანიშნებდნენ რომ მტერი შემოესიათ.
-ციხის ნანგრევები არ არის?- ჰკითხა ნინიმ.
-ცოტა იქით. - ხელით ანიშნა ტყის სიღრმისკენ.
-წავიდეთ და ვნახოთ.
ტყის სიღრმეში, ხეებს შორის უზარმაზარი, ხავსმოკიდებული ლოდები და ციხის ნანგრევები გამოჩნდა, მიწიდან დროთა სვლის გამო ძველ ქვევრებს ამოეყოთ თავი. მთის წვერიდან კი მთებში მოქცეული სოფელი ჩანდა, გასაოცარი სანახაობა იყო. დავსხედით და დაღლილები მართას ხაჭაპურებს გემრიელად შევექცეოდით, ასეთ ბუნებაში საჭმელსაც განსაკუთრებული გემო ჰქონდა. ჩუმად ვიჯექი და ვცდილობდი ყველა წუთი და შეგრძნება სამუდამოდ აღმებეჭდა გონებაში.
სახლში დაბრუნებულმა ფეხები ძლივს მივათრიე სკამამდე დაღლილობისგან. თედო გვიანობამდე ეზოში ფუსფუსებდა, ხმელ ტოტებს და ფოთლებს აგროვებდა. მიუხედავად დაღლილობისა დახმარება შევთავაზე.
-არ მინდა ბაბუა, მოვრჩი უკვე. - თბილად მითხრა თედომ და მხრებში გასწორადა.
-თუ ალაგებდი გეთქვა და დაგეხმარებოდი. - უკმაყოფილო ტონით ვუთხარი თედოს. თავი დამნაშავედ ვიგრძენი როცა დავინახე, რომ მოხუცი კაცი ჩემზე მეტ საქმეს აკეთებდა მე კიდე უაზროდ დავყიალებ აქეთი-იქით.
-არ ვალაგებ, დღეს ცეცხლი უნდა დავანთოთ. შემოდგომაზე ასეთი ტრადიცია გვაქვს სოფელში ამ პერიოდში ცეცხლს ვანთებთ ხოლმე.
გავიკვირვე მსგავსი რამ არ მსმენია.
-რატომ?
-ავი სულების დასაფრთხობად. - მპასუხობს სერიოზული ტონით.
- ეგ ხო წარმართულია?
-რავიცი შვილო, რაც მოგვდევს ოდითგანვე, იმას ვაკეთებთ.
სახლის უკან, ვენახთან მოვგროვდით, სადაც თედოს კოცონის დასანთებად ყველაფერი მზად ჰქონდა. ერთმანეთზე დაწყობილ ხმელ ხეებს თავალი შევავლე და მივხვდი რომ კოცონის სიმაღლე საკმაოდ დიდი იქნებოდა. მართა რაღაცას ბუტბუტებდა შელოცვას ჰგავდა მაგრამ ისე ხმამაღლა არ ამბობდა, რომ სიტყვების გარჩევა შემძლებოდა. თედო გაქექილი ჯიბიდან დაჭ....ტილ ასანთს იღებს და გამხამარ ფოთლბს ცეცხლს უკიდებს, რამდენიმე წუთში უზარმაზარი კოცონი გაჩნდა და ირგვლივ ყველაფერი გაანათა, ჰაერი გამხმარი ფოთლების სუნით სასიამოვნოდ გაჯერდა, ნაპერწკლები კი ლამის ცას სწვდებოდა.
-ღმერთო გვაშორე ავი. - ხმამაღლა წარმოთქვა მართამ და სერიოზული სახით შეხედა კოცონს.
- მართლა გჯერათ რომ ავი სულებისაგან დაგიცავთ ეს კოცონი?- ვსვამ კითხვას და ცოტა არ იყოს ვბრაზდები, რომ მოხუცებს კიდევ მსგავსი ტრადიციები აქვთ შემონახული. მართა მხრებს იჩეჩავს და ჩემს კითხავს უპასუხოდ ტოვებს.
-მართა!- იკივლა ვიღაცამ ეზოში.
-მოდი ეფროსინე. - გასძახა მართამაც და სიბნელეში დაიწყო ყურებბამ, ჩვენმა ძაღლმა ყეფა დაიწყო და მათკენ წავიდა.
მალევე ეფროსინე თავის ბახულასთან ერთად შემოგვიერთდა თბილად მოგვესალმა და გაგვიღიმა, ეს ქალი ყოველთვის დადებით ემოციებს აღძრავს ჩემში და მისი გამოჩენა ყოველთვის მიხარია, უბრალო და ძალიან საინტერესო ქალია.
- დაანთე შენ უკვე კოცონი?- ჰკითხა თედომ.
-დავანთე მარა ამხელა არ იყო, რაცხა პაწია კოცონი იყო ჩაქრა მაშინვე, მთლა ისე არ მინდოდა დამეტოვებიან რო არ დამენთო, თუ არა სულ არ მინდა აღარც ავის მეშინია და აღარც კაის. - თავი გააქნია ეფროსინემ და მოკაუჭებულ ჯოხს დაეყრდნო, გახუნებული თვალები კი კოცონის შუქზე აუციმციმდა. - ჩემი დამცველი მყავს მე, - გახედა მის გვერდით მჯდომ ბახულას რმელსაც ჩევნი ძაღლი ეთამაშებოდა, მაგრამ ის ყურადღებას არ აქცევდა და სერიოზული სახით უყურებდა პატრონთან ერთად კოცონს, ეფროსინეს სიტყვებმა კიდევ უფრო დამარწმუნა მის კარგ ადამიანობაში და განსხვავებულობაში, რაც ყველასგან გამოარჩევდა მას.
-მოდიხარ დარიკოსთან?
-რო არ წამევიდე არის სხვა გზა?
-თუ არ გინდა ნუ წამოხვალ შე ქალო კი არავინ გაძალებს. - შუბლი მოიჩრდილა ხელით მართამ.
-რავა არ წამოვალ, ადამიანს სადაც დევინახავ შეკრებილს იქ რავა არ წამოვალ, სულ რო სათოხნი იყოს, ჩვენ ვართ აქა. მაგას რო არ მივეხმარო, ვის უნდა მივეხმარო აბა?
კოცონმა ნელ-ნელა იკლო და ჩვენ მეორე სართულზე ავედით თბილი ტანსაცმლის ჩასაცმელად. გასვლისას ოთახში სესილი შემოვიდა, ჩემთან ზურგით დადგა და მკითხა:
-აქ რა მაქვს?- თმას იწევს და პატარა წვრილ ნაწნავზე მანიშნებს, რომლის მსგავსიც არასოდეს არ მინახავს, თითქოს ღერებით იყოს დაწნული.
-ვა, რა მაგარია, ნინიმ გაგიკეთა?- ვამბობ დ ნაწნავს ხელს ვკიდებ.
-რა არის?- მიმეორებს მოუთბენლად სესილი და ფეხებს აბაკუნებს.
- ნაწნავია, უბრალოდ ძალიან უცხო. - სესილის შავ თმას კიდევ უფრო დიდი ინტერესით ვაკვირდები.
-რა ნაწნავი? - ამბობს გაოცებული და კიდევ ერთხელ მანიშნებს კარგად დავაკვირდე.
-ნაწნავია უცხოთქო. - ვუმეორებ.
-მე არ გამიკეტებია, არც ნინის...
-არვიცი ლამაზი კია და წავიდეთ დავაგვიანებთ.
სესილი ნაწნავს ხელს კიდებს და თავისკენ ქაჩავს. და მხოლოდ ნაწილის დანახვას ახერხებს, თავალები უფართოვდება და თავს ისე აბრუნებს რომ სერიოზულად მეშინია რამე არ მოუვიდეს
- ვინ ამიკეთა ეს რაღაც? - კითხულობს ხმამაღლა, - დათო და ნინი მისკენ ტრიალდებიან და ნაწნავის სანახავად მოდიან.
-მე არა. - მაშინვე ამბობს ნინი და გაკვირვებულ ტონს აღფრთოვანებით ცვლის. - რა ლამაზი და უცხოა მეც მინდა .
-მართლა ვინ გამიკეთა? ვერც ვხსნი, რა არის ეს?
-რატო უნდა მოიხსნა? ლამაზია. - იღიმის ნინი.
-ლამაზი კია მაგრამ ვინ გამიკეთა.
-ალბათ სალომეს ბიჭმა, - ამბობს გაბრაზებული დათო.
-თუ კიდევ მომიახლივდება, სულ არ მივაქცევ ყურადღებას მის ასაკს. - ისეთი ტონით ამბობს სესილი, მეცინება, ვითომ მართლა შეეძლოს ვინმეს მოგერიება.
აგრილდა. ყველანი დარიკოსთან წავედით სიმინდის სარჩევად, ჩვენთან ერთად იყვნენ, ეფროსინე თავის ძაღლ, ბახულასთან ერთად რომელსაც უფრო მეტს ელაპარაკებოდა ვიდრე ჩვენ და ნათელა. ეზოში, სახლიდან მოშორებით ხის მაღალ ფეხებზე შემდაგრი სასიმინდე იყო, ბოძზე კი ლამფა ეკიდა და სიმინდის გროვას ანათებდა. ცოტა ხანში სოსოს და ვალოდია შემოგვიერთდა, მკაცრი ცივი თვალებით გადმოგვხედა და ხმის ამოუღებლად კუთხეში ადგილი დაიკავა, მისი მოსვლა დიდიად არავის გახარებია.
-რავარც იქნა შევიკრიბეთ ყველა ერთად. - ამბობს გაბრწყინებული თვალებით დარიკო და სიმინდს გასარჩევად იღებს, - დაანთეთ კოცონი?
-კი დავანთეთ, თან ძალიან დიდი. - პასუხობს დათო - მაგრამ რას ვაფრთხობთ მაინც ვერ მივხვდი ცხოველებს?
-ცხოველს რა უჭირს, იმდენი გლახა სულიერია დედამიწაზე, რას გეიგებ!- მთელი სერიოზულობით ამბობს ნათელა.
-თქვენ მართლა გჯერათ სულების? - გაიოცა დათომ.
-რავა არ მჯერა, ახლა ნაკლებად არიან სინათლე რო შამევიდა თუ არა მის მეტი რა იყო, მეც ქე შემხვედრია უმალ რაღაცეები.
მეღიმება. ვფიქრობ, მოხუცი ჩვენს გასართობათ იგონებს რაღაც ისტორიებს, მაგრამ დათო სერიოზულად ინტერესდება ამ ამბით და ისეთი სახით სთხოვს ნათელას მოყვეს ისტორია, რომ ისიც უარს ვერ ეუბნება. საჩვენებელ თითს ტუჩზე იდებს და თითქოს წარსულში იხედაბა და იწყებს.
-უმალ სად იყო ახლა რო რაცხა პლანსტინკურ ბარათებზე ირიცხება პენსია, - მეღიმება და ნათელას ყურადღებით ვუსმენ. - სუ მე დავატარებდი ამ სოფელში, გადავდიოდი რაიონში და გადმამქონდა ფული ფეხით, სა იყო მაშინა და რამე. მაშინა კი არა ცხენი ძვლივს იშოვებოდა, ხოდა იმდენ ხანს ვუნდებოდი გადასვლას, რომე დილით რო წევიდოდი ღამე ვბრუნდებოდი. ერთხელ, ეს პერიოდი იქნებოდა, კაი სიცივე იყო, ხელში ჭრაქი მეჭირა და მთიდან რო უხვევ ჩვენი სოფლისკენ იქ დაღმართი არის ერთი, მდინარე გადის, იმ მდინარესთან მივედი და უცფათ რაცხამ მესროლა ქვაი, ამცდა მარა ხო გევიგონე რო დავარდა ძირს, მივანათე არაფერი იყო, მეთქვი ჩამოვარდა პატარა კენჭითქვა და გავაგრძელე გზა, გადავდგი ორი ნაბიჯი კაბაზე დამქაჩა რააცამ, შემეშინდა ახლა მივიხედე ვიფიქრე ამან უჭველი დამიგულა პენსია რო მამაქ და იმიტო დამხვდა აქა ამ ღამეში, ახლა უნდა დამაყაჩაღოსთქვა, მოუჭირე მაგრად ხელი ჩანთას და დევიძახე რომელი ხარ შენეთქვა, არ გამცა ხმა, გადავდგი ორი ნაბიჯი და მივხვდი რომე არ მქაჩავდა არაფერ კაბაზე, გმეხარდა, მარა უცფათ იკივლა ქალმა, დოუკრა ტაში და ქერო გასათხოვარი გოგო გადეიკისკისებს ისე გეიცინა, ვაი მეთქვი, შენ ნათელასთქვა მარა რახან ქალი იყო მეთქვი ჩემი ძალის იქნებათქო და არ შემეშინდა, თავიდან ვიფიქრე ვინცა მემასხრებათქო მარა ვერ მივამგვანე ვერავის, უცფათ ჭრაქზე ცეცხლმა დეიწყო თამაში, მივიხედე გავჩერდი ქარი არ იყო მივხვდი რომე ჩაქრობა უნდოდა, გამოჩნდი ვინცხა ხართქო დოუძახე ხმამაღლა, არ გამცა პასუხი და შორს კიდე დოუკრა ტაში, გამოჩნდი დამენახე რა გინდათქვა, ჩააქრე შუქი და გამოვჩნდებიო, არათქვა უნდა დაგინახო სინათლეზე და არ ჩამიქრა ჭრაქი?! დამიარა ტანში ჟრუანტელმა გავხსენი სიბნელეში ჩანთა და ამევიღე კოლოფი და გავკარი ასანთი, ჩამიქრო, ჩემ გვერძე იდგა მარა სახის დანახვას ვერ ვასწრებდი, ამევიღე გავკარი უნდა მამეკრა თქვალი და ჩამიქრო კიდე. ვუთხარი ახლა დევიკივლებ და მთელ სოფელს შევყრი აქანათქვა, ხოდა მოუკიდე კიდო და ავანთე ჭრაქი მოვაფარე ხლელი და გაევიქეცი რაც ძალი და ღონე მქონდა შევარდი ეფროსინესთან გახსოვს გოგო?
-რავა არ მახსოვს. - გარჩეულ სიმინდს მშვიდად ისვრის ეფროსინე სიბნელეში.
-რა იყო მერე ეს?- გაოცებული ხმით იკითხა სესილიმ რომელსაც კიდევ გაურჩეველი სიმინდი ეჭირა ხელში და პირდაღებული უსმენდა ისტორიას.
-ჭინკა. - ღიმილით ამბობს ნათელა.
-თქვენ გჯერათ, რომ ეს ჭინკა იყო? - ირონიული ღიმილით ეკითხება დათო.
-რავა არ მჯერა ბებია.
-გაჩერდი თუ ქალი ხარ ნუ გადამირიე ბოვშები. - მკაცრი ტონით აწყვეტინებს მართა.
-ჭინკა რა არის?- ინტერესდება ნინიც და ამდენი ხნის შემდეგ შეშინებული ძვლივს იღებს ხმას.
-ჭინკა არის პატარა არსება, ასე პაწია, შავი უცო შეხედულების არისო ამბობენ, ქვებს ისვრის და აშინებს ხალხს, ბოროტი არ არის მარა თუ გააბრაზე, ჯობია არ გეეკარო სიახლოვეს, წმინდა სახელებს ვერ იძახის, ისე სახელებს დაგიძახებს და შეგაშინებს.
ნათელას მონაყოლი ძალიან ემთხვევა ჩვენ ისტორიას, ქვები, ტაში დაძახება, მაგრამ ის ჭინკა არ არის, უბრალოდ პატარა ბავშვია, ტანში ჟრუანტელი მივლის და მოსაცმელს მჭიდროდ ვიკრავ ტანზე.
-იქნებ ვიღაც მართლა გაშინებთ. - ვცდილობ დავარწმუნო ნათელა რომ ამ ყველაფერში არარსებული ძალები არაა დამნაშავე.
-რა უწნავს ცხენებს ფაფარს ისე რო ვერცერთი სულიერი ვერ ხსნის?
-რა?- აღმომხდა გაოცებისაგან და პირი გავაღე და სესილისკენ გავიხედე, მანაც თმაზე ხელი წაივლო და თვალი თავლში გაგმიყარა.
-შენ ცეხნს არ ჰგავხარ. - სიცილით უთხრა დათომ.
სანამ სესილი რამეს იტყოდა, ვალოდია იწყებს ამბის მოყოლას.
-შემოდგომა იყო, ხარებით წევედი ტყეში შეშის მოსატანად მარა შემომაღამდა, უკან რო ვბრუნდებოდი მთვარე ამევიდა და გზა გაანათა, მეც დაღლილი ურემზე ჩამოვჯექი არ მომქონდა ბევრი შეშა, მთელი დღის ნასვენები იყო ხარები და აღარ მევერიდე. უცფათ გაჩერდა ხარები და აღარ მიდის, ევიღე სახრე გადავკარი არ მიდის მეთქი ემძიმა ტვირთითქვა და ჩამევედი, მოვკიდე ბაწარში ხელი და მივათრევ ახლა წინ და არ მამყვებიან, გავბრაზდი კიდო დავარტყი არ გეინძრნენ, კიდეო რო შევტრიალდი რას ვხედავ ხეების თავზე რაცხა არსება ზის, შავი, პატარა, გავჩერდი დოვუკვირდი მეთქი ძაღლიათქო და მოუქნიე სახრე, არ გეინძრა, ჩადითქო დოუძახე, არ ქნა მაინც. რო დავაპირე მიახლოება გაქრა, შემეშინდა ხარებმა გზა გააგრძელა მარა ერთი ერთ მხარეს იყო, მეორე მეორეს, დამფრთხალი და შეშინებული.
- კარგი, აღარ გვინდა. - ვაწყეტინებ ვალოდიას და ფიქრებით ისევ ვუკავშირებ ჩვენ გადამხდარ მოვლენებს.
დათომ ცინიკურად გადმომხედა და ჩაიცინა, მივხვდი რომ უკმაყოფილო იყო და დამცინოდა, ვალოდიას ისტორია, რომ გავაწყვეტინე, მიუხედავად იმისა, რომ მოხუცებმა ისტორიები საკმაოდ დამაჯერებლად ჟღერდა, მაინც ეჭვი შემეპარა იმაში, რომ არ აჭარბებდნენ და არ იტყუებოდნენ, დამთხვევებს რაც შეეხება, ჩემი თავის დამშვიდებას ვიწყებ და ვფიქრობ რომ ჩვენთან არანაირ ჭინკას არ ჰქონია ურთიერთობა, სალომეს ბაშვი კი დედამისივით უცნაურია, ეფროსინეს ძაღლი ყეფას იწყებს და მოულედნელობისაგან ვხტები. იმ ადგილისკენ ვიყურები, სიბნელეში გზაზე ჭრაქით ხელში ვიღაც მოდის, ეს წყაროსკენ მიმავალი გზაა, სავარაუდოთ სალომემ ჩამოიარა, ძაღლები კიდევ უფრო გაავდნენ და ღობისაკენ წავიდნენ, მათ შორის ჩვენი ძაღლიც იყო, რომელსაც ხმა არ ამოუღია არცერთხელ, როცა ყოველ ღამით სალომე თავის შვილთან ერთად ჩვენ სახლს სტუმრობდა და ღამეებს გვილამაზებდა. ეფროსინე ძაღლის საქციელზე გაბრაზდა და თავისკენ უხმო, ბახულაც დარცხვენილი მიუახლოვდა თავის პატრონს, მაგრამ ღრენას ისევ არ წყვეტდა, გზაში ქალი შედგა, ჩვენსკენ მოანათა და გზა განაგრძო. ყველანი მივხვდით რომ ეს სალომე იყო, მინდოდა რამე მეთქვა მისი შვილის შესახებ, მაგრამ თავი შევიკავე, რადგან შემეშნდა ბავშვისთვის რამე არ დაეშავებინა და რადგან მას მალავდა, ალბათ ამის მიზეზიც ჰქონდა. ისიც მაფიქრებს, რომ სოფელში ერთი კვირაა რაც ჩამოვედით და ამ ქალზე უფრო მეტი ვიცით ვიდრე აქ მცხოვრებლებმა ყველამ ერთად, ნერვიულობისაგან კანკალი დავიწყე და სიმინდის რჩევა დავაჩქარე.
-წყაროზე მიდის ახლა ესე, - ჩაიბურტყუნა დარიკომ.
-დოუძახე შემევიდეს მერე, - თქვა ნათელამ, - იქნება კი მევიდეს.
-რაც აქ ვცხოვრობ, შე ქალო ერთხელ არ მოსულა და ახლა სიმინდის სარჩევად დამიჯდება აქ? კუდიანია მაგეც, მაგას ერთი კოცონიც არ ეყოფა დასაფრთხობად და რო მეიცილო თავიდან.
- რატომ რა დააშავა ასეთი, ან რატოა კუდიანი?- ინტერესდება დათო, რომელიც დღეს რაღაც განსაკუთრებულ ცნობისმოყვარეობას იჩენს.
-აპა ბებია, ქალი რო მეზობელთან არ მივა ამდენი წელი, წყაროზე რო წავა მარტო და ისიც ღამე და თავისი ფუტკრების მეტი არაფერი ენახსოვრება ცხოვრებაში რა უნდა ილაპარიკო, ჩუმალაა ეგეც ბოროტთანაა შეკრული.
-რას გულისხმობთ?- ცივად ვეკითხები დარიკოს და ამდენი ხნის შემდეგ სალომეს დაცვა მინდა, რადგან ვხედავ რომ უმიზეზოდ აითვალწუნა.
- ბევრი რამე გადაიტანა, მიუხედავად ამისა ის ძლიერი ქალია ჩემთვის და დღემდე მარტო ცხოვრობს და თავი გააქვს იმ იმედით, რომ ომი დამთავრდება და მისი ქმარი დაბრუნდება, მას უდიდესი ნიჭი აქვს, უყვარდეს ესე ძლიერად და დაელოდოს ცხოვრების ბოლომდე.
-მაგე სულელია თუ არა იმდენი მთხოვნელი ყავდა თან იმისთანები, მაგას უარს არ ეტყოდა, მარა ოურია თურმე ომის მერე.
-აურევდა აბა რას იზამდა, ქმარი უყვარდა და დაკარგა ომში, არ უნდა რანაირი მთხოვნელიც არ უნდა ყვადეს ქალს, ასე უფრო ბედნიერია, ის ვერ იქნება ბედნიერი იმით რომ კარგად შეჭამს და დაიძინებს, ეს ახლაც არ აკლია თავის თავს ინახავს, ქალი და ფუტკრები ცოტა უჩვეულოა, მაგრამ ყველაფერს აკეთებს ბედნიერებისათვის და იმისათვის რომ საკუთარ ტავთან და ქმართან მართალი იყოს, ერთგული ცოლია
-შენ რა გეგი იმას ემხრობი რომ ცხოვრების ბოლომდე ქალი მარტოობაში ომში დაკარგულ ქმარს უნდა დაელოდოს?- მკითხა დათომ
-თუ მას ასე უნდა და სხვაში ვერაფერს ხედავს ბედნიერებას, რატომაც არა?
-რომელ ერთგულებაზე ლაპარაკობ?
სანამ დათო რამეს იტყვის სალომეს შვილზე, ვანიშნებ გაჩუმდეს და ის წარბებს კრავს გაკვირვებული.
- მერე გეტყვი. - ვპასუხობ ჩურჩულით, სიმინდის გარჩვას მალე ვასრულებთ სესილიმ და სოსომ საერთო ენა ისევ გამონახეს და სოსო იმდენს ლაპარაკობდა სესილისთან რომ მგონი ამდენი ცხოვრებაში არ ულაპარაკია. ამიტომ სესლილი გვერძე გამყავს სიბნელეში როცა ხელიების დაბანას ვაპირებთ
-რას აკეთებ?- ვეკითხები მკაცრად.
-რა გინდა?- დაიბნა სესილი.
-ხომ გაგაფრთხილე, რომ ტყუილ იმედებს ნუ მისცემ სოსოს შენთან დაკავშირებით მეთქი ისედაც ეყოფა თავისი რთული ცხოვრება შენ რომ არ დაუმატო საფიქრალი ხვალ როცა წავალთ აქედან
-გეგი რა გინდა რა იმედებზე მელაპარაკები ადამიანთან ვსაუბრობ და არა ვეფლირტავები, უბრალოდ ვსაუბრობ
-ის ამ ყველაფერს სხვანაირად იგებს და გიყურებს
-მერე მე რა გავაკეთო?
-თავი ცოტა შორს დაჭირე სულ ეს არის
-მთუმეტეს თუ ხვალ მივდივართ თავის შორს დაჭერა არ დამჭირდება, ისედაც დაავიწყება ადვილად ყველაფერი და ცხოვრებას გააგრძელებს. ცივად ვერ ვუპასუხებ და თავიდან ვერ მოვიშორებ ასე უფრო არაადამიანური და ცუდი საქციელი იქნება, ვიქნებით მეგობრები რა არის ამაში ცუდი?
-არაფერი, ესე გამომწვევად ნუ იქცევი, თმას გაუშვი ხელი შენ გრძელ ფეხებს ხაზს ნუ უსვამ თორე ცოდოა ისეთი სახით გიყურებს.
- შემოდით ბებია სუფრა მაქ გაშლილი. - კივის დარიკო სახლიდან, გარშემო ვიყურები და ვხედავ რომ გარეთ მხოლოდ ჩვენ ვართ დარჩენილები. - დღეს დაემშვიდეობე ძალიან უბრალოდ და მალე წავიდეთ სახლში გამოვიძინოთ და ბარგი ჩავლაგოთ.
-როგორც მეტყვი!- უკმაყოფილოდ წარმოთქვამს სესილი და სახლისაკენ მიდის.
სახლიში ხის სუნი თავბრუს მახვევს, ამასთან ერთად გაჟღენთილი წიწილას ხორცის და ახლადგამომცხვარი პურის სუნია. საერთოდ არ მშია, მაგრამ ეს სუნის ჰარმონიული შერწყმა მადას აღმიძრავს, გრძელ ხის მაგიდაზე ლამფა დევს და სუფრაა გაშლილი, თიხის ქოთნში ამოლესილი ლობიოა თავზე ხასხსა მწვანილი აქვს დაჭრილი და გვერდით მჭადები დევს, ნერწყვა ხმაურით ვყლაპავ და სესილისთან ერთად სუფრათან ვსხდებით, დოქიდან წითელი ღვინო ისხმება გამჭირვალე ჭიქებში, დაღლილები კი ლობიოს გემრიელად შევექცევით, ძველ ისტორიებს სადღეგრძელოებიც ერთვის თან, ვალოდიაც ჩაერთო საუბარში და მეზობლებთან ერთად ერთი ორჯერ გაიცინა კიდეც, ჭამა შეწყვიტა ყვითელი გახუნებული გაზეთის ფურცელი ჯიბიდან ამოიღო ზედ თუთუნი დაყარა და მოუკიდა, წითელი წრე სწარაფად უღებდა ბოლოს გაზეთზე აღბეჭდილ ისტორიას ვალოდიაც კი კამლს ოთახში უშვებდა
-რა გემრიელი წიწილის ხორცია შე ქალო. - წამოიძახა ნათელამ.
-ეგ ჩემი ლილეს გაზრდილ ჩიპო არის, ვეღარ ვუვლიდი კოჭლობდა და დღეს დავდე ტაფაზე.
გაოცბისაგან პირს ვაღებ და მჭადის ნატეხს თეფშზე ვაბრუნებ.


















თავი 10

წარმოვიდგინე როგორ უყვარდა ამ ქათამს ლილე და როგორ უფრთხილდებოდა ლილეც მას, მას უყვარდა ქათამი თავის ნაკლოვანების გამო, სიჩუმე ჩამოვარდა, ამ წამს ბედნიერი ვიყავი, რომ ქათმის ხორცი არ მიჭამია და მხოლოდ ლობიოს გავუსინჯე გემო, დარიკოს საქციელმა ისე გამაბრაზა, რომ მადაც დავკარგე. სიჩუმეს სესილი არვევს რომელიც როგორც ყველა აღშფოთებულია.
- როგორ დაკალით ქათამი, რომელიც შვილიშვილმა გაზარდა და ესე უფრთხილდებოდა. ძალიან გამიკვირდა თქვენგან ასეთი საშინელი საქციელი.
სესილიმ ისეთი გამკიცხავი ტონით თქვა, გეგონებოდა დარიკოს მთელი ცხოვრებაა იცნობდა. ქალი შეცბა, გაშრა და ჩახრინწული ხმით დაიწყო თავის მართლება.
-ბებია, ძვლივას დევიფაღვები, საღა შემიძლია დავარდნილი ქათმის დევა, დავარდნილს ჩემი თავისთვის ვრ მიმიხედია და ქათამს სად მოუვლიდი, ჩამოვა ახლა ზეგ ჩემი შვილიშვილი, გაის ამ დრომდე არ ჩამოადგამს ფეხს, ქათამი კი არა მე აღარ ვენახსოვრები.
-ეგ თქვენ საქციელს არ ამართლებს და ვერც მე ვერ დაგიწყებთ ჭკუის სწავლებას, უბრალოდ საშნლად მოიქეცით, ჯობდა ეგ ქათამი რამეს შეეჭამა ვიდრე თქვენ დაგეკლათ და შვილიშვილის გაზრდილი, რომელიც ესე უფრთხილდებოდა მას.
-სესილი გეყოფა! - ვეუბნები ჩურჩულით.
ვახშამი უხალისოდ გაგრძელდა, ამ ყველაფერს ისიც დაემატა, რომ ვალოდიამ სტალინის სადრეგრძელო თქვა. არც გამკვირვებია, შვილიშვილს, კიდევ კარგი სოსო დაარქვა და არა სტალინი, გაცხარებული ეფროსინე სახეზე გაწითლდა, სასმელიც მოერია და გამწარებულმა თქვა.
- კაცი არ ვიყავი თუ არა ჩემი ცხოვრების გამწარებისთვის მოუტყნავდი კარგის ტრაკს, - თვალი ჩაუკრა ვალოდიას და ისიც გაშრა და და სავსე ჭიქა ჭიქა ხელში შერჩა, - არ მაბია ისი.
ნინიმ ჩაიფხუკუნა და პირზე ხელი აიფარა, გაოცებული სახით გავხედე და წარბები შევკარი, ის ჩემსკენ გადმოიხარა და ჩამჩურჩულა.
- ვისაც აბია ხო იყენებს!
თვალები გავაფართოვე, გაცინება მინდოდა, მაგრამ თავი შევიკავე და თავი ისე დავიჭირე, ვითომ ძალიან გავბრაზდი.
-მაგის დროც მოვა, კითხე ლიკას და კიდევ შენ რამდენიმე ვითომ დაქალს - გადავუხადე სამაგიერო და კმაყოფილი სახით მხრებში გავსწორდი.
ნინიმ შეომიბღვირა, აშკარად არ ესიამოვნა, ჩემი ნათქვამი და მეც ბედნიერი ვიყავი, იმით რომ უფრო გავამწარე ვიდრე მე მან.
-რა გინდა ქალო? - ვალოდიამ ჭიქა მაგიდაზე დადგა , ცივი ხმით ჰკითხა ეფროსინეს, - რა გაკლდა, მაინც ყველაფერი გქონდა, საჭმელი, სასმელი, დიდიც ბედნიერი იყო და პატარაც, ახლანდელი დრო ჯობია?
-რატო არ ჯობია? სმშვიდეა, თავისუფლება, ქმარი წამართვა და მომავალი, ძროხა და ხარი და რაც მქონდა, რითი ვიყავი ბედნიერი რო არ გადამასახლა? ორასი კაციდან ნახევარს გადაასახლებდა და იყო მერე დანარჩენი კმაყოფილი და ბედნიერი, ინაწილებდნენ იმ საწ....ბის ქონებას.
-შენისთანა უმადურები გადაასახლა და შენც უნდა წეეყვანე დეინახავდი მერე, იქნება ერთი რუსი კაცისთვის გამოგეკრა ხელი.
-ვალოდია ჩამამშორდი გელაპარიკები.
-ვაი შენს პატრონს, - ჩაიბურტყუნა ვალოდიამ და ჭიქა ბოლომდე გამოცალა.
დარიკომ ჩიპოს ხორცი მაგიდიდან აიღო და ძაღლებს გადაუყარა, ისინიც კუდის ქიცინით და გახარებულები დაერივნენ შემწვარ ხორცს, მართა ფეხზე წამოდგა და თქვა
- წავალთ აწი ჩვენ, დარიკო არ გეწყინოს, გვიანია უკვე, ყველაფრისთვის დიდი მადლობა, ბარაქა მოგცეს ღმერთმა.
-გეიხარე ჩემო მართა, გეიხარე. - ჩაიბურტყუნა დარიკომ.
ყველას თბილად ვემშვიდობებით და მადლობას ვუხდით, ეზოდან ჩვენ, მართა და თედო გავედით, მართა მაშინვე იყურება უკან ამოწმებს ვინმე ხო არ გამოგვყვაო და ჩურცულით გვეუბნება
-არ უნდა გეთქვათ ბებია მაგე, იმან კი დაკლა მარა წიწილი მარტო ეგ ერთი გამოუჩეკა პატივისცემა უნდოდა ჩვენთვის და მოხარშულ დედალს შემწვარი ხორცი ამჯობინა და მაგიტო დაკლა, თუ არა არაა მაგნაირი ქალი, არ იტყვის არ მყავდა მეტი და მიტო გავაკეთე მაგეო იმერული სტუმარტმოყვარეობა, შეიძლება არაფერი ქონდეს ისესხებს და თავს არ შეირცხვენს.
-კი მაგრამ მე არ გავაკეთებდი რაც არ უნდა მომხდარიყო. - არ ცხრებოდა სესილი.
-რაც იყო იყო, გვეყოს, აღარაფერი ეშველება. -ვამბობ მე - მოხუცია თვითონაც განიცადა და აღარ გვინდა ისედაც რაღაცნაირი მძიმე დღე იყო, ამ ისტორიებით.
- მაგას ნუღარ მახსენებ, - ცივად გამაწყვეტინა სესილიმ - ისედაც ვერაფრით დავივიწყე რა საშინელებებიც მოყვა ვალოდიამ და ნათელამ, რაღა დამაძინებს?
-ბებია, ხვალ წასვლას ვაპირებთ. - ვამბობ ჩუმი ხმით.
-დარჩით ცოტახანს,- მთხოვა მართამ და გახუნებული თვალებით შემომხედა, - რამე არ მოგწონს ბებია? მითხარი და გამოვასწორებთ მე და ბაბუაშენი ვისთვს ვართ აპა აქ, შენთვის და შენ გვერდში მყოფი ამხანაგებისთვის მინდა ყველაფერი თუ რამე გამჩნია, იყავი ცოტახანს სამუშაოთ ხო არ ჩამოსულხარ აქა, რა გამევიდა მაგე?
-რა სამუშაო არაფერიც არ გამიკეთებია, პირიქით მართლა ბევრ რამე გააკეთეთ ჩვენთვის და აქ გატარებული დღეები არასოდეს დამავიწყდება, უბრალოდი კარგა ხანია რაც აქ ვართ და დროა დავბრუნდეთ უნივერსიტეტშიც ბევრი გაცდენა დაგვიგროვდა თან, პირველი კუსრისა და პრგრამას, რომ ვეღარ დავეწიოთ მეშინია.
-რაფრაც გინდა შვილო მე ვერაფერს ვერ დაგაძალებ შენ თუ გაწყობს და საქმე გიფუჭდება წადი.
თედო ჯოხზე ხელებით ეყრდნობა და თბილი ხმით ამბობს.
-დადე ოღონდ პირობაი რომე შენ და შენ ამხანაგებთან ერთად კიდო დაბრუნდები.
- რომც არ დავდო მაგის პირობა, ესენი აქ ძალით წამომიყვანენ, ასე რომ ეგ თქმადაც არ ღირს.
-სახლში რომ გავაგრძელოთ სიყვარულზე საუბარი უკეთესი იქნება, - ჩაახველა ნინიმ, - აქ გზაში იმის გადმოცემა და თქმა არ შემიძლია რასაც თქვენს მიმართ ვგრძნობ, ასე რომ ჯობია წავიდეთ და იქ დავიცალოთ გრძნობებისაგან.
როდესაც ჩვენი ეზოს ჭიშკარს ვუახლოვდებით მართა კართან იხრება და ჯამს იღებს
-რათ გინდოდა ეგ?-ვკითხე და მობილური მივანათე
-არაფერი წიწილებისთვის წყალი მქონდა დადგმული გარეთ და გამოუცლიათ
ჯამს ვაკვირდები და ვხედავ რომ შიგნით თეთრი სითხეა რომელიც ალაგ ალაგ არის წვეთებად შემორშენილი, სავარაუდოდ რძეა
-რძეს ასმევ ქათმებს?
მართა უხერხულად იშმუშნება და მხრებს იჩეჩავს და ძვლივს უყრის სიტყვებს თავს
-რავიცი ესეც ერთგვარი რიტუალია, რომ ავი სულების კეთილგანწყობა მეიპოვო, რზეს ვუტოვებთ და მერე მშვიდად ვართ.
-მერე გჯერათ მაგის? - კითხვას ვსვამ და ტანში ჟრუანტელი მივლის როცა ვაცნობიერებ, რომ ჯამი ცარიელია.
-გეგი რა გჭირს?- უკმაყოფილო ტონით მეკითხება დათო, სოფელში უამრავი კატა და ძაღლია დალევდა რძეს აბა რას იზამდა, რაღა მაინცდამაინც ავ სულებს უკავშიებ?
-გეხვეწებით შევიდეთ სახლში, - ფეხებს აბაკუნებს ნინი და სიცივისაგან კანკალებს, - მეყო დღეს რაც მოვისმინე და ვნახე, ჯობია დავიძინოთ და ხვალ ადრე ავდგეთ ჩემი ტანსაცმელი სულ გაფანტულია და ჩასალაგებელი მაქვს ბარგიც და მოსაწესრიგებელიც ვარ, გვეყო ეს სულელური რაღაცეები.
ნინის მხარს ვუჭერ, მშვიდობიან ღამეს ვუსურვებ მოხუცებს და დასაძინებლად პირდაპირ მეორე სართულზე ავდივართ, როგორც კი ჩვენს ოთახში შევედით დათო უკმაყოფილოდ მეუბნება
-რა გჭირს, მართლა ვერ ვხვდები, მშიშარა არასოდეს რა ყოფილხარ და ახლა რა გემართება, მოხუცები არიან ძველი თაობის, გასართობი არ ჰქონდათ ადრე და იგონებდნენ ათასს სისულელეს რომ გულს გადაეყოლებინათ და დრო სინტერესოდ გაეტარებინათ, სოციალური ქსელები მაგათ არ ჰქონდათ და ტელევიზორო, რას სთხოვ ვერ ვხვდები? ეს უფრო საინტერესოა ვიდრე ჩვენი უაზრო ცხოვრებ არ მეთანხმები? - დათო აღფრთოვანებას ვერ მალავდა ნანახით
- მე მასე არ ვფიქრობ, - ვბრზადები მის ნათქვამზე, - ვერ გაიგონე რა მოყვა ნათელამ?
-შენ გჯერა მაგის?- ირონიული ტონით მეკითხება დათო და ხარხარებს.
-რაც არ უნდა იყოს, უამრავი დამთხვევაა და მე მაგაზე ვფიქრობ, არამგონია სალომეს შვილი იმ დროს დაბადებული ყოფილიყო, რომ ასე ეხუმრა ნათელასთანაც, ქვების სროლა, დაძახება, სინათლეს ვერ იტანდა და თხოვდა ჩაექრო. - ვცდილობ დათოს ყველა არგუმენტი დავუსახელო, მაგრამ მასში ეჭვის დანერგვას მაინც ვერ ვახერხებ.
-რეებს ბოდიალობ, გინდა თქვა რომ სალომეს ბიჭი ჭინკაა?
-მე ეგ არ მითქვამს.
-აბა რატომ გაავლე პარალელები იმასთან, რაც ჩვენ გადახვდა თავს და რაც ნათელას გადახდა, თან საუკუნის წინ?
-გახსოვს ნინიმ მდინარეზე, რომ იმღერა ტაშის ხმაც გავიგონეთ.
-ტაში კი არა ფრინველი აფრინდა და ხმა მიამსგავსე. - შემაწყვეტინა ცივად დათომ.
-შენ ისიც ნორმალურად მიგაჩნია, იმ ბავშვის თვალები რომ ღამე ანათებს, ბავშვა რა იცის მისი თვალები იმუხტება თუ არა?
-შენ არ მეუბნები პარალელებს არ ვავლებ ჭინკას და სალომეს ბავშვს შორისო?
-შეიძლება ვავლებდე კიდევაც, ნათელამ რომ ისტორია მოყვა ყველაფერი იმას ჰგავდა რაც ჩვენ გადაგხვდა თავს, ეს უბრალო დამთხვევა არ უნდა იყოს დათო, სერიოზულად მეშინია რაც აქ ხდება იმის გამო, ჯერ ისიც არ იციან სოფელში რომ სალომეს ბავშვი ჰყავს სარდაფში გამომწყვდეული და მისი არსებობა ჩვენ გავიგეთ და არა აქაურებმა.
-ალბათ სტუმრადაა ის ბავშვი და შვილს ეძახის, ქალი ყოველთვის ოცნებობს შვილებზე, მითუმეტეს, ეფროსინეს მსგავსად მანაც ომში დაკარგა ქმარი
-ყველაფერს ასე მარტივად რატო უდგები?
-აბა რა გინდა, რას მთხოვ, ვიფიქრო ის რასაც შენ ფიქრობ? გეხვეწები ამიხსენი, ჩემი ადამიანური გონება ეგეთ არარეალურ რაღაცეებს სერიოზულად ვერ მიიღებს. ეს არარსებულია, შენ მაშინაც რაღაც უცხო გეგონა ქვებს რომ გესროდა მაგრამ ხომ ნახე ბავშვი ერთობა და დედამისივით ურევს.
-სესილის ნაწნავი?
-რა სესილის ნაწნავი? აებურდა თამა და სულ ეს არის, როგორ გგონია სესილისთან ჭინკა ისე მივიდა, რომ სესილიმ ვერ გაიგო თა ასეთი სირთულის ნაწნავი გაუკეთა?
დათოზე სერიოზულად ვბრაზდები, მაგრამ ვფიქრობ გულის სიღრმეში მასაც შეერყა თავისი აზრების სიმტკიცე. ორივე ვაცნობიერებთ, რომ ისიც თუ დამეთანხმება იმაში, რასაც მე ვამბობ, მაშინ ორივე გავგიჟდებით და ასე თავის არიდებით ვცდილობთ თავის დარწმუნებას, თითქოს ყველაფერი რიგზეა.
- აბა საიდან აქვს?
-არციცი. - მხრებს იჩეჩავს და ტუჩებს ბრეცს.
მოსაცმელს ვიხდი, მსისურს ვიძრობ, ლოგინს ვშლი და ზედ ვჯდები თვალებს ვიფშვნეტ და ვამთქნარებ. დათოსთან კამათი დასრულებულია, მეც ცოტა მშვიდად ვარ მაგრამ მაინც ვერ ვმშვიდეები, დათო ზედმეტად მარტივად უყურებს ამ საკითხს და ამიტომაც იძინებს ასე მშვიდად. ლოგინში ვწრიალებ, მიუხედავად იმისა რომ გარეთ ცოტა ცივა, მაინც მცხელა და ვერ ვისვენებ უაზროდ ვწრიალებ ლოგინში და ვფიქრობ, ბებიაზე ბაბუაზე და სალომეს შვილზე, ჩამთვლიმა, ტელეფონის ხმა მაფხიზლებს, გზავნილია ნინისგან, ხელს ძირს ვაფათურებ და ვიღებ, შუქი მაღიზიანებს და თავსლ მჭრის, თავლებს ვჭუტავ და ვკითხულობ
„ხედავ ციცინათელებს?“
ფანჯრისკენ ვტრიალდები, ფანჯრიდან სიბნელეში მოციმციმე წერტილებს ვუყურებ მეღიმება და პასუხს ვუბრუნებ.
„ძალიან ლამაზია, გული მწყდება რომ მივდივართ, მაგრამ მოგონებბი იმდენად ძლიერი და კარგი იქნება რომ აქაურობის მონატრებას დაფარავს, თან ჩამოვალთ ხოლმე კიდე ისეთი სილამაზეა რომ გართ მიხმობს, გამოდი და შეირგე ეს სანახაობაო“
„აპირებ გასვალას?“
„თუ მშვენიერი ქალი გამომყვება და კიდევ უფრო ლამაზს გახდის ამ სანახაობას, მაგ შემთხვევაში თანახმა ვიქნები.“
„ზედმეტდ მაცდური წინადადებაა.“
„ვიცვამ და გამოვდივარ.“
„არაა საჭირო.“
„გაფუჭებული ქალი ხარ, თუ არ მოგეწონება შეგიძლია გამხადო, მაგრამ გარეთ ძალიან ცივა.“
„გათბობა შესაძლებელია“
„გახურება თუ მიშველის მხოლოდ, თორე ისე გათბობა არ კმარა ისეთი სიცივეა.“
მეცინება ჩემ ნაწერზე და ლოგინიდან ფრთხილად ვდგები, არ მინდა დათომ გაიგოს რომ სადმე გავედი, მაისურს და შარვალს სწრაფად ვიცმამ და ფეხაკრეფით გავდივარ ოთახიდან, აივანზე იატაკი ჭრიალებს. გრილი სიო უბერავს, ეზო სავსეა ციცინათელებით და საოცრად ლამაზ სანახაობას ქმნის, მისტიკურ და მომაჯადოებელს, ვიღიმი და სუფთა გრილ ჰაერს ღრმად ვისუნთქავ, ნინის და სესილის ოთახის კარი ფრთხილად იღება და ნინი გამოდის ოთახიდნ, კარს ხურავს და ნელა მიახლოვდება
-ძალიან ლამაზია არა?- მეკითხება, ჩემს გვერდით დგება და აივანზე ეყრდნობა. სიბნელეში ვხედავ რომ ნინის ისევ ის შორტი და თეთრი პერანგი აცვია, ეს გოგო საოცრებაა და მადისაღმძვრელიც, ხელს გამოყვანილ წვრილ წელზე ვხვევ და თმაზე ვკოცნი, ის მართლა ძალიან უხდება და ალამაზებს ამ ღამეს.
-დღეს ერთმა გოგომ ძალიან გამაბრაზა. - ვჩურჩულებ უკმაყოფილო ტონით.
-რატომ? - უკვირს ნინის.
-რატომ და რომ გადმომჩურჩულე, რას ნიშავდა ეს? შენთან რახან არ ვიყენებ ეს იმას არ ნიშნავს, რომ უფუნქციო ვარ.
-ხო და მაგას გეუბნები მეც. ვისთან იყენებ ეგეც საკითხავი და გასაბრაზებელია, ძალიან მწყინს, მაგრამ არ გეგონოს შენს გაუპატიურებას ვცდილობდე, უბრალოდ მიჭირს იმღამის დავიწყება რაც მაშინ გააკეთე, მეგონა ჩვენ შორის რამე მოხდებოდა.
ნინის ეჭვები ღიმილს მგვრის. ჰგონია, რომ არ მიზიდავს. ანდა ჩემს სქესზე ზედმეტად ავხორცი შთაბეჭდილება აქვს შექმნილი და ისე იქცევა, თითქოს აპოკალიფსური მეძავი იყოს, მაგრამ ვგრძნობ, ჯერ მზად არაა ამისთვის.
-ჩვენ შორის ყველაზე მაგარი რამ მოხდა და იმაზე მაგარი რამე გავაკეთეთ ვიდრე სექსია, ერთმანეთს გრძნობებში გამოუტყდით, რაც შეეხება სექსს, ეს ოდანავ მოგვიანებით და არ გვინდა ამაზე ლაპარაკი და აქ, სიამოვნებით გავისეირნებდი, სოფელში ასეთ ლამაზ დროს ასეთ მშვენიერ გოგოსთან.
ნინის თითებს ჩემ თითებში ვხლართავ და კიბეებზე ჩავდივართ, მომაბეზრებელ ძაღლს თავიდან ვიშორებთ, მესამე აქაც ზედმეტია ცხოველიც კი
-როგორი იქნება ჩვენი ურთიერთობა?- მეკითხება ის.
სახლის უკან გავდივართ და ვენახებისკენ გზას ნელა მივუყვებით.
-ძალიან უცხო და კარგი, ვერ დაგპირდები რაღაც უაზრო თავგადასავლებს, ფუმფულა სათამაშოებს და მოფერებით სიტყვებს რადგან ეს ჩემში არ ზის, ამას დრო გვიჩვენებს როგორი იქნება, იმედია ორივესთვის ძალიან კარგი.
- განსხვავებული რომ ხარ იმიტომ მიყვარხარ.
ამ სიტყვების მოსმენა მიხარია, გული მიჩქარდება და ხელს მაგრად ვუჭერ, მარანს გვერდს ვუვლით და იქვე ხის ძირში ვსხდებით, მთებს ვუყურებთ როგორ ეშვებიან მოციმციმე წერტილიები სოფლისაკენ, ამ სანახაობით სუნთქვაც კი მეკვრის, ნინი მხარზე თავს მადებს და ღიღინს იწყებს, ისევ ჩემო ციცინათელა, ტანში სიამოვნების ჟრუანტელი მივლის,თმებზე ვეტამაშები და მის სუნს ღრმად ვიყნოსავ, სიმღერას ასრულებს, მის თვალეში ციცინათეები ერეკლება, თმაში გღძელ თითებს მიცურებს, თმის ყოველ ღერს ვგრძნობ, ტუჩებზე ტუჩებით ნაზად ვეხები და თითებით სახეზე ვეფერები, რბილი ხავრდვანი კანის შეხება მსიამოვნებს და გონებას მიბინდავს ენით ენაზე ვეხები, ვკოცნი გაუჩერებლად და კიდევ უფრო დიდი და ამაღევებელი გრძნობები მეუფლება, როცა კოცნას ვასრულებთ გაკვირვებული ვეკითხები.
-საიდან იცი ესეთი კოცნა თუ არავისთვია არ გიკოცნია?
-ვისწავლე. - ცბიერად იღიმის ნინი - არ მინდა აქედან წასვალა ისეთი საყვარლები არიან მოხუცები, ეს ბუნება, საჭმელი და ჩვენ ყველანი.
-მართლა განსაკუთრებულია აქაურობა იმითაც რომ შენ აღმოგაჩინე.
-მართლა ასე ფიქრობ? - მეკითხება გახარებული ნინი.
-რატომაც არა? - ვიჩეჩავ მხრებს.
-ჯობია დავბრუნდეთ, - ჩურჩულებს ნინი- სესილიმ რომ გაიღვიძოს ინერვიულებს და არ მინდა შეეშინდეს.
-სულ ცოტა ხანს მოიცადე. - ვკიდებ ხელს და რბილ ტუჩებზე თითებს ვუსვამ, ნერწყვს ვყლაპავ და ჩემ თავს ვცდი რამედენ ხან შემიძლია გავძლო მისი კოცნის გარეშე, ნინი ჩემ თითს კბილებში იქცევს და მკბენს, გონება მიბინდდება მისი ქცევები ყოველგარ ზღვარს სცდება.
-არ გამიკვირდება ქლიშვილი რომ არ იყო. - ვჩუღჩულებ ღიმილით და თითის გათავისუფლრბას ვცდილობ.
-შეამოწმე!- ამბობს ნინი და ჩემს თითს ათავისუფლებს, თან ეცინება.
-გაფუჭებული გოგო ხარ! - ვიღიმი და ძლერად ვკოცნი, კალთაში ვისვამ და ხელს ვხვევ, მერე ყელზე ჩავდივარ და ისე ძლიერად მაფრინდება თმებში, თვალებიდან ვარსკვალვები მცვივა, რომ მგონია მთელი კოსმოსი დედამიწაზე ემხობა - გთხოვ გამიშვი - ვამბობ სიმწრისაგან მის ყელთან და თან მეცინება. - ჯობია წავიდეთ სანამ რამე სერიოზულზე გადავსულვართ.
სანამ ოთახში შევალთ, ერთმანეთს მშვიდი ღამე ვუსურვეთ, ნინი ისევ საკოცნელად გამოიწია და უკან გავწიე თავი, გაბრაზებულმა წარბები შეკრა, გამეცინა და მსუბუქი კონცით დავემშვიდობე, ნინისთან გატარებულმა, რამდენიმე წუთმა ძალიან კარგად იმოქმედა ჩემზე თითქოს უაზრო ფიქრებისაგან გავთავისუფლდი და ლოგინში მსუბუქად ჩავწექი, ფიქრებში გავერთე და მალევე ჩამთვლიმა თუმცა მალევე მხარზე ხელის შეხებას ვგრძნობ, თვალებს ვახელ, გამოფხიზლება არ მინდა და სიბნელეში თავლებს ვაცეცებ, ისე ბნელა რომ ბერაფერს ვერ ვხედავ.
-როგორ გბედე აქ შემოსვლა?- ვეკითხები ნინის, მის საქციელზე მეღიმება და მისკენ ვბრუნდები, სიბნელეში ხელს ვიქნევ და მისი სხეულის მოძებნას ვიწყებ, თუმცა უშედეგოთ, ვბრაზდები, - იქნებ ამიხსნა რა გინდა ჩვენს ოთახში, მე კი ვიცი მაგრამ მაიინც, მითხარი გულს გაუხარდება
ნინი, რომ პასუხს არ მიბრუნებს ვღიზიანდები
-რას მეთამაშები?- ვკითხულობ უკმაყოფილო ტონით.
იატაკზე კენჭის გაგორების ხმა ისმის ადგილზე ვშეშდები და ღიმილი სახეზე მრჩება, ლოგინიდან ვიწევი ტელეფონის მოსაძებნად და ხის იატაკზ თითებით ვეხები, მოულოდნელად ხელზე რაღაც ძლიერად მიჭერს ხელს, წამიერად და მერე ისევ მითავისუფლებს, გული ამიჩქარდა, ლოგინიდან ვდგები და იატაკზე ვიყურები, ლოგინიზე მუცლით ვწვებ და მის ქვეშ ვიყურები, შისისაგან ლამის გადმოვარდე როცა ვხედავ რომ სიბნელეში ორი მანათობელი თვალი ჩანს და პირდაპირ მე მომშტერებია, ტელეფონს თითებით ვეხები, სწრაფად ვიღებ და ვანათებ თუმცა მის ქვეშ აღარაფერია, ტელეფონის მოულოდნელად ჯდება და თავისით ირთვება, ჩუმი სიცილი მესმის, როგორც კი ლოგინიდან თავს ვწევ ფანჯრიდან შემოსული მკრთალი შუქი ბიჭის სილუეტს კვეთს, მხოლოდ მისი თვალები ანათებს
-არ აანთო. - მთხოვს ჩურჩულით სალომეს ბიჭი.
მობილურს ეკრანით ლოგინზე ვდებ
-აქ როგორ შემოხვედი?- ვამბობ გაკვირვებიული და სუნთქვაშეკრულ ვუყურებ მის შემზარა თვალებს.
-მალობა მინდა გადაგიხადო.
-გთხოვ, სანამ რამეს იტყვი მინდა გთხოვო არ გინდა ასე მოქცევა, როგორ შეიძლება ძალიან შემაშინე სახლში რატომ არ ხარ? დედაშენმა რომ გაიგოს გადაირევა, შენი თვალებიც ძალიან უცნაურია და მეშინია სიმართლე გითხრა
-მე უბრალოდ მადლობის სათქმელად მვედი.- მეუბნება ბიჭი
-რისთვის?- ვეკითხები გაკვირვებული.
-დღეს ჩემზე რომ არაფერი უთხარი მეზობლებს.
-არაფრის, მაგრამ გთხოვ წადი და აღარასოდეს იხუმრო ასე, არ შეიძლება სხვის სახლში შესვლა და შეშინება, შენ რა იცი რომ არაფერი არ მითქვამს?
-გისმენდით, დღეს შავეთის დღესასწაულია.
-რისი?
-შავეთის, რატომ არ წახვედით?
-სად უნდა წავსულიყავით ან რატომ? არ მჯერა ეგეთი რაღაცეების.
-გჯერა, მაგრამ აღიარება არ გინდა, უნდა წასულიყავით და გოგოც წაგეყვანათ! მადლობა- ამბობს ბიჭი და ოთახიდან გადის, კარს იხურავს და მარტო მე და დათო ვრჩებით
-წახვედი?- ვსვამ კითხვას სიბნელეში და პასუხს არავინ არ მცემს დასამშვიდებლად კდევ დიდი დრო მჭირდება, ვერაფრით ვერ მოვისვენე, ლოგინში წრიალი დავიწყე რაზე ლაპარაკობდა ის ბიჭი? უამრავი კითხვა დამიგროვდა, მაგრამ ალბათ ისიც ცოტა გიჟია, მშვიდდები, ძილი მერევა, მაგრამ მოულოდნელად ყვირილი მაღვიძებს
-მოაჭერი ნაწნავი სწრაფად!- ღღიალებს ვიღაც, მაგრამ ეს პატარა ბავშვის ხმა არ არის
ლოგინიდან სწრაფად ვხტები და დათოს ვეძახი.
-დათო გაიგონე?
დათოს ისევ ღრმად სძინავს ჩემ ტელეფონს ვიღებ და ჩართვას ვცდილობ, ნაწნავი სესილის ნაწნავი, აუცილებლად უნდა მივიდე გოგოებთან, ტელეფონს ვრთავ და ელემენტი სულ სავსეა, გაკვირვებული პირს ვაღებს, სესილი სესილის ნაწნავი, რა ხდება ვიმეორებ გონებაში, ოთახიდან გავდივარ, ნინის და სესილის ოთახს კარს სწრაფად ვაღებს და შიგნით ტელეფონს ვანათებ სესილის ლოგინთან მივდივარ, ცარიელია, ლამის ძირს დავარდე შისისაგან, სად გაქრა სესილი, რატომ არ არის აქ? მინდა დავუძახო მაგრამ არ შემიძლია, ნინის ლოგინის ძებნას ვიწყებ, მაგრამ ის ოთხში არ დგას, ნინის რაღა მოუვიდა, სწრაფად ვანათებ ყველგან, უაზროდ ვიწყებ სიარულს, ხელი მიკანკალებს და ვხედავ როგორ არის ჭერზე მიბჯენილი ნინის საწოლი, ის ჰაერშია ეს არარეალურია, მასზე ნინი წევს და სძინავს.














თავი 11


ისედაც უფერული და შავია გარშემო ყველაფერი და და კიდევ უფერულდება, ჭერში ვიყურები და ვხედავ როგორაა საწოლი მიბჯენილი ხის დირეს, ზედ ნინი წევს და მშვიდად სძინავს. ან არ სძინავს... ამის წარმოდგენაზე გონება მიბინნდება, სადაცაა ძირს დავეცემი, გული გამალებით მიცემს და ჩემი უმექმედობა კიდევ უფრო უსუსურ ადამიანად მაგრძნობინებს თავს, ეს კიდევ უფრო მაგიჟებს, მინდა ვიყვირო დავუძახო, მაგრამ არაფერი გამომდის, ეს ყველაფერი საშინელ სიზმარს ჰგავს, იმ სიზმარს სადაც გინდა გაიქცე და ვერ გარბიხარ, იყვირო და ვერ ყვირიხარ, მინდა მჯეროდეს რომ ეს სიზმარია, ბეცრჯერ გადავუჩენივარ კოშმარული სიზმრის დროს საკუთარ თავს სიტყვებით ეს სიზმარია მეღიმება და მშვიდად განვაგრძობდი სიზმრის ნახვას, მაგრამ ეს ყველაფერი რეალობაა, მობილური სულელურად მიჭირავს ხელში და ჰაერში აწეულ საწოლს პირდაღებული ვუყურებ, შუქი ქრება, ეს კვე მეტისმეტია, ვფხიზლდები და შიში კიდევ უფრო მეუფლება, სწრაფად ვანათებ ტელეფონს ისევ, სიტყვებს გონებაში ვალაგებ და ხმააკანკალებული, ჩურჩულით ვეძახი ნინის.
-ნინი გძინავს? - ჩემ ხმას ვერ ვცნობ, კიდევ უფრო ვღიზიანდები, თითქოს ჩემში სხვა ადამიანია და იმას ლაპარაკობს, რისი თქმაც მე მინდა. - ნინი გაიღვიძე, - აკანკალებული ხელით ლოგინის ფეხს ფრთხილად ვეხები, ის ქანაობას იწყებს, თითქოს ჭერზე ძაფებით იყოს დაკიდებული, გარშემო ვიყურები, მინდა ისეთი ნივთი ვიპოვო რაზე დადგომასაც შევძლებ, რომ ნინის მივწვდე და შევამოწმო სძინავს თუ არა, თუ ვიყვირებ შეიძლება პანიკაში ჩავარდეს და გაგიჟდეს. ჩემს საქციელზე ვფიქრობ და ყველაფრის გაანალიზებას ვიწყებ, სწორად იქცევი ასე გააგრძელე, ვიმეორებ გონებაში ხმის ამოღების მეშინია აღარ მინდა მოვუსმინო იმ ხმას რომელიც რამდენიმე წამის წინ ჩემი პირიდან ამოვიდა, სკამი, ხის ზურგიან სკამს ვუყურებ, ზედ ნინის ტანსაცმელია გადაკიდებული ის რაც ამ ღამით ეცვა, სწრაფად ვყრი იატაკზე და ლოგინთან ვდგამ, შისველი ფეხებით ავდივარ და სკამი საშინელ ჭრიალს იწყებს, ნინის მივწვდი, ამ ხნის განმავლობაში, პირველად ვიგრძენი რომ რაღაც ისევ შემიძლია გავაკეთო, რაღაც ისევ გამომივა და იმედი არსებობს. ფეხისწვერებზე ვდგები და ნინის ხელს ვეხები, ის იშმუშნება და თვალებს ახელს, ხელით გამაღიზიანებელი შუქისაგან არიდებას ცდილბს, პატარა ბავშვს ვემსგავსები რომელსაც საოცნებო სათამაშო მოულოდნელად აჩუქეს, გაღებული პირი ღიმილისაგან მეპობა, თვალები ცრემლებით მევსება და გული ამოვარდნას მაქვს.
- საღამო მშვიდობისა, - ვიბრუნებ ჩემს ხმას.
-აქ რა გინდა? - ბურტყუნებს ნინი და საბანში ეფლობა, თუმცა მალევე გონს მოდის და ლოგინიდან თავს სწრაფად სწევს. გაოცებისაგან თვალები უფართოვდება და სკამზე შემდგერ ჩემ სხეულს გიჟივით ათვალიერებს, სუნთქვა უხშირდება, ოღონდ დამშვიდდეს და არ იყვიროს, ვოცნებობ გონებაში და ხელზე ხელს მაგრად ვუჭერ.
-რა ხდება?- ამბობს ხმამაღლა და ლოგინზე ჯდება, საწოლიც ჰაერში ირწევა და ნინი მაშინვე რკინის თავს ებღაუჭება და კივილს იწყებს.
-გაჩუმდი, არაფერია! - ყვირილითვე ვპასუხობ რომ მისი ხმა გადავფარო, მაგრამ მას უკვე ჩემი არ ესმის. - მომეცი ხელი, მე ჩამოგიყვან. - ვთხოვ ნინის და ისე ვღრიალებ, რომ შეშინებული სახით მიყურებს. თითქოს ვიღაც სხვა ვიყო, ადამიანი ვისაც პირველად ხედავს.
ნინი საწოლის თავს ზურგით ეყრდნობა, თავს ხელებში რგავს და ყვირის, მოულოდნელად საწოლი ჭერს სწდება და იატაკზე ხმაურით ეცემა. ნინი ლოგინიდან ვარდება და იატაკზე ეცემა, სულ რამდენიმე სატიმეტრით ამცდა, თორემ მეც მის ქვეშ მოვექცეოდი, პირზე ხელს იფარებს და ფოფხვით კარებამდე მიდის, მუშტებს კრავს და კანკალებს, მას სწრაფად ვუახლოვდები, მაგრამ განწირული ხმით კივის და მასთან მიახლოებისიც კი მეშინია, შორს ვდები, არ ვიცი რა გავაკეთო.
-რა ხდება?- ოთახში შეშფოთებული სახით დათო შემოდის და მზერა იატაკზე გადააქვს, ნინის გაოცებული უყურებს.
-ნინი სესილი სად არის?- ვეკითხები და დათოს გამოჩენა სიმხნევეს მმატებს
-რა ხდება გეგი?- ღრიალებს გაურკვევლობაში მყოფი დათო და გაბრაზებული სახით მომშტერებია, ის კითხვაზე პასუხს ელის რაზეც მე თვითონაც არ მაქვს პასუხი.
-ნინი მოდი ჩემთან, - ვეუბნები მას და დათოს კითხვას უპასუხოდ ვტოვებ.
ნინი თავს უაზროდ აქნევს და იატაკის კაწვრას იწყებს ფჩხილებით, ვხედავ როგორ მოდის მუხლიდან სისხლი, ალბათ ფეხი ლოგინიდან ფგადმოვარდნისას იტკინა.
-გეგი რა ხდება?- მკაცრი ტონით მეკითხება დათო და მხარზე ხელს მადებს თითქოს სიზმარში ვიყო და ჩემ გამოფხიზლებას ცდილობდეს.
-არ ვიცი, - ვბურტყუნებ და იატაკზე ვჯები.
-ყველაფერი კარგადაა ნინი, შენ აქ ხარ ჩვენთან. - ვიწყებ მშვიდი ხმით და მე თვითონაც მიკვირს როგორ ვინარჩუნებ სიმშვიდეს. - უბრალოდ ადექი და დამშვიდდი, გთხოვ.
-რა მოხდა ბებია?- ოთახში ლამფით ხელში საღამოს პიჟამაში გამოწყობილი მართა შემოდის, რომელსაც უკან თედო მოჰყვება.
-გეხვეწები ეს დაამშვიდე და მე მალე მოვალ ყველაფერი რიგზეა უბრალოდ ნინი დაამშვიდთ- ვუმეორებ ბებიას და ბაბაუს, ფეხზე სწრაფად ვდგები და ჩემს ოთახში შევრბივარ ტანსაცმელს სწრაფად ვიცვამ, უკან დათო მომყვება და იგივეს აკეთებს.
-რა მოხდა, ისევ სალომეს ბავშვი მოვიდა?- მეკითხება დათო ამჯერად მშვიდი ხმით.
-ხო, ღამე ჩემთან იყო მოსული, სესილი არ ჩანს უნდა წავიდე.
-მეც მოგყვები, დამაცადე.- შარვალი ამოიცვა დათომ, სანამ დაასრულებდა ოთახიდან გავედი და ნინის შევუარე, რომელსაც თავზე მართა და თედო ედგა.
-რა მოგივიდათ ბებია?- იმეორებდა კითხვას მართა.
-არფერი, უბრალოდ შეშინებულია, მე და დათო გავდივართ და მალე მოვალთ.
-სად გადიხარ ბაბუა ამიხსენი რა ხდება და გადი მერე?- ხმას იმაღლებს თედო და გახუნებული თვალებით მომშტერებია.
-არ ვიცი, მაგრამ სესილი არ ჩანს და მგონი ვიცი ვისაც უნდა წაეყვანა.
-გავედით?- მხარზე ხელს მადებს დათო.
სწრაფად ჩავრბივართ კიბეებზე იმდენად გაგიჟებული ვარ მომხდარით რომ თავს ვერ ვაკონტროლებ, სწარაფად მივრბვარ ეზოს კარებთან. კარს სანამ გავაღებ დათოც მეწევა, ქოქინებს.
-იქნებ წყალზე ჩავიდა, ან ტუალეტში? - ამბობს ის.
- ყოველთვის ასე ნუ ფიქრობ, ზოგჯერ შესაძლოა ისეთი რაღაცეების მოხდეს რისი წარმოდგენაც არ შეგიძლია, მაგალითად, ერთ მშვიდ საღამოს ჭერში დაკიდებული საწოლი ნახო, რომელზეც ნინის ეძინება. სალომეს ბიჭი სესილის ნაწნავზე ლაპარაკობდა საიდან გაიგო? შუაღამით თავზე დამადგა და რაღაც სისულეელეებს ბოდიალობდა, მეკითხებოდა რატომ არ წავედით სოფლიდან, პატარძალიო. რა პატარძალი ვერ გავიგე, მაგრამ ახლა დარწმუნებული ვარ სესილის გულისხმობდა, ისინი წაიყვანდნენ, ფეხებზე გიჟები არიან თუ არა, სესილი უნდა ვიპოვო, არ მაინტერესებს. არ მინდა გააგიჟონ, ან რამე დაუშაონ, ახლა ტუალეტში ან სამზარეულოში მისი ძებნა უფრო არალურად მეჩვენება, რაც ვნახე იმის მერე, ეგ ვარიანტი უფრო სასაცილოა და დაუჯერებელი.
ეზოდან გავდივარ და დათოსთან ერთადგავრბივარ. ხმაურზე ძაღლები ყეფას იწყებენ და გარემო კიდევ უფრო იმუხტება. ავისმომასწავებელი გრძნობა გულს მიღრღნის და ლამისაა გავგიჟდე იმდენად იწელება გზა სალომეს სახლამდე. ნისლი გზას უფრო რთულს და მოსწყენს ხდის, გახურებულ სხეულზე წვიმის უსიამოვნოდ ცივი წვეთები მეცემა.
სალომეს სახლს მივუახლოვდით თუ არა სირბილი შევანელეთ და ნისლში ჩაფლული სახლიდან გამოსულ სინათლეს თვალი მოვკარი.
-სულელი ქალი და მასზე სულელი შვილი. - ამბობს დათო და ჩუმად იგინება - რას აპირებ უნდა შევიდეთ?
-აბა აქ რას უნდა დაველოდოთ?! რა იცი რა ხდება, იქნებ სესილი რა დღეშია.- ვამბობ და ძალების მოკრებას ვცდილობ, ღრმად ვსუნთქვავ.
-ასე სულელებივით დავადგეთ თავს, რომ არ ჰყავდეთ სესილი?

დათო ისევ ეჭვებშია. ნეტავ ენახა ის, რაც მე ვნახე. ახლანდელი რეალობით ყველაზე მეტად თანამოაზრე მჭირდება და არა მოწინააღმდეგე, თვითონაც არეული ვარ და ძლივს შეკოწიწებულ სიმშვიდეს მთლიანად მიფანტავს.
- დიდი იმედი მავს რომ ჰყავს, - ვამბობ გაბრაზებული - თუ არ ჰყავს თავის სულელ შვილზე ვეტყვი, ისედაც ბევრი ღამე გაგავათენებინა შიშში და ჩაგვაშხამა მთელი ეს შემოდგომა და დასვენება.
-გთხოვ ჩააქრე შუქი უნდა გელაპარაკო! - მესმის სალომეს ბიჭის საწყალი უცოდველი და მშვიდი ხმა, თუმცა ამ ხმის გაგონებაზე ისე ვენთები, რომ ვხედავდე სად არის ჩემ თავზე პასუხს არ ვაგებ და არც იმას მივაქცევ ყურადღებას რომ ბავშვია. სიბნელიეში მობილურს ვანათებ სქელი ნისლის გამო ბიჭის დანახვას ვერ ვახერხებ.
-ახლავე გამოჩნდი, სალაპარაკო მე მაქვს შენთან! - ვეუბნები მკაცრი ტონით, ნისლში შევდივარ და მის ძებნას ვიწყებ.
- გამორთე შუქი და მოვალ, მართლა მოვალ. - მიმეორებს მშვიდი ხმით და კიდევ უფრო ვღიზიანდები მისი საუბრის მანერაზე.
-გამორთე შუქი რომ გეუბნება. - ჩემთან მოდის დათო და ტელეფონიან ხელს ძირს მაშვებინებს, უხეშად ვიშორებ თავიდან და ისევ სიბნელეში ვანათებ
-ასე არაფერი არ გამოვა, ხომ იცი შუქზე ყოფნა არ შემიძლია.
-რატომ ჭინკა ხარ?- ვეკითხები დაუფიქრებლად.
-შიგ ხო არ გაქვს, რეებს ეუბნები ბავშვს?- მეკითხება გაოცებული ხმით დათო და ტელეფონს მართმევს.
-ამას რატომ უნდა ვუსმინო?
-ჩამოყალიბდი და ისე ილაპარაკე. - მკაცრად მეუბნება დათო.
- შენ ვის მხარეს ხარ?- ვუბღვერ დათოს - სესილი სად არის? სად წაიყვანე სახლში გყავს? სულელ დედაშენთანაა?
- სესილი მე არ წამიყვანია, გაფრთხილებდი, - მეუბნება ბიჭი და საუბრის ტონს არ ცვლის, სინათლე როგორც კი ქრება სიბნელიდან გამოდის და მიახლოვდება- სესილი იმათ წაიყვანეს, მათი პატარძალია.
ბიჭს სწრაფად ვწვდი მკლავში და ისე ძლიერად მიუჭირე რომ საკუთარი ძალის მეც კი გამიკვირდა თუმცა ტკივილისაგან ხმა არ ამოუღია, დათო მოდის და ისევ ჩემ დამშვიდებას ცდილობს, ხელზე მებღაუჭება.
-სწრაფად თქვი სად არის სესილი?- ვუმეორებ კითხვას, არ მაინტერესებს პატარძლები და ქორწილები, - სად წაიყვანე სესილი სახლში გყავს რა უქენი, ნინის საწოლი რატომ იყო ჰაერში ამიხსენი.
-მაგას ვერ ახსნი როგორ გააკეთეს, მათ დიდი ძალა აქვთ, რომ გაღვიძებოდა და სესილის დაბრუნება ეცადა გადმოვარდებოდა, რამეს იტკენდა და გაკიდებას ვეღარ შეძლებდა, რომც გაკიდებოდა ისინი ისე სწრაფები და მოხრხებულები არიან რომ ვერ დაეწეოდდა, ისინი უბრალოდ გაერთნენ.
-ვინ ისინი?- ვუწევ ხმას.
-გეგი, გთხოვ გამიშვი ისედაც ხომ ვსაუბრობთ.
-გაუშვი! - მთხოვს დათო და ბიჭს ხელს ვუშვებ.
წითელი თვალები კმაყოფილებისაგან უელავს და სწრაფად ახამხამებს.
-ისინი ჭინკები არიან, მხოლოდ შემოდგომაზე ჭინკობის თვეში ჩნდებიან, უწყინარები არიან მაგრამ თუ გააბრაზე ცუადაა შენი საქმე.
-სესილის არავისთვის არაფერი დაუსავებია რომ ვინმე ან რამე გაებრაზებინა, შენი არ მჯერა, სახლში გყავს სესილი, რა გაუკეთე?
-არა არ მყავს, - მპასუხობს დამაჯერებლად და წითელ თვალებს საწყლად აფახურებს, მერე ხმა უფრო მისტიური და საშიში უხდება. - სესილის თმა დაუწნეს მას ამზადებენ ქორწილისათვის, ის მათ ნაშიერს შობს, ყველასაგან განსხვავებულ და ძლიერ ჭინკას, ადამიანის გონებით და ჭინკის მოხერხებულობით, ორივე მათგანისგან დადებით თვისებებს აიღებენ და შექმნიან უფრო ძლიერს და განსაკუთრებულს, რომელიც გახდება მათი წინამძღოლი.
ვიბნევი, გაოცებული ვუყურებ მის მისტიკურ და საუცხოდ წითელ თვალებს, დათოც ხმას არ იღებს და მხარზე მეყრდნობა.
-ბოდავს, არ დაუჯერო შევიდეთ. - მეუბნება დაბნეული ჩურჩულით.
-არ ვბოდავ, - ესმის ბიჭს, - შენ ყველაზე მეტდ გეშინია, მაგრამ გაქვს უდიდესი ნიჭი დააჯერო საკუთარ თავს რომ არ გეშინია, ლაპარაკობ იმაშ, რაშიც ეჭვი თვითონაც გეპარება, მაგრამ აჯერებ სხვებს, ეს ნიჭია. ისე კარგად გამოგდის, რომ საკუთარ თავსაც ატყუებ.
-მე არ მჯერა ჭინკების და არაფერს არ ვაჯერებ საკუთარ თავს, - აწყვეტინებს ბიჭის ნათქვამით გაღიზიანებული - ახლა კი ნება გვიბოძე და გვითხარი სად წაიყვანე სესილი.
-მე რაც ვიცი, იმას გეუბნებით ერთია რა არ გჯერა და მეორეა რა არის რეალობა. - ისე იწყებს საუბარს თითქოს ჩვენზე დიდი ადამიანი გველაპარაკებოდეს, ვოცდები, მინდა რა მჯეროდეს მაგრამ იმის მერე რაც ნინის ლოგინი ჰაერში დავინახე, აღარ ვიცი რა ვირწმუნო.
-მოყევი რისი თქმაც გინდა და დაასრულე, დრო არ გვაქვს.
-მე შეგიყვანთ ჩემს სახლში, ოღონდ, პირობა უნდა მომცეთ რომ რასაც ნახავთ თქვენ შორის დარჩება და არსად იტყვით, არაფერ კავშირში არაა სესილისთან. ის აქ არ არის და არც ყოფილა, მან ჩვენი სახლიც კი არ იცის სად არის. ის ჭინკებს ჰყავთ, მე ვიცი სად იქნებიან ისინი, დაგხმარებით, ოღონდ ერთი პირობით, თქვენ გამათავისუფლებთ მე და მე გავათავისუფლებ გოგოს.
- რისგან უნდა გაგათავისუფლთ?- ჰკითხა დათომ.
- სალომესგან. - გვპასუხობს ისეთი ტონით, თითქოს ყველაზე მარტივ ჭეშმარიტებას ვერ ჩავწვდით.
- სალომესგან როგორ? შვილად ვერ აგიყვანთ.
-მას აქვს ის, რაც მე მასთან მაჩერებს, მაიძულებს, რომ მასთან გავჩერდე და არსად არ წავიდე, მხოლოდ ადამიანს შეუძლია მისი მოხსნა და ჩემთვის მოცემა.
-მერე და მოხსენი რაც არ უნდა იყოს, შენც ხომ ადამიანი ხარ. - ვეუბნები მე - ისეთი რა უნდა ჰქონდეს?
-დამპირდი, რომ არაფერს დამიშავებ იმის მერე, რასაც ახლა გეტყვით. - მუდარის ტონისთ ამბობს ბიჭი და უკან იხევს.
- დროზე თქვი. - უხეშად ეუბნება დთო და უახლოვდება.
- მე მოყოლას დავიწყებ და არ გამაწყვეტინოთ, მომეცით პირობა.
- დროს გვაკარგვინებს ამ სისულეელეების მოსმენაში, - ვამბობ და სახლისკენ ვიყურები, ერთ ადგილას ვწრიალებ და ამ დაუჯერებელ ამბებს ვუსმენ, ეჭვი მაქვს, რომ დროს გვაყვვანინებს და სალომეს სესილი ჰყავს და რაემეს დაუშავებს, ბიჭთან მივდივარ და ისევ ხელს ვკიდებ, თავალებს აფართობვებს და გათავისუფლებას ცდილობს, ოხრავს და სახე ემანჭება.
- გთხოვ, დამასრულებინე. ახლა თქვენთვის ყველა წუთი მნიშვნელოვანია.
-ათქმევინე არ უნდა. - მკაცრი ტონით მეუბნება დათო.
-ყოველ სამოცდაათ წელლიწადში ერთხელ, ჭინკებს აქვთ ქორწილი, ირჩევენ ახალგაზრდა გოგოს, რომელიც გაუჩენს შვილს. დღეს ქორწილი იქნება, უამრავი ჭინკა იბრძოლებს პატარძლისათვის, გამარჯვებული მამა გახდება. ბევრი მათგანი დაიღუპება. სამოცდაათი წლის წინ სალომეც ჭინკებმა წაიყვანეს, როცა ქმარს ეძებდა და მან ჭინკა შვა, მაგრამ სალომემ იცოდა როგორ შეენარჩუნებინა შვილი, გამოიპარვა მოახერხა ფეხმძიმემ, როგორც კი ჭინკა შვა, ნეკა თითი მოაჭრა და საგულდაგულოდ გადამალა, რომ მის შვილს გაქცევა არ ეცადა და მისგან არ წასულიყო. ის სამუდამოდ მასთან დარჩა, შვილს მისი ყველაზე კარგი თვისებები გადასცა მუცლადყოფნის პერიოდში, შემდეგ კი გაგიჟდა, ალბათ ხვდებით, ყველაფერი იმის მერე რაც ნახა, ბუნებრივია, საღი აზროვნების უნარი დაკარგა. მე სალომეს შვილი ვარ, დაახლოებით ადამიანური გადათვლით სამოცდაათი წლის ასაკის.
ბიჭს ცივად ვუშვებ ხელს და რამდენიმე ნაბიჯით უკან ვიხევ, დათო რაღაცას ბურტყუნებს, მოწყვეტით მიწაზე ჯდები და ჩემს ხელებში თავს ვრგავ, ღრმად ვსუნთქავს და ყველაფრის გააზრებას ვიწყებ.
-დამეხმარეთ გავთავისუფლდე მისგან, მე გავხდები მათი მართველი და გოგოს მოძებნაში დაგეხმარებით.
- შენც გიჟი ხარ! - ღრიალებს დათო ჩემთან მოდის და ჩემს ფეხზე წამოყენებას ცდილობს.
-მე გაჩვენებთ ჩემს ნამდვილ სახეს მაგრამ არამგონია ამისთვის მზად იყოთ.
-მაჩვენე. - ვამბობ, მშვიდად. არ მგონია ამ ყველაფრის მერე რამემ გამაოცოს, თანაც რამე მჭირდება, რმ ყველაფერი ვირწმუნო.
ბიჭი ცბიერად იღიმის და მიახლოვდება წითელი თვალები უფართოვდება, კანი გაშავებას და გაუხეშებას იწყებს, ფრჩხილები და თმა დაგრძელებას, სიმაღლეში იკლებს, ხელები უფრო წვრილი და გრძელი უხდება, კბილები უფრო თეთრი და ბასრი, ხელებს გაფაციცებით ვაკვირდები და სუნთქვა მეკვრის, ნეკა თითზე გრძელი ფჩხილი არ აქვს ეს იგიჟეა, ეს არარეალურია, ლამის გონება დაკრაგო ჩემს წინ მახინჯი და უცნაური არსება დაგას, დათო უკან იხევს და იგინება.
-ესაა ჩემი ნამდვილი სახე. - ხმა ხრინწიანი უხდება ჭიკას და სიტყვებს მთელი სიამაყით წარმოთქვამს - დამეხმარეთ, რომ ჩემი ნამდვილი სახე დავიბრუნო. ასეთ მომენტს დიდი ხანია ვეძებდი, მე შემიძლია გაპოვნინოთ გოგო, გავათავისუფლო და დაგიბრუნოთ, თქვენ მარტო ამას ვერ გააკეთებთ, მე ვიცი სად არიან, ჩვენ ერთმანეთს ვჭირდებით, მე გაჩვენებთ სალომეს ქმარს და თქვენ უფო დარწმუნდებით იმაში ვის მხარეს უნდა იყოთ, სალომე შემოგთავაზებთ დახმარებას მაგრამ თქვენ მე გჭირდებით დამიბრუნეთ ჩემი ფრჩხილი, იქ ჩემი ძალაა, ის ჩემი სულის ნაწილია, მე მინდა ვიყო ის ვინც ვარ არ მინდა ადამიანებს ვემონებოდე და სარდაფში ვიყო მთელი ცხოვრება, გამათავისუფლეთ და გპირდებით ხელს შევუშლი იმ არსების დაბადაებას რომელიც ჭინკების წინამძღოლობაში შემეცილება
საზიზღარ არსებას ზიზღით შევცქერი, გულის რევის შეგრძნება მეუფლება, მინდა ეს ყველაფერი სიზმარი იყოს, მაგრამ რეალობაა, მინდა გავიღვიძო, მგრამ ვაცნობიერებ რომ ეს ყველაფერი ახლა, ამ წამს ხდება და ვერ გავიღვიძებ, დათო მიახლოვდება მხარზე ხელს მადებს და მეორე ხელს მიწვდის, ხელზე ხელს ვკიდებ და ფეხზე ვდგები, ყველაფერი მტკივა, იმის გახსენებაც არ მინდა სესილი რა მდგომარეობაში შეიძლება იყოს, მიუხედავად იმისა, რომ უკვე მჯერა რომ ის სალომესთან სახლში არაა, მაინც მინდა ჩემი თვალით ვნახო.
-მე მჯეროდა და ახლაც მჯერა. - ჩურჩულით ამბობს სესილი, - ის ბავშვი ან მართლა გიჟია და თან ნიჭიერი, რომ ხმის მიბაძვა შეუძლია ასე ზუსტად.
-იცი რა თქვა? - არ იღლება დათო ლაპარაკით, - პარატძალი წაიყვანეთ და წადითო.
-სად წაიყვანეთო, ან რატომო?- გაიცინა ნინიმ.
- ჯერ პატარძალი ვინ არის ის გეკითხა?- შევუბღვირე ნინის.
- ვინ არის?
- მე რა ვიცი? აბა სად უნდა წაიყვანოთო პირველი ის რატომ იკითხე? - ხარხარებდა დათო.
- მე მართლა ძალიან დავიღალე, რაც ამ ღამეს ვნახე ჯერ არ გამიაზრებია, თან რამდენიმე ღამეა წესიერარ არ მიძინია. უნდა დავწვე და თქვენც იგივეს გირჩევთ.
-როდის მივდივართ? - მკითხა სესილიმ.
-არ ვიცი ალბათ ზეგ, მძღოლს დავურეკავ და წავავლთ, გინდა წასვლა?
-არა ისე გკითხე.
მე და დათო ოთახიდან გავდივართ, ჩემს ლოგინს სწრაფი ნაბიჯებით ვუახლოვდები, მტვრიან ტანსაცმელს ვიხდი და მალევე მეძინება.
მზე მაღვიძებს, მიხარია, თუმცა ერთი გამოძრავება და ტკივილს ვგრძნობ. შრომას მიუჩვეველს, ყველფერი მტკივა. ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითქოს დიდი ხანია არ მივარჯიშია და გუშინ ავინაზღაურე ყველაფერი. საწოლიდან ადრე ვდგები, მინდა ეს დღე მაქსიმალურად შევირგო. ხვალ მივდივართ, უნივერსიტეტი, ქალაქი, ხმაური და აქტიური ცხოვრება მელოდება.
საუზმობისას დარიკოც გვიერთდება, გვახსენებს, რომ დღეს სიმინდის სარჩევად უნდა წავიდეთ მასთან. მართა აშკარად უკმაყოფილოა და ჩვენზე მეტად განიცდის მეზობელთან სიმინდის სარჩევად რომ მივდივართ, თუმცა ჩემთვის, როგორც მოხუცებთან გატარებული ყველა საღამო, დასამახსოვრებელი და სასიამოვნო იქნება. ამიტომ, ის საქმე, თუ შეიძლება ასე ვუწოდოთ, საერთოდ არ მაშინებს.
რაც ჩამოვედით, მდინარეს ვერ გავცდით, მინდა სოფელი უფრო კარგად დავათვალიეროთ. ვფიქრობ, სოსო დაგვეხმარება, თვითონაც გულს გადააყოლებს, თან სესილი სატყუარა იქნება მისთვის, ასეცაა სოსოს ვურეკავთ და სიამოვნებით გვთანხმდება ლაშქრობაზე.
მართა ხაჭაპურებს, თედო ჭაჭას გვიდებს ზურგჩანთაში და სალაშქროდ მზად ვართ. სად მივდივართ არ ვიცი, მაგრამ როგორც სოსო ამბობს, რომ ეს ადგილი გასაოცარი და ულამაზესია, ვნახოთ რა იქნება. მზე ღრუბლებმა შთანთქა, ცოტა გავბრაზდი, მაგრამ თუ დავუჩქარებთ, შეიძლება იმ ადგილამდეც მივიდეთ. მუქი ლურჯი ჯინსი და თეთრი პერანგი მაცვია, მართალია ლაშქრობისათვის ცოტა შეუფერებელია, მაგრამ მხოლოდ ეს დამრჩა სუფთა წამოღებული ტანსაცმლიდან, თუმცა, სესილისთან და ნინისთან შედარებით, ლაშქრობისთვის ზედგამოჭრილი სამოსი მაცვია. როგორც ჩანს, მათაც ამოეწურათ ტანსაცმლის მარაგი.
სოსო მთისკენ გვიძღვება და როცა სალომეს სახლს ვუახლოვდებით გუშინდელი ღამე მახსენდება. რატომ არაფერი ვკითხე სალომეს შვილზე მართას? თუმცა სოსო აქ არის და მასთან მივირბინე და ფიქრებიდან გამოვარკვიე.
- სალომეს შვილი ჰყავს?- ვკითხე პირდაპირ.
-არა საიდან, ქმარი ომში წევიდა და არც გათხოვებულა მის მერე. - მპასუხობს მოკლედ.
-აბა ის პატარა ბიჭი ვინ არის მასთან ერთად რომ ცხოვრობს? ქერაა, სადღაც ექვსი წლის იქნება, ჩვენ ვნახეთ მასთნ და სალომეს დედას ეძახდა.
სოსო ჩემი ნათქვამით სერიოზულად ოცდება და დიდი ხნის ფიქრის შემდეგ დაბნეული მპასუხობს:
- არავინ არ აკითხავს აქ, არც ნათესავები ყავს და არც თითონ მიდის ვინმესთან, შეიძლება სტუმრად ყავს ვინმე, ექვსი წლის შვილი არამგონია რო ყავდეს ბებერია უკვე და საიდან ეყოლება, როდის ნახეთ თქვენ?
- გუშინ ღამით. - ვპასუხობ დაბნეული და მაინტერესებს ვინ არის ის ბავშვი სალომესთვის, თუმცა მახსენდება, რომ ბიჭმა გაგვაფრთხილა ამის შესახებ არავისთვის არაფერი არ გვეთქვა, მაგრამ როგორც დათომ თქვა მასაც არ აქვს ყველაფერი რიგზე, ამტომ ჯობია სალომეს ამბავი, მართასთან და მოხუცებთან გავარკვიო ღამით, როცა სიმინდის სარჩევად წავალთ.
მთაზე ასვლას ვიწყებთ, დიდი ხნის დამღლელი სიარულის შემდეგ, მთის წვერზე ვექცევით, სოსოც დოინჯს იდებს და დაღლილი, ღრმად სუნთქავს:
-მევედით! - ამბობს ის.
გარშემო მიმოვიხედე, მაგრამ ყვითელი ხეების და ფოთლების გარდა ვერაფერი შევნიშნე, გაკვირვებულმა შევხედე და წარბები შევკარი. ისეთი დალილი ვიყავი, საუბრის თავიც არ მქონდა, ამისთვის გამოვიარეთ ამხელა გზა?
-აქ ციხე იყო ადრე, - იწყებს სოსო - ხლხი რო ცხოვობდა მაშინ, ახლა მთის წვერზე ვართ, აქ ანთებდნენ ომის დროს ცეცხლს და მეორე მთაზე გახსნილ ციხეს ანიშნებდნენ რომ მტერი შემოესიათ.
-ციხის ნანგრევები არ არის?- ჰკითხა ნინიმ.
-ცოტა იქით. - ხელით ანიშნა ტყის სიღრმისკენ.
-წავიდეთ და ვნახოთ.
ტყის სიღრმეში, ხეებს შორის უზარმაზარი, ხავსმოკიდებული ლოდები და ციხის ნანგრევები გამოჩნდა, მიწიდან დროთა სვლის გამო ძველ ქვევრებს ამოეყოთ თავი. მთის წვერიდან კი მთებში მოქცეული სოფელი ჩანდა, გასაოცარი სანახაობა იყო. დავსხედით და დაღლილები მართას ხაჭაპურებს გემრიელად შევექცეოდით, ასეთ ბუნებაში საჭმელსაც განსაკუთრებული გემო ჰქონდა. ჩუმად ვიჯექი და ვცდილობდი ყველა წუთი და შეგრძნება სამუდამოდ აღმებეჭდა გონებაში.
სახლში დაბრუნებულმა ფეხები ძლივს მივათრიე სკამამდე დაღლილობისგან. თედო გვიანობამდე ეზოში ფუსფუსებდა, ხმელ ტოტებს და ფოთლებს აგროვებდა. მიუხედავად დაღლილობისა დახმარება შევთავაზე.
-არ მინდა ბაბუა, მოვრჩი უკვე. - თბილად მითხრა თედომ და მხრებში გასწორადა.
-თუ ალაგებდი გეთქვა და დაგეხმარებოდი. - უკმაყოფილო ტონით ვუთხარი თედოს. თავი დამნაშავედ ვიგრძენი როცა დავინახე, რომ მოხუცი კაცი ჩემზე მეტ საქმეს აკეთებდა მე კიდე უაზროდ დავყიალებ აქეთი-იქით.
-არ ვალაგებ, დღეს ცეცხლი უნდა დავანთოთ. შემოდგომაზე ასეთი ტრადიცია გვაქვს სოფელში ამ პერიოდში ცეცხლს ვანთებთ ხოლმე.
გავიკვირვე მსგავსი რამ არ მსმენია.
-რატომ?
-ავი სულების დასაფრთხობად. - მპასუხობს სერიოზული ტონით.
- ეგ ხო წარმართულია?
-რავიცი შვილო, რაც მოგვდევს ოდითგანვე, იმას ვაკეთებთ.
სახლის უკან, ვენახთან მოვგროვდით, სადაც თედოს კოცონის დასანთებად ყველაფერი მზად ჰქონდა. ერთმანეთზე დაწყობილ ხმელ ხეებს თავალი შევავლე და მივხვდი რომ კოცონის სიმაღლე საკმაოდ დიდი იქნებოდა. მართა რაღაცას ბუტბუტებდა შელოცვას ჰგავდა მაგრამ ისე ხმამაღლა არ ამბობდა, რომ სიტყვების გარჩევა შემძლებოდა. თედო გაქექილი ჯიბიდან დაჭ....ტილ ასანთს იღებს და გამხამარ ფოთლბს ცეცხლს უკიდებს, რამდენიმე წუთში უზარმაზარი კოცონი გაჩნდა და ირგვლივ ყველაფერი გაანათა, ჰაერი გამხმარი ფოთლების სუნით სასიამოვნოდ გაჯერდა, ნაპერწკლები კი ლამის ცას სწვდებოდა.
-ღმერთო გვაშორე ავი. - ხმამაღლა წარმოთქვა მართამ და სერიოზული სახით შეხედა კოცონს.
- მართლა გჯერათ რომ ავი სულებისაგან დაგიცავთ ეს კოცონი?- ვსვამ კითხვას და ცოტა არ იყოს ვბრაზდები, რომ მოხუცებს კიდევ მსგავსი ტრადიციები აქვთ შემონახული. მართა მხრებს იჩეჩავს და ჩემს კითხავს უპასუხოდ ტოვებს.
-მართა!- იკივლა ვიღაცამ ეზოში.
-მოდი ეფროსინე. - გასძახა მართამაც და სიბნელეში დაიწყო ყურებბამ, ჩვენმა ძაღლმა ყეფა დაიწყო და მათკენ წავიდა.
მალევე ეფროსინე თავის ბახულასთან ერთად შემოგვიერთდა თბილად მოგვესალმა და გაგვიღიმა, ეს ქალი ყოველთვის დადებით ემოციებს აღძრავს ჩემში და მისი გამოჩენა ყოველთვის მიხარია, უბრალო და ძალიან საინტერესო ქალია.
- დაანთე შენ უკვე კოცონი?- ჰკითხა თედომ.
-დავანთე მარა ამხელა არ იყო, რაცხა პაწია კოცონი იყო ჩაქრა მაშინვე, მთლა ისე არ მინდოდა დამეტოვებიან რო არ დამენთო, თუ არა სულ არ მინდა აღარც ავის მეშინია და აღარც კაის. - თავი გააქნია ეფროსინემ და მოკაუჭებულ ჯოხს დაეყრდნო, გახუნებული თვალები კი კოცონის შუქზე აუციმციმდა. - ჩემი დამცველი მყავს მე, - გახედა მის გვერდით მჯდომ ბახულას რმელსაც ჩევნი ძაღლი ეთამაშებოდა, მაგრამ ის ყურადღებას არ აქცევდა და სერიოზული სახით უყურებდა პატრონთან ერთად კოცონს, ეფროსინეს სიტყვებმა კიდევ უფრო დამარწმუნა მის კარგ ადამიანობაში და განსხვავებულობაში, რაც ყველასგან გამოარჩევდა მას.
-მოდიხარ დარიკოსთან?
-რო არ წამევიდე არის სხვა გზა?
-თუ არ გინდა ნუ წამოხვალ შე ქალო კი არავინ გაძალებს. - შუბლი მოიჩრდილა ხელით მართამ.
-რავა არ წამოვალ, ადამიანს სადაც დევინახავ შეკრებილს იქ რავა არ წამოვალ, სულ რო სათოხნი იყოს, ჩვენ ვართ აქა. მაგას რო არ მივეხმარო, ვის უნდა მივეხმარო აბა?
კოცონმა ნელ-ნელა იკლო და ჩვენ მეორე სართულზე ავედით თბილი ტანსაცმლის ჩასაცმელად. გასვლისას ოთახში სესილი შემოვიდა, ჩემთან ზურგით დადგა და მკითხა:
-აქ რა მაქვს?- თმას იწევს და პატარა წვრილ ნაწნავზე მანიშნებს, რომლის მსგავსიც არასოდეს არ მინახავს, თითქოს ღერებით იყოს დაწნული.
-ვა, რა მაგარია, ნინიმ გაგიკეთა?- ვამბობ დ ნაწნავს ხელს ვკიდებ.
-რა არის?- მიმეორებს მოუთბენლად სესილი და ფეხებს აბაკუნებს.
- ნაწნავია, უბრალოდ ძალიან უცხო. - სესილის შავ თმას კიდევ უფრო დიდი ინტერესით ვაკვირდები.
-რა ნაწნავი? - ამბობს გაოცებული და კიდევ ერთხელ მანიშნებს კარგად დავაკვირდე.
-ნაწნავია უცხოთქო. - ვუმეორებ.
-მე არ გამიკეტებია, არც ნინის...
-არვიცი ლამაზი კია და წავიდეთ დავაგვიანებთ.
სესილი ნაწნავს ხელს კიდებს და თავისკენ ქაჩავს. და მხოლოდ ნაწილის დანახვას ახერხებს, თავალები უფართოვდება და თავს ისე აბრუნებს რომ სერიოზულად მეშინია რამე არ მოუვიდეს
- ვინ ამიკეთა ეს რაღაც? - კითხულობს ხმამაღლა, - დათო და ნინი მისკენ ტრიალდებიან და ნაწნავის სანახავად მოდიან.
-მე არა. - მაშინვე ამბობს ნინი და გაკვირვებულ ტონს აღფრთოვანებით ცვლის. - რა ლამაზი და უცხოა მეც მინდა .
-მართლა ვინ გამიკეთა? ვერც ვხსნი, რა არის ეს?
-რატო უნდა მოიხსნა? ლამაზია. - იღიმის ნინი.
-ლამაზი კია მაგრამ ვინ გამიკეთა.
-ალბათ სალომეს ბიჭმა, - ამბობს გაბრაზებული დათო.
-თუ კიდევ მომიახლივდება, სულ არ მივაქცევ ყურადღებას მის ასაკს. - ისეთი ტონით ამბობს სესილი, მეცინება, ვითომ მართლა შეეძლოს ვინმეს მოგერიება.
აგრილდა. ყველანი დარიკოსთან წავედით სიმინდის სარჩევად, ჩვენთან ერთად იყვნენ, ეფროსინე თავის ძაღლ, ბახულასთან ერთად რომელსაც უფრო მეტს ელაპარაკებოდა ვიდრე ჩვენ და ნათელა. ეზოში, სახლიდან მოშორებით ხის მაღალ ფეხებზე შემდაგრი სასიმინდე იყო, ბოძზე კი ლამფა ეკიდა და სიმინდის გროვას ანათებდა. ცოტა ხანში სოსოს და ვალოდია შემოგვიერთდა, მკაცრი ცივი თვალებით გადმოგვხედა და ხმის ამოუღებლად კუთხეში ადგილი დაიკავა, მისი მოსვლა დიდიად არავის გახარებია.
-რავარც იქნა შევიკრიბეთ ყველა ერთად. - ამბობს გაბრწყინებული თვალებით დარიკო და სიმინდს გასარჩევად იღებს, - დაანთეთ კოცონი?
-კი დავანთეთ, თან ძალიან დიდი. - პასუხობს დათო - მაგრამ რას ვაფრთხობთ მაინც ვერ მივხვდი ცხოველებს?
-ცხოველს რა უჭირს, იმდენი გლახა სულიერია დედამიწაზე, რას გეიგებ!- მთელი სერიოზულობით ამბობს ნათელა.
-თქვენ მართლა გჯერათ სულების? - გაიოცა დათომ.
-რავა არ მჯერა, ახლა ნაკლებად არიან სინათლე რო შამევიდა თუ არა მის მეტი რა იყო, მეც ქე შემხვედრია უმალ რაღაცეები.
მეღიმება. ვფიქრობ, მოხუცი ჩვენს გასართობათ იგონებს რაღაც ისტორიებს, მაგრამ დათო სერიოზულად ინტერესდება ამ ამბით და ისეთი სახით სთხოვს ნათელას მოყვეს ისტორია, რომ ისიც უარს ვერ ეუბნება. საჩვენებელ თითს ტუჩზე იდებს და თითქოს წარსულში იხედაბა და იწყებს.
-უმალ სად იყო ახლა რო რაცხა პლანსტინკურ ბარათებზე ირიცხება პენსია, - მეღიმება და ნათელას ყურადღებით ვუსმენ. - სუ მე დავატარებდი ამ სოფელში, გადავდიოდი რაიონში და გადმამქონდა ფული ფეხით, სა იყო მაშინა და რამე. მაშინა კი არა ცხენი ძვლივს იშოვებოდა, ხოდა იმდენ ხანს ვუნდებოდი გადასვლას, რომე დილით რო წევიდოდი ღამე ვბრუნდებოდი. ერთხელ, ეს პერიოდი იქნებოდა, კაი სიცივე იყო, ხელში ჭრაქი მეჭირა და მთიდან რო უხვევ ჩვენი სოფლისკენ იქ დაღმართი არის ერთი, მდინარე გადის, იმ მდინარესთან მივედი და უცფათ რაცხამ მესროლა ქვაი, ამცდა მარა ხო გევიგონე რო დავარდა ძირს, მივანათე არაფერი იყო, მეთქვი ჩამოვარდა პატარა კენჭითქვა და გავაგრძელე გზა, გადავდგი ორი ნაბიჯი კაბაზე დამქაჩა რააცამ, შემეშინდა ახლა მივიხედე ვიფიქრე ამან უჭველი დამიგულა პენსია რო მამაქ და იმიტო დამხვდა აქა ამ ღამეში, ახლა უნდა დამაყაჩაღოსთქვა, მოუჭირე მაგრად ხელი ჩანთას და დევიძახე რომელი ხარ შენეთქვა, არ გამცა ხმა, გადავდგი ორი ნაბიჯი და მივხვდი რომე არ მქაჩავდა არაფერ კაბაზე, გმეხარდა, მარა უცფათ იკივლა ქალმა, დოუკრა ტაში და ქერო გასათხოვარი გოგო გადეიკისკისებს ისე გეიცინა, ვაი მეთქვი, შენ ნათელასთქვა მარა რახან ქალი იყო მეთქვი ჩემი ძალის იქნებათქო და არ შემეშინდა, თავიდან ვიფიქრე ვინცა მემასხრებათქო მარა ვერ მივამგვანე ვერავის, უცფათ ჭრაქზე ცეცხლმა დეიწყო თამაში, მივიხედე გავჩერდი ქარი არ იყო მივხვდი რომე ჩაქრობა უნდოდა, გამოჩნდი ვინცხა ხართქო დოუძახე ხმამაღლა, არ გამცა პასუხი და შორს კიდე დოუკრა ტაში, გამოჩნდი დამენახე რა გინდათქვა, ჩააქრე შუქი და გამოვჩნდებიო, არათქვა უნდა დაგინახო სინათლეზე და არ ჩამიქრა ჭრაქი?! დამიარა ტანში ჟრუანტელმა გავხსენი სიბნელეში ჩანთა და ამევიღე კოლოფი და გავკარი ასანთი, ჩამიქრო, ჩემ გვერძე იდგა მარა სახის დანახვას ვერ ვასწრებდი, ამევიღე გავკარი უნდა მამეკრა თქვალი და ჩამიქრო კიდე. ვუთხარი ახლა დევიკივლებ და მთელ სოფელს შევყრი აქანათქვა, ხოდა მოუკიდე კიდო და ავანთე ჭრაქი მოვაფარე ხლელი და გაევიქეცი რაც ძალი და ღონე მქონდა შევარდი ეფროსინესთან გახსოვს გოგო?
-რავა არ მახსოვს. - გარჩეულ სიმინდს მშვიდად ისვრის ეფროსინე სიბნელეში.
-რა იყო მერე ეს?- გაოცებული ხმით იკითხა სესილიმ რომელსაც კიდევ გაურჩეველი სიმინდი ეჭირა ხელში და პირდაღებული უსმენდა ისტორიას.
-ჭინკა. - ღიმილით ამბობს ნათელა.
-თქვენ გჯერათ, რომ ეს ჭინკა იყო? - ირონიული ღიმილით ეკითხება დათო.
-რავა არ მჯერა ბებია.
-გაჩერდი თუ ქალი ხარ ნუ გადამირიე ბოვშები. - მკაცრი ტონით აწყვეტინებს მართა.
-ჭინკა რა არის?- ინტერესდება ნინიც და ამდენი ხნის შემდეგ შეშინებული ძვლივს იღებს ხმას.
-ჭინკა არის პატარა არსება, ასე პაწია, შავი უცო შეხედულების არისო ამბობენ, ქვებს ისვრის და აშინებს ხალხს, ბოროტი არ არის მარა თუ გააბრაზე, ჯობია არ გეეკარო სიახლოვეს, წმინდა სახელებს ვერ იძახის, ისე სახელებს დაგიძახებს და შეგაშინებს.
ნათელას მონაყოლი ძალიან ემთხვევა ჩვენ ისტორიას, ქვები, ტაში დაძახება, მაგრამ ის ჭინკა არ არის, უბრალოდ პატარა ბავშვია, ტანში ჟრუანტელი მივლის და მოსაცმელს მჭიდროდ ვიკრავ ტანზე.
-იქნებ ვიღაც მართლა გაშინებთ. - ვცდილობ დავარწმუნო ნათელა რომ ამ ყველაფერში არარსებული ძალები არაა დამნაშავე.
-რა უწნავს ცხენებს ფაფარს ისე რო ვერცერთი სულიერი ვერ ხსნის?
-რა?- აღმომხდა გაოცებისაგან და პირი გავაღე და სესილისკენ გავიხედე, მანაც თმაზე ხელი წაივლო და თვალი თავლში გაგმიყარა.
-შენ ცეხნს არ ჰგავხარ. - სიცილით უთხრა დათომ.
სანამ სესილი რამეს იტყოდა, ვალოდია იწყებს ამბის მოყოლას.
-შემოდგომა იყო, ხარებით წევედი ტყეში შეშის მოსატანად მარა შემომაღამდა, უკან რო ვბრუნდებოდი მთვარე ამევიდა და გზა გაანათა, მეც დაღლილი ურემზე ჩამოვჯექი არ მომქონდა ბევრი შეშა, მთელი დღის ნასვენები იყო ხარები და აღარ მევერიდე. უცფათ გაჩერდა ხარები და აღარ მიდის, ევიღე სახრე გადავკარი არ მიდის მეთქი ემძიმა ტვირთითქვა და ჩამევედი, მოვკიდე ბაწარში ხელი და მივათრევ ახლა წინ და არ მამყვებიან, გავბრაზდი კიდო დავარტყი არ გეინძრნენ, კიდეო რო შევტრიალდი რას ვხედავ ხეების თავზე რაცხა არსება ზის, შავი, პატარა, გავჩერდი დოვუკვირდი მეთქი ძაღლიათქო და მოუქნიე სახრე, არ გეინძრა, ჩადითქო დოუძახე, არ ქნა მაინც. რო დავაპირე მიახლოება გაქრა, შემეშინდა ხარებმა გზა გააგრძელა მარა ერთი ერთ მხარეს იყო, მეორე მეორეს, დამფრთხალი და შეშინებული.
- კარგი, აღარ გვინდა. - ვაწყეტინებ ვალოდიას და ფიქრებით ისევ ვუკავშირებ ჩვენ გადამხდარ მოვლენებს.
დათომ ცინიკურად გადმომხედა და ჩაიცინა, მივხვდი რომ უკმაყოფილო იყო და დამცინოდა, ვალოდიას ისტორია, რომ გავაწყვეტინე, მიუხედავად იმისა, რომ მოხუცებმა ისტორიები საკმაოდ დამაჯერებლად ჟღერდა, მაინც ეჭვი შემეპარა იმაში, რომ არ აჭარბებდნენ და არ იტყუებოდნენ, დამთხვევებს რაც შეეხება, ჩემი თავის დამშვიდებას ვიწყებ და ვფიქრობ რომ ჩვენთან არანაირ ჭინკას არ ჰქონია ურთიერთობა, სალომეს ბაშვი კი დედამისივით უცნაურია, ეფროსინეს ძაღლი ყეფას იწყებს და მოულედნელობისაგან ვხტები. იმ ადგილისკენ ვიყურები, სიბნელეში გზაზე ჭრაქით ხელში ვიღაც მოდის, ეს წყაროსკენ მიმავალი გზაა, სავარაუდოთ სალომემ ჩამოიარა, ძაღლები კიდევ უფრო გაავდნენ და ღობისაკენ წავიდნენ, მათ შორის ჩვენი ძაღლიც იყო, რომელსაც ხმა არ ამოუღია არცერთხელ, როცა ყოველ ღამით სალომე თავის შვილთან ერთად ჩვენ სახლს სტუმრობდა და ღამეებს გვილამაზებდა. ეფროსინე ძაღლის საქციელზე გაბრაზდა და თავისკენ უხმო, ბახულაც დარცხვენილი მიუახლოვდა თავის პატრონს, მაგრამ ღრენას ისევ არ წყვეტდა, გზაში ქალი შედგა, ჩვენსკენ მოანათა და გზა განაგრძო. ყველანი მივხვდით რომ ეს სალომე იყო, მინდოდა რამე მეთქვა მისი შვილის შესახებ, მაგრამ თავი შევიკავე, რადგან შემეშნდა ბავშვისთვის რამე არ დაეშავებინა და რადგან მას მალავდა, ალბათ ამის მიზეზიც ჰქონდა. ისიც მაფიქრებს, რომ სოფელში ერთი კვირაა რაც ჩამოვედით და ამ ქალზე უფრო მეტი ვიცით ვიდრე აქ მცხოვრებლებმა ყველამ ერთად, ნერვიულობისაგან კანკალი დავიწყე და სიმინდის რჩევა დავაჩქარე.
-წყაროზე მიდის ახლა ესე, - ჩაიბურტყუნა დარიკომ.
-დოუძახე შემევიდეს მერე, - თქვა ნათელამ, - იქნება კი მევიდეს.
-რაც აქ ვცხოვრობ, შე ქალო ერთხელ არ მოსულა და ახლა სიმინდის სარჩევად დამიჯდება აქ? კუდიანია მაგეც, მაგას ერთი კოცონიც არ ეყოფა დასაფრთხობად და რო მეიცილო თავიდან.
- რატომ რა დააშავა ასეთი, ან რატოა კუდიანი?- ინტერესდება დათო, რომელიც დღეს რაღაც განსაკუთრებულ ცნობისმოყვარეობას იჩენს.
-აპა ბებია, ქალი რო მეზობელთან არ მივა ამდენი წელი, წყაროზე რო წავა მარტო და ისიც ღამე და თავისი ფუტკრების მეტი არაფერი ენახსოვრება ცხოვრებაში რა უნდა ილაპარიკო, ჩუმალაა ეგეც ბოროტთანაა შეკრული.
-რას გულისხმობთ?- ცივად ვეკითხები დარიკოს და ამდენი ხნის შემდეგ სალომეს დაცვა მინდა, რადგან ვხედავ რომ უმიზეზოდ აითვალწუნა.
- ბევრი რამე გადაიტანა, მიუხედავად ამისა ის ძლიერი ქალია ჩემთვის და დღემდე მარტო ცხოვრობს და თავი გააქვს იმ იმედით, რომ ომი დამთავრდება და მისი ქმარი დაბრუნდება, მას უდიდესი ნიჭი აქვს, უყვარდეს ესე ძლიერად და დაელოდოს ცხოვრების ბოლომდე.
-მაგე სულელია თუ არა იმდენი მთხოვნელი ყავდა თან იმისთანები, მაგას უარს არ ეტყოდა, მარა ოურია თურმე ომის მერე.
-აურევდა აბა რას იზამდა, ქმარი უყვარდა და დაკარგა ომში, არ უნდა რანაირი მთხოვნელიც არ უნდა ყვადეს ქალს, ასე უფრო ბედნიერია, ის ვერ იქნება ბედნიერი იმით რომ კარგად შეჭამს და დაიძინებს, ეს ახლაც არ აკლია თავის თავს ინახავს, ქალი და ფუტკრები ცოტა უჩვეულოა, მაგრამ ყველაფერს აკეთებს ბედნიერებისათვის და იმისათვის რომ საკუთარ ტავთან და ქმართან მართალი იყოს, ერთგული ცოლია
-შენ რა გეგი იმას ემხრობი რომ ცხოვრების ბოლომდე ქალი მარტოობაში ომში დაკარგულ ქმარს უნდა დაელოდოს?- მკითხა დათომ
-თუ მას ასე უნდა და სხვაში ვერაფერს ხედავს ბედნიერებას, რატომაც არა?
-რომელ ერთგულებაზე ლაპარაკობ?
სანამ დათო რამეს იტყვის სალომეს შვილზე, ვანიშნებ გაჩუმდეს და ის წარბებს კრავს გაკვირვებული.
- მერე გეტყვი. - ვპასუხობ ჩურჩულით, სიმინდის გარჩვას მალე ვასრულებთ სესილიმ და სოსომ საერთო ენა ისევ გამონახეს და სოსო იმდენს ლაპარაკობდა სესილისთან რომ მგონი ამდენი ცხოვრებაში არ ულაპარაკია. ამიტომ სესლილი გვერძე გამყავს სიბნელეში როცა ხელიების დაბანას ვაპირებთ
-რას აკეთებ?- ვეკითხები მკაცრად.
-რა გინდა?- დაიბნა სესილი.
-ხომ გაგაფრთხილე, რომ ტყუილ იმედებს ნუ მისცემ სოსოს შენთან დაკავშირებით მეთქი ისედაც ეყოფა თავისი რთული ცხოვრება შენ რომ არ დაუმატო საფიქრალი ხვალ როცა წავალთ აქედან
-გეგი რა გინდა რა იმედებზე მელაპარაკები ადამიანთან ვსაუბრობ და არა ვეფლირტავები, უბრალოდ ვსაუბრობ
-ის ამ ყველაფერს სხვანაირად იგებს და გიყურებს
-მერე მე რა გავაკეთო?
-თავი ცოტა შორს დაჭირე სულ ეს არის
-მთუმეტეს თუ ხვალ მივდივართ თავის შორს დაჭერა არ დამჭირდება, ისედაც დაავიწყება ადვილად ყველაფერი და ცხოვრებას გააგრძელებს. ცივად ვერ ვუპასუხებ და თავიდან ვერ მოვიშორებ ასე უფრო არაადამიანური და ცუდი საქციელი იქნება, ვიქნებით მეგობრები რა არის ამაში ცუდი?
-არაფერი, ესე გამომწვევად ნუ იქცევი, თმას გაუშვი ხელი შენ გრძელ ფეხებს ხაზს ნუ უსვამ თორე ცოდოა ისეთი სახით გიყურებს.
- შემოდით ბებია სუფრა მაქ გაშლილი. - კივის დარიკო სახლიდან, გარშემო ვიყურები და ვხედავ რომ გარეთ მხოლოდ ჩვენ ვართ დარჩენილები. - დღეს დაემშვიდეობე ძალიან უბრალოდ და მალე წავიდეთ სახლში გამოვიძინოთ და ბარგი ჩავლაგოთ.
-როგორც მეტყვი!- უკმაყოფილოდ წარმოთქვამს სესილი და სახლისაკენ მიდის.
სახლიში ხის სუნი თავბრუს მახვევს, ამასთან ერთად გაჟღენთილი წიწილას ხორცის და ახლადგამომცხვარი პურის სუნია. საერთოდ არ მშია, მაგრამ ეს სუნის ჰარმონიული შერწყმა მადას აღმიძრავს, გრძელ ხის მაგიდაზე ლამფა დევს და სუფრაა გაშლილი, თიხის ქოთნში ამოლესილი ლობიოა თავზე ხასხსა მწვანილი აქვს დაჭრილი და გვერდით მჭადები დევს, ნერწყვა ხმაურით ვყლაპავ და სესილისთან ერთად სუფრათან ვსხდებით, დოქიდან წითელი ღვინო ისხმება გამჭირვალე ჭიქებში, დაღლილები კი ლობიოს გემრიელად შევექცევით, ძველ ისტორიებს სადღეგრძელოებიც ერთვის თან, ვალოდიაც ჩაერთო საუბარში და მეზობლებთან ერთად ერთი ორჯერ გაიცინა კიდეც, ჭამა შეწყვიტა ყვითელი გახუნებული გაზეთის ფურცელი ჯიბიდან ამოიღო ზედ თუთუნი დაყარა და მოუკიდა, წითელი წრე სწარაფად უღებდა ბოლოს გაზეთზე აღბეჭდილ ისტორიას ვალოდიაც კი კამლს ოთახში უშვებდა
-რა გემრიელი წიწილის ხორცია შე ქალო. - წამოიძახა ნათელამ.
-ეგ ჩემი ლილეს გაზრდილ ჩიპო არის, ვეღარ ვუვლიდი კოჭლობდა და დღეს დავდე ტაფაზე.
გაოცბისაგან პირს ვაღებ და მჭადის ნატეხს თეფშზე ვაბრუნებ.


















თავი 10

წარმოვიდგინე როგორ უყვარდა ამ ქათამს ლილე და როგორ უფრთხილდებოდა ლილეც მას, მას უყვარდა ქათამი თავის ნაკლოვანების გამო, სიჩუმე ჩამოვარდა, ამ წამს ბედნიერი ვიყავი, რომ ქათმის ხორცი არ მიჭამია და მხოლოდ ლობიოს გავუსინჯე გემო, დარიკოს საქციელმა ისე გამაბრაზა, რომ მადაც დავკარგე. სიჩუმეს სესილი არვევს რომელიც როგორც ყველა აღშფოთებულია.
- როგორ დაკალით ქათამი, რომელიც შვილიშვილმა გაზარდა და ესე უფრთხილდებოდა. ძალიან გამიკვირდა თქვენგან ასეთი საშინელი საქციელი.
სესილიმ ისეთი გამკიცხავი ტონით თქვა, გეგონებოდა დარიკოს მთელი ცხოვრებაა იცნობდა. ქალი შეცბა, გაშრა და ჩახრინწული ხმით დაიწყო თავის მართლება.
-ბებია, ძვლივას დევიფაღვები, საღა შემიძლია დავარდნილი ქათმის დევა, დავარდნილს ჩემი თავისთვის ვრ მიმიხედია და ქათამს სად მოუვლიდი, ჩამოვა ახლა ზეგ ჩემი შვილიშვილი, გაის ამ დრომდე არ ჩამოადგამს ფეხს, ქათამი კი არა მე აღარ ვენახსოვრები.
-ეგ თქვენ საქციელს არ ამართლებს და ვერც მე ვერ დაგიწყებთ ჭკუის სწავლებას, უბრალოდ საშნლად მოიქეცით, ჯობდა ეგ ქათამი რამეს შეეჭამა ვიდრე თქვენ დაგეკლათ და შვილიშვილის გაზრდილი, რომელიც ესე უფრთხილდებოდა მას.
-სესილი გეყოფა! - ვეუბნები ჩურჩულით.
ვახშამი უხალისოდ გაგრძელდა, ამ ყველაფერს ისიც დაემატა, რომ ვალოდიამ სტალინის სადრეგრძელო თქვა. არც გამკვირვებია, შვილიშვილს, კიდევ კარგი სოსო დაარქვა და არა სტალინი, გაცხარებული ეფროსინე სახეზე გაწითლდა, სასმელიც მოერია და გამწარებულმა თქვა.
- კაცი არ ვიყავი თუ არა ჩემი ცხოვრების გამწარებისთვის მოუტყნავდი კარგის ტრაკს, - თვალი ჩაუკრა ვალოდიას და ისიც გაშრა და და სავსე ჭიქა ჭიქა ხელში შერჩა, - არ მაბია ისი.
ნინიმ ჩაიფხუკუნა და პირზე ხელი აიფარა, გაოცებული სახით გავხედე და წარბები შევკარი, ის ჩემსკენ გადმოიხარა და ჩამჩურჩულა.
- ვისაც აბია ხო იყენებს!
თვალები გავაფართოვე, გაცინება მინდოდა, მაგრამ თავი შევიკავე და თავი ისე დავიჭირე, ვითომ ძალიან გავბრაზდი.
-მაგის დროც მოვა, კითხე ლიკას და კიდევ შენ რამდენიმე ვითომ დაქალს - გადავუხადე სამაგიერო და კმაყოფილი სახით მხრებში გავსწორდი.
ნინიმ შეომიბღვირა, აშკარად არ ესიამოვნა, ჩემი ნათქვამი და მეც ბედნიერი ვიყავი, იმით რომ უფრო გავამწარე ვიდრე მე მან.
-რა გინდა ქალო? - ვალოდიამ ჭიქა მაგიდაზე დადგა , ცივი ხმით ჰკითხა ეფროსინეს, - რა გაკლდა, მაინც ყველაფერი გქონდა, საჭმელი, სასმელი, დიდიც ბედნიერი იყო და პატარაც, ახლანდელი დრო ჯობია?
-რატო არ ჯობია? სმშვიდეა, თავისუფლება, ქმარი წამართვა და მომავალი, ძროხა და ხარი და რაც მქონდა, რითი ვიყავი ბედნიერი რო არ გადამასახლა? ორასი კაციდან ნახევარს გადაასახლებდა და იყო მერე დანარჩენი კმაყოფილი და ბედნიერი, ინაწილებდნენ იმ საწ....ბის ქონებას.
-შენისთანა უმადურები გადაასახლა და შენც უნდა წეეყვანე დეინახავდი მერე, იქნება ერთი რუსი კაცისთვის გამოგეკრა ხელი.
-ვალოდია ჩამამშორდი გელაპარიკები.
-ვაი შენს პატრონს, - ჩაიბურტყუნა ვალოდიამ და ჭიქა ბოლომდე გამოცალა.
დარიკომ ჩიპოს ხორცი მაგიდიდან აიღო და ძაღლებს გადაუყარა, ისინიც კუდის ქიცინით და გახარებულები დაერივნენ შემწვარ ხორცს, მართა ფეხზე წამოდგა და თქვა
- წავალთ აწი ჩვენ, დარიკო არ გეწყინოს, გვიანია უკვე, ყველაფრისთვის დიდი მადლობა, ბარაქა მოგცეს ღმერთმა.
-გეიხარე ჩემო მართა, გეიხარე. - ჩაიბურტყუნა დარიკომ.
ყველას თბილად ვემშვიდობებით და მადლობას ვუხდით, ეზოდან ჩვენ, მართა და თედო გავედით, მართა მაშინვე იყურება უკან ამოწმებს ვინმე ხო არ გამოგვყვაო და ჩურცულით გვეუბნება
-არ უნდა გეთქვათ ბებია მაგე, იმან კი დაკლა მარა წიწილი მარტო ეგ ერთი გამოუჩეკა პატივისცემა უნდოდა ჩვენთვის და მოხარშულ დედალს შემწვარი ხორცი ამჯობინა და მაგიტო დაკლა, თუ არა არაა მაგნაირი ქალი, არ იტყვის არ მყავდა მეტი და მიტო გავაკეთე მაგეო იმერული სტუმარტმოყვარეობა, შეიძლება არაფერი ქონდეს ისესხებს და თავს არ შეირცხვენს.
-კი მაგრამ მე არ გავაკეთებდი რაც არ უნდა მომხდარიყო. - არ ცხრებოდა სესილი.
-რაც იყო იყო, გვეყოს, აღარაფერი ეშველება. -ვამბობ მე - მოხუცია თვითონაც განიცადა და აღარ გვინდა ისედაც რაღაცნაირი მძიმე დღე იყო, ამ ისტორიებით.
- მაგას ნუღარ მახსენებ, - ცივად გამაწყვეტინა სესილიმ - ისედაც ვერაფრით დავივიწყე რა საშინელებებიც მოყვა ვალოდიამ და ნათელამ, რაღა დამაძინებს?
-ბებია, ხვალ წასვლას ვაპირებთ. - ვამბობ ჩუმი ხმით.
-დარჩით ცოტახანს,- მთხოვა მართამ და გახუნებული თვალებით შემომხედა, - რამე არ მოგწონს ბებია? მითხარი და გამოვასწორებთ მე და ბაბუაშენი ვისთვს ვართ აპა აქ, შენთვის და შენ გვერდში მყოფი ამხანაგებისთვის მინდა ყველაფერი თუ რამე გამჩნია, იყავი ცოტახანს სამუშაოთ ხო არ ჩამოსულხარ აქა, რა გამევიდა მაგე?
-რა სამუშაო არაფერიც არ გამიკეთებია, პირიქით მართლა ბევრ რამე გააკეთეთ ჩვენთვის და აქ გატარებული დღეები არასოდეს დამავიწყდება, უბრალოდი კარგა ხანია რაც აქ ვართ და დროა დავბრუნდეთ უნივერსიტეტშიც ბევრი გაცდენა დაგვიგროვდა თან, პირველი კუსრისა და პრგრამას, რომ ვეღარ დავეწიოთ მეშინია.
-რაფრაც გინდა შვილო მე ვერაფერს ვერ დაგაძალებ შენ თუ გაწყობს და საქმე გიფუჭდება წადი.
თედო ჯოხზე ხელებით ეყრდნობა და თბილი ხმით ამბობს.
-დადე ოღონდ პირობაი რომე შენ და შენ ამხანაგებთან ერთად კიდო დაბრუნდები.
- რომც არ დავდო მაგის პირობა, ესენი აქ ძალით წამომიყვანენ, ასე რომ ეგ თქმადაც არ ღირს.
-სახლში რომ გავაგრძელოთ სიყვარულზე საუბარი უკეთესი იქნება, - ჩაახველა ნინიმ, - აქ გზაში იმის გადმოცემა და თქმა არ შემიძლია რასაც თქვენს მიმართ ვგრძნობ, ასე რომ ჯობია წავიდეთ და იქ დავიცალოთ გრძნობებისაგან.
როდესაც ჩვენი ეზოს ჭიშკარს ვუახლოვდებით მართა კართან იხრება და ჯამს იღებს
-რათ გინდოდა ეგ?-ვკითხე და მობილური მივანათე
-არაფერი წიწილებისთვის წყალი მქონდა დადგმული გარეთ და გამოუცლიათ
ჯამს ვაკვირდები და ვხედავ რომ შიგნით თეთრი სითხეა რომელიც ალაგ ალაგ არის წვეთებად შემორშენილი, სავარაუდოდ რძეა
-რძეს ასმევ ქათმებს?
მართა უხერხულად იშმუშნება და მხრებს იჩეჩავს და ძვლივს უყრის სიტყვებს თავს
-რავიცი ესეც ერთგვარი რიტუალია, რომ ავი სულების კეთილგანწყობა მეიპოვო, რზეს ვუტოვებთ და მერე მშვიდად ვართ.
-მერე გჯერათ მაგის? - კითხვას ვსვამ და ტანში ჟრუანტელი მივლის როცა ვაცნობიერებ, რომ ჯამი ცარიელია.
-გეგი რა გჭირს?- უკმაყოფილო ტონით მეკითხება დათო, სოფელში უამრავი კატა და ძაღლია დალევდა რძეს აბა რას იზამდა, რაღა მაინცდამაინც ავ სულებს უკავშიებ?
-გეხვეწებით შევიდეთ სახლში, - ფეხებს აბაკუნებს ნინი და სიცივისაგან კანკალებს, - მეყო დღეს რაც მოვისმინე და ვნახე, ჯობია დავიძინოთ და ხვალ ადრე ავდგეთ ჩემი ტანსაცმელი სულ გაფანტულია და ჩასალაგებელი მაქვს ბარგიც და მოსაწესრიგებელიც ვარ, გვეყო ეს სულელური რაღაცეები.
ნინის მხარს ვუჭერ, მშვიდობიან ღამეს ვუსურვებ მოხუცებს და დასაძინებლად პირდაპირ მეორე სართულზე ავდივართ, როგორც კი ჩვენს ოთახში შევედით დათო უკმაყოფილოდ მეუბნება
-რა გჭირს, მართლა ვერ ვხვდები, მშიშარა არასოდეს რა ყოფილხარ და ახლა რა გემართება, მოხუცები არიან ძველი თაობის, გასართობი არ ჰქონდათ ადრე და იგონებდნენ ათასს სისულელეს რომ გულს გადაეყოლებინათ და დრო სინტერესოდ გაეტარებინათ, სოციალური ქსელები მაგათ არ ჰქონდათ და ტელევიზორო, რას სთხოვ ვერ ვხვდები? ეს უფრო საინტერესოა ვიდრე ჩვენი უაზრო ცხოვრებ არ მეთანხმები? - დათო აღფრთოვანებას ვერ მალავდა ნანახით
- მე მასე არ ვფიქრობ, - ვბრზადები მის ნათქვამზე, - ვერ გაიგონე რა მოყვა ნათელამ?
-შენ გჯერა მაგის?- ირონიული ტონით მეკითხება დათო და ხარხარებს.
-რაც არ უნდა იყოს, უამრავი დამთხვევაა და მე მაგაზე ვფიქრობ, არამგონია სალომეს შვილი იმ დროს დაბადებული ყოფილიყო, რომ ასე ეხუმრა ნათელასთანაც, ქვების სროლა, დაძახება, სინათლეს ვერ იტანდა და თხოვდა ჩაექრო. - ვცდილობ დათოს ყველა არგუმენტი დავუსახელო, მაგრამ მასში ეჭვის დანერგვას მაინც ვერ ვახერხებ.
-რეებს ბოდიალობ, გინდა თქვა რომ სალომეს ბიჭი ჭინკაა?
-მე ეგ არ მითქვამს.
-აბა რატომ გაავლე პარალელები იმასთან, რაც ჩვენ გადახვდა თავს და რაც ნათელას გადახდა, თან საუკუნის წინ?
-გახსოვს ნინიმ მდინარეზე, რომ იმღერა ტაშის ხმაც გავიგონეთ.
-ტაში კი არა ფრინველი აფრინდა და ხმა მიამსგავსე. - შემაწყვეტინა ცივად დათომ.
-შენ ისიც ნორმალურად მიგაჩნია, იმ ბავშვის თვალები რომ ღამე ანათებს, ბავშვა რა იცის მისი თვალები იმუხტება თუ არა?
-შენ არ მეუბნები პარალელებს არ ვავლებ ჭინკას და სალომეს ბავშვს შორისო?
-შეიძლება ვავლებდე კიდევაც, ნათელამ რომ ისტორია მოყვა ყველაფერი იმას ჰგავდა რაც ჩვენ გადაგხვდა თავს, ეს უბრალო დამთხვევა არ უნდა იყოს დათო, სერიოზულად მეშინია რაც აქ ხდება იმის გამო, ჯერ ისიც არ იციან სოფელში რომ სალომეს ბავშვი ჰყავს სარდაფში გამომწყვდეული და მისი არსებობა ჩვენ გავიგეთ და არა აქაურებმა.
-ალბათ სტუმრადაა ის ბავშვი და შვილს ეძახის, ქალი ყოველთვის ოცნებობს შვილებზე, მითუმეტეს, ეფროსინეს მსგავსად მანაც ომში დაკარგა ქმარი
-ყველაფერს ასე მარტივად რატო უდგები?
-აბა რა გინდა, რას მთხოვ, ვიფიქრო ის რასაც შენ ფიქრობ? გეხვეწები ამიხსენი, ჩემი ადამიანური გონება ეგეთ არარეალურ რაღაცეებს სერიოზულად ვერ მიიღებს. ეს არარსებულია, შენ მაშინაც რაღაც უცხო გეგონა ქვებს რომ გესროდა მაგრამ ხომ ნახე ბავშვი ერთობა და დედამისივით ურევს.
-სესილის ნაწნავი?
-რა სესილის ნაწნავი? აებურდა თამა და სულ ეს არის, როგორ გგონია სესილისთან ჭინკა ისე მივიდა, რომ სესილიმ ვერ გაიგო თა ასეთი სირთულის ნაწნავი გაუკეთა?
დათოზე სერიოზულად ვბრაზდები, მაგრამ ვფიქრობ გულის სიღრმეში მასაც შეერყა თავისი აზრების სიმტკიცე. ორივე ვაცნობიერებთ, რომ ისიც თუ დამეთანხმება იმაში, რასაც მე ვამბობ, მაშინ ორივე გავგიჟდებით და ასე თავის არიდებით ვცდილობთ თავის დარწმუნებას, თითქოს ყველაფერი რიგზეა.
- აბა საიდან აქვს?
-არციცი. - მხრებს იჩეჩავს და ტუჩებს ბრეცს.
მოსაცმელს ვიხდი, მსისურს ვიძრობ, ლოგინს ვშლი და ზედ ვჯდები თვალებს ვიფშვნეტ და ვამთქნარებ. დათოსთან კამათი დასრულებულია, მეც ცოტა მშვიდად ვარ მაგრამ მაინც ვერ ვმშვიდეები, დათო ზედმეტად მარტივად უყურებს ამ საკითხს და ამიტომაც იძინებს ასე მშვიდად. ლოგინში ვწრიალებ, მიუხედავად იმისა რომ გარეთ ცოტა ცივა, მაინც მცხელა და ვერ ვისვენებ უაზროდ ვწრიალებ ლოგინში და ვფიქრობ, ბებიაზე ბაბუაზე და სალომეს შვილზე, ჩამთვლიმა, ტელეფონის ხმა მაფხიზლებს, გზავნილია ნინისგან, ხელს ძირს ვაფათურებ და ვიღებ, შუქი მაღიზიანებს და თავსლ მჭრის, თავლებს ვჭუტავ და ვკითხულობ
„ხედავ ციცინათელებს?“
ფანჯრისკენ ვტრიალდები, ფანჯრიდან სიბნელეში მოციმციმე წერტილებს ვუყურებ მეღიმება და პასუხს ვუბრუნებ.
„ძალიან ლამაზია, გული მწყდება რომ მივდივართ, მაგრამ მოგონებბი იმდენად ძლიერი და კარგი იქნება რომ აქაურობის მონატრებას დაფარავს, თან ჩამოვალთ ხოლმე კიდე ისეთი სილამაზეა რომ გართ მიხმობს, გამოდი და შეირგე ეს სანახაობაო“
„აპირებ გასვალას?“
„თუ მშვენიერი ქალი გამომყვება და კიდევ უფრო ლამაზს გახდის ამ სანახაობას, მაგ შემთხვევაში თანახმა ვიქნები.“
„ზედმეტდ მაცდური წინადადებაა.“
„ვიცვამ და გამოვდივარ.“
„არაა საჭირო.“
„გაფუჭებული ქალი ხარ, თუ არ მოგეწონება შეგიძლია გამხადო, მაგრამ გარეთ ძალიან ცივა.“
„გათბობა შესაძლებელია“
„გახურება თუ მიშველის მხოლოდ, თორე ისე გათბობა არ კმარა ისეთი სიცივეა.“
მეცინება ჩემ ნაწერზე და ლოგინიდან ფრთხილად ვდგები, არ მინდა დათომ გაიგოს რომ სადმე გავედი, მაისურს და შარვალს სწრაფად ვიცმამ და ფეხაკრეფით გავდივარ ოთახიდან, აივანზე იატაკი ჭრიალებს. გრილი სიო უბერავს, ეზო სავსეა ციცინათელებით და საოცრად ლამაზ სანახაობას ქმნის, მისტიკურ და მომაჯადოებელს, ვიღიმი და სუფთა გრილ ჰაერს ღრმად ვისუნთქავ, ნინის და სესილის ოთახის კარი ფრთხილად იღება და ნინი გამოდის ოთახიდნ, კარს ხურავს და ნელა მიახლოვდება
-ძალიან ლამაზია არა?- მეკითხება, ჩემს გვერდით დგება და აივანზე ეყრდნობა. სიბნელეში ვხედავ რომ ნინის ისევ ის შორტი და თეთრი პერანგი აცვია, ეს გოგო საოცრებაა და მადისაღმძვრელიც, ხელს გამოყვანილ წვრილ წელზე ვხვევ და თმაზე ვკოცნი, ის მართლა ძალიან უხდება და ალამაზებს ამ ღამეს.
-დღეს ერთმა გოგომ ძალიან გამაბრაზა. - ვჩურჩულებ უკმაყოფილო ტონით.
-რატომ? - უკვირს ნინის.
-რატომ და რომ გადმომჩურჩულე, რას ნიშავდა ეს? შენთან რახან არ ვიყენებ ეს იმას არ ნიშნავს, რომ უფუნქციო ვარ.
-ხო და მაგას გეუბნები მეც. ვისთან იყენებ ეგეც საკითხავი და გასაბრაზებელია, ძალიან მწყინს, მაგრამ არ გეგონოს შენს გაუპატიურებას ვცდილობდე, უბრალოდ მიჭირს იმღამის დავიწყება რაც მაშინ გააკეთე, მეგონა ჩვენ შორის რამე მოხდებოდა.
ნინის ეჭვები ღიმილს მგვრის. ჰგონია, რომ არ მიზიდავს. ანდა ჩემს სქესზე ზედმეტად ავხორცი შთაბეჭდილება აქვს შექმნილი და ისე იქცევა, თითქოს აპოკალიფსური მეძავი იყოს, მაგრამ ვგრძნობ, ჯერ მზად არაა ამისთვის.
-ჩვენ შორის ყველაზე მაგარი რამ მოხდა და იმაზე მაგარი რამე გავაკეთეთ ვიდრე სექსია, ერთმანეთს გრძნობებში გამოუტყდით, რაც შეეხება სექსს, ეს ოდანავ მოგვიანებით და არ გვინდა ამაზე ლაპარაკი და აქ, სიამოვნებით გავისეირნებდი, სოფელში ასეთ ლამაზ დროს ასეთ მშვენიერ გოგოსთან.
ნინის თითებს ჩემ თითებში ვხლართავ და კიბეებზე ჩავდივართ, მომაბეზრებელ ძაღლს თავიდან ვიშორებთ, მესამე აქაც ზედმეტია ცხოველიც კი
-როგორი იქნება ჩვენი ურთიერთობა?- მეკითხება ის.
სახლის უკან გავდივართ და ვენახებისკენ გზას ნელა მივუყვებით.
-ძალიან უცხო და კარგი, ვერ დაგპირდები რაღაც უაზრო თავგადასავლებს, ფუმფულა სათამაშოებს და მოფერებით სიტყვებს რადგან ეს ჩემში არ ზის, ამას დრო გვიჩვენებს როგორი იქნება, იმედია ორივესთვის ძალიან კარგი.
- განსხვავებული რომ ხარ იმიტომ მიყვარხარ.
ამ სიტყვების მოსმენა მიხარია, გული მიჩქარდება და ხელს მაგრად ვუჭერ, მარანს გვერდს ვუვლით და იქვე ხის ძირში ვსხდებით, მთებს ვუყურებთ როგორ ეშვებიან მოციმციმე წერტილიები სოფლისაკენ, ამ სანახაობით სუნთქვაც კი მეკვრის, ნინი მხარზე თავს მადებს და ღიღინს იწყებს, ისევ ჩემო ციცინათელა, ტანში სიამოვნების ჟრუანტელი მივლის,თმებზე ვეტამაშები და მის სუნს ღრმად ვიყნოსავ, სიმღერას ასრულებს, მის თვალეში ციცინათეები ერეკლება, თმაში გღძელ თითებს მიცურებს, თმის ყოველ ღერს ვგრძნობ, ტუჩებზე ტუჩებით ნაზად ვეხები და თითებით სახეზე ვეფერები, რბილი ხავრდვანი კანის შეხება მსიამოვნებს და გონებას მიბინდავს ენით ენაზე ვეხები, ვკოცნი გაუჩერებლად და კიდევ უფრო დიდი და ამაღევებელი გრძნობები მეუფლება, როცა კოცნას ვასრულებთ გაკვირვებული ვეკითხები.
-საიდან იცი ესეთი კოცნა თუ არავისთვია არ გიკოცნია?
-ვისწავლე. - ცბიერად იღიმის ნინი - არ მინდა აქედან წასვალა ისეთი საყვარლები არიან მოხუცები, ეს ბუნება, საჭმელი და ჩვენ ყველანი.
-მართლა განსაკუთრებულია აქაურობა იმითაც რომ შენ აღმოგაჩინე.
-მართლა ასე ფიქრობ? - მეკითხება გახარებული ნინი.
-რატომაც არა? - ვიჩეჩავ მხრებს.
-ჯობია დავბრუნდეთ, - ჩურჩულებს ნინი- სესილიმ რომ გაიღვიძოს ინერვიულებს და არ მინდა შეეშინდეს.
-სულ ცოტა ხანს მოიცადე. - ვკიდებ ხელს და რბილ ტუჩებზე თითებს ვუსვამ, ნერწყვს ვყლაპავ და ჩემ თავს ვცდი რამედენ ხან შემიძლია გავძლო მისი კოცნის გარეშე, ნინი ჩემ თითს კბილებში იქცევს და მკბენს, გონება მიბინდდება მისი ქცევები ყოველგარ ზღვარს სცდება.
-არ გამიკვირდება ქლიშვილი რომ არ იყო. - ვჩუღჩულებ ღიმილით და თითის გათავისუფლრბას ვცდილობ.
-შეამოწმე!- ამბობს ნინი და ჩემს თითს ათავისუფლებს, თან ეცინება.
-გაფუჭებული გოგო ხარ! - ვიღიმი და ძლერად ვკოცნი, კალთაში ვისვამ და ხელს ვხვევ, მერე ყელზე ჩავდივარ და ისე ძლიერად მაფრინდება თმებში, თვალებიდან ვარსკვალვები მცვივა, რომ მგონია მთელი კოსმოსი დედამიწაზე ემხობა - გთხოვ გამიშვი - ვამბობ სიმწრისაგან მის ყელთან და თან მეცინება. - ჯობია წავიდეთ სანამ რამე სერიოზულზე გადავსულვართ.
სანამ ოთახში შევალთ, ერთმანეთს მშვიდი ღამე ვუსურვეთ, ნინი ისევ საკოცნელად გამოიწია და უკან გავწიე თავი, გაბრაზებულმა წარბები შეკრა, გამეცინა და მსუბუქი კონცით დავემშვიდობე, ნინისთან გატარებულმა, რამდენიმე წუთმა ძალიან კარგად იმოქმედა ჩემზე თითქოს უაზრო ფიქრებისაგან გავთავისუფლდი და ლოგინში მსუბუქად ჩავწექი, ფიქრებში გავერთე და მალევე ჩამთვლიმა თუმცა მალევე მხარზე ხელის შეხებას ვგრძნობ, თვალებს ვახელ, გამოფხიზლება არ მინდა და სიბნელეში თავლებს ვაცეცებ, ისე ბნელა რომ ბერაფერს ვერ ვხედავ.
-როგორ გბედე აქ შემოსვლა?- ვეკითხები ნინის, მის საქციელზე მეღიმება და მისკენ ვბრუნდები, სიბნელეში ხელს ვიქნევ და მისი სხეულის მოძებნას ვიწყებ, თუმცა უშედეგოთ, ვბრაზდები, - იქნებ ამიხსნა რა გინდა ჩვენს ოთახში, მე კი ვიცი მაგრამ მაიინც, მითხარი გულს გაუხარდება
ნინი, რომ პასუხს არ მიბრუნებს ვღიზიანდები
-რას მეთამაშები?- ვკითხულობ უკმაყოფილო ტონით.
იატაკზე კენჭის გაგორების ხმა ისმის ადგილზე ვშეშდები და ღიმილი სახეზე მრჩება, ლოგინიდან ვიწევი ტელეფონის მოსაძებნად და ხის იატაკზ თითებით ვეხები, მოულოდნელად ხელზე რაღაც ძლიერად მიჭერს ხელს, წამიერად და მერე ისევ მითავისუფლებს, გული ამიჩქარდა, ლოგინიდან ვდგები და იატაკზე ვიყურები, ლოგინიზე მუცლით ვწვებ და მის ქვეშ ვიყურები, შისისაგან ლამის გადმოვარდე როცა ვხედავ რომ სიბნელეში ორი მანათობელი თვალი ჩანს და პირდაპირ მე მომშტერებია, ტელეფონს თითებით ვეხები, სწრაფად ვიღებ და ვანათებ თუმცა მის ქვეშ აღარაფერია, ტელეფონის მოულოდნელად ჯდება და თავისით ირთვება, ჩუმი სიცილი მესმის, როგორც კი ლოგინიდან თავს ვწევ ფანჯრიდან შემოსული მკრთალი შუქი ბიჭის სილუეტს კვეთს, მხოლოდ მისი თვალები ანათებს
-არ აანთო. - მთხოვს ჩურჩულით სალომეს ბიჭი.
მობილურს ეკრანით ლოგინზე ვდებ
-აქ როგორ შემოხვედი?- ვამბობ გაკვირვებიული და სუნთქვაშეკრულ ვუყურებ მის შემზარა თვალებს.
-მალობა მინდა გადაგიხადო.
-გთხოვ, სანამ რამეს იტყვი მინდა გთხოვო არ გინდა ასე მოქცევა, როგორ შეიძლება ძალიან შემაშინე სახლში რატომ არ ხარ? დედაშენმა რომ გაიგოს გადაირევა, შენი თვალებიც ძალიან უცნაურია და მეშინია სიმართლე გითხრა
-მე უბრალოდ მადლობის სათქმელად მვედი.- მეუბნება ბიჭი
-რისთვის?- ვეკითხები გაკვირვებული.
-დღეს ჩემზე რომ არაფერი უთხარი მეზობლებს.
-არაფრის, მაგრამ გთხოვ წადი და აღარასოდეს იხუმრო ასე, არ შეიძლება სხვის სახლში შესვლა და შეშინება, შენ რა იცი რომ არაფერი არ მითქვამს?
-გისმენდით, დღეს შავეთის დღესასწაულია.
-რისი?
-შავეთის, რატომ არ წახვედით?
-სად უნდა წავსულიყავით ან რატომ? არ მჯერა ეგეთი რაღაცეების.
-გჯერა, მაგრამ აღიარება არ გინდა, უნდა წასულიყავით და გოგოც წაგეყვანათ! მადლობა- ამბობს ბიჭი და ოთახიდან გადის, კარს იხურავს და მარტო მე და დათო ვრჩებით
-წახვედი?- ვსვამ კითხვას სიბნელეში და პასუხს არავინ არ მცემს დასამშვიდებლად კდევ დიდი დრო მჭირდება, ვერაფრით ვერ მოვისვენე, ლოგინში წრიალი დავიწყე რაზე ლაპარაკობდა ის ბიჭი? უამრავი კითხვა დამიგროვდა, მაგრამ ალბათ ისიც ცოტა გიჟია, მშვიდდები, ძილი მერევა, მაგრამ მოულოდნელად ყვირილი მაღვიძებს
-მოაჭერი ნაწნავი სწრაფად!- ღღიალებს ვიღაც, მაგრამ ეს პატარა ბავშვის ხმა არ არის
ლოგინიდან სწრაფად ვხტები და დათოს ვეძახი.
-დათო გაიგონე?
დათოს ისევ ღრმად სძინავს ჩემ ტელეფონს ვიღებ და ჩართვას ვცდილობ, ნაწნავი სესილის ნაწნავი, აუცილებლად უნდა მივიდე გოგოებთან, ტელეფონს ვრთავ და ელემენტი სულ სავსეა, გაკვირვებული პირს ვაღებს, სესილი სესილის ნაწნავი, რა ხდება ვიმეორებ გონებაში, ოთახიდან გავდივარ, ნინის და სესილის ოთახს კარს სწრაფად ვაღებს და შიგნით ტელეფონს ვანათებ სესილის ლოგინთან მივდივარ, ცარიელია, ლამის ძირს დავარდე შისისაგან, სად გაქრა სესილი, რატომ არ არის აქ? მინდა დავუძახო მაგრამ არ შემიძლია, ნინის ლოგინის ძებნას ვიწყებ, მაგრამ ის ოთხში არ დგას, ნინის რაღა მოუვიდა, სწრაფად ვანათებ ყველგან, უაზროდ ვიწყებ სიარულს, ხელი მიკანკალებს და ვხედავ როგორ არის ჭერზე მიბჯენილი ნინის საწოლი, ის ჰაერშია ეს არარეალურია, მასზე ნინი წევს და სძინავს.














თავი 11


ისედაც უფერული და შავია გარშემო ყველაფერი და და კიდევ უფერულდება, ჭერში ვიყურები და ვხედავ როგორაა საწოლი მიბჯენილი ხის დირეს, ზედ ნინი წევს და მშვიდად სძინავს. ან არ სძინავს... ამის წარმოდგენაზე გონება მიბინნდება, სადაცაა ძირს დავეცემი, გული გამალებით მიცემს და ჩემი უმექმედობა კიდევ უფრო უსუსურ ადამიანად მაგრძნობინებს თავს, ეს კიდევ უფრო მაგიჟებს, მინდა ვიყვირო დავუძახო, მაგრამ არაფერი გამომდის, ეს ყველაფერი საშინელ სიზმარს ჰგავს, იმ სიზმარს სადაც გინდა გაიქცე და ვერ გარბიხარ, იყვირო და ვერ ყვირიხარ, მინდა მჯეროდეს რომ ეს სიზმარია, ბეცრჯერ გადავუჩენივარ კოშმარული სიზმრის დროს საკუთარ თავს სიტყვებით ეს სიზმარია მეღიმება და მშვიდად განვაგრძობდი სიზმრის ნახვას, მაგრამ ეს ყველაფერი რეალობაა, მობილური სულელურად მიჭირავს ხელში და ჰაერში აწეულ საწოლს პირდაღებული ვუყურებ, შუქი ქრება, ეს კვე მეტისმეტია, ვფხიზლდები და შიში კიდევ უფრო მეუფლება, სწრაფად ვანათებ ტელეფონს ისევ, სიტყვებს გონებაში ვალაგებ და ხმააკანკალებული, ჩურჩულით ვეძახი ნინის.
-ნინი გძინავს? - ჩემ ხმას ვერ ვცნობ, კიდევ უფრო ვღიზიანდები, თითქოს ჩემში სხვა ადამიანია და იმას ლაპარაკობს, რისი თქმაც მე მინდა. - ნინი გაიღვიძე, - აკანკალებული ხელით ლოგინის ფეხს ფრთხილად ვეხები, ის ქანაობას იწყებს, თითქოს ჭერზე ძაფებით იყოს დაკიდებული, გარშემო ვიყურები, მინდა ისეთი ნივთი ვიპოვო რაზე დადგომასაც შევძლებ, რომ ნინის მივწვდე და შევამოწმო სძინავს თუ არა, თუ ვიყვირებ შეიძლება პანიკაში ჩავარდეს და გაგიჟდეს. ჩემს საქციელზე ვფიქრობ და ყველაფრის გაანალიზებას ვიწყებ, სწორად იქცევი ასე გააგრძელე, ვიმეორებ გონებაში ხმის ამოღების მეშინია აღარ მინდა მოვუსმინო იმ ხმას რომელიც რამდენიმე წამის წინ ჩემი პირიდან ამოვიდა, სკამი, ხის ზურგიან სკამს ვუყურებ, ზედ ნინის ტანსაცმელია გადაკიდებული ის რაც ამ ღამით ეცვა, სწრაფად ვყრი იატაკზე და ლოგინთან ვდგამ, შისველი ფეხებით ავდივარ და სკამი საშინელ ჭრიალს იწყებს, ნინის მივწვდი, ამ ხნის განმავლობაში, პირველად ვიგრძენი რომ რაღაც ისევ შემიძლია გავაკეთო, რაღაც ისევ გამომივა და იმედი არსებობს. ფეხისწვერებზე ვდგები და ნინის ხელს ვეხები, ის იშმუშნება და თვალებს ახელს, ხელით გამაღიზიანებელი შუქისაგან არიდებას ცდილბს, პატარა ბავშვს ვემსგავსები რომელსაც საოცნებო სათამაშო მოულოდნელად აჩუქეს, გაღებული პირი ღიმილისაგან მეპობა, თვალები ცრემლებით მევსება და გული ამოვარდნას მაქვს.
- საღამო მშვიდობისა, - ვიბრუნებ ჩემს ხმას.
-აქ რა გინდა? - ბურტყუნებს ნინი და საბანში ეფლობა, თუმცა მალევე გონს მოდის და ლოგინიდან თავს სწრაფად სწევს. გაოცებისაგან თვალები უფართოვდება და სკამზე შემდგერ ჩემ სხეულს გიჟივით ათვალიერებს, სუნთქვა უხშირდება, ოღონდ დამშვიდდეს და არ იყვიროს, ვოცნებობ გონებაში და ხელზე ხელს მაგრად ვუჭერ.
-რა ხდება?- ამბობს ხმამაღლა და ლოგინზე ჯდება, საწოლიც ჰაერში ირწევა და ნინი მაშინვე რკინის თავს ებღაუჭება და კივილს იწყებს.
-გაჩუმდი, არაფერია! - ყვირილითვე ვპასუხობ რომ მისი ხმა გადავფარო, მაგრამ მას უკვე ჩემი არ ესმის. - მომეცი ხელი, მე ჩამოგიყვან. - ვთხოვ ნინის და ისე ვღრიალებ, რომ შეშინებული სახით მიყურებს. თითქოს ვიღაც სხვა ვიყო, ადამიანი ვისაც პირველად ხედავს.
ნინი საწოლის თავს ზურგით ეყრდნობა, თავს ხელებში რგავს და ყვირის, მოულოდნელად საწოლი ჭერს სწდება და იატაკზე ხმაურით ეცემა. ნინი ლოგინიდან ვარდება და იატაკზე ეცემა, სულ რამდენიმე სატიმეტრით ამცდა, თორემ მეც მის ქვეშ მოვექცეოდი, პირზე ხელს იფარებს და ფოფხვით კარებამდე მიდის, მუშტებს კრავს და კანკალებს, მას სწრაფად ვუახლოვდები, მაგრამ განწირული ხმით კივის და მასთან მიახლოებისიც კი მეშინია, შორს ვდები, არ ვიცი რა გავაკეთო.
-რა ხდება?- ოთახში შეშფოთებული სახით დათო შემოდის და მზერა იატაკზე გადააქვს, ნინის გაოცებული უყურებს.
-ნინი სესილი სად არის?- ვეკითხები და დათოს გამოჩენა სიმხნევეს მმატებს
-რა ხდება გეგი?- ღრიალებს გაურკვევლობაში მყოფი დათო და გაბრაზებული სახით მომშტერებია, ის კითხვაზე პასუხს ელის რაზეც მე თვითონაც არ მაქვს პასუხი.
-ნინი მოდი ჩემთან, - ვეუბნები მას და დათოს კითხვას უპასუხოდ ვტოვებ.
ნინი თავს უაზროდ აქნევს და იატაკის კაწვრას იწყებს ფჩხილებით, ვხედავ როგორ მოდის მუხლიდან სისხლი, ალბათ ფეხი ლოგინიდან ფგადმოვარდნისას იტკინა.
-გეგი რა ხდება?- მკაცრი ტონით მეკითხება დათო და მხარზე ხელს მადებს თითქოს სიზმარში ვიყო და ჩემ გამოფხიზლებას ცდილობდეს.
-არ ვიცი, - ვბურტყუნებ და იატაკზე ვჯები.
-ყველაფერი კარგადაა ნინი, შენ აქ ხარ ჩვენთან. - ვიწყებ მშვიდი ხმით და მე თვითონაც მიკვირს როგორ ვინარჩუნებ სიმშვიდეს. - უბრალოდ ადექი და დამშვიდდი, გთხოვ.
-რა მოხდა ბებია?- ოთახში ლამფით ხელში საღამოს პიჟამაში გამოწყობილი მართა შემოდის, რომელსაც უკან თედო მოჰყვება.
-გეხვეწები ეს დაამშვიდე და მე მალე მოვალ ყველაფერი რიგზეა უბრალოდ ნინი დაამშვიდთ- ვუმეორებ ბებიას და ბაბაუს, ფეხზე სწრაფად ვდგები და ჩემს ოთახში შევრბივარ ტანსაცმელს სწრაფად ვიცვამ, უკან დათო მომყვება და იგივეს აკეთებს.
-რა მოხდა, ისევ სალომეს ბავშვი მოვიდა?- მეკითხება დათო ამჯერად მშვიდი ხმით.
-ხო, ღამე ჩემთან იყო მოსული, სესილი არ ჩანს უნდა წავიდე.
-მეც მოგყვები, დამაცადე.- შარვალი ამოიცვა დათომ, სანამ დაასრულებდა ოთახიდან გავედი და ნინის შევუარე, რომელსაც თავზე მართა და თედო ედგა.
-რა მოგივიდათ ბებია?- იმეორებდა კითხვას მართა.
-არფერი, უბრალოდ შეშინებულია, მე და დათო გავდივართ და მალე მოვალთ.
-სად გადიხარ ბაბუა ამიხსენი რა ხდება და გადი მერე?- ხმას იმაღლებს თედო და გახუნებული თვალებით მომშტერებია.
-არ ვიცი, მაგრამ სესილი არ ჩანს და მგონი ვიცი ვისაც უნდა წაეყვანა.
-გავედით?- მხარზე ხელს მადებს დათო.
სწრაფად ჩავრბივართ კიბეებზე იმდენად გაგიჟებული ვარ მომხდარით რომ თავს ვერ ვაკონტროლებ, სწარაფად მივრბვარ ეზოს კარებთან. კარს სანამ გავაღებ დათოც მეწევა, ქოქინებს.
-იქნებ წყალზე ჩავიდა, ან ტუალეტში? - ამბობს ის.
- ყოველთვის ასე ნუ ფიქრობ, ზოგჯერ შესაძლოა ისეთი რაღაცეების მოხდეს რისი წარმოდგენაც არ შეგიძლია, მაგალითად, ერთ მშვიდ საღამოს ჭერში დაკიდებული საწოლი ნახო, რომელზეც ნინის ეძინება. სალომეს ბიჭი სესილის ნაწნავზე ლაპარაკობდა საიდან გაიგო? შუაღამით თავზე დამადგა და რაღაც სისულეელეებს ბოდიალობდა, მეკითხებოდა რატომ არ წავედით სოფლიდან, პატარძალიო. რა პატარძალი ვერ გავიგე, მაგრამ ახლა დარწმუნებული ვარ სესილის გულისხმობდა, ისინი წაიყვანდნენ, ფეხებზე გიჟები არიან თუ არა, სესილი უნდა ვიპოვო, არ მაინტერესებს. არ მინდა გააგიჟონ, ან რამე დაუშაონ, ახლა ტუალეტში ან სამზარეულოში მისი ძებნა უფრო არალურად მეჩვენება, რაც ვნახე იმის მერე, ეგ ვარიანტი უფრო სასაცილოა და დაუჯერებელი.
ეზოდან გავდივარ და დათოსთან ერთადგავრბივარ. ხმაურზე ძაღლები ყეფას იწყებენ და გარემო კიდევ უფრო იმუხტება. ავისმომასწავებელი გრძნობა გულს მიღრღნის და ლამისაა გავგიჟდე იმდენად იწელება გზა სალომეს სახლამდე. ნისლი გზას უფრო რთულს და მოსწყენს ხდის, გახურებულ სხეულზე წვიმის უსიამოვნოდ ცივი წვეთები მეცემა.
სალომეს სახლს მივუახლოვდით თუ არა სირბილი შევანელეთ და ნისლში ჩაფლული სახლიდან გამოსულ სინათლეს თვალი მოვკარი.
-სულელი ქალი და მასზე სულელი შვილი. - ამბობს დათო და ჩუმად იგინება - რას აპირებ უნდა შევიდეთ?
-აბა აქ რას უნდა დაველოდოთ?! რა იცი რა ხდება, იქნებ სესილი რა დღეშია.- ვამბობ და ძალების მოკრებას ვცდილობ, ღრმად ვსუნთქვავ.
-ასე სულელებივით დავადგეთ თავს, რომ არ ჰყავდეთ სესილი?

დათო ისევ ეჭვებშია. ნეტავ ენახა ის, რაც მე ვნახე. ახლანდელი რეალობით ყველაზე მეტად თანამოაზრე მჭირდება და არა მოწინააღმდეგე, თვითონაც არეული ვარ და ძლივს შეკოწიწებულ სიმშვიდეს მთლიანად მიფანტავს.
- დიდი იმედი მავს რომ ჰყავს, - ვამბობ გაბრაზებული - თუ არ ჰყავს თავის სულელ შვილზე ვეტყვი, ისედაც ბევრი ღამე გაგავათენებინა შიშში და ჩაგვაშხამა მთელი ეს შემოდგომა და დასვენება.
-გთხოვ ჩააქრე შუქი უნდა გელაპარაკო! - მესმის სალომეს ბიჭის საწყალი უცოდველი და მშვიდი ხმა, თუმცა ამ ხმის გაგონებაზე ისე ვენთები, რომ ვხედავდე სად არის ჩემ თავზე პასუხს არ ვაგებ და არც იმას მივაქცევ ყურადღებას რომ ბავშვია. სიბნელიეში მობილურს ვანათებ სქელი ნისლის გამო ბიჭის დანახვას ვერ ვახერხებ.
-ახლავე გამოჩნდი, სალაპარაკო მე მაქვს შენთან! - ვეუბნები მკაცრი ტონით, ნისლში შევდივარ და მის ძებნას ვიწყებ.
- გამორთე შუქი და მოვალ, მართლა მოვალ. - მიმეორებს მშვიდი ხმით და კიდევ უფრო ვღიზიანდები მისი საუბრის მანერაზე.
-გამორთე შუქი რომ გეუბნება. - ჩემთან მოდის დათო და ტელეფონიან ხელს ძირს მაშვებინებს, უხეშად ვიშორებ თავიდან და ისევ სიბნელეში ვანათებ
-ასე არაფერი არ გამოვა, ხომ იცი შუქზე ყოფნა არ შემიძლია.
-რატომ ჭინკა ხარ?- ვეკითხები დაუფიქრებლად.
-შიგ ხო არ გაქვს, რეებს ეუბნები ბავშვს?- მეკითხება გაოცებული ხმით დათო და ტელეფონს მართმევს.
-ამას რატომ უნდა ვუსმინო?
-ჩამოყალიბდი და ისე ილაპარაკე. - მკაცრად მეუბნება დათო.
- შენ ვის მხარეს ხარ?- ვუბღვერ დათოს - სესილი სად არის? სად წაიყვანე სახლში გყავს? სულელ დედაშენთანაა?
- სესილი მე არ წამიყვანია, გაფრთხილებდი, - მეუბნება ბიჭი და საუბრის ტონს არ ცვლის, სინათლე როგორც კი ქრება სიბნელიდან გამოდის და მიახლოვდება- სესილი იმათ წაიყვანეს, მათი პატარძალია.
ბიჭს სწრაფად ვწვდი მკლავში და ისე ძლიერად მიუჭირე რომ საკუთარი ძალის მეც კი გამიკვირდა თუმცა ტკივილისაგან ხმა არ ამოუღია, დათო მოდის და ისევ ჩემ დამშვიდებას ცდილობს, ხელზე მებღაუჭება.
-სწრაფად თქვი სად არის სესილი?- ვუმეორებ კითხვას, არ მაინტერესებს პატარძლები და ქორწილები, - სად წაიყვანე სესილი სახლში გყავს რა უქენი, ნინის საწოლი რატომ იყო ჰაერში ამიხსენი.
-მაგას ვერ ახსნი როგორ გააკეთეს, მათ დიდი ძალა აქვთ, რომ გაღვიძებოდა და სესილის დაბრუნება ეცადა გადმოვარდებოდა, რამეს იტკენდა და გაკიდებას ვეღარ შეძლებდა, რომც გაკიდებოდა ისინი ისე სწრაფები და მოხრხებულები არიან რომ ვერ დაეწეოდდა, ისინი უბრალოდ გაერთნენ.
-ვინ ისინი?- ვუწევ ხმას.
-გეგი, გთხოვ გამიშვი ისედაც ხომ ვსაუბრობთ.
-გაუშვი! - მთხოვს დათო და ბიჭს ხელს ვუშვებ.
წითელი თვალები კმაყოფილებისაგან უელავს და სწრაფად ახამხამებს.
-ისინი ჭინკები არიან, მხოლოდ შემოდგომაზე ჭინკობის თვეში ჩნდებიან, უწყინარები არიან მაგრამ თუ გააბრაზე ცუადაა შენი საქმე.
-სესილის არავისთვის არაფერი დაუსავებია რომ ვინმე ან რამე გაებრაზებინა, შენი არ მჯერა, სახლში გყავს სესილი, რა გაუკეთე?
-არა არ მყავს, - მპასუხობს დამაჯერებლად და წითელ თვალებს საწყლად აფახურებს, მერე ხმა უფრო მისტიური და საშიში უხდება. - სესილის თმა დაუწნეს მას ამზადებენ ქორწილისათვის, ის მათ ნაშიერს შობს, ყველასაგან განსხვავებულ და ძლიერ ჭინკას, ადამიანის გონებით და ჭინკის მოხერხებულობით, ორივე მათგანისგან დადებით თვისებებს აიღებენ და შექმნიან უფრო ძლიერს და განსაკუთრებულს, რომელიც გახდება მათი წინამძღოლი.
ვიბნევი, გაოცებული ვუყურებ მის მისტიკურ და საუცხოდ წითელ თვალებს, დათოც ხმას არ იღებს და მხარზე მეყრდნობა.
-ბოდავს, არ დაუჯერო შევიდეთ. - მეუბნება დაბნეული ჩურჩულით.
-არ ვბოდავ, - ესმის ბიჭს, - შენ ყველაზე მეტდ გეშინია, მაგრამ გაქვს უდიდესი ნიჭი დააჯერო საკუთარ თავს რომ არ გეშინია, ლაპარაკობ იმაშ, რაშიც ეჭვი თვითონაც გეპარება, მაგრამ აჯერებ სხვებს, ეს ნიჭია. ისე კარგად გამოგდის, რომ საკუთარ თავსაც ატყუებ.
-მე არ მჯერა ჭინკების და არაფერს არ ვაჯერებ საკუთარ თავს, - აწყვეტინებს ბიჭის ნათქვამით გაღიზიანებული - ახლა კი ნება გვიბოძე და გვითხარი სად წაიყვანე სესილი.
-მე რაც ვიცი, იმას გეუბნებით ერთია რა არ გჯერა და მეორეა რა არის რეალობა. - ისე იწყებს საუბარს თითქოს ჩვენზე დიდი ადამიანი გველაპარაკებოდეს, ვოცდები, მინდა რა მჯეროდეს მაგრამ იმის მერე რაც ნინის ლოგინი ჰაერში დავინახე, აღარ ვიცი რა ვირწმუნო.
-მოყევი რისი თქმაც გინდა და დაასრულე, დრო არ გვაქვს.
-მე შეგიყვანთ ჩემს სახლში, ოღონდ, პირობა უნდა მომცეთ რომ რასაც ნახავთ თქვენ შორის დარჩება და არსად იტყვით, არაფერ კავშირში არაა სესილისთან. ის აქ არ არის და არც ყოფილა, მან ჩვენი სახლიც კი არ იცის სად არის. ის ჭინკებს ჰყავთ, მე ვიცი სად იქნებიან ისინი, დაგხმარებით, ოღონდ ერთი პირობით, თქვენ გამათავისუფლებთ მე და მე გავათავისუფლებ გოგოს.
- რისგან უნდა გაგათავისუფლთ?- ჰკითხა დათომ.
- სალომესგან. - გვპასუხობს ისეთი ტონით, თითქოს ყველაზე მარტივ ჭეშმარიტებას ვერ ჩავწვდით.
- სალომესგან როგორ? შვილად ვერ აგიყვანთ.
-მას აქვს ის, რაც მე მასთან მაჩერებს, მაიძულებს, რომ მასთან გავჩერდე და არსად არ წავიდე, მხოლოდ ადამიანს შეუძლია მისი მოხსნა და ჩემთვის მოცემა.
-მერე და მოხსენი რაც არ უნდა იყოს, შენც ხომ ადამიანი ხარ. - ვეუბნები მე - ისეთი რა უნდა ჰქონდეს?
-დამპირდი, რომ არაფერს დამიშავებ იმის მერე, რასაც ახლა გეტყვით. - მუდარის ტონისთ ამბობს ბიჭი და უკან იხევს.
- დროზე თქვი. - უხეშად ეუბნება დთო და უახლოვდება.
- მე მოყოლას დავიწყებ და არ გამაწყვეტინოთ, მომეცით პირობა.
- დროს გვაკარგვინებს ამ სისულეელეების მოსმენაში, - ვამბობ და სახლისკენ ვიყურები, ერთ ადგილას ვწრიალებ და ამ დაუჯერებელ ამბებს ვუსმენ, ეჭვი მაქვს, რომ დროს გვაყვვანინებს და სალომეს სესილი ჰყავს და რაემეს დაუშავებს, ბიჭთან მივდივარ და ისევ ხელს ვკიდებ, თავალებს აფართობვებს და გათავისუფლებას ცდილობს, ოხრავს და სახე ემანჭება.
- გთხოვ, დამასრულებინე. ახლა თქვენთვის ყველა წუთი მნიშვნელოვანია.
-ათქმევინე არ უნდა. - მკაცრი ტონით მეუბნება დათო.
-ყოველ სამოცდაათ წელლიწადში ერთხელ, ჭინკებს აქვთ ქორწილი, ირჩევენ ახალგაზრდა გოგოს, რომელიც გაუჩენს შვილს. დღეს ქორწილი იქნება, უამრავი ჭინკა იბრძოლებს პატარძლისათვის, გამარჯვებული მამა გახდება. ბევრი მათგანი დაიღუპება. სამოცდაათი წლის წინ სალომეც ჭინკებმა წაიყვანეს, როცა ქმარს ეძებდა და მან ჭინკა შვა, მაგრამ სალომემ იცოდა როგორ შეენარჩუნებინა შვილი, გამოიპარვა მოახერხა ფეხმძიმემ, როგორც კი ჭინკა შვა, ნეკა თითი მოაჭრა და საგულდაგულოდ გადამალა, რომ მის შვილს გაქცევა არ ეცადა და მისგან არ წასულიყო. ის სამუდამოდ მასთან დარჩა, შვილს მისი ყველაზე კარგი თვისებები გადასცა მუცლადყოფნის პერიოდში, შემდეგ კი გაგიჟდა, ალბათ ხვდებით, ყველაფერი იმის მერე რაც ნახა, ბუნებრივია, საღი აზროვნების უნარი დაკარგა. მე სალომეს შვილი ვარ, დაახლოებით ადამიანური გადათვლით სამოცდაათი წლის ასაკის.
ბიჭს ცივად ვუშვებ ხელს და რამდენიმე ნაბიჯით უკან ვიხევ, დათო რაღაცას ბურტყუნებს, მოწყვეტით მიწაზე ჯდები და ჩემს ხელებში თავს ვრგავ, ღრმად ვსუნთქავს და ყველაფრის გააზრებას ვიწყებ.
-დამეხმარეთ გავთავისუფლდე მისგან, მე გავხდები მათი მართველი და გოგოს მოძებნაში დაგეხმარებით.
- შენც გიჟი ხარ! - ღრიალებს დათო ჩემთან მოდის და ჩემს ფეხზე წამოყენებას ცდილობს.
-მე გაჩვენებთ ჩემს ნამდვილ სახეს მაგრამ არამგონია ამისთვის მზად იყოთ.
-მაჩვენე. - ვამბობ, მშვიდად. არ მგონია ამ ყველაფრის მერე რამემ გამაოცოს, თანაც რამე მჭირდება, რმ ყველაფერი ვირწმუნო.
ბიჭი ცბიერად იღიმის და მიახლოვდება წითელი თვალები უფართოვდება, კანი გაშავებას და გაუხეშებას იწყებს, ფრჩხილები და თმა დაგრძელებას, სიმაღლეში იკლებს, ხელები უფრო წვრილი და გრძელი უხდება, კბილები უფრო თეთრი და ბასრი, ხელებს გაფაციცებით ვაკვირდები და სუნთქვა მეკვრის, ნეკა თითზე გრძელი ფჩხილი არ აქვს ეს იგიჟეა, ეს არარეალურია, ლამის გონება დაკრაგო ჩემს წინ მახინჯი და უცნაური არსება დაგას, დათო უკან იხევს და იგინება.
-ესაა ჩემი ნამდვილი სახე. - ხმა ხრინწიანი უხდება ჭიკას და სიტყვებს მთელი სიამაყით წარმოთქვამს - დამეხმარეთ, რომ ჩემი ნამდვილი სახე დავიბრუნო. ასეთ მომენტს დიდი ხანია ვეძებდი, მე შემიძლია გაპოვნინოთ გოგო, გავათავისუფლო და დაგიბრუნოთ, თქვენ მარტო ამას ვერ გააკეთებთ, მე ვიცი სად არიან, ჩვენ ერთმანეთს ვჭირდებით, მე გაჩვენებთ სალომეს ქმარს და თქვენ უფო დარწმუნდებით იმაში ვის მხარეს უნდა იყოთ, სალომე შემოგთავაზებთ დახმარებას მაგრამ თქვენ მე გჭირდებით დამიბრუნეთ ჩემი ფრჩხილი, იქ ჩემი ძალაა, ის ჩემი სულის ნაწილია, მე მინდა ვიყო ის ვინც ვარ არ მინდა ადამიანებს ვემონებოდე და სარდაფში ვიყო მთელი ცხოვრება, გამათავისუფლეთ და გპირდებით ხელს შევუშლი იმ არსების დაბადაებას რომელიც ჭინკების წინამძღოლობაში შემეცილება
საზიზღარ არსებას ზიზღით შევცქერი, გულის რევის შეგრძნება მეუფლება, მინდა ეს ყველაფერი სიზმარი იყოს, მაგრამ რეალობაა, მინდა გავიღვიძო, მგრამ ვაცნობიერებ რომ ეს ყველაფერი ახლა, ამ წამს ხდება და ვერ გავიღვიძებ, დათო მიახლოვდება მხარზე ხელს მადებს და მეორე ხელს მიწვდის, ხელზე ხელს ვკიდებ და ფეხზე ვდგები, ყველაფერი მტკივა, იმის გახსენებაც არ მინდა სესილი რა მდგომარეობაში შეიძლება იყოს, მიუხედავად იმისა, რომ უკვე მჯერა რომ ის სალომესთან სახლში არაა, მაინც მინდა ჩემი თვალით ვნახო.
-ანუ შენ ამბობ, რომ ფრჩხილის აღება არ შეგიძლია?- ვეუბნები ჭინკას და ვერ ვუყურებ რადგან ასეთი საზიზრარი და მახინჯი არსება ფილმებშიც არ მყავს ნანახი.
-არა. - მპასუხობს მშვიდი ტონით, მისი ხმა ყოველ ჯერზე იცვლება და უფრო და უფრო უცნაური და საშინელი მოსასმენი ხდება.
-შენ, როგორც ჩანს, იმაზე მეტ ძალას ფლობ, ვიდრე ჩვენ ჩვეულებრივი ადამიანები, ასე რომ, თავისუფლად შეგიძლია შეებრძოლო სალომეს და ფრჩხილი დაიბრუნო თუ რასაც ეძებ.
-სალომე არაფრის დიდებით არ დათმობს ჩემს თავს, მე მისი შვილი ვარ, როგორ გგონია, მარტოობაში გაგიჟებული ქალი შვილს დათმობს? როგორიც არ უნდა იყოს, თუნდაც ჭინკა.
-მე ეგ არ მითქვამს, რატომ არ შეგიძლია შეებრძოლო სალომეს და თვითონ მოაგვარო პრობლება? - გავუმეორე კითხვა და დათოს დავეყრდენი.
-მე სალომეს ნაწილი ვარ, ის დედაჩემია შესაბამისად მე არ შემიძლია ვებრძოლო ჩემს თავს, მას იმაზე მეტი ძალა აქვს, ვიდრე თქვენ. წარმოგიდგენიათ, ის დაეუფლა მაგიასაც და იასეთ საშინელებეს აკეთებს ვერც კი წარმოიდგენთ, მერე რა რომ გიჟია, ჭკუა არ მოეკითხება, ის მე ადამიანმა წამართვა და ადამიანმა უნდა დამიბრუნოს, ჩემი ნებით ვერსად ვერ წავალ... შორს ვერსად, ამ სოფლიდანაც კი, რადგან მის გარეშე სიცარიელეს ვგრძნობ და უსუსური და უძლური ვხდები, მგონი დროა შევიდეთ, მოხუც ქალთან ბრძოლა არამგონია გაგიჭირდეთ.
-ბრძოლაში რა იგულისხმება? - ჰკითხა დათომ მშვიდი ხმით და მისი სიმშვიდე ჩემზეც დადებითად მოქმედებს. ცოტა ხნის წინ ყველაფერში ეჭვი ეპარებოდა, ახლა კი ამაყად დგას და თავი ისე უჭირავს, თითქოს ეს ყველაფერი მის ყოველდღიურ ცხოვრებაში ხდებოდეს. ეს მაკვირვებს, მაგრამ როგორც უკვე ვთქვი, ძალას მმატებს.
- ბრძოლაში? ყველაფერი. - სიცილით პასუხობს ჭინკა - მერე რა რომ მოხუცია თავად დარწმუნდებით, რომ ასე მარტივი არაა, ჩვენ ერთმანეთს ვჭირდებით, მე უნდა მენდოთ ის ისეთი ქალია თქვენ გადაბირებას და შეცდენასს შეეცდება, თქვენ მე უნდა მენდოთ, მე გოგოს გაპოვნინებთ სანაცვლოდ კი დიდებას და ძალას დავიბრუნებ
-რატომ უნდა გენდოთ?
-მიუხედავად იმისა რომ ვხვდებოდა რაც მოხდებოდა, არასოდეს მინდოდა სესილი ჭინკებს წაეყვანათ და მას შვილი გაეჩინა, ჯერ იმიტომ რომ ჩემი კონკურენტია, მერე იმიტომ, რომ ვიცი სალომე რა დღეშიცაა, არასოდეს არ შემიმჩნევია თქვენში ცუდი თვისება არ გამეცით როცა მნახეთ, მე გაფრთხილებდით, რომ წასულიყავით სოფლიდან მიუხედავად იმისა, რომ ვიცოდი რაც მოხდებოდა და ამ მომენტით ვისარგებლებდი. ახლა ასე ვიქცევი. მაგრამ სხვა გამოსავალი არ არსებობს, ადამიანი ადამიანთან უნდა იყოს და არა ჭინკასთან. ჩვენ ჩვენთვის ვინებით, ცალკე და თქვენ ცალკე მშვიდად გააგრძელებთ ცხოვრება.
მისი სიტყვების გააზრებას ვცდილობ, აზრი აღარ აქვს რამეზე ყოყმანს, ყველაფერს გავაკეთებ ჩვენი სესილის დასაბრუნებლად, აღარ აქვს აზრი არც იმ ეჭვებს, რომ ავსულები და ჭინკები არ არსებობენ, ის ჩემს წინ დაგას და ყველაფერი ემთხვევა, დროის დაკარგვა არ მინდა მინდა. სესილი რაც შეიძლება მალე ვნახო, ნინი საშინელ მდგომარეობაში დავტოვე მოხუცებიც ალბათ განიცდიან ჩვენ წასვლას და დაბნეულები არიან, მახინჭი არსება ხის კარზე ფრჩხილებით ნერვების მომშლელად აკაკუნებს მერე კარს აღებს და გრძელი, წვრილი, შავი ხელით ეზოში გვიძღვება.
-მე აქ დავრჩები! ამბობს ის, ხის უკან დგება და წითელი თვალები საზარლად უელავს. - ჩააქრეთ ის წყეული შუქი და მერე მეც მოვალ.
შემოდგომის ცივმა ნიავმა დაუბერა. ტანში ჟრუანტელმა დამიარა და სახლს შევხედე, ოთახიდან მართლაც გამოდიოდა მკრთალი შუქი, ხის კიბეზე ფეხაკრეფით ავედით ღრმად ჩავისუნთქე და კარი მოურიდებლად და ხმაურის გარეშე გავაღე, ხის მაგიდასთან ჩვენგან ზურგით სალომე იჯდა და ვიღაცას მშვიდი ხმით ელაპარაკებოდა, ჩავახველე თუ არა ის მაშინვე შემოტრიალდა, ცივი მზერით შემომხედა და ფეხზე მოხუცისთვის შეუფერებლად სხარტად წამოხტა და ჩემს წინ დადგა.
-ყველაფერი ვიცით. - დაიწყო დათომ ისევ მშვიდი ხმით, - მოდი არ გვინდა ბევრი საუბარი, ფრჩხილი მოგვეცი და ჩვენ პირობას გაძლევთ, რაც ვიცით არაფერს ვიყვით არავისთან, ისევ მშვიდად განაგრძობთ ცხოვრებას სოფელში ავსულების და ბოროტი არსებების გარეშე, სამუდამოდ გათავისუფლდებით.
ქალს სახე გაეყინა, დაიძაბა და ადგილზე გაშეშდა, მისი მდგომარეობით თუ ვიმსჯელებთ აზრი არ აქვს მასთან ესეთ მშვიდ საუბარს, თვალს მაგიდაზე დადგმული ლამფისაკენ ვაპარებ, მერე სწრაფად ვუახლოვდები ხელში ვიჭერ, გამურულ შუშას ზემოდან სულ ვუბერავ და ვაქრობ, ოთახში სიჩუმემ და საშინელმა წყვდიადმა დაისადგურა, სინათლე მხნეობას და ძალასს მატებდა, ახლა ბნელ ოთახში მხოლოდ ორი წითელი თვალი ანათებს, ჭინკა როგორც დაგვპირდა, აქ არის.
- ჩემგან წასვლა გინდა? - გაბრაზებული ხმით ჰკითხა სალომემ თავსი ჭინკას - აქ მოეთრიე, თვალები უკან უკან იხევდა და ახლა კარებს ეფარებოდა.
-მიხედე ამათ, - თქვა სალომემ და ოთახში დასადგურებულ შემზარავ სიჩუმეს მხოლოდ მისი გახშირებული სუნთქვა არღვევდა, მოულოდნელად ყელზე რაღაც შემეხო რამდენიმე ნაბიჯი უკან გადავდგი, მაგრამ ეს უხეში და ყინულივით ცივი ხელი ჩემს კისერს არ შორდებოდა და კიდევ უფო მაგრად მიჭერდა ხელს, სუნთქვა მეკვრის და ვხვდები რომ ჭინკამ გვიღალატა, ეს ყველაფერი მისი მოფიქრებული ბოდვა იყო, ყელზე ცივი ხელი კიდევ უფრო მაგრად მიჭერს, ახლა ჰაერის ჩასუნთქვასაც ვეღარ ვასწრებ, ხელებს ვიქნევ, მაგრამ ჩემს წინ არავინ არ დგას, ვხვდები როგორ მივიწევ ჭერისაკენ და იატაკს ვშორდები, წამიერად ჭერზე ვეკრობი და გაუსაძლის ტკივილს გვრძნობ, ვერ ვსუნთქავ პირს ფართოდ ვაღებ და საჭირო ჰაერის ჩასუნთქვას ვცდილობ, ძალაგამოცლილი ხელებს მაინც ვიქნევს, მთელი სახე მიხურს და თვალებიდან სიმწრისაგან ცრემლი მდის, გონება მიბინნდება და თავბრუ მეხვევა, ცოტაც და გონებას დავკარგავ, მაგრამ იატაკზე მოწყვეტით ვეცემი, პირს ვაღებს და ჰაერს ერთიანად ვისუნთქავ. თავბრუ მეხვევა და იატას ხელის გულებით ვეყრდნობი, ვახველებ და ვგრძნობ როგორ მტკივა სხეულის ყველა კუნთი. კისერს ვერ ვამოძრავებ.
-დათო. - ვხრიალებ ძვლივს გასაგონად და ძალების მკრებას ვცდილობ.
იატაკზე დაცების ხმა მესმის, სავარაუდოდ ეს დათოა ისიც გამალებული სუნთქავს და ახველებს, აუტანელი შიშის გრძნობა მეუფლება, ფეხზე წამოდგომას ვცდილობ, მაგრამ თმაზე სალომეს ცივ და გამხდარ ხელს ვგრძნობ, მთელი ძალით მქაჩავს და კედელს მანარცხებს. ძვლები თითქოს მთლიანად მემსხვრევა. უსუსურობის განცდა მეუფლება, ნუთუ სესილისთვის ვერაფერს გავაკეთებ? კარგი იქნება თუ აქედან თავს დავიხსნით.
-წადი ჩემი სახლიდან! - დამჩხავის ქალი თავზე.
-გეგი. - დათოს ხმის გაგონებაზე თითქოს ძალა მომემატა, სიბნელეში იმედის სხივივით გაკრთა მისი ჩახლეჩილი ხმა. კისერზე ხელი მოვისვი და სიმწრისაგან კბილს კბილი დავაჭირე.
-მიდით ბიჭებო, - გაისმა ჭინკის ხრიალი, - ის მოხუცი ქალია, იფიქრეთ სესილიზე.
ვერ ვხვდები რა ხდება. ეს თუ ჭინკა არ იყო სალომემ გააკეთა ეს ყველაფერი? მაშინ ჩვენი ძალა და შესაძლებლობები მის ძალასთან ახლოსაც ვერ მივა და ვერაფერს გავხდებით, ჭინკას ხმა სესილისთან დაკავშრებით არაადამიანურ ძალას მატებს, ფეხზე ვდგები, ჰაერს ხარბად ვისუნთქავ და სიბნელეში მოხუცის ძებნას განვაგრძობ, ვიპოვე, მკლავზე ხელი მოვკიდე და ახლა მე მივაყუდე კუთხეში.
-კუდიანო დედაბერო! - ვუთხარი ზიზღით.
-გაეთრიე ჩემი სახლიდან, - მიმეორებს სალომე.
-გეგი! - დაიძახა ისევ დათომ და მხარზე ხელი დამადო.
-შუქი აანთე დათო!- ვუთხარი მას, წყვდიადი დათოს ტელეფონის მკრთალმა შუქმა გაანათა, უფრო მეტი ძალა მომეცა, დათო ბუხრის თავზედადებულ ასანთს მიუახლოვდა და ჩამქრალი ლამფა აანთო.
-რას აკეთებ? - გაისმა ჭინკის გაკვირვბული ხმა.
-მოღალატე ავსულო. - შევუღრინე ჭინკას.
-ეს მე არ ვყოფილვარ, - მითხრა კარებს ამოფარებულმა საზიზღარმა არსებამ რომელიც წითელი თვალებით აკვირდებოდა ყველაფერს.
-აბა ამ ბებერმა გააკეთა?- კითხა დათომ.
-არა!
-აბა ვინ?
-სალომეს ქმარმა, მისმა საყვარელმა ქმარმა. - ირონიულად თქვა ჭინკამ. მახსენდება ის ღამე, როცა ამ სახლში პირველად ვიყავით, სალომე „მამაზე“ ლაპარაკობდა. ალბათ სული ჰყავს? ყოველი შემთხვევისთვის აღარაფერი გამიკვირდება.
-თუ ჩემი სახლიდან არ წაეთრევით, მეორედ იატაკამდე ცოცხალი ვეღარ მიაღწევთ. - მუქარით მითხრა ქალმა და მოხუცისათვის შეუფერებლად თეთრი კბილები გამოაჩინა.
- გააჩერე ის სული. - ვუთხარი ჭინკას.
-არ შემიძლია- მპასუხობს ის
-რა შეგიძლია აბა?
-ჩემი ფჩხილი მინდა და ყველაფერს გავაკეთებ იმასაც, რასაც თქვენი გონება ვერ მისწვდება, იფიქრეთ სესილიზე.
ჭინკა საკმაოდ ცბიერია, მიუხედავად იმისა, რომ მას არ შეუძლია გამოიყენოს თავის ძალა ამ მომენტში, ხვდება რომ სესილის ხსენება ჩვენზ დადებითად მოქმედებს და ყოველ წუთში იმეორებს
-გთხოვ, მოგვეცი ფრჩხილი!
-სიკვდილამდე. - მპასუხობს ქალი და სიტყავს მარცვლავს.
-გეგი. - მეძახის ისევ დათო.
-რა გინდა?- ვეკითხები და ქალის საზარელ სახეს თვალს ვერ ვწყვეტ.
-შეხედე! - ამბობს ის და მზერა დათოზე გადამაქვს, შემდეგ კი იმაზე რასაც ის უყურებს, ლამფა ჭერისაკენ მიიწევს, შემდეგ კი მოწყვეტით ეცემა და მსხვრევის ხმა ისმის, ოთახი ნავთის სუნით იჟღინთება, ისევ შიშის გრძნობა მეუფლებ და ველოდები როდის შემეხება სული ისევ, კედელს დიდი სიჩქარით ვენარცხები და მთელი ზურგი საშინლად მტკივა, ადგილიდან ვერ ვიძვრი თითქოს დაბმული ვარ.
-გააკეთე რამე! - ვუღრიალე ჭინკას.
სიბნელეში წითელი თვალები გამოჩნდა ახლა პირველად გამიხარდა ამ არსების დანახვა, იმედი მომეცა, ის სხვადასხვა ადგილას ჩნდებოდა და არ ჩერდებოდა.
-მამა, უფრო სწორედ შენ მამაჩემი არ ხარ, შენ ცოლს ეხმარები, რომელმაც მოგკლა როცა ომიდან დაბრუნდი იმისათვის, რომ ისევ არ წასულიყავი მისგან, მან გიღალატა, არ დაგელოდა, ბოროტი არსება გააჩინა, როგორ არ გრცხვენია? შენ სულსაც კი არ მისცა მოსვენება, მას არასოდეს ჰყვარებიხარ, რომ ჰყვარებოდი არ მოგკლავდა, რომ ჰყვარებოდი შენ სულს მოსვენებას მიცემდა, რომ ყვარებოდი შენ არ გიღალატებდა, მიეცი შენს სულს მოსვენება, გათავისუფლდი ამ კუდიანისგან, გათავისუფლდი და გამათავისუფლე მეც.
იატაკზე ისევ ძლიერად ვეცემი, ვგრძნობ როგორ სწრაფად იწყებს მოძრაობას სისხლი სხეულში ფეხზე ვდგები თუ არა ბუხარში ცეცხლი ინთება, ბუხართან დათო დგას მაგრამ მის გაოცებულ სახეს რომ შევხედე, მივხვდი, რომ ცეცხლი მას არ აუნთია, ჭინკა სწრაფად უჩინარდება ოთახიდან და ისევ კარებს ეფარება, სალომე გაფაციცებით გვიყურებს, აშკარად დაბნეულია, ხის მაგიდა ნელ-ნელა ჰაერში იწევა და ჭერს ებჯინება, შემდეგ სწრაფად ეშვება იატაკზე და დიდი სისწრაფით ეჯახება ჭერს, ფიცრები იმტვრევა და მაგიდა სადღაც უჩინარდება, გამაყრუებელი ხმაურისგან თავის დასაცავად ყურებზე ხელს ვიფარებ. კედელზე ჩამოკიდებული სურათი, რომელზეც სალომე და მისი ქმარია გამოსახული, თავისით იხსნება და ოთახში წრიულად და ნელა იწყებს მოძრაობას შემდეგ სიჩქარეს უმატებს და პირდაპირ ბუხარში ეცემა, მას სტალინის სურათი და წითელი გადასაფარებელიც ემატება. უზარმაზარი ცეცხლი ინთება, სალომე თვალებგაფართოებული თავსაფარს იხსნის, გაოფლილ შუბლზე ისვამს და ბუხრისაკენ იყურება, ძირს მუხლებზე ეცემა და ფორთხვით და ღრიალით ბუხართან მიდის, შიშველ, დამჭკნარ ხელებს მოურიდებლად ჰყოფს ცეცხლში და შიგნით დამწვარი ფოტოს გამოღებას ცდილობს, თან განწირული და შემზარავი ხმით კივის, ხელები სულ გაუწითლდა და სისხლის წვეთები ცხელ ნაკვერჩხლებზე ეცემა, სალომეს თითქოს რაღაც ძალა უკან ხევს ჰაერში სწევს და შორს შემოსასვლელ კართან აგდებს. სალომე სახით ენარცხება იატაკს და ხე მისი ხელებიდან წამოსული სისხლით ისვრება.
-მე შენ მიყვარდი და მიყვარხარ, არ წახვიდე! არ წახვიდე! - ხრიალებს გამწარებული.
მე და დათო გაოცებულები შევყურებთ სანახაობას, ადგილიდან ვერცერთი ვახერხებთ დაძვრას. ხის ფანჯრები გაიღო, ოთახში ცივი ქარი შემოვარდა, ფანჯარა ჩარჩოებს მოსცილდა და ძირს ხმაურით დაეცა, განწირულ საცოდავ ქალს ვუყურებ როგორ ტირის და იატაკზეა დამხობილი მერე კი მზერა მის ხელებზე გადამაქვს.
-წყალი მინდა. - ვამბობ მე და ოთახში წრიალს ვიწყებ საშინელ ხმაურში მეც ძვლივს გავიგონე რა ვთქვი, საძინებელში შევდივარ, ჯიბიდან ტელეფონს ვიღებ. ჩემი მოლოდინი ჩემდა სასიხარულოდ მართლდება, სალომეს საწოლის თავთან ჭიქით წყალი აქვს დადგმული, სწრაფად მოვკიდე ხელი და ოთახიდან გავარდი, მასთან მივედი წითელ დასისხლიანებულ ხელებზე წყალი ფრთხილად დავასხი და ქალმა ნეტარებისსგან და ტკივილისგან ყვირილს მოუმატა.
-ვერასოდეს ეღირსები ფრჩხილს თუ ახლა წყალს არ მოიტან - ვუთხარი კართან მდგარ საზიზღარ წითელთვალებიან ჭინკას რომლი სახის გამომეტყველებითაც თუ ვიმსჯელებთ კმაყოფილია სანახაობით, მისი უმოქმედობა მაგიჟებს და ისევ ვღრიალებ- ეს ხომ მაინც შეგიძლია გააკეთო, დროზე!
ჭინკა წამიერად სადღაც უჩინარდება, ხელიდან ცარიელი ჭიქა მივარდება ჰაერში ადის და პირდაპირ ჩემსკენ მოემართება
-გეგი, - ყვირის დათო, მხარზე მექაჩება და გვერძე მაგდებს, რამდენიმე სანტიმეტრი და ჭიქა პირდაპირ თავში მომხვდებოდა.
-რა ჯანდაბა ხდება, ეს რაღაა?- სასოწარკვეთილი და დაბნეული დათო იატაკზე ჯდება.
კარის ხმა მაფხიზლებს, ის მთელი ძალით მიაჯახუნა რაღაცამ, ისევ გააღო და სიჩქარეს უმატა, მალე ჩარჩოსთან ერთად გარეთ გავარდა და გაუჩინარდა თუმცა ჭიკა გამოჩდა, დიდი ჯამით ხელში რომელშიც წყალი ესხა.
-გამომართვი, ვერ შემოვალ- მითხრა მან- ცეცხლი ძალიან დიდია, ეს სული არ დამშვიდდეება, მოეშვით მაგ კუდიანს და საქმეს მივხედოთ, ჩვენ თავებზე და სესილიზე ვიზრუნოთ.
-დედაშენია, რაც არ უნდა იყოს როგორ ლაპარაკობ?
-გეგი- მაწყვეტინებს დათო - დედაშვილობაზე ლაპარაკი არ დაუწყო ერთი ამას გეხვეწები ამის დრო არ არის.
ჭინკას ჯამს ვართმევ და ჰაერში ვიყურები, გული გამალებით მიცემს ძარღვებში სისხლის სწრაფ მოძრაობას ვგრძნობ, ჰაერს რღმად ვისუნთქავ და ვამბობ.
-თუ ოდნავ მაიც გყვარებია მომეცი უფლება დავეხმარო.
ოთახში სიჩუმე ისადგურებს, მხოლოდ სალომე ტირის, მის წინ ჯამს ფრთხილად ვდგამ და სალომეს სისხლიან ხელებს დავყურებ, ფრთილად ვეხები მკლავსე, ის კვნესის და თავს ზემოთ სწევს, გაოგნებული შევყურებ თვალებში, მოლოდინო მქონდა რომ მის ცივ მზერასდავიჭერდი, მგრამ სალომე თითქოს სხვა ადამიანი გახდა, სასოწარკვეთილი მიყურებს და კბილს კბილზე აჭერს.
-დამეხმარე, ხელები ჯამში ჩავაწყობინოთ. - ვთხოვე დათოს, ისიც დაიხარა, სალომეს მკლავში ხელი მოჰკიდა, მაგრამ ვერ ავაწევნეთ, გამხმარი სისხლი და კანი ფიცარზე იყო მიკრული, გულისრევის შეგრძნება დამეუფლა, ჯამიდან წყალი მუჭით ამოვიღე და ხელის გარშემო დავასხი, ქალმა ხმამაღლა იკივლა ხელები ავაღებინეთ და სწრაფად ჩავაწყობნეთ ჯამში, იატაკს დავხედე, მასზე სისხლის და კანის ნარჩენები იყო, სუფთა კამკამა წყალი სისხლისგან გაწითლდა.
-შეეშვით მაგას იპოვეთ ფრჩხილი!
-შენ დახმხმარებას გვპირდები, როცა დედაშენს არ ეხმარები.
-თქვენთვისაც რომ იგივე გაეკეთებინა, რთული იქნებოდა დედა გეწოდებინათ ქალისათვის, რომელმაც მთელი ცხოვრება დამაკარგვინა, მთელი ძალაუფლება წამართვა, არასოდეს მომქცევია დედასავით, სიამოვნებას მანიჭებს ასეთს რომ ვხედავ.
- საწოლი გამოიტანდე დროზე! - უთხრა დათომ ჭინკას.
- შუქი. - შეეპასუხა ის
-ფანჯრიდან გადადი!
-არ ვაპირებ მაგას ვემსახურო!
-გააკეთე რასაც გეუბნება!- ვუღრიალე მე, საიდან შემომრჩა ამდენი ძალა, საიდან მავს ამდენი ენერგია, რაც ვნახე იმის გააზრებას ვიწყებ.
ოთახიდან საწოლი თავისით გამოდის და კედელთან ჩერდება მე და დათო ქალს ხელს ვკიდებთ და საწოლზე ვსვამთ, ჯამს კალთაში ვუდებთ, მერე, ნაჭერს ვახევ ლოგინის გადასაფარებელს, ჯამში ვასველებ და ვცდილობ სისხლი მოვწმინდო სახიდან
-წყალი გამოუცვალე ამ ერთხელაც, გთხოვ!- ვუთხარი ჭინკას
-მთხოვ?- გაიკვირვა მან და მაშინვე გაუჩინარდა.
იატაკზე დამაგრებულმა კარმა, რომელიც სარდაფის კარია, მოძრაობა დაიწყო, იხურებოდა და იღებოდა, სალომემ მაშინვე მას შეხედა, თავი გააქნია და გაურკვევლად რაღაც ჩაიბურტყუნა.
ჭინკა გამოჩნდა, სალომეს წყალი გამოვუცვალეთ. სარდაფიდან საშინელი ღრიალის ხმა გაისმა, თუმცა ეს ადამიანის ხმას ჰგავდა.
-რა ხდება?- ვკითხე დათოს.
მან მხრები აიჩეჩა, რამდენიმე ნაბიჯი კარისკენ გადავდგით და სარდაფისკენ დავიწყეთ ყურება, მალე ხმაური გაჩერდა, მაგრამ ფეხის ხმა გაისმა ვირაც კიბეზე ამოდიოდა, სუნთქვა შემეკრა და ცივმა ოფლმა დამასხა, როცა დავინახე როგორ ამოიოდა კაცი სარდაფიდან, გარშემო ბლანტი გამჭირვალე ქარვისფერი სითხით იყო დაფარული, თვალებდახუჭული უცნაურად მიოძრაობდა სახის გამომეტყველება უცვლელი ჰქონდა, მთლიანად გალურჯებული და გაშავებული ჩანდა, ნუთუ ეს სალომეს მიცვალებული ქმარია? როგორ მოძრაობს?
-მიყვარდი და ყოველთვის მეყვარები. - თქვა სალომემ, რომელსაც ყვირილისგან ხმა ჰქონდა ჩახლეჩილი, გახუნებული თვალებით სიყვარულით აღსავსე მზერით ქმარს შეხედა, მერე ისვ რაღაც ჩაიბურტყუნა, კაცი მუხლებზე დაეცა, პირი გააღო და იქედან შავი ბლანტი მასა გადმოვიდა, რომელიც არ წყდებოდა, იატაკზე იღვრებიდა, პირზე ხელი ავიფარე, ოთახში საშინელი სუნი დადგა, კაცი გაჩერდა პირი დახურა, ფეხზე წამოდგ და სარდაფისკენ თავით გადაეშვა.
-ვიცოდი, ვიცოდი- სიხარულის ყიჟინა შემოსცხო ჭინკამ, კარებთან იდგა და შორიდან ბედნიერი სახით აკვირდებოდა იმ შავ მასას რაც კაცმა პირიდან გამოუშვა, მას შევხედე და თვალები გაკვირვებულმა გავაფართოვე, სალომე გაუჩერებლად ტიროდა.
-ვიცოდი -განაგრძო ჭინკამ. - ამ ქალმა ჩემი ძალა ამ შტერი კაცის სულის გამოსაძახებლად გამოიყენა, აჭამა რაღაც მკვდრის სხეულს და იქედანაც სული ამოვიდა, მაგრამ ჩასახლდებოდა კიდევაც, ეს ისეთი ძლიერი რამაა... ამისთვის გმოიყენა ჩემი ძალა, ამიტომ ვგრძნობდი სისუსტეს და ის ძალაც არ მქონდა რაც უნდა მქონოდა, ფრჩხილის გარეშე, მიდი აიღეთ და წავედით.
-არ მინდა ტყუილი იმედები გქონდეს. - უთხრა დთომ როგორც კი გონს მოვიდა.
- ფრჩხილს მაშინ მიიღებ, როცა სესილისთან მიგვიყვან.
ბლანტ შავ სითხეს მივუახლოვდით ფრთხილად შევხედეთ მაგრამ ისეთი აუტანელი სუნი ჰქონდა, ცხვირზე ხელი მოვიჭირეთ, დათომ ლამფა აიღო და ამოატრიალა სითხე გადავსალეთ და მასში მართლაც იყო გრძელი ფრჩხილი, ეს კიდევ უფრო საზიზღარი სანახავი იყო.
-კარგად ხარ?- ვკითხე მე.
-მკვდარი დადის როგორ უნდა ვიყო? წავიდეთ აქედან დროზე.
თავი 12

საზიზღარი ფრჩხილიდან საზიზღარ არსებაზე გადამაქვს ყურადღება, რომელსაც წითელი დიდი თვალები კიდევ უფრო გაფართოვებია და შემოსვლას ცდილობს სახლში თუმცა ბუხარში ცეცხლი ჯერ კიდევ ანთია და მისი ეშინია, დათო ჩემთან მოდის, სიჩუმე ჩამოვარდა, სალომემ ტირილი დაიწყო, ჯამიდან ხელები ამოიღო და თმების წიწკვნა შეუდგა, დათომ ღრმად ჩაისუნთქა, დაბეჟილ და გალურჯებულ მკლავზე ხელი მოისვა და თქვა:
-ავიღოთ ფრჩხილი და წავიდეთ რაც შეიძლება სწრაფად.
სალომეს გავხედე, რომeლიც ხმაჩახლეჩილი, რაღაცას ბუტბუტებდა, შემეცოდა მაგრამ მივხვდი, რომ საკმარისად ბევრი გავაკეთეთ მისთვის, ახლა ჯობია ჩვენs სესილის მივხედოთ.
-ეს ასე დავტოვოთ აქ?- ვკითხე დათოს და მზერა ისევ გულისამრევ ფრჩხილზე გადავიტანე, საზიზღარ შავ მასას კიდევ უფრო საზიზღარი სუნი ასდიოდა.
-მომეცით ფრჩხილი!- მოუთმენლობისგან ერთ ადგილას წრიალდებდა ჭინკა.
-ჯერ სესილის გვაპოვნინებ! - მკაცრად უთხრა დათომ.
-როგორ ფრჩხილი თუ არ მქონდა სად წავალ?
-შენ თქვი, რომ ფრჩხილთან ახლოს უნდა იყო და შორს ვერ წახვალ, ხომ ასეა? კარგად მახსოვს, ხოდა ამ კლანჭს ჩვენ წამოვიღებთ შენ კიდევ გზას გვასწავლი და ადგილზე რომ მივალთ იქ მოგცემთ.
-არა, არა. - იღრიალა ჭინკამ და ადამიანივით კარებში ჩაიკეცა და თითებზე თამაში დაიწყო, - მთელი ჩემი ცხოვრება ამას ველოდი, თქვენ დამპირდით.
-ხოდა ცოტა ხანი კიდევ მოიცდი, ჩვენ დაგპირდით, რომ როცა გვაპოვნინებ სესილის მერე მიიღებ შენ ფრჩხილს. - ვუთხარი მას, - ჩვენთვის არანაირი ღირებულების არ არის და ასე რომ დატოვებას არ ვაპირებ, აქ დარჩენას და ამასთან ლაყბობას აზრი არ აქვს ჯობია წავიდეთ და ნინი ვნახოთ როგორაა.
-არავინ წამოგყვეთ,- მკაცრი ტონით და ზიზღით წარმოთქვა ჭინკა, - არავინ, საერთოდ არავინ სოფლიდან.
-წესებს შენ აწესებ?- ვკითხე ირონიული ტონით და გავუღიმე.
-არ შემიძლია ამდენ ხალხთან ურთიერთობას მიჩვეული არ ვარ, მოხუცები ბებია ბაბუა იქ სიარულს მაინც ვერ შეძლებენ და სთხოვეთ რომ შინ დარჩნენ.
-მოხუცების წამოყვანას ისედაც არ ვაპირებდით. - თქვა დათომ დაიხარა და შავი საზიზღარი მასიდან გრძელი, ფრჩხილი აიღო, მერე იმ ნაჭერს მიუახლოვდა რომლითაც სალომეს სახე მოვწმინდე, ფრჩხილი გაასუფთავა და კმაყოფილი სახით უთხრა ჭინკას, - საიმედო ხელშია, ხომ ხედავ როგორ ვუფრთხილდებით, კარს მოშორდი, გავდივართ.
-არა, არა- ისევ ტირილი დაიწყო სალომემ.
-კუდიანო. - ხრიალით თქვა ჭინკამ, - ჩემი მთელი ძალა შენი ქმრის სულთან ყოფნას მოახმარე, არადა რამდენ კარგ რამეს გავაკეთებდით ერთად.
-რაც არ უნდა იყოს დედაშენია!- უთხარი მე.
-გეხვეწები გეგი, ამას დედაშვილობაზე ნუ დაუწყებ ლაპარაკს. - მთხოვა დათომ, - ისედაც ცუდად ვარ აქ ნანახის შემდეგ, ახლა ჭინკების დედაშვილურ გრძნობებზე ნუ მაფიქრებ.
-ჩემი ფრჩხილი თავის მკვდარ ქმარს გადააყლაპა, ინმისათვის რომ სული გამოეძახებინა და მასთან ყოფილიყო, რატომ ვერ მობვიფიქრე, როცა მთელი ღამე თქვენი სულელური ლაპარაკით ლამის ჭკუიდან ვიშლებოდი ხოლმე.
-წავედით. - მითხრა დათომ თავი დავუქნიე და სახლიდან გავედით, მერე მივიხედე და სასოწარკვეთილ დაღლილ ქალს შევხედე, - ვეტყვით სოფელში ხალხს რომ მოგხედონ ასე არ დაგტოვბთ..
-აქ არავინ მოვიდესთქო! - მითხრა ჭინკამ
-ჩვენ ჩუმად გავიპარებით.
- მადლობა. - ჩახლეჩილი ხმით გვითხრა ქალმა და ჯამიდან ხელები ამოიღო, მაღლა ასწია
-არაფრის. - უთხრა დათომ მოხუცს და თვალი შეავლო.
სიბნელეში გავდივართ დათო მობილურს ანათებს, წითელი თვალები ახლა უკვე შორიდან გვიყურებს, სხეულის ყველა კუნთი და განსაკუთრებით კისერი საშინლად მტკივა, ვერასოდეს წარმოვიდგენდი ასეთ რამეს თუ ვნახავდი, ყოველთვის მქონდა ეჭვი, რომ რაღაც არარეალურთან გვქონდა საქმე, მაგრამ ამას ჩემი ფანტაზია ვერ წვდება, დათო მობილურს კლანჭს ანათებს და რარაცას ბურტყუნებს, ყველაფერი თითქმის მორჩა, სესილის პოვნის იმედიც უფრო მომეცა, ფეხს ავუჩქარეთ, ნინი საშინელ მდგომარეობაში დავტოვეთ და მაინტერესებდა როგორ იყო, საათზე მეტი გავიდა ალბათ მოხუცებიც განიცდიან ჩვენ წასვლას, რადგან არაფერი მითქვამს სად მივდიოდი, ეზოს კარებს ფრთხილად ვაღებს და სახლიდან გამოსული ხმამაღალი საუბარი და ნაცნობი მშვიდი ხმები მეც მამშვიდებს, ფეხს ავუჩქარე, პირველ სართულზე შუქი ენთო, კარი სწრაფად შევაღე და სახლში გაოცებული სახით მთელი სამეზობლო გვიყურებდა.
-სად იყავი ბებია, სად, სად?- ყვირილით მკითხა მართამ და დანაოჭებული სახიდან, კალთით ცრემლი მოიწმინდა.
-გეგი, დათო, - აკანკალებული ხმით დაგვიძახა ნინიმ - სესილი სად არის?
-ვიპოვით, ვიპოვით გპირდები. - ვპასუხობ დაბნეული.
-რავა გაბედე და ამისთანა დროს სადმე მარტო წახვედი?- მკაცრი ტონით მკითხა თედომ, - სად წევიდოდა რაზე გეიქცა, რამე აწყენინეთ, რამე ხო არ აკადრეთ?
-ბაბუა!- ახლა მე ვაწყვეტინებ და ვხვდები რომ ოდნავადაც ვერ აცნობიერებს რა ხდება, - ვიცი სადაც არის და ჩვენ წავალთ ისევ მოსაძებნად, არვიცი რამდენი დღე დაგვჭირდება...
-დღე?- გაიოცა მან - რას ლაპარიკობ ბაბუა?
-უნდა წავიდეთ, რაც შეიძლება სწრაფად. - ჩამერთო დათო.
-ხელზე რა გჭირს?- ჰკითხა ნინიმ დათოს და სკამიდან ბარბაცით წამოდგა.
ვხვდები რომ იმის მოფიქრებაში რა ვუთხრა და როგორ დავარწმუნო ისინი, რომ არაფერი არ ხდება დრო დამეკარგება და ჯობია სიმართლე ვუთხრა.
-თქვენ რა ისტორიებიც მოყევით, - თვალი გავაპარე იმ კუთხისკენ, სადაც ვალოდია და ნათელა მეგულებოდა, - მათალია. ჭინკები მართლა არსებობენ, მე მგონა რომ ეს უბრალოდ თქვენი გამოგონილი საინტერესო ამბები იყო, ქვების სროლა, ჩვენ ფანჯარასაც ესროდა რაღაც ქვებს, მოკლედ სესილი ჭინკებმა წაიყვანეს მე და დათომ ვიცით სადაც არის, გთხოვთ, არაფერი თქვათ.
-შეიშალე ბებია? - მკითხა მართამ.
-სალომეს სახლი და სალომეც ცუდ დღეშია, მიაქციეთ ყურადღება. - განაგრძო დათომ - ჩვენ რადგან სალომე უცნაურად იქცეოდა ჩავთვალეთ, რომ სესილი მასთან იყო მაგრამ სესილი უარეს დღეშია.
-მოკლედ, - განვაგრძობ მე - დროს ვერ დავკარგავ, რაც გინდათ ის იფიქრეთ მე და დათოს სესილის მოსაძებნად წავალთ.
-შე რა გგონია შე კაცო, აქ რისთვის ვართ ჩვენ? - ჩაახველა ნათელამ, ჩვენც უნდა მოგაძებნინოთ, ჭინკას კი არა ვისაც გინდა იმას ჰყავდეს.
-ხომ გჯერათ რომ ჭინკებმა წაიყვანეს?
-მე მჯერა! - თავს მიქნევს ნათელა და თავსაფარს იხსნის და მაგიდაზე დებს.
-ნუ ლაპარიკობ ქალო რაცხას. - შეეპასუხა მართა.
-ჩვენც მოვდივარ-მითხრა თედომ და გაბრაზებული სახით შემომხედა.
-მთებშია, დიდი ხნის სავალზე, ვერ შეძლებთ სიარულს. - ვცდილობ გადავაფიქრებინო, იმედია ამ სისულეელეებში დროის დაკარგვა არ მომიწევს.
-ნუ მასწავლი მე რას შევძლებ და რას არა. - მეპასუხება თედო.
- მე ვიცი სადაცაა, შენ არა, მე ვიცი ვინ უნდა წავიდეს და ვინ არა, უკვე დიდი ბიჭი ვარ და შემიძლია დამოუკიდებლად რაღაცეების კეთება, თქვენ სალომეს მიხედეთ თუ მაინცდამაინც, ძალიან ცუდ დღეშია, ვაგვიანებთ.
-მეც წამოვალ, - გამოვიდა კედელთან აყუდებული სოსო, რომელიც დაბნეული იყურებოდა და აშკარად ჩვენზე შეშინებული იყო.
-ფეხს ვერსად გაადგავ შენე, - ცივად უთხრა ვალოდიამ და თვვალები დაუბრიალა.
-წავალ, მეც გამეგება გზების რამე, ვიცი სად რა არის სიარულიც შემიძლია.
-საჭირო არ არის!- ვაჩერებ სოსოს და ვხვდები რომ დროს ვკარგავთ
-მეც მოვდივარ, - თქვა ნინიმ და ფეხზე წამოდგა, ესღა მაკლდა სრული ბედნიერებისთვის.
-არსადაც არ მოდიხარ. - ვუთხარი მას, - აქ დარჩები და იტირებ, ან ინერვიულებ, ან რაც გინდა ის ქენი, იქ არ წამოხვალ, საშიშია ვერ შეძლებ სიარულს.
-თუ არ წამიყვანთ უკან გამოგყვებით და მაინც ვერავინ გამაჩერებს.
-ბაბუაჩემს ბაწარი ექნება და თუ საჭირო გახდა დაგაბამთ, ჩაგკეტავთ.
-ამაზე უარესი რაღა უნდა დამხვდეს იქ? სესილი ჩემი მეგობარიცაა ჩემთან ერთად იყო ოთახში, მე კიდე ვერაფერი ვერ გავიგე თავს დამნაშავედ ვგრძნობ, მინდა რომ წამოვიდე ვიცი ბევრი რამე შემიძლია შენ უბრალოდ უნდა დაინახო ეს ყველაფერი, ახლა ისე ვარ გამწარებული რომ მთებზე კი არ გადავალ გვირაბებს გავთხრი და სესილის ისე ვიპოვი.
-გათხარე ბატონო სადაც გინდა და რაც გინდა დროს მაკარგვინებთ არსად არ მოდიხარ აქ რჩები.
-შენ რატო მიწყვიტავ სად წავიდე და სად არა?- იკივლა ნინიმ.
-იცი რატომაც.
გაშრა და თვალები გააფართოვა, ვერ მივხდი რაზე ფიქრობდა, მაგრამ ისეთი უცნაური სანახავი იყო, მაინც მეღიმება, მიუხედავად იმისა რომ ახლა ღიმილისთვისაც კი არ უნდა მქონდეს დრო.
-ზემოთ ავიდეთ, ზურგჩანთები ავიღოთ. - ვუთხარი დათოს და სწრაფადვე ავირბინეთ ზედა სართულზე. ჩანთაში საჭირო ნივთები ჩავყარეთ და ძირს სირბილით ჩავდით, ბუხრის თავზე დადებული ასანთი ჩანთაში ჩავაგდე, მართას პარკით რაღაც ეჭირა.
-საჭმელი შვილო რო მოგშივდეთ. - თქვა და ტირილი დაიწყო.
-ომში კი არ მივდივართ მართა ბებია. - უთხრა დათომ და თბილად გაუღიმა.
-რა მამივიდა შვილო ესე, ვერ გიპატრონეთ ორი დღე, ეს რა მამივიდა!
-დაწყნარდი მართა. - უთხრა მშვიდი ხმით ეფროსინემ.
ნინი ფეხზე წამოდგა და ამაყი მზერა ჩემზე გადმოიტანა.
-ნინი, სათამაშოდ და დროის გასატარებლად არ მივდივართ.
-მოვდივარ, თუ არა და დამაბი- ნიშნის მოგებით მპასუხობს და ცისფერი თვალები ცრემლებით ევსება.
-ნინი გთხოვ დარჩი!- გადავდივარ მუდარაზე. ეს ყველაფერი მღლის და ჭკუიდან გადავყავარ, უამრავ რამეზე ვფირობ, მეშინია, ვერ ვხვდები რა ხდება, ის რაც ვნახე როგორ გავუძელი, რატომ არაფერი არ გამიკვირდა?
-დარჩი ბებია,- ტირილითვე სთხოვს მართა და ხელზე ხელს ჰკიდებს, - შენც რო რამე მოგივიდეს ხო შევიშლები ქალი.
-არავის არაფერი არ მოსვლია, -ვაწყვეტინებ ცივად ბებიას - სესილის ვიპოვით და მოვა.
- გმირებივით ლაპარაკობთ, „სესილის ვიპოვით!“ - იმეორებს ჩემი ხმის ტემბრს და მიმიკებს ნინი, - რას იპოვით იცით საერთოდ რა ხდევბა?
-მალე გათენდება უნდა წავიდეთ ორი დღე გვაქვს, - ვამბობ მე ტელეფონს ჯიბიდან ვიღებ და მართას ვუწვდი, - ჩემი ნომერი ყველას მშობელმა და ახლო მეგობარმა იცის, თუ გვიკითხონ უთხარი, რომ ლაშქრობაზე ვართ წასულები მთაში და იქ ტელეფონი არ იჭერს
-ამაზე რა გევიგო ბებია?- ტელეფონს მართმევს და გაკვირვებული დაჩერებია მართა.
-ხო და დარჩი ნინი შენ და უთხარი, რომ ვერ წახვედი დაგეზარა და ბებიასთან დარჩი. სესილის ვინმემ რომ დაურეკოს ხო უნდა უპასუხო?
-არა მოვდივარ აქ ვერ დავრჩები.
-წამოდი შევწუხდი, - დავიღალე ნინისთან კამათით - სესილის ტელეფონი გამორთულია?
-სესილი ღამე არასოდეს ტოვებს ტელეფონს ჩართულს და ეს ყველამ იცის ახლა არავინ არ დაურეკავს. - მითხრა ნინიმ.
-მეც მინდა წამოსვლა- თქვა სოსომ დაგეხმარებით, ყველაფერში გამოგადგებით გზები არ იცით, სად მიდიხართ ისიც ვერ გევიგე.
-აბა გამიგონია ასე თავი დაადო და წახვიდე სადმე?- ჩაერთო თედო და გაბრაზებულ მზერას არ მაშორებდა.
-ვიცი სადაც არისთქო ვამბობ, გავგიჟდები მართლა გთხოვთ, შემეშვით.
-სოსოს წამოსვლა თუ უნდა, წამოვიდეს. - მითრა დათომ.
-სოსო ვალდებული არ ხარ წამოხვიდე. - ვეუბნები მას.
-მართლა ძალიან მინდა და მჯერა რომ რაღაცაში გამოგადგებით. - ამბობს ის.
-დეეტიე ადგილზე ბიჭო, რაც არაა შენი საქმე ცხვირს ნუ ყოფ. - შეურრინა ვალოდიამ.
-რაც შენ არ გეხება ჩემი საქმე არ არის? მეც მაქვს ჩემი ცხოვრება, არც მე ვარ პატარა ბიჭი სუ შენ ჭკუაზე რო ვიარო, დამანებე თავი სადაც მინდა იქ წავალ.
-სახლში მოსული არ დაგინახო იცოდე.
-რა მოგივიდა ვალოდია, - იკივლა ნათელამ -ადამიანი არ ხარ კაცო? ბოვში სად მიდის, რავარი გული აქ და შენე ქე ეწინააღმდეგები? გამიგონია მაგე?
-შენ არავინ გკითხავს ქალო, მე გავცემ ამას პასუხს.
- წავედით, დროს ვკარგავთ. - ამბობს დათო და მართალიცაა, ამ ლაქლაქში უამრავი დრო დავკარგეთ ალბათ ნახევარი საათი მაინც, სესილიზე ფიქრს ვერ ვწყვეტ, მართას ტელეფონის დამტენსაც ვუტოვებ და შეერთებას და ზარის პასუხს ვასწავლი ისიც ადვილად ითვისებს, მაგრამ ტირილს არ წყვეტს.
-აბა თქვენ იცით შვილო, ერიდეთ ტყეში არაფერმა დაგაფეთოთ.
-ასე ხელცარიელი მიდიხარ ბიჭო ტყეში?- მკითხა თედომ არაფერი არ უნდა წეიღო რამე რო შამოგხვდეს წინე?- თედო ოთახიდან გადის და სანადირო ტოფით და ტყვიებით ბრინდება უკან, ამატად მიწვდის თოფს, მეც ვართმევ და ვბურტყუნებ
- ხმარება არ ვიცი.
-ტყეში ქე მიდის, - ირონიულად ჩაიცინა თედომ - მაგდენხანს რატო არ მითხარი შე კაცო გასწავლიდი, არ გრცხვენი ამახელა კაცი ხარ თოფის ხმარება არ უნდა იცოდე?
-წამოიღე გეგი, - მეუბნება დათო, - თუ გავმწარდებით და მართლა რამე შეგხვდა წინ თოფსაც ვესვრით.
-მე ვიცი ხმარება. - თქვა სოსომ და ცალყბად გაიცინა.
-მართლა?- კითხა გაკვირვებულმა ნინიმ.
-რავა არ იცის, მაგან ყველაფერი იცის მაგარი ბიჭია. - თქვა ეფროსინემ.
-რა გამჩერებს, შე კაცო ასე ტყუილა დამჯდარს. - ქოთქოთებდა მართა.
სახლიდან გავედი, უკან რაღაცეები მოგვაძახეს მერე გამოგვყვნენ და ჭიშკრამდე მიგვაცილეს, სალომე გამახსენდა და მათაც შევახსენე.
-სალომესთან წადით ვინმე ცუდ დღეშია მიხედეთ.
-კაი შვილო. - თავს მიქნევს ეფროსინე კაი, მეც წამევიდოდი რა იქნება, გლახა სულიერი რო შეგხვდეთ შევულოცავ და ეგ იქნება.
-ვერ ივლით. - ვუთხარი ეფროსინეს, - დიდი მადლობა, არაფრია სანერვიულო ყველაფერი კარგად იქნება, ტელეფონს უპასუხეთ, შეიძლება ჩვენც დაგირეკოთ თუ დაიჭირა და ყურადღებთ იყავით.
გზას გავუდექით, სოსო წინ გაგვიძღვა, ჯიბიდან ფანარი ამოიღო და გზა გაანათა, ახლა იმაზე დავიწყე ფიქრი როგორ შეიძლება ამათ ჭინკაზე ამბავი ვუთხრა, რა რეაქცია ექნება ნინის როცა ამ საზიზღარ არსებას დაინახავს? ის მამშვიდებს, რომ ჩვენ უკვე ნანახი გვყავს და არამგონია ისე ძალიან შეეშინდეს. ნინი ზედმეტია, არ უნდა წამომეყვანა ვნანობ, სალომეს სახლს ვუახლოვდებით ოთახიდან სინათლე სახლს არც ფანჯრები არც კარები და სახურავის ნაწილი ჩამტვრეული აქვს, კარები პირდაპი ეზოს შუაგულშია, სახლს სწრაფად ვუვლით გვერდს თუმცა ნინიმ, დაიწყო
-რა ხდება აქ რა მოხდა?
-ხომ გინდა რომ მშვიდად იყო ცოტა ხანს?- ვკითხე მას, ის თავს მიქნევს,- სახლი ჭინკებმა ჩააგდეს ესეთ დღეში, დამშვიდდი, სალომე კარგადაა არავის არაფერი მოსვლია. სხვათაშორის, ძალიან ბევრი უცნაური რამის ნახვა მოგიწევს, ამიტომ რახან წამოსვლა დაიჟინე, ყველაფრისთვის მზად იყავი. - ნინისთვის იმის თქმა რომ სლომეს ქმარის სული იყო სახლში ძნელად გასაგები და დაუჯერებელიიქნებოდა.
სახლს ისევ თვალი შევავლე და ჭინკაზე დავფიქრდი, სად შეიძლება ყოფილიყო? ეჭვიც არ მეპარება, რომ გვითვალთვალებს და სადმე ახლოსაა, მაგრამ არ ვიცი რა რეაქცია ექნება იმაზე რომ დამატებით 2 კაცი წამოვიყვანეთ. დათოს ვუახლოვდები და მინდა ისეთი დრო ვიხელთო რომ მასთან დალაპარაკება შევძლო, მაგრამ ერთმანეთთან ძალიან ახლოს და მჭიდროდ მივდივართ და რომც გადავუჩურჩულო ყველა ყველაფერს გაიგებს, უფრო სწორედ ნინი და სოსო, თუმცა, ადრე თუ გვიან მაინც მოგვიწევს მათთვის ყველაფრის ახსნა, ძალიან დაღლილი და ძალაგამოცლილი ვარ იმის წარმოდგენაც არ მინდა, რა მანძილი შეიძლება გავიაროთ სესილის ძებნაში, მაგრამ ეს მეორე ხარისხოვანია როცს საქმე მას ეხება. ვშვიდეები იმის წარმოდგენაზე რომ ადამიანმა შეიძლება იმაზე მეტს გაუძლოს ვიდრე მას წარმოუდგენია, ვერასოდეს ვიფიქრებდი იმას, რაც დღეს ღამით ვნახე და საღ გონებაზედავრჩებოდი, თუმცა დათომაც ბევრს გაუძლო და დამეხმარა, საღად მეაზროვნა და პანიკაში არ ჩავვარდნილიყავი.
-ცოტახნით გავალ, - ვამბობ მე და გარშემო ვიყურები და ხშირი ტყეების გარდა არაფერია, დათო გაკვირვებული მიყურებს.
-სად მიდიხარ? - მკითხა ნინიმ რომელსაც ნამტირალევი ხმა ჰქონდა ამდენი ხნის განმავლობაში როცა ჩუმად ვიყავით თურმე უტირია, ამან ჩემზე ძალიან იმოქმედა.
-ბუნებაში, გავივლი. - ვუღიმი ძალით, მერე დათოსკენ ვტრიალდები - წამოხვალ?
ის თავს მიქნევს სოსო და ნინი ერთად რჩებიან და რაღაცაზე იწყებენ საუბარსს, ხეებს შორის მივდივართ და უკან ვიყურებით ისინი აღარ ჩანან.
-როგორ ვუთხრათ ამათ ჭინკაზე? - ვეკითხები დატოს და თმას ვიჩეჩავ.
- არვიცი, მე რა უნდა გითხრა, არცერთის წამოყვანა არ მინდოდა, განსაკუთრებით ნინის, მაგარამ სოსო მართლა კარგი ბიჭია და მგონია რომ დაგვეხმარება, ბოლო-ბოლო შუა გზიდან ნინის გაბრუნება რომ მოგვიხდეს, მეგზური მაინც ეყოლება. თან ეგ და სესილი ხო ერთად იყვნენ.
-რა ერთად იყვნენ შიგ ხო არ გაქ? უბრალოდ ჩვენთან როგორცაა, ისე არის იმასთანაც, მაგრამ ახლა მაგის განხილვის დრო არ არის, ჭინკას ვეძებ, მინდა დაველაპარაკო, სიბნელეში ორ მანათობელ თვალს მოვკარი თვალი და ავწრიალდი.
-ცოტა დრო გვაქს უნდა გელაპარაკოთ. - ვუთხარი ჩურჩულით.
თვალებიც უფო მოგვიახლოვდა და ჩვენს წინ საზიზღარი არსება გაჩნდა.
-პირობების დარღვევა აქედანვე დაიწყეთ? - გვკითხა აშკარად უკმაყოფილო ტონით.
- სოსოა ამ სოფლიდან მარტო, - ვიწყებ თავის მართლებას, - ის ჩვენ დაგვიმეგობრდა, არავის არაფერს არ ეტყვის ძალიან კარგი ბიჭია დამიჯერე, თან ფრჩხილს რომ მოგცემთ, სოფელში შენ აღარ დაბრუნები და იქ იბატონებ, სალომესაც მშვიდად ცხოვრების უფლება მიეცემა, დამშვიიდება და არამგონია სოსომ ის იცოდე რომ ქმარი მოკლა და რომც იცოდეს არავის არ ეტყვის, თუმცა სალომე ფეხებზე გკიდია შენ.
-სალომე ფეხებზე , გეთანხმები. - მითხრა ჭინკამ - მას აღარ მოუწევს თანასოფლელებთან თავის მართლება, წაიყვანა უკვე თავისმა ქმარმა.
-რას გულისხმობ? - გული თავის არსებობას მახსენებს
-მოკლა, როგორც თვითონ ერთ დროს, ახლა კი თანასწორები არიან.
სახეზე ხელს ვისვამ, დათოც რაღაცას ბურტყუნებს.
-მომოსმინეთ, - აგრძელებს ჭინკა, - სანამ ამ მთას არ გასცდებით მანამდე არავის არაფერს ეტყვით, მერე გამოვალ და დავენახები, წარდგენა განსაკუთრებული მჭირდება, ისეთი რომ შემეფერებოდეს, სალომეს შვილი არ ვარ ასე არ მახსენოთ. ჭინკების მომავალი ბატონი, იმედია შენი გოგო გაუძლებს, - მითხრა მე.
-ჩემი გოგო?
-ხო აბა ვისი?
გაოცებისგან პირი გავაღე გვითვალთვაებდა?
-მოკლედ, - აგრძელებს ის, - გათენებამდე რამდენიმე საათია დარჩენილი, დღის სინათლეზე მე ვერ დავდივარ, შუქი და მზე არ მიყვარს, ფეხს აუჩქრეთ და თუ სწრაფად ივლით, ხვალ შუაღამით იქ იქნებით, ახლა კი წადით თუ გეფსმევათ მოფსით და დროზე იარეთ.
ჭინკა სიბნელეში უჩინარდება, გაოცებულები ერთ ადგილას ვდგავართ და ხმას არ ვიღებთ, სალომე მოკვდა, სესილისთან დაკავშირებით შიშები კიდევ უფო გამომძაფრდა და სწრაფად მოვედი აზრზე და ხეებიდან გაედით
-სად ხართ ამდენხანს? - იკითხა ნინიმ და ჩვენსკენ წამოვიდა, - მოვკვდი ნერვიულობით?
-ბოდიში, რაც შეიძლება და როგორაც შეგვიძლია სწრაფად უნდა ვიაროთ, იმ მთაზე რომ ავალთ თუ რამე სახლში დავრეკოთ და მოხუცებს ამბები ვკითხოთ, სოსომ თოფის სროლა იცის, თუ რამე შემოგხვდა გავუმკლავდებით.
გზას ჩუმად ვაგრძელებთ, ყველა ვფიქრობთ სხვადასხვა რამეზე, სესილიზე, მე და დათო სალომეზეც, ძალიან მაწუხებს ის რაც მოხდა, მაგრამ არ შემიძლია უკან დავბრუნდე, იმის გაფიქრებაც არ მინდა სესილის რა შეიძლება მოუვიდეს, ფეხს ვუჩქარებ, სიბნელეს თვალს ვაჩვევ და ვფიქრობ იმაზე რა რეაქცია ექნებათ მოხუცებს, როცა სალომე მკდარი დახვდებათ, მთაზე ასვლას ვიწყებთ და მახსენდება მე და ნინი, რომ ძროხის საძებნელად წამოვედით, მაშინ ყველაფერი ძალიან კარგად იყო და ვერც კი წარმოვიდგენდი თუ ესე განვითარდებოდა მოვლენები, ნინის ვუახლოვდები და ხელს ხელზე ვკიდებ ის ცბება მერე თითებში თითებს ხლართავს და ჭლიერად მიჭერს, ასე თავს ბევრად უკეთ ვგრძნობ.
-შენ გსმენია ჭინკებზე რამე?- ჰკითხა დათომ სოსოს, ისიც შემოტრიალდა და მხრები აიჩეჩა მერე დაფიქრდა და თქვა.
-არაფერი, რაც აქ ვცხოვრობ, არც ნათელას და მითუმეტეს, არც ბაბუაჩემს ჭინკებზე არაფერი არ მოუყოლიათ, ის ტრადიცია ცეცხლის დანთების ვიცი რომ ბოროტი სულების დასაფრთხობადაა, მგარამ არ მეგონა კონკრეტულად ჭინკებს თუ უკავშირდებოდა.
ფეხები საშინლად მტკივა და ძალაგამოცლილი ვარ სიარული აღარ შემიძლია კუნთები საშინლად მტკივა და მეძინება, მაგრამ ვიცი რომ არ უნდა გავჩერდე, არც მინდა წარმოვიდგინო რა შეიძლება მოხდეს, მთის შუაგულში სქელი ნისლი ჩამოწვა, ხმელმა ფოთლებმა გაიშრიალა, ნინი შისისაგან ისევ მე მომეკრო.
-რა იყო ეს?- შეშინებულმა მკითხა და სიბნელეში ყურება დაიწყო.
-არვიცი, ნიავმა დაუბერა ალბათ, გთხოვ უამრავი ასეთი რამ გელის სავარაუდოდ წინ და აქედანვე შეეჩვიე ამას.
მივხვდი რომ ჭინკა უფრო ახლოს მოგყვებოდა ვიდრე მეგონა, იმისათვის ვიწყებ მზადებას, როგორ წარვუდგინნო მისი თავი სოსოს და ნინის, არის კი ეს საჭირო? ასე შეუმჩნევლად რომ წამოგვყვეს რა მოხდება? არა არ გამოვა მე და დათო ყოველ წუთში ვერ ვირბენთ გზის სასწავლებლად და მასთან სალაპარაკოდ, თან ეს არსება ერთადერთი და რეალური იმედია სესილის ნახვის, მთის წვერს დაახლოებით ერთ საათში ვუახლოვდებით, გული გამალებით მიცემს, უნდა შევისვენო დათოც ქოქინებს და ძალაგამოცლილია, იქვე ძველი ხის ნარჩენებია სოსო მას ანათებს და გვთავაზობს დავისვენოთ, ეს ალბათ საუკეთესო ადგილია იმისათვის, რომ დავისვენით და ტელეფონზე დავრეკოთ, სოსოს შუქის ჩაქრობას ვთხოვ, არ მინდა ფანარი მალე დაჯდეს, ვიცი რომ შუქი ამ შემთხვევაში თოფზე ძლიერი იარაღია იმ არსებებთან საბრძოლველად.
-„ ნინი, დაიღლები და ვერ ივლი, ვერ შეძლებ!“ - ნიშნის მოგებით მეუბნება ნინი და მაჯავრებს- ვინ შეისვენა?
-გთხოვ, შენთან კამათის თავი არ მაქვს, - ვპასუხობ ძალაგამოცლილი, - სოფელში დავრეკოთ მართა სახლში მივიდოდა? - ვეკითხები დათოს.
-საათზე მეტია რაც მოვდივართ, არამგონია სალომეს რაც შეემთხვა ის რომ ენახათ ერთ საათში სახლში დაბრუნებულიყვნენ.
-მაინც დავრეკოთ. - ვეღარ ვითმენ, - დათო მობილურს იღებს და მიწვდის ჩემ ნომერს ვეძებ და ვრეკავ ხმოვანი ზარის გარდა არაფერი ისმის, ნერვები მეშლება და ერთ ადგილზე სიარულს ვიწყებ.
-დაჯექი და დაისვენე, - მთავაზობს დათო, - მეორედ ვრეკავ და ჩემდა საბედნიეროდ მართა მპასუხობს.
-ხო ბებია რავა ხარ? - მითხრა და ძვლივს მოაბა სიტყვებს თავი ისე ტიროდა, თან მასთან ერთად აშკარად სხვებიც იყვნენ და სალომეს სიკვდილს განიხილავდნენ.
-კარგად ვართ ყველაფერი კარგადაა, მივდივარ და ვეძებთ.
-სალომე მოკვდა ბებია, - მოთქვამდა მართა, არ ვიცი როგორ გავიკვირვო ის ამბავი რომელიც უკვე ვიცი რომ მოხდა ხმას ვერ ვიღებ.
-კარქათ ხარ ბებია?
-კი კარქად ვარ, - ვპასუხობ მართას.
-რა ხდება ბებია ამიხსენი, ამხნის მევიყარე ქალი და მისდღეჩი არაფერი გამიგია ამისთანა, ცოცხალი დატოვეთ ის უბედური?
-კი, - ვამბობ და სწრაფად ვწყვეტ საუბარს რადგან არ მინდა ნინი პანიკაში ჩავარდეს, - ჩვენ რომ წამოვედით კი.
-თავს გოუფრთხილდით შვილო თუ არა ერთი ნაკაწრიც რო გქონდეთ ვერ გადავრჩები მე, ამ საცოდავს უნდა მივხედოთ რა სულიერმა ქნა ნეტაი ეს ყველაფერი?
-არვიცი, ჩვენ საფრთხე მართლა არ გვემუქრება, რომ შემეძლოს ყველაფრის ახსნა უფრო გაგიმარტივებდი მდგომარეობას, მაგარმ ძალიან რთული ასახსნელია და მიჭირს, უბრალოდ გთხოვ, არ ინერვიულო ყველაფერი კარგადაა. - ვასრულებ თქმას და ხეებს შორის რაღაც დადის, ჭინკა, ის დაუკითხავად მოდის ეს არ უნდა გააკეთოს.
-წავედი ბებია კარგად. - ვამბობ სწრაფად და სიბნელისკენ ვიყურები.
- თავს გოუფრთხილდი შვილო არ შემშალოთ ჭკუიდან, ერთმანეთს გოუფრთხილდით, მჯერა შენი ბებია და მშვიდად ვარ
-ყურმილს ვკიდებ და ტყისკენ ვიყურები, რაღაც გვიახლოვდება, სოსო ფანარს ანთებს და ხეებს შორის ანათებს
-არ გამოხვიდე! -ვეუბნები ჭინკას, თუმცა ის არ ჩერდება, საშინლად ვბრაზდები, მაგრამ გაოცებისაგან პირს ვაღებ!










თავი 13
ხეებს შორის სიბნელიდან ეფროსინეს გაქუცული ძაღლი გამოდის, როდის ამოგყვა ვაფართოვებ დაღლილ თვალებს და მის დანახვაზე მაინ იმედით ვივსები, ბახულა კუდის ქიცინით გვიახლოვდება და წკმუტუნებს, რატომაა ჩვენი ძაღლი ასეთი უჯიშო, სხვისი ძაღლი გამოგვყვა და ალბათ იმას უკვე ძინავს, ძაღლს თავზე ხელს ვუსვამ, მაგრამ მოულოდნელად ისევ ისმის ხმელი ფოთლების შრიალის ხმა, ვერ ვხვდები რა ხდება, ეს ალბათ ჭინკაა, არ მნდა გამოვიდეს, ძაღლი ხეებს შორის მიაბიჯებს და მოხუც ეფროსინეს კუდის ქიცინით ეგებება და თითქოს სიამაყით წარმოგვიდგენს
-თქვენ რატომ წამოხვედით?- აღმომხდა გაოცებისაგან და თითქოს კიდევ უფრო დაიძაბა და გართულდა სესილის პოვნის შანსი
-ვიარე და წამევედი ხო ხედავთ შემიძლია რამდენი ხანია მოგყვებით, შემიძლია, როგორც კი სალომე დავასვენეთ მაშინვე გამევიპარე
-ინერვიულებენ!- ცივად უთხრა დათომ და შევატყვე მასაც არგაუხარდა მოხუცის აქ დანახვა
სოსო შუქს აქრობს და სიბნელე კიდევ უფრო გაურკვეველს და საზარელს ხდის მდგომარეობას, მინდა ბოლო ხმაზე ვიყვირო და რაც ემოციები შემომრჩა იმისგანაც დავიცალო, ეფროსინე გაჩუმდა
-რას ნიშნავს დავასვენეთ- ძვლივს გასაგონად გაისმა ნინის ხმა სიბნელეში
-არაფერს- არ ვაცლი ეფროსინეს პასუხის აცემას- მიუხედავადა თქვენი დიდი პატივისცემისა უფლებას არ მოგცემთ წამოგყვეთ ახლავე დაბრუნდით სოფელში
-დაგჭირდებით ბებია
-არაფერში არ გვჭირდებით წრმოდგენაც არ გაქვთ რა ხდება და მანძილი უნდა გავიაროთ სესილის საპოვნელად ხანში შესული ხართ ამ მთაზე ამოსვლას არაფერი არ უნდა გთხოვთ აბრუნდით ისედაც დიდი დრო დავკარგეთ ახლავე წადით აქედან!- მივხვდი რომ ჩემ თავს ვეღარ ვაკონტროებდი და ცოტა ხმამაღაც კი მომივიდა ეფროსინესთან შეკამათება
ეფროსინემ ჩაახველა და ჩუმად ჩაიბურტყუნა
-თქვენ არ იცით ბებია რა ხდება თუ არა მე ყველაფერი ვიცი, სანამ სალომეს წეიყვანდენენ მანამდე მე მომადგნენ ჭინკები რაფრა გადავრჩი და მოვაღწიე აქამდე რ ვიცი, ვიცი სადაც იქნება სესილი წმოგყვებით შვილო შევძლებ
-არაფერში არ გვჭირდებით დიდი მადლობა
-მოხუცებს შენ მასე ნუ უყურებ- შემწყვეტინა ნინიმ თუ უნდა წამოვიდეს იცის გზა და წინ გაგვიძღვება შენ სად მიდიხარ იცი საერთოდ?- ცივად მკითხა ნინიმ და ძაიან არ მესიამოვნა, გაოფლილი შუბლი ხელის გულით მოვიწმინდე და ამოვიხვნეშე
-ვერ შეძლებს!
-შენზე მეტი იცის და შეძლებს მერე რა რომ მოხუცია არც ჩვენ არ გავრბივართ და ნელა მივდივართ ამ ტემპში სიარულს შძლებს ისიც დახმარებას გვთაზობს, ერთადერთ რეალური შანსია სესილი იპოვოთ ტყეში ხომ არ ვიბოდიალებთ და მის სახელს ვიყვირებთ წამოსვლა უნდა და წამოვიდეს, ნუ წყვეტ შენ ვინ წამოვა და ვინ არა უფროსი არ გვჭირდება და გვეხმარება
-დროს ვკარგავთ- გაისმა სოსოს ხმა
გაბრაზებისაგან ძარღვები დამებერა და სწარაფად გავაგრძელე გზა ხმის ამოუღებლად უკან ყველა გამომყვა, ეფროსინეს გამოჩენამ საშინლად გამაბრაზა თითქოს ყველანარი იმედი გადამეწურა სესილის პოვნის, მაგრამ რატომ არ უნდა ვენდო და დავუჯერო ფროსინეს და რატომ უნდა გავყვე იმ ჭინკას რომელიც ახლა უკან მოგვყვება და ჩვენ ყველ სიტყვას აკონტროლებს, დათო სირბილით მიახლოვდება და ქოშინით ამბობს
-რა ჯანდაბა გჭირს ასეთი რეაქცია იმ ჭინკის დანახვაზე არ გქონია რამ გაგაცოფა ესე, წამოვიდეს თუ უნდა მითუმეტეს ამასაც ცოდნია გზა და იმ მახინჯ ჭინკას აღარ გავყვეთ, აღარც იმაზე ფიქრი მოგიწევს როგორ გააცნო თავი იმ არსებისთავი ნინის და სოსოს, დამიჯერე ნინი ამას ვერ გადაიტანს
-ძალიან დავიღალე არ ვიცი რა მჭირს რა ხდება საერთოდ სალომე მოკვდა, ამაზე ფიქრი არ მინდა საერთოდ ვინმემ რომ მითხრას რომ ეს ველაფერი არარეალურია არ შეიძლება?
-დამშვიდდი,უფრო დიდი იმედი გამოჩნდა ვიდრე ჭინკაა, ეფროსინე ერთადერთი და რეალური ხსნაა, რა იცის ჭინკამ სად ცხოვრობენ სხავ ჭინკები როცა იქ არასდეს ყოფილა დაფიქრდი ამაზე იქნებ ტყეში გამოგვიტყუა ამ ფრჩხილის გამო
-აქეთ წამოდით ბებია- გაისმა ეფროსინეს ომახიანი ხმა, უკან მივტრიალდი და ეფროსინეს ლანდს შევხედე
დატომ თავი დამიქნია
-გავყვეთ- ჩაიბურტყუნა და ახლა წინ ეფროსინე მიდიოდა
-დარწმუნებული ხართ რომ გზა გახსოვთ?- ვკითხე მას- რამდენი ხნის ინ მოხდა ეს ყველაფერი რატომ არ მოყევით თქვენი ისტორია სიმინდის რჩევის დოს?
-სულელად გამმომაცხადებდა ყველა და იმიტო
-თავი როგორ დააღწიეთ ჭინკებს?
-ჭინკას ქალიშვილი გოგო უნდოდა, მარ მე სანამ ჩემი ქმარი ომში წევიდოდა ქე მოხდა რაც მოსახდენი იყო, ამიტო გამამიშვეს სმი დღე გადარეული დავდიოდი ტყეში, ხმელ ფოთლებს ვჭამდი და არ ვიცოდი რას ვაკეთებდი დღემდე არ ვიცი რათი დავაღწიე სახლამდე მერე სალომე გოუჩინარდა რამდენიმე დღეში მთელი სოფელი გადარეული იყო, მიხვდი მაშინათვე რაში იყო საქმე და მის საძებნელად უკან გამოვბრუნდი, ვიცოდი რისი ეშინოდათ და რა უნდა გამეკეთებია სალომე რო უკან დამებრუნებია, მაგრამ დავაგვიანე მომხდარი იყო ყველაფერი, ტყეში ეგდო და ჭინკები თავისი მართველის დაბადებას ელოდებოდნენ წამევიყვანე, მარა ვაი იმისთანა წამოყვანას, ადამიანს არ გავდა, ახლა მინდა რო სესილი დავაბრუნო ისე რო არაფერი იყოს მომხდარი, უვნებელი, დანაშაულის გამოსყიდვა მინდა
ეფროსინეს ვეღარაფერი ვუთხარი, სიჩუმე ჩამოვარდა და მის ამოუღებლად გავაგრძელეთ გზა, გული სიხარულით და იმედით ამევსო, სიბნეეში ნინი მომიხლოვდა და ხელი ჩამჭიდა, გზა ესე გვაგაგრძელეთ მალე ცაც განათდა, მოიღრუბლა და წვიმა დაიწყო, ტალახში სიარული კიდევ უფრო გართულდ, ნიინი მართალი იყო ეფროსინეს ჩვენზე მეტი შეეძლო არც ქოშინებდა და არც შეუსვენია, ხმისამოუღებლად ფიქრებში გართული გზას აგრძელებდა მალე მტიდან დავეშვით და ხეებს ვეჭიდებოდით, რომ დაღმართზე ფეხი არ აგვცურებოდა, მთიდან დაშვება საკმაოდ რთული აღმოჩნდა წვიმის ხმას მალე მდინარის ხმა სეერწყა მთის ბოლოს მდინარე ჩანა, საშინლად დავიღალე, წვიმა არ იღებდა და კიდევ უფო ძლიერდებოდა მდინარის პირას ციოდა, სველი მოსაცმელი მჭიდროდ შემოვიხვიე და სიცივისაგან კანკალი დავიწყე
-სადმე თავი უნდა შევაფაროთ- თქვა დათომ და გარშემო უიმედოდ მიმოიხედა
-გაჩერების დრო არ გვაქვს- უთხრა ნინიმ
-გვაქვს დავისვეთ- თავი დაუქნია ეფროსინემ, დღეს წვიმს ხვალ კი ყველაზე ლამაზი და გრძელი ღამე იქნება, სავსე მთქვარე, ამ დღესაა ჭინკების ქორწილი
-თქვენი ჭინკებთან დაქორწინება რომ ჩაიშალა სასე მთვარის დროს? - ვკითხე ეფროსინეს
ის გაჩერდა მხრები აიჩეჩა, თითქოს ვერც გაიგო რა ვკითხე, მერე ამოიხვნეშა და თქვა
-ეგ ჩაიშალა, მაგრამ იმდენი ხნის განმავლობაში ელოდებიან ამ დღეს რომ აღრ გადადეს და იპოვეს შესაფერისი გოგო
-სესილის ხომ წამოვიყვანთ?- იკითხა ნინიმ
-კი. აუცილებლად- თავი დაუქნია ეფროსინემ
-სესილის რომ წამოვიყვანთ მის შემცველს არ მოძებნიან?
-ალბათ კი- უპასუხა ეფროსინემ
-წავიდეთ - ვთქვი მე
ნინის სახე გაეყინა თითქოს რაღაცის შეეშინდა, ალბათ იმის რომ შემცვლელი თავის თავი წარმოუდგენია, ტანში უსუამივნო ჟრუანტელმა დამიარა უბრალოდ გზის გაგრძელება მინდა, მზე ღრუბლებში გაუჩინარდა და წვიმამ გადაიღო, უცნაური და საშინლად დამგუნველი ამინდია, მცვა და ახლა ყველაზე მეტად სესილის ნახვა მინდა, მაშინებს ის რომ სალომეს მსგავსად ისიც სრულ ჭკუაზე არ იქნება, ამას ვერც გადაიტანს, მან არც კი იცოდა რა ხდებოდა, ცოტათი მაინც წარმოდგენა რომ ჰქონოდა ჭინკებზე ან ის სცოდნოდა რაც მე და დათომ ვიცოდით მგონი ასე აღარ გაუკვირდებოდა, გზას ჩუმად ვაგრძელებთ და ახლა ისევ მაე ასვლას ვიწყებთ, სველ ხეებს ხელბით ვებღაუჭები და ვგრძნობ როგორ მეცლეა ძალა ყოველ ნაბიჯზე, სესილისთვის, ვფიქრობ და გზას ვაგრძელებ ეფროსინე მოხერხებულად მიდის წინ და უკნ გაქუცული სველი ძაღლი მიჰყვება კუდს ქიცინით ეფროსინეც რაღაცას ებურტყუნება, მივუახლოვდი და სიმყუდროვე დავურღვიე
-როგორ შეხვდნენ სალომეს ამბავს?- ვკითხე ჩურჩულით, რომ ნინის არაფერი გაეგო
-რავა უნდა ეხვედროდნენ, კი დწყდა გული ყველას კი არ გვემუსაიფებოდა და არაფერი მარა მაინც ჩვენიანი იყო, მეც გამიჭირდა, მარა ყველა იმაზე შევთანხმდით რო აქოური სულიერი იმას ვერ გააკეთებდა რაც სახლში მოხდა
-სალომეს შვილი აქ არის!- მწყდება დაუფიქრებელი სიტყვები პირიდან, ეფროსინე დუმს და გზას ისე აგრძელებს თითქო არც გაუგონია რა ვუხარი- გინახავთ ის ჭინკა
-რავა ნახეთ თუ?
-აქ არის მეთქი მოგყვება და გზას გვასწავლის
სალომეს დამჭკნარი სახე უფითრდაბა და სველ თმას შუბლიდან იშორებს
-არ ენდოთ ბებია არ უყუროთ დიდხანს შეიძლება შეიშალოს კაცი
-მისი ფრჩხილი გვაქვს ვერ მოგვატყუებს!
-რა ფრჩხილი
-სალომეს შვილი ხო ბატონი უნდა ყოფილიყო იმ ჭინკების სალომემ კი ფრჩხილი მოაჭრა რო არსად ასულიყო და ის ძალა არ ჰქონოდა რით ჭინკების მართვას შეძლებდა
-რავა გგონია ბებია მაგ რჩხილს რო მიცემთ სად წავა და რას იზამს? ბატონი უფრო ახალ და ძლიერ ბატონს შექმნის არ არი გამორიცხული გოგოს დაპატრონება თითვან მეინდომოს არ ენდოთ გოუშვით
ეფროსინეს ნათქვამზე დავფიქრდი და კიდევ უფრო დიდ გაურკვევლობაში აღმოვჩნდი და წავილუღლუღე
-გვაფრთხილებდ რომ წავსულიყავით სოფლიდან სესილის რომ საფრთხე ემუქრებოდა გვაფრთხლებდა, სხვანაირია
-რავა გგონია ახალი ბატონის დაბადებას დოუშვებდა მის შემცველს ასე მშვიდად შეხვდებოდა
ეფროსინესთან ლაპარაკს მოვრჩი და გზა გავაგრძელე დათოს მივუახლოვდი და ვანიშნე მარტო გამოსულიყო ჩემთან
-რა ხდება?- მკითხა ჩურჩულით
-ჭინკა უნდა გავუშვათ ფრჩხილის გარეშე
-რას ამბობ?- გააფართოვა თავალები დათომ და წარბები შეკრა
-რას და ეფროსინე თვლის რომ ის საფრთხეს წარმოადგენს სესილისათვის რომ სესილის გამოიყენებს უფო ძლიერი და დიდი ბატონის შესაქმნელად
-არ დაუშვებს ამას- სწრაფად იაზრებს ჩემს სიტყვებს დათო
-რას?
-რას და იმას რომ მისი ძალა და დიდება ასე ახლოს იყოს მასთან და ასე ადვილად დათმოს თავს შეწირავს
-ხო და მაგის მეშინია! უბრალოდ გავუჩვათ და აღარც ნინის და სოსოს დამშვიდბა არ მოგვიწევს მაგ მხრივ
-არ წავა- თავს აქნევს დათო და სველ ფოთლებს დაშტერებია
-რაც უნდა ის ქნას უფრო სანდოა ეფროსინე, არ გვჭირდება საშიშია
-იქნებ არც გვიღალატოს
-შევეშვათ და მორჩათ, ბატონი თუ არ ეყოლებათ ვერაფერს ვერ გააკეთებენ და იქნებ გადაშენდნენ კიდევაც
-რამ უნდა გადააშენოს ცხოველები კი არ არიან
-არ შემიძლია ამდენ რამეზე ფიქრი საშინლად გადაღლილი ვარ და მინდა ეს ყველაფერი მალე მორჩეს, ვერ გავიგე ა გავაკეთო, ჩვენ ადამიანები ჭინკებს ვერ გავუგებთ, ჭინკა კი უკეთესად გაუგებს და იქნებ გამოგვადგეს რამეში, იქნებ მართლა შეცვალოს ბატონი და სესილი უსარგებლო გახდეს მათთვის
-ამას დრო გიჩვენებს, გვითვალთვალოს შორიდან-მითხრა დათომ და ტყეს თვალი მოავლო- მაგრამ დარწმუნებული ვარ ჩვენი საუარი ესმის და ძალიან არ მოსწონს
ხეებს შორიდანს ზანტად სქელი ნისლი გამოიზლაზნა და მთლიანი არემარე რამდენიმე წამში დაიფარა, სქელ ნისლში შეუძლებელი იყო რამის გაჩევა, ეს ყველაფერი იმდენად სწრაფად მოხდა რომ მე და დათომ ძვლივს მოვასწარით დანარჩენებთან მისვლა, გზა სწორ გზაზე გავაგრძელეთ და სიარულიც უფრო გამარტივდა, თუმცა გზა არა და არ მთავრდებოდა
-ბევრი დაგვრჩა?- ვკითხე ეფროსინეს ის დაფიქრდა და თქვა
-ნიშანს უნდა დაველოდოთ ნისლის შემდეგ ნიშანი გამოჩნდება- ეფროსინე ისე ლაპარაკობდა რომ გეგონებოდათ სრულ ჭკუაზე არ იყო
-შევისვენო და დაღამებამდე აუცილებლად მივალთ რამდენიმე წუთი შევისვენოთ
-ვჭამოთ- შემოგვთავაზა დათომ!
-მაგის დრო არ არის- ძვლივს ამოიღო ხმა სოსომ
-თუ დავუძლურდებით და აღარაფრის თავი აღარ გვექნება მაშინ არც ჭინკებთან გვექნება ნორმალურად საქმე და ვერც ვერაფერს გავხდებით, შესვენება საჭიროა, ყველას გვნდა, რომ სესილი მალე ვიპოვოთ, მაგრამ ერთი დღე და ღამე არ მიძინია და მთელი ეს დრო ფეხზე ვდგავართ დავდივართ და ათას არარეალურ რამეს ვუყურებთ და აღვიქვამთ, ეს არ არის მარტივი
-არავინ გეწინააღმდეგება, აღარ გინდა ამდენი ახსნა განმარტება- შევაწყვეტიე დათოს რომელიც გადაღლილობისაგან ცოტა აგრესილული ხდებოდა, ნისლში ერთი ხე შევაჩიეთ რომლის ხეებზე შემორჩენილ ფოთლებს მიწაზე სიმშრალე შეენარჩუნებინა, ზურგჩანთა მოვიხსენი და სწრაფად დავდე მიწაზე, სიმსუბუქე მარამ მაინც საშინელი დაღლა ვიგრძენი, ჩანთიდან მაისური და ახალი მოსაცმელი ამოვიღე სწრაფად გადავიცვი, მშრალი ტანსაცმელი ძალიან მესიამოვნა, მე და დათო მოსაცმელებს და მაისურებს ყველას ვუნაწილებ, დათომ ეფროსინესთვისაც იპოვა რაღაც თავის ზურგჩანთაში, ჭამის ჯერი დადგა, ჩანთიან მშრალ საჭმელს ვიღებთ და ხაჭაპურის გამხმარ ნაჭერს მადიანად შევექცევით, იმედია ჭამის შემდეგ ძალა უფრო არ გამოგვეცლება და არ დავიღლებით
-ნისლში გზას ვერ გავაგრძელებთ შეიძლება გზა აგვერიოს- მორცხვად ილუკმებოდა ეფროსინე და ნისლში ისე იყურებოდა თითქოს ჩვენ არ გველაპარაკებოდა, ხაჭაპურს ნაჭერი შუაზე გაგლიჯა და ნახევარი თვალებდაჭყეტილ გაქუცულ ძაღლს გადაუგდო
-ვაჭმევ არ გამხსენებია- ძვლივს შევწყვიტე ჭამა და ხაჭაპურის ნაჭერი ისევ ეფროსინეს გავუწოდე
-ეყოფა ესეც- თქვა მან და ძაღლს თბილად გაუღიმა
ნინის ასეთი სიჩუმე მაგიჟება და უფრო მძაბავდა ვთხოვე ცოტა ხასიათზე მოსულიყო ის კი გაბრაზდა და მითხრა
-ცეკვას ხომ არ დავიწყებ როგორ ხასიათზე უნდა ვიყო, არც კი მჯერა იმის რომ სესილი ჭინკებს ჰყავთ და ახლა ჭინკების საძებნელად მივდივართ, ვერ ვხვდები რა ხდება, ეს ჩემს წარმოსახვას და ფანტაზიას სცდება არ შემიძლია ამის წარმოდგენა, მგონია რომ სესილი სადმე წავიდა და ეს ყველაფერი სისულელეა , აქ არ უნდა წამოსვსულიყავით
-შენი საწოლი ჭერზ იყო მიბჯენილი და ის ქვები და მოჩვენებები რომლებიც სახლში იყო სესილისთანაა დაკავშირებული, გაიხსენე სესილის ნაწნავი, ყველაფერი ემთხვევა, არ მინდა ასეთი ეჭვები გქონდეს, მეც არ მინდა ამის დაჯერება, მარამ მიწევს დავიჯერო, ჭამე და ცოტა დამვშიდდი, აქ იმ პირობით წამოხვედი, რომ მშვიდად იქნებოდი
-მე რავის არანაირი პირობით არ წამოვყოილვარ, ჩემი ნებით წამოვედი და ვერავინ მომთხოვს აქ მშვიდად ვიჯდე და ხაჭაპურს მივირთმევდე, სესილი კიდე ვინ იცის რა დღეშია
-მაშინ რას გააკეთები შენ გვითხარი და მოგბაძავთ- ირონილუად ვკითხე მას
-არაფერს არ ვიზამდი, უბრალოდ მომეცი უფლება ემოციებისაგან მაინც დავიცალო, ამის უფლება ხომ მაქვს
- მე შენთვის არანაირი უფლებები არ წამირთმევია- ვიმართლე თავი და ხმას დავუწიე, რაც გინდა ის აკეთე ოღონდ მეც ნუ დამძაბავ ისედაც არ ვართ არცერთი კარგ დღეშეი, სესილის პოვნის იმედი ვაქვს და ეს პანიკები არ არის საჭირო
-შენ რა საერთოდ არ ნერვიულობ თუ თავს იტყუებ?-ჩაიცინა ნინიმ
-ავს ვიტყუებ, მშვიდად ვარ და ეს მეხმარება ემოციებს არ ავყვე, ახლა კი ამშვიდდი და გაიაზრე რაში ხარჯავ დასვენებისთვის გამოყოფილ ძვირფას დროს
ნინი ამ ხნის განმავლობაში მომშტერებია, მერე ცისფერი თვალები ცრემლით ევსება ხაჭაპურის ნაჭერი ხელიდან უვარდება და ძირს ჯდება, თმებში თითებს იცურებს და ტირილს იწყებს, თავს დამნაშავედ ვგრნობ, მასთან მივდივარ და ვეხუტები
-დამშვიდდი- ვჩურჩულებ
ნინი ხელებს მაგრად მხვევს და ურო ძლიერად იწყებს ტირილა, რამდენიმე წუთს ასე ვატარებთ, მერე კი ისევ საჭმელს ვთავაზობ და ვთხოვ რომ ცოტა რამე მაიც შეჭამომოს, დამღლელი და ემოციური შესვენების შემდეგ ნისლიც თითქოს იფანტება და გზას ვაგრძელებთ, საღამომდე უღრან ტყეში დავდივართ ცა იწმინდება და ამინდი რადიკალურად იცვლება, ამინდის ასეთი სწრაფი ცვლილება მხოლოდ ამ მხარეშია თუ რა ვხვდები? თუმცა ამინდი რა გასაკვირია სესილი ჭინკებთანაა და ერთი ჭინკა გვერდით მოგყვება, როცა მთის წვერზე ავედით ისევ შევისვენეთ დათოს ვთხოვე გამყოლოდა და სოსოც ჩვენთან ერთად წამოსვლა მოინდომა
-მეც წამოვალ- თქვა მან და ჩაწითლებული თვალები მოიფშვნიტა
-გოგოებს მარტო ვერ დავტოვებთ -თქვა სწრფად დათომ - შენ წადი, - მომიბრუნდა მე
გავშეშდი რაღაც რატომ ჭინკის მარტო ნახვის სურვილი არ მქონდა, მეშინოდა არ ვიცი რა ხდებოდა თუმცა ვეოდებოდი, რომ მისი რეაქცია ეფროსინეს გამოჩენაზე ძალიან მძაფრი იქნებოდა თუმცა დაშავებით ვერაფერ დაგვიშავებს სანამ მისი ფრჩხილი ჩვენ გვაქვს, მიმოვიხედე დათომ ჩუმად თავი დამინია და ხეებს შორის გავედი, ჰაერი ღრმად ჩავისუნთქე დაბინდდა ამ დროს შეიძლება ჭინკა გამოჩნდეს უკვე კარგა ბინდია
-გამოჩნდი დაკაპარაკება მინდა ვთქვი ჩურჩულით და მივხვდი რომ საჭიროზე მეტ დროს ვკარგავდი და შეიძლება დანარჩენებს ჩემზე ენერვიულათ, ჩემთვის ვბურტყუნებდი მაგრამ მერე ხმას ავუწიე თუმცა ტყეში არავინ და არაფერი ჩანდა
-ახლა თუ არ გამოხვალ მერე დრო არ მექნება შენტან სალაპარაკოდ, ფრჩხილი მოგიტანე აღე- მოვატყუე ჭინკას მეგონა ამ ტყუილზე წამოეგებოდა მაგრამ ჭინკა არსად ჩანდა, შემეშინდა და სწრაფად დავბრუნდი უკან
-ანუ შენ ამბობ, რომ ფრჩხილის აღება არ შეგიძლია?- ვეუბნები ჭინკას და ვერ ვუყურებ რადგან ასეთი საზიზრარი და მახინჯი არსება ფილმებშიც არ მყავს ნანახი.
-არა. - მპასუხობს მშვიდი ტონით, მისი ხმა ყოველ ჯერზე იცვლება და უფრო და უფრო უცნაური და საშინელი მოსასმენი ხდება.
-შენ, როგორც ჩანს, იმაზე მეტ ძალას ფლობ, ვიდრე ჩვენ ჩვეულებრივი ადამიანები, ასე რომ, თავისუფლად შეგიძლია შეებრძოლო სალომეს და ფრჩხილი დაიბრუნო თუ რასაც ეძებ.
-სალომე არაფრის დიდებით არ დათმობს ჩემს თავს, მე მისი შვილი ვარ, როგორ გგონია, მარტოობაში გაგიჟებული ქალი შვილს დათმობს? როგორიც არ უნდა იყოს, თუნდაც ჭინკა.
-მე ეგ არ მითქვამს, რატომ არ შეგიძლია შეებრძოლო სალომეს და თვითონ მოაგვარო პრობლება? - გავუმეორე კითხვა და დათოს დავეყრდენი.
-მე სალომეს ნაწილი ვარ, ის დედაჩემია შესაბამისად მე არ შემიძლია ვებრძოლო ჩემს თავს, მას იმაზე მეტი ძალა აქვს, ვიდრე თქვენ. წარმოგიდგენიათ, ის დაეუფლა მაგიასაც და იასეთ საშინელებეს აკეთებს ვერც კი წარმოიდგენთ, მერე რა რომ გიჟია, ჭკუა არ მოეკითხება, ის მე ადამიანმა წამართვა და ადამიანმა უნდა დამიბრუნოს, ჩემი ნებით ვერსად ვერ წავალ... შორს ვერსად, ამ სოფლიდანაც კი, რადგან მის გარეშე სიცარიელეს ვგრძნობ და უსუსური და უძლური ვხდები, მგონი დროა შევიდეთ, მოხუც ქალთან ბრძოლა არამგონია გაგიჭირდეთ.
-ბრძოლაში რა იგულისხმება? - ჰკითხა დათომ მშვიდი ხმით და მისი სიმშვიდე ჩემზეც დადებითად მოქმედებს. ცოტა ხნის წინ ყველაფერში ეჭვი ეპარებოდა, ახლა კი ამაყად დგას და თავი ისე უჭირავს, თითქოს ეს ყველაფერი მის ყოველდღიურ ცხოვრებაში ხდებოდეს. ეს მაკვირვებს, მაგრამ როგორც უკვე ვთქვი, ძალას მმატებს.
- ბრძოლაში? ყველაფერი. - სიცილით პასუხობს ჭინკა - მერე რა რომ მოხუცია თავად დარწმუნდებით, რომ ასე მარტივი არაა, ჩვენ ერთმანეთს ვჭირდებით, მე უნდა მენდოთ ის ისეთი ქალია თქვენ გადაბირებას და შეცდენასს შეეცდება, თქვენ მე უნდა მენდოთ, მე გოგოს გაპოვნინებთ სანაცვლოდ კი დიდებას და ძალას დავიბრუნებ
-რატომ უნდა გენდოთ?
-მიუხედავად იმისა რომ ვხვდებოდა რაც მოხდებოდა, არასოდეს მინდოდა სესილი ჭინკებს წაეყვანათ და მას შვილი გაეჩინა, ჯერ იმიტომ რომ ჩემი კონკურენტია, მერე იმიტომ, რომ ვიცი სალომე რა დღეშიცაა, არასოდეს არ შემიმჩნევია თქვენში ცუდი თვისება არ გამეცით როცა მნახეთ, მე გაფრთხილებდით, რომ წასულიყავით სოფლიდან მიუხედავად იმისა, რომ ვიცოდი რაც მოხდებოდა და ამ მომენტით ვისარგებლებდი. ახლა ასე ვიქცევი. მაგრამ სხვა გამოსავალი არ არსებობს, ადამიანი ადამიანთან უნდა იყოს და არა ჭინკასთან. ჩვენ ჩვენთვის ვინებით, ცალკე და თქვენ ცალკე მშვიდად გააგრძელებთ ცხოვრება.
მისი სიტყვების გააზრებას ვცდილობ, აზრი აღარ აქვს რამეზე ყოყმანს, ყველაფერს გავაკეთებ ჩვენი სესილის დასაბრუნებლად, აღარ აქვს აზრი არც იმ ეჭვებს, რომ ავსულები და ჭინკები არ არსებობენ, ის ჩემს წინ დაგას და ყველაფერი ემთხვევა, დროის დაკარგვა არ მინდა მინდა. სესილი რაც შეიძლება მალე ვნახო, ნინი საშინელ მდგომარეობაში დავტოვე მოხუცებიც ალბათ განიცდიან ჩვენ წასვლას და დაბნეულები არიან, მახინჭი არსება ხის კარზე ფრჩხილებით ნერვების მომშლელად აკაკუნებს მერე კარს აღებს და გრძელი, წვრილი, შავი ხელით ეზოში გვიძღვება.
-მე აქ დავრჩები! ამბობს ის, ხის უკან დგება და წითელი თვალები საზარლად უელავს. - ჩააქრეთ ის წყეული შუქი და მერე მეც მოვალ.
შემოდგომის ცივმა ნიავმა დაუბერა. ტანში ჟრუანტელმა დამიარა და სახლს შევხედე, ოთახიდან მართლაც გამოდიოდა მკრთალი შუქი, ხის კიბეზე ფეხაკრეფით ავედით ღრმად ჩავისუნთქე და კარი მოურიდებლად და ხმაურის გარეშე გავაღე, ხის მაგიდასთან ჩვენგან ზურგით სალომე იჯდა და ვიღაცას მშვიდი ხმით ელაპარაკებოდა, ჩავახველე თუ არა ის მაშინვე შემოტრიალდა, ცივი მზერით შემომხედა და ფეხზე მოხუცისთვის შეუფერებლად სხარტად წამოხტა და ჩემს წინ დადგა.
-ყველაფერი ვიცით. - დაიწყო დათომ ისევ მშვიდი ხმით, - მოდი არ გვინდა ბევრი საუბარი, ფრჩხილი მოგვეცი და ჩვენ პირობას გაძლევთ, რაც ვიცით არაფერს ვიყვით არავისთან, ისევ მშვიდად განაგრძობთ ცხოვრებას სოფელში ავსულების და ბოროტი არსებების გარეშე, სამუდამოდ გათავისუფლდებით.
ქალს სახე გაეყინა, დაიძაბა და ადგილზე გაშეშდა, მისი მდგომარეობით თუ ვიმსჯელებთ აზრი არ აქვს მასთან ესეთ მშვიდ საუბარს, თვალს მაგიდაზე დადგმული ლამფისაკენ ვაპარებ, მერე სწრაფად ვუახლოვდები ხელში ვიჭერ, გამურულ შუშას ზემოდან სულ ვუბერავ და ვაქრობ, ოთახში სიჩუმემ და საშინელმა წყვდიადმა დაისადგურა, სინათლე მხნეობას და ძალასს მატებდა, ახლა ბნელ ოთახში მხოლოდ ორი წითელი თვალი ანათებს, ჭინკა როგორც დაგვპირდა, აქ არის.
- ჩემგან წასვლა გინდა? - გაბრაზებული ხმით ჰკითხა სალომემ თავსი ჭინკას - აქ მოეთრიე, თვალები უკან უკან იხევდა და ახლა კარებს ეფარებოდა.
-მიხედე ამათ, - თქვა სალომემ და ოთახში დასადგურებულ შემზარავ სიჩუმეს მხოლოდ მისი გახშირებული სუნთქვა არღვევდა, მოულოდნელად ყელზე რაღაც შემეხო რამდენიმე ნაბიჯი უკან გადავდგი, მაგრამ ეს უხეში და ყინულივით ცივი ხელი ჩემს კისერს არ შორდებოდა და კიდევ უფო მაგრად მიჭერდა ხელს, სუნთქვა მეკვრის და ვხვდები რომ ჭინკამ გვიღალატა, ეს ყველაფერი მისი მოფიქრებული ბოდვა იყო, ყელზე ცივი ხელი კიდევ უფრო მაგრად მიჭერს, ახლა ჰაერის ჩასუნთქვასაც ვეღარ ვასწრებ, ხელებს ვიქნევ, მაგრამ ჩემს წინ არავინ არ დგას, ვხვდები როგორ მივიწევ ჭერისაკენ და იატაკს ვშორდები, წამიერად ჭერზე ვეკრობი და გაუსაძლის ტკივილს გვრძნობ, ვერ ვსუნთქავ პირს ფართოდ ვაღებ და საჭირო ჰაერის ჩასუნთქვას ვცდილობ, ძალაგამოცლილი ხელებს მაინც ვიქნევს, მთელი სახე მიხურს და თვალებიდან სიმწრისაგან ცრემლი მდის, გონება მიბინნდება და თავბრუ მეხვევა, ცოტაც და გონებას დავკარგავ, მაგრამ იატაკზე მოწყვეტით ვეცემი, პირს ვაღებს და ჰაერს ერთიანად ვისუნთქავ. თავბრუ მეხვევა და იატას ხელის გულებით ვეყრდნობი, ვახველებ და ვგრძნობ როგორ მტკივა სხეულის ყველა კუნთი. კისერს ვერ ვამოძრავებ.
-დათო. - ვხრიალებ ძვლივს გასაგონად და ძალების მკრებას ვცდილობ.
იატაკზე დაცების ხმა მესმის, სავარაუდოდ ეს დათოა ისიც გამალებული სუნთქავს და ახველებს, აუტანელი შიშის გრძნობა მეუფლება, ფეხზე წამოდგომას ვცდილობ, მაგრამ თმაზე სალომეს ცივ და გამხდარ ხელს ვგრძნობ, მთელი ძალით მქაჩავს და კედელს მანარცხებს. ძვლები თითქოს მთლიანად მემსხვრევა. უსუსურობის განცდა მეუფლება, ნუთუ სესილისთვის ვერაფერს გავაკეთებ? კარგი იქნება თუ აქედან თავს დავიხსნით.
-წადი ჩემი სახლიდან! - დამჩხავის ქალი თავზე.
-გეგი. - დათოს ხმის გაგონებაზე თითქოს ძალა მომემატა, სიბნელეში იმედის სხივივით გაკრთა მისი ჩახლეჩილი ხმა. კისერზე ხელი მოვისვი და სიმწრისაგან კბილს კბილი დავაჭირე.
-მიდით ბიჭებო, - გაისმა ჭინკის ხრიალი, - ის მოხუცი ქალია, იფიქრეთ სესილიზე.
ვერ ვხვდები რა ხდება. ეს თუ ჭინკა არ იყო სალომემ გააკეთა ეს ყველაფერი? მაშინ ჩვენი ძალა და შესაძლებლობები მის ძალასთან ახლოსაც ვერ მივა და ვერაფერს გავხდებით, ჭინკას ხმა სესილისთან დაკავშრებით არაადამიანურ ძალას მატებს, ფეხზე ვდგები, ჰაერს ხარბად ვისუნთქავ და სიბნელეში მოხუცის ძებნას განვაგრძობ, ვიპოვე, მკლავზე ხელი მოვკიდე და ახლა მე მივაყუდე კუთხეში.
-კუდიანო დედაბერო! - ვუთხარი ზიზღით.
-გაეთრიე ჩემი სახლიდან, - მიმეორებს სალომე.
-გეგი! - დაიძახა ისევ დათომ და მხარზე ხელი დამადო.
-შუქი აანთე დათო!- ვუთხარი მას, წყვდიადი დათოს ტელეფონის მკრთალმა შუქმა გაანათა, უფრო მეტი ძალა მომეცა, დათო ბუხრის თავზედადებულ ასანთს მიუახლოვდა და ჩამქრალი ლამფა აანთო.
-რას აკეთებ? - გაისმა ჭინკის გაკვირვბული ხმა.
-მოღალატე ავსულო. - შევუღრინე ჭინკას.
-ეს მე არ ვყოფილვარ, - მითხრა კარებს ამოფარებულმა საზიზღარმა არსებამ რომელიც წითელი თვალებით აკვირდებოდა ყველაფერს.
-აბა ამ ბებერმა გააკეთა?- კითხა დათომ.
-არა!
-აბა ვინ?
-სალომეს ქმარმა, მისმა საყვარელმა ქმარმა. - ირონიულად თქვა ჭინკამ. მახსენდება ის ღამე, როცა ამ სახლში პირველად ვიყავით, სალომე „მამაზე“ ლაპარაკობდა. ალბათ სული ჰყავს? ყოველი შემთხვევისთვის აღარაფერი გამიკვირდება.
-თუ ჩემი სახლიდან არ წაეთრევით, მეორედ იატაკამდე ცოცხალი ვეღარ მიაღწევთ. - მუქარით მითხრა ქალმა და მოხუცისათვის შეუფერებლად თეთრი კბილები გამოაჩინა.
- გააჩერე ის სული. - ვუთხარი ჭინკას.
-არ შემიძლია- მპასუხობს ის
-რა შეგიძლია აბა?
-ჩემი ფჩხილი მინდა და ყველაფერს გავაკეთებ იმასაც, რასაც თქვენი გონება ვერ მისწვდება, იფიქრეთ სესილიზე.
ჭინკა საკმაოდ ცბიერია, მიუხედავად იმისა, რომ მას არ შეუძლია გამოიყენოს თავის ძალა ამ მომენტში, ხვდება რომ სესილის ხსენება ჩვენზ დადებითად მოქმედებს და ყოველ წუთში იმეორებს
-გთხოვ, მოგვეცი ფრჩხილი!
-სიკვდილამდე. - მპასუხობს ქალი და სიტყავს მარცვლავს.
-გეგი. - მეძახის ისევ დათო.
-რა გინდა?- ვეკითხები და ქალის საზარელ სახეს თვალს ვერ ვწყვეტ.
-შეხედე! - ამბობს ის და მზერა დათოზე გადამაქვს, შემდეგ კი იმაზე რასაც ის უყურებს, ლამფა ჭერისაკენ მიიწევს, შემდეგ კი მოწყვეტით ეცემა და მსხვრევის ხმა ისმის, ოთახი ნავთის სუნით იჟღინთება, ისევ შიშის გრძნობა მეუფლებ და ველოდები როდის შემეხება სული ისევ, კედელს დიდი სიჩქარით ვენარცხები და მთელი ზურგი საშინლად მტკივა, ადგილიდან ვერ ვიძვრი თითქოს დაბმული ვარ.
-გააკეთე რამე! - ვუღრიალე ჭინკას.
სიბნელეში წითელი თვალები გამოჩნდა ახლა პირველად გამიხარდა ამ არსების დანახვა, იმედი მომეცა, ის სხვადასხვა ადგილას ჩნდებოდა და არ ჩერდებოდა.
-მამა, უფრო სწორედ შენ მამაჩემი არ ხარ, შენ ცოლს ეხმარები, რომელმაც მოგკლა როცა ომიდან დაბრუნდი იმისათვის, რომ ისევ არ წასულიყავი მისგან, მან გიღალატა, არ დაგელოდა, ბოროტი არსება გააჩინა, როგორ არ გრცხვენია? შენ სულსაც კი არ მისცა მოსვენება, მას არასოდეს ჰყვარებიხარ, რომ ჰყვარებოდი არ მოგკლავდა, რომ ჰყვარებოდი შენ სულს მოსვენებას მიცემდა, რომ ყვარებოდი შენ არ გიღალატებდა, მიეცი შენს სულს მოსვენება, გათავისუფლდი ამ კუდიანისგან, გათავისუფლდი და გამათავისუფლე მეც.
იატაკზე ისევ ძლიერად ვეცემი, ვგრძნობ როგორ სწრაფად იწყებს მოძრაობას სისხლი სხეულში ფეხზე ვდგები თუ არა ბუხარში ცეცხლი ინთება, ბუხართან დათო დგას მაგრამ მის გაოცებულ სახეს რომ შევხედე, მივხვდი, რომ ცეცხლი მას არ აუნთია, ჭინკა სწრაფად უჩინარდება ოთახიდან და ისევ კარებს ეფარება, სალომე გაფაციცებით გვიყურებს, აშკარად დაბნეულია, ხის მაგიდა ნელ-ნელა ჰაერში იწევა და ჭერს ებჯინება, შემდეგ სწრაფად ეშვება იატაკზე და დიდი სისწრაფით ეჯახება ჭერს, ფიცრები იმტვრევა და მაგიდა სადღაც უჩინარდება, გამაყრუებელი ხმაურისგან თავის დასაცავად ყურებზე ხელს ვიფარებ. კედელზე ჩამოკიდებული სურათი, რომელზეც სალომე და მისი ქმარია გამოსახული, თავისით იხსნება და ოთახში წრიულად და ნელა იწყებს მოძრაობას შემდეგ სიჩქარეს უმატებს და პირდაპირ ბუხარში ეცემა, მას სტალინის სურათი და წითელი გადასაფარებელიც ემატება. უზარმაზარი ცეცხლი ინთება, სალომე თვალებგაფართოებული თავსაფარს იხსნის, გაოფლილ შუბლზე ისვამს და ბუხრისაკენ იყურება, ძირს მუხლებზე ეცემა და ფორთხვით და ღრიალით ბუხართან მიდის, შიშველ, დამჭკნარ ხელებს მოურიდებლად ჰყოფს ცეცხლში და შიგნით დამწვარი ფოტოს გამოღებას ცდილობს, თან განწირული და შემზარავი ხმით კივის, ხელები სულ გაუწითლდა და სისხლის წვეთები ცხელ ნაკვერჩხლებზე ეცემა, სალომეს თითქოს რაღაც ძალა უკან ხევს ჰაერში სწევს და შორს შემოსასვლელ კართან აგდებს. სალომე სახით ენარცხება იატაკს და ხე მისი ხელებიდან წამოსული სისხლით ისვრება.
-მე შენ მიყვარდი და მიყვარხარ, არ წახვიდე! არ წახვიდე! - ხრიალებს გამწარებული.
მე და დათო გაოცებულები შევყურებთ სანახაობას, ადგილიდან ვერცერთი ვახერხებთ დაძვრას. ხის ფანჯრები გაიღო, ოთახში ცივი ქარი შემოვარდა, ფანჯარა ჩარჩოებს მოსცილდა და ძირს ხმაურით დაეცა, განწირულ საცოდავ ქალს ვუყურებ როგორ ტირის და იატაკზეა დამხობილი მერე კი მზერა მის ხელებზე გადამაქვს.
-წყალი მინდა. - ვამბობ მე და ოთახში წრიალს ვიწყებ საშინელ ხმაურში მეც ძვლივს გავიგონე რა ვთქვი, საძინებელში შევდივარ, ჯიბიდან ტელეფონს ვიღებ. ჩემი მოლოდინი ჩემდა სასიხარულოდ მართლდება, სალომეს საწოლის თავთან ჭიქით წყალი აქვს დადგმული, სწრაფად მოვკიდე ხელი და ოთახიდან გავარდი, მასთან მივედი წითელ დასისხლიანებულ ხელებზე წყალი ფრთხილად დავასხი და ქალმა ნეტარებისსგან და ტკივილისგან ყვირილს მოუმატა.
-ვერასოდეს ეღირსები ფრჩხილს თუ ახლა წყალს არ მოიტან - ვუთხარი კართან მდგარ საზიზღარ წითელთვალებიან ჭინკას რომლი სახის გამომეტყველებითაც თუ ვიმსჯელებთ კმაყოფილია სანახაობით, მისი უმოქმედობა მაგიჟებს და ისევ ვღრიალებ- ეს ხომ მაინც შეგიძლია გააკეთო, დროზე!
ჭინკა წამიერად სადღაც უჩინარდება, ხელიდან ცარიელი ჭიქა მივარდება ჰაერში ადის და პირდაპირ ჩემსკენ მოემართება
-გეგი, - ყვირის დათო, მხარზე მექაჩება და გვერძე მაგდებს, რამდენიმე სანტიმეტრი და ჭიქა პირდაპირ თავში მომხვდებოდა.
-რა ჯანდაბა ხდება, ეს რაღაა?- სასოწარკვეთილი და დაბნეული დათო იატაკზე ჯდება.
კარის ხმა მაფხიზლებს, ის მთელი ძალით მიაჯახუნა რაღაცამ, ისევ გააღო და სიჩქარეს უმატა, მალე ჩარჩოსთან ერთად გარეთ გავარდა და გაუჩინარდა თუმცა ჭიკა გამოჩდა, დიდი ჯამით ხელში რომელშიც წყალი ესხა.
-გამომართვი, ვერ შემოვალ- მითხრა მან- ცეცხლი ძალიან დიდია, ეს სული არ დამშვიდდეება, მოეშვით მაგ კუდიანს და საქმეს მივხედოთ, ჩვენ თავებზე და სესილიზე ვიზრუნოთ.
-დედაშენია, რაც არ უნდა იყოს როგორ ლაპარაკობ?
-გეგი- მაწყვეტინებს დათო - დედაშვილობაზე ლაპარაკი არ დაუწყო ერთი ამას გეხვეწები ამის დრო არ არის.
ჭინკას ჯამს ვართმევ და ჰაერში ვიყურები, გული გამალებით მიცემს ძარღვებში სისხლის სწრაფ მოძრაობას ვგრძნობ, ჰაერს რღმად ვისუნთქავ და ვამბობ.
-თუ ოდნავ მაიც გყვარებია მომეცი უფლება დავეხმარო.
ოთახში სიჩუმე ისადგურებს, მხოლოდ სალომე ტირის, მის წინ ჯამს ფრთხილად ვდგამ და სალომეს სისხლიან ხელებს დავყურებ, ფრთილად ვეხები მკლავსე, ის კვნესის და თავს ზემოთ სწევს, გაოგნებული შევყურებ თვალებში, მოლოდინო მქონდა რომ მის ცივ მზერასდავიჭერდი, მგრამ სალომე თითქოს სხვა ადამიანი გახდა, სასოწარკვეთილი მიყურებს და კბილს კბილზე აჭერს.
-დამეხმარე, ხელები ჯამში ჩავაწყობინოთ. - ვთხოვე დათოს, ისიც დაიხარა, სალომეს მკლავში ხელი მოჰკიდა, მაგრამ ვერ ავაწევნეთ, გამხმარი სისხლი და კანი ფიცარზე იყო მიკრული, გულისრევის შეგრძნება დამეუფლა, ჯამიდან წყალი მუჭით ამოვიღე და ხელის გარშემო დავასხი, ქალმა ხმამაღლა იკივლა ხელები ავაღებინეთ და სწრაფად ჩავაწყობნეთ ჯამში, იატაკს დავხედე, მასზე სისხლის და კანის ნარჩენები იყო, სუფთა კამკამა წყალი სისხლისგან გაწითლდა.
-შეეშვით მაგას იპოვეთ ფრჩხილი!
-შენ დახმხმარებას გვპირდები, როცა დედაშენს არ ეხმარები.
-თქვენთვისაც რომ იგივე გაეკეთებინა, რთული იქნებოდა დედა გეწოდებინათ ქალისათვის, რომელმაც მთელი ცხოვრება დამაკარგვინა, მთელი ძალაუფლება წამართვა, არასოდეს მომქცევია დედასავით, სიამოვნებას მანიჭებს ასეთს რომ ვხედავ.
- საწოლი გამოიტანდე დროზე! - უთხრა დათომ ჭინკას.
- შუქი. - შეეპასუხა ის
-ფანჯრიდან გადადი!
-არ ვაპირებ მაგას ვემსახურო!
-გააკეთე რასაც გეუბნება!- ვუღრიალე მე, საიდან შემომრჩა ამდენი ძალა, საიდან მავს ამდენი ენერგია, რაც ვნახე იმის გააზრებას ვიწყებ.
ოთახიდან საწოლი თავისით გამოდის და კედელთან ჩერდება მე და დათო ქალს ხელს ვკიდებთ და საწოლზე ვსვამთ, ჯამს კალთაში ვუდებთ, მერე, ნაჭერს ვახევ ლოგინის გადასაფარებელს, ჯამში ვასველებ და ვცდილობ სისხლი მოვწმინდო სახიდან
-წყალი გამოუცვალე ამ ერთხელაც, გთხოვ!- ვუთხარი ჭინკას
-მთხოვ?- გაიკვირვა მან და მაშინვე გაუჩინარდა.
იატაკზე დამაგრებულმა კარმა, რომელიც სარდაფის კარია, მოძრაობა დაიწყო, იხურებოდა და იღებოდა, სალომემ მაშინვე მას შეხედა, თავი გააქნია და გაურკვევლად რაღაც ჩაიბურტყუნა.
ჭინკა გამოჩნდა, სალომეს წყალი გამოვუცვალეთ. სარდაფიდან საშინელი ღრიალის ხმა გაისმა, თუმცა ეს ადამიანის ხმას ჰგავდა.
-რა ხდება?- ვკით