შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მიზიდულობა მინისტრთან (ნაწილი2)


8-05-2019, 22:40
ავტორი kesane123
ნანახია 1 790

მიზიდულობა მინისტრთან (ნაწილი2)

„-„თუ მეფეს ესხმი თავს ჯობია არ ააცილო.“ გახსოვდეს რომ მეფე თავად ხარ! თუ გესვრიან და მიზანში მოგარტყამენ გეტკინება. თუ აგაცილებენ განრისხებული მისდგები მათ და მთლიანად გადათელავ. გახსოვდეს მიენდე გღძნობებს მაგრამ არ იქცე გრძნობა აყოლილ კაცად. იაზროვნე ცივად მაგრამ გიყვარდეს მცხუნვარედ ისე როგორც საჰარას დაჰყურებს აგვისტოს მზე.“
თავში მხოლოდ ბაბუას სიტყვები მიტრიალებდა და ვერ ვიგებდი მოარტყეს თუ არა მიზანში. ფანჯრიდან ვიყურებოდი და ხელში ყავის ფინჯანი მეჭირა, იანვარი მიილია, ხვალ უკვე თებერვლის პირველია. სად გაქრა ანიტა? რამდენი კითხვა ტრიალებს თავში, ხანდახან ვფიქრობ რომ ეს ყველაფერი ჩემი ბრალია მაგრამ განა აასეა? სანამ ჩემი დაცვა მოვიდოდა, ვცდილობდი მაგრამ გამთიშეს, მერე საავადმყოფოშ რომ გაიღვიძე და დაცვამ მითხრა კვალსაც ვერ მივაგენითო ცხოვრებაში პირველად მომინდა ადამიანის მოკვლა. კარზე ზარი გაისმა, კარი გავაღე და სახეწაშლილი ვატო სახლში შემოვუშვი.
-ახალი არაფერია?-მკითხა გატეხილი ხმით, როგორ მინდა რომ ვუთხრა ვიპოვეთქო მაგრამ რას ვიზამ? ვერაფერს!
-ახლა მივდივარ, ყველაფერს საუკეთესო იძიებენ, ერთ საათსში ჩემი ნაცნობი ჩამოდის, ყველაზე მაგარი ეგ მეგულება, ვიცი რომ მიაგნებს.-ამოვიოხრე.-ჩემი ხელით მოვკლავ, არ ვაცოცხლებ გესმის? როგორ გაბედეს? როგორ გამიბედეს ასეთი რამე?-უკვე ვფეთქდებოდი.
-ისევ ჟურნალისტებითაა სავსე ყველაფერი. ხვალ პრესკომფერენცია აქვსო შენმა მდივანმა გადმოგცა.
-რა შემ*ეს ტოო. დღესაც დამირეკეს პარლამენტში უნდა წაიდე ხვალ უეჭველი.
-პოსტის დატოვებაზე არ გიფიქრია?
-ერთადერთი ვარ რომელიც იმ სი*ს არ ემორჩილება ჰოიცი? მარტო მევაკეთებ ჩემნებაზე ყველაფერს.-თვალები ავატრიალე.-ისე ფინანსთა სამინისტროში ჰოარ გაიჩითებოდი?
-შესაძლოა, დავფიქრდები, ჯერ ჩემი შარიანი დობილი ვიპოვოთ.-ამოიოხრა.-ვიზე მეუბნებოდი ჩამოდისო?
-ფეფო ჩამოდის. ფეფო ბაბლუანი.
-ბაბლუანი ჩამოგყავს? როგორ მოახერხე მაგის იტალიიდან მოწყვეტა? რაო მაფიას აღარ დასდევს?
-საქართველოს მაფიამ უფრო დამაინტერესაო ასე გამომიცხადა თან ჩემს სიმპატიურ მინისტრ ბიძაშვილს უარს ვერ ვეტყვიო.-თვალები ავატრიალე.
-რო წავიდა პუტკუჩუნა იყო, საყვარელი წითელი ლოყებით.-გაეცინა ვატოს.
-ჰო და ჩამოდის როგორც ერთ-ერთი ყვეაზე მიმზიდველი ქალი ჩემს სანაცნობოში.-გამეღიმა.
-10 წელი როგორ გაძელი?
-სანამ მე გზას ხრიკებით გავიკვლევდი მინისტრის პოზიციამდე, იმდენი საფრთხე იქნებოდა გარშემო რომ ვერ ჩავრევდი, ვერაფერში. ახლაც დავუახლოვდი თუარა მაშინვე საფრთხეში ჩავარდა, მე ეს არ დამიგეგმავს!
-ყველაფფერს გეგმის მიხედვით ვერ გააკეთებ, არის რაღაცები ცხოვრებაში აც სპონტანურად ხდება, ამას ან ცხოვრებისეულ გამოცდას ანდაც უბედურებებს უწოდებენ. იკაც ეძებს, ადგილს არ ტოვებს სადაც ხალხი არ გაუგზავნია.
-ვიცი დამირეკა წეღან, ქვეყნიდანაც არ გაუყვანიათ, სადღაც აქ არის, ვიცი, ვგრძნობ.
-ისე ერთხელ მაინც როგორ არ დარეკეს ა?
-ეჭვი მაქვს რამდენიმეზე.
-მაინც ვიზე?
-ყველაზე მეტად ვინც მმტრობს, პრემიერი დავითაა. ჭკვიანია, გავლებიც კარგი აქვს მაგრამ ლაჩარია. მეორე იუსტიციის მინისტრი და მაგის გველი მოადგილე არიან. აი ყველაზე დიდი ეჭვმიტანილი მაინც პრეზიდენტია და ის ვინც მის უკან დგას.
-რას გერჩიან?
-რას არ მერჩიან ეგთქვი შენ. ერთადერთი ვარ პარლამენტში ვინც საკუთარი თავით ფიქრობს და ყველასთან ერთად იმ ღრუბლის ქვეშ არ ვფიქრობ რომელსაც დავითი ხელოვნურად ქმნის. კიდევ კარგი ჩემს ბიზნესებზე არაფერი იციან თორემ არცერთს შემარჩენდნენ. კარგი ვქენი თქვენზე რომ გადმოვაფორმე.-ტელეფონი ამოვიღე და სოციალურ ქსელში შევედი.-ჯანდაბა, კიდევ ახალი.
-რა დაწერეს?
-სიმართლეა თუ არა რომ, ცნობილი ბიზნესმენის ქალიშვილი და ერთ-ერთი ცნობილი ფსიქოლოგი ანიტა ახვლედიანი, შსს მინისტრის დემეტრე გელოვანის გამო გაიტაცეს?-კითხვას მოვრჩი და ამოვიოხრე.-წამო, დავაოკოთ იმათი ცნობისმოყვარეობები.-გამეცინა, პიჯაკი ავიღე და ეზოს მთავარი შესასვლელისკენ წავედი. კარი გავაღე თუარა, ჟურნალისტების შემოტევა დაიწყო.-დამშვიდდით, ყველა კითხვაზე გაგცემთ პასუხს.-თბილად გავუღიმე, როგორ მინდა ახლა ყველა ოპერატორი ჩემი ხელით მივახრჩო.
-ბატონო დემეტრე მართალია რომ თქვენმა მტრებმა გაიტაცეს?
-ჯერ არაფერი ვიცით, მაგრამ ვინც არუნდა იყოს პირობას ვდებ რომ ყველა თავისას მიიღებს.
-თქვენსა და ანიტა ახვლედიანს შორის არის თუარა რაიმე სასიყვარულო ურთიერთობა?
-ჯობია ამ კითხვაზე მაშინ გაგცეთ პასუხი როცა ანიტას ვიპოვით და დავაბრუნებთ.
-მართალია რომ ცნობილი გამომძიებელი ფეფო ბაბლუნი ჩამოდის სპეციალურად ამ საქმისთვის?
-დიახ მართალია პირადად გამოვიძებ ამ საქმეს ქალბატონ ფეფოსთან ერთად. ამიტომ ღიად ვაცხადებ მუქარას რომ ვინც არუნდა იყოს ციხეში ამოხდება სული. არის კიდევ კითხები?
-დიახ მე მაქვს კითხვა, როგორც ჩვენთვის ცნობილია ქალბატონი ანიტა ამერიკაში FBI-ს ფსიქოლოგი იყო, აპირებთ თუ არა რომ იქაური გამომძიებლებიც ჩართოთ ამ საქმეში?
-თუ საჭირო გახდება დარწმუნებული ვარ არცერთი გამომძიებელი არ იტყვის უარს ანიტას პოვნაზე. ახლა კი კარგად ბრძანდებოდეთ.-სწრაფად დავასრულე საუბარი და ვატოსთან ერთად მანქანისკენ წავედი. სწრაფად მივედი აეროპორტში და მონატრებული ბიძაშვილის გამოჩენას დაველოდე. 15 წუთში მისი თვითმფრინავი დაჯდა, გამომავლი მგზავრებისკენ ვიხედებოდი და გამოჩნდა კიდეც.-ვატო, მოდის.-გამეცინა.
-აბა სად? მე პუტკუნჩულა გოგოს ვერსად ვხედავ, მარტო ლამაზი ქალი მოდის, გრძელი, სწორი ფეხებით და მოიცა, ეს ფეფოა?
-ეს ისევ იდიოტია?-მკითხა ფეფომ და გადამეხვია.-მომენატრე მამიდასვილო.
-მეც მომენატრე ფეფუნი.
-ღადაობ ტოო? ეს ის ფუმფულა ფეფოა?-აზრზე ვერ მოდიოდა ვატო და ფეფოს იდიოტივით უყურებდა.
-შენც მომენატრე ოღონდ თავში არ აგივარდეს.-გაეცინა ფეფოს და ვატოს მოეხვია.
-ფეფოოო, გოგო კიდეკაი თავდაცვები და ამბები ისწვლე თორე მტეერს.-ხელი მოხვია და გაეღიმა.
-წამო სახლშ წაგიყვან მერე მე საქმეზე უნდა გავიდე.
-რა სახლში ღადაობ? ანიტა გაიტაცეს და მე მხართეძოზე წამოვწვე, დროზე განყოფილებაში წამიყვანე.
-დასვენება არგინდა?-სარკიდან გახედა ვატომ.
-რადროს დასვენებაა? ისევ ის გამოფიტული 20 წლის ბავშვი ჰოარ გგონივარ?-წარბაწევით გამოხედა ვატოს.
-რამდენის ხარ ფეფუნი?
-28ის იდიოტო.-გაიცინა და ენა გამოუყო.
-მაინც ბავშვი ხარ.
-შენთან შედარებით ესეც პატარაა.-მე გადმომხედა.
-შეადარა ახლა 3 წელი და 7.-თვალები ავატრიალე და მანქანა გავაჩერე. შენობაში შევედით, სადაც იკა და საბა გველოდებოდნენ.
-გამარჯობა ბატონო დემეტრე.
-გამარჯობა ილია. რამე ახალი არის?
-ვერაფერს ვპოულობთ ბატონო, მიწამ ჩაყლაპაო თითქოს.-თავი ჩაღუნა, ახალგაზრდა გამომძიებელმა.
-მთელი 30 დღეა ეძებთ და ვერ პოულობთ, სასაცილოა! რანაირად? სად წაიყვანეს იმ ახ*რებმა როგორ ვერუნდა გაარკვიოთ?!
-ბატონო ილია..-ახალგაზრდა გოგონა შემოვარდა ოთახში.-გამარჯობა.-ყველას მიესალმა და მორიდებით გაიღიმა აქოშინებულმა.
-ქეთა რახდება?-იკითხა გამომძიებელმა.
-კამერებმა ის მანქანა რომ დააფიქსირეს, ადგილი გავიგე სადაც არის და გასაკვირი ის არის რომ ეს ადგილი თბილისშია, ქალაქიდან არ გაუყვანია, თბილისის ზღვასთან ახლოს არის, ვყოფილვარ იმ ადგილებში.
-წავიდეთ, შენც წამოდი გვაჩვენე.-სავარძლიდან წამოდგა ილია და დუტი მოიცვა. გარეთ გავედით, შავ ჯიპში ჩასხდნენ და მანქანებით უკან გავყევით ჩვენც.
-რა პატარა და სერიოზული გოგო იყო.-ჩაიცინა ფეფომ.-მეც ეგეთი ვიყავი.
-აქ გადმოსვლაზე არ დაფიქრდები?
-უკვე დავფიქრდი. გადმოვალ.-გაიღიმა.
-აი ეგრე რაა.-გამეღიმა.
-ალბათ 22 წლის იქნებოდა მეტი არა.-ჩაიბურტყუნა საბამ.
-22 წლის სტაჟიორს ამ საქმეს არ მიანდობდნენ, უბრალოდ ძალიან ბავშურია.-მხრები აიჩეჩა ფეფომ.
-მართალია. ნეტავ იქ იყოს.-ამოვიოხრე და გზას გავხედე. დანიშნულების ადგილას მალე მივედით, მანქანა იქ ეყენა, მოშორებით კი მუსიკის ხმა ისმოდა. მუსიკას გავუყევით და ადგილზე გავშრი, ესეც შენი პირველი მახე. დიდი პლაზმური ტელევიზორი იდგა, გარშემო ორი მაღალი დინამიკი, ყველაფერი მანქანის აკუმილიატორზე იყო მიერთებული, ტელევიზორი გამოირთო და მუსიკა მორჩა, მერე ისევ განათდა და ანიტას სახე გამოჩნდა. თმა შუაზე ჰქონდა გადაყოფილი და ქვემოთ შეკრული, თვალები გამერაზე მოშტერებული, დაწითლებული ლოყა და სისხლიანი ტუჩი, ფერმკრთალი, გამხდარი, უძლური სახე და მაინც ღიმილი სახეზე. ვიდეო იყო, უცბათ ჩაისუნთქა და დაიწყო.
-მოკლედ ამათ ეგონათ რომ მაგრად დამაჩოქებდნენ და ტიპებს აქეთ ვუშლი ნერვებს.ამიტომ ჩემს ფსიქიკაზე არ ინერვიულოთ, უბრალოდ ბევრი ვიტიკინე და ცოტა სახე მტკივა.-გაიცინა მაგრამ მაინც შევამჩნიე ცრემლები რომელიც თვალებში ჰქონდა.-მინისტრო, ესენი მოგიწოდებენ სამსახური დატოვო მაგრამ მე გეუბნები რომ არ დატოვო, კიდევ გადმოგცეს რომ მოეშვა ამ სამართლის აღდგენას, მე კი გეუბნები რომ ბოლომდე დაიცვა შენი პოზიცია. ესენი ცდილობენ რომ მიზანში მოგარტყან მაგრამ ვიცი ამას ვერ შეძლებენ, ხომ გაგიგია „თუ მეფეს ესხმი თავს გირჩევნია არ ააცილოო“ ესენი კიდევ სულ აცილებენ, მიზანი არ აქვთ. იფიქრე იმაზე რომ ფარისევლებით ხარ გარშემოცული, არ ენდო ადამიანს რომელიც სანდო გგონია და ენდე იმას ვისაც აქამდე არ ენდობოდი. გაიხსენე იმ ღამით ფუნიკულიორზე რაებსაც გიყვებოდი.-თვალი ჩამიკრა.- მე ვიცი ვინც გამიტაცა, ახლა შენი ჯერია მინისტრო, მშობლებსაც კი არენდო, მხოლოდ მას ვინც იმ საღამოს კლუბში ვიყავით. იბრძოლე სამართლისთვის, იბრძოლე მინისტრობისთვის და იბრძოლე ჩემთვის.-ბოლოს გაიღიმა, თვალებში ოდნავ შიში ჩაუდგა, ცრემლი გადმოუვარდა თვალიდან და ვიდეოც გამოირთო. გავმწარდი, გავგიჟდი, მთელი სხეული დამეძაბა, ყბები დამეჭიმა ბრაზისგან. ტელევიზორთან მივვარდი და მთელი ძალით ჩავარტყი ფეხი ეკრანს.
-ამის დედაშევე*ი.-ვიღრიალე ბოლო ხმაზე და იკას გავხედე.-სცემეს ბიჭო, დაინახე? ნაცემი იყო, ანიტა ახვლედიანს ხელი დაარტყეს ბიჭო, ჩემ ანიტას სისხლები ქონდა ტუჩებთან.-თავს ვერ ვაკონტროლებდი, მანქანას მივვარდი და რტყმა დავუწყე. ტელეფონმა დრეკა.-გისმენ მამა.
-ახალია რამე?-მკითხა საეჭვო ტონით.
-მამა სადხარ?-ვკითხე პრეზიდენტის მრჩეველ მამაჩემს.
-პრეზიდენტთან ვარ შვილო, სხვაგან სად ვიქნები?
-კარგი დაიკ*დე. სიახლე არაფერია, შენ ნუ ინერვიულებ მაგაზე მე მოვაგვარებ.
-კარგი შვილო.-ტელეფონი გატიშა, ან ეგონა რომ გათიშა მე კი არაფერი მესმოდა.-ახალი არაფერიაო, არაფერს მეუბნება.
-ნეტა ვიდეო ნახა?-პრეზიდენტის ირონიული სიცილი მომესმა ტელეფონში, და ბიჭებს ვანიშნე ჩუმადთქო.
-ნახაო, ბიჭებმა ვუყურებთო ასე თქვეს, იქაურობა დაანგრიაო.
-როგორ ყვარებია.-ისევ სიცილი.-ისე სვილი არ გეცოდება ამას რომ უკეთებ?
-ის ჩემი შვილი არ არის, შვილობილია რომელსაც ვერასდროს ვიტანდი. დედამისი ჩემი თანასემწე იყო და ცოლად მოვიყვანე, მიყვარს ჩემი ცოლი მაგრამ ის 7 წლის ობოლი ბიჭი ვრ შევიყვარე.
-დაუნდობელი კაცი ხარ.-მხოლოდ ეს მოვისმინე და გავთიშე, ბიჭებს მივუბრუნდი და მწარედ გამეცინა.
-ჩემი მამობილი და პრეზიდენტი. ამის დედა შევე*ი მე. არაფერი შეიმჩნიოთ გვიყურებენ, საიდანღაც.-გამეცინა.
-წავიდეთ.-თქვა ფეფომ და მანქანისკენ, ქუსლიანების კაკუნით წავიდა.-მანქანაში ჩავჯექი და სახლისკენ წავედით. ცოტახანში ყველა სახლშ ვისხედით და ჩვენთვის ვფიქრობდით.
-მე წავედი.-ფეხზე ავდექი და გასასვლელისკენ წავედი.-თქვენ აქ იყავით, პრეზიდენტის სასახლეს უნდა ვეწვიო.-ირონიულად ჩავიცინე და კარი გამოვიხურე. პრეზიდენტის სასახლისკენ წავედი და დაცვამაც უპრობლემოდ გამიღო კარი, გრძელი დერეფანი გავიარე და პრეზიდენტის ოთახში შვედი.-გამარჯობა.-თავაზიანად მივესალმე და სავარძელში ჩამოვჯექი.
-აქ რამ მოგიყვანა შვილო?-მკითხა მამაჩემმა.
-თქვენი დახმარება მჭშირდება.-თითებზე დავიხედე.
-გისმენთ.-გაბრწყინებული სახით წამოიწია პრეზიდენტი.
-მე როცა გამტაცებელს ვიპოვი, მისი სასჯელი უნდა მომაფიქრებინოთ, რამდენიმე ვარიანტი მაქვს. პირველი, ყველა თითი და პლიუს კიდურები საძთითაოდ დავატეხო, მეორე ბნელ ოთახში გამოვამწყვდიო, ყვერ*ბი დავაჭრა ყველას ვინც ანიტაზე ხელი აწია და მერე შიმშილით, წყურვილით და ტკივილით ამოვხადო სული. და მესამე, ვირთხებით სავსე გალიაში ჩავკეტო მთლიანად დასისხლიანებული რომ მალე შეჭამონ და ტკივილზე მალე ინფექციამ მოკლას. კიდევ რამეს შემომთავაზებთ?-ფეხებზე მკი*ია სახით გადავხედე ორივეს გაფითრებულ სახეებს.
-რაარის შვილო ეს, ასეთი სასტიკი გაგზარდეთ?-შეშფოთებული იყო „მამაიკო“.
-როცა საქმე ძმაკაცის დას ეხება ყველაფერზე ვარ წამსვლელი.-გავუღიმე.-თითიც არ ამიკანკალდება ისე გავაკეთებ ზემოთ ჩამოთვლილთაგან ყველაფერს.-ამოვიოხრე.-კიდევ ერთი ვარიანტი მომაფიქრდა, დიდ და განიერ ჯოხზე დავსვამ რომ უკანა*ით დაეხეს ზედ. ეს ყველაზე მეტად მომწონს.-ჩემი თვალებიდან დარწმუნებული ვარ ცხოველი იმზირებოდა, ან ეშმაკი. პრეზიდენტმა წყალი მოსვა და ჰალსტუხი შეიხსნა, მამაჩემი ჩაფიქრებული იჯდა და ანერვიულებული მიყურებდა.
-ძალიან სასტიკი ყოფილხართ მინისტრო.-ჩაიცინა პრეზიდენტმა.
-თქვენ უნდა ნახოთ მერე როგორი სასტიკი ვიქნები შესრულებას რომ დავიწყებ.-მკვლელი თვალებით შევხედე ორივეს.-მოკლედ მამა, დედა და ნიაკო დასასვენებლად მიდიან და იცოდე მაინც.
-სად მიდიან?
-მეც არმეუბნებიან.-მხრები ავიჩეჩე და დამშვიდობების შემდეგ ოთახიდან გამოვედი. კართან დავდექი და ცოტახანს ჩავიმუხლე თასმის სესაკრავად.
-დამიჯერე გამკეთებელია იმის რასაც ამბობს.-სიმწრით ჩაიცინა ჩემმა მამობილმა.
-მგონი ძალიან დიდი შეცდომა დავუშვით, ახლა ყველაზე ეჭვი ექნება, ჩვენზეც კი.
-მაგრამ მაინც როცა ანიტას იპოვის სასტიკად გაგვისწორდება.-ამოიოხრა.
-მაშინ დროულად მოვაგვაროთ ეგ საქმე და მერე ჯანდაბასიც წასულა ის ანიტა დევდარიანი. მამამისს მაინც გავანადგურებ, შენ შვილობილს ბოლოს მოვუღებ და მერე დავისვენებ.-გადაიხარხარა პრეზიდენტმა, მე კი სწრაფად გამოვედი შენობიდან და დედაჩემის სახლში წავედი. იქ ისული, დაცვის უფროსს მივესალმე და სასწრაფოდ სახლში შევედი.
-დედააა, ნიაკოო.-ვღრიალებდი მისაღებში.
-რა გაღრიალებს შვილო რახდება დე?
-დედა გთხოვ თქვენი ნივთები აიღეთ სწრაფად და ამ დამპალი კაცისგან უნდა წაგიყვანო.-მუდარანარევი ტონით ვუთხარი.
-რა დაგიშავა მამიკომ დემე?-ირონიულად მკითხა ნიაკომ, მამამისს ჭირივით ვერიტანს, ბავშობიდან.
-ნიაკო გთხოვ, ჩაალაგეთ ყველაფერი და წამოდით, არცერთ წამს არ გაგაჩერებთ აქ.
-რახდება დემეტრე ამიხსენი!-მკაცრად მითხრა დედაჩემმა.
-აქ ვერა, გზაში გეტყვით.-ნერვიულად გადავისვი თავზე ხელი. სწრაფად ჩაალაგეს ტანსაცმელი და მალე ჩემი სახლის წინ ვიდექით, მისაღებში შევიყვანე და მისალმებების სემდეგ ყველაფერი ავხსენი.
-რას ამბობ შვილო?-შეიცხადა დედაჩემმა.
-მე მჯერა.-ვითომც არაფერიო ისე თქვა ნიამ.
-დედა უბრალოდ დამიჯერე ცოტახანს აქ იყავი და არსად წახვიდეთ, გარეთაც კი არ გახვიდეთ.-მკაცრად მოვუჭერი.
-მე შენთან ვარ.-მითხრა ნიაკომ და გადამეხვია.
-ჩემო პატარა.-გულში ჩავიკარი და თავზე ვაკოცე.
.........................................................................................................................
თვალები რომ გავახილე, ერთიანად თეთრ ოტახში ვიყავი, თავი მტკიოდა. ოთახს თვალი მოვავლე და პატარა კამერა შევნიშნე, მასთან მივედი და ხელი დავუქნიე, 5 წუთი არიქნებოდა გასული ოთახში ორი სმოკინგინაი ტიპი რომ შემოვიდა.
-ამჯერად სად მივყავარ თქვენს ბოსს?-ვკითხე მხიარულად.
-თავს მომაკვლევინებს.-გადახედა ერთმა მეორეს.
-ფსიქოლოგს რომ გვატაცებინებდა ბა რაგეგონა?-ირონიულად გადახედა მეორემაც.
-აი ვიცოდი რომ შენში რაღაც ნიჭიერი იმალებოდა. ლოგიკა გაქვს.-გავუღიმე მეორეს. კოტეჯში ამიყვანეს და სკამზე დამსვეს.-ისე შენ ჯმუხო, არმომწონხარ, რაღაცნაირად ცუდი ხარ, ცოტა შერეკილიც, ექიმს მიაკითხე გიჯობს.-ნაგლურად გავუღიმე მაგრამ როგორც კი ხელი წამოიღო დასარტყმელად მხეცის თვალებით გავხედე.-ხელს კიდევ დამარტყამ და ძირში მოგტეხ მაგ დამპალ ხელს!-ჩემი ხმის მეთვითონვე შემეშინდა, ხელი უკან წაიღო და განრისხებულმა შემომხედა.-იმედია იცით რომ მიპოვიან რას დაგმართებენ.ისევ გავუღიმე.
-ოჰჰ, რას პატალავ?-მკითხა ირონიულად.
-სულ ცოტა ღირსების მოჭრა, და ყველაზე მეტი ტრა*ის გახევა.-ისევ მრისხანე სახე მივიღე.-ისე შენ გსმენია ძველ ეგვიპტეში ადამიანებს ტვინს როგორ უღებდნენ ქალიდან?-ვკითხე ინტერესით, უარყოფის ნიშნად გააქნია თავი და ჩემ წინ სკამზე დაჯდა.-როგორ და სპეციალური ჯოხისებრი იარაღით რომელსიც ცხვირიდან შეჰყავდათ თავის ქალაში, თქვეფდნენ და ისე ჩამოსდიოდათ ცხვირიდან ტვინი.-არხეინად ვუხსნიდი მას კი გულის რევის შეგრძნება დაეუფლა და ფანჯრიდან აღებინა.-მოდი კიდევ ერთს გეტყვი. იუდას ცხენს ეძახდნენ.
-მორჩი.-დამიყვირა.
-მოიცადე იცი რასაინეტერესოა? მოკლედ ბრალდებულს აშიშვლებდნენ და პირამიდის ფორმის მოწყობილობაზე ზემოდან სვამდნენ, საჯდომით ან ვა*ინით წვეტზე. გადარჩენის შანსი მინიმალური იყო და ამ შემთხვევაშიც ფსიქიკური აშლილობა გარდაუვალი გახლდათ. გამომძიებელთა გემოვნების მიხედვით, ჯალათს შეიძლებოდა მსხვერპლი ექანავებინა კიდეც, რომ მეტად დატანჯულიყო. აი თუ კიდევ დამარტყამთ და ცუდათ მომექცევით გეფიცები საკუთარი ხელით გამოვთლი იუდას სკამს და იგივე ბედი გეწევათ ორივეს. თუ დამიმეგობრდებით გადაგარჩენთ დ ამ ნაკაწრებსაც გაპატიებთ.-ბოლოს გავუღიმე.
-გიჟია შე*ემა ეს.-გადაულაპარაკა ერთმა მეორეს.-მოდი შენ შენთვის ჩვენ ჩვენთვის დაო.-ხელები ჰაერში აწია მისტერ ლოგიკამ.
-კარგი ბიჭები ხართ ყოჩაღ, ჩაის გამიკეთებთ? და ხელებიც გამიხსენით, არგეცოებით უგულოებო?-ტუჩები დავბრიცე.
-გვიბრძანეს არ გაგვეშვი.
-არც პრეზიდენტი აპირებს მოსვლას და არც თქვენი თქმით სამამამთილო, ამიტომ ვერავინ გაიგებს და ჩვენში დარჩება.-მხრები ავიჩეჩე.
-კარგი.
-ლიმონიც რაა, ძმურში.-თვალი ჩავუკარი.
-ჩაგიწუროთუ ჩაგიგდო?
-ჩააგდე.-გავძახე და გამეცინა მათ გულუპრყვილობაზე. ტიპებს ჩემი თავი ჩააბარეს და ან მაგარი შტერი ვგონივარ ორივეს ან ესენი გონიათ ზედმეტად ჭკვიანები. მალე ჭიკით ხელში გამოჩნდა, ხელები გამიხსნეს და ცხელი ჩაი დავიჭირე, შვებით ამოვისუნთქე ისე მესიამოვნა ცხელი სითხე ხელებზე და საყვარელი არომატი.-არმანის სუნამო გაქვთ რომელიმეს აქ?-ვკითხე ცრემლიანი თვალებით, იმხელა მიჯაჭვულობა ვიგრძენი იმ წამს რომ მეტკინა კიდეც რაღაც პატარა, თითქოს მიზანში მოარტყესო.
-ზემოთ უნდა იყოს, ბატონი მამუკას შვილის დარჩენილია.-უთხრა ერთმა მეორეს და ისიც სწრაფად ავიდა ზემოთ. მალე დაბრუნდა, არმანის სუნამოს ფლაკონით ხელში და მე გამომიწოდა.
-რამე ტანსაცმელიც არის ზემოთ?
-კი აქ ხშირად ჩამოდიოდნენ ზამთარში, ახლა აღარ, დიდი ხანია აქ არ ჩამოსულან.-უცბათ დაფქვა ერთ-ერთმა.
-შეიძლება მის ოთახში დავიძნო?-მუდარით შევხედე.
-არვიცი.
-გთხოვთ, ჩემ ადგილას წარმოიდგინეთ თავები.-ცრემლი გადმომვარდა თვალიდან.
-კარგი დაიძინე მაგრამ გარეთ დაცვაა, ვერსად გაიქცევი, თან სახლი მაღალია, იქიდან ვერ გადახტები.
-არც ვეცდები, ვიცი მაინც მიპოვის.-გავუღიმე, მხარზე ხელი დავკარი და კიბეს ავუყევი, მართლა არ ვაპირებდი გაქცევას, ვიცოდი მალე მომაგნებდა, ვიდეოში ბევრი მინიშნება დავუტოვე. მის ოთახში შევედი და ცრემლები ისევ გადმომვარდა ბუდიდან. კარადასთან მივედი და გამოვაღე. მისი დაკეცილი ტანსაცმელი ელაგა, შავი სვიტრი გამოვიღე და დავყნოსე, ჯერ ისევ ჰქონდა საყვარელი სურნელი. სწრაფად გავიხადე ჩემ სვიტრი და მისი გადავიცვი, დიდი მქონდა მაგრამ მაინც მეცვა და მისი სურნელით ვიჟღინთებოდი, მისი კოცნა მახსენდებოდა, მისი თვალები რომლებიც ვნებით და სიყვარულით იყო სავსე დ განათებული. მისი ღიმილი რომელიც ჯერ მოგკლავს შემდეგ კი გაგაცოცხლებს. შეუვალი მზერა და სმენის ნიჭი. ყველას არ აქვს იმის ნიჭი გისმინოს, ყველას მხოლოდ მოყოლა უნდა. ის კი მისმენდა დაუსრულებლად და ძალიან ცოტას მესაუბრებოდა. იცით? მე ერთ ღამეში მივეჯაჭვე მას, ან ორში. ახლა თებერვალია, ნეტავ კიდევ დიდხანს მალოდინებს? ცოლობაზე ხომ უნდა დავთანხმდე ბოლოსდაბოლოს? ისე კიდევ კარგად დაფიქრება არ მინდა? ერთი დღის გაცნობილ მამაკაცს ცოლად მივყვები რომლის მამობილმაც მომიტაცა. 10 წელია ვუყვარვარ და მასთან საოცარ კავშირს ვგრძნობ, სიყვარული? არაა სიყვარულზე ბევრად მეტია ის რასაც ვგრძნობ. მისი შეხება სულს მალამოდ ეფინება, კანზე მბურძგლავს. მისი სურნელი ყველაზე კარგია სხვა სურნელებს შორის, განა სუნამოზე ვამბობ. არა, მე მის ბუნებრივ სურნელზე ვფიქრობ რომელიც საოცრად მსიამოვნებს. ლოგინძი ჩავწექი რომლის მაღლაც დიდი მინა იყო და ცა ჩანდა. ჩაის ბოლო ყლუპიც მოვსვი და ბალიშზე დავდე თავი. ვარსკვლავებიან ცას ვუყურებდი და ვხვდებოდი გარეთ საოცარი ყინვა იქნებოდა. მალე თვალები მიმენაბა და დამეძინა. სიზმარშიც ის ვნახე, დემეტრეს ტუჩებს ვეხებოდი, მის გულზე მედო ხელი და ვგრძნობდი როგორ იყო აჩქარებული. ჩავეხუტე და თითქოს გავცოცხლდი. თვალები რომ გავახილე და სიცარიელე ვიგრძენი ჩემი ბედი დავწყევლე. წამოვდექი და დაბლა ჩავედი, ის ორი იდიოტი ბუხართან იჯდა და ცეცხლს შეჰყურებდა. მისტერ ლოგიკამ შემამჩნია და გამიღიმა, დემეტრეს სვიტრში გამოწყობილს ღიმილით მიყურებდა.
-მიხვდა.-გამიღიმა და მეც ყურები ვცქვიტე.
-რაა? როგორ გაიგეთ?
-დაუშინებია ბატონი პრეზიდენტი და მამამისი, ისინი ვერ მიხვდნენ ჩვენ კი დემეტრეს საიდუმლო ამოვხსენით.-მიპასუხა მეორემ.-იმედია სერიოზულად არიფიქრე რომ სულელები ვიყავით.-გამიღიმა ჩემი სიწითლეების ავტორმა.
-სიმართლე გიტხრათ კარგად შეინიღბეთ.-გაოცებული ვიყავი.
-მოკლედ სიმართლე რომ გითხრა, ჩვენ დემეტრე მაგრად გვევასება მაგრამ მის მამიკოს ჩვენ წინააღმდეგ სამხილები აქვს ამიტომ მასთან გვიწევს მუშაობა. რომ შეგვეძლოს გაგიშვებდი, არ მსიამოვნებს შენი ტანჯვა და თან გულწრფელად ვნანობ მაგ შემორტყმას.
-ეს არაუშავს მაგრამ მეორედ აღარავის დაარტყა, თუ ნაძირალა არიქნება. თან შენი ბრალი არარის, სამამამთილომ მცემა.-თვალი ჩავუკარი.-აბა სახელები მითხარით.
-მე გიორგი.-მისტერ ლოგიკამ ხელი ჩამომართვა.
-ნიკო.-მეორემაც გამომიწოდა ხელი და გამიღიმა.
-აქედან რომ გავალთ პირადად ვიზრუნებ რომ იმ საზიზღარი კაცისგან მოშორდეთ თან პატარები ჩანხართ.
-ჰო პატარები ვართ შენზე. მე 23ის ვარ, ნიკო 21. აქ დავმეგობრდით, მანამდე მაგარი წყალწაღებული როჟები ვიყავით.-გაიცინა.
-მართლა პატალები ყოფილხართ.-გამეცინა.-მარა ტანით დიდიები.-თვალებით ავათვალიერე.
-გვავარჯიშეს.-გაიცინა ნიკომ.-ძალიან გიყვარს ჩვენი მინისტრი?-წარბები ამიტამაშა.
-მიყვარს? არაა. იცით როგორ ვარ? აი ბევრად მეტს ვგრძნობ ვიდრე სიყვარულს, თითქოს რაღაც მიზიდავს მისკენ, მასში და მასთან. მასე ყოფილხართ?
-ჩვენ მაგას სიყვარულს ვუწოდებთ, კაცების ენაზე და თქვენ ქალები ალბათ მიზიდულობას ეძახით.-გაიცინა გიომ.
-არაა, სიყვარული როიყოს ახლა ცრემლად დავიღვრებოდი და ისტერიკას დავიმართებდი მომენატრა მასთან მინდათქო. ახლა კი ვგრძნობ რომ ჩემთან არის და არაფრის მეშინია, ვიცი რომ მიპოვის, მოვა და თანხმობასაც ვეტყვი.-ბოლო სიტყვები ჩავიბურტყუნე.
-ცოლობა გთხოვა?-გაოცებულები მიყურებდნენ.
-რო დამავლეთ ხელიეე მაგწამს უნდა მეთქვა თანხმობა.-ორივეს შევუღრინე.-დაგეცდიათ ვეტყოდი ჯერ და მერე აგეფარებინათ ის რაღაც.-ამოვიოხრე.-ისე ძალიან ჩაარტყი თავსი? შენ იქნებოდი უეჭველი.-ნიკოს მივუბრუნდი რომელიც ჭერში იხედებოდა.
-ჰო რავიცი.-მხრები სიცილით აიჩეჩა.-ტიპი გოლიათია, მაინც არგაითიშა, პროსტა ჩაიკეცა.-გადაიხარხარა.-ქორწილში დაგვპატიჟებ?-წარბები ამითამააშა.
-აბა რასვიზამ? ჩემი ძმები ხართ თქვენ.-ხელის გადახვევა ვცადე ორივეზე მაგრამ იმხელები იყვნენ ვერ მომიხერხდა.
-არ გშია?
-არაა, მე ვერვჭამ დილით, მე გაგიკეთებთ რამე გემრიელობას.-სამზარეულოსკენ წავედი. მასალები გამოვიღე და საუზმე გავამზადე.-ბიჭებოო, მოდით.-დავუძახე და ისინიც მალევე შმოცვივდნენ.-აუ რა მაგარი მძევალი ხარ.-გაიცინა ნიკომ. სამზარეულოს დახლზე ავხტი და ჩამოვჯექი, თან სტაფილოს ვჭამდი და ვფიქრობდი.-ისე, თქვენი აზრით რამდენი ხანია რაც მინისტრს ვიცნობ?-წარბები ავუთამასე.
-სადღაც 10-15 წელი იქნება.-ჩაილაპარაკა გიორგიმ.
-ჩემი აზრით ცოტახანია.-მხრები აიჩეჩა ნიკომ, უკვე მომწონს ეს ბიჭი.
-31 დეკემბერს გავიცანი მე და თვითონ 10 წელია მალულად ვუყვარვარ.-გაოცებულებმა ამომხედეს, მერე ნიკოს გაეცინა და გაშტერებულ გიორგის გადახედა.
-მოიცა როგორ? და ამას გრძნობ?-მკითხა გიორგიმ.
-დიახ დიახ.
-აუ რაგინდოდათ რა, ჩემი ნიაკო გამახსენდაა.-ამოიბუზღუნა გიორგიმ.
-ვინო?-თვალები ვჭყიტე.
-ნიაკო. მინისტრის და.-გაეღიმა.
-ერთად ხართ?-ვკითხე სახეგაბრწყინებულმა.
-ანუ როგორაა იცი?-გაეღიმა.-მე მის პირად დაცვაში ვიყავი, პატარაა ნიკოს ტოლია, ხოდა მამამისის ატანა არ აქვს და მაგრად დამევასა, მერე ისეთი საყვარელი იყო შემიყვარდა. ძალიან ბავშური და კარგია, მთაწმინდაზე ძაღლს რომ ეთამაშებოდა ისეთი ლაღი იყო ახლაც რომ მახსენდება რაღაცნაირად მენთება ყველაფერი. მერე წვეულებიდან წამიყვანეო ღამის 2 საათზე დამირეა წამოვიყვანე, მიყვარხართქო მივახალე მანქანიდან გადასვლამდე, მეცო მითხრა და ლოყაზე მაკოცა. ცოტახანს ვხვდებოდით მალულად, აღარ მინახავს ერთი თვეა, იცის ყველაფერი დარწმუნებული ვარ და არც მირეკავს, ერთი მომწერა ფრთხილად იყავიო და მორჩა.-მთელი საუბრის მანძილზე ეღიმებოდა.
-დავნათესავდებით ბიჭო?-გამეცინა.
-რავიცი, იმედია.-გაეღიმა თვითონაც.
-აბა შენი ჯერია, ღორმუცელა ღლაპო.-ნიკოს გადავხედე და მანაც პირგამოტენილმა ამომხედა. მერე თვალები აატრიალა და ჭამა განაგრძო.
-რა გაინტერესებთ?-წყალი მოსვა და შემომხედა.
-არავინ მოგწონს?-წარბები ავუთამაშე.
-მე დაო? რას ლაპარაკობ? ახლა დავშორდი.-ამოიბუზღუნა.
-არმევასებოდა ეგგოგო ისედაც, მაგარი სულით ქერა ნაშა იყო.-ენა გამოუყო გიორგიმ.-თან დიდი იყო შენზე ბევრად.
-პროსტა კარგი სექ*ი გვქონდა თორე მაგასაც არ გავ*არი?-გადაიხარხარა ნიკომ.
-ღლაპო.-თავში წამოვუთაქე მერე კი მეც გამეცინა.
-მაგარი დეიდა ხარ.-გამიღიმა ნიკომ.
-შევიფერებ.-გავუცინე მერე კი მომეწყინა.
-მოგენატრა?
-მომენატრა.-გავუღიმე სევდიანად.
-მოიცა რაღაც მაქვს მე.-გვერდით ოთახში გავიდა გიორგი მალე კი ტელეფონის ყუთით დაბრუნდა.-ყოელი შემთხვევისთვის მქონდა, ვიცოდი ჯიგარი ტიპი როიქნებოდი. მოკლედ, ნომერი ტელეფონში დევს და შეგიძლია დაურეკო მინისტრს. შსს მაგას ექვემდებარება, არავინაა მოსყიდული მანდ დარწმუნებული ვარ და არ გაჟონავს, არც მოგისმენენ.-თვალი ჩამიკრა და ოთახიდან ორივე გავიდნენ როგორც კი მაგიდა აალაგეს. მაშინვე ჩავრთე ტელეფონი და დემეტრეს ნომერს შევხედე, ჯანდაბა როგორ მენატრება. ვრეკავ და ტელეფონი ყურთან მიმაქვს, ეწრთი, ორი, სამი და მპასუხობს.
-გისმენთ.-მისი ბოხი ხმა ჩამესმის რომელიც ზედმეტად განერვიულებული და დაძაბული მეჩვენება და თვალები ცრემლებით მევსება.
-ჩემო მინისტრო, მომენატრე.-ჩავიბურტყუნე და გადავიკისკისე.
-ანიტა?скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1 სტუმარი mari

Dzaan Kai iyo

 


№2  offline წევრი mia miako 15

კარგი იყო ძალიან.შინაარსიც მომეწონა.ველოდები შემდეგ თავს

 


№3 წევრი დარინა

როგორი სასტიკი ყოფილა ეს ჩვენი მინისტრი, აუ გამტაცებლებზე ბევრი ვიხალისეეე, საყვარლები არიან, ველოდები როდის იპოვის დემეტრე ანიტას თანხმობა ხომ აქვს სათქმელიიი აღარ მიწვალოს ბიჭი.

 


№4 წევრი kesane123

დარინა
როგორი სასტიკი ყოფილა ეს ჩვენი მინისტრი, აუ გამტაცებლებზე ბევრი ვიხალისეეე, საყვარლები არიან, ველოდები როდის იპოვის დემეტრე ანიტას თანხმობა ხომ აქვს სათქმელიიი აღარ მიწვალოს ბიჭი.

ძალიან არ გაიწელება მოთხრობა <3 როცა საქმე საყვარელ ადამიანს ეხება უარესსაც იზამს:დდ <3

 


№5 სტუმარი მეუცნაურე

რა კარგად მოუხაზა პრეზიდენტს და მამობილს :D
ძალიან კარგი წერის სტილი გაქვს <3

 


№6 წევრი kesane123

მეუცნაურე
რა კარგად მოუხაზა პრეზიდენტს და მამობილს :D
ძალიან კარგი წერის სტილი გაქვს <3

მადლობა დიდი <3

 


№7 წევრი cicino

ძალიან მომეწონა და იმედია ახალ თავს მალე დადებ უკვე საშინლად ჩამითრია.

 


№8 წევრი kesane123

cicino
ძალიან მომეწონა და იმედია ახალ თავს მალე დადებ უკვე საშინლად ჩამითრია.

ვეცდები❣️

 


ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.