შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

აბლაბუდა მეთვრამეტე თავი (დასასრული)


6-10-2020, 19:37
ავტორი murachashvili
ნანახია 1 788

აბლაბუდა
მეთვრამეტე თავი
(დასასრული)
- დაღლილი, ნახევრად მძინარე მიხუტებული ვიყავი საყვარელი მამაკაცის მკერდს, თლილი თითებით თმებზე მეფერებოდა, შიშველ მხრებზე მკოცნიდა. მთელი არსებით ვცდილობდი ყველაფრის დამახსოვრებას, მისი თითოეული მიმიკის ღრმად ჩაბეჭდვას. ვიცოდი, უკანასკნელად ვისმენდი უკვე დამშვიდებულ გულისცემას. ამ წამებს გამეორება არ ეწერა. საათის ისრები ჯიბრით გარბოდნენ და ჩემი ზღაპარიც დასასრულს უახლოვდებოდა.
- მალე გათენდება, უნდა მოვწესრიგდე. საცაა მძღოლიც მოვა!
ზურგი შევაქციე წამოსადგომად, უკნიდან ჩამეხუტა შაკო.
- გეხვეწები, სულ ცოტახანს კიდევ გაჩედი!. - ხელები უცახცახებდა მღელვარებისგან. კისერში თავჩარგულს გასაშვებად არ ვემეტებოდი - რა იქნება დრო რომ გაჩერდეს, ამ წუთებისთვის დავთმობდი მთელ ცხოვრებას!
მის ხმაში გაჟღერებულმა სევდამ გული მატკინა, ცრემლები ვეღარ შევიკავე. საყვარელი მამაკაცის მკლავს ჩაბღაუჭებული მწარედ ავტირდი. ხმას არ იღებდა, არც მაჩერებდა, არც მამშვიდებდა, მხარზე სისველე ვიგრძენი, ახლაღა მივხვდი, ირონიული შაკო აფციაური ჩემ გამო ტიროდა. დიახ, ასე იყო. ორივემ კარგად ვიცოდით, ვიაზრებდით, რომ ჩვენი ზღაპარი ადრე თუ გვიან დასრულდებოდა, მაგრამ ასე ცხადად ამის გააზრება მაინც ორივეს გვტკიოდა. ალბათ, ამიტომაც ვებღაუჭებოდით სასოწარკეთილნი თითოეულ წამს. ილუზიებით არასოდეს მიცხოვრია, ბავშვობიდანვე ვიცოდი, რომ ყველა ზღაპარი ადრე თუ გვიან სრულდებოდა, კონკიას ჯადოსნური ღამე 12 საათზე კარგავდა ძალას, ჩემი კი - მზის ამოსვლასთან ერთად.
სხვა გზა არ მქონდა. როგორ ძალიანაც არ უნდა მდომოდა, მე და შაკო ერთად ვერ ვიქნებოდით.
რეალობაში დასაბრუნებლად მობილურზე შემოსული ნანას ზარიც საკმარისი აღმოჩნდა. ამრეზით დახედა ტელეფონის ეკრანზე გამოსახულ მეუღლის ფოტოს, ზარს ხმა ჩაუწია და გვერდზე გადადო შაკომ.
- რას ეტყვი, როგორ აუხსნი სად ხარ?
- არაფერსაც არ ვიტყვი, - კბილებში ცივად გამოცრა - ერთ ჭიქას დავლევ, სუნი რომ ამივიდეს და თავს მოვაჩვენებ თითქოს მთელი ღამე ვსვავდი.
- ასე მარტივად მოტყუვდება?
- , იქნებ მართლა დარჩე?! იქნებ დავივიწყოთ ყველა, ყველაფერი და...
- არ გამოგვივა. - იმედით მომზირალ თვალებს მზერა ვეღარ გავუსწორე.
- რატომ?! ელე, დაფიქრდი, მე საყვარლობასა და ჩუმად შეხვედრებზე არ გეუბნები...
მსგავს სიტყვებს აფციაურისგან მართლა არ ველოდი. დაჟინებით ვუმზერდი და ვცდილობდი გამეგო მეხუმრებოდა თუ არა.
- არ გამოგვივა. - უარყოფის ნიშნად ისევ თავი გავაქნიე.
- ახლა დალევა მართლა მჭირდება! - ირონიულად გაეცინა.
მასთან ყოფნის უკანასკნელ წუთებში ნამდვილად არ მინდოდა მის ცოლზე ფიქრი. იმდენად დიდი იყო ცდუნება და სურვილი ჩვენი ერთად ყოფნის, კინაღამ დავეთანხმე, მაგრამ ისევ გავჩერდი, ისევ გავჩუმდი.
წამოვდექი და უსიტყვოდ დავიწყე წასასვლელად მზადება. პირადი ნივთები უკვე ჩალაგებული მქონდა, წყალი გადავივლე, თმას ვიშრობდი. ტელეფონი რეკავდა და რეკავდა, ან რა ნებისყოფა ქონდა ამ გოგოს. ჩემ და გასაკვირად, მიუხედავად გაბმული, დაუსრულებელი ზარისა, აფციაური მაინც არ ჩქარობდა წასვლას. იწვა და მისთვის ჩვეული ღიმილით გვერდულად, ოდნავ ირონიულად, მაგრამ მაინც ყველაზე მოსიყვარულე თვალებით, ჩუმად მაკვირდებოდა.
რეგისტრატურიდან დამირეკეს, მძღოლი უკვე ნომერთან მელოდებოდა.
- არ გეწყინოს, თუ ამით ვასრულებთ, მაშინ ზედმეტი პრობლემები აღარ გვინდა. დაბლა ვერ ჩამოგყვები. არაა გამორიცხული ნანა გარეთ გველოდებოდეს, წახვალ და მეც შემდეგ გავალ! - თვალი ამარიდა.
- რა თქმა უნდა. - არ მინდოდა მაგრამ სევდა მაინც მემჩნეოდა.
- ელე, იცოდე მიყვარხარ! - ნომრიდან გასვლისას დამეწია მისი გაბზარული ხმაც.
არ შევიმჩნიე, მაგრამ გულის სიღრმეში მაინც მესიამოვნა. არც მას ვემეტებოდი დასაკარგად. ვეღარ შევბრუნდი. ახლა მისთვის თვალის გასწორებას ვეღარ შევძლებდი, წასვლასაც ვეღარ გავბედავდი.
სიმხნევე ნომერთან გაჩერებულ ავტომობილამდე მეყო. მოკუნტული ვიჯექი უკანა სავარძელზე. უხმო ტირილითა და ცრემლების ყლაპვით, ვტოვებდი „ლოპოტას“, მეზიზღებოდა ყველა და ყველაფერი, ყველაზე მეტად კი საკუთარი თავი.
- დაუჯერა მეუღლემ? - ვერ ვიჯერებდი რომ ასეთ ტყუილს ვინმე რეალობად მიიღებდა - იმ დღის შემდეგ აღარ უცდია შეხვედრა?
- დღემდე არ ვიცი რეალურად რა უთხრა, დაიჯერა თუ არა მისი ნანამ. ალბათ არა, მაგრამ ზუსტად ვიცი არ შეიმჩნევდა.
- უცნაურია. ასე მარტივია ღალატზე თვალის დახუჭვა?
- არა, რა თქმა უნდა, მაგრამ არც ოჯახის დანგრევაა მარტივი.
- თქვენ რას იზავდით ნანას ადგილას? – ინეტერესით ჩავეკითხე ელენეს.
- არ ვიცი. ალბათ მეც ვეცდებოდი საყვარელი მამაკაცის გამართლებას და ყველაფერში, საყვარელს დავადანაშაულებდი.
- ანუ თქვენც თავს მოუტყუებდით?
- ზოგჯერ რეალობა იმდენად რთულად მისაღებია, რომ ჩვენვე გვირჩევნია სიცრუეში დარჩენა, ნანა რაზმაძე იმ ტიპის ქალი არ იყო ქმარი ღალატის გამო მიეტოვებინა..
- ქალბატონო ელენე, თქვენთან მნახველია! – საშუალო სიმაღლის, მსუქან მამაკაცს - პალატაში შემოუძღვა მორიგე ექთანი.
იმდენად დაწვრილებით აღწერა ახვლედიანმა მისი მეუღლე, მისი ცნობა არ გამჭირვებია. როგორც ცა და დედამიწა ისე განსხვავდებოდნე შაკოსგან.
- ამას ცოლად როგორ გაჰყვა? - ვაღიარებ იმედგაცრუებული დავრჩი.
რატომღაც ელენეს თანამეცხედრე სულ სხვანაირი წარმომედგინა. გულში გავამართლე კიდეც მისი ღალატი.
- ვხედავ არ იწყენ. მშვენივრად მოწყობილხარ, სტუმარიც გყოლია! – ირონიულად, ვიტყოდი ზიზღითაც კი მიმზერდა უცნობი - საინტერესოა, ყველა ქუჩის ქალს ასეთი პატივით იღებენ?!
- წუხელ ხომ ნათლად გამოხატეთ თქვენი აზრი, დღეს რატომ შეწუხდით, ბატონო დავით? – დაუფარავი ზიზღითაც კი შეხვდა ახვლედიანი მეუღლეს.
- ცდებით, ქალბატონო ელენე, ჯერ კიდევ ბევრი რამ გვაქვს გასარკვევი, – არ ჩამორჩა მამაკაციც – თუმცა ჩვენი პრობლემების უცნობთან განხილვას არ ვაპირებ!
- დეა უცნობი არაა, ყველაფერი იცის.
- ყველაფერი?! - ისეთი გამომხედა მამაკაცმა, თითქოს მეუღლის ღალატში მე მადანაშაულებდა.
მისი გამოხედვა კარგს არაფერს მოასწავლებდა. პალატიდან გასვლას ვაპირებდი, მაგრამ ელენეს გაფითრებული სახის დანახვაზე გადავიფიქრე, ვერ გავბედე მათი მარტო დატოვება.
- კარგი, დავივიწყოთ ცოლ-ქმრობა, ისიც რომ ერთად ვიყავით ამდენი წელი. დავივიწყოთ რომ მიღალატე. ჩვენ შორის მაინც აღარაფერი იქნება, - ვაღიარებ გამაკვირვა დავითის მშვიდმა ტონმა - პირდაპირ გეტყვი, თუ საკუთარი თავი ოდნავ მაინც გიყვარს, მოიშორე ეგ !
- არა, ჩემი შვილი არაა, უფლებას არ მოგცემ... - ქალმა უარყოფის ნიშნად თავი გააქნია.
- უფლებას?! - ირონიულად ახარხარდა - დაფიქრდი, ელენე, მე შენთვის ცუდი არ მინდა. კარგი მე ფეხებზე დამიკიდე, ნიკუშას რა პასუხს აძლევ, როგორ აუხსნი?
- დედობა დანაშაული არაა! - ბრაზი მოერია ახვლედიანს - ნიკუშაც გამიგებს!
- გაგიგებს, - აპილპილდა დავითი - ღალატსაც , უკანონოდ გაჩენილ შვილსაც, ვიღაცის ნაბიჭვარს მე რომ მტენი მაგასაც გაგიგებს?
- საკმარისია, არავის მივცემ ასე საუბრის უფლებას, შენთვის არ შემიტენია და არც დახმარება მითხოვია, უამრავი მარტოხელა დედაა, მეც მოვახერხებ საკუთარი შვილის გაზრდას!

- საკუთარი?! მთელი ცხოვრება ვერ მოინელე რომ შვილი არ გვყავდა ხომ?! გადამაბიჯე, როგორც კაცს თავს ლაფი დამასხი შენი ოცნების ასრულებისთვის ხომ?
- ზუსტადაც, მეც მქონდა დედობის უფლება! - თვალები დაქაჩა ელენემ.
- მარტოხელა დედობის უფლება? სულ დაკარგე ქალო ჭკუა? მოგკლავ, არ გაცოცხლებ! - ლოგინში მწოლიარე ქალისკენ გაიწია. არ ვიცი დაარტყამდა თუ არა, მაგრამ შუაში ჩადგომა დროულად მოვასწარი - სადაა ნაგავი მამამისი, ვინაა მე იმის... - ღრიალებდა გააფთრებული.
- ბატონო დავით! - შიშისგან საკუთარი ხმა ვერ ვიცანი.
- მაგარი დამცველი კი გიპოვია, შენი ცემა რომ მინდოდეს ეს გამაჩერებს?! მაგ სიამოვნებას ვერ მოგანიჭებ, შენისთანა არარაობაზე ხელსაც არ გავისვრი, - სიძულვილით ხარხარებდა მამაკაცი - მითხარი ვინაა ის ნაგავი, გეკითხები სად გდია, რატომ არ არის ახლა შენთან?! თუ გაიგო და მაშინვე გავარდა დაფეთებული. იქნებ არც იცი მისი ვინაობა?! - კარგად იცოდა მამაკაცმა როგორ უნდა ეტკინა ახვლედიანისთვის, ელენეს ცრემლების დანახვაზე კმაყოფილი ირონიულად ხარხარებდა - მიგაგდო ხომ?! ჯერ კიდევ სად ხარ, ქუჩის კახპა ხარ, უკანასკნელი ქუჩის ქალი! შენისთანებზე ხელის გასვრაც კი არ ღირს.
- დაასრულე დავით! - ხმა უკანკალებდა ახვლედიანს.
- რა ხდება, - ხმაურზე შემოვიდა ექიმი, აკანკალებული ელენეს დანახვაზე -ზედმეტმა ხალხმა დატოვეთ პალატა! - თვალების ბრიალით მკაცრად გახედა დავითს.
- აი, მორიგი მცველიც... გილოცავ - ტაში დაუკრა ახარხარებულმა - კარგად დაიმახსოვრე ელენე ეს დღე. იცოდე ვინც არ უნდა იყოს, სადაც არ უნდა იყოს. ვერ დამემალება, ადრე თუ გვიან გავიგებ ვინაა და ჩემი ხელით გამოვჭრი ყელს, მის ხროტინებს გაგაგებინებ, მის სისხლს დავლევ და მაშინ დავისვენებ. - მუქარით უქნევდა სახესთან თითს - ინანებ, მერედა როგორ ინანებ. ბევრჯერ გაგახსენდები, მინატრებ, მაგრამ გვიანი იქნება.
- საკმარისია! - ისტერიკაში მყოფი ახვლედიანი ყურებზე ხელებს იფარებდა.
- ჩვენთვის მკვდარი ხარ, ჩემთვისაც და ნიკუშასთვისაც. არ მიგიღებთ! ჯერ კიდევ არ იცი ვისთან გაქვს საქმე. კაცი არ ვიყო, თუ ქუჩაში არ აღმოჩნდე, მათხოვარივით ხელგაწვდილი, მუხლებზე მდგომი, ფორთხვით მოხვალ, შებრალებას გვთხოვ და ვერ მიიღებ! შენივე სათაყვანო ვაჟი რომ გკრავს ხელს, მაშინ გამიხსენებ! - ზიზღი გაერია ხმაში დავითს.
- არასოდეს, ეგ დღე არ დადგება! ნიკუშა ჩემი შვილია, ჩემი გაზრდილი ....
- მაგასაც ვნახავთ! თუმცა რატომ ვდარდობთ, შენ ხომ შენი გმირი გყავს. დარწმუნებული ვარ ხელის გულზე გატარებენ...
- გასაგებად არ ვთქვი?! - პატარა ბავშვივით ქეჩოში წვდა დავითს ექიმი - მიბრძანდით პალატიდან! - უხეში ბიძგით გააგდო გარეთ.
დაცვის თანამშრომლებმა საავადმყოფოს ტერიტორია კი დაატოვებინეს, მაგრამ ეზოდან კიდევ დიდხანს ისმოდა დავითის უწმაწური გინება. თუმცა მისთვის აღარ გვეცალა, ელენეს ძლიერი ემოციის ფონზე მუცლის არეში ისეთი ტკივილები დაეწყო, რომ ფერიც კი დაკარგა. მისი დამშვიდება მხოლოდ გამაყუჩებლებით და დამამშვიდებელი ნემსის მორიგი დოზით მოახერხეს. არ ვიცი წამალმა იმოქმედა თუ მთელი დღის დაღლილობამ, როგორც იქნა ჩაეძინა ახვლედიანს, ნელ-ნელა მოდუნდა, მოეშვა, ტკივილისგან არეული სახე დაულაგდა.
უცნაურია, რამდენად ახლობელი შეიძლება გახდეს სრულიად უცნობი ადამიანი. ვუმზერდი დაღლილ გამოფიტულ ქალს და ვერ ვიჯერებდი, რომ სულ რაღაც ერთი დღის წინ წარმოდგენაც არ მქონდა ამ ადამიანის არსებობაზე, ახლა კი, როგორც საკუთარი სისხლისა და ოჯახის წევრის ბედი ისე მტკიოდა და მადარდებდა. თუ ექიმებს დავუჯერებდით, მის ასაკში პირველი ორსულობა ისედაც რთულად შესანარჩუნებელი იყო, პატარას შესანარჩუნებლად წოლითი რეჟიმის მკაცრად დაცვა ჭირდებოდა. ელენეს საავადმყოფოში მაქსიმუმ სამი დღე გააჩერებდნენ. რა უნდა ექნა უსახლკაროდ დარჩენილს, სად უნდა წასულიყო, ვისთან?! ნერვიულობისგან თავი ამტკივდა, ნერვიულად ვისრესდი საფეთქლებს.
- დამამშვიდებელი არც თქვენ გაწყენდათ! - აშკარად შევეცოდე ექთანს - თქვენი აქ ყოფნის აუცილებლობა არაა, ამაღამ არ გაიღვიძებს! ჯობია დაისვენოთ და ხვალ დილით მოაკითხოთ!
მართალია ვყოყმანობდი, მაგრამ ექთნის ნათქვამი ჭკუაში დამიჯდა. ნამდვილად არ მაწყენდა კარგად გამოძინება, თან დედასთანაც მინდოდა შემეთანხმებინა, თუ დამეთანხმებოდა იქნებ ელენე ჩემთან წამოსულიყო. თიკოსაც ვნახავდი, დღევანდელი ამბების გადამკიდე, აღარც ის გამხსენებია, და არც მისი ტრავმირებული მეგობარი მომიკითხავს. თავს იმით ვიმშვიდებდი, რომ პრობლემის შემთხვევაში დამირეკავდა, მაგრამ ჩემი ბუტია დაქალის ამბავი რომ ვიცოდი, იმასაც ვხვდებოდი ახლა გაბუსხული იქნებოდა.
ბევრი რომ არ გავაგრძელო, იმ ღამით სახლში წამოვედი. დედას დაველაპარაკე, მასაც ძალიან შეეცოდა ელენე, მიუხედავად იმ რისკებისა, რაც ახლდა ახვლედიანის ჩვენ სახლში ყოფნას, მისი დარწმუნება სტუმრის მიღებაზე არ გამჭირვებია. გათენდა თუ არა, ვერ მოვისვენე და მაშინვე საავადმყოფოში გავიქეცი. ჩემდა გასაკვირად ახვლედიანი ფეხზე დამხვდა, წინა დღესთან შედარებით უკეთესად გამოიყურებოდა, თუმცა მისი გაფითრებული სახე მაინც სისუსტეზე მეტყველებდა. ქალი აშკარად წასასვლელად ემზადებოდა.
- ქალბატონო ელენე, რას აკეთებთ?! - გაოცება ვერ დავმალე.
- აქ გორაობის დრო არ მაქვს. სამსახურში მელოდებიან.
- სად?! - ყურებს არ ვუჯერებდი - რას ქვია სამსახურში? უნდა დაწვეთ, საკუთარ თავზე თუ არა, ბავშვზე მაინც არ ფიქრობთ, ასეთი უპასუხისმგებლო როგორ ხართ?! - სიბრაზეს ვეღარ ვმალავდი.
ტკივილით გამომხედა:
- არ გამომივა, არ მომასვენებენ, დავითი დღესაც იყო მოსული, ექიმებმა არ შემოუშვეს. ხელწერილი უკვე დავწერე.
- შაკოც ხომ არ გამოჩნდა?
- აფციაური ის ტიპი არაა გადაწყვეტილება ასე მარტივად შეიცვალოს. მისი ადგილი ჩვენ ცხოვრებაში აღარაა. რაც იქნება-იქნება, სასწრაფოდ უნდა წავიდე. ბინაც უნდა მოვძებნო.
- ცუდად ნუ გამიგებთ. ჩემთან წამოდით!
- შენთან?! - გაოცებულმა ამომხედა.
- დედა ექთანია, უკვე ვესაუბრე, წინააღმდეგი არაა. თქვენ ახლა წოლა გჭირდებათ. იქ ვერავინ შეგაწუხებთ. ვიდრე რედაქციიდან პასუხს ველოდები, მეც თავისუფალი ვარ. თქვენთან ვიქნები.
- მადლობელი ვარ, მაგრამ მსგავს შემოთავაზებას ვერ მივიღებ. ისედაც შეგაწუხე, ჩემი პრობლემები თავს მოგახვიე! - თვალები ცრემლებით აევსო.
- ქალბატონო ელენე, მთელი გულით გთხოვთ. - ვცდილობდი მის დარწმუნებას.
ელენე ყოყმანობდა, ერიდებოდა, მაგრამ ვერც უარს მეუბნებოდა.
- მიმიღებთ?! - პალატაში მოულოდნელად ახალგაზრდა, ასე ოც წლამდე, მაღალი, სპორტული აგებულების ვაჟი შემოვიდა.
- ნიკუშა?! - ხმა აუკანკალდა მღელვარებისგან ახვლედიანს.
- რაო არ მელოდით, ქალბატონო ელენე?! - თბილად უღიმოდა დაბნეულ ქალს.
ხომ ვიცოდი, რომ ელენე მისი ბიოლოგიური დედა არ იყო, მაგრამ დედა-შვილს შორის იმხელა მსგავსება იყო, რომ სიტყვით ვერ გადმოვცემ, ერთი თვალის ჭრილი, ერთი გამოხედვა.
- მართლა ასე ცუდად მიცნობ, გეგონა არ მოვიდოდი?
- მე... - მღელვარებისგან ხმა უკანკალებდა ქალს. ვაჟისთვის თვალის გასწორება
უჭირდა, ცრემლების დასამალად თავი დახარა ახვლედიანმა.
- დე... ტირი?! – ხმა გაუმკაცრდა - არ შეიძლებაო არ გესმის?! საკმარისად ინერვიულე ისედაც !
- ვიცი, რომ დავაშ.... - სლუკუნებდა ქალი.
- მაგის დროც დადგება, ყველაფრის ახსნას მოასწრებ.
ელენე გაოგნებული უმზერდა შვილობილს.
- ჩემი სულელი დედიკო! - პატარა ბავშვივით გულში ჩაიკრა აცახცახებული ქალი - მართლა დაიჯერე რომ არ მოვიდოდი? მგონი ისედაც მიდიოდი ხომ, კარგია რომ მოგისწარით, აქ რამდენიმე ხელი ტანსაცმელია, გამოცვლა გენდომება. - მოზრდილი სპორტულ ჩანთაზე ანიშნა.
- გამოგატანეს?
- ნებართვა არც მითხოვია. მთავარია შენ არ შეშინდე, ყველაფერი კარგად იქნება. ბინასაც ვიქირავებთ და მაგ პატარასაც გავზრდით! - საკუთარ გადაწყვეტილებაში მტკიცე ჩანდა ვაჟი.
- ვიქირავებთ?!
- აბა. გგონია მარტოს დაგტოვებთ?! - გაოცებულმა დახედა შვილმა.
ამდენი ხნის განმავლობაში პირველად გაიღიმა ახვლედიანმა, თითქოს მხრებიდან მძიმე ტვირთი მოხსნეს, ბედნიერი უმზერდა შვილობილს.
არ ვიცი ალბათ ზუსტად ვერც მივხვდებოდი, რას გრძნობდა ახვლედიანი იმ მომენტში, მაგრამ მე უდაოდ ვიამაყებდი ასეთი ვილით. მათ შემხედვარეს გული ამიჩუყდა და ცრემლები მეც ვეღარ შევიკავე.
მიუხედავად პატარა ასაკისა, ელენეს ძლიერი და მყარი დასაყრდენი ჰყავდა, ახლა ჩემი დახმარება აღარ ჭირდებოდა. შემეძლო მშვიდად წავსულიყავი.
- ქალბატონო ელენე, თქვენის ნებართვით, წავალ!
- დეა, ბოდიში, ისე დავიბენი არც კი გაგაცანით ერთმანეთი. - ახლაღა გავახსენდი ახვლედიანს.
- არაფერია. გამიხარდა თქვენი ამბავი, წარმატებას გისურვებთ!
- დეა, - პალატიდან გასვლისას გამაჩერა ახვლედიანმა და ჩამეხუტა - ჩვენი ნაცნობობა ასე არ სრულდება, ამ სიკეთეს არასოდეს დაგივიწყებ!
უკარება, ამპარტავანი, საკუთარ თავში ზედმეტად დარწმუნებული ქალისგან აღარაფერი დარჩენილიყო, თბილად, მადლოერებით მიმზერდა ახვლედიანი. აღარაფერი მითქვამს, მოვლენების ასეთი განვითარებით კმაყოფილი და ბედნიერი შინ ვბრუნდებოდი.

გადიოდა წლები, ახვლედიანისა და აფციაურის ამბავი ზოგჯერ მახსენდებოდა, თუმცა იმ დღის შემდეგ აღარც ელენე მინახავს და არც შაკო. მე ისევ ვაგრძელებდი წერას. ჩემი ახალი რომანი საკმაოდ წარმატებული გამოდგა, „ექსპო ჯორჯიას“ საგამოფენო ცენტრში პრეზენტაციამ წარმატებით ჩაიარა, მკითხველებისგან უამრავი დადებითი ემოციის მიღების შემდეგ კმაყოფილი და ბედნიერი პარკში გამოვედი. მესიამოვნა საღამოს სიგრილე. იქვე მდგომ სკამზე ჩამოვჯექი. ბავშვები ქვიშაში თამაშობდნენ, პატარა ნიჩბებით სასახლეებს აშენებდნენ. იქვე მსხდომი ძიძები გულრილი სახეებით ელოდნენ.
პატარა გოგო-ბიჭები პამპერსებით გამობზეკილი ტაკოებით პატარა ჭუკებივით მოძრაობდნენ.
ცხოვრებაში პირველად მეც მომინდა დედობა.
- აბა მიპოვე! - ბავშვის მხიარულმა კისკისმა მიიქცია ყურადღება.
ქერა თმიანი, ხუჭუჭა ცისფერთვალება, ალბათ სამიოდე წლის გოგონა ხის უკან ემალებოდა დედას.
- აბა, სადაა ჩემი პრინცესა?! - ჩემკენ ზურგით მდგომი დედა თითქოს ვერ ხედავდა მოხითხითე გოგონას, აქეთ იქით იხედებოდა და ნელი ნაბიჯით უახლოვდებოდა შვილს - აი, თურმე სად ყოფილხარ! - აკისკისებული შვილი ხელში აიტაცა ქალმა.
- დამსვი, დამსვი! - აფართხალდა პატარა.
მისი დაბლა დაშვება და ჩემკენ გამოქცევა ერთი იყო. გოგონა ისე სწრაფად მორბოდა, თითქოს მიწას არც ეხებოდა.
- ფრთხილად დეა, დეიკო! - უკან დაედევნა დედაც.
პატარამ ჩემთან მოირბინა.
- დამალე, დამალე! - ფეხებზე მომეხვია პატარა ცელქი.
საკუთარმა სახელმა ყური მომჭრა. გაოცებული დავაცქერდი მუხლებზე მოხვერულ პატარას, დედისგან დამალვას უშედეგოდ რომ ცდილობდა.
- უკაცრავად, შეგაწუხეთ! - სიცილით მომიახლოვდა დედაც.
- ელენე?! - გაოცებული ვუმზერდი ჯინსებსა და ტყავის ქურთუკში გამოწყობილი, მოკლე თმიან ქალს, სპორტულად ჩაცმული პატარა თინეიჯერ გოგონას რომ დამსგავსებოდა.
- დეა?! - გულწრფელად გაუხარდა ჩემი დანახვა ახვლედიანს.
ალბათ რთულად წარმოსადგენი არაა, როგორ გაგვიხარდებოდა ერთმანეთის დანახვა. იმ საღამოს დიდხანს ვსაუბრობდით, როგორც გაირკვა ნიკუშა სასწავლებლად ისევ ამერიკაში წავიდა და დიდი ალბათობით საცხოვრებლადაც იქ აპირებდა დარჩენას. შვილობილთან მუდმივად ქონდა კონტაქტი, მისი დახმარებით „ექსპო ჯორჯიასთან“ ახლოს, წერეთელზევე იყიდა ბინა და ყოველ საღამოს იქ ასეირნებდა პატარა ახტაჯანას. მისი ყოფილი მეუღლე ისევ არ მუსაობდა, თუმცა ამჯერად შვილი ინახავდა აწ უკვე პენსიონერ მამასა და ბებიას.
დავითის აგრესიული გამოხტომები ისევ გრძელდებოდა, რაც ძირითადად სახლში მივარდნასა და მუდმივ შფოთში გამოიხატებოდა. საბოლოოდ ისევ ნიკუშა დაემუქრა, თუ თავს არ დაანებებ, აქ წამოვიყვან ელენესაც და უარს ვიტყვი თქვენზეც და თქვენ დაფინანსებაზეცო.
- არ ვიცი, რის უფრო შეეშინდათ, შვილისა თუ მისი ფინანსების დაკარგვის, მაგრამ ფაქტია თავის დამანება და წელიწადზე მეტია არ გამოჩენილა.
- შაკო?!
მამაკაცის ხსენებაზე სახე მოეღრუბლა ელენეს, თვალები ცრემლებით აევსო.
- იმ დღის შემდეგ არ მინახავს.
- არც უცდია შეხვედრა?
- არა! - უარყოფის ნიშნად თავი გააქნია.
ელენემ მასთან დამპატიჟა იმ ღამით, მაგრამ უარი ვუთხარი. აღარ მინდოდა მისთვის წარსული გამეხსენებინა. კალთაში მჯდომი პატარა სეხნია უკვე ამთქნარებდა. კარგად დავჩქმიტე, ჩავკოცნე პატარა ახტაჯანა და დამშვიდობებე.
ჩემი ყურადღება, უკან ლანდივით აყოლილმა მამაკაცმა მიიპყრო. არ მომჩვენებია, ლანდი აშკარად ელენეს მიყვებოდა, თუმცა ქალი ვერ ხედავდა. საკუთარ ცნობისმოყვარეობას ვერც ამჯერად ვძლიე, მეც უკან ავედევნე. ზებრაზე შუქნიშნის მოლოდინში გაჩერდა წყვილი. მამაკაციც მოშორებით ჩრდილში შედგა. ცხადია ვერც ახლა შეამჩნიეს. გოგონა დედას რაღაცას ეტიტინებოდა, ელენე გულიანად კისკისებდა. გზა გადაჭრეს და იქვე მდგომ პირველივე კორპუსში შევიდნენ.
სულ რამდენიმე წამს გასცქეროდა კორპუსში შესულებს მამაკაცი, ისეთი მოჭიმული იდგა თითქოს ისევ ელოდა ქალის გამოჩენას, თუმცა უშედეგოდ. როცა ერთ-ერთ ბინაში შუქი რომ აინთო, მხოლოდ მაშინღა გამოვიდა სინათლეზე და იქვე მდგომი ტაქსებისკენ გაემართა. ჩრდილში ამჯერად მე დავიმალე. მართალია ჭაღარა შერეოდა აფციაურს, მაგრამ მაინც ისევ ისეთივე სიმპატიური იყო, მიდიოდა ნელი ნაბიჯით და თვალები ისევ ანთებული სარკმლისკენ გაურბოდა. ავტომობილში მჯდომმა ერთხელ კიდევ გახედა კორპუსს და თვალსაც მიეფარა.
მე კი თავში უამრავი კითხვა მომდიოდა და პასუხი არც ერთზე არ მქონდა: არსებობდა სიყვარული და თუ არსებობდა რატომ ვერ იპოვეს ამ ადამიანებმა? თუ ასეთი ძლიერი იყო ეს გრძნობა, რატომ დათმო აფციაურმა? სად გადიოდა ზღვარი ზიზღსა და სიყვარულს შორის? რატომ ითვლებოდა გარყვნილებად დაოჯახებული ადამიანის სიყვარული? რატომაა ასეთი რთული არჩევანის გაკეთება სიმართლესა და სიცრუეს შორის? რატომ ვებღაუჭებით ვიღაცის დადგენილ სტატუსებსა და ვკარგავთ ყველაზე მნიშვნელოვანს? ჩვენივე არასწორი არჩევანით, ჩვენივე სიმხდალით ვკლავდით, ვანადგურებდი სიყვარულს და შემდეგ ვამბობდით რომ მხოლოდ რომანებშიღა იყო დარჩენილი.





№1 სტუმარი ირო

საოცარი ადამიანი ხარ.ემოციებით სავსე დასასრული.იყო.ჩვენი რეალობაა ეს ისტორია,ჩვენს შორის რამდენია ასეთი სიყვარულ დაკარგული ადამიანები,ან თუნდაც შიშისგან.

 


№2 სტუმარი სტუმარი Khatuna

ძალიან დიდი მადლობა ასეთი კარგი ისტორიისთვის. ძალიან მომეწონა. ძალიან ემოციური იყო.

 


№3  offline წევრი თ. ა.

ყოველ ჯერზე როცა შენს ნაწერებს ვკითხულობ რაღაც ახალს და კარგს ვსწავლობ. შანსი არაა რომ ისევ ახლიდან ემოციებით არ დაგტვირთოს . იმდენად კარგია ეს ისტორია იმდენად რეალური მგონია რომ სადღაც მხვდებიან დეა, ელენე და შაკო.
იმედია კიდევ არ დაიკარგები და ამის შემდეგ ახალი ისტორიებით გაგვახარებ.

 


№4  offline ახალბედა მწერალი murachashvili

ირო
საოცარი ადამიანი ხარ.ემოციებით სავსე დასასრული.იყო.ჩვენი რეალობაა ეს ისტორია,ჩვენს შორის რამდენია ასეთი სიყვარულ დაკარგული ადამიანები,ან თუნდაც შიშისგან.

მიხარია რომ მოგეწონათ. მიუხედავად იმისა, რომ მრავალფეროვანი სიუჟეტი არ იყო, ძალიან ვნერვიულობდი როგორი გამოვიდოდა. სამწუხაროდ ნამდვილად ბევრია ასეთი წყვილი.

სტუმარი Khatuna
ძალიან დიდი მადლობა ასეთი კარგი ისტორიისთვის. ძალიან მომეწონა. ძალიან ემოციური იყო.

უღრმესი მადლობა. მიხარია ამის მოსმება

თ. ა.
ყოველ ჯერზე როცა შენს ნაწერებს ვკითხულობ რაღაც ახალს და კარგს ვსწავლობ. შანსი არაა რომ ისევ ახლიდან ემოციებით არ დაგტვირთოს . იმდენად კარგია ეს ისტორია იმდენად რეალური მგონია რომ სადღაც მხვდებიან დეა, ელენე და შაკო.
იმედია კიდევ არ დაიკარგები და ამის შემდეგ ახალი ისტორიებით გაგვახარებ.

ძალიან გამახარე ამ სიტყვებით. ბევრჯერ გვისაუბრია ამ ისტორიაზე, არ მინდოდა ფინალის გარეშე დარჩენილიყო. ხომ დიდი არაფერი და ამ ბოლო ორი თავის დაწერას მთელი წელი მოვანდომე იმდენად მიჭირდა ამ ყველაფრის გადმოცემა ???? რატომღაც ზედმეტად ახლოს მივიტანე გულთან პერსონაჟების ბედი

 


№5 სტუმარი სტუმარი კლავდია

რაღაცნაირი სევდა დამიტოვა ბოლო თავმა, რა მარტივი უნდა იყოს ცხოვრება და როგორ ვართულებთ ხოლმე ყველაფერს.

 


№6  offline წევრი თ. ა.

murachashvili
ირო
საოცარი ადამიანი ხარ.ემოციებით სავსე დასასრული.იყო.ჩვენი რეალობაა ეს ისტორია,ჩვენს შორის რამდენია ასეთი სიყვარულ დაკარგული ადამიანები,ან თუნდაც შიშისგან.

მიხარია რომ მოგეწონათ. მიუხედავად იმისა, რომ მრავალფეროვანი სიუჟეტი არ იყო, ძალიან ვნერვიულობდი როგორი გამოვიდოდა. სამწუხაროდ ნამდვილად ბევრია ასეთი წყვილი.

სტუმარი Khatuna
ძალიან დიდი მადლობა ასეთი კარგი ისტორიისთვის. ძალიან მომეწონა. ძალიან ემოციური იყო.

უღრმესი მადლობა. მიხარია ამის მოსმება

თ. ა.
ყოველ ჯერზე როცა შენს ნაწერებს ვკითხულობ რაღაც ახალს და კარგს ვსწავლობ. შანსი არაა რომ ისევ ახლიდან ემოციებით არ დაგტვირთოს . იმდენად კარგია ეს ისტორია იმდენად რეალური მგონია რომ სადღაც მხვდებიან დეა, ელენე და შაკო.
იმედია კიდევ არ დაიკარგები და ამის შემდეგ ახალი ისტორიებით გაგვახარებ.

ძალიან გამახარე ამ სიტყვებით. ბევრჯერ გვისაუბრია ამ ისტორიაზე, არ მინდოდა ფინალის გარეშე დარჩენილიყო. ხომ დიდი არაფერი და ამ ბოლო ორი თავის დაწერას მთელი წელი მოვანდომე იმდენად მიჭირდა ამ ყველაფრის გადმოცემა ???? რატომღაც ზედმეტად ახლოს მივიტანე გულთან პერსონაჟების ბედი

დიახ ბევრჯერ გვისაუბრია ეს ის თემაა რომელზეც დაუსრულებლად შეგვიძლია საუბარი. ერთდროულად გამტყუნებაც ადვილია და დაცვაც. დეა ჩემთვის სიკეთის განსახიერებაა. ვისურვებდი ცალკე ისტორიას დეაზე და მის მეგობარზე.
წერის ხანგრძლივობას ჩემთვის ამ შემთხვევაში პრობლემა არ შეუქმნია პირიქით ხარისხი ძალიან კარგი იყო და მადლობა ამისთვის.

 


№7  offline ახალბედა მწერალი murachashvili

სტუმარი კლავდია
რაღაცნაირი სევდა დამიტოვა ბოლო თავმა, რა მარტივი უნდა იყოს ცხოვრება და როგორ ვართულებთ ხოლმე ყველაფერს.

ძნელია არ დაგეთანხმოთ. თუმცა ასეთ სამკუთხედებში დაზარალებული მხარე ყოვეკთვის ცოდოა. მგონია ნანას და დავითსაც ქონდათ მათი სიმართლე, რომელიც შაკოს და ელენეს დიდად არ ადარდებდათ.

თ. ა.
murachashvili
ირო
საოცარი ადამიანი ხარ.ემოციებით სავსე დასასრული.იყო.ჩვენი რეალობაა ეს ისტორია,ჩვენს შორის რამდენია ასეთი სიყვარულ დაკარგული ადამიანები,ან თუნდაც შიშისგან.

მიხარია რომ მოგეწონათ. მიუხედავად იმისა, რომ მრავალფეროვანი სიუჟეტი არ იყო, ძალიან ვნერვიულობდი როგორი გამოვიდოდა. სამწუხაროდ ნამდვილად ბევრია ასეთი წყვილი.

სტუმარი Khatuna
ძალიან დიდი მადლობა ასეთი კარგი ისტორიისთვის. ძალიან მომეწონა. ძალიან ემოციური იყო.

უღრმესი მადლობა. მიხარია ამის მოსმება

თ. ა.
ყოველ ჯერზე როცა შენს ნაწერებს ვკითხულობ რაღაც ახალს და კარგს ვსწავლობ. შანსი არაა რომ ისევ ახლიდან ემოციებით არ დაგტვირთოს . იმდენად კარგია ეს ისტორია იმდენად რეალური მგონია რომ სადღაც მხვდებიან დეა, ელენე და შაკო.
იმედია კიდევ არ დაიკარგები და ამის შემდეგ ახალი ისტორიებით გაგვახარებ.

ძალიან გამახარე ამ სიტყვებით. ბევრჯერ გვისაუბრია ამ ისტორიაზე, არ მინდოდა ფინალის გარეშე დარჩენილიყო. ხომ დიდი არაფერი და ამ ბოლო ორი თავის დაწერას მთელი წელი მოვანდომე იმდენად მიჭირდა ამ ყველაფრის გადმოცემა ???? რატომღაც ზედმეტად ახლოს მივიტანე გულთან პერსონაჟების ბედი

დიახ ბევრჯერ გვისაუბრია ეს ის თემაა რომელზეც დაუსრულებლად შეგვიძლია საუბარი. ერთდროულად გამტყუნებაც ადვილია და დაცვაც. დეა ჩემთვის სიკეთის განსახიერებაა. ვისურვებდი ცალკე ისტორიას დეაზე და მის მეგობარზე.
წერის ხანგრძლივობას ჩემთვის ამ შემთხვევაში პრობლემა არ შეუქმნია პირიქით ხარისხი ძალიან კარგი იყო და მადლობა ამისთვის.

მადლობა თამილა. მართლა ძალიან მიხარია ამის მოსმენა

 


№8 სტუმარი სტუმარი nancho

სევდიანად დამთავრდა,მაგრამ დადებითიც ბევრი იყო.კარგია რომ საამთავრე.

 


№9  offline ახალბედა მწერალი murachashvili

სტუმარი nancho
სევდიანად დამთავრდა,მაგრამ დადებითიც ბევრი იყო.კარგია რომ საამთავრე.

მეც მიხარია დასრულება. უფრო კი ის რომ მოგეწონათ

 


№10 სტუმარი სტუმარი Imagination88

ალბათ ბოლოს ადევნებული ჩრდილიც იმიტომ დაგვიტოვე რომ ჩვენ ფანტაზიას მიანდე საით წავიყვანდით ამ წყვილს და წავიყვანდით თუ არა საერთოდ, თუმცა რაც არუნდა საინტერესო და დამაკმაყოფილებელი იყოს ჩემი და სხვა ნებისმიერი მკითხველის ვერსია მე შენი მაინტერესებდა. მართალია მიყვარს ასეთი "დაუსრულებელი დასასრული" თუმცა ყოველთვის იმ სიცარიელის განცდა მრჩება რასაც ასეთი ისტორიები იწვევს, ვიტყოდი ზუსტად ისეთია როგორიც უნდა ყოფილიყო, თუმცა ხომ ხვდები არაა. შეიძლებოდა სრულიად დალაგებულს არ ქონოდა ეს ეფექტი რაც ახლა აქვს ამიტომ ჩემთვის დამაკმაყოფილებელია. საკმაოდ ემოციური თავი იყო, ვიტყოდი ცოტა არ იყოს მძიმე ისტორიაა, თუმცა მაინც მომეწონა. არ ვარ ღალატის მომხრე, მაგრამ შენ მე დამანახე ის მგონია იშვიათი შემთხვევა რასაც გავამართლებდი. აქ წავიკითხე გეწერა შეიძლება დავითსაც და ნინასაც ჰქონდათ თავიანთი სიმართლეო. მართალიც ხარ ასეა ვიტყოდი მსხვერპლნიც კი არიან მსგავს სიტუაციებში, თუმცა ახლა ვერ ვაკრიტიკებ შაკოს და ელენეს. ამ თემასა და ისტორიაზე რამდენიც არ უნდა ვისაუბრო საკმარისი არ იქნება.

ძალიან კარგი გამოგივიდა. წარმატებები შენ❣️❣️

 


№11  offline ახალბედა მწერალი murachashvili

სტუმარი Imagination88
ალბათ ბოლოს ადევნებული ჩრდილიც იმიტომ დაგვიტოვე რომ ჩვენ ფანტაზიას მიანდე საით წავიყვანდით ამ წყვილს და წავიყვანდით თუ არა საერთოდ, თუმცა რაც არუნდა საინტერესო და დამაკმაყოფილებელი იყოს ჩემი და სხვა ნებისმიერი მკითხველის ვერსია მე შენი მაინტერესებდა. მართალია მიყვარს ასეთი "დაუსრულებელი დასასრული" თუმცა ყოველთვის იმ სიცარიელის განცდა მრჩება რასაც ასეთი ისტორიები იწვევს, ვიტყოდი ზუსტად ისეთია როგორიც უნდა ყოფილიყო, თუმცა ხომ ხვდები არაა. შეიძლებოდა სრულიად დალაგებულს არ ქონოდა ეს ეფექტი რაც ახლა აქვს ამიტომ ჩემთვის დამაკმაყოფილებელია. საკმაოდ ემოციური თავი იყო, ვიტყოდი ცოტა არ იყოს მძიმე ისტორიაა, თუმცა მაინც მომეწონა. არ ვარ ღალატის მომხრე, მაგრამ შენ მე დამანახე ის მგონია იშვიათი შემთხვევა რასაც გავამართლებდი. აქ წავიკითხე გეწერა შეიძლება დავითსაც და ნინასაც ჰქონდათ თავიანთი სიმართლეო. მართალიც ხარ ასეა ვიტყოდი მსხვერპლნიც კი არიან მსგავს სიტუაციებში, თუმცა ახლა ვერ ვაკრიტიკებ შაკოს და ელენეს. ამ თემასა და ისტორიაზე რამდენიც არ უნდა ვისაუბრო საკმარისი არ იქნება.

ძალიან კარგი გამოგივიდა. წარმატებები შენ❣️❣️


ძალიან გამახარეთ ასეთი შეფასებით, ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანია თქვენი აზრი. რაც შეეხება ჩემ დამოკიდებულებას: ელენე და შაკო ჩემთვის ერთად არ დარჩნენ. ამ წყვილმა ბრძოლის ნაცვლად მალვა და საზოგადოების აზრის გათვალისწინება დაიწყო, შაკო იმ ტიპის მამაკაცი გახლდათ, სხვის თვალში მყარი და ლამაზი ოჯახი რომ ყავს და რეალურად საყვარელთან გარბის. ოღონდ იქამდე ვიდრე ამას ვინმე გაიგებს. ელენე კი გრძნობების მსხვერპლი. რომ არა ბავშვი, ალბათ ელენე ბოლომდე ასე მუდმივ მოლოდინში და ფარული ურთიერთობის მომხრედაც დარჩებოდა. რეალობაში ასეთი ქალები სხვისი "იდეალური" ოჯახების დამაქცევრებად და საზოგადოების ლანძღვის ობიექტებად იქცევიან გვევლინებიან. თუმცა მე პირადად მგონია, ნორმალურ ჯანსაღ ურთიერთობებში თუ წყვილს ერთმანეთი უყვარს მესამე ვერასოდეს ჩადგება. იქ კი სადაც მესამის ადგილი ჩნდება უკვე ყველაფერი, დანგრეულია სიყვარული და მოჩვენებითია ოჯახიც.

 


№12 სტუმარი სტუმარი Imagination88

murachashvili
სტუმარი Imagination88
ალბათ ბოლოს ადევნებული ჩრდილიც იმიტომ დაგვიტოვე რომ ჩვენ ფანტაზიას მიანდე საით წავიყვანდით ამ წყვილს და წავიყვანდით თუ არა საერთოდ, თუმცა რაც არუნდა საინტერესო და დამაკმაყოფილებელი იყოს ჩემი და სხვა ნებისმიერი მკითხველის ვერსია მე შენი მაინტერესებდა. მართალია მიყვარს ასეთი "დაუსრულებელი დასასრული" თუმცა ყოველთვის იმ სიცარიელის განცდა მრჩება რასაც ასეთი ისტორიები იწვევს, ვიტყოდი ზუსტად ისეთია როგორიც უნდა ყოფილიყო, თუმცა ხომ ხვდები არაა. შეიძლებოდა სრულიად დალაგებულს არ ქონოდა ეს ეფექტი რაც ახლა აქვს ამიტომ ჩემთვის დამაკმაყოფილებელია. საკმაოდ ემოციური თავი იყო, ვიტყოდი ცოტა არ იყოს მძიმე ისტორიაა, თუმცა მაინც მომეწონა. არ ვარ ღალატის მომხრე, მაგრამ შენ მე დამანახე ის მგონია იშვიათი შემთხვევა რასაც გავამართლებდი. აქ წავიკითხე გეწერა შეიძლება დავითსაც და ნინასაც ჰქონდათ თავიანთი სიმართლეო. მართალიც ხარ ასეა ვიტყოდი მსხვერპლნიც კი არიან მსგავს სიტუაციებში, თუმცა ახლა ვერ ვაკრიტიკებ შაკოს და ელენეს. ამ თემასა და ისტორიაზე რამდენიც არ უნდა ვისაუბრო საკმარისი არ იქნება.

ძალიან კარგი გამოგივიდა. წარმატებები შენ❣️❣️


ძალიან გამახარეთ ასეთი შეფასებით, ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანია თქვენი აზრი. რაც შეეხება ჩემ დამოკიდებულებას: ელენე და შაკო ჩემთვის ერთად არ დარჩნენ. ამ წყვილმა ბრძოლის ნაცვლად მალვა და საზოგადოების აზრის გათვალისწინება დაიწყო, შაკო იმ ტიპის მამაკაცი გახლდათ, სხვის თვალში მყარი და ლამაზი ოჯახი რომ ყავს და რეალურად საყვარელთან გარბის. ოღონდ იქამდე ვიდრე ამას ვინმე გაიგებს. ელენე კი გრძნობების მსხვერპლი. რომ არა ბავშვი, ალბათ ელენე ბოლომდე ასე მუდმივ მოლოდინში და ფარული ურთიერთობის მომხრედაც დარჩებოდა. რეალობაში ასეთი ქალები სხვისი "იდეალური" ოჯახების დამაქცევრებად და საზოგადოების ლანძღვის ობიექტებად იქცევიან გვევლინებიან. თუმცა მე პირადად მგონია, ნორმალურ ჯანსაღ ურთიერთობებში თუ წყვილს ერთმანეთი უყვარს მესამე ვერასოდეს ჩადგება. იქ კი სადაც მესამის ადგილი ჩნდება უკვე ყველაფერი, დანგრეულია სიყვარული და მოჩვენებითია ოჯახიც.



სრულიად მართალი ბრძანდებით. მართლაც კარგად ჩამოაყალიბეთ მათი ურთიერთობა,თუმცა ვფიქრობ ელენეს ბრალი იყო რომ არ უბროძილია ამ ურთიერთობისთვის, იმიტომ რომ ჰქონდა შაკოსგან შემოთავაზება რომ საყვარლობასა და მალვის გარდა მეტი შეეძლოთ,თუმცა ვინ იცის შეიძლება ვერც გაებედა შაკოს ოჯახის დანგრევა და ელენე რომ დათანხმებულიყო ამ შეთავაზების მიუხედავად ვერ დაენგრია ოჯახი. არ და ვერ გავამართლებ ელენეს თუმცა შაკოს დამნაშავეა როცა ქალი თავს არიდებს ნომერში უვარდება, თუმცა შესაძლოა ელენესაც არ გაუწევია საჭირო დოზით წინააღმდეგობა პრინციპში ამის ცოცხალი მტკიცებულება ბავშვია.ორივე ერთნაირად დამნაშავეა იმაში რომ შაკოს ყალბი ოჯახი ელენეს კი დანგრეული ჰყავს და ორივე ერთნაირად დამნაშავეა იმაში რომ არ იბრძოლეს სიყვარულისთვის. მე ეს დასკვნა გამოვიტანე.
ელენეს შვილობილი კი საკმაოდ კეთილშობილი და სულგრძელი აღმოჩნდა. მიუხედავად ყველაფრისა დედა რომ არ მიატოვა.

ჩვენ შეგვიძლია დაუსრულებლად ვლანძღოთ ის ქალები თუ კაცები რომლებიც ოჯახების ნგრევის მიზეზები ხდებიან, შეგვიძლია უამრავი სისაძაგლე ვთქვათ მათზე და როგორც ამ ისტორიის შემთხვევაში ისე რაღაცეები ვაპატიოთ თუმცა, თუნდაც ერთი წამით რომ წარმოვიდგინოთ ამ დანგრეული ოჯახების ნანგრევებ ქვეშ მოყოლილი ადამიანების ადგილას თავი ეს სულაც არ იქნება ისეთი მარტივი როგორიც შორიდან ჩანს და არც ის იქნება მარტივი როცა აცნობიერებ რომ ქუჩაში ჩავლილს შენთვის უცნობი ადამიანი გვერდით მდგომს უჩურჩულებს რა საზიზღარი ხარ რომ ვიღაცის ქმართან ანდა ცოლთან იწექი, ნებისმიერ შემთხვევაში ხალხი რასაც როგორც უნდა ისე იტყვის და ის რომ შაკომ და ელენემ ხალხი რას იტყოდა გაითვალისწინა ვერ ვხვდები კარგია თუ ცუდი ნებისმიერ სიტუაციას აქვს თავისი დადებითი თუ უარყოფითი თვისებები და მე ერთ ადამიანს შემიძლია ორივე მხარის ადგილას თავის წარმოდგენის შემთხვევაში საკუთარი თავის მსხვერპლად გამოყვანა, ასეა თუ ისე ელენეც დაზარალდა. არ გავაგრძელებ ვფიქტობ ყველამ შესანიშნავად ვიცით ხალხის, დამნაშავის თუ დაზარალებულის მხარეს დრომა რას უნდა ნიშნავდეს.

ისე ვერ გადმოვეცი სათქმელი როგორც უნდა მეთქვა,ასე რომ თუ რამე ვერ გაიგეთ ჩემგან არაუშავს.❣️❣️❣️

 


№13  offline ახალბედა მწერალი murachashvili

სტუმარი Imagination88
murachashvili
სტუმარი Imagination88
ალბათ ბოლოს ადევნებული ჩრდილიც იმიტომ დაგვიტოვე რომ ჩვენ ფანტაზიას მიანდე საით წავიყვანდით ამ წყვილს და წავიყვანდით თუ არა საერთოდ, თუმცა რაც არუნდა საინტერესო და დამაკმაყოფილებელი იყოს ჩემი და სხვა ნებისმიერი მკითხველის ვერსია მე შენი მაინტერესებდა. მართალია მიყვარს ასეთი "დაუსრულებელი დასასრული" თუმცა ყოველთვის იმ სიცარიელის განცდა მრჩება რასაც ასეთი ისტორიები იწვევს, ვიტყოდი ზუსტად ისეთია როგორიც უნდა ყოფილიყო, თუმცა ხომ ხვდები არაა. შეიძლებოდა სრულიად დალაგებულს არ ქონოდა ეს ეფექტი რაც ახლა აქვს ამიტომ ჩემთვის დამაკმაყოფილებელია. საკმაოდ ემოციური თავი იყო, ვიტყოდი ცოტა არ იყოს მძიმე ისტორიაა, თუმცა მაინც მომეწონა. არ ვარ ღალატის მომხრე, მაგრამ შენ მე დამანახე ის მგონია იშვიათი შემთხვევა რასაც გავამართლებდი. აქ წავიკითხე გეწერა შეიძლება დავითსაც და ნინასაც ჰქონდათ თავიანთი სიმართლეო. მართალიც ხარ ასეა ვიტყოდი მსხვერპლნიც კი არიან მსგავს სიტუაციებში, თუმცა ახლა ვერ ვაკრიტიკებ შაკოს და ელენეს. ამ თემასა და ისტორიაზე რამდენიც არ უნდა ვისაუბრო საკმარისი არ იქნება.

ძალიან კარგი გამოგივიდა. წარმატებები შენ❣️❣️


ძალიან გამახარეთ ასეთი შეფასებით, ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანია თქვენი აზრი. რაც შეეხება ჩემ დამოკიდებულებას: ელენე და შაკო ჩემთვის ერთად არ დარჩნენ. ამ წყვილმა ბრძოლის ნაცვლად მალვა და საზოგადოების აზრის გათვალისწინება დაიწყო, შაკო იმ ტიპის მამაკაცი გახლდათ, სხვის თვალში მყარი და ლამაზი ოჯახი რომ ყავს და რეალურად საყვარელთან გარბის. ოღონდ იქამდე ვიდრე ამას ვინმე გაიგებს. ელენე კი გრძნობების მსხვერპლი. რომ არა ბავშვი, ალბათ ელენე ბოლომდე ასე მუდმივ მოლოდინში და ფარული ურთიერთობის მომხრედაც დარჩებოდა. რეალობაში ასეთი ქალები სხვისი "იდეალური" ოჯახების დამაქცევრებად და საზოგადოების ლანძღვის ობიექტებად იქცევიან გვევლინებიან. თუმცა მე პირადად მგონია, ნორმალურ ჯანსაღ ურთიერთობებში თუ წყვილს ერთმანეთი უყვარს მესამე ვერასოდეს ჩადგება. იქ კი სადაც მესამის ადგილი ჩნდება უკვე ყველაფერი, დანგრეულია სიყვარული და მოჩვენებითია ოჯახიც.



სრულიად მართალი ბრძანდებით. მართლაც კარგად ჩამოაყალიბეთ მათი ურთიერთობა,თუმცა ვფიქრობ ელენეს ბრალი იყო რომ არ უბროძილია ამ ურთიერთობისთვის, იმიტომ რომ ჰქონდა შაკოსგან შემოთავაზება რომ საყვარლობასა და მალვის გარდა მეტი შეეძლოთ,თუმცა ვინ იცის შეიძლება ვერც გაებედა შაკოს ოჯახის დანგრევა და ელენე რომ დათანხმებულიყო ამ შეთავაზების მიუხედავად ვერ დაენგრია ოჯახი. არ და ვერ გავამართლებ ელენეს თუმცა შაკოს დამნაშავეა როცა ქალი თავს არიდებს ნომერში უვარდება, თუმცა შესაძლოა ელენესაც არ გაუწევია საჭირო დოზით წინააღმდეგობა პრინციპში ამის ცოცხალი მტკიცებულება ბავშვია.ორივე ერთნაირად დამნაშავეა იმაში რომ შაკოს ყალბი ოჯახი ელენეს კი დანგრეული ჰყავს და ორივე ერთნაირად დამნაშავეა იმაში რომ არ იბრძოლეს სიყვარულისთვის. მე ეს დასკვნა გამოვიტანე.
ელენეს შვილობილი კი საკმაოდ კეთილშობილი და სულგრძელი აღმოჩნდა. მიუხედავად ყველაფრისა დედა რომ არ მიატოვა.

ჩვენ შეგვიძლია დაუსრულებლად ვლანძღოთ ის ქალები თუ კაცები რომლებიც ოჯახების ნგრევის მიზეზები ხდებიან, შეგვიძლია უამრავი სისაძაგლე ვთქვათ მათზე და როგორც ამ ისტორიის შემთხვევაში ისე რაღაცეები ვაპატიოთ თუმცა, თუნდაც ერთი წამით რომ წარმოვიდგინოთ ამ დანგრეული ოჯახების ნანგრევებ ქვეშ მოყოლილი ადამიანების ადგილას თავი ეს სულაც არ იქნება ისეთი მარტივი როგორიც შორიდან ჩანს და არც ის იქნება მარტივი როცა აცნობიერებ რომ ქუჩაში ჩავლილს შენთვის უცნობი ადამიანი გვერდით მდგომს უჩურჩულებს რა საზიზღარი ხარ რომ ვიღაცის ქმართან ანდა ცოლთან იწექი, ნებისმიერ შემთხვევაში ხალხი რასაც როგორც უნდა ისე იტყვის და ის რომ შაკომ და ელენემ ხალხი რას იტყოდა გაითვალისწინა ვერ ვხვდები კარგია თუ ცუდი ნებისმიერ სიტუაციას აქვს თავისი დადებითი თუ უარყოფითი თვისებები და მე ერთ ადამიანს შემიძლია ორივე მხარის ადგილას თავის წარმოდგენის შემთხვევაში საკუთარი თავის მსხვერპლად გამოყვანა, ასეა თუ ისე ელენეც დაზარალდა. არ გავაგრძელებ ვფიქტობ ყველამ შესანიშნავად ვიცით ხალხის, დამნაშავის თუ დაზარალებულის მხარეს დრომა რას უნდა ნიშნავდეს.

ისე ვერ გადმოვეცი სათქმელი როგორც უნდა მეთქვა,ასე რომ თუ რამე ვერ გაიგეთ ჩემგან არაუშავს.❣️❣️❣️


უზომოდ მიხარია ასე რომ ჩაუღრმავდით ისტორია. იცით ხშირად მიფიარია, რომ ტყუილს გამაღთლება არ აქვს, მითუმეტეს ღალატს. სულ ვფიქრობდი, რომ თუ ცოლ ქმარს ერთმანეთი აღარ უყვართ, როგორი მტკივნეულიც არ უნდა იყოს ამის აღიარება უნდა შეძლონ. თუმცა ფაქტია რომ ყოველთვის ასე არ ხდება. ოჯახი მხოლოდ ორი ადამიანისგან არ შედგება, რაღაც ეტაპზე შეიძლება შEგუებულიც იყო იმ ყოველდღიურობას სადაც გიწევს ყოფნა. არიან შვილები, რომელთათვისაც როგორც მშობელი უკვე ავტორიტეტი ხარ, გყავს სამეგობრო, და ისინი ამავე დროს მეუღლესთანაც მეგობრობენ. აქ კარგად ჩანს ჯერ კიდევ დაუსაბუთელებელი ეჭვიც გამო, როგორ უარყო უახლოესმა დაქალმა. ბევრი ისეთი დამატებითი ფაქტორი შეიძლება არსებოდბდეს, რაზეც წარმოდგენა არ გვაქვს, და რის გამოც სიცრუეში დარჩენა ან/და საკუთარი გრძნობების გაწირვა გვიწევდეს. მე არ მინდოდა მიკერძოებული ვყოფილიყავი და რომელიმე პერსონაჟი უფრო მეტად გამომეკვეთა, მართალია მთხრობელი ელენე გვყავდა, მაგრამ მაქსიმალურად ვეცადე ნანა, როგორც ოჯახის ერთიანობის შეწირული ადამიანი გამომეჩინა. ჩემი აზრით აქ ორივე ქალი უბედურია, ნანაც და ელენეც. ერთმანეთისგან დიდად არც განსხვავდებიან და რომ არა შაკოს მიმწოლი მექალთანე ხასიათი ელენე ამდენს ვერც გაბედავდა

 


№14 სტუმარი სტუმარი Imagination88

murachashvili
სტუმარი Imagination88
murachashvili
სტუმარი Imagination88
ალბათ ბოლოს ადევნებული ჩრდილიც იმიტომ დაგვიტოვე რომ ჩვენ ფანტაზიას მიანდე საით წავიყვანდით ამ წყვილს და წავიყვანდით თუ არა საერთოდ, თუმცა რაც არუნდა საინტერესო და დამაკმაყოფილებელი იყოს ჩემი და სხვა ნებისმიერი მკითხველის ვერსია მე შენი მაინტერესებდა. მართალია მიყვარს ასეთი "დაუსრულებელი დასასრული" თუმცა ყოველთვის იმ სიცარიელის განცდა მრჩება რასაც ასეთი ისტორიები იწვევს, ვიტყოდი ზუსტად ისეთია როგორიც უნდა ყოფილიყო, თუმცა ხომ ხვდები არაა. შეიძლებოდა სრულიად დალაგებულს არ ქონოდა ეს ეფექტი რაც ახლა აქვს ამიტომ ჩემთვის დამაკმაყოფილებელია. საკმაოდ ემოციური თავი იყო, ვიტყოდი ცოტა არ იყოს მძიმე ისტორიაა, თუმცა მაინც მომეწონა. არ ვარ ღალატის მომხრე, მაგრამ შენ მე დამანახე ის მგონია იშვიათი შემთხვევა რასაც გავამართლებდი. აქ წავიკითხე გეწერა შეიძლება დავითსაც და ნინასაც ჰქონდათ თავიანთი სიმართლეო. მართალიც ხარ ასეა ვიტყოდი მსხვერპლნიც კი არიან მსგავს სიტუაციებში, თუმცა ახლა ვერ ვაკრიტიკებ შაკოს და ელენეს. ამ თემასა და ისტორიაზე რამდენიც არ უნდა ვისაუბრო საკმარისი არ იქნება.

ძალიან კარგი გამოგივიდა. წარმატებები შენ❣️❣️


ძალიან გამახარეთ ასეთი შეფასებით, ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანია თქვენი აზრი. რაც შეეხება ჩემ დამოკიდებულებას: ელენე და შაკო ჩემთვის ერთად არ დარჩნენ. ამ წყვილმა ბრძოლის ნაცვლად მალვა და საზოგადოების აზრის გათვალისწინება დაიწყო, შაკო იმ ტიპის მამაკაცი გახლდათ, სხვის თვალში მყარი და ლამაზი ოჯახი რომ ყავს და რეალურად საყვარელთან გარბის. ოღონდ იქამდე ვიდრე ამას ვინმე გაიგებს. ელენე კი გრძნობების მსხვერპლი. რომ არა ბავშვი, ალბათ ელენე ბოლომდე ასე მუდმივ მოლოდინში და ფარული ურთიერთობის მომხრედაც დარჩებოდა. რეალობაში ასეთი ქალები სხვისი "იდეალური" ოჯახების დამაქცევრებად და საზოგადოების ლანძღვის ობიექტებად იქცევიან გვევლინებიან. თუმცა მე პირადად მგონია, ნორმალურ ჯანსაღ ურთიერთობებში თუ წყვილს ერთმანეთი უყვარს მესამე ვერასოდეს ჩადგება. იქ კი სადაც მესამის ადგილი ჩნდება უკვე ყველაფერი, დანგრეულია სიყვარული და მოჩვენებითია ოჯახიც.



სრულიად მართალი ბრძანდებით. მართლაც კარგად ჩამოაყალიბეთ მათი ურთიერთობა,თუმცა ვფიქრობ ელენეს ბრალი იყო რომ არ უბროძილია ამ ურთიერთობისთვის, იმიტომ რომ ჰქონდა შაკოსგან შემოთავაზება რომ საყვარლობასა და მალვის გარდა მეტი შეეძლოთ,თუმცა ვინ იცის შეიძლება ვერც გაებედა შაკოს ოჯახის დანგრევა და ელენე რომ დათანხმებულიყო ამ შეთავაზების მიუხედავად ვერ დაენგრია ოჯახი. არ და ვერ გავამართლებ ელენეს თუმცა შაკოს დამნაშავეა როცა ქალი თავს არიდებს ნომერში უვარდება, თუმცა შესაძლოა ელენესაც არ გაუწევია საჭირო დოზით წინააღმდეგობა პრინციპში ამის ცოცხალი მტკიცებულება ბავშვია.ორივე ერთნაირად დამნაშავეა იმაში რომ შაკოს ყალბი ოჯახი ელენეს კი დანგრეული ჰყავს და ორივე ერთნაირად დამნაშავეა იმაში რომ არ იბრძოლეს სიყვარულისთვის. მე ეს დასკვნა გამოვიტანე.
ელენეს შვილობილი კი საკმაოდ კეთილშობილი და სულგრძელი აღმოჩნდა. მიუხედავად ყველაფრისა დედა რომ არ მიატოვა.

ჩვენ შეგვიძლია დაუსრულებლად ვლანძღოთ ის ქალები თუ კაცები რომლებიც ოჯახების ნგრევის მიზეზები ხდებიან, შეგვიძლია უამრავი სისაძაგლე ვთქვათ მათზე და როგორც ამ ისტორიის შემთხვევაში ისე რაღაცეები ვაპატიოთ თუმცა, თუნდაც ერთი წამით რომ წარმოვიდგინოთ ამ დანგრეული ოჯახების ნანგრევებ ქვეშ მოყოლილი ადამიანების ადგილას თავი ეს სულაც არ იქნება ისეთი მარტივი როგორიც შორიდან ჩანს და არც ის იქნება მარტივი როცა აცნობიერებ რომ ქუჩაში ჩავლილს შენთვის უცნობი ადამიანი გვერდით მდგომს უჩურჩულებს რა საზიზღარი ხარ რომ ვიღაცის ქმართან ანდა ცოლთან იწექი, ნებისმიერ შემთხვევაში ხალხი რასაც როგორც უნდა ისე იტყვის და ის რომ შაკომ და ელენემ ხალხი რას იტყოდა გაითვალისწინა ვერ ვხვდები კარგია თუ ცუდი ნებისმიერ სიტუაციას აქვს თავისი დადებითი თუ უარყოფითი თვისებები და მე ერთ ადამიანს შემიძლია ორივე მხარის ადგილას თავის წარმოდგენის შემთხვევაში საკუთარი თავის მსხვერპლად გამოყვანა, ასეა თუ ისე ელენეც დაზარალდა. არ გავაგრძელებ ვფიქტობ ყველამ შესანიშნავად ვიცით ხალხის, დამნაშავის თუ დაზარალებულის მხარეს დრომა რას უნდა ნიშნავდეს.

ისე ვერ გადმოვეცი სათქმელი როგორც უნდა მეთქვა,ასე რომ თუ რამე ვერ გაიგეთ ჩემგან არაუშავს.❣️❣️❣️


უზომოდ მიხარია ასე რომ ჩაუღრმავდით ისტორია. იცით ხშირად მიფიარია, რომ ტყუილს გამაღთლება არ აქვს, მითუმეტეს ღალატს. სულ ვფიქრობდი, რომ თუ ცოლ ქმარს ერთმანეთი აღარ უყვართ, როგორი მტკივნეულიც არ უნდა იყოს ამის აღიარება უნდა შეძლონ. თუმცა ფაქტია რომ ყოველთვის ასე არ ხდება. ოჯახი მხოლოდ ორი ადამიანისგან არ შედგება, რაღაც ეტაპზე შეიძლება შEგუებულიც იყო იმ ყოველდღიურობას სადაც გიწევს ყოფნა. არიან შვილები, რომელთათვისაც როგორც მშობელი უკვე ავტორიტეტი ხარ, გყავს სამეგობრო, და ისინი ამავე დროს მეუღლესთანაც მეგობრობენ. აქ კარგად ჩანს ჯერ კიდევ დაუსაბუთელებელი ეჭვიც გამო, როგორ უარყო უახლოესმა დაქალმა. ბევრი ისეთი დამატებითი ფაქტორი შეიძლება არსებოდბდეს, რაზეც წარმოდგენა არ გვაქვს, და რის გამოც სიცრუეში დარჩენა ან/და საკუთარი გრძნობების გაწირვა გვიწევდეს. მე არ მინდოდა მიკერძოებული ვყოფილიყავი და რომელიმე პერსონაჟი უფრო მეტად გამომეკვეთა, მართალია მთხრობელი ელენე გვყავდა, მაგრამ მაქსიმალურად ვეცადე ნანა, როგორც ოჯახის ერთიანობის შეწირული ადამიანი გამომეჩინა. ჩემი აზრით აქ ორივე ქალი უბედურია, ნანაც და ელენეც. ერთმანეთისგან დიდად არც განსხვავდებიან და რომ არა შაკოს მიმწოლი მექალთანე ხასიათი ელენე ამდენს ვერც გაბედავდა



სხვათაშორის ბევრს საკითხზე დაემთხვა ჩვენი აზრები ართმანეთს.

"მაქსიმალურად ვეცადე ნანა, როგორც ოჯახის ერთიანობის შეწირული ადამიანი გამომეჩინა."

ნამდვილას გამოგივიდათ რაც ჩანაფიქრში გქონდათ. ნინა მეც ასე აღვიქვი.

შაკოს ხასიათზეც მართალი ბრძანდებით.

 


№15  offline ახალბედა მწერალი murachashvili

სტუმარი Imagination88
murachashvili
სტუმარი Imagination88
murachashvili
სტუმარი Imagination88
ალბათ ბოლოს ადევნებული ჩრდილიც იმიტომ დაგვიტოვე რომ ჩვენ ფანტაზიას მიანდე საით წავიყვანდით ამ წყვილს და წავიყვანდით თუ არა საერთოდ, თუმცა რაც არუნდა საინტერესო და დამაკმაყოფილებელი იყოს ჩემი და სხვა ნებისმიერი მკითხველის ვერსია მე შენი მაინტერესებდა. მართალია მიყვარს ასეთი "დაუსრულებელი დასასრული" თუმცა ყოველთვის იმ სიცარიელის განცდა მრჩება რასაც ასეთი ისტორიები იწვევს, ვიტყოდი ზუსტად ისეთია როგორიც უნდა ყოფილიყო, თუმცა ხომ ხვდები არაა. შეიძლებოდა სრულიად დალაგებულს არ ქონოდა ეს ეფექტი რაც ახლა აქვს ამიტომ ჩემთვის დამაკმაყოფილებელია. საკმაოდ ემოციური თავი იყო, ვიტყოდი ცოტა არ იყოს მძიმე ისტორიაა, თუმცა მაინც მომეწონა. არ ვარ ღალატის მომხრე, მაგრამ შენ მე დამანახე ის მგონია იშვიათი შემთხვევა რასაც გავამართლებდი. აქ წავიკითხე გეწერა შეიძლება დავითსაც და ნინასაც ჰქონდათ თავიანთი სიმართლეო. მართალიც ხარ ასეა ვიტყოდი მსხვერპლნიც კი არიან მსგავს სიტუაციებში, თუმცა ახლა ვერ ვაკრიტიკებ შაკოს და ელენეს. ამ თემასა და ისტორიაზე რამდენიც არ უნდა ვისაუბრო საკმარისი არ იქნება.

ძალიან კარგი გამოგივიდა. წარმატებები შენ❣️❣️


ძალიან გამახარეთ ასეთი შეფასებით, ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანია თქვენი აზრი. რაც შეეხება ჩემ დამოკიდებულებას: ელენე და შაკო ჩემთვის ერთად არ დარჩნენ. ამ წყვილმა ბრძოლის ნაცვლად მალვა და საზოგადოების აზრის გათვალისწინება დაიწყო, შაკო იმ ტიპის მამაკაცი გახლდათ, სხვის თვალში მყარი და ლამაზი ოჯახი რომ ყავს და რეალურად საყვარელთან გარბის. ოღონდ იქამდე ვიდრე ამას ვინმე გაიგებს. ელენე კი გრძნობების მსხვერპლი. რომ არა ბავშვი, ალბათ ელენე ბოლომდე ასე მუდმივ მოლოდინში და ფარული ურთიერთობის მომხრედაც დარჩებოდა. რეალობაში ასეთი ქალები სხვისი "იდეალური" ოჯახების დამაქცევრებად და საზოგადოების ლანძღვის ობიექტებად იქცევიან გვევლინებიან. თუმცა მე პირადად მგონია, ნორმალურ ჯანსაღ ურთიერთობებში თუ წყვილს ერთმანეთი უყვარს მესამე ვერასოდეს ჩადგება. იქ კი სადაც მესამის ადგილი ჩნდება უკვე ყველაფერი, დანგრეულია სიყვარული და მოჩვენებითია ოჯახიც.



სრულიად მართალი ბრძანდებით. მართლაც კარგად ჩამოაყალიბეთ მათი ურთიერთობა,თუმცა ვფიქრობ ელენეს ბრალი იყო რომ არ უბროძილია ამ ურთიერთობისთვის, იმიტომ რომ ჰქონდა შაკოსგან შემოთავაზება რომ საყვარლობასა და მალვის გარდა მეტი შეეძლოთ,თუმცა ვინ იცის შეიძლება ვერც გაებედა შაკოს ოჯახის დანგრევა და ელენე რომ დათანხმებულიყო ამ შეთავაზების მიუხედავად ვერ დაენგრია ოჯახი. არ და ვერ გავამართლებ ელენეს თუმცა შაკოს დამნაშავეა როცა ქალი თავს არიდებს ნომერში უვარდება, თუმცა შესაძლოა ელენესაც არ გაუწევია საჭირო დოზით წინააღმდეგობა პრინციპში ამის ცოცხალი მტკიცებულება ბავშვია.ორივე ერთნაირად დამნაშავეა იმაში რომ შაკოს ყალბი ოჯახი ელენეს კი დანგრეული ჰყავს და ორივე ერთნაირად დამნაშავეა იმაში რომ არ იბრძოლეს სიყვარულისთვის. მე ეს დასკვნა გამოვიტანე.
ელენეს შვილობილი კი საკმაოდ კეთილშობილი და სულგრძელი აღმოჩნდა. მიუხედავად ყველაფრისა დედა რომ არ მიატოვა.

ჩვენ შეგვიძლია დაუსრულებლად ვლანძღოთ ის ქალები თუ კაცები რომლებიც ოჯახების ნგრევის მიზეზები ხდებიან, შეგვიძლია უამრავი სისაძაგლე ვთქვათ მათზე და როგორც ამ ისტორიის შემთხვევაში ისე რაღაცეები ვაპატიოთ თუმცა, თუნდაც ერთი წამით რომ წარმოვიდგინოთ ამ დანგრეული ოჯახების ნანგრევებ ქვეშ მოყოლილი ადამიანების ადგილას თავი ეს სულაც არ იქნება ისეთი მარტივი როგორიც შორიდან ჩანს და არც ის იქნება მარტივი როცა აცნობიერებ რომ ქუჩაში ჩავლილს შენთვის უცნობი ადამიანი გვერდით მდგომს უჩურჩულებს რა საზიზღარი ხარ რომ ვიღაცის ქმართან ანდა ცოლთან იწექი, ნებისმიერ შემთხვევაში ხალხი რასაც როგორც უნდა ისე იტყვის და ის რომ შაკომ და ელენემ ხალხი რას იტყოდა გაითვალისწინა ვერ ვხვდები კარგია თუ ცუდი ნებისმიერ სიტუაციას აქვს თავისი დადებითი თუ უარყოფითი თვისებები და მე ერთ ადამიანს შემიძლია ორივე მხარის ადგილას თავის წარმოდგენის შემთხვევაში საკუთარი თავის მსხვერპლად გამოყვანა, ასეა თუ ისე ელენეც დაზარალდა. არ გავაგრძელებ ვფიქტობ ყველამ შესანიშნავად ვიცით ხალხის, დამნაშავის თუ დაზარალებულის მხარეს დრომა რას უნდა ნიშნავდეს.

ისე ვერ გადმოვეცი სათქმელი როგორც უნდა მეთქვა,ასე რომ თუ რამე ვერ გაიგეთ ჩემგან არაუშავს.❣️❣️❣️


უზომოდ მიხარია ასე რომ ჩაუღრმავდით ისტორია. იცით ხშირად მიფიარია, რომ ტყუილს გამაღთლება არ აქვს, მითუმეტეს ღალატს. სულ ვფიქრობდი, რომ თუ ცოლ ქმარს ერთმანეთი აღარ უყვართ, როგორი მტკივნეულიც არ უნდა იყოს ამის აღიარება უნდა შეძლონ. თუმცა ფაქტია რომ ყოველთვის ასე არ ხდება. ოჯახი მხოლოდ ორი ადამიანისგან არ შედგება, რაღაც ეტაპზე შეიძლება შEგუებულიც იყო იმ ყოველდღიურობას სადაც გიწევს ყოფნა. არიან შვილები, რომელთათვისაც როგორც მშობელი უკვე ავტორიტეტი ხარ, გყავს სამეგობრო, და ისინი ამავე დროს მეუღლესთანაც მეგობრობენ. აქ კარგად ჩანს ჯერ კიდევ დაუსაბუთელებელი ეჭვიც გამო, როგორ უარყო უახლოესმა დაქალმა. ბევრი ისეთი დამატებითი ფაქტორი შეიძლება არსებოდბდეს, რაზეც წარმოდგენა არ გვაქვს, და რის გამოც სიცრუეში დარჩენა ან/და საკუთარი გრძნობების გაწირვა გვიწევდეს. მე არ მინდოდა მიკერძოებული ვყოფილიყავი და რომელიმე პერსონაჟი უფრო მეტად გამომეკვეთა, მართალია მთხრობელი ელენე გვყავდა, მაგრამ მაქსიმალურად ვეცადე ნანა, როგორც ოჯახის ერთიანობის შეწირული ადამიანი გამომეჩინა. ჩემი აზრით აქ ორივე ქალი უბედურია, ნანაც და ელენეც. ერთმანეთისგან დიდად არც განსხვავდებიან და რომ არა შაკოს მიმწოლი მექალთანე ხასიათი ელენე ამდენს ვერც გაბედავდა



სხვათაშორის ბევრს საკითხზე დაემთხვა ჩვენი აზრები ართმანეთს.

"მაქსიმალურად ვეცადე ნანა, როგორც ოჯახის ერთიანობის შეწირული ადამიანი გამომეჩინა."

ნამდვილას გამოგივიდათ რაც ჩანაფიქრში გქონდათ. ნინა მეც ასე აღვიქვი.

შაკოს ხასიათზეც მართალი ბრძანდებით.

ძალიან დიდი მადლობა ასეთი სიტყვებისთვის

 


№16  offline აქტიური მკითხველი Sofia-sofie

მტკივნეულ მაგრამ ძალიან მნიშვნელოვან თემას შეეხეთ... მიუხედავად ამისა, ძალიან ვისიამოვნე... მადლობა

 


№17  offline ახალბედა მწერალი murachashvili

Sofia-sofie
მტკივნეულ მაგრამ ძალიან მნიშვნელოვან თემას შეეხეთ... მიუხედავად ამისა, ძალიან ვისიამოვნე... მადლობა

მადლობა თქვენ, რომ არ დაიზარეთ და წაიკითხეთ.

 


№18  offline აქტიური მკითხველი La-Na

უბრალოდ სიტყვები არ მყოფნის ანა.ისეთი კარგი იყო და ისე გამიხარდა ნიკუშამ რომ იმედები არ გამიცრუა.აი ვიცოდი რომ დედას არ მიატოვებდა, მაგრამ დავითზე ძალიან გავბრაზდი.მართალია ღალატი მიუთებელია ჩემთვის, მაგრამ მისნაირ კაცს ნამდვილად დიდხანს ყავდა კიდევ ერგული ცოლი.სასწაული ხარ და გელოდები ძალიან მალე ახალი ისტორიით❤️❤️❤️
--------------------
ლანა

 


№19 წევრი ნანა73

იმდენი რამ მაქვს ამ საიტზე წაკითხული, ისეთი მრავალფეროვანი სიუჟეტებით ისტორიები, მაგრამ ვაღიარებ, ასეთი აქტუალური და რეალური არაფერი მახსენდება.
მიუხედავად თემისა, მიუხედავად ჩემი შხედუოებებისა მაინც ძალიან მომეწონა.
იცით, საკმაოდ საპირისპირო აზრები ენაცვლებოდნენ ჩემში ერთმანეთს. კატეგორიულად მიუღებელია შაკოსნაირი ინდივიდები, ასევე დავითისნაირიც. პირველს ვერანაირად ვერ გავუგებ მრავალ საკითხში, მეორეს პიროვნებად ვერ აღვიქვავ.
ელენეს რაც შეეხება, მხოლოდ შვილის არსებობით გავამართლებდი იმ სისუსტეებს რასაც შაკოს მიმართ იჩენდა.
ელენე ძლიერი ქალბატონია, სწორი შეხედულებებით. შეცდომებიც გარკვეული ცხოვრების გამოცდილებით მოტანილი შედეგებია, მაგრამ მაინც მიჭირდა გაგება, ხომ ყველაფერი გააზრებული ჰქონდა, ხომ ზუსტად იცნობდა შაკოს ხასიათს, გარემოებას სადაც ცხოვრობდნენ? მაშინ რატომ უშვებდა სულელურ შეცდომებს? ალბათ იმიტომ, რომ ადამიანები ვართ ჩვენი ცოდვილი აზრებით...
მე, რატომღაც მეიდეალურება ელენე...
მიუხედავად ჩემი დამოკიდებულებისა "მესამეს" როლის მიმართ, მაინც მესმის მისი.
ბოლოს და ბოლოს შეცდომების შემდეგ თავს იდეალებს არ უღალატა, ღირსებას არ შეელია და გააკეთა ის რაც უნდა გაკეთებინა. შვილები აიყვანა უმაღლეს ხარისხში!
ნაკლებად ღირებულია შაკოს ნათვამი "მიყვარხარ". განა იმიტომ რომ არ მჯერა? არა, ჩემთვის არაფერს ნიშნავს მხოლოდ მიყვარხარ და ხასიათის მიხედვით ურთიერთობა.
მხოლოდ " მიყვარხარ" და აბორტის გაკეთება.
მხოლოდ"მიყვარხარ" და ქალის საკუთრებად გადაქცევა გაურკვეველი სტატუსით.
ასევე არაფერს ნიშნავს მეოჯახე კაცის როლის მორგება, ყალბი და გულისამრევი დამოკიდებულება ცოლის მიმართ.
მოკლედ შაკოსნაირები არც ერთ ურთიერთობაში არ შემიძლია.
ალბათ კატეგორიული ვარ, მაგრამ გულწრფელად გეუბნებით, ეს ისტორია იმდენჯერ მეორდება ყოველდღიურობაში და იმდენად გასაგებია ჩემთვის, უბრალოდ მიხარია რომ დაწერეთ.

❤️❤️❤️❤️

 


№20  offline ახალბედა მწერალი murachashvili

La-Na
უბრალოდ სიტყვები არ მყოფნის ანა.ისეთი კარგი იყო და ისე გამიხარდა ნიკუშამ რომ იმედები არ გამიცრუა.აი ვიცოდი რომ დედას არ მიატოვებდა, მაგრამ დავითზე ძალიან გავბრაზდი.მართალია ღალატი მიუთებელია ჩემთვის, მაგრამ მისნაირ კაცს ნამდვილად დიდხანს ყავდა კიდევ ერგული ცოლი.სასწაული ხარ და გელოდები ძალიან მალე ახალი ისტორიით❤️❤️❤️

ლანა მოუთნენლად ველოდი შენ გამოჩენას. მიხარია რომ მოგეწონა. მადლობა დიდი ????????????????

ნანა73
იმდენი რამ მაქვს ამ საიტზე წაკითხული, ისეთი მრავალფეროვანი სიუჟეტებით ისტორიები, მაგრამ ვაღიარებ, ასეთი აქტუალური და რეალური არაფერი მახსენდება.
მიუხედავად თემისა, მიუხედავად ჩემი შხედუოებებისა მაინც ძალიან მომეწონა.
იცით, საკმაოდ საპირისპირო აზრები ენაცვლებოდნენ ჩემში ერთმანეთს. კატეგორიულად მიუღებელია შაკოსნაირი ინდივიდები, ასევე დავითისნაირიც. პირველს ვერანაირად ვერ გავუგებ მრავალ საკითხში, მეორეს პიროვნებად ვერ აღვიქვავ.
ელენეს რაც შეეხება, მხოლოდ შვილის არსებობით გავამართლებდი იმ სისუსტეებს რასაც შაკოს მიმართ იჩენდა.
ელენე ძლიერი ქალბატონია, სწორი შეხედულებებით. შეცდომებიც გარკვეული ცხოვრების გამოცდილებით მოტანილი შედეგებია, მაგრამ მაინც მიჭირდა გაგება, ხომ ყველაფერი გააზრებული ჰქონდა, ხომ ზუსტად იცნობდა შაკოს ხასიათს, გარემოებას სადაც ცხოვრობდნენ? მაშინ რატომ უშვებდა სულელურ შეცდომებს? ალბათ იმიტომ, რომ ადამიანები ვართ ჩვენი ცოდვილი აზრებით...
მე, რატომღაც მეიდეალურება ელენე...
მიუხედავად ჩემი დამოკიდებულებისა "მესამეს" როლის მიმართ, მაინც მესმის მისი.
ბოლოს და ბოლოს შეცდომების შემდეგ თავს იდეალებს არ უღალატა, ღირსებას არ შეელია და გააკეთა ის რაც უნდა გაკეთებინა. შვილები აიყვანა უმაღლეს ხარისხში!
ნაკლებად ღირებულია შაკოს ნათვამი "მიყვარხარ". განა იმიტომ რომ არ მჯერა? არა, ჩემთვის არაფერს ნიშნავს მხოლოდ მიყვარხარ და ხასიათის მიხედვით ურთიერთობა.
მხოლოდ " მიყვარხარ" და აბორტის გაკეთება.
მხოლოდ"მიყვარხარ" და ქალის საკუთრებად გადაქცევა გაურკვეველი სტატუსით.
ასევე არაფერს ნიშნავს მეოჯახე კაცის როლის მორგება, ყალბი და გულისამრევი დამოკიდებულება ცოლის მიმართ.
მოკლედ შაკოსნაირები არც ერთ ურთიერთობაში არ შემიძლია.
ალბათ კატეგორიული ვარ, მაგრამ გულწრფელად გეუბნებით, ეს ისტორია იმდენჯერ მეორდება ყოველდღიურობაში და იმდენად გასაგებია ჩემთვის, უბრალოდ მიხარია რომ დაწერეთ.

❤️❤️❤️❤️

ძალიან გამახარეთ რომ წაიკითხეთ, და რაც მთავარია არ დაგეზარათ და აზრიც გამიზიარეთ ???? რაც შეეხება ისტორიას, მსგავსი ამბავი იმდენად ხშირია დღევანდელ რეალობაში, რომ შეიძლება ბანაკურადაც კი ჩაითვალოს. თუმცა როცა ონლაინ მიმოწერით დღეს ასე ხშირია ხან შანტაჟი, ხან თვითმკვლელობამდე მიყვანაც, ვცადე ნეჩვენებინა ერთი შეხედვით ჭკვიანი ქალიც კი როგორ იხლართება და ებმევა მახეში. ჩემი აზრით ყველაზე არასწორი გამოთქმა " მე არასოდესაა".... ელენეს უბედურებაც ხომ ეგ იყო. ხედავდა, იაზრებდა, და ზედმეტი თვითდაჯერებულობით მაინც ებმებოდა.

 


№21  offline წევრი ანუკიანკა

რითი დავიწყო საუბარი არ ვიცი. საოცარი ისტორია იყოო. ასეთ დასასრულს არ ველოდი ნამდვილად. იმდენად ემოციური იყო ბოლო ეპიზოდი რომ ამეტირა. ზოგადად მიყვარს როცა ისტორია დასრულებულია და ბოლოს რაღაც რაღაცეები გაურკვეველი არ რჩება, მაგრამ მიხარია რომ ასე დაასრულე ეს ისტორია. ელენენ ხომ ძალიან შემეცოდა იმის გამო რაც შაკომ გაუკეთა მაგრამ შაკო მაინც სხვანაირად შემეცოდა. აი იმ ბოლოს აყოლილმა შაკოს ჩრდილმა ამდენი წლის მერეც შემაცვლევინა შაკოზე წარმოდგენა. შემიყვარდა კიდეც შაკოს პერსომაჟი ბოლო ეპიზოდის გამო. უცებ შაკოს გადმოსახედიდან შევხედე სიტუაციას და გავამართლე რაღაცით იგი. მართლა საოცარი ისტორიაა და საოცარი წერის სტილი გაქვს. თავიდან რომ დავიწყე მოთხრობის კითხვა შეცდომები ძალიან ცოტა იყო და გამართული ვიფიქრე პირველი თავია და მაგიტომ მეთქი , მაგრამ კვლავ ასე გაგრძელდა და ძალიან ნასიამოვნები დავრჩი ამ მხრივ. მადლობა შენ რომ ასეთი საოცარი ისტორია წაგვაკითხე. წარმატებები❤️

 


№22  offline ახალბედა მწერალი murachashvili

ანუკიანკა
რითი დავიწყო საუბარი არ ვიცი. საოცარი ისტორია იყოო. ასეთ დასასრულს არ ველოდი ნამდვილად. იმდენად ემოციური იყო ბოლო ეპიზოდი რომ ამეტირა. ზოგადად მიყვარს როცა ისტორია დასრულებულია და ბოლოს რაღაც რაღაცეები გაურკვეველი არ რჩება, მაგრამ მიხარია რომ ასე დაასრულე ეს ისტორია. ელენენ ხომ ძალიან შემეცოდა იმის გამო რაც შაკომ გაუკეთა მაგრამ შაკო მაინც სხვანაირად შემეცოდა. აი იმ ბოლოს აყოლილმა შაკოს ჩრდილმა ამდენი წლის მერეც შემაცვლევინა შაკოზე წარმოდგენა. შემიყვარდა კიდეც შაკოს პერსომაჟი ბოლო ეპიზოდის გამო. უცებ შაკოს გადმოსახედიდან შევხედე სიტუაციას და გავამართლე რაღაცით იგი. მართლა საოცარი ისტორიაა და საოცარი წერის სტილი გაქვს. თავიდან რომ დავიწყე მოთხრობის კითხვა შეცდომები ძალიან ცოტა იყო და გამართული ვიფიქრე პირველი თავია და მაგიტომ მეთქი , მაგრამ კვლავ ასე გაგრძელდა და ძალიან ნასიამოვნები დავრჩი ამ მხრივ. მადლობა შენ რომ ასეთი საოცარი ისტორია წაგვაკითხე. წარმატებები❤️

მადლობა შენ რომ წაიკითხე. რა მეთქმის? არ იქნებიდა ცუდი მკითხველმა რომ მოგვითითოთ შეცდომებზე, მე ნამდვილად არ მეწყინებოდა. რამდენადაც შევამჩნიე, შეცდომები ახლაც საკმაოდაა გაპარული და ძალიან შემრცხვა. მიყვარხართ ძალიან და უზომოდ მიხარია თქვენი თითოეული კომენტარი. შაკო და ელენე მეც ძალიან მეცოდებიან. განსაკუთრებით კი შაკო. რადგან მსგავსი ადამიანები საკუთარი ვითომ დარდი-მანდი ხასიათით სიცრუედი რჩებიან და გარშემო მყოფებსაც აიძულებენ ასე იცხოვრონ. ვერც თავად არიან ბედნიერები და არც სხვას აძლევენ ამის საშუალებას.

 


№23  offline აქტიური მკითხველი terooo

კარგი დასასრული იყო. Ასეთსარ ველოდი ნამდვილად...

 


№24  offline ახალბედა მწერალი murachashvili

terooo
კარგი დასასრული იყო. Ასეთსარ ველოდი ნამდვილად...

მადლობა, მიხარია რომ მოგეწონა

 


№25  offline წევრი ანუკიანკა

murachashvili
ანუკიანკა
რითი დავიწყო საუბარი არ ვიცი. საოცარი ისტორია იყოო. ასეთ დასასრულს არ ველოდი ნამდვილად. იმდენად ემოციური იყო ბოლო ეპიზოდი რომ ამეტირა. ზოგადად მიყვარს როცა ისტორია დასრულებულია და ბოლოს რაღაც რაღაცეები გაურკვეველი არ რჩება, მაგრამ მიხარია რომ ასე დაასრულე ეს ისტორია. ელენენ ხომ ძალიან შემეცოდა იმის გამო რაც შაკომ გაუკეთა მაგრამ შაკო მაინც სხვანაირად შემეცოდა. აი იმ ბოლოს აყოლილმა შაკოს ჩრდილმა ამდენი წლის მერეც შემაცვლევინა შაკოზე წარმოდგენა. შემიყვარდა კიდეც შაკოს პერსომაჟი ბოლო ეპიზოდის გამო. უცებ შაკოს გადმოსახედიდან შევხედე სიტუაციას და გავამართლე რაღაცით იგი. მართლა საოცარი ისტორიაა და საოცარი წერის სტილი გაქვს. თავიდან რომ დავიწყე მოთხრობის კითხვა შეცდომები ძალიან ცოტა იყო და გამართული ვიფიქრე პირველი თავია და მაგიტომ მეთქი , მაგრამ კვლავ ასე გაგრძელდა და ძალიან ნასიამოვნები დავრჩი ამ მხრივ. მადლობა შენ რომ ასეთი საოცარი ისტორია წაგვაკითხე. წარმატებები❤️

მადლობა შენ რომ წაიკითხე. რა მეთქმის? არ იქნებიდა ცუდი მკითხველმა რომ მოგვითითოთ შეცდომებზე, მე ნამდვილად არ მეწყინებოდა. რამდენადაც შევამჩნიე, შეცდომები ახლაც საკმაოდაა გაპარული და ძალიან შემრცხვა. მიყვარხართ ძალიან და უზომოდ მიხარია თქვენი თითოეული კომენტარი. შაკო და ელენე მეც ძალიან მეცოდებიან. განსაკუთრებით კი შაკო. რადგან მსგავსი ადამიანები საკუთარი ვითომ დარდი-მანდი ხასიათით სიცრუედი რჩებიან და გარშემო მყოფებსაც აიძულებენ ასე იცხოვრონ. ვერც თავად არიან ბედნიერები და არც სხვას აძლევენ ამის საშუალებას.

მიუხედავად ასეთი საქციელისაა მე შაკო ძალიან შემიყვარდა❤️ რაღაც ძალამ არ მისცა უფლება დარჩენილიყო ელენესთან ჩემი აზრით❤️

 


№26  offline ახალბედა მწერალი murachashvili

ანუკიანკა
murachashvili
ანუკიანკა
რითი დავიწყო საუბარი არ ვიცი. საოცარი ისტორია იყოო. ასეთ დასასრულს არ ველოდი ნამდვილად. იმდენად ემოციური იყო ბოლო ეპიზოდი რომ ამეტირა. ზოგადად მიყვარს როცა ისტორია დასრულებულია და ბოლოს რაღაც რაღაცეები გაურკვეველი არ რჩება, მაგრამ მიხარია რომ ასე დაასრულე ეს ისტორია. ელენენ ხომ ძალიან შემეცოდა იმის გამო რაც შაკომ გაუკეთა მაგრამ შაკო მაინც სხვანაირად შემეცოდა. აი იმ ბოლოს აყოლილმა შაკოს ჩრდილმა ამდენი წლის მერეც შემაცვლევინა შაკოზე წარმოდგენა. შემიყვარდა კიდეც შაკოს პერსომაჟი ბოლო ეპიზოდის გამო. უცებ შაკოს გადმოსახედიდან შევხედე სიტუაციას და გავამართლე რაღაცით იგი. მართლა საოცარი ისტორიაა და საოცარი წერის სტილი გაქვს. თავიდან რომ დავიწყე მოთხრობის კითხვა შეცდომები ძალიან ცოტა იყო და გამართული ვიფიქრე პირველი თავია და მაგიტომ მეთქი , მაგრამ კვლავ ასე გაგრძელდა და ძალიან ნასიამოვნები დავრჩი ამ მხრივ. მადლობა შენ რომ ასეთი საოცარი ისტორია წაგვაკითხე. წარმატებები❤️

მადლობა შენ რომ წაიკითხე. რა მეთქმის? არ იქნებიდა ცუდი მკითხველმა რომ მოგვითითოთ შეცდომებზე, მე ნამდვილად არ მეწყინებოდა. რამდენადაც შევამჩნიე, შეცდომები ახლაც საკმაოდაა გაპარული და ძალიან შემრცხვა. მიყვარხართ ძალიან და უზომოდ მიხარია თქვენი თითოეული კომენტარი. შაკო და ელენე მეც ძალიან მეცოდებიან. განსაკუთრებით კი შაკო. რადგან მსგავსი ადამიანები საკუთარი ვითომ დარდი-მანდი ხასიათით სიცრუედი რჩებიან და გარშემო მყოფებსაც აიძულებენ ასე იცხოვრონ. ვერც თავად არიან ბედნიერები და არც სხვას აძლევენ ამის საშუალებას.

მიუხედავად ასეთი საქციელისაა მე შაკო ძალიან შემიყვარდა❤️ რაღაც ძალამ არ მისცა უფლება დარჩენილიყო ელენესთან ჩემი აზრით❤️

მაგ ძალას ოჯახი ქვია. რომელიც მხოლოდ სიყვარულს კი არა ვალდებულებებსაც მოიცავს. ცოლის გარდა მას ხომ შვილიც ყავდა. ივლიდა ჩვენი შაკო და ადრე თუ გვიან ან ისევ ელენეს მიუბრინდებოდა ან ახალს გაიცნობდა. მაგრამ როგორ ძალიანაც არ უნდა შეყვარებოდა, ამ ქალების სტატუსი მხოლოდ საყვარლობა იქნებოდა ჩემი აზრით.

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent