შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

... რომ არ უნდა გიყვარდეს (11 თავი)


7-12-2020, 15:17
ავტორი თამარი აჩბა
ნანახია 2 178

ნანა გავაფრთხილე, რომ ცოთახნით სახლში არ ვიქნებოდი. ჩემს მშობლებთან იმერეთში წავედი. რიკოთის გვირაბს, რომ გასცდები სულ სხვანაირად შენია იქაურობა. საქათველოში, ქართველისთვის ყველა კუთხე–კუნჭული ხომ მშობლიური და სანუკვარია, მაგრამ იქ, სადაც დაიბადე, სადაც შენი ფესვებია სულ სხვანაირად სანატრელია. ამიტომაც იმერულ ჰაერს სხვანაირი სურნელი ქონდა ჩემთვის. გადამავიწყა კიდეც ჩემს ბატონზე, გაბრაზებული რომ ვიყავი და მერე, ამ სიბრაზით დაუფიქრებლად შეტყობინებაში გრძნობებზე, რომ ავლაპარაკდი. თუმცა, რა გასაკვირია ამ ბოლოს ყველა ჩემი ქმედება დაუფიქრებლად ხდებოდა. ვინ იცის რა აზრები უტრიალებდა იმ ჭკვიან თავში. კორპუსის წინ შეკრებილი სამეზობლოს მოკითხვით, რომ ვიჯერე გული მერე, ჩემი ბინის კარს მივადექი. ზარი დავრეკე და მოუთმენლად დაველოდე. დედამ გამიღო და ბედნიერებისგან შეჰკივლა.

– თაკო, ჩემო სიცოცხლე, როგორ გამახარე. – თავის თბილ გულში ჩამიხუტა. – შემოდი დედიკო აქ რას დგახარ. მარტო რატომ ხარ? – ცოტა შეშინდა.

– დიმა, რამდენიმე დღით გაემგზავრა სამსახურის საქმეზე. მეც დრო გამოვიყენე და გესტუმრეთ. თან, ძალიან მომენატრეთ ჩემო დუდუნა. – ვუთხარი და დედის სურნელით და სიყვარულით გაჯერებულ კალთას შევაფარე თავი. ჩემი ცხოვრების ყველა სიყვარულს თავისი სურნელი აქვს. – დე, მამა სად არის?

– სოფელში წავიდა, ბებიას დახმარება სჭირდებოდა.

– აუ რა კარგია! – ტაში შემოვკარი.– ჩვენც წავიდეთ. ჩემს „ციცი–ნათელასაც“ ვნახავ და მამასაც.

– კარგი დედიკო წავიდეთ.

ჩემი ციცი–ნათელა ის გავახარე, ასაკი და წნევა სულ გადაავიწყდა. მუხლმარდი გოგოსავით დარბოდა და თავს მევლებოდა. სიძე აქაც იკითხეს რათქმაუნდა და ამათაც ლამაზი ტყუილი ვუთხარი. ფეხდაფეხ დავიარე ჩემი სოფელი. ნაცნობი ადგილები– სტადიონი, სადაც ბიჭივით ვთამაშობდი ფეხბურთს და მუხლები სულ დაკაწრული მქონდა. წყარო, სადაც ცხელ ამინდებში უფროსები ცივი წყლის მოსატანად გვაგზავნიდნენ ბავშვებს და გზაში ისე გავერთობოდით ხოლმე, შინ უკვე გამთბარი წყალი მიგვქონდა და ასე გვიწევდა წრეზე სიარული. და სოფლის „ბირჟა“ რამდენიმე უბანი, რომ იყრიდა თავს. მითუმეტეს, თუ სტუმრად უცხო გოგო იყო, მეორე სოფლიდანაც კი მოდიოდნენ. ბევრი სიყვარულისა და ლამაზი ოჯახის დასაწყისი გამხდარა ეს ბირჟა. მეც ბევრი მეტრფოდა, მაგრამ იმ დროს ზედმეტდ უცხო იყო მსგავსი საკითხები . ამიტომ პასუხის გაცემის ჩემეული ხერხი მქონდა. ტრადიციული თამაშის – „წითელი, ყვითელი, შავი.“ დროს, გამთვლელს წინასწარ ვანიშნებდი სამიზნეს, ზოგჯერ არც სჭირდებოდათ მინიშნება. მერე, შავს ვირჩევდი და სულ დაწითლებული ქონდათ საწ....ბს სახე. ასე ვპასუხობდი მათ გრძნობებს. ალბათ ჩემგან არც გაგიკვირდებათ. ჩხუბებიც ხშირად იმართებოდა ვნებათა ღელვის გამო. მერე, ეს ჩხუბი გარჩევებში გადაიზრდებოდა და ასე ბობოქარი დღეები მქოდა ხოლმე ჩემს სოფელში. თვალის ჩინივით გვიფრთხილდებოდნენ ჩვენი კუთხის ბიჭები გოგონებს. ჩემთვის, ხშირად ბირჟაზე მისვლასაც აუკრძალიათ– ერთი დღე მაინც ჩაგვატარებინე შარის გარეშეო. განსაკუთრებულ ტრადიცია კი, მაინც სიმინდის მოპარვა იყო მეზობლების ყანიდან. ერთხელ, იმავე მეზობლიდან ვისაც „ტარო“ მოვპარეთ, მოსახარშად ქვაბიც კი ვითხოვეთ. და კიდევ უამრავი ლამაზი მოგონება... ბავშვობა – ყველაზე უდარდელი, ბედნიერი და დაუვიწყარი წლებია ადამიანის ცხოვრებაში. იმდენად დაუვიწყარი, რომ შეიძლება მხოლოდ ბავშვობის მოგონებებით იცხოვროს და იარსებოს ადამიანმა.

ხუთი მშვიდი და სითბოთი სავსე დღე გავატარე ჩემს სოფელში. თუმცა, გულში რაღაც ძალიან მაკლდა. ჰამაკზე ვიჯექი და ვქანაობდი, რომელიც პირდაპირ შემოსასვლელ ღია ჭიშკარს უყურებდა. თვალებს ვერ დავუჯერე, მოვიფშვნიტე და ისევ გავიხედე– ჩემი სიმშვიდის დამრღვევის ავტომობილი ვიცანი, პირდაპირ ეზოში შემოიჭრა. გული ამიფრიალდა, როგორ მომნატრებია... სანამ მე ავდგებოდი მანამ, დედა და ბებია გამოცვივდნენ სახლიდან და სიძეს ზარ–ზეიმით შეეგებნენ. მანაც მოწიწებით მოიკითხა. მისვლა, რომ შევიგვიანე ბებიამ დამიძახა : –მოდი ბაჭია შენი ქმარი გვესტუმრა და არ უნდა დახვდე? მოკლეთ ეს თაობა სულ გადაგვარდით. მე ბაბუაშენს ყანიდან მოსულსაც კი ეზოს გარეთ ვხვდებოდიო. – მის, ამ სიტყვებზე ისე გულიანად გამეცინა, დიმა წარმოვიდგინე თოხით ხელში. მისკენ წავედი და ბებოს ვუპასუხე: – ყანიდან თუ მოვა, მეც ეგრე დავხვდებითქო. რათქმაუნდა მათ დასანახად გადავკოცნე და თან ყურში ჩავჩურჩულე: – კეთილი იყოს შენი ფეხი ჩემს სამოთხეში! – მისი პასუხი: – გმადლობთ ბაჭია ! – გამიღიმა და საბარგულიასკენ წავიდა. ახლა ალბათ, ამ სახელის გამო ასჯერ მეტად ბავშვად მოვეჩვენე. იმდენი პარკი გადმოალაგა სახლში ძლივს შეზიდეს. თან მადლობეს უხდიდნე თან „ჩემი სიკვდილი, როგრო შეწუხებულხარო“ გაიძახოდა ბებია. ხან მე მიბღვერდა– როგორ არ გრცხვენია, რომ არ გაგვაფრთხილე თუ მოდიოდა საკადრისად დავხვდებოითო. ამასობაში მამაც მოვიდა. დიმა განსაკუთრებული პატივისცემით მიესალმა მას. ყველანი დაფაცურდნენ. მე ისევ ჰამაკისკენ წავედი, ისიც გამომყვა.

– როგორ გაიგე სად ვიყავი მაგას აღარ გკითხავ, მაგრამ რატომ ჩამოხვედი?

– იმ მიზეზით, რა მიზეზითაც შენ ამოხვედი იმ დღეს საგურამოში. – დამახასიათებელი, „ამომწურავი“ პასუხი გამცა.

– ხომ გთხოვე რამდენიმე დღე!– მინდოდა მკაცრი ვყოფილიყავი, არადა მისმა დანახვამ სულ დამავიწყა წყენის მიზეზი. თანაც, გულის სიღრმეში მესმოდა კიდეც მისი.

– როგორც ვიცი, ხუთ დღეზე რამდენიმეს თქმა შეიძლება. ისედაც გამიგრძელდა.– უფრო თავისთვის ჩაილაპარაკა ბოლო სიტყვები.

– აქ არ გელოდი. ან ამ საჩუქრებით რომ მომადექი ...

– ეგ საჩუქრები შენი არაა და ნუ ერევი. ჩვენს ციცი–ნათელას მოვუტანე. ისე ძალიან საყვარელი ქალია. – არ მახსოვს მასთან ნათელა, ციცი–ნათელას სახელით მომეხსენიებიოს. ეს საიდანღა გაარკვია? ვფიქრობდი.

– მისი გულის მოგებით გინდა ჩემთან გმოხვიდე?

– მართლა ბავშვი ხარ რა ... – გაეღიმა და ლოყაზე მიჩქმიტა.– შენთან უკეთესი გეგმები მაქვს ბაჭია!

– იქნებ ეგ გეგმები მეც შემითანხმო ხოლმე „მგელო“ ! – ამ სახელის გაგონებაზე ისეთი სახე მიიღო მივხვდი, სიცილის სურვილით კუნთები დაეჭიმა. მეც მიჭირდა თავის შეკავება.

– შეგითანხმო? უკვე რაღაცეებს ვათხმებთ ერთმანეთთან? ისე, მხოლოდ ერთის თქმა შემიძლია, ბავშვივით უნდა მოგექცე, რადგან დიდივით რომ გექცევი არ ჭრის.

– აქ, ჩემი ნერვების მოსაშლელად თუ ჩამოხვედი...

– დამშვიდდი, დედაშენი მოდის.

– როდის დაბრუნდი შვილო? – კითხა და ვიფიქრე ვსო ჩემი ტყუილი გამოაშკარავდებათქო, მაგრამ...

– გუშინ საღამოს. თაკომაც არ იცოდა ტყუილად საყვედურობთ. – გავოგნდი. როგორ შეეძლო ჩემი აზრები გამოეცნო.

– კარგი, მაშინ ახლა მითხარი რა გიყვარს რა გაგიკეთო?

– არაფერი განსაკუთრებული. თუ არ შეწუხდებით უფრო გამეხარდება. – დედა უპასუხოდ მოგვცილდა და მივხვდი, რის საშვალებასაც დრო მისცემდა ყველაფერს გააკეთებდა.

– შენ რა ტელეპატი ხარ, როგორ მიხვდი რა ვუთხარი? – ვკითხე, მარტო რომ დავჩით.

– ვიეჭვიანე და გამოვიქეციო მაგას არ ეტყოდი. თან კითხვაც ისეთი დამისვა...

– ეგ ეჭვიანობა კარგი გამახსენე.

– ანუ აღიარებ, რომ იეჭვიანე?

– ეგ არის ახლა ჩვენი პრობლემა მე, რას ვაღიარებ?

– არის. თუ მეტყვი, რომ იეჭვიანე აღარასდოს მოგცემ მიზეზს.

– ვერ ეღირსები ! – ვუთხარი და მკლავზე ვუჩქმიტე. შემომხედა და დანაპირები გამახსენა. – ათასი პროცენტით ვარ დარწმუნებული, მაგას აქ არ გააკეთებ. ასე რომ ტყუილად ნუ მაშინებ. ახლა, ჩემს პერიმეტრზე ვართ.

– მოიცა, ჩაგიყვან ჩემს პერიმეტრზე. და კიდევ ზოგჯერ, უთქმელობით უფრო მეტს ამბობ. – სახე ავარიდე და ცოტახანს ჩუმად ვისხედით.– შენი საყვარელი შოკოლადები მოგიტანე მიდი ჭამე, იქნებ ცოტა დაგამშვიდოს.

– შენ საიდან იცი, რომელი მიყვარს და საერთოდ, როგორ გებულობ მაგ რაღაცეებს?

– უბრალოთ მონდომებაა საჭირო, რომელიც შენ ჩემთან მიმართებაში სულ გაკლია.

– დიმა რა მინიშნებებით მელაპარაკები ?

– თუ არ მოგწონს, მომეცი საშვალება და პირდპირ გეტყვი.

– წავალ შოკოლადებს შევჭამ. მადლობა, რომ შეწუხდი და მიყიდე. – სწრაფად წამოვდექი წასასვლელად, მაგრამ ჰამაკი შექანავდა და მეც შემაქანა. ამ დროს, რომ არ წავქცეულიყავი წელზე ხელები მომხვია და მის კალთაში ჩავსკუპტი.

– თაკო რამდენხანს აპირებ გაქცევას ?! – მკითხა როდესაც ზემოდან მომიქცია.

– ნუ მეხუტები სირცხვილია. გამიშვი !

– დავიღალე უკვე, ცოლთან მიკარების გამო ვიღაცის, რომ უნდა მრცხვენოდეს! – მკაცრი ტონით მითხრა.

– გამიშვი !

– მიდი ბაჭია, სკუპ–სკუპით გაიქეცი მგელი არ დაგეწიოს ! – როდესაც ასე ხუმრობდა არც გამომეტყველება ეცვლებოდა და არც ხმა. ვგიჟდებოდი, ისეთი სასურველი იყო ასეთი შავი იუმორის დროს ჩემთვის.



იმ საღამოს, ნამდვილი იმერული სუფრა გაიშალა. სიძის მოსვლის ამბავი, რომ გაიგეს მისი გაცნობის სურვილით ბევრი, სტუმარი გვეწვია. დიმაც ისეთი განსხვავებული უბრალო და უშუალო იყო ყველასთან თვალებს და ყურებს არ ვუჯერებდი. თბილი და ყურადღებიანი. ლამის თაფლად გადაიქცა ეს უჟმური კაცი. გვარიანად მოილხინეს. იმერულ ღვინოსაც კარგად შეხვდა. თუმცა, ცოტათი მაინც დაეტყო მხოლოდ მე ვამჩნევდი. უფრო ხშირად და თბილად მიყურებდა. შუაღამე იყო სტუმრები, რომ დაიშალნენე. ყველანი, სიძით მოხიბლულები დარჩნენ. მას სიტყვა–პასუხიც და ინტელექტიც საკმარისზე მეტი ჰქონდა ამ ეფექტის მოსხდენად. ძალიან დაღლილები შევედით საძინებელში, სადაც კიდევ კარგი ორი საწოლი იდგა. რატომღაც თავიდანვე ეს ოთახი ავარჩიე, მგონი გულის სიღრმეში ველოდი მის ვიზიტს. დედამ ბევრი მეხვერწა ოთახი შეიცვალე სირცხვილიაო, მაგრამ გადავარწმუნე. საწოლების გაშლა დავიწყე. ჩამოჯდა და ცოტახანს მიყურებდა. შავი თვალები ლამაზად უციმციმებდა.

– მომეწონა შენი სამოთხე!

– ვატყობ მასაც მოეწონე ! – ღიმილით ვუპასუხე.

–სიამოვნებით დავრჩებოდი აქ სამუდამოდ. ყველანი ისეთი უბრალოები და კეთილები არაინ.

– მესმის. შენს სამყაროში კი პირიქითაა, მაგრამ ჩემი ძმა არ დაგითმობს. მასაც უყვარს. – გავახელე ისევ ღიმილიანი სახით.

– შეიძლება, მაგრამ შენ დაგითმობს. მე კი შენთან ერთდა ვიცხოვრებ ამ სამოთხეში.

– ღვინომ იმოქმედა მგონი. მე გავალ დაიძინე.

– ახლა შენ, ისევ გარბიხარ !

– არ გავრბივარ. უბრალოთ, საშვალებას გაძლევ გამოიცვალო და დაწვე.

– მე არ მრცხვენია !

– კარგი, შევბრუნდები მაშინ. –მისგან ზურგით დავდექი. ადგა. ვიფიქრე გახდას იწყებსთქო, მაგრამ უცებ ჩემს უკან აღმოჩნდა. მხრებზე ხელები ნაზად მომიჭირა, მიმიზიდა და თავზე მაკოცა. გული ამიჩქარდა.

– „იცოდე, მე არ ვარ ის ქალი ვის გვერდითაც სიმშვიდეს ეღირსები“– ეს სიტყვები გახსოვს? – თანხმობის ნიშნად თავი დავუქნიე. გულში ამიფრთხიალა იმის გააზრებამ, რომ ჩემი სიტყვები ახსოვდა. – ასრულებ კიდეც, მაგრამ ის მაინც მითხარი კიდევ როდემდე უნდა მაწამო? – ნაზად ჩამჩურჩულა ყურში. ისეთი მამაკაცური ხმის ტემბრი ჰქონდა ჩემდაუნებურად მაღელვებდა. მისმა თბილმა ბგერებმა წამში მოიარეს გული და გონება.

– ხომ იცი, რომ იმსახურებ ! – აღელვების დასაფარდ ვუთხარი, თორემ იმ წუთას მერჩივნა სამყარო დადუმებულიყო და მხოლოდ ჩვენი გულის ცემისთვის მესმინა.

– ვიცი, მაგრამ სასჯელსაც ხომ აქვს ვადა.– ძლივს დაიხსნა ჩემი თმების ალერსისგან თავი და არეული ხმით მითხრა.

– უვადო სასჯელიც არსებობს ! – სუნთქვაც კი ამერია ისე შემოიპარა ჩემში, მისი სურვილი.

– ოხ თაკო რა გაგიკეთო უკვე აღარ ვიცი !– ისე ამოიხვნეშა გული ამოაყოლა.– კარგი, იყოს სამუდამო ოღონდ ჩემ გვერით იყავი.

– დიმა ნუ იქცევი ასე რა !

– როგორ?– მკითხა და თავისკენ შემაბრუნა. თვალები ამღვრეული ჰქონდა, სიმთვრალე გვარიანად ეტყობოდა.

– სხვანაირად, თბილად. არ გინდა გთხოვ !

– მე სულ ასე მინდა, რომ მოგექცე! – ჩემი ნიკაპი დაიჭირა და კოცნა უნდოდა, მაგრამ ავერიდე და თავი მკერდზე მივადე. – გასაგებია ! – ძლიერად მომეხვია.– რომ იცოდე როგორ მენატრებოდი?!

– მეც ! – გავბედე და ვუთხარი, რადგან დილით ალბათ, არაფერი ემახსოვრებოდა.

ადრე გამეღვიძა. საწოლზე ჩამოვჯექი და ვუყურებდი, როგორ მშვიდად ეძინა. სიცხის გამო გადაეხადა და მის სხეულზე კუნთების დათვლაც კი შემეძლო. მიზიდავდა, მაგიჟებდა. ახლოს მივედი, ჯერ მისი თმის სურნელი შევისუნთქე, რომელიც სულ აჩეჩოდა მერე კი, თითებით შევუსწორე.თავში კიდევ რაღაც სულელური აზრები მომდიოდა, ამიტომ სასწრაფოდ გავეცალე. ჩემი ბაჭიების მოსაფერებლად წავედი. ძალიან დიდ ხანს დავყავი მათთან გულს ვაყოლებდი. ვაჭამე, წყალი დავალევინე გულში ვიხუტე. ჭრელები, ფუნფულები და საოცრად საყვარლები იყვნენ. დედამ გამაგდო ქმარს მიხედეო თორემ, ალბათ კიდევ დიდხანს „ვითამაშებდი“ მათთან. დაბრუნებულს უკვე მოწესრიგებული დამხვდა. რომ შევედი შემათვალიერა, მძიმედ, უსიამოდ ჩაისუნთქა და მკითხა :

– თაკო სად იყავი?

– რატომ მეკითხები? – სიცილი ძლივს შევიკავე, მივხვდი მიზეზს.

– მეწყინა აქ მარტო, რომ დამტოვე. – ღიმილით მითხრა და ცხვირზე ხელი მოიჭირა.

– რაიყო, ნაბახუსევზე არ წავიდა ეს სურნელი? – ვუთხარი და გულიანად გავიცინე.

– მართლა ცუდად მოქმედებს. მითხარი რას დაუკარგე მოსვენება დილიდან ?

– კურდღლების ოჯახს ვეწვიე, პაწაწუნა ბაჭიების მოსანახულებლად.
– და შიგ, სახლში შეუვარდი?! წყალი გადაივლე თორემ, არ ვიცი რა მომივა ! –მართლა არ გამოიყურებოდა კარგად.

– კარგი მივდივარ, აქ არაფეერი დაგემართოს ! მამა სუფრასთან გელოდება, გადი და მეც მალე მოვალ.

– ქმარი ოთახში მიატოვა და ბაჭიებთად გაიქცა მოსაფერებლად. საბოლოოდ შემშლის. – რომ გავედი მაშინ ჩაილაპარაკა, მაგრამ მაინც გავიგონე.



იმ დრეს ქალაქში წავედით მამას სამსახურის გამო. ძალიან არ მინდოდა ბებოს დატოვება და მგონი დიმას ჩემზე მეტად, მაგრამ ისიც თბილისში უნდა დაბრუნებულიყო. სახლში მიგვაცილა და წასვლას აპირება, მაგრამ ჩემმა მშობლებმა სთხოვეს, ერთი დღით კიდევ დარჩენილიყო. შევატყვე, მასაც არ უნდოდა წასვლა და დიდი ხვერწნა არ დასჭირვებია. მამასათან ბევრს საუბრობდა. ძალიან მშვიდი და მხიარული იყო. თავს ისე გრძნობდა როგორც მე, მის მშობლებთ. თითქოს როლები გავცვალეთ. მეც ვიეჭვიანე. დედას და მამას, მის გამო სულ გადავავიწყდი. ამასობაში დაღამდა და ძილის დროც მოვიდა. მისაღებში ვიჯექით და ტელევიზორის „პულტს“ ვაწვალებდი.

– მავნე ადამიანი ხარ ! – მითხრა და ღიმილით გადმომხედა.– მაგან მაინც რა დაგიშავა, რომ არ ასვენებ ? – ისე მითხრა თითქოს წინა ღამის საუბარი ახსოვდა.

– ნერვებს ვიმშვიდებ !

– და რა განერვიულებს?

– ჩემს საძინებელში ერთი საწოლი დგას.

– მერე?

– მშვენივრად ხვდები მერე, რაც !

– ისევ... ერთი დღე გამიძელი არ შეგჭამ. ან თუ გინდა აქ დავიძინებ არ მაქვს პრობლემა.

– ჩემს მშობლებს შენ აუხსნი თუ მე ავუხსნა აქ რატომ წვები?– მოჭუტული თვალებით გავხედე.

– მე ავუხსნი მათი შვილი, როგორი მზრუნველი და მოსიყვარულე მეუღლეა !

– ნერვებს ნუ მიშლი და წამოდი!

ოთახში, რომ შევედით მისი სახე უნდა გენახათ. სიცილს ძლივს იკავებდა და მონდომებით ათვალიერებდა ყველაფერს. საწოლზე დადებული დიდი, ფუმფულა სათამაშო დაჭირა, შემომხედა და მითხრა;

– და ამის შემდეგ კიდევ მეტყვი ბავშვი არ ვარო?

– ნუ დამცინიხარ !

– სერიოზულად ვფიქრობ, ბაჭიების საშენი უნდა გაგიკეთო.

– დამანებე ახლა თავი თორე, მაგ საშამაშოთი გაგგუდავ. ისედაც გაბრაზებული ვარ. სპეციალურად დარჩი ხო?

– ხო. ერთი სული მქონდა ამ ვარდისფერ და სათამაშოებით სავსე ოთახში, როდის დავიძინებდი . ეს კუდღელი ჩავიწვინოთ შუაში, საზღვარი იქნება. – ხანდახან ვერ ვარჩევდი ხუმრობდა თუ არა ისეთი სერიოზული იყო.

– ესეიგი ბავშვი ხო ? კიდე არ ეშვები მაგ თემას... ბატონო დიმიტრი, იქნებ შემახსენოთ საქართველოს კონსტიტუციის, რომელი მუხლით ისჯება და სასჯელის რა ზომაა განსაზღვრული „ბავშვებთან“ ქორწინების დროს? – ვკითხე და მრავლისმეტყველი სახით შევხედე.

– შენს დაბადების მოწმობაში, დაბადების თარიღად 1995 წლის 15 ნოემბერი, რომ არ ეწეროს მართლა შემეშინდებოდა. მხოლოდ მაგით თუ გაარკვევს კაცი შენს ასაკს. – ამჯერადაც ღიმილშეპარული შავი იუმორი.

– ნეტა, ჩემი მეხუთე კლასის დროინდელ სკოლის ჟურნალსაც არ გამოითხოვდე. – როგორ მინდოდა გემრიელად გამეცინა, მაგრამ საწოლის საკითხი უფლებას არ მაძლევდა.

– ვერ იპოვეს !

– კარგი რა ... – უცებ თემა შევცვალე – რა ვქნათ ახლა აქ ორივე, როგორ დავწვე... რას აკეთებ ? ნუ იხდი.. ნუ იხდი ... – ალი მომედო წარმოდგენაზე თუ, რა დამემართებოდა ჩემს გვერდით ასე, რომ დაწვებოდა.

– თაკო თუ გგონია ამ სიცხეში ჩაცმულ –დახურული დავიძიბე ძალიან ცდები. შებრუნდი შენ თუ გრცხვენია და დამაცადე დაძინება. – აშკარად ერთობოდა.

– იცოდე მაგ კუთხე იკმარე და ჩემსკენ არ მოიწიო.

– შენ თვითონ არ მოიწიო და არ შემაწუხო. ვიცი, ძილში რომ დადიხარ. – საწოლში მოკალათდა.

– საიდან იცი?

– შენგან განსხვავებით ფიზელი ძილი მაქვს.

მართალი მითხრა საშინელი ძილი ვიცი. საწოლის თავში დაძინებულმა შეიძლება შაწოლის ბოლოში ან სულაც იატაკზე გავიღვიძო. თანც დილიით არაფერი მახსოვ. ტანსაცმლიანად, დაჭიმული სხეულით მივუწექი გვერდით. ცეცხლი მეკიდა გულშიც და გონებაშიც. მეძინებოდა, მაგრამ შიშით თვალებს ვერ ვხუჭავდი, რადგან მეშინოდა დილით მასზე მიკრულს არ გამეღვიძა. შიშის ასე ახდენა?!... სასიმოვნო, ნაცნობი სურნელი. თვალები გავახილე და წამსვე დავხუჭე. ვინატრე, რომ იქედან გავმქრალიყავი. მას უკვე გაღვიძებოდა ან, შეიძლება საერთოდ არ ეძინა ისე შემაწუხებლად ვიწექი მასზე... ხო, სწორად გაიგეთ, საწოლზე კიარა მასზე მეძინა. თავი მის მკერდზე მედო, ხელებით კი სხეულზე ვეკვროდი. ძლიერ მკლავებში ვყავდი გამომწყვდეული და თმებზე მეალერსებოდა. სირცხვილით და ვნების ალით ერთდროულად ვიწვოდი. მთელი გულრწფელობით ვუთხარი :

– დიმა ახლა მართლა არ ვიცი რა უნდა გავაკეთო. მრცხვენია !

– არაფერი თქვა და არფერი გააკეთო, უბრალოთ ცოტახანსა ასე დარჩი.

– მრცხვენია–მეთქი !

– ვისი და რისი?

– შენი და ამ მდგომარეობის რათქმაუნდა.

– თაკო, შენ ჩემი ცოლი ხარ და გაიაზრე ეს ბოლოს და ბოლოს. ახლა კი, შემარგე რაღაც კარგი გთხოვ ! – მითხრა და უფრო ძლიერად მომეხვია. –წუხელ, ორჯერ გადამაგდე საწოლიდან და კონპენსაციას ვითხოვ.– ჩვეული ინტონაციით.

– კარგი რა, ამხელა კაცს რას მოგერეოდი ეს წიწილა ქალი.

– წიწილა ქალი ? – გაიმეორა და გაეცინა. – ისე, მართლა წიწილას წონა გაქვს.

– შენი გულის ფეთქვის სიხშირეს თუ დავუჯერებთ ისეა დაღლილი წიწილას წონა ვერ იზავდა ამას.

– გააჩნია თუ, წონას პირდაპირი მნიშვნელობით გულისხმობ ვერა.

– ანუ, შენს ცხოვრებაში სხვა წონაც მაქვს? – გამოვეცალე და ზემოდან დაეჭვებით დავხედე.

– კი და მართლა თუ გაინტერესებს გეტყვი რაც.

– არა, რატო უნდა მაინტერესებდეს?!

– თაკო, ნუ მიწვევ თორემ , ამ წიწილას გემოს გავუსინჯავ. – მითხრა და სახეზე ჩამოყრილი თმები გამისწორა. შეშინებული წამოვხტი, როცა მზერა ჩემს ტუჩებზე გაუშეშდა. დამიჭირა საწოლზე დამაბრუნა და ზემოდან მომექცა. – ვერსად ვერ გაიქცევი. ამის შემდეგ არცერთ შენს გამოწვევას არ დავტოვებ უპასუხოდ იცოდე ! ჯერ მაიძულე ხუთი დღე შენს გარეშე გამეტარებინა. მერე მაიძულე მთელი ღამე შენზე ჩახუტებულს მძინებოდა და შენი სიახლოვით ჭკუიდან გადაგეყვანე. რომ გამეღვიძა და ისე დამხვდი.... ხოდა ახლა შენი კოცნა მინდა და ვალდებული ხარ დამთანხმდე.

– არ გაქცეულიყავი კლუბში და არაფრის იძულება არ მოგიწევდა. – გული ლამის საგულედან ამომივარდა.

– რატომ გამიშვი მერე, რატომ არასდროს მაჩერებ? ნუ გამიშვებ და არსადაც არ წავალ.

– შენ თუ წასვლა გინდა მე ვერ შეგაკავებ !

– არ მინდა თაკო ! არ მინდა, მაგრამ არასდოს არაფერს გავაკეთებ შენი სურვილის გარეშე. ამას აქამდეც უნდა მიმხვდარიყავი. შენ კი ყველა გზას მიკეტავ... ნუ მცდი! ეს მოთმინება ძვირად მიჯდება. – უფრო ახლოს დაიხარა ჩემთან.

– გეხვერწები, გემუდარები გამიშვი !

– ვერა, არ შემიძლია. როცა ვხედავ ტუჩებს, როგორ იჭამ თვას ვერ ვერევი. ნუთუ ასე ძნელია, მხოლოდ ერთ კოცნას გთხოვ !– სასწრაფოდ ავიფარე ხელი პირზე. – შენი გული დამფრთხალი ჩიტივით ფეთქავს ! – გულზე ხელი დამადო და უფრო მეტად ამიფრთხიალა.

– დიმა, გთხოვ ნუ მეცქევი მასე !

– მეც სულ მაგას გთხოვ უკვე სამი თვეა. – ცხვირზე მაკოცა და გამიშვა. – დღეს უნდა წავიდეთ, მოემზადე.

– შენ წადი, მე რამდენიმე დღეში ჩამოვალ.

– დაგტოვებ მხოლოდ იმიტომ, რომ დაფიქრდე და შენ თავში გაერკვე რა გინდა.

– შენ რა გინდა ? – სუნთქვა შეკრულმა ვკითხე.

– მე დიდი ხანია ეგ გარკვეული მაქვს.იცოდე, რომ ჩამოხვალ ვისაუბრებთ! – მიბრძანა და ხელში კონვერტი და ბარათი მომაჩეჩა.

– ეს რა არის ?

– ეს შენს მშობლებს დაუტოვე . ეგ ბარათი კი შენია, როგორც გინდა გამოიყენე.

– არ მინდა. ჩემი ფული მაქვს.

– არ მიკითხავს რა გინდა. იცოდე მაგ კონვერტი უკან არ წამოღო თორემ, მძიმე სასჯელს მოვიფიქრებ. შენთან არაფერ შუაშია. ჩემი საჩუქარია და უბრალოთ შენ გადაეცი. ხო კიდევ, ისეთი კარგი მშობლები გყავს მიკვირს შენ ვის გავხარ ასე შეშლილი. – გაეღიმა და თვალი ჩამიკრა.

– შენამდე ჭკვიანი ვიყავი. შენი ბრალია თუ გავგიჟდი. – სიმართლე ვუთხრაი, მისი სიყვარული გამო გავხდი ასეთი.

– მეც სხვანაირი ვიყავი შენამდე. ახლა, ისიც კი არ ვიცი ჩემს მდგომარეობას რა ქვია. ასე, რომ ერთმანეთის წარსულთან ვალში არ ვართ. მხოლოდ სამი დღე გაქ თორემ, მერე ისევ მომიწევს ჩამოსვლა და ამ საწოლში შენი ატანა.

– კარგი გავიგე , მაგრამ უკმაყოფილო სულაც არ ჩანდი. – ვუპასუხე მხრების აჩეჩვით.

– ოხ, როგორ მინდა ახლა ჩვენს ოთახში მყავდე ! ვნახოთ იქ რამდენად დიდგულზე იქნები.

გავაცილე და რომ შემოვბრუნდი კონვერტი გავხსენი. საკამოდ სოლიდური თანხა იდო წერილთან ერთად– „ ცუდად არ გაიგო. უბრალოთ პირველად ვიყავი სტუმრად, ვერ მოვიფიქრე მათთვის რა მეჩუქებია. ამიტომ ეს გადაეცი და თავად გადაწყვიტონ. „ – ნამდვილად გულუხვი გამოდგა. ეს საჩუქარი, რომ ჩემს მსობლებს აეღოთ მთელი ძალისხმევა დამჭირდა. ასჯერ ჩავუდე დედას ხელებში და ასჯერვე უკან დამიბრუნა. თხოვნა– ხვერწნაში არაქათი დამელია. ბოლოს ისევ სიძის ხათრმა გაჭრა. ვუთხარი, იფიქრებს იუკადრისეთ და ეწყინებათქო. ეს პრობლემა, რომ მოვაგვარე ჩემი პრობლემა გამახსენდა. საუბარი სურდა ბიჭს და თან რაზე. ჯერ ჩემ თავს ძლივს გამოვუტყდი და მასთან ამის თქმას ყველაფერი მერჩივნა. მაგრამ ისეთი კატეგორიული ჩანდა არ ვიცი თავს, როგორ ავარიდებდი. კაცმა არ იცის რა სისულელს გავაკეთებდი. დროც, რომ გამორწყულად მომცა. გეგონებოდა რაიმე ხელშეკრულებას ვამზადებდი. არადა ამ სამ დღეში მთელს ჩემ ცხოვრებაზე და გრძნობებზე უნდა მეფიქრა, რომელიც ჩემს მომავალს გადაწყვეტდა. საფიქრალი არც არაფერი მქონდა ვიცოდი, რომ მიყვარდა და ისიც ვიცოდი, რომ არ უნდა მყვარებოდა მაგრამ ამის , როგორ შევძლებდი. არც მისი პასუხის მოსასმენად ვიყავი მზად. ეს ყველაფერი ჩვენს ურთიერთობას კი დაალაგებდა, მაგრამ სიმართლე ბოლომდე არ ვიცოდი და ეს უფრო მიშლიდა ხელს. ერთი რამ ყველაზე დანამდვილებით ვიცოდი, მის გარეშე არაფერი არ მინდოდა... ამ აზრთა ჭიდილში გავიდა ორი დღე. მომწერა– „ხვალ გელოდები“ . განაჩენის დღე ახლოვდებოდა....



№1 სტუმარი სტუმარი მარიამი

რა ძააააან კარგიაააააა...

 


№2 სტუმარი სტუმარი დარინა

მეთერთმეტე თავიაა და ამ გოგოს ვერაფერი გავუგე აი გეფიცები ყველანაირად ვცადე გამეგო მაგრამ ვერაა, ჩვეულებრივი ქარაფშუტა ქალივით იქცევა, არც ისე უნდა და არც ასეე, ადამიანის მოსმენაც არ უნდა და მერე ვითომ გვიმტკიცებს უყვარს, აი ნერვებიც აღარ მყოფნის ამ გოგოზე რამე დავწეროო, თავიდან იქეთ ეხვეწებოდა ვილაპარაკოთოო ახლა როცა მოინდომა დიმამ ლაპარაკი თავის დაფასებები დაიწყო და იდიოტურ რაღაცებს იგონებ, გაქცევის ნაცვლად ურთიერთობა რომ მოაგვაროს უკეთესი მგონია, ანუ გამოდის რომ ყველა დაბრკოლებაზე ადგება დაკრავს ფეხს და გაიქცევა აი ძალიან არასაიმედო ადამიანია, მესმის როგორც დაიწყო დიმამ ურთიერთობა მაგრამ უკვე მეტისმეტია თაკოს უაზრო გამოხდომები, აი გეფიცები ქალურ სოლიდარობასაც ვერ ვუცხადებ. აი დიმა სხვანაირია უნდა დაინახონ ვინმემ მისი შინაგანი სამყარო შეუყვარდა მაგრამ მასთან მიახლოების საშუალებასაც არ აძლევენ, იმედია შემდეგ თავში რამე დებილობას არ მოიგონებს და მოუსმენს ნორმალურად მაინც

 


№3 სტუმარი Life is beautiful

ამათთან სულ ცეცხლი და ალი ტრიალებს... აუ მიყვარს ეს ორი და რა ვქნა..... ♥️ ახლა უბრალოდ დრო არ მაქ თორე ბევრს ვიჭუკჭუკებდი..
წარმატებები კარამელო♥️

 


№4  offline მოდერი თამარი აჩბა

Life is beautiful
ამათთან სულ ცეცხლი და ალი ტრიალებს... აუ მიყვარს ეს ორი და რა ვქნა..... ♥️ ახლა უბრალოდ დრო არ მაქ თორე ბევრს ვიჭუკჭუკებდი..
წარმატებები კარამელო♥️
♥️♥️

 


№5 სტუმარი სტუმარი თეო

ეს თავი ძალიან მშრალი და არაფრის მომცემი იყო ,უფრო მეტს ველოდი რაც შეეხება თაკოს მისი ქცევა უკვე ცანცარა გოგოს ქცევას გავს ,ქალი რომელიც იურისტია ვფიქრობ მეტად უფრო შემდგარი და აზრიანი უნდა იყოს

 


№6  offline წევრი ნანა73

ველოდები, ყველა თავში ველოდები რომ რამე მნიშვნელოვანი ან ცოტა განსხვავებული მაინც მოხდება, თუმცა...
ალბათ ფიქრობ რატომ წუხდები და კითხულობო მაშინ?
ვკითხულობ, იმიტომ რომ მომწონს როგორ წერ.
სიუჟეტიც საინტერესოა, პერსონაჟებიც.
ვხედავ პოტენციალს, ბევრად საინტერესო და გააზრებული ისტორიები შექმნა.
ვიცი შენი აზრიც შენს ისტორიებზე.
მხოლოდ რჩევა იქნება ჩემი - იურისტი გყავს მთხრობელი. წესით წარმატებული.
ამდენი ბავშვობა და ჭირვეულობა, სულ ცოტა არასერიოზულია...

წარმატეები. ❤️

ახლა გამეცინა, კომენტარებს გადავხედე და ერთი შინაარსი გვიწერია ყველას smile
ეს არც ირონიაა და არც აგრესია.
ეს ფაქტია.
მეც არ ვიცი, რატომ მინდა ეს ისტორია უკეთესი იყოს, მართლა არ ვიცი.
კომენტარიც იმიტომ გავაკეთე, თან ორი.
იმერეთზე კი...
ჩემი იმერეთი ყველაზე ლამაზია დედამიწაზე, ყველაზე ტკბილი და მშობლიური.
მიუხედავად მრავალი წლებისა, რომლებმაც თითქმის ყველა სითბოს წყარო შემომაცალა,
მიუხედავად დროისა, რომელსაც სულ უფრო ნაკლებად ვატარებ იქ,
მოგონებები ყველაზე ლამაზი და ფერადია.

 


№7  offline მოდერი თამარი აჩბა

ნანა73
ველოდები, ყველა თავში ველოდები რომ რამე მნიშვნელოვანი ან ცოტა განსხვავებული მაინც მოხდება, თუმცა...
ალბათ ფიქრობ რატომ წუხდები და კითხულობო მაშინ?
ვკითხულობ, იმიტომ რომ მომწონს როგორ წერ.
სიუჟეტიც საინტერესოა, პერსონაჟებიც.
ვხედავ პოტენციალს, ბევრად საინტერესო და გააზრებული ისტორიები შექმნა.
ვიცი შენი აზრიც შენს ისტორიებზე.
მხოლოდ რჩევა იქნება ჩემი - იურისტი გყავს მთხრობელი. წესით წარმატებული.
ამდენი ბავშვობა და ჭირვეულობა, სულ ცოტა არასერიოზულია...

წარმატეები. ❤️

მადლობთ, რომ კითხულობ! ვწუხვარ, თქვენს მოლოდინს თუ არ ამართლებს ჩემი ყოველი შემდეგი თავი, მაგრამ მე ამ ურთიერთობის გაგრძელება სხვანაირად არ გამომდის. ის დიმა და თაკო, რომელიც მე შევქმენი და მევე ვიცი მათი შინაგანი სამყარო, მხოლოდ ასე გააგრძელებდა. თითეულ მათგანს საკუთარ თავში ვგრძნობ და ისე ვწერ. ალბათ ეს ჩემი პრობლემა, რომ ვერ ვხვდები თქვენი თვალით დანახული ჩემი პერსონაჟები როგორია.

სტუმარი თეო
ეს თავი ძალიან მშრალი და არაფრის მომცემი იყო ,უფრო მეტს ველოდი რაც შეეხება თაკოს მისი ქცევა უკვე ცანცარა გოგოს ქცევას გავს ,ქალი რომელიც იურისტია ვფიქრობ მეტად უფრო შემდგარი და აზრიანი უნდა იყოს

მადლობთ შეფასებისთვის! მაგრამ მე ჩემი აზრი გამაჩნია ამ საკითხთან დაკავშირებით. როდესაც საქმე სიყვარულს და გრძნობებს ეხება, როდესაც პირველად ეჯახები იმ გრძნობას რომელიც უცხოა და თან გულის სიღრმეში ამას მთელი ცხოვრება გაურბიხარ და თან ისეთ სიტოაციაში როგორშიც თაკოა და ისეთ კაცთან, როგორიც დიმაა სულაც არ უნდა გაუკვირდეს ადამიანს მისი საქციელი. დიმა ახდენს მასში ყველაზე მიუგნებელი ქმედებების პროვოცირებას და თუ, რატომ? მაგას თავადაც მიხვდებით. თაკო ყველასთან შემდგარი და აზრიანი დიმას გარდა. და ასევე ჩემი აზრით პროფესია და პროფესიონალიზმი აუცილებელი არაა ადამიანის შინაგან სამყაროს კვეთდეს და მასში ბუნებრიობას კლავდეს. მითუმეტეს თუ ამ სამყაროს ყველაზე ახლობელ ადამიანთან აშიშვლებ.

არ მიყვარს როდესაც მაიძულებენ პერსონაჟები ან ნაწერი დავიცვა. თუ პირველივე თავიდან კითხულობთ მაშინ გეცოდინებათ თაკომ რამდენჯერ გაუსვა ხაზი მის თავში მომხდარ გარდამტეხ ცვლილებებს. მე ვყვები თაკოს და დიმას სიყვარულის ისტორიას, მათ ბუნებრივ უშუალო განცდებთან ერთად და საერთოდ არ მსურს მათი ქმედებები მაინცდამაინც მათ პროფესიასთან შევასინთეზო. მადლობა თითეულ თქვენგანს ! როდესაც ახლა თავს ვდებ მოუთმენლად ველი თქვენს შეფასებებს და არ აქვს მნიშვნელობა როგორი იქნება ის. ♥️♥️♥️

 


მე თვალები გამინათდა ეს თავი რომ დავინახე და თქვენი არ ვიცი :D წავალ ახლა რუსთველოლოგიას ჩავუჯდები და მერე წავიკითხავ. შოკოლადივითაა, სწავლის მერე რომ საჩუქრად იღებ..
ამ თავზე კომენტარს დავწერ აუცილებლად, აზრთა სხვადასხვაობა რადგან გამოიწვია <3

 


№9  offline წევრი Megioki

მაგ "ხვალ გელოდები"-ის ჩვენც მოუთმენლად ველოდებით, ისე, რომ იცოდე მაინც რა :დდდ ოხ, თაკო, თაკოოო. :დდ როგორ შეიცვალა ეს გოგო. ❤️ ერთი ამათ ერთად ყოფნას მომასწრო :დდ დადებითი ემოციებით ავივსე, გაღიმებული ვკითხულობდი. სხვისი არ ვიცი მაგრამ მე კი ვისიამოვნე ამ თავითაც და მთლიანად ისტორიაზე ხომ არაფერს ვამბობ ❤️❤️ თაკოც და დიმაც თავიანთი რთული ხასიათებით მაინც მევასებიან ❤️ (მომიტევეთ ჟარგონისთვის). :დდდ არა, კაი ბიჭია ეს დიმა და რა გავაკეთო? :დდ თაკომაც კარგად იცის, რომ სიმართლეს ვამბობ და როგორი კარგი არის დიმა. :დდ

მოკლედ, ბევრი, რომ არ გავაგრძელო, წარმატებები შენ და ახალი თავის მალე დადება ჩვენ :დდ ❤️❣️♥️

 


№10  offline აქტიური მკითხველი grafo

არა, ამ გოგოს უეჭველი ჰგონია რომ ბავშვები წეროს მოჰყავს :)). მართლა ოღონდ.
როგორ სიყვარულზე წერ იცი?! როგორ ავხსნა გასაგებად...აი, 12-14 წლის ასაკში პირველად რომ წაიკითხავ შექსპირის სონეტებს, სიყვარული მხოლოდ ეგ გგონია და რეალობას რომ ხარ სრულიად მოწყვეტილი, ბავშვური ოცნებები გაქვს და ა.შ.
როდესაც პროფესიას ხაზს უსვამს მკითხველი, ვფიქრობ მსგავს რაღაცას გულისხმობს და არა იმას, რასაც შენ გვპასუხობ. იქ სადაც იურისტობამდე მივიდა, სხვა თუ არაფერი ადამიანის ფიზიოლოგიური 'აგებულება' სკოლაში ბიოლოგიიდან მაინც უნდა იცოდეს.

უბრალოდ, იმდენად გემრიელად წერ, რაღაცნაირდ, რომ...ამიტომ აქტიურობს მკითხველიც. სულ ესაა!


პ.ს. იძულება მგონი სხვა რამეა, ჩვენ უბრალოდ კომენტარის ველში ჩვენს აზრს ვაფიქსირებთ, იმ აზრს რაც ისტორიის თითოუელი წაკითხვის მერე გვრჩება.
ისე თუ დააკვირდები დიმაზე ხმას არ ვიღებთ.:)).

 


№11 სტუმარი სტუმარი თეო

grafo
არა, ამ გოგოს უეჭველი ჰგონია რომ ბავშვები წეროს მოჰყავს :)). მართლა ოღონდ.
როგორ სიყვარულზე წერ იცი?! როგორ ავხსნა გასაგებად...აი, 12-14 წლის ასაკში პირველად რომ წაიკითხავ შექსპირის სონეტებს, სიყვარული მხოლოდ ეგ გგონია და რეალობას რომ ხარ სრულიად მოწყვეტილი, ბავშვური ოცნებები გაქვს და ა.შ.
როდესაც პროფესიას ხაზს უსვამს მკითხველი, ვფიქრობ მსგავს რაღაცას გულისხმობს და არა იმას, რასაც შენ გვპასუხობ. იქ სადაც იურისტობამდე მივიდა, სხვა თუ არაფერი ადამიანის ფიზიოლოგიური 'აგებულება' სკოლაში ბიოლოგიიდან მაინც უნდა იცოდეს.

უბრალოდ, იმდენად გემრიელად წერ, რაღაცნაირდ, რომ...ამიტომ აქტიურობს მკითხველიც. სულ ესაა!


პ.ს. იძულება მგონი სხვა რამეა, ჩვენ უბრალოდ კომენტარის ველში ჩვენს აზრს ვაფიქსირებთ, იმ აზრს რაც ისტორიის თითოუელი წაკითხვის მერე გვრჩება.
ისე თუ დააკვირდები დიმაზე ხმას არ ვიღებთ.:)).

ზუსტად მიმიხვდი რატო გავუსვი ხაზი პროფესიას, 12 წლის გოგოც კი სრ დაფრინავს ისე როგორც თაკო, მთლიანობაში ისტორია ძალიან კარგია

 


№12  offline მოდერი თამარი აჩბა

მთვარის სევდა
მე თვალები გამინათდა ეს თავი რომ დავინახე და თქვენი არ ვიცი :D წავალ ახლა რუსთველოლოგიას ჩავუჯდები და მერე წავიკითხავ. შოკოლადივითაა, სწავლის მერე რომ საჩუქრად იღებ..
ამ თავზე კომენტარს დავწერ აუცილებლად, აზრთა სხვადასხვაობა რადგან გამოიწვია <3

♥️♥️♥️

სტუმარი თეო
grafo
არა, ამ გოგოს უეჭველი ჰგონია რომ ბავშვები წეროს მოჰყავს :)). მართლა ოღონდ.
როგორ სიყვარულზე წერ იცი?! როგორ ავხსნა გასაგებად...აი, 12-14 წლის ასაკში პირველად რომ წაიკითხავ შექსპირის სონეტებს, სიყვარული მხოლოდ ეგ გგონია და რეალობას რომ ხარ სრულიად მოწყვეტილი, ბავშვური ოცნებები გაქვს და ა.შ.
როდესაც პროფესიას ხაზს უსვამს მკითხველი, ვფიქრობ მსგავს რაღაცას გულისხმობს და არა იმას, რასაც შენ გვპასუხობ. იქ სადაც იურისტობამდე მივიდა, სხვა თუ არაფერი ადამიანის ფიზიოლოგიური 'აგებულება' სკოლაში ბიოლოგიიდან მაინც უნდა იცოდეს.

უბრალოდ, იმდენად გემრიელად წერ, რაღაცნაირდ, რომ...ამიტომ აქტიურობს მკითხველიც. სულ ესაა!


პ.ს. იძულება მგონი სხვა რამეა, ჩვენ უბრალოდ კომენტარის ველში ჩვენს აზრს ვაფიქსირებთ, იმ აზრს რაც ისტორიის თითოუელი წაკითხვის მერე გვრჩება.
ისე თუ დააკვირდები დიმაზე ხმას არ ვიღებთ.:)).

ზუსტად მიმიხვდი რატო გავუსვი ხაზი პროფესიას, 12 წლის გოგოც კი სრ დაფრინავს ისე როგორც თაკო, მთლიანობაში ისტორია ძალიან კარგია

ვგიჟდები შენს შეფასებებზე , ოღონდ მართლა. ♥️ აი ბავშვებზე, რომ მიდგება საქმე დიმა აუცილებლად აუხსნის წეროს რომ არ მოჰყავს... და ბიოლოგიაში მაგ ნაწილს "გადაახტა" :) :) ისევე როგორც ახლა აკეთებს დიმასთან ურთიერთობაში ნახტომებს.

Megioki
მაგ "ხვალ გელოდები"-ის ჩვენც მოუთმენლად ველოდებით, ისე, რომ იცოდე მაინც რა :დდდ ოხ, თაკო, თაკოოო. :დდ როგორ შეიცვალა ეს გოგო. ❤️ ერთი ამათ ერთად ყოფნას მომასწრო :დდ დადებითი ემოციებით ავივსე, გაღიმებული ვკითხულობდი. სხვისი არ ვიცი მაგრამ მე კი ვისიამოვნე ამ თავითაც და მთლიანად ისტორიაზე ხომ არაფერს ვამბობ ❤️❤️ თაკოც და დიმაც თავიანთი რთული ხასიათებით მაინც მევასებიან ❤️ (მომიტევეთ ჟარგონისთვის). :დდდ არა, კაი ბიჭია ეს დიმა და რა გავაკეთო? :დდ თაკომაც კარგად იცის, რომ სიმართლეს ვამბობ და როგორი კარგი არის დიმა. :დდ

მოკლედ, ბევრი, რომ არ გავაგრძელო, წარმატებები შენ და ახალი თავის მალე დადება ჩვენ :დდ ❤️❣️♥️

მადლობა ჩემო პოზიტივო ! ♥️♥️

 


№13 სტუმარი სტუმარი ანი

რატო ართულებს, უთხრას რისი ცოდნაც უნდა, უთხრას რა აწუხებს, უთხრაას გრძნობების შესახებ, ასე უფრო რთული არ არის? მე მაგალითად ჭკუიდან გადავიდოდი, რამე მაწუხებდეს და ვერ ვეუნებოდე, თანაც არც ისეთი საგანგაშოა რამე რომ ვერ უთხრაას ან კითხოს.
უბრალოდ ძალიან ართულებს და იმედია სწორ გადაწყვეტილებას მიიღებს.
ვეთანხმენი დიმას, არასოდეს არ აჩერებს დიმას როცა მიდის მისგან, ყოველთვის ნებდება ხოლმე ასეთ სიტუაციებში, ეს მაცოფებს მე და როგორც ჩანს დიმასაც.
იმედია ეს გოგო გამოფხიზლდება, ველი ამათ ძალიაააან ძალიააან თბილ მომენტებს სიყვარულებს და სიხარულებს ^-^

სახალისო მომენტებიც სასწაული გაქვს რა ^-^

იმედია გამოიხედება თაკო თვალებში და სწორ გადაწყვეტილებას მიიღებს.

და ნუ გარბიის ეს გოგოოოო ადვოკატია, იურისტიაა ბოლო ბოლო, იბრძოლოს რა.

ასე მალე რომ დადე ახალი თავი შენ ვერ წარმოიდგენ როგორ გამახარე. სულმოუთქმელად გელოდები ^-^

 


№14  offline წევრი თათია-თათა

როგორ გამიხარდა დღეს რომ დავინახე ახალი თავი :) იმედია მომდევნო თავსაც მალე დადებ ;)

 


№15  offline მოდერი თამარი აჩბა

თათია-თათა
როგორ გამიხარდა დღეს რომ დავინახე ახალი თავი :) იმედია მომდევნო თავსაც მალე დადებ ;)

ვცდილობ ყოველთვის. ♥️

სტუმარი ანი
რატო ართულებს, უთხრას რისი ცოდნაც უნდა, უთხრას რა აწუხებს, უთხრაას გრძნობების შესახებ, ასე უფრო რთული არ არის? მე მაგალითად ჭკუიდან გადავიდოდი, რამე მაწუხებდეს და ვერ ვეუნებოდე, თანაც არც ისეთი საგანგაშოა რამე რომ ვერ უთხრაას ან კითხოს.
უბრალოდ ძალიან ართულებს და იმედია სწორ გადაწყვეტილებას მიიღებს.
ვეთანხმენი დიმას, არასოდეს არ აჩერებს დიმას როცა მიდის მისგან, ყოველთვის ნებდება ხოლმე ასეთ სიტუაციებში, ეს მაცოფებს მე და როგორც ჩანს დიმასაც.
იმედია ეს გოგო გამოფხიზლდება, ველი ამათ ძალიაააან ძალიააან თბილ მომენტებს სიყვარულებს და სიხარულებს ^-^

სახალისო მომენტებიც სასწაული გაქვს რა ^-^

იმედია გამოიხედება თაკო თვალებში და სწორ გადაწყვეტილებას მიიღებს.

და ნუ გარბიის ეს გოგოოოო ადვოკატია, იურისტიაა ბოლო ბოლო, იბრძოლოს რა.

ასე მალე რომ დადე ახალი თავი შენ ვერ წარმოიდგენ როგორ გამახარე. სულმოუთქმელად გელოდები ^-^

მადლობაა ♥️♥️♥️

 


№16  offline წევრი ჭირვეული

შენი ჭირიმე, არ შეწყვიტო და შუა გზაში არ მიგვატოვო მკითხველი , კარგად და გამართულად წერ. თაკო როცა უნდა მაშინ მოეგოს გონს. ფაქტია, ყოველ ახალ თავს მოუთმენლად ველით

 


№17 სტუმარი maria

აუუ ეს ორი რო მიყვარსს ❤️ ❤️ თაკოც ძალიან მომწონს დდ ვბალეშიკობ დდ მალეე დადე რა შემდეგი თავი ვეღარ ვითმენ ???? ❤️

 


მაინც ვფიქრობ რომ იმ სიტუაციაში როგორშიც გმირები არიან სხვანაირად ვერ მოიქცევიან, თაკოსთვისაც არ არის ადვილი ასე უცებ გრძნობებზე გულღიად საუბარი. და ის ქცევებიც ვფიქრობ ძალიანაც კარგი იყო. ბოდიში მაგრამ ყოველთვის ყველგან და ყველასთან მკაცრი, ოფიციალური და დიდი ვერ იქნები . ადამიანებს ყოველთვის სჭირდებათ ისეთი ვინმე ვინც მათში ბავშვს გამოაღვიძებს, ან ბავშვს დაინახავს. ბავშვობის სახლში წავიდა თან თაკო და თითქოს ბავშვობაში დაბრუნდა 5 დღით და რა მისულიყო დიმა და დაეძალებინა ისევ დიდი ყოფილიყო?!
ნურავის ნურაფერს ნუ უხსნი ეს შენი მოთხრობაა და შენს გარდა ვერავინ ვერ დაწერს, ასე რომ წერე და წერე. კარგია. ❤️

 


№19 სტუმარი სტუმარი ნესტანი

ძალიან მაგარია მომეწონა საინტერესო წასაკითხია ვიმხიარულე მომწონს ეს წყვილი რადგან მართლა შეუყვარდათ ერთმანეთი მინდა ბედნიერები იყვნეთ ბოლოს მაინც გაარკვიონ თავიანთი ურთიერთობ ველოდები ახალ თავს მადლობა წარტებები ????

 


№20  offline მოდერი თამარი აჩბა

GentleWoman
შენი ჭირიმე, არ შეწყვიტო და შუა გზაში არ მიგვატოვო მკითხველი , კარგად და გამართულად წერ. თაკო როცა უნდა მაშინ მოეგოს გონს. ფაქტია, ყოველ ახალ თავს მოუთმენლად ველით

არ მიგატოვებთ :) :) მიხარია რომ მელოდები . ♥️

მთვარის სევდა
მაინც ვფიქრობ რომ იმ სიტუაციაში როგორშიც გმირები არიან სხვანაირად ვერ მოიქცევიან, თაკოსთვისაც არ არის ადვილი ასე უცებ გრძნობებზე გულღიად საუბარი. და ის ქცევებიც ვფიქრობ ძალიანაც კარგი იყო. ბოდიში მაგრამ ყოველთვის ყველგან და ყველასთან მკაცრი, ოფიციალური და დიდი ვერ იქნები . ადამიანებს ყოველთვის სჭირდებათ ისეთი ვინმე ვინც მათში ბავშვს გამოაღვიძებს, ან ბავშვს დაინახავს. ბავშვობის სახლში წავიდა თან თაკო და თითქოს ბავშვობაში დაბრუნდა 5 დღით და რა მისულიყო დიმა და დაეძალებინა ისევ დიდი ყოფილიყო?!
ნურავის ნურაფერს ნუ უხსნი ეს შენი მოთხრობაა და შენს გარდა ვერავინ ვერ დაწერს, ასე რომ წერე და წერე. კარგია. ❤️

მიხარია ისე რომ გაიგე როგორც ვწერ! ამ კრიტიკის ფონზე შენ..... ♥️♥️♥️ მადლობა ! ♥️♥️

სტუმარი ნესტანი
ძალიან მაგარია მომეწონა საინტერესო წასაკითხია ვიმხიარულე მომწონს ეს წყვილი რადგან მართლა შეუყვარდათ ერთმანეთი მინდა ბედნიერები იყვნეთ ბოლოს მაინც გაარკვიონ თავიანთი ურთიერთობ ველოდები ახალ თავს მადლობა წარტებები ????

მადლობა შენ ♥️♥️♥️

maria
აუუ ეს ორი რო მიყვარსს ❤️ ❤️ თაკოც ძალიან მომწონს დდ ვბალეშიკობ დდ მალეე დადე რა შემდეგი თავი ვეღარ ვითმენ ???? ❤️

♥️♥️♥️

 


№21  offline აქტიური მკითხველი grafo

ანუ, მთელი პასუხისმგებლობა მამაკაცს აკისრია, მიუხედავად იმისა რომ ქალი იურისტობამდე მივიდა(ამ შემთხვევაში).

ოკ, ბოდიში. არ მეგონა ასე თუ ფიქრობდი ქალის და კაცის ურთიერთობაზე, თორემ ამდენს კი არ დავწერდი.
მაშინ ნამდვილად სწორად წერ!

 


№22  offline მოდერი თამარი აჩბა

grafo
ანუ, მთელი პასუხისმგებლობა მამაკაცს აკისრია, მიუხედავად იმისა რომ ქალი იურისტობამდე მივიდა(ამ შემთხვევაში).

ოკ, ბოდიში. არ მეგონა ასე თუ ფიქრობდი ქალის და კაცის ურთიერთობაზე, თორემ ამდენს კი არ დავწერდი.
მაშინ ნამდვილად სწორად წერ!

grafo! გავიგე რომ ძალინ გიყვარს პერსონაჟების კირკიტი, მარამ ეს უკვე ჩემი კირკიტი გამოდის. და თან იმდენად უღრმავდები სულ სხვა დასკვნებს აკეთებ. მე ვიცი რასაც ვწერ და რასაც ვგულისხმობ, მაგრამ შენ თუ სხვა აზრის ძებნა გინდა ამაში შენი ნებაა. მართლა დავიღალე უკვე "ჩემს შეხედულებებს" (თან თქვენი დასკვნით) განმარტებები, რომ უნდა გავუკეთო. და ვერც "გავატარებ" არ შემიძლია.

 


№23  offline აქტიური მკითხველი grafo

თამარი აჩბა
grafo
ანუ, მთელი პასუხისმგებლობა მამაკაცს აკისრია, მიუხედავად იმისა რომ ქალი იურისტობამდე მივიდა(ამ შემთხვევაში).

ოკ, ბოდიში. არ მეგონა ასე თუ ფიქრობდი ქალის და კაცის ურთიერთობაზე, თორემ ამდენს კი არ დავწერდი.
მაშინ ნამდვილად სწორად წერ!

grafo! გავიგე რომ ძალინ გიყვარს პერსონაჟების კირკიტი, მარამ ეს უკვე ჩემი კირკიტი გამოდის. და თან იმდენად უღრმავდები სულ სხვა დასკვნებს აკეთებ. მე ვიცი რასაც ვწერ და რასაც ვგულისხმობ, მაგრამ შენ თუ სხვა აზრის ძებნა გინდა ამაში შენი ნებაა. მართლა დავიღალე უკვე "ჩემს შეხედულებებს" (თან თქვენი დასკვნით) განმარტებები, რომ უნდა გავუკეთო. და ვერც "გავატარებ" არ შემიძლია.


ოკ, ყველაფერი რიგზეა თამარ, ხომ დვაწერე კიდეც, რომ გავიგე და მივხვდი რომ უნდა გავჩერდე. არ მეგონა ასე თუ ფიქრობდი და მაგიტომ ვუკირკიტებდი. ახლა გავიგე და მოვრჩი.
სხვევიც გაიგებენ იმედი მაქვს და მშვიდად განაგრძობ წერას!
წარმატებები!

 


№24  offline მოდერი თამარი აჩბა

grafo
თამარი აჩბა
grafo
ანუ, მთელი პასუხისმგებლობა მამაკაცს აკისრია, მიუხედავად იმისა რომ ქალი იურისტობამდე მივიდა(ამ შემთხვევაში).

ოკ, ბოდიში. არ მეგონა ასე თუ ფიქრობდი ქალის და კაცის ურთიერთობაზე, თორემ ამდენს კი არ დავწერდი.
მაშინ ნამდვილად სწორად წერ!

grafo! გავიგე რომ ძალინ გიყვარს პერსონაჟების კირკიტი, მარამ ეს უკვე ჩემი კირკიტი გამოდის. და თან იმდენად უღრმავდები სულ სხვა დასკვნებს აკეთებ. მე ვიცი რასაც ვწერ და რასაც ვგულისხმობ, მაგრამ შენ თუ სხვა აზრის ძებნა გინდა ამაში შენი ნებაა. მართლა დავიღალე უკვე "ჩემს შეხედულებებს" (თან თქვენი დასკვნით) განმარტებები, რომ უნდა გავუკეთო. და ვერც "გავატარებ" არ შემიძლია.


ოკ, ყველაფერი რიგზეა თამარ, ხომ დვაწერე კიდეც, რომ გავიგე და მივხვდი რომ უნდა გავჩერდე. არ მეგონა ასე თუ ფიქრობდი და მაგიტომ ვუკირკიტებდი. ახლა გავიგე და მოვრჩი.
სხვევიც გაიგებენ იმედი მაქვს და მშვიდად განაგრძობ წერას!
წარმატებები!
მე არ მითხოვია და არც მსურ რომ გაჩერდე. განაგრძე ჩემი პერსონაჟების (უფრო თაკოს :) ) ქარცეცხლში გატარება. უბრალოდ ერთი თხოვნა მაქვს მათ ქცევებში ნუ ეძებ ჩემს შეხედულებებს. მარტივი მიზეზის გამო- ავტორი ყოველთვის ყველა პერსონაჟს თავისი აზრისა და "მსოფმხედველობის" გარშემო ვერ ატრიალებს. თორემ მე რო თაკო ვიყო მაგ დროშიეორე ბავშვი მეყოლებოდა :) :) ის, რომ მე სხვას ვფიქრობ არ ნიშნავს იმას ,რომ განსხვავებული აზრის მიღება არ შემიძლია.

თამარი აჩბა
grafo
თამარი აჩბა
grafo
ანუ, მთელი პასუხისმგებლობა მამაკაცს აკისრია, მიუხედავად იმისა რომ ქალი იურისტობამდე მივიდა(ამ შემთხვევაში).

ოკ, ბოდიში. არ მეგონა ასე თუ ფიქრობდი ქალის და კაცის ურთიერთობაზე, თორემ ამდენს კი არ დავწერდი.
მაშინ ნამდვილად სწორად წერ!

grafo! გავიგე რომ ძალინ გიყვარს პერსონაჟების კირკიტი, მარამ ეს უკვე ჩემი კირკიტი გამოდის. და თან იმდენად უღრმავდები სულ სხვა დასკვნებს აკეთებ. მე ვიცი რასაც ვწერ და რასაც ვგულისხმობ, მაგრამ შენ თუ სხვა აზრის ძებნა გინდა ამაში შენი ნებაა. მართლა დავიღალე უკვე "ჩემს შეხედულებებს" (თან თქვენი დასკვნით) განმარტებები, რომ უნდა გავუკეთო. და ვერც "გავატარებ" არ შემიძლია.


ოკ, ყველაფერი რიგზეა თამარ, ხომ დვაწერე კიდეც, რომ გავიგე და მივხვდი რომ უნდა გავჩერდე. არ მეგონა ასე თუ ფიქრობდი და მაგიტომ ვუკირკიტებდი. ახლა გავიგე და მოვრჩი.
სხვევიც გაიგებენ იმედი მაქვს და მშვიდად განაგრძობ წერას!
წარმატებები!
მე არ მითხოვია და არც მსურ რომ გაჩერდე. განაგრძე ჩემი პერსონაჟების (უფრო თაკოს :) ) ქარცეცხლში გატარება. უბრალოდ ერთი თხოვნა მაქვს მათ ქცევებში ნუ ეძებ ჩემს შეხედულებებს. მარტივი მიზეზის გამო- ავტორი ყოველთვის ყველა პერსონაჟს თავისი აზრისა და "მსოფმხედველობის" გარშემო ვერ ატრიალებს. თორემ მე რო თაკო ვიყო მაგ დროშიეორე ბავშვი მეყოლებოდა :) :) ის, რომ მე სხვას ვფიქრობ არ ნიშნავს იმას ,რომ განსხვავებული აზრის მიღება არ შემიძლია.

სიმოვნებით გაგიცნობდი პირადად. იშვიათად მხვდებიან ცხოვრებაში შენისთანა ადამიანები. ( მოპაექრეები) ♥️

 


№25  offline აქტიური მკითხველი grafo

თამარ, ყველაფერი რიგზეა, მართლა! კირკიტი კი მიყვარს, მაგრამ სხვისი დისკომფორტის ხარჯზე არა, გმადლობთ :). რაც დავწერე იმიტომ დავწერე, როგორც მიპასუხე. მივხვდი როგორც უყურებ დიმა/თიკოს ურთიერთობას. როგორ ავხსნა სხვანაირად. უნდა წერო გემრიელად და როგორც გაქვს ჩაფიქრებული, ამიტომ ჩემი კირკიტის გაგრძელება რა საჭიროა?!
პ.ს. საერთოდ, საერთოდ არ ვარ მოპაექრე. უბრალოდ, სანამ ვფიქრობ რომ აზრი აქვს საუბარს/ახსნა თუ რას რატომ ვამბობ ვაგრძელებ საუბარს, ოღონდ ყველასთან არა.
მოსაუბრემ რომ მითხრას შუა საუბრისას "დამშვიდდი"-ო, მაშინ როცა მე გულიანად ვხსნი რაღაცას ვმშვიდდები სამუდამოდ და ვერაფრით ვაგრძელებ საუბარს კიარა, კომუნიკაციასაც კი ასეთ ადამიანთან.
რეებს მიხსნი. 2 წლის ბავშვი კი არ ვარ, ავდგე და გავიბუტო.
წერე ისე როგორც გაქვს ჩაფიქრებული :*.

 


№26  offline მოდერი თამარი აჩბა

grafo
თამარ, ყველაფერი რიგზეა, მართლა! კირკიტი კი მიყვარს, მაგრამ სხვისი დისკომფორტის ხარჯზე არა, გმადლობთ :). რაც დავწერე იმიტომ დავწერე, როგორც მიპასუხე. მივხვდი როგორც უყურებ დიმა/თიკოს ურთიერთობას. როგორ ავხსნა სხვანაირად. უნდა წერო გემრიელად და როგორც გაქვს ჩაფიქრებული, ამიტომ ჩემი კირკიტის გაგრძელება რა საჭიროა?!
პ.ს. საერთოდ, საერთოდ არ ვარ მოპაექრე. უბრალოდ, სანამ ვფიქრობ რომ აზრი აქვს საუბარს/ახსნა თუ რას რატომ ვამბობ ვაგრძელებ საუბარს, ოღონდ ყველასთან არა.
მოსაუბრემ რომ მითხრას შუა საუბრისას "დამშვიდდი"-ო, მაშინ როცა მე გულიანად ვხსნი რაღაცას ვმშვიდდები სამუდამოდ და ვერაფრით ვაგრძელებ საუბარს კიარა, კომუნიკაციასაც კი ასეთ ადამიანთან.
რეებს მიხსნი. 2 წლის ბავშვი კი არ ვარ, ავდგე და გავიბუტო.
წერე ისე როგორც გაქვს ჩაფიქრებული :*.

კარგი, რადგან შენთვის "დამშვიდდი"-ო არ მითხოვია, ველი შემდეგ "რეცენზიას".

პ.ს. - არ ვფიქრობ, რომ რამე რიგზე არაა. ძირითადად მხოლოდ იმიტომ ვხსნი, რომ ჩემთვის მნიშვნელოვანია ურთიერთობები. ♥️

 


№27  offline წევრი ნანა73

შეიძლება ჩემი მოკრძალებული აზრიც გამოვთქვაკომენტარების ფონზე?
ჩემი აზრით, საკმაოდ ჩამიყალიბებული ავტორი ხარ.
გამომდინარე იქედან, რომ დამაინტერესა შენმა ისტორიამ, გკითხულობ.
არ ვაკეთებდი კომენტარს, ველოდი განვითარებას, მაგრამ რომ მივხვდი უსასრულოდ გრძელდებოდა "თინეიჯერული გამოხტომები, ეს იმ ფონზე როცა თითქმის ყველა ურთიერთობა გაირკვა.მშობლებთან,
ორივე ოჯახის ყველა წევრთან, საკმაოდ კეთილგანწყობილი ურთიერთობაც ჩამოყალიბდა.
კითხვა იბადება რატომ ვერ ისვენებს თაკო?
მას ხომ უკვე უყვარს დიმა?
რატომ ცდილობს არ მიუშვას ახლოს, არ მისცეს ორმხრივ გრძნობას მომავალი?
თუ ნიკას პიროვნებაში იმალება დიდი საიდუმლო, რომელიც ხელს უშლის, ესეც არ არის გამოკვეთილი.
ვხედავთ მხოლოდ უთავბოლო "ნურც გაფრინდები, ნურც მოფრინდები"-ს.
აქედან გამომდინარე ჩნდება გაურკვეველი შეხედულებები მკითხველის (ჩემი) მხრიდან.
მხოლოდ და მხოლოდ შენი შესაძლებლობებიდან გამომდინარე,
თითქოს "გადაგეკიდე" და შეგაწუხე შენიშვნებით.
ხანდახან ხდება ისეც, თუ ავტორი გამოუცდელია რომ უბრალოდ "ერთობა" იმით რასაც წერს
და რა გამოდის ვეღარ ამჩნევს.
არც კი მახსენდება ვინმესთვის ასე ამეხსნას ჩემი მოსაზრება.
ზემოთაც ავღნიშნე, მინდა ეს ისტორია ბანალურ ამბავად არ დარჩეს და მინდა არ იფიქრო,
რომ სხვა საქმე არ მაქვს და შენ გაკრიტიკებ.
ყველაფერს არ ვკითხულობ, ვერ ვკითხულობ და შესაბამისად არც ყველაფერზე ვწერ.
იმის იმედიც მაქვს ყველასთვის წერ და არაგარკვეული კატეგორიისთვის.
ბოლოს კი დავასრულებ და გეტყვი: არავითარ შემთხვევაში არ გკარნახობ რა და როგორ უნდა დაწერო.
ავტორი შენ ხარ.
იმედია ამ მონოლოგით არ გაგანაწყენებ. ❤️
წარმატებები ❤️❤️❤️

 


№28 სტუმარი სტუმარი ნანუკა

ანუ ვერ ვხვდები ამხელა აგრესია რატოა ამ ისტორიაზე, არ არის მარტივი იმ ადამიანს გამოუტყდე გრძნობებში რომელმაც ფაქტიურად გაგიტაცა, ერთადერთი რაც ისარი რომ თაკო უფრო დამოუკიდებელი ქალი გახდეს. მართალია უყვართ ერთმანეთი მაგრამ ბევრი სხვა ფაქტორიც არსებობს მათ ურთიერთობაში ???? მოკლედ მე ძალიან მომწონს ეს ისტორია ❤️ ❤️ და მოუთმენლად ველოდები შემდეგ თავს ❤️ ❤️

 


№29  offline მოდერი თამარი აჩბა

ნანა73
შეიძლება ჩემი მოკრძალებული აზრიც გამოვთქვაკომენტარების ფონზე?
ჩემი აზრით, საკმაოდ ჩამიყალიბებული ავტორი ხარ.
გამომდინარე იქედან, რომ დამაინტერესა შენმა ისტორიამ, გკითხულობ.
არ ვაკეთებდი კომენტარს, ველოდი განვითარებას, მაგრამ რომ მივხვდი უსასრულოდ გრძელდებოდა "თინეიჯერული გამოხტომები, ეს იმ ფონზე როცა თითქმის ყველა ურთიერთობა გაირკვა.მშობლებთან,
ორივე ოჯახის ყველა წევრთან, საკმაოდ კეთილგანწყობილი ურთიერთობაც ჩამოყალიბდა.
კითხვა იბადება რატომ ვერ ისვენებს თაკო?
მას ხომ უკვე უყვარს დიმა?
რატომ ცდილობს არ მიუშვას ახლოს, არ მისცეს ორმხრივ გრძნობას მომავალი?
თუ ნიკას პიროვნებაში იმალება დიდი საიდუმლო, რომელიც ხელს უშლის, ესეც არ არის გამოკვეთილი.
ვხედავთ მხოლოდ უთავბოლო "ნურც გაფრინდები, ნურც მოფრინდები"-ს.
აქედან გამომდინარე ჩნდება გაურკვეველი შეხედულებები მკითხველის (ჩემი) მხრიდან.
მხოლოდ და მხოლოდ შენი შესაძლებლობებიდან გამომდინარე,
თითქოს "გადაგეკიდე" და შეგაწუხე შენიშვნებით.
ხანდახან ხდება ისეც, თუ ავტორი გამოუცდელია რომ უბრალოდ "ერთობა" იმით რასაც წერს
და რა გამოდის ვეღარ ამჩნევს.
არც კი მახსენდება ვინმესთვის ასე ამეხსნას ჩემი მოსაზრება.
ზემოთაც ავღნიშნე, მინდა ეს ისტორია ბანალურ ამბავად არ დარჩეს და მინდა არ იფიქრო,
რომ სხვა საქმე არ მაქვს და შენ გაკრიტიკებ.
ყველაფერს არ ვკითხულობ, ვერ ვკითხულობ და შესაბამისად არც ყველაფერზე ვწერ.
იმის იმედიც მაქვს ყველასთვის წერ და არაგარკვეული კატეგორიისთვის.
ბოლოს კი დავასრულებ და გეტყვი: არავითარ შემთხვევაში არ გკარნახობ რა და როგორ უნდა დაწერო.
ავტორი შენ ხარ.
იმედია ამ მონოლოგით არ გაგანაწყენებ. ❤️
წარმატებები ❤️❤️❤️

ძალაინ დიდი მადლობა ნანა . არცერთ კომენტარზე არ ვნაწყენდები და თუ, გავნაწყენდები აუცილებლად დაუფარავად დავწერ. არავითარ შემთხვევაში კონკრეტულ კატოგორიებისთვის ! მე ვწერ. ყველა კითხულობს. ვიღაცას მოსწონს, ვიღაცას არა. ბუნებრივია !

 


№30  offline აქტიური მკითხველი grafo

თამარი აჩბა
grafo
თამარ, ყველაფერი რიგზეა, მართლა! კირკიტი კი მიყვარს, მაგრამ სხვისი დისკომფორტის ხარჯზე არა, გმადლობთ :). რაც დავწერე იმიტომ დავწერე, როგორც მიპასუხე. მივხვდი როგორც უყურებ დიმა/თიკოს ურთიერთობას. როგორ ავხსნა სხვანაირად. უნდა წერო გემრიელად და როგორც გაქვს ჩაფიქრებული, ამიტომ ჩემი კირკიტის გაგრძელება რა საჭიროა?!
პ.ს. საერთოდ, საერთოდ არ ვარ მოპაექრე. უბრალოდ, სანამ ვფიქრობ რომ აზრი აქვს საუბარს/ახსნა თუ რას რატომ ვამბობ ვაგრძელებ საუბარს, ოღონდ ყველასთან არა.
მოსაუბრემ რომ მითხრას შუა საუბრისას "დამშვიდდი"-ო, მაშინ როცა მე გულიანად ვხსნი რაღაცას ვმშვიდდები სამუდამოდ და ვერაფრით ვაგრძელებ საუბარს კიარა, კომუნიკაციასაც კი ასეთ ადამიანთან.
რეებს მიხსნი. 2 წლის ბავშვი კი არ ვარ, ავდგე და გავიბუტო.
წერე ისე როგორც გაქვს ჩაფიქრებული :*.

კარგი, რადგან შენთვის "დამშვიდდი"-ო არ მითხოვია, ველი შემდეგ "რეცენზიას".

პ.ს. - არ ვფიქრობ, რომ რამე რიგზე არაა. ძირითადად მხოლოდ იმიტომ ვხსნი, რომ ჩემთვის მნიშვნელოვანია ურთიერთობები. ♥️



მელას თავისი მახრჩობელა უყვარდაო გამოგდის ახლა შენ :D.
კაი მოგართმევ შემდეგშიც, მთავარია შენ წერისას არ დაიძაბო, მართლა ესაა ყველაზე მნიშვნრლოვანი!

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent