შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ტყეში პატარა ქოხი (ნაწილი 7)


11-01-2021, 22:11
ავტორი ♡The moon
ნანახია 396

ამბობენ ,,დრო ყველაფრის მკურნალიაო", ო, როგორ მინდა მართალი იყოს, ეს სიტყვები, როგორ მინდა, ამ ტკივილისგან სრულებით დავიცალო, გავნადგურდი და ძილიც კი კოშმარად მექცა, ყოველ თვალის მოხუჭვაზე, ახლიდან იკლავდა დედა თავს და ახლიდან ვკრძალავდი, მე მას ჩემ ხელებᲘთ და რომ არა სიზმარი, როგორ? -ამხელა ტკივილს უბრალოდ დროს გავატანდი? -სისულელეა ეს!ტკივილი არსად მიდის და არც არაფერი შველის,უბრალოდ შეგუებას ვწავლობთ და გულში ვიკლავთ იმ მოთმინების ტკივილით, რომელიც გვჭამს ნელ-ნელა,იქამდე გვჭამს, სანამ ბოლო მოთმინების ძაფი არ გაწყდება და არ ჩავარდებით ხრამში...სისულელეა დროის ნამკურნალები ტკივილები, ან გტკივა ან არა!..
ნიკა ყველაზე ახლო წამალი იყო ჩემთვის, ფსიქოლოგთანაც წამიყვანა, რომ ვუთხარი, ღამის მოუსვენრობის შესახებ, დამამშვიდებელს ვიღებდი, ყოველ ძილის წინ, თავიდან ყოველ ღამეს, ეს სამი თვე გაგრძელდა, მერე დღე ჩავაგდე და მივხვდი რომ ძილი კოშმრის გარეშე მესწავლა, რაშიც ფსიქოლოგი დამეხმარა.
არსად წასულა ჩემი დარდი.მე მასთან ერთად ვსწავლობდი, როგორ ვყოფილვიყავი ძლიერი. ბავშვივით ვიყავი, რომელიც ახლად სწავლობს სიარულს, ბევრჯერ დაეცემა, მაგრამ ბოლოს მაინც ისწავლის...
ორ თვეში, მოსმენის გარეშე, მამას 6 წელი მიუსაჯეს,ბიძაჩემი ძალიან განიცდიდა ამას, ხვდებოდა რომ მე მიჭირდა და მამის თანადგომა, ახლა ჩემთვის მომაკვდავის გაცოცხლებასავით იყო,მაგარამ რას იზამდა ბიძა?! მისი ერთი ნაბიჯი და მტრად აიკიდებდა მთავრობის ელიტას, ეს კი უარესი იქნებოდა, როგორ მამასათვის ასვე მისთვისაც.
-სალო შვილო, ხომ იცი,ჩემი ნიკასგან არ გარჩევ და ძმა ხართ, მოდი ახლა და ახალი ცხოვრება დაიწყე,ჩათვალე რომ ეს შენი სახლია, ჩვენ კი მშობლები,მე შვილად გთვლი და ჩემს ცოლასაც, ხომ იცი უყვარხარ! ტანსაცმელი და ნივთები გადმოიტანე,იქ ცხოვრებას მარტო ვერ შეძლებ, ადექი და ჩვენთან გადმოდი, ნიკა გვერდით მეჯდა...
-მასე სჯობს! დაეთანმა ნიკაც .
-არ ვიცი,არ მინდა დაგძაბოთ და...
-ნუ სულელობ ახლა! ჩვენ უცხოები არ ვართ და თუ არა ახლა, სხვა დროს, როდის უნდა დაგიდგეთ?
-როდის მამა და ლუკას რომ გაჰყვება მაშინ...
-ნიკა!ვუთხარი გაბრაზებულმა და ღიმილიც შემეპარა, ამას დაემატა ის სირცხვილის გრძნობა, ბიძაჩემისადმი რომ იყო მიმართული,
ბიძია ადგა და ჩემს წინ ახლოს დაჯდა, ხელზე ხელი მომკიდა.
-შვილო, სასირცხვილო არაფერია, იმაში რომ ერთმანეთი შეგიყვარდათ...
-მაგრამ, ჩვენ ჯერ ეგეთი არაფერი გვითქვამს ერთმანეთისთვის, ნიკა აჭარბებს... ამასთან არც დროა მაგისი და არც თავი მაქვს...
-არ ვიცი შენ რას ფიქრობ, მაგრამ ის კი ვიცი, ლუკას შეუყვარდი. კარგი ოჯახის შვილია, მამა ქირურგია, დედა გინეკოლოგი, ლუკაც განათლებულია,სამხატვრო აკადემია დაამთავრა, ჯილდოებიც მიიღო,მაგრამ შეყვარებული სიკვდილის მერე აერია ყველაფერი, ვეღარ ხატავს მგონი?!
-არა ხატავს მისი ნამუშევრები ვნახე. ნიკამ სწრაფად უპაასუხა მამას.
-ხო შვილო რომ ვეღარ ხატავდა, ადგა და სწავლას გადააყოლა დარდი, ახლა ბიზნესის კუთხით, თბილი და კარგი ოჯახია,ასაკით 8 წლით დიდია ხომ იცი შენზე, ყველაფერი იცოდე, ერთი ძმა ჰყავს და ერთიც და. ნუ რავი არ შეგეშინდეს სიყვარულის, მიეცი თავს უფლება, გულში ყინული მოლხვეს და სუნთქვის საშულება მოგეცეს,ეს სიტყვები კი ჩათვალე მამამ გითხრა.
-დიდი მადლობა!ძალიან მიყვარხარ! ჩავეხუტე და ლოყები დავუკოცნე.ძალიან თბილი ადამიანია,ყველასთან მიმართებაში,ოჯახი მშვიდი და გაწონასწორებული.
კარზე ზარის ხმა გაისმა, ნიკამ წავიდა გასაღებად,მე ბიძიას მიუჯექი.
-შვილო პატარა გოგო ხარ და ორმოცი გავიდა, შავები რომ გაიხადო?ფრთხილად მითხრა.
-ვფიქრობ წლამდე...
-თავზე მოიხადე მაინც, ეგრე არ შეიძლება.
-კარგი, ყველზე მოვიხვევ.
-კარგი. ნიკა გამოჩნდა, უკან ლუკა მოყვებოდა.
-კარგ ადამიანს რომ ახსენებენ გამოჩნდებაო და აი ისიც, გაიღიმა ბიძმა.
-გამარჯობა.
-გამარჯობა, წვალ მე, ახალგაზრდებს გექნებათ სალაპარაკო.
მდივანზე დასხდნენ. ლუკა ხან დაბლა იყურებოდა,ხანაც მე მიყურებდა...
-ყავას მოვიტან,წამოხტა ნიკა, არცერთს გაგვიცია ხმა, სამზარეულოში გავიდა .
-ვეღარ გავძელი რომ არ მენახე. წაიჩურჩულა და როგორც იცოდა ქვემოდან ამომხედა, ვერაფრით შევეჩვიე ამას და ამის მერე მოყოლილ გრძნობას,რომელიც ჯერ გულს შეათამაშებდა,მერე კი მუცელში ატყდებოდა ფათა-ფუთი.
გავუღიმე, ვერაფერი ვუთხარი.
-შემიძლია რამით დაგეხმარო, სალომე ?
-არა მადლობა, ლუკა,ეს ოჯახი საკუთარივითა.
-ძალიან კარგი!- თუ რამე დაგჭირდეს, ნომერი იცი, არ მოგერიდოს !
-კარგი მადლობა.
ნიკაც გამოვიდა, სამი ჭიქა ყავით, დავლიეთ. ნიკა ცდილობდა გავემხიარულებინე და სტუდენტობის ამბავზე გვიყვებოდა. ლუკა თავაზიანობის გამო იღიმებოდა, მე კი მაგიდაზე დადებულ ჭიქას ვუყურებდი და სადღაც ვიყავი,იქ სადაც ტანჯვა მთავრდება და ოცნება იწყება...
-სალომე, კარგი ამინდია და წამო ,ბაღში ცოტა გავისეირნოთ, ნიკა ხომ შეიძლება ?
-ჩემს სალოს, როგორც უნდა ლუკა... ავდექი გავედით, ბაღი მშვენივრად ლამაზი იყო,ეს სახლი ბაბუას ეკუთვნოდა, მამა უფროსი ძმის სტატუსით გაანაწილა და ის სახლი უყიდა ბაბუამ, რომელშიც მე ვცხოვრობდი,ეს კი ათეული წლების,ნამშვენი ადგილი გახლდათ, დიდი ბაღით და ულამაზესად, მორთული, ყველა სეზონის ყვავილებით, ბიცოლა გიჟდებოდა სიფერადეზე და ყვავილებზე.
საქანელაზე ჩამოვჯექით, რომელიც ბიძას კაბინეტის ფანჯრის წინ იყო, თვალი გამექცა ნიკა დავინახე,ყველა კბილი უჩანდა,ფარდა სასწრაფოდ გაასწორა, როცა მიხვდა რომ შევამჩნიე.
-ოჰ, ეს ნიკა! გამეცინა.
-რა არის ?
-ბიძას კაბინეტშია და ჩვენზე ლაპარაკობენ.გაიღიმა, ორივე ლოყა დაეჩხვლიტა,თვალი გამიშტერდა, მაგრამ მალევე შევხედე სხვა კუთხეს.
-ნიკა ,ძალიან კარგი ბიჭია .
-ხო ძალიან, ბიძასთან წეღან კოცერტი დადგა.
-რა კონცერტი?
-შენი და ჩემი ურთიერთობა გააბუქაა და მერე ხოტბა გასხა ბიძაჩემმა.
-მართლა?- რაო ?
-შენ ოჯახზე მომჰყვა, შენ ნიჭიერებაზე.
-ესეიგი სასურველი სასიძო ვარ, შენ ოჯახში ხომ ?!
-ხო ეგრე გამოდის,ამეტებენ...
- სალომე მე დარწმუნებული ვარ რომ მიყვარხარ !
მივხვდი რომ ჰორმონები მომაწვა და სულ გავწითლდი, ავფორიაქდი,გული აგუგუნდა, ლუკამდე მიაღწია ალბათ ხმამ...
-ვიცი რომ არაა ახლა შესაფერისი დრო და არც შენ გქონდა მაგაზე ფიქრის თავი,მაგრამ ჩემ პიროვნებას აეკვიატე და ჩემ გულს მიეკარი, რა ვქნა სული მიფორიაქდება, შენი სახელის გაგონებაზეც, ღამის ზღაპრად და დღის ოცნებად მექეცი სალო.
ნერვიულობისაგან თითები ამიკანკალდა,ხელზე ხელი დამადო.
-დამშვიდდი,მგონი ზედმეტი მომივიდა,თავს ვეღარ ვაკონტროლებ.-მაპატიე,სჯობს წავიდე. ადგა .
-არ ვიცი მართლა, სიყვარულის არც ფერი, არც სუნი ,არც გემო, მაგრამ რაღაცნაირად შენს დანახვაზე,როცა ახლოს ხარ ჩემთან, ვხვდები რომ ეს სუნი, ეს ფერი, სიყვარულს ეკუთვნის... დარწმუნებული არ ვარ ჩემს გრძნობებში, ლუკა უბრალოდ შენ დანახვაზეც, ღიმილზეც, მუცელში პეპლების ფრენას ვგრძნობ, მაგრამ ამ დროისთვის, დედაზე მეტი, ვერაფერზე ვფიქრობ, მააგრამ ვეცდები, ჩემს გრძნობებში გაამორკვევას,
-მესმის, მესმის,ღიმილით თქვა და აღელვებულმა, ხელზე მაკოცა.
-ბიძა იყურება!
-კარგი ბოდიში, სჯობს წავიდე, თორემ გული სიხარულით შეიძლება გაგიჟდეს, თქვა და გაბადრული სახით გასასველს დაადგა ....
***
მე და ნიკა,მეორე დღეს ჩემს სახლში წავედით ,ჩემი ნივთების წამოსაღებად ,ჭიშკართან რომ მივედი, ძალიან მეუცნაურა ჩემი ეზო ,სხვანაირი გამხდარიყო, თითქოს მარტოობისგან ჩამომჭკანრიყო, მხოლოდ ერთი გადაფურჩქნული ნუშის ხე იდგა, ეზოს ცენტრში ,თითქოს ანათებდა... მივდიოდი ჩემი სახლისკენ და ყველა ნაბიჯი ტკივლს გამოხატავდა.მოგონებები ,რომელიც ტკივილით იყი გამოწვეული, ეს სახლი დაწყევლილია მგონი, ამაზე ხშირად ვფიქრობდი, მეშინოდა უკვე კარის შეღება, იმის შიშით რომ კიდევ სიშავის სიჭარბე არ დამენახა, ნიკამ ფრთხილად გააღო გასაღებით კარი, სახლი ისევ დაელაგებინათ და ყველაფერი თავის ადგილზე დაეწყოთ, სიმშვიდე და უცნაური სუნი ტრიალებდა, დიდხანს ვიდექი მისაღების ცენტრში და ანთებულ კანდელს ვუყურებდი, სანთლის წინ დედაჩემის ბედნიერების ფოტოს, ეს ფოტო მე შევარჩიე და მე გადავუღე კიდეც. ჩუმად,რადგან არ უყვარდა ფოტოებში გამოჩენა... ჟურნალისტებთან მოხვედრისას, გადაღებულ ფოტოებს არც ნახულობდა და ყველგან დაბლა იხედებოდა, ამ ფოტოში კი იღიმოდა და მისდა უნებლიედ, თვალებიც უბრწყინავდა.
ოთახში შევედი,ყუთებში ჩავალაგე ყველაფერი, რაც კი დამჭირდებოდა,მანქანაში ჩავალაგეთ, მერე კიდევ ერთხელ მოვავლე ოთახს თვალი, ვერ ვძლებდი აქ, ვხვდებოდი რომ ეს სახლი სუნთქვის საშუალებას არ მაძლევდა და სარკესავით მაყურებინებდა მოუშუშებელ ტკივლზე....
სახლში დეიდა მოდიოდა და წლამდე, დედაჩემის ბოლო რიტუალებს აკეთებდა...მე სანთლებს ვუნთებდი და ჩემს ოთახში ვლოცულობდი, სადაც დედაჩემის ფოტოც მედო.

სახლში მივედით, ბიძა კარებში დამხვდა.
-მოხვედით.-წამოდი შენი ახალი ოთახი განახო.
-ახალი რატომ?-იქაც კარგად ვგრძნობ თავს.
-ის პატრა იყო შვილო,თან სტუმრებისთვის.
-არ უნდა შეწუხებულიყავით. კიბეზე ავედით, ოთახი ნიკას ოთახის მოპირდაპირედ იყო. კარიშევაღე ბიცოლა ალაგებდა, ყველაფერი მისი ხელით დაემშვენებინა, პატარა მაგიდაზე დედაჩემისთვის განკუთვნილი ადგილიც გამოეყო, რომ შევედით შემომეგება და ჩამეხუტა.
-იმედია მოგეწონება, ყველაფერი მე შევარჩიე.
ცრემლები ვერ შევიკავე ,ასეთ ყურადღებას არ ველოდებოდი.
-დიდი მადლობა ამ სითბოსთვის! უფალს ვთხოვ ას მაგად გადაგიხადოთ.
-რას ამბობ,ხომ იცი გოგო ყოველთვის მინდოდა, შენ კი ამ ოცნებას ამისრულებ.
-მერე,რატომ არ ფიქრობთ ამაზე ? ჯერ კიდევ ახალგაზრდები ხართ.
სახე შეეცვალა და უცებ თქვა;
-არ ვიცი... ნაღვლიანი თვალებით, გავიდა ოთახიდან.
-რამე ცუდად ვუთხარი ნიკა ?
-არა არაფერი, ნიკამ უცნაურად მითხრა და ბიცოლას გაჰყვა.
ნივთების ამოლაგება დავიწყე, ყვალაფერს თავისი ადგილი მივუჩინე, ოთახი მშვენიერი გამოდგა,ლამაზი ავეჯით. უნივერსიტეტის პირველი კურსიც დავხურე,სახლში გამოცდით, ლექტორი ჩემთან ბიძასთან მოვიდა და სახლში მოვამზადე გამოცდა, უმაღლესი ქულები ავიღე ,
ყველა საგანში . ას პროცენტიან დაფინანსებით ვსარგებლობდი და ლექტორებიც გვერდში მედგნენ, რთულ მომენტში.



№1  offline წევრი Daldoni Daldoni

ძალიან კარგია და საინტერესოა როგორი იქნება სალომეს მომავალი ი

 


№2  offline მოდერი ♡The moon

Daldoni Daldoni
ძალიან კარგია და საინტერესოა როგორი იქნება სალომეს მომავალი ი

მადლობთ, ვეცდები კარგი გამოვიდეს ♡♡♡
--------------------
მ.ზ

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent