შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

უჰაერობა (სრულად)


12-01-2021, 02:34
ავტორი tasusuna
ნანახია 1 620

სუნთქვა მიჭირს..
ყელში მარწუხები კაეშანივით შემომხვევია და ჩემს დახრჩობას ლამობს...
შფოთვებს მთლიანად მოვეცვი და ბნელ კუთშეხი,უსულგულოდ,შევეყუჟე..
მტკივა..
სხეულის თითო ნაკვთი თითქოს მესერება,
კრუნჩხვები გატოკების საშუალებას არ მახლევს,
მტეხენ ორ ნაწილად..
კედლებიდან წამოსული სიბნელე მასში მთლიანად მხვევს და გულს მიჩერებს..
სუნთქვა მინდა..
დაგმანული სარკმლიდან ჟანგბადის არცერთი უღმერთო მოლეკულა ჩემამდე არ აღწევს..
გამომშრალი ყელიდან ძლივს ამოდის შემზარავი ხრიალი..
-მიშველეთ!-გასწვრივ კედლებს უძალო მუჭებს ბოლო ენერგიით ვახეთქებ..
ღმერთო,
როგორ მიჭერენ..
თითქოს ასი ძლიერი,ბინძური ხელი კისერს შემოჭდობილა და,ბგერებს ბლოკავდნენ..
მწარე ტკივილმა მოკლე სუნთქვაც შთანთქა და სიკვდილი ვინატრე,სანამ,ისევ გაიშალა ფილტვები..
საზიზღარმა უსუსურობამ მთლიანად დამრია ხელი და,
უკანაკსნელი ბროლის უნარიც ნახშირორჟანგს შეურია..
აშლილობა ორად მხლეჩდა და,
სატანის კმაყოფილებით,
გამპირისპირებოდა..
უფორმო ნაკვთებზე სარკაზმი სისხლივით შეხმობოდა და მთელი ხმით,
კედლების დახეთქვამდე ხარხარებდა..
სიძულვილისგან მთელი ტანი უკონტროლოდ მიკანკალებს..
უშედეგოდ ვცდილობ მისკენ გავხოხდე,თუმცა,
უფსკრული უფრო ღრმავდება და ჩვენშორის უზარმაზად სივრცეს იკავებს..
სიმწრით ვაჩერებბ ყელიდან ამოხეთქის კივილს..
ხელებით იატაკს ვეყრდნობი და ვცდილობ სულ ოდნავ,
სულ მცირედ,
თუნდაც ერთი წამით საკუთარ თავს დავუბრუნდე,
ძალა რომ მივიღო,
მაგრამ,შფოთვითი აშლილობა მთლიანად იწოვს ყველა ფერს და,
ვენების დახეთქვამდე ივსება ჩემი ტკივილით.
-მიშველეთ!-კივილი საცოდავ ოთახსაც ვერ სცდება,
თოთქოს მოხარხარეს იზოლაციაში მოვექციე და,
ირგვლივ ყველაფერი გაექრო..
გული მეწურება..
გაუსაძლის სუნთქვას ამოყოლილი ძგერა სუსტად ისმის ოთახში და მოპირისპირეს ახალისებს..
დაღებული პირიდან საზიზღრად მოელვარე კბილები დაკრიჭა და მათში საკუთარი მოგონებები საძიძგნად მოიქცია..
უსულგულო თითოდ მაცლის თითო ბგერას..
თითოდ იხვევს კანგამძვრალ ტანზე ჩემს მოგონებეს და მათში იმოსება..
პირში დატრიალებულ სისხლს მისი მიმართულებით ვაფურთხებ და მთელზიზღს ვაყოლებ.
წინააღრმდეგობა უფრო ახელებს და ჩემკენ ,აქამდე უძრავად მჯდომი,მთელი ენერგიით მორბის და მეხეთქება..
სულს განსხეულებული შფოთვა იბატონებს და
ყველა ჩემს,მისი სიბინძურით ცვლის..
ვიტანჯები..
კლანჭები ძლიერად ჩამავლო და კედელს მთელი ძალით შემანარცხაა..
ვერ ვფიზლდები..
ცივ ზედაპირზე ადამიანობადაკარგული ვცურდები და ვხროტინებ..
-მიშველეთ!-თითო ოროლა ამოსუნთქვას გაჭირვებით ვუმატებ უიმედო ბგერებს..
უღმერთო შიში ყველაფერს მინაცვლებს და ტახტრევანზე გირგვინმოსილი დიდებულად კალათდება.
-შეგეშინდა?!-სხეულიდან ამოსული ხმა მბჟუტავ იმედს კლავს და მის სისხლს სვამს.
არ მინდა..
ღმერთო,როგორ არ მინდა თავი ვერ დავაღწიო..
როგორ არ მინდა დავსრულდე..
როგორ არ მინდა უჰაერობამ გამგუდოს და შფოთვამ შემიწიროს..
ამოღამებული თვალებიდან ნაგროვებული უკანასკნელი სითხე ღვარად წამოვიდა..
სასოწარკვეთილმა შიშმა მთელი სხეული გამინგრია და ცხლად დამისერა ღაწვები..
მარცხენა მხარეს,მკერდზე მწარედ დაჭერილი ხელის გული უღონოდ ჩამომიცურდა და მკვრად შინაგანს სხეულიც შეეგება..
თვითკმაყოფილი აშლილობა ტაშისკვდით მომცილდა..
უფსკრულის პირას დადგა და,
ხელები გამომიწოდა..
-მოდი!
სიმწრით ვეჭიდები საკუთარ სხეულს და კბილებიდან უკანასკნელი წვეთით ვცრი..
-მიშველეთ!
სიცოცხლე მინდა..
უჟანგბადობაში ჩაკარგული,
მცირე ხავსს მთელი ძალით ვეჭიდები და არსაიდან წამოსულ ხმაურს ვეგებები.
მესამე პირი ჯოჯოხეთის კარიბჭეს შემოხეთქვოდა და მის ანჯამებიდან ამოძრომას ლამობდა..
შფოთვა კარებს მახინჯი ბეჭებით გაეკრო და მარწუხები მცირედ მოუშვა..
ჰაერში გაკენწლილი იმედი ოთახს ანათებს.
საკუთარი სხეული ჩემი სულის დამოუკიდებლად სარკმელს მივარდა და მუჭით მინა სიმწრით ჩაამსხვრია..
სახეში შემოსერილი ჟანგბადის სუსხიანი ეკლები დაუნდობლად მკაწრავს..
შემონგრეული კარი შფოთვით აშლილობას კედელზე აკრავს და მასში იწოვს..
ერთიანად მოწყვეტილი ლოდი იატაკს ეცემა და ოთახს აზანზარებს..
ღმერთო,შვება...
შვება მაკანკალებს და გულს მიჩერებს..
მთელი უსასრულობა გადის,სანამ სიკვდილგამოვლილი ორგანიზმი ჰაერით ივსება..
ხის ზედაპირზე ხელებით დაყრდნობილი,
სუფთა ჰაერს სახეს ვუშვერ და შვების ცრემლებს ჯებირებს ვხსნი..
მხსნელი ზურგსუკან ძალას გზავნის და მასში მხვევს..
სიცოცხლენაჩუქარი,
მცირედ დაბრუნებული,
მისკენ ვბრუნდები და მომლოდინე ტალღებში ვცურდები..
-ნუ გეშინია,აქ ვარ! -საკუთარი ანარეკლი სარკიდან გაოცებას,მოულოდნელობას,წარმოუდგენელს აფრქვევს..
ყელზე სასოწარკვეთას კვალი დაეტოვებინა და მარწუხებისგან დახსნილი კანი აღდგენას სცდილობდა..
ათას ნაწილად დაშლილი სული,სხეული,გონება და გული ერთ კანში იყრის თავს..
ნაომარ კედლებს ჯერკიდევ შეხმობოდა ძალაგამოცლილი უფორმო ლაქა..
-მომავალ შეხვედრამდე!-სუსტი ხარხარი ოთახს სუსხავს და წამლავს..
ყინვა ნელნელა იფანტება და თითქოს არც არაფერი მომხდარიყოს,
ყველაფერი საწყისს უბრუნდება..
-ნუ გეშინია!-ანარეკლი ჟანგბადს ერევა და უფერულდება..
ოთახში უჰაერობა სრულდება..
____
მარტო არ ხარ..
თუ შფოთვითი აშლილობა სუნთქვის საშუალებას არ გაძლევს,ნუ შეგეშინდება..
საკუთარ თავს სძლიე,
არასდროს,
არასდროს დაკარგო იმედი..
ამწამს,როცა,აივანზე,სიცივე სა და წვიმაში ყელზე შემოჭერილ მარწუხებს საკუთარი ძალებით ვებრძვი,ყველაფერი უფრო მარტივია,ვიდრემაშინ,როცა ამაში მესამე პირი ერთვება..
-ნუ გეშინია! შენთან შენი თავი და უამრავი სხვაა,ვინც ამას ჩუმად,დამალულად ებრძვის.
ისუნთქე..
მე აქ ვარ:ანასტასია



№1 სტუმარი ევვ

ნუ მაგიჟებთქო გთხოვე უკვე? იცი მაინც როგორ გამიხარდა რომ დაგინახე?სრულიად უცხო ადამიანს მაბედნიერებ,მათბობ შენი არსებობით <3 არასდროს გაქრე <3 და ნუ მატირებ ხოლმე თუ შეიძლება რა:დ

 


№2  offline ახალბედა მწერალი ქეთი იმერლიშვილი

ვინ იცის, რამდენ ჩვენთაგანს სწვევია მსგავსი განცდები...
იყო ქაოსი...
ადამიანის განსაცდელი...
ჯოჯოხეთური ტანჯვა...
ნაწილებად დაშლილი, აღდგენილი და დაბრუნებული ადამიანი.
ცხოვრების გაგრძელება... ალბათ, გარკვეული გარდატეხებით და შეცვლილი შეხედულებებით...
მომეწონა რეალობის ლანგარზე დადება და მხატვრული მხარეებით გაფორმება. ვისიამოვნე.
--------------------
When nothing goes right, go left!

 


№3  offline მოდერი tasusuna

ევვ
ნუ მაგიჟებთქო გთხოვე უკვე? იცი მაინც როგორ გამიხარდა რომ დაგინახე?სრულიად უცხო ადამიანს მაბედნიერებ,მათბობ შენი არსებობით <3 არასდროს გაქრე <3 და ნუ მატირებ ხოლმე თუ შეიძლება რა:დ

მიხარია,ბედნიერებით ვივსები!მადლობაა❤️❤️❤️❤️
სანამ გულწრფელი მკითხველი მეყოლება,მეც აქ ვარ! ❤️❤️

ქეთი იმერლიშვილი
ვინ იცის, რამდენ ჩვენთაგანს სწვევია მსგავსი განცდები...
იყო ქაოსი...
ადამიანის განსაცდელი...
ჯოჯოხეთური ტანჯვა...
ნაწილებად დაშლილი, აღდგენილი და დაბრუნებული ადამიანი.
ცხოვრების გაგრძელება... ალბათ, გარკვეული გარდატეხებით და შეცვლილი შეხედულებებით...
მომეწონა რეალობის ლანგარზე დადება და მხატვრული მხარეებით გაფორმება. ვისიამოვნე.

ვინ იცის,რამდენ განცდას უდრიხართ თქვენ,თქვენი შეფასებით! ❤️❤️❤️❤️
ქეთი,მადლობა,რომ დღე ასეთი მუხტით დამაწყებინეთ ❤️❤️❤️
გაბადრულმა უთვალავჯერ წავიკითხე თითო სიტყვა ❤️❤️❤️❤️
უზომოდ მიხარია ❤️❤️❤️
მადლობა!

 


№4  offline წევრი ირო

უცებ მეგონა ჩემზე დაწერე.
წლები დამჭირდა ზუსტად მასეთი ქაოსიდან გამოსასვლელად.რამდენი რამე გამახსენა ამ ჩანახატმა.საოცარი ადამიანი ხარ.

 


№5 სტუმარი სტუმარი თამო

როგორ შეგიძლია ასე გადმოცე ყველა ემოცია.ყველაფერი ისე რომ მკითხველმა გავითავისოთ.საოცარი გოგო ხარ შენ

 


№6  offline მოდერი tasusuna

ირო
უცებ მეგონა ჩემზე დაწერე.
წლები დამჭირდა ზუსტად მასეთი ქაოსიდან გამოსასვლელად.რამდენი რამე გამახსენა ამ ჩანახატმა.საოცარი ადამიანი ხარ.

რამდენიმე წელია მეც ვებრძვი და მხოლოდ ამ ბოლო დროს ვისწავლე როგორ გამემარჯვა მასზე... ირო, მადლობა ❤️❤️❤️❤️ ყველაფერი კარგადაა! ❤️❤️

სტუმარი თამო
როგორ შეგიძლია ასე გადმოცე ყველა ემოცია.ყველაფერი ისე რომ მკითხველმა გავითავისოთ.საოცარი გოგო ხარ შენ

თამო,გეცოდინება რომ ყველაზე დიდი კომპლიმენტია ეს სიტყვბი ჩემთვის ❤️❤️❤️მადლობა! მიხარია!!! ❤️❤️❤️❤️

 


№7  offline წევრი ნანა73

არასდროს ვყოფილვარ ასეთ მდგომარეობაში...
არც ვინმე მინახავს მსგავსად.
შემაძრწუნა...
შენ ამიხსენი რა ხდება, როგორ...
იმედიც მომეცი.
არ ვიცი რა ვთქვა სხვა...
ანასტასია ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

 


№8  offline მოდერი tasusuna

ნანა73
არასდროს ვყოფილვარ ასეთ მდგომარეობაში...
არც ვინმე მინახავს მსგავსად.
შემაძრწუნა...
შენ ამიხსენი რა ხდება, როგორ...
იმედიც მომეცი.
არ ვიცი რა ვთქვა სხვა...
ანასტასია ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

ძალიან დიდი ფსიქოლოგიური და ფიზიკური წნეხია.. ❤️❤️
მთავარია მოვიდა,ნურც გამოცადოთ ნურასდროს! ❤️

 


№9 სტუმარი ტაისა

❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤

 


№10  offline მოდერი tasusuna

ტაისა
❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤

❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

 


№11  offline მოდერი tasusuna

ნინა ტერიკოს-იქ ვერ გპასუხობთ და,იმედია ნახავთ ❤️❤️❤️❤️
თქვენი ჩემს ჩანახატზე ხილვა ცალკე სიამოვნებაა,არათუ ასეთი შეფასება ❤️❤️❤️
მადლობით ვივსები! ❤️❤️❤️

 


№12  offline წევრი Artificiality

არ მეგონა ვინმე ასე ზუსტად თუ შეძლებდა ამ განცდების გადმოტანას! საოცარია, სიტყვები არ მყოფნის, თითქოს ყველა სიტყვაში ჩემ თავს ვპოულობდი და ეგოისტურად მსიამოვნებდა, რომ მარტო არ ვარ, რომ სხვაც გრძნობს. რთულია ამ შეგრძნებების ერთად შეჭმუხვნა და გადამალვა, ისევ და ისევ საკუთარ თავში. რთულია დაბრუნება ადამიანად, როდესაც შფოთვა ამდენად უსუსურს გხდის, თითქოს ჭიანჭველას ემსგავსები და რწმუნდები, რომ ჭიანჭველაც კი შენზე ძლიერია იმ მომენტში. არ იცი როდის დაბრუნდება, თუმცა აუცილებლად ბრუნდება, არსად ქრება... პ.ს საოცარი მწერალი ხარ და შენ ნაწერებში შენი პიროვნული ღირსებები და ადამიანობაც იგრძნობა, ძალიან კარგი ხარ...
--------------------
Nothing happens for no reason! Just try to see something good...

 


№13  offline მოდერი tasusuna

Artificiality
არ მეგონა ვინმე ასე ზუსტად თუ შეძლებდა ამ განცდების გადმოტანას! საოცარია, სიტყვები არ მყოფნის, თითქოს ყველა სიტყვაში ჩემ თავს ვპოულობდი და ეგოისტურად მსიამოვნებდა, რომ მარტო არ ვარ, რომ სხვაც გრძნობს. რთულია ამ შეგრძნებების ერთად შეჭმუხვნა და გადამალვა, ისევ და ისევ საკუთარ თავში. რთულია დაბრუნება ადამიანად, როდესაც შფოთვა ამდენად უსუსურს გხდის, თითქოს ჭიანჭველას ემსგავსები და რწმუნდები, რომ ჭიანჭველაც კი შენზე ძლიერია იმ მომენტში. არ იცი როდის დაბრუნდება, თუმცა აუცილებლად ბრუნდება, არსად ქრება... პ.ს საოცარი მწერალი ხარ და შენ ნაწერებში შენი პიროვნული ღირსებები და ადამიანობაც იგრძნობა, ძალიან კარგი ხარ...

სწორედ იმიტომ შევეხე ამას,რომ ყველამ იცოდეს,მარტო არ ხართ! ❤️❤️❤️
არსად წავა,სულ
აქ იქნება,მაგრამ,კონტროლს ისწავლი დროდადრო..
საკუთარ თავში ძალა მოძებნე და,აღარ დაგიჩაბნის მეტად..
მერამდენე წელია უკვე უფრო სუსტად განვივდი ყველაფერს..
მთავარია რწმენა,რომ გამოგივა..
ფიქრი,რომ მარტო არ ვარ..
შენ კი,მადლობა,ამ სიტყვებისთვის ❤️❤️❤️❤️
როცა დაგჭირდე,მე აქ ვარ!

 


№14  offline ადმინი ელ პინი

ახლა სახელით ვერ მოგმართავ.
კარგა ხნის წინ დამილინკე ეს. მაშინ ვიცოდი, რომ არ უნდა წამეკითხა; და რომ აუცილებლად იქნებოდა დრო, როცა ვიგრძნობდი - აუცილებელი იყო.
ამ სივრცეში ორ ტიპს ვკითხულობ; მაკულატურასა და ფერიანს.

ბოლომდე ჩასვლას ყველაზე მეტად ველოდი, რომ ამომესუნთქვა და გული ყელიდან უკან ჩავაბრუნე ჩემს ჩუმ კივილთან ერთად.
შენ იცი რა ფერი იყო ეს, აუცილებლად იცი. საშინელი გემო ჰქონდა.

ძალიან მინდა, არ ვტიროდე.

 


№15  offline მოდერი tasusuna

ელ პინი
ახლა სახელით ვერ მოგმართავ.
კარგა ხნის წინ დამილინკე ეს. მაშინ ვიცოდი, რომ არ უნდა წამეკითხა; და რომ აუცილებლად იქნებოდა დრო, როცა ვიგრძნობდი - აუცილებელი იყო.
ამ სივრცეში ორ ტიპს ვკითხულობ; მაკულატურასა და ფერიანს.

ბოლომდე ჩასვლას ყველაზე მეტად ველოდი, რომ ამომესუნთქვა და გული ყელიდან უკან ჩავაბრუნე ჩემს ჩუმ კივილთან ერთად.
შენ იცი რა ფერი იყო ეს, აუცილებლად იცი. საშინელი გემო ჰქონდა.

ძალიან მინდა, არ ვტიროდე.



მხოლოდ ბოლო სიტყვებს გავიმეორებ და მასში ყველა იმ ფერს,საჭიროებებს,უთქმელ,გადმოუცემელ და,ნაგრძნობს ჩავდებ...
-ნუ გეშინია, ელ ❤️
მადლობა!-მთელი სული ყვირის!

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent