შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ფული,სიყვარულის სანაცვლოდ (ნაწილი12)


22-01-2021, 22:35
ავტორი მა კო ma ko
ნანახია 532

-დედა! -შენ აქ რას აკეთებ, როგორ მიპოვე? ათასი კითხვა მივაყარე ერთდროულად.
გაიცინა და ჩემს წინ დივანთან მდგარ, მაგიდაზე ჩამოჯდა...
თვალებში რომ შემომხედა ცეცხლი აენთო ცეცხლი,რომელიც დედას თვალებში არასდროს მინახია...
-ეს შენ,იმისთვის რომ ჭკუა ისწავლო! სილა გამაწნᲐ.
-გაგიჟდი, რას აკეთებ ?
-რას ვაკეთებ ხომ? როგორ გაბედე, ვიღაც მათხოვრის გამო იარაღი აᲒეღო და მკვლელთან წასულიყავი?
-შენ საიდან იცი?
-დაგინახე. მამაშენის კაბინეტიდან იარაღი რომ აᲘღე და გაიქეცი. იცი რა მაინტერესებს, რომ არ მოვსულვიყავი რას აპირებდი?
-მოკვდა ის ძაღლი?
-გადამრევ მე, შენ! ის რომ მოკვდეს, ჩათვალე ციხეში ჩალპები!
-არ მაინტერესებს, აქედან რომ წავალ მაინც მოვკლავ!
-ვერსადაც ვერ წახვალ.
-რას მელაპარაკები დედა ?
-რაც გესმის!.. -სანამ სიტუაცია არ დალაგდება,შენ კი გონს არ მოხვალ და არ დაივიწყებ იმ ბონჟს,იქამდე აქ იქნები.
-შენ ვერ მაიძულებ აქ ყუფნას!
-გაიძულებ თან როგორ! ისე შემომხედა და გაიცინა რომ ჟრუანტელი ერთიანად დამიარა.
-მომისმინე,ათი წელიც რომ გამომკეტო აქ,მე მაინც არ ვიტყვი ანდრიაზე უარს!
-გაფრთხილებ, აქედან გაქცევას თუ შეეცდები, მგლების ლუკმა გახდები.
-შენ რა დედა ხარ ჰა? მიმიფურთხებია შენისთანა ქალისთვის, აქამდე ვინ მზრდიდა?! - ყვავების მოყვარული გაწონასწორებული ქალი, რომელსაც თურმე ვერ ვოცნობდი, თურმე ეშმაკს მალავდა...
-ქალია ნაზი!- დედა კი ძლიერია და თუ საჭირო გახდება, მხეცად გადაიქცევა.
-მიმიფურთხებია შენ დედობისთვის! იქ ნონას ნაცვლადნ შენ უნდა მომკვდარიყავი!
კარი დაკეტა და წავიდა...
თავი საშინლად ვიგრძენი საკუთარი დედა ჩემ წინააღმდეგ მოქმედებდა, თან როგორ წესებით, ირგვლივ ყველაფერი დავამტვრიე. -მეზიზღები! -ეს ყველაფერი არ შეგრჩება, იგივე წესებით გეთამაშები!შენც მოგიწევს დაკეტილში ყოფნა.
დიდხანს ვიტორე, ძალაგამოცლილს,დივანზე ჩამეძინა...
მზის სხიბებმა გამომაფხიზლა, რომელიც სახეზე მელამურებოდა.
სახლი, მეტად ლამაზი მომეჩვენა,-უნდა გავძლიერდე,ტირილი არაფერს მომიტანს,უნდა დავგეგმო ყველაფერი!- იქამდე კი სიმშვიდე დამშვიდება და ფიქრი მჭირდება.
ოთახები დავიარე, აქამდე მარტო მაცივრის გზა ვიცოდი... ერთ-ერთ ოთახში წიგნები აღმოავაჩინე, სწრაფად დავუწყე ქექვა, მერე კი სიხარულისგან ხმამაღლა სიცილი ავტეხე... ბედნიერი ვიყავი,ის წიგნი ვიპოვე, რომელიც მინდოდა...
- ეს ჩემი ანდრიას წაკითხული წიგნი იყო. ამ წუთს, არ მაინტერესებდა არც შინაარსი,არც ასოების განლაგება და არც ის რას გრძნობდა ამის დამწერი, ახლა ყველაზე მნიშვნელოვანი ის იყო რომ ანდრიას ხმა წარმომედგინა და მეგრძნო, რომ მიუხედავად სიშორისა ის ჩემთან არის, მეგრძნო და მისით მეპოვა ძალა გავმკლავებოდი დედას!-როგორ მიჭირს იმის თქმა რომ ბრძოლა დედასთან მიწევს, საშინელებაა!ნეტავ სამყარო მებრძოდეს და დედა არა! - ვერ გავიგე რა არ მოსწონს ანდრიაში?! -ნასწავლია, ჭკვიანი,ჩამოყალიბებული... რათქმაუნდა, მატერიალური მდგომარეობა, რა იქნებოდა ღმერთო არაფერი მქონოდა და სხვა ოჯახებივით ბედნიერი ვყოფილვიყავი, შემყვარებოდა ის ვინც მომინდებოდა.- მამა! მამაა ჩემი ერთადერთი გამოსავალი, საყდენი, ვინც ჩემს გამო სიცოცხლესაც გაᲘღებს უყოყმანოდ.
წიგნის კითხვა დავიწყე, მხოლოდ იქამდე წავიკითხე, სადამდეც ანდერიამ წამკკითხა, ვიგრძენი სიმშვიდე, მთელ სხეულში და თვალები დავხუჭე მზის სხივები მეთამაშებოდა სახეზე, ფანჯრიდან შემოჭრილი.
ორი დღე ამ ყოფაში გავატარე, ველოდი როდის მოვიდოდა დედა.
შუა ღამე იყო,ასე სამი საათი,მანქანის ხმა გავიგე. დანა სულ თან მქონდა...
დივნიდან სწრაფად ავდექი და ფანჯარასთან მივირბინე, დედას მანაქანა იყო.
-წამოდი ალბად სძინავს, ჯერ მე შევალ და ცოტახანში შემოდი შენც.
-ფრთხილად იყავი!- მაგისგან ყველაფერია მოსალოდნელი.
მარტო არაა, მაგრამ ვისი ხმაა?
დივანზე დავბრუნდი, ორნი არიან აზრი არ აქვს.
ვითომ მეძინა უკან გადავტრიალდი. კარი გააღო, მივხვდი თვალებით მომძებნა და რომ იქ დავხვდი მძინარე, მეორესაც დაუძახა
-მოდი სძინავს.
ორივე შემოვიდა და კარი ისე მოაჯახუნა გამღვიძებოდა.
თავი ისე შევატრიალე Ვითომ შემეშინდა,(მეც კარგად ვთამაშობ) უნდა გამცინებოდა ჩემს გულში, რომ სახეზე შემეყინა ყველა გრძნობა და ახლა ჩემს სახეზე მხოლოდ მხეცის გამომეტყველება თამაშობდა, რომელსაც ადამიანიშ შეჭმა უნდა.
- დედა, ამითრთოლდა ხმა, ამ პირუტყვს აქ რა უნდა? შენთან ერთად? ვერაფერზე ვპოულობდი პასუხს, ჩემ თავში იმდენად მოულოდნელი იყო ეს ყველაფერი.
უცნაური თვალებით შეხედეს ერთმანეთს,მერე კი ისე გადაიხარხლა,თითქოს კომედიურ ჟანრის ფილს უყურებდა....
-ვინმე ამიხსნის, რა ჯანდაბა ხდება ჩემ თავს? - მე ხომ გესროლე? შენ ახლა მკვდარი უნდა იყო!
-ხომ ხედავ,მიზანში სწორად ვერ ამომიღე პატარავ, არაუშავს მიყვარს შენისთანა გოგოები.
-გოჩა, არ დაგავიწყდეს ვის ელაპარაკები!ხმა ამოიღო დედამ.
-ოჰ, ქალბატონო!- რა არ მოგწონს?
-მე შენ გითხარი რომ ჩემ შვილს ნორმალურად ელაპარაკე!
-თორემ?
-თორემ, მე პირდაპირ გულში გესვრი!
-მაოცებთ ეს ელბაქიძეები, ოღონდ ქალები,თორემ კაცებს რომ ვუყურებ!
ვეღარ მოვითმინე ამდენი ლაყმობა და დანა გამოვაძვრე ბალიშის ქვემოდან.
გულზე მივაჭირე დანის წვერი და ზიზღით სასვსე თვალები გავუსწორე.
-მოგკლავ!
-მჯერა,ვიცნობ შენში დასახლებულ დემონს. მითხრა დაცინვით...
-რატომ მოუკიდე ანდრიას სახლს ცეცხლი? - როცა იცოდი იქ უდანაშაულო ქალი იყო?!
-შენ ჯერ კიდევ, აგონიაში ხარ ხომ?
-ხმა გააჩუმე გოჩა!
დედას ეს სიტყვები გულზე ეკალივით დამერჭო,ავის მომასწავლებელი სიტყვები... გულᲘ სიღღმეში,ვხვდებოდი რაღაც საშინელება რომ ხდებოდა, მაგრამ თავს ბოლო იმედს ვუტოვებდი რომ დედა ამას არ გააკეთებდა, ის ხომ ჩემი დედაა და როგორ შესძლება ამხელა ტანჯვა მომაყენოს?!
გოჩას სიცილმა ხომ, სულ ჭკუიდან ამცრა...
-შენ Ნაბი*ვარო არსებავ,შენ გამო თვალს ვერ ვუსწორებ ანდრიას, არ შემიძლია მივიდე და ვუთხრა რომ...
-ჩემ გამო? - არ გადამრიო! მე ვინ ვარ შენთვის, სულელო გოგო?- აი Მე რომ ვიყო მარტო თავში, კიდევ ადვილი იქებოდა იმის თქმა რომ, როგორ ჩახედავ ანდრიას თვალებში, ახლა კი ნამდვილად ეგრე გაქვს საქმე.-წარმოიდგინე, როგორ უნდა უთხრა ის რომ, Მისი საყვარელი დედა იმიტომ დაიწვა რომ დედაშენს ანდრია არ მოსწონდა?
-რას ბოდიალობ? გააჩუმე ენა, წყეულო!
-დედაშენს კითხე, საყვარელო!
დედაჩემისკენ ისტიქტურად შევატრიალე თავი, ის მომაკვდავს გავდა გაფითრებული და გაშმაგებული...
-დედა რას ამბობს? ნერვიულად ათამაშებდა თითებს და ცდილობდა თვალები აეცილებინა.
-ხმა ამოიღე!
-არ ვნანობ, სხვანაირად ვერ ჩამოგაშორებდი მაგ ბონნჟს!
-ღმერთო, გამომაღვიძე და Კოშმარი იყოს ყოველივე! - როდის? როდის მოასწრო დედამ მკვლელად გადაქცევა?-როდის გადაწყვიტა რომ ბედნიერების ღირსი არ ვიყავი? -რატომ მართმევ ცხოვრებას? რა დაგიშავე დედა რა?
-მიხვდები რომ მართალი ვარ!
დანა გულზე მივიდე
-გასაღები მომეცი თორემ აქვე დამთავრდება ყველაფერი!
-რას აკეთებ ძალიან გთხოვ, ემილი!
-Აქ Ვერ გამომკეტავ! თუ გასაღებს არ მომცემ, აქ მორჩება ყველაფერი და იცი შენ რა გელის?- მამა მისი ხელით მოგკლავს!
-დანა დაუშვი... ოდნავ გადმოდგა ნაბიჯი,დანა სხეულზე მივიჭირე,ოდნავ გამეჭრა.
-გამომართვი, აჰა გასაღები. გასაღები გადმომიგდო
დავიჭირე, გარეთ გავედი _ კარი დავუკეტე, მანქანაში დავჯექი და სიბნელეში დარჩენილ მანქანის კვალს გავყევი...თოვლის გამო ეს მეტად გამიადვილდა...
მალე გავედი მთავარ გზაზე, მაგრამ ვერ ვხვდებოდი საით უნდა წავსულვიყავი, რადგან ეს ადგილი უცხო იყო ჩემთვის.
მარჯვნივ გადავუხვიე რატომღაც, მალე გამოჩნდა განათებული ქუჩები,მაგრამ სად ვიყავი ვერ გამერკვია. დასახლებასთან ახლოს რომ მივედი ტრაფარეტი მანქანის შუქმა განათა. ტრაფარეტზე "საირმე" ეწერა...
ჯანდაბა თბილისიდან ძალიან შორს ვარ.
-მამას უნდა დავუკავშირდე. მანქანა მოვატრიალე და თბილისის მიმართულებით დავიწყე მოძრაობა...
პირველმა სხივმა მომეწია, თენდება!
ნერვიულობისგან ვერაფერ ვხედავდი ირგვლივ და წინ მივიწევდი, მანქანა გადავქექე იმის იმედით რომ ტელეფონს ვიპოვნიდი,მაგრამ ამაოდ...
ახლა იმის იმედად დავრჩი რომ ვინმეს გავაჩერებდი და მამასთან დარეკვას ვთხოვდი...
ორი საათი ისე გავიდა მანქანაც არ შემხვედრია გზაზე...
,,გაჭირვებულს ქვა აღმართში დაეწევაო!,, -ნამდვილად ასეა საწვავი რჩება.
-ხაშურში Ვარ უკვე, მამას უნდა დავურეკო.
მანქანა ხალხ მრავალ ბაზართან გავაჩერე...
-უკაცრავად ქალბატონო, ტელეფონი გამეთიშა და შეგიძლიათ დამარეკინოთ?
-ანგარიში არ მაქ შვილო.
-ზარს გავᲣშვებ, თვითონ გადმორეკავს.
-კარგი, გამომართვი.
ნომერი სწრაფად ავკრიფე და ზარი გავᲣშვი.
ახლა კი მოუთმენლად ველოდები, როდის დამირეკავს...
-მამა, ემილი ვარ.
-ემილი შვილო! მამაჩემის ტირილის ხმა მესმოდა ტელეფონში. -სად ხარ ?
-ხაშურში ვარ, ბაზარში... მანქანაში საწვავი მორჩა და გავიჭედე.
-წამოვალ ეხლავე...
-მამა, ფული რომ გამომიგზავნო?
-თან გაქვს პირადობა?
-არა, არ მაქვს..
-Ქალბატონო, თუ გნებავთ ჩემ სახელზე გამოგზავნოს, აქვეა აპარატი და გამოვიტან?
-კარგი უთხარით თქვენი მონაცემები.
სანამ მამა ფულს ჩარიცხავდა, სკამზე ვიჯექი, ქალის სიახლოვეს, ჩემთან ერთი, ბოშა ქალი მოვიდა, გრძელი ფარფლებიანი კაბა ეცვა, დიდხანს მიყურა, ისე ვბრაზობდი მოშტერებულ სახეზე, ალბათ მიხვდა კიდეც.
-ნუ ბლაზობ გოგო,სენ ძალინ გიწილს ახლა, სეილება სენი ხელი მომცე... მითხრა დამახინჯებული ქართულით.
-რა საჭიროა! ფული არ მაქვს.მოკლედ ვუთხარი მინდოდა მომეშორებინა.
-ალ მინდა, ოლი სიტყვა ისე გითხლა.
ხელი გავუწოდე, დამხედა მერე Ამათვალიერა,ჩამათვალიერა...
-სენ ცუდი დგეები გქონდეს,ბავსი ცანს ოლი, ელთი სენ ცხოლებას გადაწყვიტოს, ელთი ტკუილი ბავსი.
-კარგით მადლობ.ყურადღებით ვუსმენდი, მაგრამ ვერაფერი გავიგე...
-ფული მომე გითხლა კიდე...
-არ მაქვს, არავითარი ფული, ხომ გითხარით!
ისე წავიდა ხმა არ გაუცემია.
ნახევარ საათში ანგარიში Დაჯდა ხუთასი ლარი...
-აი ინებეთ ხუთასი ლარია.
-ასორმოცდაათი მომეცი, დანარჩენი შენი იყოს.
-არა, რას ბრძანებთ?!
-გააკეთეთ რასაც გეუბნებით.
გამოვართვი ფული და მანქანისკენ გავწიე...
იმდენი საწვავი კი დარჩენილიყო რომ იქვე ბენზინ გასამართ სადგურამდე მივედი, გზა განვაგრძე, ორ საათში თბილისში ვიყავი, პირდაპირ სახლში წავედი,მამას ნახვა მეჩქარებოდა.
მანქანა გავაჩერე, მამა უკვე მანქანისკენ მორბოდა, მეც გავიქეცი და გულში ჩავეკარი, ხმამაღლა ვტიროდი...
-მამა, ჩემო მამიკო...
-რა მოხდა ემილი? იცი სამი დღე-ღამე გეძებ შვილო, შეიძლება წახვიდე და მამა დაგავიწყდეს?
-მამა, მე არსად წავსულვარ.
-როგორ?
-შენი იარაღი ავიღე და გოჩᲐს ვესროლე, მერე თავში ჩამარტყა ვიღაცამ, გონს რომ მოვედი ღამე იყო, მე კი ტყეში ვიყავი სადღაც დაუსახლებ ადგილში, ხელ-ფეხ შეკრული.
დილით თვალი რომ გავახილე, როგორ გითხრა არ ვიცი?!
-ვინ იყო?
-დედᲐ, მამა - დედამ გამიტაცა.
-რას ამბობ? რაში სჭირდებოდა მაგის გაკეთება?
-ეგ ყველაფერი არაა, მამა!
-როგორ?
-წუხელ მოვიდა, ღამის სამი იქნებოდა,მარტო არ იყო...
გოჩასთან ერთად შემოვიდა
-ხვდები რას ამბობ?
-არ გჯერა, მამა?
- ვერ ვხვდები... მოიცა დავლაგდე!
-მამა რა არის დასალაგებელი?!- დედამ ფული მისცა გოჩას, რომ ანდრიას სახლი გადაეწვა!
-დედაშენი ეგეთი არაა!
მამაჩემის თვალებში უიმედობას და იმხელა ტკივილს ვხედავდი რომ გული მეკუმშებოდა...
მუხლებზე დაეცა და თავი ხელებში ჩარგო, ხმით ტიროდა და მეც მასთან ერთად.
-გთხოვ,მამა დამშვიდდი.
-სადაა ახლა დედაშენი ?
-იმ ქოხში გამოვკეტე ორივე...
-სადაა ის ქოხი?
-საირმის ტყეში.
-უნდა წავიდე!
-მამა, მეც წამოვალ.
-შენ სახლში დარჩი და დაისვენე.
-ვერ იპოვვნი მამა, მივარდნილი ადგილია.
მძღოლმა წაგვიყვანა, იქ ჩასვლამდე მეძინა, უკანა სავარძელზე, რადგან საშინელ დაღლილობას და მოთენთილობას ვგრᲮნობდი.მამას კალთაში მედო თავი.
საირმეს რომ მივუახლოვდით გამაღვიძა.
-მამა, ღამე იყო და უნდა დავაკვირდე: ანუ იმ ადგილიდან რომ გამოვედი, მარჯვნივ გადავუხვიე და ოცი წუთის მერე ტრაფარეტი ვნახე ,,საირმე".
-ჩვენ უკვე საირმეში ვართ.
-უკან დაბრუნდი....
ფანჯარაში ვიხედებოდი, ვაკვირდებოდი, რომ არ გამომრჩენოდა რამე.
-აი ესაა, აქ გადაუხვიე და სულ მაღლა იარე..
-ხომ არ გეშლება? ისეთი ადგილი იყო, დაჯერებაც უჭირდა მამას...
-არა, მამა!
-რომელ კუთხეს გადავუხვიო ახლა? გზა გასაყარი იყო...
-მოიცა გადავალ, თითოეული დეტალი გავაცოცხლე თავში, მარჯვნივ, ისევ ზემოთ უნდა წავიდეთ.იმხელა თოვლი დაედო, აღარ ეტყობოდა არაფერი...
-მერე კი დაბლობია... აი ის ქოხია მამა, ძალიან გთხოვ! -თავი ხელში აიყვანე, ჩემი ხათრით არაფერი დაუშავო, ასე შენც დაგკარგავ და ვერ გადავიტან.
ხმა არ გაუცემია, მანქანიდან გადავიდა და ქოხისკენ გაქანდა.
კარი იმ გასაღებით გავაღე, რომᲚითაც ჩავკეტე.
მისაღებში არავინ იყო,
ყველა ოთახი დავიარეთ.
-აქ არავინაა ემილი.
-მამა, დედამ გამაფრთხილა, თუ აქედან გავიდოდი, მგლების ლუკმა გავხვდებოდი, არ მგონია სადმე წასულიყო... საპირფარეშო დარჩა, იქაც ვნახოთ!
-დაკეტილია კარი, აქ ვიღაცაა...
მამამ იარაღი ამოიღო და საკეტს რამდენჯერმე ესროლა,კარს ფეხი მიარტყა და გოჩას იარაღი შუბლზე დაუმიზნა.



№1  offline წევრი EllaTriss

კალონკა - ბენზინ გასამართი სადგური
სიდენია - სავარძელი

იმდენადაა ეს ბარბარიზმები შემოჭრილი, რომ შემიძლია გითხრა, მეც წამომცდენია - ხოლმე, საუბრისას ხშირად :დ
თუმცა მაინც ვეცადოთ, ქართული არ დავკარგოთ. როგორც საუბრისას, ისე წერისას.

ამ თავს რაც შეეხება, ვერ გეტყვი რომ რაღაც მსგავსს არ ველოდი. თავიდანვე ცუდად გაერია ეს ემილის დედა და ცუდადვე დაასრულებს ვატყობ.
სამწუხარო რეალობაა, თუმცა ასეთი ადამიანები არსებობენ. შეიძლება, მთლად ასე წამსვლელი ცოტა იყოს, მაგრამ..
რაც არ უნდა იყოს და როგორც არ უნდა გეზიზღებოდეს ადამიანი, არავის აქვს ასე მოქცევის უფლება. თუ რა თქმა უნდა, ელემენტარული შეგნება გააჩნია.
ნათქვამი რომ არის, სხვას ის არ უნდა გაუკეთო, რაც არ გინდა, რომ შენ გაგიკეთონო - მაგაზე მართალი არაფერია.
ბოლოს მაინც, ყველას ყველაფრისთვის მოეთხოვება პასუხი.

პ.ს კარგი ხარ, გელი❤

 


№2  offline მოდერი მა კო ma ko

EllaTriss
კალონკა - ბენზინ გასამართი სადგური
სიდენია - სავარძელი

იმდენადაა ეს ბარბარიზმები შემოჭრილი, რომ შემიძლია გითხრა, მეც წამომცდენია - ხოლმე, საუბრისას ხშირად :დ
თუმცა მაინც ვეცადოთ, ქართული არ დავკარგოთ. როგორც საუბრისას, ისე წერისას.

ამ თავს რაც შეეხება, ვერ გეტყვი რომ რაღაც მსგავსს არ ველოდი. თავიდანვე ცუდად გაერია ეს ემილის დედა და ცუდადვე დაასრულებს ვატყობ.
სამწუხარო რეალობაა, თუმცა ასეთი ადამიანები არსებობენ. შეიძლება, მთლად ასე წამსვლელი ცოტა იყოს, მაგრამ..
რაც არ უნდა იყოს და როგორც არ უნდა გეზიზღებოდეს ადამიანი, არავის აქვს ასე მოქცევის უფლება. თუ რა თქმა უნდა, ელემენტარული შეგნება გააჩნია.
ნათქვამი რომ არის, სხვას ის არ უნდა გაუკეთო, რაც არ გინდა, რომ შენ გაგიკეთონო - მაგაზე მართალი არაფერია.
ბოლოს მაინც, ყველას ყველაფრისთვის მოეთხოვება პასუხი.

პ.ს კარგი ხარ, გელი❤

გამეცინა ჩემს თავზე :დდდ
მართალი ხარ, არ უნდა დავამახინჯოთ ქართული ენა... ბოდიში და მადლობა რომ მითხარი ♥︎♡♡♥︎
--------------------
მ.ზ

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent