შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

...რომ არ უნდა გიყვარდეს სრულად (დასასრული)


17-02-2021, 21:36
ავტორი თამარი აჩბა
ნანახია 7 252

არ ვიცი, სად გადის ზღვარი, შემთხვევითობასა და ბედისწერას შორის. მაგრამ ზუსტად ვიც, რომ ეს, ორი მოვლენა ქმნის და წყვეტს ჩვენს ცხოვრებას... ახლაც რომ მკითხოთ, მაინც ვერ გიპასუხებთ ჩემს შემთხვევაში, რომელი უფრო გადამწყვეტი იყო. ბებიაჩემი ხშირად იტყოდა – შემთხვევით არაფერი ხდება ამ ქვეყნადო. იქნებ მართლაც ასეა. იქნებ შემთხვევაც ბედისწერის ნაწილია. ან სულაც, იქნებ ეს ყველაფერი იქ, ზემოთ წყდება და მერე ჩვენ, ადამიანები ვარქმევთ სახელებს... დავრქვათ ! მთავარია, წინასწარ ნუ გვეცოდინება,თორემ ძალიან მოსაწყენი და უფერული იქნება ადამიანთა ცხოვრება...

ჩემი ისტორიაც, როგორც ყველასი ასე დაიწყო, დავიბადე. ბედნიერი ბავშვობა მქონდა, მაგრამ დაუმორჩილებელი, რთული ხასიათით გამოვირჩეოდი, ყველაფრის მიმართ, ჩემი შეხედულებები და წესები მქონდა. შემეძლო ყველასა და ყველაფრის წინააღმდეგ წავსულიავი, თუ ჩემი ქმედებისა და აზრის სისწორეში ვიყავი დარწმუნებული. ვიღებდი რჩევას, თუ ის, მბრძანებლური ტონით არ იქნებოდა ნათქვამი. ბრძანება, ეს ერდადერთია,რასაც შეეძლო ვირივით ჯიუტი გავეხადე და წყობიდან გამოვეყვანე. სხვა შემთხვევაში, ჩემი აღელვება, ძალიან რთული იყო. კარგად გამომდიოდა საკუთარი თავის კონტროლი.
პროფესიაც ხასიათიდან გამომდინარე შევარჩიე, იურიდიულის ფაკულტეტზე ჩავირიცხე. სტუდენტობა ეს, დაუვიწყარი და შეუცვლელი წლები წარმატებით გავიარე. სამსახურიც მალე ვიშოვე.ერთ პატარა ოფისში, იურისტად დავიწყე მუშაობა. კომპანიის ფორმალური მხარეების მოგვარება მიწევდა. არ არის უბრალო და იოლი სამსახური, მაგრამ მე არ მაკმაყოფილებდა. რაღაც უფრო მეტი და უფრო რთული მინდოდა მეკეთებია. თანაც, ანაზრაურება კი მქონდა კარგი, მაგრამ რახან სწავლის გაგრძელებას ვგეგმავდი, ფულის დასაგროვებლად მეტი შემოსავალი მჭირდებოდა. არ მინდოდა ჩემი მშობლებისთვის მეთხოვა, ისედაც არაფერს იშურებდნენ ჩემთვის. შანსს ველოდი, რომ სამსახური შემეცვალა. თუმცა, ამის მიუხედავად ძალინ კარგად ვგრძნობდი თავს, თბილი გარემო და სასიამოვნო თანამშრომლები მყავდა. განსაკუთრებით უფროსი, ბატონი ნიკა, რომელსაც ძალიან არ მოსწონდა ბატონოთი, რომ მოვმართავდი და რომელიც შანსს არ უშვებდა ხელიდან, ჩემს მიმართ ყურადღება გამოეჩინა. უნდა ვაღიარო, მეც მომწონდა, მისი ყურადღება და კომპლიმენტები. განსაკუთრებით, როდესაც ჩემს ნიჭს უსვამდა ხაზსს. თანაც სიმპატიური და კარგი ადამიანი იყო. ჩვენი ურთიერთობა, ასე თუ ისე აეწყო, მეგობრობის დონეზე. თუმცა, ის, ჩემგან უფო მეტს მოითხოვდა. მე კი არსად მეჩქარებოდა. მასთან მეგობრობაც საკმარისი იყო. ისიც ვიცოდი, რომ მომენდომებია ხელფასსაც მომიმატებდა, მაგრამ ამ კატეგორიას არასოდეს ვეკუთვნოდი. პირიქით მძულდა კიდეც.

შვებულება ავიღე. დასასვენებლად და ახალი სამსახურის საძებნელად, დრო მჭირდებოდა. ისე მინდოდა სამსახური, სადაც მთელი ჩემი პროფესიის სირთულით გადავეშვებოდი, რომ ამის გამო აღებულ შვებულებაში, თურმე ბედისწერა ცხოვრების სირთულეებს მიმზადებდა. არც იმაზე მიფიქრია ნიკას, რომ ვაწყენინებდი და არც ჩემი გეგმები გამიმხელია.


მშობლებთან წავედი. მინდოდა მათ მზრუნველობასა და სიყვარულს ბავშვობში დავებრუნებინე. კარგი მშობლები მყავს ,კეთილი და პატიოსანი ადამინები.მათი დამსახურებაა, ჩემში, რაც კარგია. ყოველთვის სწორად გვზრდიდნენ მე და ჩემს ძმას, რომელიც ბედის საძებნელად ინგლისში გაგვექცა. არჩევანში არასდროს შევუზღუდივართ. დილით საუზმე. თბილი და სიყვარულით გაჯერებული დიალოგები, რომლებიც ზომიერად შეიცავდა დამრიგებლურ ფრაზებს. დედის კალთაში მოკალათება და მისი სურნელი(ასაკი არ მიშლიდა ხელს ხან დედის და ხანაც მამის კალთაში მოვკალათებულიყავი). მამის, ჩემი, იქ ყოფნით გამოწვეული ბედნიერებით სავსე მზერა. გაორმაგებული იყო ეს ყველაფერი, რადგან ჩემი ძმა სანდრო, აქ არ ჰყავდათ. მის წილსაც მე დამფოფინებდნენ. ღმერთო რა ბედნიერებაა! ეს, ის იყო, რაც ყველაზე მეტად მაკლდა და რასაც არასდროს არაფერში გავცვლიდი.მათთვის ცეცხლშიც ჩავვარდებოდი. თითეული ჩემი ნაბიჯი ისე მქონდა გათვლილი,რომ რაც შეიძლებოდა ნაკლებად დამეშვა შეცდომა. მათი ღირსება არ შემელახა და გული არ მეტკინა. დღემდე ასე ვცხოვრობ. ჩემი სუსტი წერტილია ჩემი ოჯახი.
მშობლებთან და ახლობლებთან გატარებული დეებით ისე ვიყავი აღვსილი, მეგონა მთელი ცხოვრება მეყოფოდა ეს ემოცია. მინდოდა გამეხანგრძლივებინა ლაღი, უდარდელი დღეები. ამიტომ უარი არ მითქვამს,როდესაც თანამშრომლებმა ბაკურიანში, დასასვენებლად წასვლა შემომთავაზეს. თან ნიკაც მოდიოდა და შანსი მექნებოდა, ჩემს გადაწყვეტილებაზე მეთქვა.დავფიქრდი და მივხვდი, არ იქნებოდა სწორი ბოლოს, რომ გაეგო. ჩემი საუკეთესო მეგობარი ლილეც, თან გავიყოლე.

მიყვარს ბაკურიანისკენ მიმავალი გზა,განსაკუთრებულ ემოციებს აღძრავს. სიმწვანე,ხის პატარა სახლები, ჰაერში დატრიალებული არომატები და ამას თან დართული, ჩემი ბავშვობის, მოგონებათა არომატები. სუნების მიმართ, განსაკუთრებით მგრძნობიარე ვარ. ნაცნობ სურნელს, წლების მიძინებული მოგონებები შეუძლია გააღვიძოს ჩემში. მთელი გზა მხიარულად გავიარეთ. ჩვენი ავტომობილი, ლამაზი და მდიდრული სასტუმროს წინ გაჩერდა(ნიკამ წინასწარ იზრუნა ჩვენს თუ ჩემს კომფორტზე). ჩანთები ნომრებში ავიტანეთ და გადავწყვიტეთ ცოტა დაგვესვენა.მგზავრობამ ძალიან დაგვღალა. ვერანდის კარები გამოვაღე და გრილი ჰაერი ღრმად ჩავისუნთქე. მინდოდა გული და გონება იმ უცნაური გრძნობისგან გამეთავისუფლებინა დილიდან, რომ მაწუხებდა.ვერ ვხვდებოდი რა იყო, მაგრამ სულს ძალიან მიფორიაქებდა.თითქოს, რაღაც უნდა
მომხდარიყო ჩემს ცხოვრებაში. რაღაც ისეთი, ერთიანად ყველაფერს, რომ შეცვლიდა. ლილეც გრძნობდა ჩემს გაურკვევლობას და კითხვების კორიანტელი დამაყარა:

–რა გჭირს? რას ფორიაქობ ? რამე მოხდა და მე, არ ვიცი? არა რა, მარტო არსად არ უნდა გაგიშვა! ცოტახნით ჩავაბარე, მშობლებს შენი თავი და როგორი კაეშანით დამიბრუნდი. - თქვა და სიცილით საწოლზე აყირავდა. ვუყურებდი და უნებურად მეც, მეცინებოდა. -ეხლა არ მითხრა ნიკა შემიყვარდაო, თორემ ჩავთვლი, რომ საერთოდ არ გიცნობ !


– მაგ კითხვას შენ არ უნდა მისვამდე ! პასუხი ისედაც იცი და მორჩი ახლა ცანცარს თორემ თმებს შეგილამაზებ. – ჩვენი ასეთი დიალოგი ძირითადა, მართლაც ასე მთავრდებოდა

–რას ამბობ! ძლივს საგულდაგულოდ დავილაგე. ისე, არ გინდა დაელაპარაკო იმ ბიჭს და იმედები გაუქარწყლო? არ ხარ შენ, მაგის შემყვარებელი და საერთოდ ნეტა ოდესმე თუ შეგიყვრდება ვინმე?!
–რომელი იმედი გავუქარწყლო ლილე, რომელიც არ მიმიცია? მშვენივრად იცის ყველაფერი, რასაც უნდა ელოდოს ჩემგან. თავად აწყობს ეს სიტოაცია და არც მე ვარ წინააღმდეგი.

–ნწ ნწ ... არადა როგორი დასვენება მოგიწყო. – ვითომ დიდ სინანულით წარმოთქვა.

– ძალიან ცდება, თუ ჰგონია, ჩემს ხარჯებს მაგას დავაფარინებ!

– ნეტავ იცოდნენ შენმა თაყვანისმცემლებმა, ამ, ბავშვური და თვალწარმტაცი გარეგნობის უკან, რა უჟმური ქალი იმალება.ზედაც არ შემოგხედავენ . – აშკარად მხიარულობდა ჩემს ხარჯზე.

–შეიძლება შემოვიდე? – კარზე კაკუნის ხმამ, დაასერიოზულა ლილე.

–შემოდი ნიკა !

– ისეთი მხიარული ხმები ისმის, ოთახში კლოუნი მეგონა. – გაღიმებული სახით მოათვალიერა ოთახი.

– შენს წინ დგას! – ლილეზე ვანიშნე.

– არ მოგშივდათ? ჩავიდეთ, ვივახშმოთ .

–კი, კი, ძალიან ! იმდენი ვიკლოუნე მომშივდა. – არ ჩამოგვრაჩა ხუმრობაში ლილე.

–დახურე პირი! იფიქრებს მას დასცინი,უხერხულია.– გზაში ლამის გვერდები დავულურჯე ჩქმეტით.

მეგობრები უკვე მაგიდასთან გველოდნენ . გემრიელად ვივახშმეთ. მთელი ამ ხნის განმავლობაში ის უცნაური გრძნობა არ მომშორებია.პირიქით უფრო მიმძაფრდებოდა,როდესაც გვერდით მაგიდიდან, სადაც ბიჭები ისხდნენ,ვიღაც დრო და დრო ჩემსკენ მზერას გამოაპარებდა ხოლმე . შეგნებულად არ გავიხედე. არ მინდოდა დამენახა ვინ იყო,მხოლოდ მის დიდ, შავ სილუეტს ვამჩნევდი და ვგრძნობდი მის უცნაურ მზერას, რომელიც სხეულს ეკალივით მიჩხვლეტდა. როგორც ჩანს, ნიკასაც არ გამოპარვია. განსაკუთრებით აქტიურობდა ჩემს მიმართ,სახეზე სიბრაზეც ეტყობოდა. ბიჭები ცოტახანში ადგნენ, ნიკას უცნაურად გადახედეს და გავიდნენ. შვებით ამოვისუნთქე. თან გულში ვფიქრობდი ვინ იყო, ან უფრო მეტად, რატომ ამიშალა ფორიაქი.

–ოჰო ! მგონი, ჩვენ თაკოს, ვიღაცამ თვალი დაადგა. თან, რომ იცოდეთ ეს ვიღაც, ვინ არის?! სხვა სიკეთეებთაბ ერთად, გემოვნებასაც არ უჩივის ბიჭი. – თქვა სიცილით ნატამ.

–ხო მეც შევამჩნიე. ვინ არის? – ჰკითხა ინტერესით ლილემ და სახეგაბადრულმა გადმოგვხედა მე და ნიკას. ( ჩემი და ნიკას „მეგობრობის“ შესახებ, არაფერი იცოდნენ თანამშრომლებმა)

–ეგ ბიჭი როგორ არ იცი ლილე ?! მთელი თბილისი ცნობს. გავლენიანი და პატივსაცემი ბიზნესმენის, გოგი აბაშიძის, არანაკლებ გავლენიანი ვაჟი, თვით დიმა აბაშიძე.

–მე და თაკო, თბილისის ელიტით, დიდად არ ვინტერესდებით ხოლმე. ისე, კი გამიგია და ამბობენ ცოტათი უცნაური ტიპიაო. სიმპატიურიც ყოფილა. – გოგონების საუბარს ყურს არ ვუგდებდი. ისე, თითქოს არაფერი მესმოდა.

–ჭორაობას თუ მორჩით ვერანდაზე გავიდეთ! – თქვა სიმკაცრე შეპარული ტონით ნიკამ.

–კარგი აზრია. გავიდეთ. – ვთქვი და წამოვხტი, ვიფიქრე ჰაერი მიშველიდა. გარეთ ციოდა. ამიტომ ოთაში ავირბინე, ფეხზე ბაჭია „ღუნღულები“ ჩავიცვი და ტანზეც, ბაჭიებით მოხატული, თბილი ჟაკეტი შემოვიცვი.მოკლედ საკურდღლედან გამოქცეულს ვგავდი. ჩემი პროფესია მუდმივად სოლიდურ სტილს მოითხოვს, მე კი ძალიან მიყვარს, ბავშვური აქსესუარები და ტანსაცმელი. ამიტომ შანსს არ ვუშვებდი ხელიდან. 22 წლის ასაკშიც, ვერ ველეოდი ბავშვობას. საახლობლოშიც ყველმ იცოდა, რა მაბედნიერებდა და მანებივრებდნენ მსგავსი საჩუქრებით. ეს ბაჭიებიც, სანდროს გამოგზავნილი იყო.

როგორც კი, ვერანდის ზღურბლზე გადავაბიჯე, მსუბუქმა ქარმა, ჩემი გაშლილი თმები,სახეზე მომაფინა. მალე მოვიწესრიგე და როდესაც თვალებიდან გამოვიხედე, ახოვანი, სიმპატიური მამაკაცის სილუეტს გადავაწყდი. ვერანდის კიდესთან იჯდა,ოდნავ მოხრილი.იდაყვები მუხლებზე დაეყრდნო, თითები გადაეჭდო და მუქი შავი თვალებით, ინტერესით მაკვირდებოდა. მზერა გავუსწორე. წელში გაიმართა, შავ თმებში თითები შეიცურა გასასწორებლად, საზურგეს მიეყრდნო და ისე ამათვალიერა, მეგონა თვალების ნაცვლად , რენდგენით მიყურებდა. გაეღიმა.ისეთი მომხიბლავი ღიმილი ჰქონდა, უეცრად ამ სუფთა და უხვ ჰაერზე, უჰაერობა ვიგრძენი.თვალები სწრაფად მოვაშორე და ჩემებისკენ გავიქეცი. სავარძელში მოწყვეტიტ ჩავეშვი. ღრმად ჩავისუნთქე და ერთი ჭიქა წყალი, ერთ ყლუპზე გამოვცალე.ყველა გაოგნებული მიყურებდა. მთელი საღამო ხმა არ ამომიღია, ზოგჯერ ხათრის გამო თუ გავცემდი პასუხს. ჩემს სხეულში ცივი ქარიშხალი დათარეშობდა.არ მინდოდა, არ შემეძლო რამეზე მეფიქრა. უფრო სწორად, ფიქრს გავურბოდი. ფიქრს იმაზე, თუ, როგორ მოახერხა, არსაიდან მოსულმა განცდამ, ჩემს გონებაზე კონტროლი. რა მემართებოდა? ან ეს ბიჭი რა შუაში იყო ამ ყველაფერთან?– თავში, აზრები, განცდები და ფიქრები, ქაოსურად მოძრაობდნენ.მისკენ აღარ გამიხედავს. არ მინდოდა მის თვალებს, კიდევ გადავყროდი. ლილემ დაეჭვებით შემომხედა და დააპირა კითხვის დასმა, მაგრამ ისეთი საცოდავი თვალები შევანათე, მიხვდა რომ პასუხი არ მქონდა და გადაიფიქრა. შემდეგისთვის გადადო. რამდენიმე დღე ასეთ ფორიაქში გავიდა. მიუხედავად ამისა, დრო მხირულად გავატარე. ამ ხნის განმავლობაში, ჩემს უცნობს, რამდენჯერმე მოვკარი თვალი. უფროს სწორად თითქოს, თავად სურდა ასე.მოჩვენებასავით არსაიდან გამოჩნდებოდა, დამენახვებოდა, სიმშვიდეს ამიშლიდა და მერე ისევ გაქრებოდა.

ერთ საღამოს, გამახსენდა ნიკასთან, სამსახურიდან წასვლასთან დაკავშირებით, რომ არ მისაუბრია და ნახვა გადავწყვიტე. ჩემი „ბაჭიები“ შემოვიცვი და მისი ოთახისკენ გავეშურე. ნიკა ოთახში არ დამხვდა. ტელეფონზეც არ მიპასუხა. გამიკვირდა, რადგან სულ რაღაც ათი წუთის წინ ნომრებამდე მიგვაცილა და თავადაც დასაძინებლად წავიდა. რამდენიმე უპასუხო ზარის შემდეგ, სასტუმროში დავუწყე ძებნა. თითქმის, ყველა სავარაუდო ადგილი შევამოწმე, მაგრამ არსად არ იყო. ვიფიქრე, ალბათ გარეთ გავიდა სასეირნოდ და ტელეფონიც უხმოზე აქვსთქო. ჩემს ნომერში ვბრუნდებოდი. პირველ სართულზე, ბოლოში , ბილიარდის ოთახიდან ხმაური გავიგონე. გულმა არ მომითმინა და კიბეებზე ნახევრად ასული უკან დავბრუნდი. კარებთან მისულმა, შესვლა გადავიფიქრე. რაღაც მაკავებდა. ჩემმა ხელმა ინსტიქტურად ჩამოსწია სახელური და ოთახში აღმოვჩნდი. ლამის თვალებში დამიბნელდა. ნიკა, ჩემგან ზურგით იდგა და არ დაუნახივარ. ჩემმა უცნობმა, რომელსაც ნიკას საფეთქელთან იარაღი ჰქონდა მიბჯენილი, გაოცებული და გაცოფებული თვალებით შემომხედა. გავშეშდი. მივხვდი და თანაც ვერ მივხვდი, რა ხდებოდა.მხოლოდ მაშინ გამოვერკვიე, როცა ნიკა მოწყვეტით დაეშვა იატაკზე და საკუთარმა კივილმა გამაყრუა. მერე აღარაფერი მახსოვს. გონს ოთახში მოვედი. ჩემს წინ, მჯდარი მკვლელი რომ დავინახე, ყველაფერი გამახსენდა.საწოლიდან წამოვიჭერი, მასთან მივვარდი და საყელოში ჩავაფრინდი.

–სად არის, რა გაუკეთე, მოკალი? – ვკიოდი და ვკანკალებდი. ის დუმდა. –მითხარი რომ ცოცხალია, არ მოგიკლავს ხო? – მან ხელები გამაშვებინა და წამოდგა. ჩემს კივილზე ორი ბიჭი შემოვიდა ოთახში .

–ოჰ! არა მკითხე მოამბე ქალბატონი, გონს მოსულა. დიმა რას ვუპირებთ? – ჰკითხა პირველმა შემოსულმა ისე, თითქოს გატეხილი ნივთი ვიყავი და ვერ გაეგოთ, გადაეგდოთ თუ შეეკეთებიათ.

–უკვე იცი !

–კაი რა ტო, სისულელეს აკეთებ. ჩვენებურად მოვაგვარებთ.

–მე ასე გადავწყვიტე !. რაც გითხარი გააკეთე?

–კი მოგვარებულია. ყველაფერი სწორად გაიგო, დამჯერეა.– თქვა და გაეცინა .

–სად არის მოკალით?იცოდეთ ამ საქმეს ასე არ დავტოვებ, ყველას პასუხს გაგებინებთ! – ამოვიკნალე და თვალები ამემღვრა.

–ეჭვიც არ გვეპარება ადვოკატო. – მოვიდა, ხელით მკლავები დამიჭირა, თვალებში ჩამაჩერდა და მკაცრად მითხრა: –ახლა კარგად მომისმინე! დავიწყებ იმით, რომ ის იდიოტი არ მომიკლავს. უბრალოდ არ იყო აუცილებელი, მასაც დაენახე დაუკითხავად, რომ შემობრძანდი ოთახში. ინერვიულებდა შარში, რომ გაეხვიე. მასზე ვიზრუნე და გავთიშე. შენ კი, ის დაინახე,რაც არ უნდა დაგენახა.კარგად ვიცნობ შენისთანა ცნობისმოყვარე ახალგაზრდებს „გამომძიებლობანას“ თამაში და ჭიანჭველას, სპილოდ გადაქცევა გიყვართ. მე კი ზედმეტი თავის ტკივილი არ მჭირდება მიუხედავად იმისა, რომ ამის მოგვარება შემიძლია.ოღონდ, მერე შენ გექნება თავის ტკივილები. ამიტომ ორივეს სასარგებლოდ გადავწყვიტე - შენ ჩემი დაზღვევა იქნები! – სიტყვა დაასრულა და მომშორდა.

–რა... რა ვიქნები?

–ჩემი დაზღვევა.

–ვერ მივხვდი რას გულისხმობ ! –ვუთხარი და პასუხს განაჩენივით დაველოდე.

– ცოლად უნდა გამომყვე პატარა ქალბატონო!

–შენ რა, თავი კედელს მიარტყი? _ვცადე ირონიით დამეფარა შიში. მივხვდი, რომ არ ხუმრობდა.

–არა ! – ძალაინ ცივად მიპასუხა. კლდესავით შეუვალი ჩანდა.

–აბა ისე, როგორ იფიქრე, რომ შენნაირ ნაძირალას ცოლად გავყვებოდი?

–სხვა გზა არ გაქვს!

–ვინ გადაწყვიტა,რომ სხვა გზა არ მაქვს?

–იმ წამმა, როცა ოთახში შემოხვედი და ჩემს საქმეში ცხვირი ჩაყავი. წესით შენი ასაკის გოგოს, ამ დროს უნდა ეძინოს. შენ კი დადიხარ და ხიფათებს ეძებ. შედეგმაც არ დააყოვნა, ასე რომ შენ თავს დააბრალე. – ჩემგან ზურგით იდგა და ისე მცემდა პასუხებს.

–თუ ნიკას არაფერი სჭირს, არავისთან არაფრის მოყოლას არ ვაპირებ და არც „გამომძიებლობანას“ ვითამაშებ. ასე რომ ეგ აზრი, თავიდან ამოიგდე. –ვცადე დამაჯერებლად მეთქვა და როგორმე ამ ოთახიდან გამეღწია, მერე მოვიფიქრებდი, როგორ გავამწარებდი.

–ჭკვიანი გოგო ხარ, მაგრამ არა იმდენად, რომ ჩემი მოტყუება შეძლო !

–და შენ ვინ ხარ ასეთი? _ დამცინავი და ზიზღნარევი ტონით ვკითხე.

–ვინ? არ იცი?

–უნდა ვიცოდე?

–იცი!– მიპასუხა დაბალი, მედიდური ტონით.

–ეგ არაფერს ცვლის. შენ, ჩემთვის თვითდაჯერებული ნაძირალა ხარ ! აღარ მინდა შენთან ერთად აქ ყოფნა.

–აბა სად გირჩევნია, პირდაპირ საწოლში ხომ არა ?–ბიჭებისკენ გავიხედე, გასულიყვნენ. გამიხარდა. ვერ გაიგებდნენ რაც მაკადრა. მასთან მივვარდი და ისეთი სილა გავაწანი ხელი მეტკინა. არც შეტოკებულა. ან რას ვუზავდი,ჩემზე გაცილებით მაღალი და კუნთიანი იყო. აშკარად არ ელოდა.

–როგორ გაბედე ჩემთან ასეთი საუბარი?! ამჯერად მისკენ წაღებული , მეორედ გასარტყმელი ხელი, ჰაერში დამიჭირა და შემაჯანჯღარა .

–იცოდე, შენ აღარ გაბედო თორე,მეორედ ასეთი შემწყნარებელი არ ვიქნები და თავს ნუ იფასებ, ამ შუაღამეს იმ ბიჭის საძებნელად რომ დადიოდი რა, ცეკვაზე ეპატიჟებოდი? – მისი სიტვები ხანჯალივით მომხვდა.საშინლად მეწყინა. ბრაზითა და სიძულვილით სავსე თვალებით შევხედე. ვერ ვიჯერებდი, ჩემს წინ მდგარი, ასეთი კარგი გარეგნობის ადამიანი, როგორ შეიძლებოდა ამდენად უგულო ყოფილიყო.

–შენ ახლა ჩემს ღირსებას შეეხე! უნამუსო ადამიანი ხარ!

–როგორმე გადაიტან. წადი შენი ნივთები აიღე, მივდივართ!

–შენ რა მართლა გგონია, ჩემს მეგობრებს გამოვეპარები და სადმე გამოგყვები?

–არ მგონია დარწმუნებული ვარ!

–რატომ?

–შენი ოჯახი ძალინ გიყვარს.

–ვერ გავიგე... რა ჩემი ოჯა.... რაააა? იცოდე მათ არაფერი დაუშავო თორემ ჩემი ხელით გამოგჭრი ყელს! –მუხლები ამიკანკალდა და საწოლზე დავეცი .

– ეგ შენზეა დამოკიდებული ჭკვიანად მოიქცევი თუ, არა. შენი მშობლებისა და ძმის ბედს თავად გადაწყვეტ.

–რატომ აკეთებ ამას, რაში გჭირდება ეს ყველაფერი? – ვკითხე აქვითინებული ხმით.

–მჭირდება! რაც გითხარი ის გააკეთე. არავის არაფერი უთხრა. მოგვიანებით მოვიფიქრებთ რამეს. ათ წუთში მისაღებში გელოდები..– მან ჩემზე ყველაფერი იცოდა , სხვა გზა არ მქონდა,დავნებდი. ვერ გავრისკავდი, ერთი წამითაც ვერ დავუშვებდი, ჩემს ოჯახს რამე, რომ დამართნოდა. მოკლედ სუსტი წერტილი მიპოვა.

–სასტიკი და უგულო ადამიანი ხარ! – ვუთხარი და ოთახიდან გავედი.კართან მისი მეგობრები მელოდნენ. ბადრაგებივით მიმაცილეს ნომრამდე. ისე, სასჯელ მისჯილი რომ მიჰყავთ ხოლმე. ჩემი ნივთები ავიღე და მისაღებში ჩავედი. სასტუმროს ანგარიში მოვითხოვე.

–ქალბატონო თქვენი უკვე გადაიხადეს. – მითხრა და დიმასკენ მიმანიშნა, რომელიც კართან მიცდიდა. ბრაზი ძლივს შევიკავე.

–თუ შეიძლება, ლილე ამაღლობელის ანგარიში !

–მისი ანგარიშიც ეხლახანს გადაიხადეს.

ეს უკვე მეტისსმეტი იყო. ჩემი სიჩუმის ყიდვა უნდა. მისკენ ჩქარი ნაბიჯებით გავემართე.მიხვდა ჩემს რეაქციას. ახლოს რომ მივედი ხელი დამავლო, გულზე ამიკრა და გარეთ სწრაფად გამიყვანა. სწორედ მაშინ ვიგრძენი პირველად მისი საოცარი, თავბრუდამხვევი კედარისა და ჟასმინი ერთდროულად, მკაცრი და ნაზი სურნელი . არომატებს ხარბად ვისუნთქავდი და ვბრაზობდი, რატომ მქონდა ასეთი დამოკიდებულება კაცის მიმართ, რომელიც ცხოვრებას მპარავდა. დამსვა და რამდენიმე წამი დამჭირდა გონზე მოსასვლელად. ის დაჟინებით მიყურებდა შავი, გიშრის თვალებით. ალბათ უკვირდა ხმას, რომ არ ვიღებდი. დამავიწყდა რა უნდა მეთქვა.

–შენი ბინძური ფული არ მჭირდება ! –ძლივს ამოვღერღე.



ავტომობილის კარი გააღო. ადგილიდან არ ვიძროდი, მართალია იმ წუთას, ჩემი ოჯახის გამო უფრო მეშინოდა ვიდრე ჩემს გამო, მაგრამ მაინც მზარავდა იმის გაფიქრება, მანქანის კარს რომ დახურავდა და წავიდოდით, მერე რა მოხდებოდა. რისი გადატანა მომიწევდა, როგორ დატრიალდებოდა ჩემი ბედის ბორბალი.

–ჩაჯდები თუ დაგეხმარო?! - თავის მოძრაობით, ღია კარისკენ მანიშნა.

–ძალიან დიდ შეცდომას უშვებ. იცოდე, მე, არ ვარ ის ქალი, ვის გვერდითაც სიმშვიდეს ეღირსები!

–მაგას უკვე მივხვდი, მაგრამ არ მაქვს პრობლემა. ისედაც არ ვიცი სიმშვიდე რას ნიშნავს.

–ადამიანის მკვლელობის მცდელობა, შანტაჟი, მოტაცება. იცი მაინც ამ ყველაფრისთვის, რა სასჯელი გელის?

–ვიცი !

–არ გეშინია?

–არა!

–რატომ?

–ჩემი მომავალი ცოლი ადვოკატია და დამიცავს. – თქვა და თვალი ჩამიკრა.

–თუ სამართალს მამიკოს ფულით იყიდი?

–არ მიყვარს მამიკოს ფულის ხარჯვა. დაჯექი მანქანაში დრო ნუ გაგყავს, მაინც არაფერი შეიცვლება ! – აშკარათ გავაბრაზე.

–არ მინდა! გთხოვ სხვა გამოსავალი ვიპოვოთ, ხომ ხედავ ვერცერთი ვერ ვიტანთ ერთმანს. –უცნაურად შემომხედა. ახლოს მოვიდა, წყნარი და ოდნავ მკაცრი ტონით მითხრა:

–ნუ მაიძულებ უხეშად მოგექცე, იცოდე არ გამიჭირდება ! დაჯექი თორემ ძალით ჩაგტენი მანქანაში!

–არ შემეხო, გაიწიე, შენ თვითონ ნუ მაიძულებ იმის გაკეთებას რაც არ მინდა!

– ჩაჯექი მანქანაში! –ისე დაიღრიალა შიშისგან შევხტი.

კარები მთელი ძალით მომიჯახუნა. მეგონა ჩამოიღო. თავადაც დაჯდა და მოწყვეტით დაძრა მანქანა ადგილიდან. მინები ჩამოწია და ქარისგან ჩემი თმები, ჰაერში, ერთმანეთში გაიხლართა. უფრო და უფრო უმატებდა სიჩქარეს და თმებიც ჰაერის წნევის შესაბამისად ტრიალებდნენ. უკვე აუტანელი ხდებოდა, შემცივდა კიდეც, მაგრამ არაფერი მითქვამს. ვიფიქრე, ეს ალბათ რა მარტივი ასატანი იქნებოდა იმასთან შედარებით, რისი ატანააც ამ, უსისხლოს ხელში მომიწევდა. საჭეზე ისე ძლიერად უჭერდა ხელებს,თითები სულ გათეთრებული ჰქონდა. მანქანას ადამიანი კი არა, გამძვინვარებული მხეცი მართავდა. სიჩქარის მაქსიმუმი აკრიფა, ძალაინ შემეშინდა. თვითონ ვერც ამჩნევდა, მანქანა ლამის ცაში, რომ მიაპობდა ქარის ტაღებს.

–შეგიძლია შეანელო? სიჩქარის მეშინია. – ყურადღება არ მოუქცევია.–დიმა გააჩერე,მეშინია! – ხმამაღლა დავუყვირე. უეცრად ისე დაამუხრუჭა, უსაფრთხოების ღვედი, რომ არა ნამდვილად მინიდან გამისვრიდა. –გაგიჟდი? ჩემი მოკვლა გინდა? – შემომხედა, დარწმუნდა რომ არაფერი მჭირდა.

–ცოცხალი და უვნებელი ხარ, ესეიგი არ მინდა. თანაც, მგონი ცუდისგან შენი ბაჭიის ბაჩუჩები გიცავენ. - სახეზე ირონიულმა ღიმილმა გადაურბინა.

–დაცინვაღა მაკლდა შენგან.

–დაცინვა რა მოსატანია. უბრალოთ იშვიათი ეგზემპლარი ხარ.იურისტის პროფესია და ბაჭიების სიყვარული, ვერაფერს იტყვი.

–რომც თქვა ვინ მოგისმენს...

–დღეიდან, ყოველთვის მოგიწევს ჩემი მოსმენა!

–არც კი იოცნებო! შეიძლება ახლა იძულებული ვარ დაგემორჩილო, მაგრამ შენი საკუთრება და შენი მონა არასდროს გავხდები. აუცილებლად დაგაღწევ თავს, ეს არ დაგავიწყდეს!

–ჩემთან საბრძოლველად ძალა არ გეყოფა !

–მაგასაც ვნახავთ.

მთელი დღის ემოციებისა და შიშისგან ისე ვიყავი დაღლილი,თვალებს ძლივს ვახელდი. ვთხოვე მინები აეწია და ნელა ევლო. მინდოდა დამეძინა, ცოტახანს ყველაფერი დამევიწყებინა და არაფერზე არ მეფიქრა. მაგიჟებდა მისი მბრძანებლური ტონი და ჩემი თავის იძულება, დავმორჩილებოდი. რა უსუსური ვიყავი, როგორ ვკარგავდი საკუთარი ცხოვრების კონტროლს... როგორ მინდოდა სიზმარი ყოფილიყო... არ ვიცი რამდენ ხანს მეძინა. ის, ისევ ჩემს გვერდით იჯდა. არსად არ გამქრალა. მცდელობა იმის, რომ ნანახი სიზმრად მექცია, რათქმაუნდა ამაო იყო.კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ რეალობა იყო ის, რაც ჩემს თავს ხდებოდა. მივხვდი და სიმწრის ცეცხლმა დამიარა მთელს სხეულში. ჩემი ბედის სასჯელი იჯდა და ჩემს გაღვიძებას ელოდა.

–სახლში შევიდეთ! – შედარებით მშვიდი ჩანდა.

–ჩემს სახლში მინდა, გთხოვ! _უკვე ცრემლებს ვეღარ მოვერიე, თუ ეხლა, მის სახლში, მასთან ერთად შევიდოდი, უკან გამოსასვლელი გზის პოვნა გამიჭირდებოდა.

–შენი სახლი იქ არის, სადაც მე ვარ!

– ვაიმე ეს რა სასჯელია, გავგიჟდები ...არ მინდა, არ წამოვალ, გამიშვი გთხოვ! უსიყვარულოდ შენთან ერთად ვერ ვიცხოვრებ, არ შემიძლია.ან შენ რაში გჭირდება ჩემნაირი ცოლი. შენც ხომ იცი, რომ არ გჭირდები. დარწმუნებული ვარ, ჩემზე ბევრად უკეთესის პოვნა შეგიძლია. მე თავი დამანებე ... გეფიცები არავის არაფერს ვეტყვი , ყველაფერს გეფიცები შენს არსებობას და გუშინდელ დღეს საერთოდ დავივიწყებ ოღონდ გამიშვი გთხოვ... გთხოვ ...

–ნუ ტირიხარ და ჩემს მაგივრად ნუ საუბრობ! ვატყობ შენი ფეხით არ გადმოხვალ, ამიტომ მე დაგეხმარები.

გადავიდა, სწრაფად გაჩნდა ჩემს კართან, გამოაღო, ხელი დამავლო და წამში მომიქცია მკლავებში. ძალაინაც კი ვცდილობდი დავესვი, მაგრამ მე რას მოვერეოდი. მის დაკუნთულ მხარ–ბეჭში ალბათ წიწილასავით ვჩანდი. ამ ჩხუბში ისე შევედით სახლში, ისე აიარა მეორე სართულის კიბეები და ისე დამსვა საწოლზე გააზრებაც ვერ მოვასწარი.

–აქ ყველაფერია რაც დაგჭირდება. შენს ნივთებს ამოგიტან და შეგიძლია მოწესრიგდე.

–არაფერი არ მჭირდება შენგან. გადი ოთახიდან!

–სჯობს შენს ახალ ცხორებას შეეგუო. შენთვისვე იქნება უკეთესი.

ოთახიდან, როგორც კი გავიდა შვებით ამოვისუნთქე. უკვე ვეღარ ვუძლებდი, ისე მინდოდა ხმამაღლა მეტირა. ბრაზისა და ტკივილისგან ცოტათი მაინც გავთავისუფლებულიყავი. საწოლზე დავემხე, ჩემი გულიდან და სულიდან ამოსულ სიმწრით სავსე ბგერებს ბალიშში ვახშობდი. ვტიროდი ყველაფერს, რაც გავიარე და რაც, აწი უნდა გამევლო. ვტიროდი საკუთარ თავს, ჩემს ოჯახს და ერთ წუთში შეცვლილ ცხოვრებას. ტირილიც აღარ შემეძლო, ერთმა დღემ მთელი ცხოვრების ენერგია წამართვა და ემოციებით გამომფიტა. ოთახში სარკე იდგა, მასში ჩავიხედე და იქედან სხვა ადამიანი მიმზერდა. მე არ ვიყავი. ჩემი თავი ასეთი, არასდროს მენახა, შემეშინდა.... სკამზე ჩამოვჯექი და ისევ განვაგრძე სარკეში ჩემი თავის თვალიერება. უეცრად თავში რაღაც აზრმა გამიელვა. – ღმერთო ჩემო! უარესი სადარდელი გამომიჩნდა. ჩვენ ხომ... ჩვენ აქ მარტო ვართ.... გამახსენდა, როდესაც შემოვედიოდით კარი გასაღებით თავად გააღო, სახლშიც არავინ დამინახავს.- მარტო ვართ... არააა! არააა!... რამდენმა აზრმა გამიარა. მას შეუძლია რამე დამიშავოს, ხელს კი ვერ შევუშლი, წინააღმდეგობას ვერ გავუწევ. ღმერთო დამეხმარე! არ მჯერა, რომ ეს ჩემ თავს ხდება. რისვის ვისჯებიი?! – ფეხის ხმა გავიგონე, კარებს მივვარდი და გადავკეტე. ვკაანკალებდი მუხლებს ვერ ვიმორჩილებდი. დააკაკუნა და შემდეგ სახელურს ჩამოსწია.

–შენი ნივთები მოგიტანე.

–მანდ დატოვე და წადი. ოთახში არ შემოგიშვებ!

–არ ვიკბინები.

–დიმა, წადი!

–როდემდე იქნები მად ჩაკეტლი?

–თუ საჭირო იქნება მთელი ცხოვრება არ გამოვალ.

–გააღე კარი და ამიხსენნი რა გეტაკა!

–არაააა !

–იცოდე შემოვამტვრევ!

–გთხოვ წადი!

წავიდა. ცოტა დავმშვიდდი. უცებ გასაღები გადატრიალდა და კარი გაიღო. რათქმაუნდა გასაღები ექნებოდა, ეს ხომ მისი სახლია. ოთახში შემოვიდა, კედელზე აკრული და დამფრთხალი, რომ დამინახა ნაბიჯი აღარ გადმოუდგამს.

–რა გჭირს, ცუდად ხარ? ექიმს მოვიყვან თუ გინდა.

ხმა არ გამიცია, მთელი სხეული მითთრდოდა. ჩავიკეცე, მუხლებში ჩავრგე თავი და კედელზე უფრო მეტად მივეკარი.

– რა გჭირს–მეთქი გკითხე!

– ჩვენ აქ მარტო ვართ? –ნიკაპი ისე მიკანკალებდა ძლივს ამოვთქვი.

–კი.ეს ჩემი სახლია და სხვა ვინ უნდა იყოს?!

–არ მინდა ამ სახლში შენთან მარტო ყოფნა!

–რატომ, რისი გეშინია? –ისე მკითხა თითქოს იცოდა რას ვეტოდი.

–არ გენდობი! შენ .....

შიშის მიზეზს მიმიხვდა. რამდენიმე წამი იდგა და მიყურებდა, მერე კარისკენ წავიდა, სანამ გავიდოდა შეჩერდა და არც მობრუნებულა ისე მითხრა:

– შეიძლება უხეში ვიყო, უგულო და ნაძირალაც კი, მაგრამ ცხოველი ნამდვილად არ ვარ. თითსაც არ დაგაკარებ.

არ ვიცი როგორ მოახერხა მაგრამ დავიჯერე. მის ხმაში ისეთი სიმართლე იყო, შემრცხვა კიდეც ჩემი აზრების. არ გავდა იმ კაცს რომელიც სიტყვებს ტყუილად ისვრის . მაგრამ მისი სასტუმროში ნათქვამი სიტყვები : თავს ნუ იფასებ – ისევ ამერია გონება. ისევ დავკარგე ცოტა ხნით მოპოვებული სიმშვიდე თუ მას, რათქმაუნდა საერთოდ სიმშვიდეს დავარქმევდი . ამ ფიქრებში გართულს, კარის ძლიერი ბრახუნის ხმა მომესმა. გარეთ გავიდა და ალბათ სადმე წავიდოდა. იმის გააზრებამ, რომ ცოტახნით მთაინც მარტო დავრჩებოდი, დასვენების და ამ მდგომარეობიდან გამოსავალზე მშვიდად ფიქის საშვალება მექნებოდა, გუნებაზე მომიყვანა. ფანჯარასთან მივედი და გავხედე. მანქანისკენ მიდიოდა ნელი, მოზომილი ნაბიჯებით. ახლა შევამჩნიე, რომ მოხდენილად ეცვა. თეთრი კედები, ჯინსის შარვალი და ლურჯი პერანგი, სინქრონულად ეწყობოდნენ ჯერ ერთმანეთს და მერე მის, მაღალ დაკუნთულ სხეულს. ჯიბიდან ტელეფონი ამოიღო, ვიღაცას დაურეკა და დიდხანს ესაუბრა. თვალს არ ვაშორებდი. მომწონდა მისი მანერები, საუბრის სტილი, მისი შავი თმა, დროდადრო თითებით, რომ შეისწორებდა ხოლმე. ოდნავ მუქი კანი, რომელიც განსაკუთრებით მამაკაცურ იერს ანიჭებდა. სწორი ცხვირი, ზომიერი ტუჩები და განსაკუთრებით მისი შავი თვალები „გიშრები“, იყო მათში რაღაც ძალიან სევდიანი და სანდო. სწორედ ამ თვალების გამო ვერ გამეგო, ამ კაცის მიმართ, რა გრძნობები მქონდა. გულის სიღრმეში ვენდობოდი მას. საუბარი დაასრულა და სადღაც წავიდა. სასწრაფოდ მოვძებნე ჩემი ტელეფონი. ჯერ ლილესთან და შემდეგ ნიკასთან დარეკვას ვაპირებდი, ყველაფრის მოყოლა მინდოდა. იმწუთას არ მიფიქრია შედეგებზე, სამაგიეროთ ისევ მან იზრუნა გონზე, რომ მოვეყვანე.ტექსტური შეტყობინება დამხვდა:

„ შენი ტელეფონი არ მიმაქვს და არც სხვა დროს ვაპირებ ჩამოგართვა. ჭკვიანი გოგო ხარ და იცი, თუ შეცდომას დაუშვებ, შემდეგ რაც მოხდება. შეგიძლია შენს მეგობარს დაურეკო და აუხსნა წასვლის მიზეზი, გენდობი რამეს მოიფიქრებ.“

მეორე შეტყობინება:

„ ხო მართლა, ცნობისთვის, შენს ტელეფონს და სოციალური ქსელებს ვაკონტროლებ. არ მოიწყინო, მალე დავბრუნდები. თუ რამე გინდა დამირეკე და წამოგიღებ“.

–ცინიკოსი ! –ბრაზი მომაწვა, ყელში სიმწრის ბურთი გამეჩხირა, საკუთარი უსუსურობის გამო ვიხრჩობოდი. მართალი იყო როცა მითხრა, შენ თავს დააბრალეო, დავტეულიყავი ოთახში. ჩემი „არამკითხე მოამბეობის“ გამო, ის ჩემი ცხოვრების მმართველი გახდა. ვგიჟდებოდი, ვერ ვეგუებოდი იმ აზრს, რომ ვიღაც ჩემს მაგივრად იღებდა გადაწყვეტილებებს და ჩემ თავს „ცოლის სტატუსით“, საკუთრებაში იფორმებდა. ნუთუ ასე ძვირად უნდა დამჯდომოდა უკეთესი სამსახურის სურვილი.
ნუთუ უმადურობის გამო ვისჯები. რაღაც რთულს ვეძებდი და ჰოი საოცრებავ, უკეთესს ვერც ვინატრე, პირდაპირ ცხოვრების სირთულეში გამიშინა ბედმა.
–სასჯელი ნამდვილად, დამსახურებულად დიდია ! – გაცოფებული ვუმეორებდი ჩემ თავს. დაღლა ვიგრძენი, ხელები დამძიმებული მქონდა ოთახს თვალი მოვავლე და რას ვხედავ, თავდაყირა დამიყენებია. საწოლი ოდნვ შევასწორე და დავჯექი. ლილესთან მისაწერ ტექსტზე ბევრი არ მიფიქრია:

„ვიცი გამიბრაზდები, მაგრამ ისიც ვიცი გამიგებ. მაპატიე, რომ გაუფრთხილებლად წავედი. გვიანი იყო და აღარ გაგაღვიძე. გაჩერება არ მინდოდა, თავს უცნაურად და უხასიათოდ ვგრძნობდი, ალბათ შენც შემამჩნიე. ჩემს მშობლებთან ვარ, ცოტას კიდევ იზრუნებენ ჩემზე და უკეთ გავხდები. სხვებსაც უთხარი რა! ჩემს მაგივრადაც შენ გაერთე. მზად რომ ვიქნები თავად მოგწერ. საუკეთესო ხარ!“

პირველად მოვატყუე მეგობარს. საწოლზე მივწექი და ემოციებით დაღლილს მალე ჩამეძინა. თვალი რომ გავახილე ჩემს წინ სასიამოვნო გარეგნობის ქალი იდგა და ღიმილით მიყურებდა. შეშინებული წამოვხტი.

–ნუ გეშინია ჩემო გოგო, ბოდიში ! არ მინდოდა შენი გაღვიძება, უბრალოთ ოთახი არეული დავინახე და შემეშინდა. დავრწმუნდი, რომ კარგად იყავი.

–აქ ქარიშხალის ნაკვალებს ვხედავ. უკვე გადაიარა? შეიძლება შემოვიდე?

– ოხ დიმა ! არ ვიცი რა გიყო. თქვენ ქვემოთ ჩადით, ისაუზმეთ, მე აქაურობას დავალაგებ.

– არა! თქვენ რატომ უნდა დაალაგოთ, მე ავურიე და მე მივხედავ. – ძალინ მომეწონა ეს ქალი თბილად, სიყვარულით მიყურებდა, თან მიხაროდა ამ სახლში მარტო აღარ ვიყავით.

_ჩემო ბიჭო, ეს რა კარგი გოგო მომიყვანე, თან როგორი ლამაზია.

–გემოვნებას არ ვუჩივი. – ღიმილით უპასუხა

–შვილო თუ გინდა მოწესრიგდი და მერე ქვემოთ ჩადით, საუზმე უკვე მზადაა.

–არ მინდა !მეც დაგეხმარებით.

–წავიდეთ, მასთან კამათს აზრი არ აქვს, მითუმეტეს თუ საქმე ჭამას ეხება.

სხვა რა გზა იყო, გავყევი. თან არ მინდოდა ამ ქალსთვის მეწყენინებია. ალბათ ყველაფერი იცოდა ჩვენზე. არ გაკვირვებია არეული ოთახი, არც ზედმეტი კითხვა დაუსვამს. დიმასაც კარგი დამოკიდებულება ჰქონდა მასთან, მისი უგულობიდან გამომდინარე მიკვირდა ასეთი თბილი როგორ იყო. ნამდვილად ძალიან ახლობელია. –იქნებ დედა?

–ვინ არის?

–ლალი? მან გამზარდა.

–რატო დედა არ გყავს? – გაოცებულმა ვკითხე.

–მყავს. ლალი ჩემი ძიძა იყო.

გულში გავიფიქრე, ალბათ როგორ უყვარს ამდენი წლისაა და მაინც გვერდით ყავს. მაგრამ დედა თუ ყავს, ლალიმ რატო გაზარდა? ისე თქვა დედაზე მყავსო თითქოს მოვალეობა მოიხადა. სუფრასთან დავჯექით.


–შენი მშობლები, რატომ არ არიან აქ?

– რაიყო, გეჩქარება მათი გაცნობა?

–ეგ რა შუაშია?!

– ეს ჩემი სახლია, ისინი თბილისში ცხოვრობენ. უფრო სწორად მეც იქ ვცხოვრობ და ამის შემდეგ შენც. ანუ ერთი დიდი ოჯახი ვიქნებით. – ეს ბოლო სიტყვები ისე ცინიკურად და თან ნაღვლიანად წარმოთქვა, გულზე მომხვდა, თუმცა ამის მიზეზი მე ნამდვილად არ ვიყავი. მის გიშრებში სევდა ჩადგა.

–ეხლა სად ვართ? არც კი ვიცი სად მომიყვანე.

–საგურამოში. ამ სახლში გავიზარდე.

–ლამაზი სახლია!

–შენც ლამაზი ხარ! – გაკვირვებისგან თვალები გამიფართოვდა.– რაიყო პირველად გაიგონე? შენს ბიჭს არასდროს უთქვამს? – თითქოს უხეშობით უნდოდა გადაეფარა, რაც წამოცდა.

–არა ხშირად მეუბნებიან და მითუმეტეს „ჩემი ბიჭი“. უბრალოდ შენგან გამიკვირდა.
არ მეგონა სილამაზის აღქმა თუ გქონდა. –სამაგიერო გადავუხადე. ვიცოდი, რომ გაბრაზდებოდა. არც შევმცდარვარ. ჩანგალი თეფშზე ხმაურიანად დააგდო, მხრებში გასწორდა და ცეცხლიანი გიშრებით შემომხედა.

–დღეიდან თუ ვინმე გაბედავს და მსგავს სიტყვებს გეტყვის ყელს გამოვჭრი! შენ ჩემი ცოლი და ჩემი ღირსება ხარ. ეს, არ დაგავიწყდეს არც შენ და არც სხვას. ისე უნდა მოიქცე, როგორც ჩემ ცოლს შეეფერება. სამუდამოდ ამოიგდე თავიდან ვინც აქამდე ყოფილა შენ ცხოვრებაში! გასაგებია?

–არააა!

–რა არა?

–არ არის გასაგები! მე შენი საკუთრება არ ვარ! ისე საუბრობ თითქოს მთელი ცხოვრების გატარებას შენ გვერით ვაპირებ. ეს მდგომარეობა დროებითია, მოგიწევს ჩემი გაშვება.

–არასოდეს! უნდა მოვკვდე შენ, რომ შეძლო წასვლა.

–ხოდა მოკვდი! ვიყვირე დაუფიქრებლად და წამოვხტი. ადგა, ჩემთან მოვიდა, მარჯვენა ხელი ამაწევინა და იარაღი ჩამიდო.

–მიდი,მესროლე!

–რას აკეთებ გაგიჟდი?

–ხომ გინდა წასვლა, ხოდა შანსს გაძლევ. მესროლე! –იარაღის ლულას ხელი მოკიდა და პირდაპირ გულზე მიიდო. შიშით ცივმა ოფლმა დამასხა.

–გამიშვი გთხოვ, მეშინია! შემთხვევით ტყვია მართლა რომ გავარდეს?

–შენც ეგ არ გინდა? მე მოვკვდები, შენ თავისუფალი იქნები.

–არ მინდა! გამომართვი იარაღი გთხოვ...

–იცოდე ჩემგან თავის დაღწევის უკანასკნელი შანსი გაუშვი ხელიდან!

–შენნაირი გგონივარ? გგონია საკუთარი სარგებლის და მიზნებისთვის შენი მოკვლა შემიძლია?

–შენნაირში რას გულისხმობ?–მკითხა და იარაღი გამომართვა, მაგრამ ხელი არ გამიშვა, მომქაჩა და ახლოს მიმიწია თავისთან.

–უგულო მკვლელი.

–მკვლელი? მაშინ შენ ცოცხალი რატომ ხარ? მკვდარი უფრო სასარგებლო იქნებოდი ხომ ასეა?

–არ ვიცი, მაგრამ შენ იარაღი გაქვს და გუშინ ნიკას უმიზნებდი.

–მაგრამ ის ცოცხალია. იარაღი კი ნახევარ მსოფლიოს აქვს. ანუ, ყველა ვისაც
იარაღი აქვს მკვლელია?

–არა!


– აბა, მე რატომ?

–არ ვიცი.

–ბევრი „არ ვიცი“ დაგიგროვდა უკვე.თანაც, უდანაშაულობის პრეზუმციას არღვევ ადვოკატო. არ გეკადრება.

–ვიცი. გამიშვი ხელი!

–უკვე ისადილეთ ბავშვებო? ვნახო ერთი რა ჭამეთ.– გვითხრა და ინტერესით გადახედა სუფრას ლალიკომ.– დიმა შენი საყვარელი კატლეტები გავაკეთე და შენ ერთიც არ შეჭამე ბოლომდე? მეწყინა.

–კარგი რა ლალიკო, არ მინდოდა მეტი. გპირდები საღამოს შევჭამ.– უთხრა და მოეხვია.

–როგორ სარგებლობ ჩემი სიყვარულით საძაგელო ბიჭო! – ხო მართლა ჩემო გოგო, შენს ოთახში დაძინება არ შეიძლება, ფანჯარაც ჩამსხვრეულია. ამიტომ დიმას საძინებელში გადახვალ, უკვე მოვამზადე.

– დიდი ბოდიში ! ცუდად გამომივიდა. –ისე შემრცხვა ჩემი საქციელის, დიმას ოთახი, რომ ახსენა ყურადღება არ მიმიქცევია.

–არაუშავს შვილო , ალბათ ძალაინ გაგაბრაზა ამ ვაჟბატონმა. წამოდი შენი ნივთები გადავიტანოთ.

–შენ დაისვენე,მე დავეხმარები.

ახლა დავფიქრდი. ამ სახლში უამრავი ოთახია და მაინდამაინც მისი რატომ მომიმზადა, მითუმეტეს იცოდა ჩვენი მდგიმარეობა? მაგრამ უკვე მოამზადა და მომერიდა მეთქვა, იქ არ დავიძინებთქო. ოთახში ავედით.

–შენს ოთახში დაძინება არ მინა!

– ლალიმ უკვე მოგიმზადა.

–არაუშავს, მე მოვიმზადებ სხვა ოთახს.

– შენ აქ დაიძინებ ! – მითხრა და გავიდა.

ახლაც ვერ შევეწინააღმდეგე რათქმაუნდა. რა აზრი ჰქონდა თორემ, კი. რამდენიმე დღე ოთახიდან არ გამოვსულვარ. მხოლოდ საჭმელად თუ ჩავიდოდი. ისიც, ისეთ დროს, ის ტირანი, რომ არ იყო სახლში. საერთოდ არ ვეკონტაქტებოდით ერთმანთს, არც თავად მაძალებდა. სულ სადღააც გადიოდა საქმეზე. დამამშვიდებლებს ვსავდი და ძირითადად მეძინა. ერთ დილას დააკაკუნა და ნებართვა მთხოვა შემოსვლაზე. ტანსაცმელი ჭირდებოდა, რომელიც რათქმაუნდა მის კარადაში ელაგა.

–არ მინდა ამ ოთახში მეძინოს!–მკაცრად ვუთხარი

–ოთახთან რა პრობლემა გაქ, არ მოგწონს?

– ის შენია და იქნებ თავად გინდა დაიძინო.

–ჩემთვის არ არის პრობლემა. თან თუ მომინდება დიდია, ორივე დავეტევით.

–არ ვარ ხუმრობის ხასიათზე. შენ გვერით დაწოლას მირჩევნია სააბაზანოში გავათენო.

–მერე ვინ გიშლის. –.მითხრა და გაეცინა

–დიმა, როგორი ადამიანი ხარ ვერ გავიგე. ხან მემუქრენი, ხან მეჩხუბები, ხან დამცინი ,ხან რა და ხან რა. რის მიღწევას ცდილობ?

–ხან რა და ხან რაში, რას გულისხმობ?

–ეგ შენ უკეთ გეცოდინება.

– მე ვიცი, მაგრამ შენგან მაინტერესებს.

–ვაიმე, ისევ !

–ყველაფერზე ნუ ფსიხდები. სადაც მეძინა ისევ იქ დავრჩები, დამშვიდდი.

კიდევ დიდხანს ვიჩხუბებდით ალბათ ლალის რომ არ დაეძახა სტუმრები გვყავსო. დიმა მისაღებში ჩავიდა, მე არ გავყევი არ ვაპირებდი მისი სტუმრების გაცნობას და მითუმეტეს ბედნიერი სახით ჯდომა არ შემეძლო. თუმცა კარი ღია მქონდა და მისაღებიდან ხმა მშვენივრად მესმოდა.

–ლალიკო შენც აქ ხარ?– ჰკითხა ერთ–ერთმა სტუმარმა.

– ხო, იმ დილით მომაკითხა და წამომიყვანა. არც კი უკითხავს მოვყვებოდი თუარა. –უპასუხა ქალმა სიცილით.

–შენი გაფუჭებულია ეს!

–ვიცი, ვიცი, მაგრამ მის მეტი ვინ მყავს. გზაში მიზეზი, რომ მითხრა უარს როგორ ვეტყოდი, ან როდის მითქვამს. ისე ძალიან ცუდად მოიქეცით , ძალიან გაბრაზებული ვარ თქვენზე. სასჯელს ცოტახნით გადავდებ. თანაც გოგო ისე მომეწონა ცოტა გადამიარა, მარტო მაგ თუ გიშველთ. ისეთია, ჩემ ბიჭს,რომ ეკადრება.

–ესეიგი უკვე იცი რა შარშიც გაყო თავი.

–შარი შენთვის არ ვიქცე ახლა. სად ხართ ამდენხანს ?

–გვეძინა ძმაო. ქანცი გვქონდა გაწყვეტილი. მთელი თბილისი, რომ მოგვატარე წუხელ, დაგავიწყდა ტო?

–არ მინდა ცოლის მოყვანა, ძაან საშარო საქმეა რა.– დაუმატა მეორემ.

–აშკარად ცუდად ხართ, ისაუზმეთ? გინდა კატლეტები გაჭამოთ?– საუბარში ჩაერთო ლალი.

–აუ რა ჯიგარიხარ, მგელივით მშია. ისევ შენ თუ არა ამ, ჩემს დეიდაშვილს მაგრად ვკიდივართ. თან როგორ მიყვარს შენი კატლეტები!

–წამოდით, თქვენ მაინც ჭამეთ. მაგ ვაჟბატონი საერთოდ აღარ ჭამს.

–კატლეტი არ ჭამა? ვახ! ცუდადაა საქმე ტო, უკვე შეიცვალა.

–ხომ ვთქვი ცოლი შარიათქო. დღეს კატლეტი არ ჭამა, ხვალ აღარ დალევს, ზეგ ჩვენც
დაგვივიწყებს. არადა რამდენი ვებაზრეთ ჯერ ადრეათქო.


–მორჩით ღადავს ახლა თორემ...

–კაი დიმა დამშვიდდი, ნერვებს გაუფრთხილდი, დაგჭირდება.

–დავაი ახლა, დროზე ჭამეთ და მერე ჩემთან გამოცხადდით!

–არის უფროსო! – უპასუხეს და სიცილ–ხარხარით გავიდნენ სამზარეულოში.

მე რათქმაუნდა სტუმრების ვინაობას მივხვდი, ჩემი სასტუმროს ბადრაგები. ალბათ დიმამ დაიბარა ახალი გეგმების დასაწყობად. გადავწყვიტე მათი საუბრისთვის ყური დამეგდო. აქამდე, მსგავს უკადრის საქციელს არც კი გავიფიქრებდი, მაგრამ ეს სხვა შემთხვევა იყო. ეს თავის გადარჩენის მიზნით გამართლებული, ცუდი საქციელი, უფრო სწორად, პრინციპის ღალატი იყო. ჭამას მორჩნენ და კაბინეტში შევიდნენ.მისაღებში ჩუმად ჩავედი. კარი დახურული ჰქონდათ, ამიტომ სიტყვებს ვერ ვარჩევდი. რამდენიმე წუთი გავიდა ასე. სამზარეულოდან ფეხის ხმა შემომესმა, იქვე მუქ, სქელ ფარდას ამოვეფარე. თან მეშინოდა ფაქტზე არ დავეჭირე, მართალია მიზეზი მქონდა, მაგრამ მაინც ძალიან შემრცხვებოდა. ლალიმ სასმელი შეუტანა და გამობრუნებისას კარი, ოდნავ ღია დარჩა. ახლა შემეძლო სიტყვების გარჩევა. ახლოს მივედი და მივაყურადე.

–აუ ტო მართლა არაფერში გჭირდებოდა ეგ ამბავი რა. ისეთები მოგვიგვარებია ეგ რა პრობლემა იყო.

–გუგა მგონი გავიწყდება რომ ეგ ქალია თანაც იურისტი. შენი აზრით ჩემისთანა თევზი ყოველდღე წამოეგებოდა მის ანკესს? თან ის ტიპი მისი მეგობარია და მოკლედ ბევრი მიზეზი ჰქონდა რა..

–შენ არ ხარ ის კაცი 22 წლის, დამწყები იურისტი ქალის, რომ შეეშინდეს. იმდროს როცა მოსამართლის მოჯენაც შეგვიძლია რაზე მებაზრები ტო?

–მოსამართლეს კიარა მინისტრსაც მოვაჯენ, მაგრამ ქალიათქო რომ გეუბნები არ გესმის? შენი აზრით რამე არასწორს გავაკეთებ ქალთაან?

–მესმის მარა, ახლა სწორად იქცევი?

–სხვა გამოსავალი არ მქონდა. ჩემი ცოლია ვერავინ გაბედავს მის წყენინებას დედამიწის ზურგზე. უზრუნველყოფილი და დაცული იქნება.

–გქონდა. ცოტა შეგვეშინებია, სულ ცოტა,ეგეც ეყოფოდა. ან ფული .... რავიცი იქნებ გაჩუმებულიყო.

–ფული არა ! არ გაიყიდებოდა, არც შეეშინდებოდა და ისევ მე უნდა მედევნა კუდში. ასე რომ კუდში დევნას, სახლში მეყოლება და გავაკონტროლებ.

–შევეშვათ გუგა, ხოცი აზრი არ აქვს . ისე მაინც მგონია სხვა მიზეზი გაქ.–უთხრა მეორემ და გაეცინა.

– ზურა მგონი დიმას მიზეზი ყველაზე მეტად იმ ნიკაა თუ ვიღაც ჩემი ს**ი, მისი სიტვებია. გამოიწვია ბიჭმა ეგ გოგო ჩემია და შენ არ გჭირდებაო. ახლა ნახოს ვისიცაა, ხო ? არ გიცნობდე მაინც...

–მოკეტე! ისე მაგრად გადამირჩა მაგ ნაბ*****ი.რამე რომ გაბედოს, ამჯერად მართლა გავუხვრიტავ შუბლს.

–დამშვიდდი, ისე დავამუშავეთ ვერაფერს გაბედავს.

სხეული გამეყინა, არაფრის მოსმენა აღარ მინდოდა, კარებს მოვშორდი და დივანზე დავჯექი. ვერ გავიაზრე მოსმენილი. ხელებს, სახეზე უმისამართოდ ვისვამდი. ვერ გამოვერკვიე საერთოდ, რატომ აღმოვჩნდი ამ მდგომარეობაში. იმიტომ, რომ იმ ღამით შემთხვევით, დიმა დავინახე იარაღით ხელში თუ, ეს ისედაც დაგეგმილი ჰქონდა. ხელახალი ფიქრთა ომი დაიწყო ჩემს ტვინში.მომენტებს და ფაქტებს ვიხსენებდი, ვაჯამებდი, მაგრამ ვერ მივხვდი მართლა რა მიზეზი ამოზრავებდა დიმა აბაშიძეს. ან, ახლა რაღა აზრი ჰქონდა ამ მიზეზს. შედეგი უტყუარი იყო, მე მისი ნების ტყვე ვიყავი.

–გამარჯობა! –მომესალმენ . ავიხედე, დიმა და ჩემი ბადრაგები მადგნენ თავზე.

–გამარჯობა!– ზრდილობის გამო ვუპასუხე, ისედაც მათ რას ვერჩოდი.

–რა ფერი გაქვს, ცუდად ხარ?- მკითხა დიმამ

– კარგად ყოფნის მიზეზი მაქვს? –კითხვით ვუპასუხე

–კარგად იქნები თუ არა ეგ შენზეა დამოკიდებული. ლალიკოს ვთხოვ ყავა მოგიტანოს,იქნებ ხასიათი გამოგიკეთოს.

–სამი კოვზი შაქარით თხოვე. - მართლა მჭირდებოდა იმ წუთას ყავა.

– რაიყო სიროფს სვამ?

–რაიყო, გენანება?

–ხო. არ მინდა გასუქდე.

–ხოდა გავსუქდები. იქნებ შეგრცხვეს ჩემ გამო და გამიშვა.

– რა პრობლემაა, არ გამოგაჩენ.

–ისედაც არსად ვაპირებ შენ გვერდით გამოჩენას....

ცივი თვალებით შემომხედა, აღარაფერი უთქვამს. ლალის, ყავის მოტანა სთხოვა და მერე სამივენი ჩემს წინ, მსაჯულებივით ჩამოსხდნენ. მე, ისევ ჩემს ფიქრებში გავიხლართე. იქ მათ არსებობას ყურადღებას არ ვაქცევდი. თავადაც მგონი სამსახურის საკითხზე საუბრობდნენ. დიმა, მართალია ყოველწუთს მე არ მიყურებდა, მაგრამ რაღაცნაირად ვგრძნობდი, რომ ყველა ჩემს მოძრაობას და სახის ცვლილებას ამჩნევდა. მერე ერთხანს, ყველანი ჩუმად ვიჯექით.მხოლოდ ჩემი ყავის ჭიქა არღვევდა სიჩუმეს. რომელსაც ყოველი ყლუპის მოსმის შემდეგ, ხმაურიანად ვდგავდი, ჩემს წინ მდგარ მინის მაგიდაზე, რომელზედაც სხვა ძვირფას სუვენირებთან ერთად, სპეციალური ჭიქის დასადებიც იყო. მაგრამ მე მაინც დემონსტრაციულად ვაბრახუნებდი მინაზე. ინტერესი მკლავდა გამეგო –რა მოხდა სასტუმროში, ბილიარდის ოთახში მანამ, სანამ მე შევიდოდი. ყავის სმისა და ბრახუნის რაოდენობას ვუმატე, აშკარად მიმტყუნებდა ნერვები. ის, რათმაუნდა ამასაც ამჩნევდა და მგონი ჩემს დასამშვიდებლად მკითხა:

–გინდა თბილისში წავიდეთ? სამსახურის საქმეც მაქვს და შენ თუ რამე გჭირდება ვიყიდოთ.

უარის თქმა არც მიფიქრია, პირიქით გამეხარდა.რისი იმედი მქონდა არ ვიცი, მაგრამ ვიფიქრე, იქნებ რამე, ისეთი მომხდარიყო, რაც დამეხმარებოდა, „წყალწაღებული ხავსს ეჭიდებოდაო“. ისე ვუპასუხე წავიდეთთქო, თითქოს ვამადლიდი კიდეც საერთოდ, რომ მივყვებოდი. ოთახში ავედი, წყლის გადავლება მინდოდა. დაძაბული საათის შემდეგ შხაპი მესიამოვნა და დამამშვიდა კიდეც. აბაზანიდან გამოვედი და გადავწყვიტე საგულდაგულოდ მოვწესრიგებულიყავი. ზოგადად ძალიან მიყვარს თავის მოვლა და მუდმივად კარგ ფორმაში ყოფნა, მაგრამ იმ წუთას მიზეზი ნამდვილად არ მქონდა. თუმცა, რატომღაც ასე მომინდა. თმა გავიშალე და ბოლოები ისე დავიხვიე ბუნებრივობა, რომ არ დაეკარგა.ტანზე შავი, ღია ფერის ყვავილებით გაწყობილი, გრძელი კაბა ჩავიცვი . მსუბუქი მაკიაჟი გავიკეთე, თვალებზე მხოლოდ ტუში და ტუჩებზე ღია ვარდისფერი კონტური, ლოყები ოდნავ რუმიანით გავიმუქე. საკმაოდ დიდი დრო მოვანდომე ამ ყველაფერს, სპეციალურად ვაჭიანურებდი, მინდოდა მოთმინება დაეკარგა. როდესაც ყველა მიზეზი ამოვწურე მისაღებში ჩავედი.

–მზად ვარ, წავიდეთ.

–ყოველთვის ასე დააგვიანებ?–მკითხა და ისე მომაშტერდა უხერხულობა ვიგრძენი, ისევ რენდგენში გამატარა. სახეზე ხელი მოისვა და წარბები მაღლა ასწია.

–თუ არ მოგწონს არავინ გაძალებს !

–ბავშვებო ჩვენ ეზოში გავალთ.–გვითხრა ზურამ, რომელიც დიმას უყურებდა და ღიმილს ვერ მალავდა.

– აქ დიდხანს უნდა ვიდგეთ თუ, ჩვენც მივდივართ? – ვკითხე და უფრო ახლოს მივედი, მიდოდა მეტად დამებნია.

–წავიდეთ ! – შორიდან მომიარა და ეზოში ისე გავიდა.

–რა გაცინებთ, რამე უკუღმა მაცვია ? – ჰკითხა ბიჭებს მკაცრად.

–რას ერჩი, თავი დაანებე, აბა შენსავით სულ გაბრაზებული სახეებით უნდა იყვნენ?

–დაცვა გამოუჩნდათ. აბა სულ კლოუნებივით უნდა იყვნენ?

–თუ თავად უნდათ იყვნენ. შენ მდგომარეობას ნამდვილად სჯობს!

–ვაუ ! ვიღაც შენ ენაზე გელაპარაკება. უკვე მომწონს ჩვენი რძალი! –თქვა კმაყოფილი სახით გუგამ.

–ჩემს ნერვებს ნუ ცდით! – ხელის ჟესტით დაემუქრა და მერე, ნახევრად მობრუნებული თავით მითხრა : – ჩაჯექი მანქანაში.

–შენთვის არავის უსწავლებია, როდესაც ქალი მანქანაში ჯდება მამაკაცი კარს, რომ უღებს?

–რატომ, ქალს არ შეუძლია კარის გაღება? –მითხრა და ორონიული სახით შემომხედა.

–რატომ ველოდი შენგან სხვა პასუხს, არ ვიცი.

–ნელ–ნელა სწავლობ ადვოკატო, კარგია!– მითხრა და კმაყოფილი სახით სიჩქარეს მოუმატა.

–ადვოკატოთი, რომ მომიხსენიებ დამცინი თუ, რა?

–არა, რატო?! პატივისცემას გამოვხატავ.

–არ გინდა რა ეს ცინიზმი, იცი რაც მქვია და შეგიძლია სახელით მომმართო.

–როგორც თქვენ ინებებთ ქალბატონო თამარ ! ახლობლებისთვის თაკო, ხო?

–დიახ !

–კარგი სახელია თაკო !

–შენთვის თამარი !

– ჩემთვის მითუმეტეს თაკო! ბოლოს და ბოლოს ერთ საათში ჩემი კანონიერი ცოლი უნდა გახდე.

–რა კანონიერი, ვერ გავიგე?

–ხელის მოსაწერათ მივდივართ. ძალიან გთხოვ ისტერიკას ნუ მოაწყობ ახლა ხომ იცი, აზრი არ აქვს.

–ესეიგი წინასწარ დაგეგმე ყველაფერი და თბილისში წასვლა ვითომ შემთხვევით შემომთავაზე ხო?

–არაფერი არ დამიგეგამავს. ხელის მოწერა ამ მოვლენების გაგრძელებაა და გასაკვირიც არაფერია ამაში. თანაც, დარწმუნებული ვარ შენც, არ გენდომებაა უსტატუსოდ ჩემს სახლში , ჩემს გვერდით ცხოვრება. . ისე, დღეს ნამდვილად არ ვაპირებდი შენ წაყვანას. უბრალოთ ასე გამოვიდა. ჯერ ქორწინება გავაფორმოთ,მერე საყიდლებზე გავიაროთ. ან, თუ გინდა პირიქით. იქნებ თეთრი კაბის ჩაცმა გინდა. – ბოლო სიტყებზე სახის გამომეტყველება არ შეცვლია. ვერ გავიგე, დამცინოდა და თუ, მართლა მეუბნებოდა.

–ნუთუ არ იცი, როგორი მნიშვნელოვანია ეს საკითხი ადამიანისთვის და შენ ისე უგულოდ საუბრობ, თითქოს უბრალო შეთანხმებას ვაფორმებდეთ.... თეთრი კაბა? ნუ მაცინებ... სასიკვდილო განაჩენზე მაწერინებ ხელს და სუდარა უფრო შემეფერება. მკლავ, ცხოვრებას მართმევ გესმის? – ნერვიულობით ისტერიკა მეწყებოდა –გამიჩერე მანქანა ! გამიჩერე ! იცოდე გადავხტები !

გააჩერა. კარი გავაღე და სწრაფად გადავედი, ტირილი ვეღარ შევიკავე და ხმამაღლა ავქვითინდი. თვითონაც გადმოვიდა.

–არ გინდა გთხოვ ! თუ გინდა დაგიჩოქებ, ოღონდ გადაიფიქრე.–ვუთხრი და მისკენ წავედი.

–არ გაბედო! არ გაბედო! არასდროს არავისთან!_მითხრა და ხელებით დამიჭირა, სანამ მის ფეხებთან ჩავიმუხლებოდი.

ტირილით მუხლები მეკვეთებოდა,მანქანამდე გულზე აკრული მიმიყვანა და ჩამსვა. თვალებიდან სიბრაზის ნაპერწკლებს ყრიდა. ხელები საბარგულს დააყრდნო და რამდენიმე წუთი მიწას დაჩერებოდა. რაც არ უნდა მეტირა და მემუდარა უშედეგო იყო. მას, გადაწყვეტილი ჰქონდა უკვე ყველაფერი. თანაც ჩემს, უსიტყვოდ დასათანხმებლად ხელში კოზირი ეჭირა. მდგომარეობა კიდევ ერთხელ, სწორად შევაფას, ასე მხოლოდ ნერვებს გავიფუჭებდი. თავი ხელში ავიყვანე და დავმშვიდდი. ჩემთან მოვიდა, ნიკაპი ხელით ამიწია, თავისი გიშრის თვალებით ჩამაჩერდა, რომლებიც ბრაზისგან უფრო შავი და დაუნდობელი მომეჩვენა. შეშინებული ვუყურებდი. რამდენიმე წამი ასე გავიდა.

–ჩემი ნუ გეშინია! არასდროს არაფერს დაგიშავებ თუ შენ, არ მომცემ მიზეზს. შენზეა დამოკიდებული, როგორი ვიქნები შენს მიმართ. გთხოვ ნუ მაიძულებ ცუდი ვიყო, არ მინდა... და კიდევ, ასე მეორედ არ მოიქცე. არცერთი კაცი არ არის ღირსი მის ფეხებთან ქალმა დაიჩოქოს. დააშავე !

არ ვიცოდი რა მეპასუხა ან რა უნდა გამეკეთებია. ცრემლები უნებურად მოგორავდნენ ლოყებზე.გაშეშებული ვიყავი და ვუყურები უძირო შავ თვალებში, რომლებიც სათქმელს უთქმელადაც ამბობდნენ. – როგორ შეიძლება, ასეთი ლამაზი და სევდიანი თვალების პატრონი,ასეთი უგულო იყოს?!– ვფიქრობდი.

–ცრემლები მოიწმინდე და მოწესრიგდი !

–არ მოვწესრიგდები! ასეც კარგად ვარ.

–შენი ნებაა. მე პრობლემა არ მაქ.მაგრამ მერე, თავად მოგინდება კარგად გამოიყურებოდე.

აღარ გამახსენდა, მთელს ქვეყანასა და თბილისში, ესოდენ ცნობილი, რომ იყო. რათქმაუნდა ქალს, რომელსაც მის გვერდით დაინახავდენ, დიდი ინტერესი და ყურადღება ხვდებოდა წილად. ნამდვილად არ მესიამოვნა ის აზრი, რომ შეიძლებოდა ვინმეს არ მოვწონებოდი. ქალი ყველა სიტოაციაში, ჯერ მაინც ქალია... ჩემს ჩანთას გადავწვდი, საჭირო ნივთები ამოვიღე, რომლებიც ყოველი შემთხვევისთვის თან დამაქვს ხოლმე და სწრაფად მოვწესრიგდი.

–წავიდეთ. – ვუთხარი დაბალი და დაღლილი ტონით.

–კარგი, მაგრამ მნამდე კიდევ რღაც უნდა გითხრა.

–ამჯერად რა უნდა მიბრძანო ! – ისე ვუთხარი მისკენ არ გამიხედავს, მარჯვენა ხელი კარებს დავაყრდენი, ნიკაპი თითებით დავიჭირე და ფანჯრის მინაში გავიხედე.

–მოკლეთ, ყველამ უნდა იფიქროს, რომ სიყვარულით დავქორწინდით. ჩემი ოჯახის წევრები ბევრ კითხვას არ დაგისვავენ, არ ერევიან ჩემს ცხოვრებაში და სხვა დანარჩენთან შენს პასუხს ვენდობი. ვიცი რამეს მოიფიქრებ. შენს ოჯახთან კი, როგროც შენთვის იქნება უკეთესი ისე მოაგვარე, ოღონდ ჯერ მე შემითანხმდი. ისე აჯობებს თუ ყველასთან ერთი ვერსია გვექნება. ჩვენი პრობლემები მხოლოდ ჩვენია და არაა საჭირო სხვებმაც გაიგონ. იმედია გამეორება არ დაგჭირდება. –ისეთი მშვიდი და ამავდროულად კატეგორიული იყო მისი ტონი. ყველა ფრაზას პაუზა მოსდევდა.

ერთია იძულებით იყო ადამიანთან და მეორე ბედნიერის როლი ითამაშო.

–სიყვარულით? შენი აზრით ასე ადვილია სიყვარულის და ბედნიერების თამაში? და რომ ვერ გიტან მაგ გრძნობას რა ვუყო? შენი მშობლების არ ვიცი მაგრამ ჩემებს ვერ მოვატყუებ, მიხვდებიან. ისედაც შიშით ველოდები დედის ზარს. არ ვიცი, როგორ ვუპასუხებ, ან რას ვეტყვი. ის დედა და უთქმელად, ხმაზეც კი შეუძლია მიხვდეს როგორ ვარ. თუ დაფიქრდი მაინც რას მთხოვ?

–დავფიქრდი და ვიცი მარტივი არ არის, მაგრამ საჭიროა.ყველასთვის ასე აჯობებს. ამიტომ ცოტახანს მათთან შეხვედრას გავაჭიანურებთ. დამშვიდდები, მომხდარს შეეგუები და იქნებ მომეჩვიო კიდეც.

–მოგეჩვიო? ხო ნამდვილად მისაჩვევია შენი სიუხეშე და საერთოდ გაუგებარი ხასითი. არა რა, არ მჯერა, რომ ეს ყველაფერი მე მემართება. ნეტავ დროის დაბუნება შეიძლებოდეს. იმ ოთახის კარი, რომ არ შემომეღო ვერასდროს გაგიცნობდი და შენი ატანა არ მომიწევდა. ვერ ვგებულობ რას მერჩი. ჩემი ოჯახით, რომ დამმუქრებოდი და უბრალოდ გეთქვა ენას კბილი დააჭირეო ეგეც მეყოფოდა გასაჩუმებლად. დარწმუნებული ვარ შენი საცეცები იმხელაზე წვდება, ყველგან შეძლებდი ჩემს გაკონტროლებას. რატომ წამომიყვანე, ჩემგან რა გინდა? და საერთოდ რათ გინდა ისეთი ქალი გვერდით, რომელიც ვერ გიტანს, იმდროს, როცა ნებისმიერი სხვა ჩამოგეკიდება კისერზე?! - ლამის ერთი ამოსუნქვით ვუთხარი ეს ყველაფერი.

–ვინ იცის.

–რამდენიმე წუთის წინ ხომ მითხარი, არ მინდა ცუდად მოგექცეო?

–გითხარი.

–და შენი აზრით ახლა, როგორც მექცევი აბა მაგას რა ქვია? ამას თუ კარგი ქვია,ცუდი რაღა უნდა იყოს? ამაზე მეტი რა უნდა გამიკეთო რომ მატკინო?

მკლავში ხელი ჩამავლო , თავისკენ მომქაჩა და უხეში, ირონიული ხმით მიპასუხა:

–დამიჯერე არ გენდომება გაიგო, მე ცუდს რას ვეძახი. წარმოდგენაც კი არ გაქვს, რას ნიშნავს ტკივილი, რისი მოყენებაც შემიძლია. ალბათ, საერთოდ არც კი იცი ნამდვილი ტკივილი. მართლა არ მინდა და ნუ მაიძულებ. გასაგებია?

– ხელი მეტკინა, გამიშვი! ვერ ვხვდები რა ადამიანი ხარ...

–არაუშავს, მალე გაგივლის !

–შენ რა გტკივა ასეთი, რომ არ გაგიარა და ასეთი ბოროტი გაგხადა ... უფრო ჩემთვის ჩავიბურდღუნე.

ისეთი თვალებით შემომხედა სიტყვის შებრუნება ვერ გავბედე. მე მართალი ვიყავი, სწორად მივხვდი, მისი გულცივობის უკან, რაღაც მიზეზი იდგა. იმწუთას, მის მიმართ, ჩემს უცნაურ გრძნობებს კიდევ ერთი დაემატა.ეს ადამიანი ერთდროულად: მიზიდავდა, მძულდა და ახლა მეცოდებოდა კიდეც.
მთელი გზა ხმა ამომიღია, არც ქონდა აზრი, არაფერი შეიცვლებოდა . ხელი 5 წუთში მოვაწერეთ, ყველა საკითხი წინასწარ ქონდა მოგვარებული, ყველგან იყენებდა გავლენას. მარიონეტივით ვიდექი მის გვერდით, ყველაფერი შეწინააღმდეგების გარეშე გავაკეთე. ისეთი უემოციო ვიყავი საერთოდ დამავიწყდა სული თუ მედგა. ბევრი გულთბილი მილოცვა მივიღეთ და ბევრი ზრდილობით ნათქვამიც, უკანასკნელი უფრო ქალბატონებისაგან. დიმას, ნამდვილად ყველაფერი ჰქონდა სასურველი სასიძოს სტატუსის სატარებლად. ალბათ როგორ შურდათ ჩემი. მე კი, ნებისმიერს გავუცვლიდი ადგილს უფლება, რომ მქონოდა... მთელს ენერგიას ვიკრებდი ბედნიერი სახით, რომ ვყოფილიყავი. მასაც თბილი მზერა და ხელი არ მოუშორებია ჩემს წელზე. ისე ბუნებრივად გამოგვდიოდა და ჩანდა ეს ყველაფერი, ეჭვს ვერავინ შეიტანდა. გამოსვლის წინ ყველა გააფრთხილა, ეს ამბავი არ გახმაურდეს ,ჯერჯერობით ასეა საჭიროვო. ბიუროს ხელმძვანელმა, ისე დაუქნია თავი, უსიტყოდ ნიშნავდა „შენ თუ არ გინდა თქმას ვინ გაბედავსო“. როგორც იქნა დამთავრდა ეს ფარსი და მანქანამდე მივედით . ბევრი უარის მიუხედავად საყიდლებზე მაინც წამიყვანა, თან გამაფრთხილა: ან ყველაფერს ვიყიდდი რაც საჭირო იყო, ან თავად გამოიტანდა მთელს მაღაზიას. საუკესო სავაჭრო ცენტრები და მაღაზიები მომატარა, დიზაინერთან წასვლაც შემომთავაზა, მაგრამ უარი ვუთხარი. მისი ასეთი „ზრუნვა“ არც გამკვირვებია, რადგან ვფიქრობდი საკუთარი ეგოს დასაკმაყოფილებლად აკეთებდა ამას. დიმა აბაშიძის ცოლი, რათქმაუნდა საუკეთესო ბრენდის სამოსით უნდა ყოფილიყო ჩაცმული. კარგად მოვლილი და შეფუთული „ღირსეული მეუღლის“ ფუნქცია მქონდა. მისთვის, ამ ყველაფრის მნიშვნელობაში უფრო ვრწმუნდებოდი, მართლაც რომ მთელი ქალაქი ჩვენ გვიყურებდა. ბოლოს ყველაზე ცნობილ ბუტიკში მიმიყვანა. ერთი თეთრი კაბა თავად შეარჩია და მთხოვა, თუ მიბრძანა : –ეს ჩაიცვი, აქედან რესტორანში წავალთო. – ძალიან ლამაზი იყო, მომიხდა და ბრძანებას არ შევეწინააღმდეგე. გასვლას ვაპირებდით.
–დიმა, აქედან ისე მიდიოდი არ უნდა გენახე? – გამომწვევად ჩაცმული ქალი წინ გადაგვიდგა.

– ნინა ? მეგონა არ იქნებოდი. როგორ ხარ?

–დავიჯერო გაინტერესებს? მშვენივრად. სად დაიკარგე? – მე, თითქოს ვერ მამჩნევდა.

– დაკავებული ვარ ნინა ხომ იცი...

– ვიცი და გპატიობ – უთხრა ქალმა და გაეკეკლუცა.

ლამაზი იყო. თავი ზედმეტად ვიგრძენი და წასვლა დავაპირე. სანამ ნაბიჯს გადვდგავდი მიხვდა და ხელი მაგრად ჩამჭიდა.

–როგორც ყოველთვის კარგად გამოიყურები !– შეაქო და მე გადმომხედა.

–შენ კი, როგორც ყოველთვის სიმპატიური და ყურადღებიანი ხარ!

დავიძაბე. ჩემ თავზე გავბრაზდი, აქ რას ვაკეთებთქო და ხელი გამოვქაჩე.უფრო ძლიერად მომიჭირა და თავისკენ მიმწია. ნინამ ამჯერად ვეღარ დამაიგნორა, კარგად ამათვალიერა, მაგრამ „მეგობრისთვის“ არ უკითხავს ვინ არისო.

– დროებით ნინა !

როგორც კი გარეთ გავედით, ხელი ისე უხეშად გავაშვებინე გაკვირვებულმა შემომხედა.

– ჩაჯექი, რესტორანში მივდივართ.

– რაიყო იქაც გყავს მეგობრები და მონახულება გადაწყვიტე?

–ჩვენი ქორწინების ამბავი მალე გახმაურდება. ზედმეტი საფიქრალი, რომ არ მივცეთ ხალხს, უკეთესია რომანტიკულ ვახშამს თუ მოვიწყობთ.

–შენ რა ხალხის აზრი გაწუხებს? თანაც ბრძანება ხომ გაეცი, ვერავინ გაიგებს.

– მე არა, მაგრამ ჩემს ოჯახს აწუხებს. შენსავით, მეც მიწევს ოჯახის გამო რაღაცეების კეთება.

–ის ქალბატონი არ იცნობს შენს ოჯახს?

–ვინ ქალბატონი?

– აი ის, შიგნით რომ ტკბილად საუბრობდით. მასთან რატომღაც დაგავიწყდა, ბედნიერი ქმრის როლის თამაში, დაგავიწყდა შენს გვერით, რომ ვიდექი.

– უკვე?! – თქვა და გაეცინა.

ძალიან უხდებოდა სიცილი, უფრო მიმზიდველს ხდიდა. ისე ამაფორიაქა თვალი ავარიდე და დიდი ინტერესით ვკითხე:

–რა უკვე?

–არაფერი. წავიდეთ რესტორანში?

– არ მინდა ! მე კითხვა დაგისვი !

–მართალია კითხვის არსს ბოლომდე ვერ ჩავწვდი, მაგრამ მაინც გიპასუხებ–ის ქალბატონი ჩემი წარსულია და არ ვთვლი თავს ვალდებულად, მის წინაშე რაიმე როლი ვითამაშო.

–ააა წარსული? ესეიგი აქ სპეციალურად მომიყვანე. ახლა მე მომისმინე. მეც მაქვს ძალიან მნიშვნელოვანი პირობა სანამ ერთად ვიქნებით: არ მაინტერესებს ვინ იყო ან, ამის შემდეგ ვინ იქნება შენს ცხოვრებაში. რამდენიც გინდა იმდენი საყვარელი შეგიძლია გყავდეს, მაგრამ ამას ისე გააკეთებ, რომ ჩემს ღირსებას და თავმოყვარეობას არ გათელავ. შენი ცხოვრება, რომელიც სავარაუდოდ აქამდე ძალინ ბოჰემური იყო, შეუმჩნევლად განაგრძე. და კიდევ ეს ქალბატონი, რომელსაც „დროებითო“, ასე დაემშვიდობე, შენს წარსულში დატოვე, არასდროს გახდეს ჩვენი ცხოვრების აწმყო! გასაგებია?
კარგახანს არაფერი უთქვამს იდგა და ღიმილიანი, უცნაური გამომეტყველებით მიყურებდა.

– ანუ რესტორანი არ გინდა და სახლში ვბრუნდებით. კარების გაღებას შეძლებ თუ დაგეხმარო?

–ესაა შენი პასუხი, ესაა რისი თქმაც შეგიძლია?

–არასდროს ვიძლევი ისეთ დაპირებებს რაშიც დარწმუნებული არ ვარ. ყველაფერს დრო გვიჩვენებს. ახლა კი გთხოვთ, მანქანაში ჩაჯდეთ და იქ განაგრძოთ თქვენი ეჭვიანობა. – მითხრა და გამიღიმა.

საოცარი საუბრის მანერა ჰქონდა, ყოველთვის სიტოაციას მორგებული. აი, ისეთი შეპასუხების, რომ მოგერიდება ადამიანს. ჩემდაუნებურად ზეგავლენას ახდენდა ეს, ადამიანი ჩემზე. იმ წამს, ისე მაცდური იყო მისი ღიმილი.... ეს სრულყოფილი მამაკაცი ჩემი ქმარია ?! ალბათ რამდენის ოცნება დავამსხვრიე და მე ავიხდინე , ალბათ უამრავი ქალი წამართმევდა სიამოვნებით. ის ჩემია, მე კი უბრძოლველად დავუთმობდი ნებისმიერს. ბედის ირონია... მაგრამ დავუთმობდი კი ?!

გზაში ლალიკოს დაურეკა და სახლში რაც გვჭირდებოდა, ყველაფერი იყიდა. მე შოკოლადები მომიტანა. არ ვიცი,როგორ გამოიცნო, მაგრამ მიზანში მოარტყა, ვგიჟდები შოკოლადებზე. გამეხარდა, თუმცა არ გამოვხატე. კარგ ხასიათზე იყო. ამ რამდენიმე დღეში შევამჩნიე, რომ რამდენჯერმე რადიკალურად განსხვავებულად შეიძლებოდა შეცვლოდა ხასიათი. ძალიან მაინტერესებდა რომელი იყო ნამდვილად მისი: კეთილი და მზრუნველი, რომელსაც ზოგჯერ უწევდა უხეშობა, თუ პირიქით უგულო, რომელიც ხანდახან კეთილის როლს ირგებდა . დასკვნას არ ვჩქარობდი, დრო აუცილებლად გამოავლენდა მის ნამდვილ სახეს.

სახლამდე საკმაო მანძილი გვქონდა და სიმღერის მოსმენა მომინდა. მიყვარს კარგი მელოდია, მამშვიდებს და ჩემს ფიქრთა სამყაროში მამოგზაურებს. მიუხედავად იმისა, რომ თანამედროვე თექნოლოგიებთან არ მიჭირს ურთიერთობა, ავტომობილებში ვერ ვერკვევი და არც არასდროს მიცდია მათთან დამეგობრება. მართვის მოწმობაც მეგობრებთან ერთად, მათივე თხოვნით ავიღე. ამიტომ ვერაფრით ვერ მოვახერხე , მის ალბათ, ძალიან ძვირადღირებულ მანქანაში ფლეიერის ჩართვა.რამდენიმე უშედეგო მცდელობის შემდეგ , კომპიუტერი ისეთ ხმებს გამოსცემდა ვიფიქრე სისტემა არ ავუროთქო და შევეშვი. პატარა ბავშვი „საწრიპინო“ სათამაშოთი, რომ ერთობა ხოლმე, ზუსტად ისე ვაწვალებდი კომპიუტერს . ისეთი სახით მიყურებდა, აშკარად ძლივს მალავდა ძალით შეკრულ ტუჩებში, ღიმილს. მერე შევეცოდე ალბათ და თავად ჩამირთო. თან დაურთო: ჩემი შერჩეულია და შეიძლება შენ არ მოგეწონოსო. მთავარია სიმღერა იყოს და არაუშავსთქო.–ვუპასუხე და ჩემი მოუხერხებლობის გამო, სახეზე მომდგარი სიცილი ძლივს შევიკავე. გამაოცა. კარგი გარეგნობა, გემოვნებიანი მუსიკა, იმიჯი , ბოლო მარკის მანქანა, თანამედროვედ მოწყობილი სახლი... რომ არა მისი ხასიათი და ბნელი ცხოვრების სტილი (მართალია დამამტკიცებელი საბუთი არ მქონდა, მაგრამ მაინც ვფიქრობდი,რომ „შავ“ საქმეებს ეწეოდა) სრულყოფილ მამაკაცად შევრაცხავდი. მელოდიებმა კარგად იმოქმედა. ყველაფერს მშვიდად და ინტერესიტ ვაკვირდებოდი. ახლა შევამჩნიე, სახლი, სადაც ჩვენ ვცხოვრობდით მოსახლეობისგან ცოტათი მოშორებით, ძალიან ლამაზ ადგილზე იდგა. ჭიშკარი ავტომათურად გაიღო და ეზოში, რომ შევედით ისეთი მშვენიეი მომეჩვდენა, მეგონა პირველად ვიყავი. უკვე ბნელოდა და ანთებული ლამპიონების შუქზე, ძალიან ლამაზად ჩანდა სხვა და სხვა ყვავილები და მცენარეები, ზოგიერთი აქამდე არ მენახა. ჩემს წინ ეგზოტიკური ბაღი იყო. საცურაო აუზით, მოსასვენებელი ადგილებით, სადაც ყავის მირთმევა და სადილობაც კი შეგეძლო. შუაში ჩასმული დიდი, ვერანდებიანი, ნაცრისფერი სახლით საოცნებო ადგილის გავდა.
ლალიკო შეგვეგება და პარკების შეტანაში დაგვეხმარა. ვახშამიც მზად ჰქონდა. ძალიან დაღლილი ვიყავი, ამიტომ რამდენიმე ლუკმა ლალიკოს ხათრით გადავყლაპე და ოთახში ავედი. დაძინება ვერ შევძელი, თავში ათასი ფიქრი და დარდი მიტრიალებდა. რა უნდა გამეკეთებია, გამოსავალზე მეფიქრა თუ შევგუებოდი ჩემს ახალ ცხოვრებას?! ასე ხომ ბევრ გოგოს დამართნია. ადრე, როცა მოტაცება ჩვეულებრივი ამბავი იყო. ისინი უამრავი მიზეზის გამო, ქმრის ოჯახეში რჩებოდნენ. მიუხედავად იმისა, რომ არ უყვარდათ. ზოგჯერ არც კი იცნობდნენ და საერთოდ ნანახიც კი არ ყავდათ მომავალი ქმრები. თავს წირავდნენ შემდეგ შეხედულებებს: მონატაცებს და მობრუნებულ ქალს ცოლად ვინღა წაიყვანს; ოჯახს და თავად გოგოს სახელი გაუტყდება; ხალხი რას იტყვის; სანათესაოში თავი მოგვეჭრება; მოკვდები და ამ ოჯახში დარჩები... ზოგს გაუმართლა და ბედნიერები არიან, ზოგი კი უბრალოდ ბედს შეეგუა.... მაგრამ ჩემთვიის ხომ ყველაფერი, რაც ადამინის სურვილს ეწინააღმდეგება და მის, თავისუფალ ნებას ზღუდავს ყოველთვის მიუღებელი იყო.როგორ შევეგუებოდი თავისუფლების დაკარგვას, როგორ შევეგუებოდი ოჯახს რომელიც ძალადობით შეიქმნა. ვერასდროს წარმოვიდგენდი თუ ოდესმე, მსგავს მდგომარეობას ჩემს თავზე გამოვცდიდი მაგრამ, ამწუთას არაფრის შეცვლა არ შემეძლო. მე არცერთი ზემოთ ჩამოთვლილი სტერეოტიპი არ მაკავებდა და არ მაშინებდა. ჩემთვის მათზე უზენაესი, საყვარელი ადამიანების უსაფრთხოება და სიმშვიდე იდო სასწორის ერთ პინაზე, მეორეზე კი მედა ჩემი ცხოვრება ვიდექით. ყველა ქმედება უნდა გამეკონტროლებინა და შეცდომა არ დამეშვა ჩემი გირა, რომ არ დამემძიმებინა. დიმა ტირანს ნამდვილად არ გავდა მაგრამ, დარწმუნებული ვიყავი გაქცევა რომ მეცადა, დაპირებულ მუქარას აუცილებლად შეასრულებდა. თანაც ვერსად გავექცეოდი, ის, ჩემზე ზლიერი იყო და ყველგან მოგვწვდებოდა მე და ჩემს ოჯახს. ვგრძნობდი, მის გვერდით უსაფრთხოდ ვიქნებოდი. ყველასგან და ყველაფრისგან დამიცავდა, მაგრამ შეცდომის შემთხვევაში ყველაზე დიდი საფრთხე, თავად იყო ჩემთვის. გადავწყვიტე რაღაც დროით მომეთბინა და სხვის თვალში ბედნიერი ცოლის როლი მეთამაშა. თანაც, მან სიტყვა მომცა: ცოლ–ქმარი მხოლოდ ფურცელზე ვიქნებითო... მაგრამ როგორ უნდა მეთქვა ეს სიახლე ჩემი მშობლებისთვის? ალბათ, როგორ ვაწყენინებდი. იფიქრებენ, რომ მოვატყუე, რადგან სულ რამდენიმე დღის წინ ვუთხარი, რომ ჩემს ცხოვრებაში არავინ იყო. ეხლა კი... ერთი უკიდურესობიდან, მეორეში ვვარდებოდი. – ჯერ იქნებ სანდროს დაველაპარაკო?– გავიფიქრე. ის ყოველთვის მშველოდა როცა მშობლებისთვის რაიმე ძალიან მნიშვნელოვანი უნდა მეთქვა ან მეთხოვა. წინასწარ ნიადაგს ამზადებდა და საქმეს მიადვილებდა. ყოველთვის და ყველაფერში ჩემს გვერდით იდგა, მიუხედავად იმისა იზიარებდა თუ არა ჩემს აზრს. ის ყველაზე დიდი საყრდენი იყო და არის ამ ქვეყნად ჩემთვის. ამ, ყველაზე რთულ მომენტში, მხოლოდ ის თუ დამეხმარებოდა, მაგრამ მასთანაც არ იქნებოდა ადვილი ამ საკითზე საუბარი ჩემთვის. ამ ფიქრებში გართულს, შეტყობინება მომივიდა:

„ ხვალ დილით, ადრე უნდა წავიდე და შეიძლება გვიან ღამემდე ვერ დავბრუნდე. ლალიკო სახლში იქნება. თუ რამე მოგინდება უბრალოთ დამირეკე. არ მოიწყინო!“–
წაკითხვაც ვერ მოვასწარი, მეორეც:
„ იმედია ჭკვიანად იქნები, არ მინდა ლალიკოს აგენტობა დავავალო. „

„სადაც გინდა, იქ წადი და თუ გინდა, საერთოდ არ დაბრუნდე. რაც შეეხება ლალიკოს, არამგონია აგენტობაზე დაგთანხმდეს.“

„მოსწონხარ! ადვილი არ იქნება მისი დათანხმება და ვიჩხუბებთ კიდეც, მაგრამ უარს მაინც არ მეტყვის. უბრალოთ მინდა შენ გენდობოდე!...“

„მე არ გენდობი!“

„ვიცი, ! ღამემშვიდობის !“

„ იმედია ჩემი საწოლი კომფორტულია!“

პასუხი აღარ მიმიწერია. ვერ მივხვდი რისი თქმა უნდოდა ბოლო შეტყობინებით, მაგრამ ახალი საფიქრალი კი გამიჩინა. მე მის ოთახში, მის საწოლში ვიწექი.მარტივი არ აღმოჩნდა ამის გააზრება. პირველი რაც თავში მომივიდა იყო : ნეტავ რამდენ ქალს ეძინა ამ საწოლში მის გვერდით? ამ აზრმა ტანში უსიამოვნოდ დამიარა. ავდექი და მისი ტანსაცმლის კარადა გამოვაღე. რატომ, არ ვიცი. იქედან მოვარდნილმა, კედარისა და ჟასმინის სუნმა, მთელი სასუნთქი სისტემა მოიარა. როგორ მაფორიაქებს ეს სურნელი... ტელეფონი ავიღე და გაუცნობიერებლად დავწერე:
„ ხვალისთვის ტანსაცმელი არ გჭირდება?“

„ მჭირდება, მაგრამ ჩემს კარადას საშიში ჯადოქარი დაეპატრონა!“– გამიკვირდა, იუმორის გერძნობაც ჰქონია.

„ესეიგი ჯადოქარი? ბარემ ალქაჯი გეთქვა.“– არ ჩამოვრჩი.

„ნუ, ჯერ–ჯერობით ალქაჯს ვერ დავარქმევ.“

„თუ გინდა შემოდი და აიღე, ჯადოქარს მე მივხედავ.“

„შემოვიდე, მქონდეს შენი იმედი?“

„ამ შემთხვევაში კი. თუ გეშინია, მითხარი რა გჭირდება და მე გამოგიტან.“

„არა იყოს, მასეც ვერ შეგაწუხებ! მე შემოვალ თუ პრობლემა არ გაქვს?“

„შემოდი.“

პირველად შედგა ჩვენი ნორმალური საუბარი. კარზე დააკაკუნა და ნებართვა მთხოვა. ოთახში ისე შემოვიდა,ჩემთვის არ შემოუხედავს სანამ არ დარწმუნდა, რომ უხერხულად ჩაცმული არ ვიყავი. მესიამოვნა ამის შემჩნევა და პატივისცემა გამიჩნდა მის მიმართ. აიღო რაც ჭირდებოდა და გასვლის წინ მითხრა:

–მინდა ყოველთვის მქონდეს შენი იმედი და არა მარტო ამ შემთხვევაში. შენში ეჭვის შეტანის უფლება არ მომცე ! ეს, გინდ ბრძანებად ჩათვალე, გინდ თხოვნად. მადლობა დახმარებისთვის!

პასუხი არ გამიცია. მივხვდი რასაც გულისხმობდა და იმასაც მივხვდი ყველაზე მეტად რითი ვატკენდი. თუმცა ეს არ იყო ჩემი სტილი და ალბათ არც არასდროს გამოვიყენებდი. რამდენიმე დღე, მშვიდად გავიდა. მშობლებთან და მეგობრებთან მიმოწერით შემოვიფარგლებოდი, ათას მიზეზს ვპოულობდი მათთან საუბარს, რომ ამერიდებინა თავი, განსაკუთრებით დედათან. ლალიკო თავს მევლებოდა, ოღონდ კი რამე მომენდომებინა, წამში მზად ჰქონდა. არ ვიცი, როგორ ხერხებდა ამას. დახმარების უფლებასაც არ მაძლევდა. მთელი ეს დრო, უსაქმურობითა და მოწყენილობით ვკვდებოდი. „ჩემი მეუღლე“, ნახევარჯერ სახლში არ იყო. საღამოობით კი ზოგჯერ ზურა და გუგაც მოყვებოდნენ ხოლმე. მიხაროდა მათი დანახვა ცოტას მამხიარულებდნენ. დიმა კი უსიტყვოდ „გაუცინარი ხელმწიფესავით“ იჯდა და გვიყურებდა, ხანდახან თუ იტყოდა რამეს. ერთ დღეს, ადრე მოვიდა სახლში. ცოტახანში ბიჭებიც მოჰყვნენ საბუთებით ხელში. ბაღში დასხდნენ და აშკარად, მნიშვნელოვან საკითხს განიხილავდნენ. რამდენიმე ხნი შემედ, გადავწყვიტე მათთვის ყავა მიმეტანა განსატვირთად. თანაც, სიმართლე გითხრათ, მეც მაინტერესებდა, ასეთს რას აკეთებდნენ.

–აუ რა ჯიგარი ხარ! ყველაზე მეტად მჭირდებოდა.–მითხრა ბედნიერი სახით გუგამ.
–ძმა ხარ რა! შენთვის არ მოიტანე ?– დაუმატა ზურამ

–არა იყოს, არ მინდა ხელი შეგიშალოთ!

–რა ხელი შეგვიშალო, მოდი ჩამოჯექი და მე მოგიტან !– წამოხტა ზურა და სამზარეულოს კარისკენ გაიქცა, რომელიც პირდაპი ბაღში გამოდიოდა.

–მადლობა ! ისე, ჯერ თქვენი მეგობრისთვის გვეკითხა ხმას, რომ არ იღებს იქნებ ვაწუხებ!

–ნუ იკბინები და ამათ საკბილოს ნუ აძლევ თორემ, დღეს არ გაჩუმდებიან ! – მითხრა და ჯერ მე შემომიბღვირა,მერე თავის მეგობრებს, რომლებიც უკვე გულიანად იცინოდნენ.

–ხოდა ნუ გაჩუმდებიან, თორე შენი გადამკიდე ლაპარაკი დამავიწყდება. – ცოტა უხეშად ვუთხარი და მერე ბიჭებს მივუბრუნდი. არ გშიათ? ჩვენთან ერთად ივახშმეთ.

–კი, ძალიან, მაგრამ ლიკა უნდა ვნახო. ამ საქმეების გამო, საერთოდ ვეღარ მოვიცალე და ახლაც რომ უარი ვუთხრა, მერე ტვინს შემიჭამს. მგონი გუგასაც ეს დღე ელის . არ გეწყინოს რა!

–არ მეწყინება, აქ თუ დაპატიჟებთ. ცოტას გავერთობით.

–ლალიკო დღეს არ მოვა, ნათესავთან წავიდა. მოიფიქრეთ რა გინდათ და რესტორნიდან მოვატანინებ. – დიმა ჩაერთო საუბარში.

– რესტორნიდან რატო? – ვკითხე გაკვირვებულმა.

–აბა რამე ხომ უნდა ვჭამოთ?!

–მოიცა, შენ გგონია საჭმლის კეთება არ ვიცი? – ძალიან გავრაზდი.

–იცი? – დაეჭვებით შემომხედა.

–ეგ მანამდე უნდა გეკითხა, სანამ ცოლად მომიყვანდი ! – გულში ვფიქრობდი: დაიცა,ისეთ კერძებს მოვამზადებ, შეგრცხვება შენი სიტყვებისთქო.

–მე მაინც მგონია, უკეთესი იქნება შევუკვეთოთ. – ისე დაჟინა, ვიფიქრე მოწამვლის ეშინიათქო.

–რა იყო, არ მენდობი? – სპეციალურად დავუსვი ეს კითხვა.

–შეიძლება მერე გიპასუხო, როცა საჭმელებს გავსინჯავ?–მიმიხვდა და პასუხიც შესაბამისი გამცა.

–კარგი ! მოკლეთ შევთანხმდით, მე ვახშამს მოვამზადებ, თქვენ კი გოგონებს ამოიყვანთ.

–ანუ, მზად ხართ უკვე ამ ურთიერთობის გასაჯაროებისთვის?– ინტერესით გვკითხა გუგამ.

–როგორც ვატყობ თქვენი ეგობარი, ჩემს გაშვებას არ აპირებს. მთელი ცხოვრება სახლში გამოკეტვას და უბედური სახით ჯდომას, არც მე ვაპირებ. ახალ წესებს ვსწავლობ. თქვენ, ხომ არ გაქვთ რაიმე პრეტენზია ბტონო დიმა?

– არა! დროა უკვე.

–მაშინ მე სამზარეულოში წავალ.

ცოტახანს კიდევ ისხდნენ და ხალისიანი სახეებით საუბრობდნენ. ხმა არ მესმოდა, მაგრამ დაახლოებით წარმოვიდგინე მათი დიალოგი, სადაც დიმა სულ სერიოზული სახითაა, ისინი კი, მუდამ გასართობს ეძებენ. მაცივრიდან საჭირო ინგრედიენტები გამოვალაგე და ერთდროულად რამდენიმე კერძის მზადება დავიწყე. სამზარეულოში ტრიალი ბავშვობიდან კარგად გამომდიოდა. ხორცთან ურთიერთობა მამამ მასწავლა, ძალიან კარგად ამზადებდა. მახსოვს, ჩემს სოფელში, თუ რაიმე დიდი სუფრა კეთდებოდა, ყოველთვის მამას ეძახდნენ დასახმარებლად. სალათები და დესერტი კი, დედის დამსახურება იყო. მათი წყალობით კარგი კულინარი ვიყავი და სხვა და სხვა საშვალებებით , მუდმივად ვვითარდებოდი ამ სფეროში. რომ არ იურიდიულის დიდი სურვილი , აუცილებლად კულინარიის კურსებზე ჩავირიცხებოდი. საღამოსთვის ყველაფერი მზად მქონდა, სუფრა თეფშებით გავაწყე, კერძებს კი ცოტა მოგვიანებით მივიტანდი. ოთახში ავედი მოსაწესრიგებლად. თმა მაღლა ავიწიე, მსუბუქი მაკიაჟი გავიკეთე და ნახევრად კლასიკურად ჩავიცვი. მიუხედავად იმისა, რომ არ მიყვარს, როდესაც ადამიანი თავს იქებს, მაინც უნდა ვთქვა, რომ კარგი გარეგნობა მაქვს და ამას სხვები უფრო ხშირად აღნიშნავენ. მე კი, ამ დროს, უხეხულობას ვგრძნობ. იმ საღამოსაც კარგად გამოვიყურებოდი. ეტობა იმდენად კარგად, რომ მისაღებში ჩამოსვლისას, კიბის დასაწყისშივე შევამჩნიე დიმას დაჟინებული, ვნებით ანთილი შავი თვალები. სუფრის გაშლაში მეხმარებოდა და თვალს არ მაშორებდა. ისე ვიქცეოდი თითქოს ვერ ვამჩნევდი, ძალაინ მაბნევდა. თავად კი, მგონი ორმაგად დაბნეული იყო, ჩემი გარეგნობით და ჩემი კერძებით. ალბათ, ნამდვილად არ ელოდა რამე თუ გამომივიდოდა. იმასაც კი ვფიქრობ, რომელიმე რესტორანშიც ექნებოდა შეკვეთა მიცემული, ყოველი შემთხვევისთვის. სუფრის გაშლას მოვრჩით და სტუმრებიც მოვიდნენ. კარი ერთად გავუღეთ, ჩემი თავი წარუდგინა. მათი გამომეტყველებით მივხვდი, რომ დაიძაბნენ და დაიბნენ. მიუხედავად ამისა, გულთბილად მოგვილოცეს. მთავარი მოულოდნელობა და დაძაბულობა მაშინ შეიქმნა, მათ უკან „ქალბატონი“ ნინა, რომ გამოჩნდა. ისე მოგვესალმა თითქოს მისი მოსვლით იქ ყველა გახარებული იყო. გაკვირვებული და გაფართოებული თავლებით ჯერ ბიჭებს შევხედე და მერე დიმას. მან უარის ნიშნად თავი გააქნია, არაფერ შუაში ვარო. გუგა და ზურა, გოგოებთან ერთად ისეთ უხერხულობას გრძნობდნენ, ალბათ, რომ შეძლებულიყო უკან გაბრუნდებოდენ. უცებ გონს მოვეგე. მეც დიდი სიხალისით შევეგებე ნინას და სუფრასთან დავსხედით. ყველა კერძების დაგემოვნებას შეუდგა, მხოლოდ მე დამეკარგა მადა. ხან ნინას ვაკვირდებოდი, ხანაც დიმას. ამ უკანასკნელის სახეზე კი, ემოციას ვერ გაარჩევდი. სიჩუმე „ქალბატონმა“ დაარღვია:

–დიმა, ცოლი ისე მოიყვანე, რომ უახლოეს მეგობრებსაც არ უთხარი?

–უახლოესმა მეგობრებმა იცოდნენ! – ირონიულად უპასუხა.

–ანუ გინდა თქვა რომ მე, შენი მეგობარი არ ვარ? მაშინ აქ რატომ ვარ? – მაცდური სახით კითხა ისევ.

დაძაბული დაველოდე პასუხს, თავს ძლივს ვიკავებდი. მაინტერესებდა რა პასუხს გასცემდა. დიმამ შემომხედა მიხვდა, რაც მჭირდა. პასუხის თქმა რომ დააპირა, ზურამ სწორად შეაფასა მდგომარეობა, არ დააცადა და მე მითხრა:

–თაკო, ისეთი გემრიელია ყველაფერი, თავი ხუთ ვარსკვლავიან რესტორანში მგონია.

–ნამდვილად, ქედს ვიხრი შენი ხელების წინაშე! – ღიმილით დაუმატა გუგამ.

–მადლობა! გემრიელად მიირთვით.– ზრდილობის გამო ვუპასუხე. ამ დროს კი თავში დიმას პასუხის რამდენიმე ვერსიას განვიხილავდი, თან ზურაზე ვბრაზობდი, თქმა რომ არ დააცადა.

სამზარეულოში გავედი. უკან ზურას შეყვარებული, ლიკა გამომყავა.

–ბოდიში მინდა მოგიხადო, იმდენად არ ველოდით წესიერად ვერც მოგილოცეთ. ძალაინ გამეხარდა.

–საბოდიშო არაფერია. მესმის თქვენი, უეცრად გადავწყვიტეთ დაქორწინება. მადლობა მოლოცვისთვის.

–ხო მაგრამ ნინაც, რომ მოვიყვანეთ მაგის გამო უფრო მრცხვენია.

–არაუშავს. დიმას წარსული არ მაინტერსებს და სასირცხვილოც არაფერია.

–ხო მაგრამ ნინა არ ტოვებს წარსულში. არც კი გაკვირვებია თქვენი ქორწინება, რომ გაიგო მგონი იცოდა და შეგნებულად წამოვიდა.

ვერ მივხვდი, ლიკას ეგონა, რომ მთელი ისტორია ვიცოდი და გულიბრყვილობით მეუბნებოდა ამას, თუ შეგნებულად, რომ გავეღიზიანებინე. ეჭვები კი გამიჩინა: –იქნებ დიმამ დაურეკა და იმიტო მოვიდა? ნუთუ შეეძლო ამის გაკეთება, როცა მე ნდობაზე მელაპარაკება?–თუმცა ამ უგულო კაცისგან არ გამიკვირდებოდა. შინაგანად გაცოფებული ვიყავი, მაგრამ არ შევიმჩნიე და ვუპასუხე:

–ამ საკითხზე საერთოდ არ ვღელავ და შენც ნუ იგრძნობ თავს უხეხულად. წამოდი სუფრასთან დავბრუნდეთ!

ნინას მაცდურ გამოხედვასა და დიმასადმი ფლირტს, ჭკუიდან გადავყავდი, ჩემიც კი არ ერიდებოდათ .მიუხედავად ამისა, მთელი საღამო თავი ღირსეულად მეჭირა,შიგადაშიგ მოსიყვარულე ცოლის როლსაც ვთამაშობდი, ყველა გაოცებული მიყურებდა ნინას გარდა, ალბათ უკვირდათ, რატომ არ ვაწყობდი სცენებს. საღამომ მშვიდად ჩაიარა და სტუმრების წასვლის დროც მოვიდა. ეზოში გავაცილეთ, გოგონები ძალიან მომეწონენ და გულთბილად დავემშვიდობე, ბიჭებს კი მზერით დავემუქრე. წასვლის წინ ნინამ ირონიული სახით მითხრა:

–მადლობა, ყველაფერი კარგი იყო ! „კუხნაში“ უდაოდ უკონკურენტო ხარ, მაგრამ ხომ იცი, მარტო ეგ არ ყოფნით კაცებს!

–კომპლიმენტისა და რჩევისთვის მადლობა, მაგრამ ყველაფერში უკონკურენტო ვარ დამიჯერე, რაც ჩემ ქმარს სჭირდება!– ვუპასუხე და დემონსტრაციულად მივეხუტე დიმას, მანაც ჩემი ფიქრი სწორად დაიჭირა, არ დააყოვნა და მკლავებში მომიქცია.

მის, სახეზე ათამაშებული ცინიზმი, მარცხის ტალღებმა შეცვალეს. დამშვიდობებისას მოუნდა ჩემი ქმრისთვის ეკოცნა, მაგრამ ნება არ მივეცი. დიმასთან ზურგით აკრულმა ხელები ავატრიალე და სახეზე შემოვაჭდე. ცოტა უცნაურად კი გამოვიდა მაგრამ... ჩემი პასუხითა და ქცევით აშკარად უკმაყოფილო ნინა, უგემურად მოთავსთა ავტომობილის სავარძრლზე. ეზოდან, რომ გავიდნენ ჯერ კიდევ მის მკერდზე ვიყავი აკრული და გამარჯვებულის გრძნობა მქონდა. ჭიშკარი რომ დაიხურა მკლავებიდან დავუსხლტი და სახლისაკენ გავიქეცი. საძინებლის კარათან დამიჭირა.

– სად გარბიხარ, რა გჭირს?

–ვერ ხვდები? მე შენ რა გთხოვე?

–ვერ ვხვდები!

–ეხლა დამცინი ხო? შემიშვი ოთახში.

–ვერსად ვერ წახვალ სანამ არ ამიხსნი მე რა შუაში ვარ !

– მე შენი ცოლი ვარ ! მართალია ფიქთიური, მაგრამ ეს სხვამ არ იცის და მათ თვალში , მე შენი ცოლი ვარ ! ჩემი დამცირების უფლება არ გაქვს ! არ მოგცემ უფლებას ჩემს ღირსებას გადაუარო! ყველაფერი წამართვი მაგრამ თავმოყვარეობას ვერ წამართმევ. ეგ მეორე სახლში არ მოათრიო და საერთოდ მის გვერდით არ გნახო! მეორედ ასეთი თავშეკავებული არ ვიქნები!

–შენ გგონია აქ მე დავპატიჟე? – დაეჭვებით შემომხედა.

–ეგ უკვე აღარ მაინტერესებს,ჩემი სათქმელი უკვე გითხარი. გამიშვი !

-არაფერში მჭირდება შენი მოტყუება, არ ვიცოდი თუ მოდიოდა. თუ ასე გაწუხებდა მისი აქ ყოფნა უბრალოდ გეთქვა და გავუშვებდი.

–არ მჯერა! შენ თვითონ არ გაწუხებდა მისი აქ ყოფნა.

–შენი ნებაა ! –მითხრა და გამიშვა.

საძინებელში შევედი და კარი ჩავკეტე. ვერ ვხვდებოდი, გაბრაზებული ვიყავი თუ ნაწყენი. ვერანდაზე გავედი, გრილმა ჰაერმა ფიქრის უნარი დამიბრუნა. – კი მაგრამ საერთოდ, რატომ მაქვს ესეთი რეაქცია?... ან რა უფლებით ველოდები მისგან ერთგულებას, როცა ერთმანეთს საერთოდ არ ვიცნობთ. არც მოვალეობები და მითუმეტეს, არც გრძნობები არ გვაკავშირებს. მაშინ რატომ ვარ ახლა გაბრაზებული თან არც კი ვიცი ვისზე, მასზე თუ საკუთარ თავზე?! ის არ არის ვალდებული ჩემს წინაშე. ის კაცია, თანაც ასეთი სიმპათიური, ალათ აქვს ცხოვრება, რომელიც მე არ მეხება! თუ არ იქნება ნინა, იქნება სხვა, მსურველების რიგი ნამდვილად ეყოლება, ვინ იტყოდა მასთან ურთიერთობაზე უარს. ბოლო აზრმა უცნაურად, უსიამოვნოდ გამკრა გონებაში .–არა...არა თაკო, არ გაბედო... ოღონდ ეჭვიანობა არაა.არანაირი მიზეზი არ გაქვს, მის მიმართ რამეს გრძნობდე სიძულვილის გარდა... მაგრამ, რომ არ მძულს? რატომ არ მძულს?– ვეკითხებოდი ჩემს თავს და თმაში ხელებგაყრილი, ვერანდაზე წინ და უკან ნერვიულად დავდიოდი. მივხვდი, რომ ამაზე ფიქრი, საკუთარი თავისგან შორს წამიყვანდა. არ მინდოდა პასუხის საპოვნელად, ზედმეტად ჩავღრვმავებოდი ქვეცნობიერს, იქ არც თუ ისე კარგი იმფორმაცია მელოდა. ამიტომ, როგორც მჩვევია ხოლმე, ემოციებსა და აზრებს თავი მოვუყარე და სკივრში გამოვკეტე, იმ იმედით, რომ არასდროს გავხსნიდი.
დილით მისაღებიდან მისი ხმა მომესმა, ფეხი შევიჩერე, არ მინდოდა მენახა. ლალიკოს ესაუბრებოდა, გამოკითხა: ნათესავი როგორ არის, რამით ხომ არ დაგეხმარებით, ან შენ ხომ არაფერი გჭირდებაო. პასუხად უარი, რომ მიიღო გააფრთხილა: იცოდე თუ გავიგე რამე გჭირდებოდა და არ მითხარი ძალიან მაწყენინებ, ჩემთვის იმდენი გაქვს გაკეთებული, მეც მომეცი საშვალება, როგორმე გადაგიხადოვო. გამიკვირდა მისგან ესეთი ზრუნვა, ან რატომ იყო მისთვის ასეთი სანდო და მნიშვნელოვანი ძიძა. ჩვენი ისტორიაც კი მოუყვა, როცა მე მთხოვდა სხვებმა არაფერი არ უნდა გაიგონო. დავრწმუნდი სახლში, რომ აღარ იყო და სამზარეულოში ჩავედი, სადაც ლალიკო დაფუსფუსებდა და საოცარი სურნელი ტრიალებდა. მეც ძალიან მომწონდა ეს ქალი, სასიამოვნო გარეგნობა ქონდა, სიკეთეს და სიმშვიდეს ასხივებდა.

–დილამშვიდობის. როგორ ხარ? –მივესალმე გულთბილად.

–დილამშვიდობის ჩემო გოგო. კარგად. შენ როგორ ხარ? ვნერვიულობდი გუშინ რომ დაგტოვეთ, რამე რომ დაგჭირვებოდათ.

–ამის შემდეგ აღარ ინერვიულო. გუშინ მე ვიდიასახლისე და კიდევ ბოდიში მინდა მოგიხადო, არეული სუფრა, რომ დაგახვედრე.ვიფიქრე ,დილით ავალაგებთქო, მაგრამ შენ უკვე მოგიწესრიგებია ყველაფერი.

–არაუშავს შვილო, საბოდიშო რაა. პირიქით, სუფრა რომ დავინახე გამეხარდა, მივხვდი სტუმრები გყავდათ და ვიფიქრე მშივრებს არ დაუძინიათთქო. თან ცოტას გაერთობოდით.

–კი, კი გავერთეთ! –ვუთხარი ირონიული სახით.

–რაიყო , რამე მოხდა?

- არა, ისეთი არაფერი !

–ამჯერად რა დააშავა?

–არაფერი, მივეჩვევი ალბათ.

–არ მიეჩვიო ! პირიქით, აიძულე უკეთესეად მოიქცეს. ვიცი, რომ თქვენი ურთიერთობა არ არის ადვილი, მაგრამ ისიც ვიცი, რომ ის ასეთ სერიოზულ ნაბიჯს დაუფიქრებლად არ გადადგავდა. არ მჯერა იმ მიზეზის რასაც ამბობს !

–მე მჯერა !

–მე ბვშვობიდან ვიცნობ მას. ის სულაც არაა ისეთი, როგორიც ჩანს. ძალიან დიდი და კეთილი გული აქვს. აუცილებლად შეძლებ მის გაგებას თუ მოინდომებ.

–მას გული აქვს საერთოდ?

–აქვს ჩემო ლამაზო, უბრალოდ კარგად მალავს. არ მინდა თქვენს ურთიერთობაში ჩავერიო, მაგრამ თუ ოდესმე რამე დაჭირდება ჩემგან, შეგიძლია ჩემი იმედი გქონდეს. მისი ბედნიერების გარდა არაფერი მინდა, შვილივით მიყვარს.

–ეტყობა, მასაც ძალიან უყვარხართ. – ვიფიქრებდი, უბრალოთ სუბიექტურია და ამიტომ აქებსთქო, მაგრამ ზედმეტად დარწმუნებით მეუბნებოდა ამ სიტყვებს. თუმცა მაინც არ ვაპირებდი იმ წუთას მის, უსისხლო სხეულში გულის ძებნას.

–სადილი მზად მაქვს, მოდი დაჯექი. როგორც ვამჩნევ ძალიან ცოტას ჭამ, ფაქტიურად არაფერს. ასე თუ გააგრძელებ ცუდად გახდები.

–მადა არ მაქვს! თანაც ამ ყველაფრის შემდეგ.

- საღამოს ისევ ვაპირებ წასვლას ჩემს ნათესავთან, დილით ლამის გამომეტირა, ასაკშია და ხომ იცი, როგორები ხდებიან, სანამ უკეთთ გახდება ასე მომიწევს სიარული. ასე, რომ სადარდელი უკვე მაქვს და შენსას ნუღარ დამიმატებ. სჭმელს მაცივარში დავტოვებ ხოლმე და რომ მოვალ აღარ უნდა დამხვდე ! კარგი?

-მოდი ასე შევთანხმდეთ. მე აუცილებლად შევჭამ ყველაფერს, მადის მოსაყვანსაც დავლევ თუ საჭიროა, ოღონდ შენ ჩვენზე ნუ იჯავრებ და რამდენხანსაც გინდა იმდენხანს დარჩი შენს ნათესავთან. საჭმელების კეთებაც ვიცი და სხვა საშინაო საქმეებიც. თუ დაგვჭირდება შენი დახმარება, თავად წამოგიყვანთ. ასაკშია, ახლა იმას უფრო სჭირდები. იცოდე უარს არ მივიღებ!

-კარგი. ოღონდ თუ გინდა დაგთანხმდე წინ რაც გიდევს ყველაფერი ჭამე.

მიუხედავად იმისა რომ ყველაფერი ძალიან გემრიელი იყო, ჩემს უმადობას მაინც არ შველოდა. ყველა ლუკმა ლალიკოს ხათრით გადავლაპე, არ მინდოდა იქ დარჩენა გადაეფიქრებინა და წინ და უკან ერბინა. წასვლის წინ დიმას დაურეკა და უთხრა: ყოველდღე დავრეკავ და იცოდე ჭამაზე არ მომატყუოთ, აუცილებლად შეგატყობთო. დაიმედებული გავაცილე.მარტო დარჩენილს, არ ვიცოდი რა მეკეთებია, ამიტომ სახლის დალაგება გადავწყვიტე. რატომღაც კაბინეტით დავიწყე, ამ სახლში ყოფნის დროს პირველად შევედი კაბინეტში. უამრავი წიგნი და სუვენირი იყო. საოცრად დახვეწილი ავეჯი, ძვირადღირებული, ჩუქურთმებით გაფორმებული სამუშაო მაგიდა, მუქი შინდისფერი სავარძლები. წიგნების თარო, კედლების მთელს სიგრძეზე იყო განლაგებული. უთუოდ ღრმად განათლებული უნდა ყოფილიყო, ამ წიგნების მეპატრონე. მაგიდაზე ანტიკვარული ნივთები ელაგა, მათი დათვალიერება ახლოდან გადავწყვიტე. ყველა ისეთი ძვირფასი მეჩვენა, ხელის მოკიდება ვერ გავბედე არაფერი დავუშავოთქო. მაგიდის მარჯვენა კუთხეში ფოტო დავინახე, ოჯახური ფოტო. მივხვდი, ვინც შეიძლებოდა ყოფილიყვნენ. ახალგაზრდა, მაღალი, სიმპატიური მამაკაცი, დიმას მამა იყო,თან ძალიან ჰგავდა.საშვალო სიმაღლის თხელი ლამაზი ქალი დედა. მამის წინ იდგა დიმა, დაახლოებით რვა წლის ასაკის, გვერდით კი, ლამაზი სიფრიფანა გოგონა ხუთ წლამდე იქნებოდა. ძალიან კარგი ფოტო იყო. აღარ მიკვირდა რატომ იყო ასეთი სიმპატიური, ორმხრივი გენები ერია ამ საქმეში. დალაგებას რომ მოვრჩი წყალი გადავივლე და ცოტათი გამომწვევად ჩავიცვი, ცხელოდა თან ვიცოდი საღამომდე არ მოვიდოდა. შევცდი, იმ დღეს ადრე დაბრუნდა, შესაბამისად გამოცვლაც ვერ მოვასწარი და ვნებით სავსე მზერაც დავიმსახურე. გაბრაზებული ჩანდა.

– ზარებს რატომ არ პასუხობ ან მას, რატომ არ წერ პასუხს?

ვერ მივხვდი რა, ან ვინ, იგულისხმა. ჩემი ტელეფონი მოვძებნე, ზარი დაწეული მქონდა და მთელი დღე არ გამხსენებია. დიმას უამრავი ზარი და ნიკას მესიჯი დამხვდა :

„როგორ ხარ? შენზე ძალიან ვღელავ ისე წახვედი არაფერი გითქვამს“
„ლილემ მითხრა მშობლებთან არისო, მაგრამ იქ არ ხარ. ვერ გავიგე რომელი იტყუებით.“
„ჩემგან გეწყინა რამე? რამდენი დღეა არ მოგიწერია, არ გვისაუბრია. გაგიგებ თუ მარტო ყოფნა გინდა უბრალოთ მითხარი, რომ კარგად ხარ.“
„მალე შვებულებაც გეწურება, მოუთმენლად ველი შენთან შეხვედრას. მენატრები !“

–რა უნამუსობა! შენ რა, ჩემს შეტყობინებებსაც ამოწმებ? –ძალიან გავბრაზდი.

–ყველაზე ნაკლებად მაწუხებს ახლა ჩემი უნამუსობა. პასუხის მიწერას არ აპირებ?

–კი, რათქმაუნდა მივწერ !

–რას? მეც მაინტერესებს ! – ირონიულად მკითა და სავარძელში მოკალათდა.

–არ არის ეგ, შენი საქმე! არ გაბედო მეორედ ჩემს ესმესებში ქეთიალი !

–რატომ? უფრო მშვიდად, რომ იმესიჯო ვისთანაც გინდა და რაც გინდა?

–თუნდაც. ჩემი უფლებაა!

–რა ურთიერთობა გქონდა მაგ ნა********ნ? – ისეთი ტონით მკითხარ, მივხვდი სისხლი უდუღდა სიბრაზით.

ჩემი პირადის განხილვას შენთან არ ვაპირებ!– ნინას გამო,სამაგიეროს გადახდა გადავწყვიტე .

–გოგო, კითხვა დაგისვი და მიპასუხე, ნუ მაცოფებ !– იღრიალა.

–ნუ ღრიალებ ! არ ვარ ვალდებული გიპასუხო. შენ, შენ პირას მიხედე და მე ჩემსას მივხედავ. გასაგებია?

–რა შენი პირადი, რა სისულელეებს მეუბნები, კიდე ვერ გაიგე, შენს ცხოვრებაში ჩემს გარდა, არავინ რომ არ იქნება?

–ვითომ რატომ? შენ თუ შეგიძლია ვისთანაც გინდა და რაც გინდა ის აკეთო, მე რატომ არ შემიძლია? არ ვაპირებ მთელი ცხოვრება შენთან უბედური ვიყო ! მეც ადამიანი ვარ და მეც მაქვს გრძნობები.

–იცოდე ახლა ეგ ენა გააჩერე თორემ შუბლს გაგიხვრეტ ! ვისთან რა უნდა აკეთო? აზრზე ხარ საერთოდ, რას ლაპარაკობ?– გაცეცხლებული წამოვარდა სავარძლიდან და ახლოს მოვიდა.

–ვერაფერსაც ვერ მიზამ და მშვენიერ აზრზეც ვარ. ჩემგან რას ითხოვ ვერ გავიგე? – ცოტა შემეშინდა კიდეც, მაგრამ უკან ხომ არ დავიხევდი.

ხელი დამავლო კედელთან ამაკრა, ორივე ხელებში მომიმწყვდია და კბილების ღჭიალით მითხრა:

–შენ ჩემი ცოლი და ჩემი ღირსება ხარ! თავში აზრადაც არ გაივლო რაიმე ცუდი, იცოდე არც დავფიქრდები ისე მოგკლავ !

–შენ ხომ არ გავიწყდება ცოლ–ქმარი, მხოლოდ ფურცელზე რომ ვართ? შენს წინაშე არანაირი ვალდებულება არ მაქვს!

ვხვდებოდი, რომ ზედმეტი მომდიოდა, მაგრამ საკუთარ თავს ვერ ვთოკავდი, დათმობა არ მინდოდა. ერთიანად დაიჭიმა, კისერზე და ხელებზე ლამის ძარღვები დაუსკდა. მის, შავ თვალებში ცეცხლსა და ყინულს ერთდროულად ვხედავდი. კედელს მუჭები დაუშინა, თან ღრიალებდა: გაჩუმდი ! ხელებ დაუსისხლიანდა . შემეშინდა. მთელი სხეული მიკანკალებდა. გამძვინვარებულ მხეცს გავდა. მომვარდა, ყბაზე ხელი ისე მომიჭირა მეგონა მომტეხდა. თავისკენ ამახედა და ერთმანეთზე ძლიერად დაჭერილ კბილებში ნელი და მკაცრი ტონით გამოსცრა :

– თუ შენ, ჩემი ცოლი, მარტო ფურცელზე ხარ, ეგ იმიტომ, რომ მე მინდა ასე ! ვცდილობ კარგად მოგექცე , მაგრამ თუ მაიძულებ ერთ წუთში შემიძლია მაგ მდგომარეობის შეცვლა !

თქვა და თვალი ჩემი მკერდისკენ ჩააყოლა, რომელიც ღრმა დეკოლტეში საკმაოდ გამომწვევად ჩანდა. ბოლო სიტყვების გაგონებაზე ერთიანად შევცბი, ყველა სიტყვა ვინანე, რაც კი მის გასაბრაზებლად ვთქვი. შიშისაგან გაფართოებული თვალებით შევხედე, ისეთი უკონტროლო ჩანდა, მართლა შეეძლო რამე დაეშავებინა. მკერდზე ხელები ავიფარე და კედელთან ჩავიკეცე.

–გთხოვ არ შემეხო ! – შევევედრე ტირილნარევი ხმით.

ცოტახანს გაშეშბული იდგა და მიყურებდა. ეტობა ძალიან შეშინებულს ვგავდი, მერე გარეთ გავარდა, კარები გაიჯახუნა და მანქანა გიჟივით წაიყვანა. ზუსტად არ მახსოვს რამდენხანს ვიყავი ამ მდგომარეობაში. აზროვნების უნარი, რომ დამიბრუნდა დაღამებული იყო. ყველა სიტყვა, ყველა მომენტი მიტრიალებდა თავში, ძალიან ვინანე საერთოდ ხმა რომ ამოვიღე. მიუხედავად იმისა, რომ ცუდად მომექცა, ჩვენ შორის ბევრი გაუგებრობა, ბევრი კითხვის ნიშანი და ცუდი დამოკიდებულება იყო, მაინც არ მქონდა უფლება, ეს ზღვარი გადამეკვეთა. მე მის, როგორც კაცისა და ქმრის ღირსებას შევეხე. ამავდროულად ჩემსასაც, როგორც ქალის და როგორც ცოლის , ვთქვი ის, რაც არ ზის ჩემში და რასაც საერთოდ არ ვფიქრობ. მის ადგილას, მეც ისეთივე რეაქცია მექნებოდა და ალბათ უარესიც კი. არადა, როგორ მთხოვა: მინდა გენდობოდეო. - დავკარგე მისი ნდობა , უფრო მეტად გამაკონტროლებს და გარეთაც არ გამახედებს . მეტის ღირსი ვარ ენა რომ არ მიჩერდება პირში. - ამ სიტყვებით ვესაუბრებოდი და ვისჯიდი თავს კარებთან რაღაც ხმაური, რომ შემომესმა. ეხლა კი საბოლოოდ გამოვერკვიე, კარგად დაღამებულიყო. მე კი სახლში მარტო ვიყავი თანაც, მოსახლეობისგან მოშორებით. ბავშვობიდან მეშინოდა სახლში მარტო დარჩენის. მივვარდი, ყველა კარები გადავკეტე, ფარდები ჩამოვაფარე, სავარძელში რკალივით მოვიხვიე და თავზე პლედი გადავიფარე. კიდევ გაისმა კარებთან რაღაცის ხმა. ისე შემეშინდა სუნთქვაც კი შევიკარი , ცივმა ოფლმა დამასხა, სხეული გამეყინა. –ამდენხანს სად არის ? ალბათ ჩემი დანახვაც არ უნდა და დღეს არც მოვა. – ჩუმათ ვბუტბუტები. ტელეფონზე შეტყობინება გავუგზავნე. – „სად ხარ? გთხოვ მოდი, მეშინია!“ – არ მომწერა. დავურეკე, არ მიპასუხა. კიდევ რამდენჯერმე დავრეკე მაგრამ არ მპასუხობდა. ვგრზნობდი გონებას ვკარგავდი. კიდევ დავრეკე და როგორც იქნა მიპასუხა, ერთადერთი რისი თქმაც აკანკალებული ხმით შევძელი იყო: –მეშინია , გემუდარები მოდი ! – არ ვიცი როგორ მოახერხა მაგრამ 5 წუთში მოვიდა. სანამ არ დავრწმუნდი, რომ ნამდვილად ის იყო კარს არ ვაღებდი. რამდენიმე წუთიანი ხვეწნისა და მე ვარ გამიღეს შემდეგ, როგორც იქნა კარი გავაღე და რომ დავინახე სიხარულით ვიყვირე: – ნამდვილად შენ ხარ ! მადლობა ღმერთს შენ ხარ !-და ძლიერად მოვეხვიე. მერე შიშისგან დაღლილს გული წამივიდა. თავლი საძინებელში გავახილე , თავზე მადგა და სევდიანად მიყურებდა. მის დანახვაზე ისეთი სიმშვიდე ვიგრძენი, წამოვხტი და კისერზე ჩა,ოვეკიდე.მანაც ისე ძლიერად მიმიკრა გულზე, მინდოდა არასდროს დამთავრებულიყო ეს წამი.

–დამშვიდდი , შენთან ვარ ! – ზუსტად ამ სიტყვების მოსმენა მჭირდებოდა.

–ბოდიში ! აღარასდროს გაგაბრაზებ, აღარასდროს გეტყვი ისეთ სიტყვებს, ოღონდ მარტო აღარ დამტოვო გთხოვ! – პატარა ბავშვივით ვბუტბუტებდი.

– არ დამიტოვებიხარ. ცოტა დავწყნარდებოდი და გვიან მოვიდოდი. არ ვიცოდი თუ გეშინოდა. – უფრო მეტად მიმიკრა, თავი ჩემს თმებში ჩარგო..

–შენ ხომ ჩემზე ყველაფერი იცი ! – ჩუმად ჩავილაპარაკე.

–ხო, მაგრამ ეგ შენი განცდებია და შენს გარდა ვერავინ მეტყვის. ახლა მომიყევი რა მოხდა?

- ღამე მარტო ვერ ვრჩები სახლში. თან მგონი კარებთან ვიღაც იყო, ხმა მესმოდა.

–კი იყო... მეზობლის ძაღლი. ეხლაც ეზოში დასეირნობს.– სიცილიანი ხმით მოგვახსენა ზურამ.

–არ მჯერა! ძაღლი და ქურდი ერთმანთისგან ვერ გაგირჩევია და შენ დამნაშავეს გაარჩევ უდანაშაულოსგან ქალბატონო, მშიშარა ადვოკატო? – სიცილით დაუმატა დიმამ.

–ძაღლი? მაგას რა მნიშვნელობა აქვს, ღამე, მარტო ვიყავი სახლში და შემეშინდა.– თავი გავიმართლე.

–რახან ყველაფერი კრგადაა მე წავალ, თან მგონი ხელს გიშლით. ღამემშვიდობის! - სიხარულით ცქმუტავდა ზურა.

მის მკლავებში თავს ყველაზე დაცულად ვგრძნობდი, მაგრამ შემრცხვა ზურასი და გამოვეცალე. გააცილა და ოთახში ამობრუნდა.

–მიდი დაიძინე. მე ცოტახან აქ ვიქნები.

–მე ბოდიში მოგიხადე!

–მერე?

–მერე არ მიპასუხე და ანუ ისევ ნაწყენი ხარ?

–ასე გადარდებს ჩემი წყენა?

–ამ შემთხვევაში დავაშავე და რათქმაუნდა მადარდებს!

–აღარც მახსოვს. უბრალოდ, დროა ჩვენი ქორწინება ყველამ გაიგოს, მერე კი მოვთხოვ ნიკას პასუხს იმ მესიჯებისთვის.

–გთხოვ თავი დაანებე ! ის რა შუაშია არაფერი იცის.

–ნუ იცავ !

–არ ვიცავ სიმართლეს ვამბობ და დარწმმუნებული ვარ შენც ხვდები.

–თუ კი ოდესმე შენთან, რაიმენაირად დაკავშირებას ეცდება, არ ვაცოხლებ... და არამარტო მაგას, არავის დავინდობ ვინც კი, უბრალოდ ზედმეტად შემოგხედავს. შენ ჩემი ცოლი ხარ! მარტო ჩემი ! ეს არ დაგავიწყდეს! დაიძინე ახლა!


ისედაც ნახევრად უკვე მეძინა, მაგრამ მისი ყველა სიტყვა გარკვევით მესმოდა. „მარტო ჩემი“ მესიამოვნა. ვგრძნობდი ჩემი გული იცვლებოდა მის მიმართ და არ მინდოდა ამაში თავს გამოვტყდომოდი....

დილით, ისევ ჩემს ოთახში იყო, დივანზე ეძინა. საწოლზე წამოვჯექი და ვუყურებდი, მსიამოვნებდა იმის გააზრება, რომ აქ,ამ მოუხერხებელ დივანზე ღამე მარტო იმიტომ გაათია, რომ ჩემზე ეზრუნა და მე არ შემშინებოდა. ხან მომწონდა და ხან ვერ ვიტანდი ამ ადამიანს. ოთახიდან ჩუმად გავიპარე და სამზარეულოში საუზმის მოსამზადებლად ჩავედი, სუფრას გავშალე და დაველოდე სანამ გაიღვიძებდა. იმაზე ფიქრში ვიყავი გართული ჩემი ძმისთვის ეს ამბავი როგორ მეთქვა ხმა რომ მომესმა.

–შენს საჭმელებს რომ მივეჩვიო?

- დილაშვიდობის! მოდი დაჯექი ! – თითქოს ვერ გავიგონე რა მკითხა.

–მართლა მიკვირს როდის მოასწარი ამ რაღაცეების სწავლა?!

-მე ჩვეულებრივ ოჯახში გავიზარდე, მოსამსახურეები არ მყოლია და თავად მიწევდა ჩემ თავზე ზრუნვა, როცა ჩემი მშობლები სამუშაოდ იყვნენ. შენ ალბათ ამას ვერ გაიგებ !

-ვინ იცის, იქნებ გავიგო კიდეც!

- კარგი ახლა... ერთი თითის გაწკაპუნება და ყველაფერი „მოგდის“ და შენ გგონოა იმის გაგებას შეძლებ, რა პრობლემები შეიძლება ქონდეთ ჩემი ფენის ხალხს?

–ვერ ვიტან, ადამიანები ფენებად, რომ იყოფიან !... და პრობლემას რაც შეეხება, დამიჯერე ყველას აქვს, გააჩნია ვისთვის რა არის პრობლემა.

–სამწუხაროდ, თავად ადამიანები ყოფენ, სოციალურ ფენებად საზოგადოებას. სიმართლე გითხრა, არც კი დავფიქრებულვარ მე, რომელ საფეხურზე ვარ. თუმცა ფაქტია შენთან ახლოსაც ვერ მოვალ. მგონი შენი მშობლებისთვის სასურველი რძალი ვერ ვიქნები. – ცოტა ირონია გამოვურიე სიტვებში


-საკმაოდ დიდი ვარ საიმისოდ, რომ ვინმეს სურვილებზე ვიარო. საერთოდ არ მანაღვლებს, რომელ საფეხურზე ხარ და მითუმეტეს არავის აზრი არ მაინტერესებს, მსგავს საკითხებთან დაკავშირებით. –ნელი და მკაცრი ტონოთ მითხრა, თან პირდაპირ თვალებში მიყურებდა.

-შეიძლება, მაგრამ ჭორიკანა ხალხს როგორ გააჩერებ ? შენს „რეიტინგს“ თუ გადავხედავთ, ბევრი მოინდომებს ჩვენს ცხოვრებაში ცხვირის ჩაყოფას და გადააჭრელებენ საინფორმაციო ველს. მათ როგორ აუხსნი, რომ შენი ცოლი, რომელიმე მილიონერის შვილი კი არა, ერთი ჩვეულებრივი, რაიონიდან ჩამოსული გოგოა?

-არავის, არაფერს არ ავუხსნი, მაგრამ შენ თუ შეგაწუხებს ეგ ამბები, მაგ „რეიტინგს“ სხვანაირად გამოვიყენებ.

-შენ თუ არა, მე მითუმეტეს არ შემაწუხებს.

დამაჯერებელი ტონით კი წარმოვთქვი ბოლო სიტვები, მაგრამ მაინც მაწუხებდა. მითუმეტეს ბევრი, სხვისი მაგალითი ვიცოდი. უსაქმურ და ბოროტ ადამიანს რა დალევს ამ ქვენად. სხვის პირადში ქექვითა და მათზე ჭორაობით, რომ იკვებებიან. თავისი ცხოვრება რომ ვერ დაულაგებიათ და სხვის არევასაც ფიქრობენ. ადამიანს რომელიც საკუთარი ბედნიერების მოწყობითა დაკავებული, არც ცალია და არც სურვილი აქვს სხვისას უმზიროს დ განიხილოს, მაგრამ ასეთები რომ იშვიათად იყვნენ ? თავში ყველა შესაძლო სათაური მიტრიალებდა, რითიც შეეძლოთ ჩვენი ისტორია დაესათაურებინათ. ჩემს გამო არ ვდარდობდი, დავიცავდი ჩემს უფლებებს, მაგრამ ეს ჩემს ოჯახსაც, რომ შეეხებოდა ეგ ყველაზე მეტად მაწუხებდა. გულის სიღრმეში, უსიამოვნოდ ის ფიქრიც გამკრავდა-შეიძლებოდა დიმას მშობლებს მართლაც არ მივეღე. წესით არ უნდა მედარდა, მაგრამ .... სიჩუმე დავარღვიე:


-დღეს ჩემს ძმას უნდა ვუთხრა, ჩვენს შესახებ. მშობლებთან უფრო გამიადვილებს, მაგრამ მასთანაც მჭირს ამაზე საუბარი. არც კი ვიცი, როგორ უნდა დავიწყო. – ვუთხარი და პირისკენ წაღებული ლუკმა, უსიამოდ დავაბრუნე თეფშზე.

– თუ გინდა ფოტო გადავიღოთ და ჩათში ჩაუგდე, თან უთხარი ვინ ვარ ან უბრალოდ დაელოდე სანამ თავდა არ გკითხავს და მერე რაღაცნაირად აეწყობა სათქმელიც... – ვიფიქრე სულ სხვა ადამიან მელაპარაკებოდა, მისგან არ მოველოდი.

-კარგი აზრია. ძლივს რაღაც მოგაფიქრდა ჩემს დასახმარებლად. – ცოტა დავცინე ხმაში.

-მადლობას არ მეტყვი?

– მადლობა? რისთვის, იმ პრობლემის გადაჭრაში რომ მეხმარები, რომელიც შენ შემიქმენი?

-იცი რა? ძალიან რთული ხასიათი გაქვს ! – გაბრაზებულმა მითხრა და ჭამა შეწყვითა. – იმედია საჭმელში შხამი არ ჩამიყარე ?!

-რომ არ ვიცოდე სასჯელი რამდენად დიდია, სიამოვნებით ჩაგიყრიდი! –ვუთხარი და უნებურად გამეღიმა.

-ბევრს, რომ იღიმოდე და ნაკლებს საუბრობდე, უფრო კარგი გოგო იქნები !

-იცი რა? იმისთვის არ დავბადებულვარ, რომ მაინც და მაინც შენ მოგეწონო და არც აწი ვაპირებ ამისთვის რაიმეს შეცვლას !

-შენ ახლა ჩემს სახლში, ჩემს გვერით, ჩემი ცოლის სტატუსით ზიხარ და საუზმობ !

ბოლო სიტყვებში მთელი სათქმელი ჩააქსოვა, კულტურულად მიმახვედრა : რა მნიშვნელობა აქვს, რისთვის დაიბადე, ან რისი შეცვლა გინდა, ან არ გინდა, უკვე ჩემი ცოლი ხარ და რაც არ უნდა თქვა, ან გააკეთო, ეგ ერთადერთია რაც არ შეიცვლებაო.(ყოველშემთხვევაში მე ამ მნიშვნელობით გავიგე) დიდი ენაწყლიანობით არ გამოირჩეოდა ჩემგან განსხვავებით, თუმცა ნამდვილი ოსტატი იყო რამდენიმე სიტყვაში სრული სათქმელის ჩატევის.




ზემოთ ვახსენე კიდეც, რომ ჩემი ძმა, სანდრო მუდამ მხარში მედგა და ყოველთვის შეეძლო ჩემი გაგება, მაგრამ ეს საკითხი სულ სხვა იყო. თანაც მოულოდნელი. მთელი ამ ხნის მანძილძე იცოდა, სერიოზული ურთიერთობა არავისთან მქონდა. ეხლა კი უეცრად ვურეკავ და ვეუბნები– გავთხოვდი არსაიდან გამოჩენილ ბიჭზე და თან უნდა დავარწმუნო, რომ ძალიან ბედნიერი ვარ. პირველი ვარიანტი: არსებობდა და დავუმალე. ეს იმას ნიშნავდა –მოვატყუე და ამ დროს, ამის მიზეზი საერთოდ არ მქონდა. ძალიან ეწყინებოდა, რადგან ერთმანეთთან დამალული არაფერი გვქონდა. მეორე ვარიანტი : არ არსებობდა, მაგრამ თუ არ არსებობდა აბა, რა ცოლ–ქმრობაზე იყო საუბარი, ასე უცებ. მგონი ამის ახსნა უფრო გამიჭირდებოდა. მოკლეთ, ორ ცეცხლს შორის ვიწვოდი, ვერ გამეგო რა უნდა მეთქვა, რომლით უფრო არ ვაწყენინებდი. მერე, დიმას იდეა მომაგონდა და ფოტო რომ გადამეღო მასთან, კაბინეტში გავეშურე. იმ დღეს, არსად წასულა. სახლიდან მუშაობა გადაწყვიტა. მგონი, ჩემი მარტო დატოვება არ უნდოდა, წინა დღის შემთხვევის გამო. ტელეფონზე საუბრობდა. დამინახა და თვალით მანიშნა დავმჯდარიყავი.

-დიახ, საუკეთესო ნომერი დამიჯავშნეთ 6 დღით... მეუღლესთან ერთად.... თუარ შეწუხდებით ... ხვალ ... მადლობა !

- საუბრის დროს, თავისი შავი გიშრებით სულ მე მიყურებდა და ჩემს გაოცებულ და ეჭვნარე სახეზე დრო და დრო ეღიმებოდა. დაასრულა. უხმოდ, თავის მოძრაობითა და მიმიკით ვკითხე, რა ხდებათქო.

-ხვალ „თაფლობის თვეზე ბათუმში მივდივართ!

– და ვინ გადაწყვიტა?

– მე !

-და მე?

-რომ მეკითხა დამთანხმდებოდი ?

-არა !

- მაგიტომ არ გკითხე. თანაც, აუცილებლად უნდა წავიდეთ.

-უნდა გეკითხა !

-რა აზრი აქვს იმ კითხვის დასმას, რაზეც პასუხი წინასწარ იცი ?!

-ჩემთვის აქვს !

-კარგი, ამის შემდეგ გავითვალისწინებ.

-მეეჭვება ! კარგი წავიდეთ სადაც გინდა მთავარია ჯერ სანდროს დაველაპარაკო.

-ოხ სანდრო ! ცოლიძმასთან მოგვარების, კლასიკური ამბავია რა. – თქვა და გაეცინა.

-ფოტო გადავიღოთ !

-ანუ დავზავდეთ? –ისევ ღიმილი.

-ამ შემთხვევაში შენთან, ზავზეც კი, თანახმა ვარ.

-კარგი, გადავიღოთ!

სავარძელზე, გვერდით მომიჯდა. რამდენიმე უშედეგო მცდელობის შემდეგ (უშედეგო, რადგან არცერთი ფოტო არ მომეწონა. ან რას ვიპრანჭებოდი.) მითხრა: –თუ შენ, პრობლემა არ გაქვს ხელს შემოგხვევ, იქნებ მოგეწონოს თანაც, შეყვარებულ წვილს ასე უფრო დავემსგავსებითო. სახეზე ეწერა, რომ მოთმინება ელეოდა. დავთანხმდი. მხრებზე ხელი, ისე ნაზად და ამავდროულად ისე ძლიერად შემომხვია, სხეულში ცხელმა ტალღამ დამიარა. თავისკენ მიმიზიდა და მკერდზე მიმიკრა. ნაცნობი სურნელი ერთდროულად მოედო ჩემს, გონებას და სხეულს. ამ სასიამოვნო განცდამ , სრულიად პარალიზებული გამხადა და ლამის ტელეფონი დამივარდა. კიდევ კარგი, დროულად დავიჭირე თორემ, ჩემს გრძნობებს გავყიდდი და ძალიან შემრცხვებოდა. მას, ისედაც შეეძლო ჩემი ცვლილებების შემჩნევა და ეს ხომ არგუმენტი იქნებოდა, მის სასარგებლოდ. სახე, ახლოს მომიტანა. ჩემი ცხვირი, მის ყელს შეეხო. ერთიანად დაიჭიმა და სუნთქვა გაუხშირდა. ვგრძნობდი, როგორ მეხებოდა თმებზე, თითებით კი, თითქმის შეუმჩნევლად ჩემს, მხრებს ეალერსებოდა. მაშინ, პირველად გავიგონე მისი, გულის ხმა. გამალებით ფეთქავდა. მერე მისას, ჩემიც შეუერთდა და ერთად, ჩვენსავით გაუგებარ, მაგრამ ჰარმონიულ რითმებს ქმნიდნენ. ამაღელვებელი იყო ეს მომენტი. არ ვიცი, ფოტოს გადაღება, როგორ მოვახერხე. გამოცლა დავაპირე, უფრო ძლიერად ჩამეჭიდა, არ მიშვებდა. როგროც მივხვდი ეს მელოდია, მხოლოდ მე, არ მესმოდა. უფრო მოვინდომე და გვერდით გავიწიე (თუ გამიშვა). მომდევნო, რამდენიმე უტყვმა წუთმა, იმაზე მეტი გვითხრა, ვიდრე აქამდე ნათქვამმა თითოეულმა სიტყვამ. გამიჭირდა, მაგრამ რეალობას დავუბრუნდი. ფოტო ავარჩიე და სანდროს გავუგზავნე. მოლოდინში, ლამის სული დამელია. ნერვიულობით ტუჩები და ფრჩხილები დავიჭამე. ყოველ, ნახევარ წუთში ვანთებდი მობილურის ეკრანს, მიუხედავად იმისა, რომ ხელში მეჭირა და შეტყობინებას, ისედაც გავიგებდი. ხედავდა, როგორ ვნერვიულობდი, მაგრამ დამშვიდება არ უცდია. ჩემს დარდთან, მარტო დამტოვა. ტელეფონმა გაიწკრიალა. შეტყობინება გავხსენი.

„აშკარად კარგი გემოვნება გაქვს ! შენი ახალი თაყვანისმცემელია? „ –ღიმილის სმაილი.

„შეიძლება ასეც ითქვას“– მივწერე და გული ყელში მომებჯინა.

„ შენ, რომ მათთან ერთად, ფოტოებს არ იღებ?! ყოველ შემთხვევაში ჩემთვის, არ გიჩვენებია.“

„აქამდე მიზეზი არ მქონდა“

„ ეგ, როგორ გავიგო?“

„ უკვე შენი სიძეა ! „ – რატომღაც, ვერ შევძელი ჩემი ქმარიათქო, რომ მიმეწერა.

„ შავი იუმორი, უფრო დაგიხვეწია ჩემო პატარა ! „

„ არ ვხუმრობთქო, რომ გითხრა...“ – მომდგარი ცრემლების შესაკავებლად, თვალები ძლიერად დავხუწე.

პასუხის მოწერა დააგვიანა, ალბათ ბოლომდე არ სჯეროდა ჩემი სიტყვების. ცოტახანში დამირეკა, მაგრამ ვერ ვუპასუხე. ვერც კი წარმოიდგენთ როგორ არ მინდოდა ჩემზე გაბრაზებულიყო და მისთვის რაიმე მეწყენინებია. მომწერა:

„ მიპასუხე და გავარკვევ ხუმრობ, თუ არა. “ – გული შემეკუმშა.

-მიდი, სახეზე წყალი შეისხი, დამშვიდდი და მერე ერთად დავურეკოთ. – დამამშვიდებელი ტონით მითხრა, ნამდვილად ვეცოდებოდი.

-მეტად რომ გაბრაზდეს?

-თუ, უნდა გაბრაზდეს ეგ, ყველა შემთხვევაში გარდაუვალია.

აბაზანაში გავედი, მოვწესრიგდი, ისევ შემოვბრუნდი კაბინეტში , ღრმად ამოვისუნთქე და სანდროსთან დავრეკე. ჩემს გვერით მჯდომი, რომ დაინახა, გამომეტყველება შეეცვალა. მერე, მე შემომხედა თვალები, დაწითლებული და ცრემლიანი მქონდა. არაფერი უთქვამს, ადგა და კამერას გაეცალა. სხეულის ყველა უჯრედით ვგრძნობდი, სანდროს განცდებს და ორმაგად მტკიოდა. ალბათ, არ უნდოდა ცხელ გულზე, რამე ისეთი ეთქვა, რასაც შემდეგ ინანებდა. ამიტომ დასამშვიდებლად გავიდა, მაგრამ არ გაგვითიშა ისევ მე, გამიფრთხილდა. დიმამ ხელები დამიჭირა და თავისაში მოიქცია, რადგან სანდროს დაბრუნების მოლოდინში, თითებს ვიმტვრევდი. როგორც იქნა გამოჩნდა. რამდენიმე წამით, მაგიდას ხელებით ჩამოეყრდნო და მერე დაჯდა.

–არც კი ვიცი, რა უნდა გითხრა. ამ, მოულოდნელობით ჩემი, გულის გახეთქვა თუ გინდოდა, ნამვილად გამოგივიდა. ხომ შეგეძლო, აქამდე გეთქვა და ახლა, ასეთ მდგომარეობაში არ ჩაგეყენებინე ? – ნერვიულობა ისე ეტყობოდა, სათქმელს ძლივს უყრიდა თავს.

–პასუხი არ მაქვს, ვერც თავს გავიმართლებ. უბრალოდ მინდა, არ გაბრაზდე და მინდა, მაპატიო ! – ძლივს ამოვილუღლუღე.

–პატიება აქ, არაფერ შუაშია და ეს, შენც იცი თაკო! შენთან „იზვინი“ რა,ცუდათ არ გამიგო ძმაო.– თავის დაქნევით მიესალმა.

–დიმა მქვია ძმაო. არა , პირიქით, შენთან გამოვიდა ცუდათ.

– არაუშავს, მოვგვარდებით. როგორც ჩანს მას, ასე სურდა. შენთან, მხოლოდ ერთი თხოვნა მექნება, მინდა სულ ბედნიერი იყოს ! მის ცრემლებს ვერ ვიტან ! . – ამ სიტყვებით შეფუთა, მთავარი სათქმელი.

–გასაგებია ! – გაიგო რათქმაუნდა. ან, როგორ გაუჭირდებოდა „მოკლე შაირების“ დიდოსტატს, სანდროს იტყვების, მთავარი აზრის გაგება.

-გილოცავთ !

– სანდრო ... – სიტყვა შემაწყვეტინა, მიხვდა.

– კარგი, მე დავურეკავ.

– ცოტა ხნით ბათუმში ვიქნებით.

– შეგეხმაინებით, ღამემშვიდობის !

–სანდრო !

-კიდევ რამე უნდა მთხოვო? – მკითხა ღიმილით.

- იმედი ხარ, ჩემი!


გული სიმშვიდით და სიამაყით ამევსო. კიდევ ერთხელ მივხვდი, რამდენად ძვირფასი ვიყავი მისთვის. მერე, გამეცინა ჩემს, თავზე და ამ მომენტზე. ისეთი ასოციაცია გამიჩნდა, თითქოს ჩვიდმეტი წლის ვიყავი, მშობლებს გავეპარე და საყვარელ კაცს ცოლად გაყევი. ახლა კი, ძმას ვთხოვდი დახმარებას მათთან, რომ შევერიგებინე. მეცინებოდა და თან სანდროს სახე არ ამომდიოდა თვალებიდან. ვიცოდი, რის ფასად დაუჯდა, ასეთი მშვიდი საუბარი ჩვენთან. ვიცოდი, რამდენად ტკიოდა ახლა, ჩემს გამო, გული.

– ღირსეული კაცია ! –ისეთი ტონით მითხრა შევატყვე, სანდრომ, მისი პატივისცემა დაიმსახურა.

– მაგ ღირსეული კაცის და საერთოდ ჩემი ოჯახის უსაფრთხოებით, რომ მემუქრები ხომ არ დაგავიწყდა ? მას, ახლახან შენს, გამო მოვატყუე და გული ვატკინე. – მოზღვავებული ცუდი ემოციები, გარეთ გამოსვლას იწყებდნენ.

-ხომ იცი, რომ შენზეა ყველაფერი დამოკიდებული. პირადად მათთან, არანაირი პრობლემა არ მაქვს.

-აბა ჩემთან რა პრობლემა გაქვს? მე რა დაგიშავე ასეთი?

- არაფერი და ყველაფერი.

-როგორ ახერხებ, ასეთი მშვიდი, უემოციო და ამავე დროს, ასეთი ცინიკოსი იყო. მოკვდები, გრძელი პასუხი რომ გამცე? ვერ ვხვდები როდის, რას და რატომ ამბობ.როდის ხარ გულრწფელი და როდის მეთამაშები.მე, რომელსაც წესით, ადამიანის გამოცნობა, რაღაც დონეზე მაინც უნდა შემეძლოს, თუ სრულიად არა, საერთოდ არ შემიძლია შენში რაიმეს დანახვა. ასეთი,რა ადამიანი ხარ ?ან, საერთოდ ხარ კი ადამიანი?


დაგროვილ ბრაზს, ბოლომდე გავუღე კარები და სადავეები მივუშვი. რამდენიმე წუთის წინ მის მიმართ განცდილი ლტოლვაც ვერ ვაპატიე თავს და... მაგიდიდან, რამდენიმე სუვენირი ავიღე და კედელს ვესროლე. შემდეგის გატეხვ რომ დავაპირე ხელში საოჯახო ფოტო შემრჩა, რომელიც უკვე მქონდა ნანახი. სასროლად მოვიმარჯვე და მისკენ გავიხედე. ის, აქამდე მშვიდად იდგა. აკვირდებოდა, როგორ ვამტვრევდი ნივთებს. ფოტოს დანახვაზე კი ერთიანად გაუგიჟდა სახე, სისხლისფერი გაუხდა თვალები.

–იცოდე, არ გაბედო !

–რატომ ? შენ ხომ ბედავ ?

–არ გამამეორებინო !

–რატომ? რატომ? ვინ არიან, ასე რომ უფრთხილდები, მიპასუხე!

–ჩემი ოჯახი !

–ვაიმე, რას მეუბნები მართლა? ახლა მითუმეტეს მაქვს მიზეზი, რომ კედელს მივანარცხო ზუსტად ისე, როგორ შენ უკეთებ ჩემს ოჯახს ამას !

–მწარედ განანებ !

–ამაზე მეტად, რაღა უნდა მანანო ?

–დადე მაგიდაზე თორემ, ნახავ როგორც ! – ჩემსკენ წამოვიდა.

–ახლოს არ მოხვიდე, არც დავფიქრდები და ვისვრი.– უკან გავიწიე.

–თუ მაგ ფოტოს გატეხავ, საკუთარ საქციელზე პასუხს არ ვაგებ ! – გაშმაგებულ ცხოველს გავდა, მაგრამ ისე ვიყავი გამწარებული, არ მეშინოდა.

-ასე ძვირფასია შენთვის? ეს ხომ, მხოლოდ ფოტოა და როგორ გეტკინა ხედავ ? მე?.. მე რა ვქნა, როცა ჩემი ოჯახით მემუქრები ? იქნებ ისინიც, ასე ძვირფასები არიან ჩემთვის ! არ გინდა დაფიქრდე ამაზე? ამ ფოტოს გამთელება შეიძლება, მაგრამ მე და ჩემს ცხოვრებას, რა გვეშველება? – ყელში უზარმაზარი ბურთი მქონდა გაჩხერილი, ცოტაც და დამახრჩობდა.

-შენ? ავაშენებ შენს ცხოვრებას, თუ მოინდომებ. მთავარია ჭკვიანად იყო!

-ჭკვიანად ვიყო? მეტი არაფერი გაქვს სათქმელი?

-მაქვს ! დადე ფოტო და მერე გეტყვი !

-ასე ნუ მეუბნები, პატარა ბავშვი არ ვარ !

გამწარებულმა ფოტო, დაუფიქრებლად ვისროლე. გატეხვა მართლა არ მინდოდა, უბრალოდ დამავიწყდა ხელში ის, რომ მეჭირა. როცა მივხვდი რაც დავაშავე გვიანი იყო, სურათი კედლისკენ მიფრინავდა. შიშით, თვალები ძლიერად დავხუჭე და გარდაუალ ქარიშხალს დაველოდე. მსხვრევის ხმამ დააგვიანა, გავახილე და ის, ჩემს წინ იდგა. ისეთი აშლილი სახე ჰქონდა, ვიფიქრე მომკლავდა. უფრო მეტად შეშინებულმა, სახე დავიფარე და გვერდით შევაბრუნე. მომიახლოვდა, ხელები ჩამომაშლევინა და ფოტო, ლამის სახეზე ამაფარა. შვებით ამოვისუნთქე.

-მიხარია, რომ არ გატდა ! ოღონდ მართლა .

წასვლა დავაპირე. დამიჭირა, სახესთან ახლოს მიმიყვანა და რამდენიმე წამი, პირდაპირ თვალებში მიყურებდა. მკერდი, მძიმედ აუდ–ჩაუდიოდა. შუბლით, ჩემს შუბლს შეეხო. მისი სუნთქვა, ცეცხლის ალივით ედებოდა ჩემს სახეს და მწვავდა. ის, იმდენად ახლოს იყო ჩემთან...

-რომ გატეხილიყო ...– პაუზა ჰქონდა – თაკო, რატომ იქცევი ასე, რატომ ცდილობ გამაგიჟო და გამომიწვიო? – ძლივს გამოცრა კბილებში.

-არ ვიც, ალბათ ჩემებურად გებრძვი !

-ხოდა, შეეშვი ჩემთან ბრძოლას გთხოვ !

-რატომ?

– ყველაზე მეტად არ მინდა, შენთან ომი !

-დამარცხების გეშინია?

-მეშინია, რომ ორივე დავმარცხდებით.

- რომ გატეხილიყო, ამ ომში შენ გაიმარჯვებდი.

-როგორ ცდები ! მე ყველაზე მეტად წავაგებდი, ვისაც კი ოდესმე წაუგია.

- რატომ, რას დამიშავებდი ასეთს ? იმას რასაც ვფიქრობ? – სახეში შევხედე და ვკითხე.

-ეგ აზრი ამოიგდე თავიდან. შეიძლება გავგიჟდე და მოგკლა კიდეც, მაგრამ ეგ, ერთადერთია, რასაც არასდროს გავაკეთებ. – შედარებით დამშვიდებულმა მითხრა.

-რადგან ყველაფერი რიგზეა გამიშვი, ხვალისთვის უნდა მოვემზადო ! თუ, რათქმაუნდა არ გადაგიფიქრებია წასვლა.

-არა ! ხვალ, ჩემს შხამიან ცოლთან ერთად, თაფლობის თვეზე მივდივარ. – გაეღიმა.

-ანუ „შხამობის თვეზე“ მიდიხარ !

– თანახმა ვარ ! – მოიწია და შუბლზე მაკოცა.

გაიწიე ! – ხელებით მოვიშორე. –იცი, რომ შუბლზე, მხოლოდ საყვარელ ადამინებ კოცნიან?

-ვიცი ! – მითხრა და ისევ მაკოცა.

-დიმა რა გინდა ?– ასე მკვეთრად, არასდროს გამომითქვამს მისი სახელი. ღრმად ამოისუნთქა, სახეზე ხელი მოისვა.

-შენ ვერ ხვდები?

-უნდა მივხვდე ?

-უბრალოდ, არ გინდა, რომ მიხვდე.

უპასუხოდ დავტოვე. ოთახში ისეთი სისწრაფით ავედი, თითქოს უკან ვინმე მომსდევდა და მეშინოდა, ჩემი აზრები, არ წაეკითხა. მთელი ამდროის განმავლობაში დაგროვილ ფიქრებისა და მომენტების დალაგება დავიწყე. ამ ადამიანში, ორი არსება ცხოვრობდა. ერთს ვძულდი, მეორეს კი, არ ვიცი რა გრძნობა ჰქონდა ჩემს მიმართ, მაგრამ აშკარად ჯობდა პირველს. ათ წუთიან მონაკვეთში ერთდროულად შეეძლო, ეყვირა ჩემთვის და მომფერებოდა, მოვეკალი და გადავერჩინე, ეჩხუბა და დავემშვიდებინე. ჩვენი ურთიერთობა, საუბარი იქნებოდა ეს, ჩხუბი თუ, უბრალოდ უხმო კონტაქტიც კი, ყოველთვის ამ ზღვარზე გადიოდა. ისეთი შთაბეჭდილება მქონდა თითქოს, მუდმივად ებრძოდა საკუთარ თავს, გრძნობებს, ემოციებს და სურვილებს. უნდოდა ერთი, აკეთებდა მეორეს. ან პირიქით, აკეთებდა ერთს და უნდოდა მეორე...

....და აი, ჩემი გრძნობების დროც დადგა. – რას ვაკეთებ?რას ვფიქრობ?რას ვგრძნობ ?.. და საერთოდ რა მეტაკა ფოტოს გადაღების დრო?! –ისე ავირიე და დავიბენი, თითქოს, მამაკაცის გვერდით, პირველად ვიჯექი. – თუ, პირველად არ ვიჯექი მაშინ, მაიცდამაინც მის გვერდით ყოფნა, რატომ იყო ასეთი უცნაური და სასიამოვნოც კი? რით განსხვავდებოდა ის, ჩემთვის, სხვებისგან?!– პასუხი არ მქონდა, მიზეზი არ მქონდა... წესით, სიძულვილი უნდა მეგრძნო, მის მიმართ. წესით? –თუმცა, რა წესზე ვლაპარაკობ ყველა პრინციპი და წესი რაც, აქმდე გამაჩნდა, ერთიანად შემომეფშვნა ხელში. ჩემს თავს, საერთოდ არ ვგაგვდი. ვერ ვიტანდი ბრძანებას და მორჩილებას , მაგრამ მის, ყველა ბრძანებას ვემორჩილებოდი. ვერ ვიტანდი სისუსტის გამომჟღავნებას, მაგრამ მის წინ, ყველაფერზე ვტიროდი. ჩემი ემოციების მართვა ყოველთვის შემეძლო, მაგრამ მასთან სრულიად უკონტროლო ვხდებოდი. რატომ? ... პასუხი კი მქონდა, მაგრამ მზის სინათლეს არ ვძლევდი... სინამდვილეში მასთან კია არა, საკუთარ თავთან ვიბრძოდი. ამბოხი მქონდა ჩემს,გრძნობებთან და ვიცოდი ეს, მალე არ დამთავრდებოდა. „ქმედება უდრის, უკუქმედებას“, აი, სად ვიყავი ...


ადრე გავემგზავრეთ. ჩვენი ურთიერთობა მხოლოდ იმ კითხვით შემოიფარგლა, რაიმეს ყიდვა, ხომ არ მინდოდა. უარი ვუთხარი და მიზეზიც განვუმარტე, ვინაიდან ზღვაზე გასვლას და შენს წინ, ნახევრად შიშველი სიარულს არ ვაპირებ არაფერი მჭირდება–მეთქი. დიდად არ გაკვირვებია და არც დაუძალებია.როგორც ჩანს, ჩემი პოზიცია, მისთვისაც მისღები იყო. უხმოდ ვმგზავრობდით. სამაგიეროდ, ფლეიერში ჟღერდა სასიამოვნო მელოდიები. ზოგჯერ, ისეთ უხერხულ, რომანტიკულ გარემოს ქმნიდა, ეჭვი მაქვს საგანგებოდ აარჩია. ამ ყველაფერს, უფრო ართულებდა ის ფაქტი, რომ ცხელი ამინდის გამო, კონდენციონერით ვსარგებლობდით და დახურულ სალონში, მარტო მისი, სურნელი ტრიალებდა. რომელიც სასუნთქი გზებიდან, ჯერ ტვინამდე მერე კი, გულამდე მიდიოდა და მოსვენებას მიკარგავდა. ისედაც გრძელი გზა კიდევ უფრო გაიწელა. ერთი სული მქონდა ამ ყველაფერს გავქცეოდი, ტვინი და სხეული გამეთავისუფლებინა ამ, სურნელით გაჟღენთილი გრძნობისგან. როგორც იქნა ჩავედით. მანქანა გააჩერა და სწრაფად გადმოვხტი. სხვა ჰაერი მჭირდებოდა, არც კი დავინტერესებულვა სად ვიყავი. ღრმად მანამმდე ვსუნთქავდი, სანამ ლამის, ფილტვები არ დამებერა. შუაგულ ბათუმში, ძვირადღირებული სასტუმროს წინ, მზეში ვიდექი და ივლისის ცხელი ჰაერით ვივსებდი ფილტვებს, რომლებიც სახესთან ერთად, უკვე გვარიანად მეწვოდა. მისაღებში პროცედურა გავიარეთ, გასაღები ავიღეთ და ნომერში ავედით. მე, რათქმაუნდა გავაპროტესტე ჩემთვის ცალკე ნომერი, რომ არ დაჯავშნა.კი ვხვდებოდი, ახალ დაქორწინებულებისთვის ცალ–ცალკე ნომერი აშკარად თვალში საცემი იქნებოდა, მაგრამ მაინც. აი, ნომერში კი ნამდვილი რომანტიკა და დაგვხვდა. საოცრად იყო გაფორმებული, სწორედ ისე, მილიონერ ახალ დაქორწინებულ წყვილს, რომ შეეფერება. უნდა ვაღიარო, რომ არა ჩვენი ურთიერთობა, ამაზე უკეთეს გარემოს, ვერც კი ვინატრებდი.

-შენ ეს იცოდი? – ეჭვის თვალით ვკითხე.

-დიდი ცოდნა არ სჭირდება ამას, როცა ახალდაქორწინებულ წყვილზე ჯავშნი ნომერს.

-ხოდა შენც გეთქვა, უბრალოდ მეგობარიათქო.

-თაკო!.. – ჩვეული პაუზა, როცა ცდილობს არ აფეთქდეს.მშვიდი ტონით განაგრძო.– ამ სასტუმროში პირველად არ ვარ, ამიტომ ჩემს ახლად შერთულ ცოლს, „უბრალო მეგობრად“ არ გავასაღებდი მარტო იმიტომ, რომ ოთახი ასე არ მოერთოთ.

-რათქმაუნდა შენ ხომ დიმა ხარ, აბაშიძე! – ვუთხარი და ირონიულად გავშალე ხელები.

-ხო, დიმა ვარ აბაშიძე... და იცი, დიმა აბაშიძის „უბრალო მეგობარი“ რას ნიშნავს?

-არ ვიცი! რას?– გულრწფელად ვკითხე.

-მართლა ბავშვი ხარ! – გაეღიმა.

-რატო ვარ? რა, აუცილებელია ვიცოდე?

-აუცილებელია! თუ, რათქმაუნდა გინდა ხვალ, მთელი ქვეყნის თვალში, ჩემი ცოლი იყო და არა საყვარელი.

-უუიიი ! – მართლა შემრცხვა.

-უუიი! – გაიმეორა და დამცინა. – ხარ თუ არა ახლა ბავშვი? – ისეთი საყავარელი თვალებით და სახით შემომხედა ლამის მუხლებში მოვსხლტი.

-არ ვარ ! ბავშვობაზე ისე ლაპარაკობ გეგონება 30 წლის კიარა 300 წლის იყო. – გაბუსული ხმით ვუპასუხე.

-თხასავთ ჯიუტი ხარ! მომიწევს ეგ რქები დავამოკლო !

-არც ეცადო! იცი რა მაინტერესებს?

-ამჯერად რა? – დაეჭვებულმა შემომხედა.

-რა და... – დავფიქრდი, ნამდვილად მეკითხა თუ არა, მაგრამ უკვე დაწყილი მქონდა.–აშკარად წინდახედული ხარ და ძალიან მაინტერესებს, სასტუმროში საყვარლები, რომ მიგყავს მეგობრად ასაღებ? თუ არც მალავ?

-შენ ახლა მართლა მეკითხები მაგას? – გაოცებულმა შემოხედა.

-ხო, რაყო, არ შეიძლება?

-რათქმაუნდა არ შეიძლება ! ეგ, არ არის შენი საქმე ! ან, საიდან გაგიჩნდა ეგ, კითხვა?

-რავიცი, ისე, თემამ მოიტანა.– მხრები ავიჩეჩე. მართლა რატო ვკითხე რა სულელი ვარ. ვფიქრობდი და თან სიტოაციის განსამუხტად, ბარგის ამოლაგება დავიწყე.

-მეორედ არ მკითხო ეგეთი რამ და მითუმეტეს შენ თავთან ახლოს, ჩემი საყვარლები არ დააყენო ! შეურაცხყოფად მივიღებ ! გასაგებია ? – გაბრაზდა.

-ხო, კარგი, გავიგე ! – გამეხარდა კიდეც ასეთი რეაქცია, რომ ქონდა.

-ძლივს რაღაცაში, გაუპროტესტებლად დამეთანხმე.

-დიმა ! მშვენივრად ვაცნობიერებ როდის, რას ვაშავებ და იმიტომ.

-კარგია !

– შენ ძლივს რაღაც მოგეწონა.

-მე, ბევრი რაღაც მომწონს ! – საჩვენებელი თითი ცხვირზე ჩამომისვა.– საღამოს, რამდენიმე ადამიანთან ერთად ვივახშმებთ, ბიზნესის საკითხია რა. რახან აქ ვართ მირჩევნია ბარემ მოვაგვარო.

-ჩემი წამოსვლა აუცილებელია?

-აუცილებელი არა, მაგრამ მე მინდა წამოხვიდე !

- მარტო წადი რა ! მე აქ დავრჩები და დავისვენებ, საერთოდ არ მინდა გარეთ გასვლა.

-თუ გასვლაა პრობლემა, სუფრას ამ სასტუმროში შევუკვეთავ, მაგრამ თუ საერთოდ არ გინდა წამოსვლა, გადავდებ ამ შეხვედრას.

-ვერ ვხვდები რა საჭირო ვარ, მაგრამ კარგი წამოვალ. ნუ გადადებ. ოღონდ, აქ ვივახშმოთ ...

-როგორც გინდა. ცოტახნით გასვლას ვაპირებ, საქმე მაქვს.

-ნეტავ რას აიკვიატა ეს ჩემი წასვლა? რა გამეგება მაგ საქმის. ალბათ, მთელი საღამო დებილი, მომღიმარი სახით უნდა ვიჯდე. აბა, მე, რომ არ წავყვე ისე, როგორ შეიძლება, ბატონ დიმას ეგო შეაწუხებს ! მთელმა სასტუმრომ იცის მეუღლე, რომ ახლავს და ვაშამზე უჩემოდ ხო არ წავა. ვაიმე როგორი ამაყი ადამიანია... – ვბურდღუნებდი და თან, ბარგს ვალაგებდი. ჩემსას, რომ მოვრჩი მის ჩემოდაზე გადავედი, მაგრამ ნახევრად გახსნილი, ისევ დავხურე. რაღაცნაირად
მეუცხოვა, ცოლის როლის მორგება. დიდი, ფიქრთა ჭიდილის შემდეგ, მაინც გადავწყვიტე ამომელაგებინა და ამასობაში დროც, გავიდოდა. უფრო სწორად, მინდოდა ახლოსს შევხებოდი მის ტანსაცმელს. ამ აზრს კი, ჩემს ტვინში დროის გაყვანის სურვულით ვნიღბავდი. ოღონდ, ვის ვატყუებდი არ ვიცი... ყველაფერი, მისი სურნელით იყო გაჟღენთილი, რომელიც ყოველ ჯერზე , საოცარ შეგრძნებას აღძრავდა ჩემში. ისე მომინდა, ჩემს გვერდით ყოფილიყო და ეს სურნელი, პირდაპირ მისი სხეულიდან მეგრძნო ... სათითაოდ ვიღებდი ჩემოდნიდან ნივთებს და თოთქოს მას ვეხებოდი. შემეშინდა... შემაშინა ჩემმა აზრებმა... კაცის მიმართ, რომელმაც ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა, ასეთი ფიქრები, არ უნდა მქონოდა. ეს არ იყო ნორმალური. კიდევ ერთხელ უარვყავი საკუთარი გრძნობები ... თითქოს ვეგუებოდი ამ მდგომარეობას, მე კი წესით არ უნდა შევგუებოდი... ცოლ–ქმრობანას თამაშის ნაცვლად, თავის დაღწევაზე უნდა მეფიქრა. აი ზუსტად ეს შემეფერებოდა. მე, რომელსაც ყოველთვის შემეძლო ჩემი სურვილების ასრულება და თავისუფლება ძალიან მიყვარდა...

მთელი დღე სურვილთა და აზრთა ჭიდილში გავატარე. ოთახში შემოვიდა. ფანჯარასთან ვიდექი, ზღვის ულამაზესი ხედით ვტკბებოდი და თან ვფიქრობდი, როგორ მეთქვა წაყოლაზე უარი. ნაწყენი ვიყავი რაზე, ან ვისზე არ ვიცი. მისკენ არ შევბრუნებულვარ. ვითომ ვერც გავიგე, რომ დაბრუნდა. ცოტახანს დივანზე დაჯდა. მის მზერას, ზურგიდანაც კი ვგრძნობდი. მერე სააბაზანოში შევიდა. ალბათ,კიდევ დიდხანს ვიდგებოდი ასე, იქედან გამოსულს , რომ არ ეკითხა:

– რამე მოხდა?

– არა !

-აბა რა გჭირს?

-არაფერი, რა უნდა მჭირდეს.

-ზურგით დგახარ და ვერ მამჩნევ.?

-ხედით ვტკბები.

– თითქმის ერთი საათია მანდ დგახარ.

-მერე რა, თან ვფიქრობ. არ შეიძლება?

-შეიძლება, მაგრამ გააჩნია რაზე.

-რა, ახლა ჩემი ფიქრებიც შენ უნდა შეგითანხმო? იქნება ისიც მითხრა, როდის ვისუნთქო და როდის არა.

-რა ბზიკმა გიკბინა შენ, რას იშხამები?!

-უკეთესი, არც არსადროს ვყოფილვარ, შენს მიმართ და არც ვიქნები !

-რა გინდა პირდაპირ მითხარი !

-არაფერი! წადი, შეხვედრაზე დაგაგვიანდება !

-დაგვაგვიანდება !

-მე არ მოვდივარ !

-ვერ გავიგე ! – სიბრაზისგან ძარღვები დაეჭიმა.

-მ ე ა რ მ ო ვ დ ი ვ ა რ ! – დავუმარცვლე.

-რატომ? – ცოტაც და იფეთქებდა.

-ასე გადავწყვიტე !

-მოთმინების ფიალას ნუ მივსებ გოგო, მითხარი რა ჯანდაბა გჭირს ! – ხმამაღალი ტონით მითხრა.

-დავიღალე !... შენი ბრძანებებით დავიღალე !... – მეც არ დავაკელი ხმა.

-მე, გკითხე, თუ არ გინდა გადავდოთთქო, არ დამიძალებია.

-შეიძლება პირდაპირ არ დაგიძალებია მაგრამ ... – პასუხი არ მქონდა, რადგან სიმართლე მითხრა.

-შენ ახლა დამცინი? თუ, მიზეზს ეძებ ჭკუიდან, რომ გადამიყვანო?

-ჩემი, შენს გვერდით ყოფნა , მთლიანად იძულება არა?! თუ მაინცდამაინც დღეს უნდა გაგეცა ბრძანება ?

-სწორია, უნდა გამეცა! ახლა, დროზე გამოიცვლი და ჩემს გვერით წამოხვალ ! როგორც ჩანს, სხვანაირად საუბარი არ ჭრის შენთან.

-არსადაც არ წამოვალ !

-ზუსტად ოც წუთს გაძლევ მოსამზადებლად!

-არა ! არ წამოვალ–მეთქი !

-იცოდე, წყობიდან ნუ გამოგყავარ თორემ, ჩემი ხელთ გაგხდი, მაგ ტანსაცმელს და სხვა ჩაგაცმევ.

-ჯერ ერთი, ვერაფერსაც ვერ გამხდი და მეორე, რას ერჩი ჩემ ტანსაცმელს?

-მაგ მაისურით, ოთახიდან ფეხს ვერ გაადგამ ! ეტყობა, სარკეში არ ჩაგიხედავს. არ მინდა, ყველა, შენ გიყურებდეს!

-ხოდა ნუ შემომხედავენ. მე არ მაწუხებს, მშვენიერი ზედაა. – ვაღიარებ, გულზე ცოტა ღიად, კი ქონდა, მაგრამ არა გამომწვევად.

-მე მაწუხებს ! ძალიან მაწუხებს ! –მკლავებში ხელი დამავლო და კედელს ამაკრა.– რა უბედურებაა ყველაფერი გიჩანს ! – თვალებით, ისე ვნებიანად ამათვალ–ჩამათვალიერა, ჟრუანტელმა დამიარა.

-მიზეზი არ გაქვს, ჩემზე, იეჭვიანო ! მითუმეტეს ისეთი არაფერი მაცვია, რომ ზედმეტად, ვინმეს ყურადღება მივიქციო.

– მიზეზი ბევრი მაქვს, რომ ვიეჭვიანო ! ამასც ვერ შენ დამიშლი და ვერც ვერავინ. –ყურთან ნაზად, დაბალი ხმით მითხრა და ტუჩები სახისკენ წამოიღო. –ეს ზედა, -ზედმეტად გიხდება და მხოლოდ, იმ შემთხვევაში ჩაიცმევ თუ, მარტო მე, დაგინახავ ! მის, თბილ ჰაერს უკვე, ჩემს ტუჩებთან ვგრძნობდი. ისეთი ნაზი და ვნებიანი იყო, თითოეული ბგერა... მთელი სხეული ამითრთოლდა, გული ამიჩქარდა, დრო გაიყინა. გაქცევაც არ შემეძლო, ისე ძლიერად მიჭერდა.

–გამიშვი ! – ძლივს წარმოვთქვი შემეშინდა, მის ტუჩებს, არ შევხებოდი.

-გაგიშვებ ოღონდ, სწრაფად გამოიცვალე, გველოდებიან ! – ხმაში აღელვებული ნოტები შეეპარა, რამდენიმე მილიმეტრი და ჩვენი ტუჩები ერთმანეთს შეერწყმებოდა.

თანხმობის ნიშნად, თავი დავუქნიე. ან, უნდა დავთანხმებულიყავი ან, უარესი მოხდებოდა. გამიშვა, ორი ნაბიჯი კედლისკენ გადადგა, თავით მიეყრდნო, ღრმად ამოისუნთქა და თავლები დახუჭა. ძლივს, არეული ნაბიჯებით შევედი საძინებელში და მოვემზადე...

ძალიან მომხიბვლელად ჩაცმულებმა, ამაყად შევაბიჯეთ, ხალხით სავსე დარბაზში. თითქმის ყველა ჩვენ გვიყურებდა. დიმა, ზედმეტად სიმპატიურიც კი იყო. პირველივე წამებიდან არ მესიამოვნა, ქალების დაჟინებული მზერა, მის მიმართ. რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს, ხელი ჩავკიდე. გაოცებულმა შემომხედა. იმ წუთას, მხოლოდ იმაზე ვფიქრობდი, მათთვის დამენახვებია, რომ უკვე დაკავებული იყო. თან ჩემს თავს ვეკითებოდი–როდის გავხდი ასეთი ეჭვიანი? ნეტა, რას ფიქრობს ის, ჩემს ამ გამოხტომაზე? მაგრამ რავქნა მიუხედავად ყველაფრისა, არ შემიძლია ჩემი საკუთრება, არ დავიცვა. მესაკუთრეც ვყოფილვარ! ნუ, მთლად ახალი ამბავიც არ იყო ეს ჩემთვის, მეგობარსაც არავის ვუყოფ, მაგრამ ამ დოზით, მაინც არ ვდელოდი... წამებში მოვასწარი ამ ფიქრების შეკრება თავში, თან ბედნიერი სახით ამაყად მივყვებოდი სიმპატიურ მეუღლეს გვერდით. დამავიწყდა კიდეც, რამდენიმე წუთის წინ მოხდარი ამბები. რა უცნაურები ვართ არა ადამიანები ?! როგორ მარტივად შეგვიძლია მდგომარეობის მიხედვით ლავირება. მთავარია ჩვენს სიამაყესა და პატივმოყვარებას მისხალიც არ ჩამოტყდეს. მთავარია ვინმეს საკბილო არ გავხდეთ... იმ წუთას ჩემში, უამრავი გაურკვეველი გრძნობა ბუდობდა და ალბათ, ყველა ჩემი ქმედებაც მათი ნაკარნახევი რეფლექსი იყო. მაგრამ მიუხედავად ამისა ეს, მე, არ ვიყავი. ეს, მე, არ მგავდა ვიცვლებოდი. იმდენი ახალი რამ აღმოვაჩინე ჩემს თავში და იმდენად მალე ხდებოდა ეს ყველაფერ, რომ მგონი სხვანაირი არც არასდროს ვყოფილვარ. მგონი, ეს იყო ჩემი ნამდვილი ბუნება და აქამდე არსებული წარმოდგენა ჩემს თავზე, უბრალო მირაჟი იყო. ან უბრალოდ აქამდე არავის და არაფერს მოუხდენია ჩემი ნამდვილი მეს პროვოცირება... თავდაყირა ვდგებოდი...
ჩვენი მაგიდა დარბაზის შუაგულში იდგა. ორი, ორმოცდაათ წლამდე წარმოსადეგი მამაკაცი ბიზნეს პარნიორები, როგორც დიმამ შემდეგ გმაცნო და ახალგაზრდა თარჯიმანი გოგონა ღიმილით შეგვეგებნენე. ჩემმა მეუღლემ მოკრძალებით წარუდგინა ჩემი თავი. თარჯიმანი უკმაყოფილო სახით შეიშმუშნა. საღამო ინგლისურ ენაზე, სასიამოვნოდ წარიმართა. ვინაიდან მეც კარგად ვფლობდი მალევე გავერკვიე საქმის არსში. ოღონდ ვერაფრით ვერ ვხვდებოდი რას აკეთებდა ეს გოგო აქ, რადგან დიმაც არაჩვეულებრივად საუბრობდა ინლისურად. მისი დახმარება არცერთ მხარეს არ ჭირდებოდა. ვიდრე საქმეზე გადავიდოდნენ, ერთმანეთზე და სხვადასხვა საკითხებზე ვისაუბრეთ. როგორც აღმოჩნდა, დიდი ხნის მეგობრობა და პარტნიორობა აკავშირებდათ. ამჯერადაც ახალ შეთანხმებაზე სასაუბროდ მოაწყეს ეს ვახშამი.

-დიმა ! –ერთ–ერთმა პარტნიორმა ღიმილით მიმართა. – ჩვენი წინა შეხვედრა, არც თუ, დიდი ხნის წინ იყო. რატომ არ გვითხარი თუ ქორწინდებოდი? ვფიქრობ, ქორწილშიც უნდა დაგეპატიჟე !

– ახლახანს გადავწყვიტეთ ჯოზეფ , ჯერ ქორწილიც არ გვქონია.

-მომიტევეთ ! მაშ აწი ველი მოსაწვევს. აუცილებლად მოვალთ მე და ლუსია.

– რათქმაუნდა, თქვენს გარეშე არ ჩაივლის ეს დღე. –უთხრა და უცნაურად გადმომხედა.

-მისის თამარ, მსურს ჩემთან ვახშამზე დაგპატიჟოთ და ჩემი მეუღლე, ლუსია გაგაცნოთ. გაახარებს დიმიტრის მეუღლის გაცნობა, თანაც დარწმუნებული ვარ ძალიან მოეწონებით.

-მოხარული ვიქნები ! – ვუპასუხე მოკრძალებით

–მადლობა ჯოზეფ. სიამოვნებით გესტუმრებით. თანაც, დიდი ხანია მისის ლუსია არ მინახავს.

-ძალიან გაახარებთ. ხომ იცი, როგორ მოსწონხარ დიმა. ჩვენი შვილის ასაკის, რომ არ იყო ალბაათ, ვიეჭვიანებდი კიდეც. – ბოლო სიტყვებზე ყველას გაგვეცინა.

– მეც ძალიან მომწონს მისის ლუსია. ამ ბოლოს თავს ცუდად რომ გრძნობდა, ახლა როგორ არის? – გულთბილად მოიკითხა.

– მადლობა, უკეთ. აქ თავს მარტო გრძნობს და ვფიქრობ, ემოციურად უდგება ყველაფერს. ხომ გესმით?! გვანცა, რომ არა მეტად გაუჭირდებოდა. – თქვა და ყველამ თარჯიმან გვანცას შევხედეთ.

– ხო გვანცა, მისი მარჯვენა ხელია.– დასძინა ჩემმა მეუღლემ და მისკენ უცნაურად გაიხედა.

ახლა კი ნამდვილად მივხვდი ყველაფერს. ეს, გვანცა აქ ჩემი ქმრის გამო იმყოფებოდა. როგორც ჩანს ადრეც იცნობდნენ ერთმანეთ და მათ შორის რაღაც იყო. მთელი ამ დროის განმავლობაში ისედაც მაღიზიანებდა მისი უცნაური გამოხედვა და რეპლიკები , რომელსაც დიმას მისამართით ისვრიდა ხოლმე. ახლა კი საერთოდ სისხლი ამიდუღდა ბრაზით. რადგან სიმართლეში გავერკვიე, უფრო თვალში საცემი გახდა მისი კეკლუცობა. აღელვებულმა, გაუცნობიერებლად დიმას ხელზე, რომელიც მაგიდის ქვეშ, მუხლზე ედო ხელი ჩავავლე და ფრჩხილებით ისე მოვუჭირე, საწყალი ტკივილით ერთიანად შეიშმუშნა. არ შეუმჩნევია რათქმაუნდა. მეორე ხელი დაიხმარა და ჩემი, თავისაში მოიქცია. თანა რაღაცნაირად, თბილი თვალებით შემომხედა, დაახლოებით აი ასეთ რამეს, რომ ამბობს: ძალიან ცუდად კი მოიქეცი, მაგრამ ისეთი ჩემთვის მისაღები მიზეზი გქვს, რომ ჯანდაბასო... ვეჭვიანობდი! იმაზეც კი ვეჭვიანობდი, როდესაც დიმა ზრდილობისთვის, ღიმილიანი სახით გაიხედავდა ხოლმე მისკენ, ან უბრალოდ, როდესაც პასუხს ცემდა. ვეღარ მოვითმინე, არ მინდოდა მათი ყურება. თავის ტკივილი მოვიმიზეზე, ბოდიში მოვიხადე და ნომერში ავედი. გაცოფებული ვიყავი, როგორ არ მომირიდეს. არადა რამდენჯერ ვთხოვე, ჩემს ღირსებას ნუ შეეხებითქო. კარადიდან ღამის პერანგი გამოვიღე და ჩავიცვი. ზედმეტად გამომწვევად მქონდა ტანზე. გამოცვლა გადავწყვიტე, მაგრამ შემდეგიც ასეთივე იყო და ამის შემდეგიც. ეს თეთრეული, ჩვენი ხელის მოწერის დღეს ვიყიდე, თანაც ისე არც კი დავინტერესებულვარ, როგორი იყო. მოკლედ, ამ უხეხულობაში ვიყავი თავში აზრმა, რომ გამიელვა. – მოდი სამაგიეროს გადავუხდი, ამ პერანგით დავხვდები და ყლაპოს ნერწყვი. ნახოს, როგორია გრძნობებზე თამაში. – ზუსტად ვიცოდი რა აუტანელი იქნებოდა მისთვის ჩემი ანუ, ქალის და ცოლის ასეთ ფორმაში ყურება, ზედმეტი შეხების უფლების გარეშე. თანაც ასი პროცენტით ვიყავი დარწმუნებული, ჩემი ნებართვის გარეშე თითსაც არ დამაკარებდა. მისი ტემპერამენტი ამას ვერ გაუძლებდა და ცოტას ავაფორიაქებდი. ცოტა კი მრცხვენოდა ჩემი თავის, ამ საქციელის გამო, მაგრამ აზრი მაინც არ შევიცვალე. აზრის გამყარებაში ისიც მეხმარებოდა სხვა თეთრეული, რომ არ მქონდა და მის მაისურს ვერ ვითხოვდი... ძალინ მოხდენილი პერანგით დავჯექი და ვაჟბატონს დაველოდე. თანაც დაძინების საკითხიც გადასაწყვეტი გვქონდა. მოსვლა შეაგვიანდა. აბაზანში შევედი, რომელიც შემოსასვლელ კარს ესაზღვრებოდა. უკან რომ გამოვბრუნდი, ნომერში ახლად შემოსულ დიმას შევეჩეხე კიარა და პირდაპირ დავეჯახე. ჰოლში, ჩემგან ზურგით იდგა. როცა მობრუნდა და შემომხედა იმ წამსვე ვიჯავრე, რომ ამ პერანგით კი არა საერთოდ, ჩადრით არ დავხვდი. გაშეშდა, თვალები გაუფართოვდა, არეულ სახეზე ხელები მოისვა და აბაზანაში შევარდა. მე თავგზა არეული წავედი და ფანჯარასთან დავდექი. აბაზანიდან ჩემამდე გზა ისე გამოიარა, არ შემოუხედავს. ჩემს წინ, დივანზე დაჯდა.

–რატომ წამოხვედი?

–ზედმეტი ვიყავი!

–ვისთვის?

–ამ ცხოვრებაში მხოლოდ შენთვის და შენთარ ვარ ზედმეტი !

–შენით დაასკვენი?

–შენი ქცევებით. მე საერთოდ ის მიკვირს რატომ წამიყვანე?!

–ჩემი ცოლი ხარ! ეს საკმარისი მიზეზია!

-შეგიძლია ყველგან მხოლოდ ის ფურცელი ატარო სადაც შენი ცოლი ვარ, თუ ეგ საკმარისია. სხვა არც არაფერი გვაკავშირებს !

– გინდა სხვაც გვაკავშირებდეს?

– შენთან? რა სისულელეა !

არაფერი მიპასუხა. თავის ნელი მოძრაობით ჩემსკენ გამოიხედა და „რენდგენში“ გამატარა. კანი მეწვოდა, როცა მის შავ თვალებს ჩემს სხეულზე დაატარებდა, უცნაური ტალღები გულმკერიდან იღებდა სათავეს და ფეხის თითებამდე დენებად მირტყამდა. თვალს ვერ ვუსწორებდი, მრცხვენოდა. ადგა, ახლოს მოვიდა. გახშირებულად სუნთქავდა.

–თვალებში შემომხედე ! – თან თბილად და თან მკაცრად მითხრა.

– არ მინდა და არ შემოგხედავ !

–თაკო, რატომ მაიძულებ, ყოველთვის ძალით გაკეთებინო რაღაც ? შემომხედე გთხოვ !

- კარგი !

ცოტა ვაწვალე, მოთმინებით ელოდა და ბოლოს შევხედე. პირველად დავინახე, მისი მშვიდი და თბილი თვალები ასე ახლოდან. თითქოს, გულში რაღაც გაწყდა, სხეულში ცხელი სითხე ჩაიღვარა. მე, ჩემი თავის უკვდავება დავინახე მის თავლებში. უცნაური და წარმოუდგენელი იყო, ეს განცდა ჩემთვის, მაგრამ მთელი არსებით ვგრძნობდი. თვალს არ ვახამხამებდი. არ მინდოდა დამეკარგა ერთი წამიც კი , რომელიც ახალი და შეუცნობელი გრძნობებით იყო გაჟღენთილი. თითქოს მის თვალებთან მარადისობის ფიცს ვდებდი.იმ წუთას ისეთი სუფთა და ნამდვილი ჩანდა ჩვენი ურთიერთობა... გონს მისმა სიტყვებმა მომიყვანა.

–ყველა ქალი, რომელიც ჩემთან ერთად სუფრაზე აღმოჩნდება, გამიღიმებს ან, თუნდაც წამეფლირტავება შენი სიბრაზის და ეჭვიანობის მიზეზი უნდა გახდს?

- ჯერ ერთი მაგას ჩვენ შემთხვევაში, ღირსების შელახვას ვეძახი. და მეორე, შენ გგონია ვიეჭვიანე?

-მე არ მგონია, შენ მითხარი. – დაკაწრული ხელი ცხვირწინ ამიფრიალა.

-მისმა სითავხედემ გამაღიზიანა !

-ეგ სითავხედე სხვის მიმართ რომ გამოეჩინა, მაშინაც გაღიზიანდებოდი?

-არა, რატო ! სხვა, მე, არ მეხება. –დაუფიქრებლად ვუპასუხე.

-მეც მაგას ვამბობ. შენ რაც და ვინც გეხება იმათზე „ღიზიანდები“...– დამცინა.

-შეეშვები ჩემს დაკითხვას?

-არა ! კიდევ მაინტერესებს, ეს რატომ ჩაიცვი?

-რა რატომ? არ იცი ძილის დროს რას იცვავენ?

-შენ ახლა გძინავს?

-შენ გელოდებოდი, ვინ სად დაიძინებს ხომ უნდა გადავწყვიტოთ.

-რაა გადასაწყვეტი?! ჩემს საძინებელში, ცოლი ასე ჩაცმული მხვდება და კიდე იმაზე უნდა ვიმსჯელო სად დავიძინოთ?

– ასეთი რა მაცვია, პირველად დაინახე ნეტავ?

- უარესებიც დამინახავს, მაგრამ შენს ტანზე ეგ, იმ უარესზეც უარესია. . ჩემი პროვოცირება ხომ გინდოდა? ხოდა მოახერხე. ერთ საწოლში დავიძინებთ. – რათქმაუნდა მიმიხვდა ჩანაფიქრს, მგონი ჩემს აზრებ კითხულობდა ეს ადამიანი.

-ზღვარს ცდები!

-იცი რა? მიუხედავად იმისა, რომ ჭკვიანი ხარ, არის საკითხები სადაც შენი ნიჭი არ ჭრის. უფრო, გამოცდილებაა საჭირო. შენ მასეთი არ ხარ!

-იცი რა ? შენი თავი ყოვლესმცოდნე ნუ გგონია !

-რას გულისხმობ? რა, ხაარ? – გაბრაზებულმა მკლავზე ხელი მომიჭირა. მეორე ხელი კი მხრებზე გადამისვა. – მეტკინა და მეწყინა. თვალები ცრემლებით ამევსო. ორი თითი გულთან დავაჭირე

–აი აქ, გული გაქ? რამეს გრძნობ? სად წაიღე, სად მალავ ისეთ ადგილზე რომ ვერ ვიპოვე? –ჩემი ხელი დაიჭირა, გამაშლევინა და გულზე დაიდო.

–ძალიან გინდა იპოვო?

–მინდა! შენც ხომ ჩვეულებრივი გული გექნება და იქნება გავუგო კიდეც.

-მოდი ასე ვთქვათ, გული დავკარგე ! თუმცა, მისი პოვნა ორ შემთხვევაში შეიძლება.

-რა შემთხვევაში? – ინტერესით, ნახევრად ატირებულმა ვკითხე.

-მართლა გაინტერესებს?

-კი.

– აი აქ, თუ ოდესმე ჩემი გულის ფეთქვას იგრძნობ, ჩათვალე ან მძულს ან მიყვარს ვინმე !

-ანუუ... მეე.... – ენა ამერია, მერჩივნა ეს კითხვა არ დამესვა.

-იცოდე ჩემს გულს თუ ეძებ, პოვნის შემთხვევაში შედეგებისთვისაც მზად უნდა იყო!

-აღარ მინდა მისი პოვნა ! – ვუთხარი და ხელი გამოვაცალე.

-სად გაქრა შენი გამბედაობა, შეგეშინდა?

-არა ! უბრალოდ, რომ ვიპოვო უფრო მეტად უნდა შეგძულდე და აღარ მინდა ესეც საკმარისია ჩემი ცხოვრების დასანგრევად. უფრო მეტი სიძულვილისთვის ვეღარ შევაწუხებ შენს გულს, თორემ ნამდვილად მტვრად მაქცევს. – ძალამოკრებილი დამაჯერებლობით ვეუბნებოდი, მაგრამ სინამდვილესი სულ სხვა სიტყვების თქმა მინდოდა.

-უფრო მეტი სიძულვილისთვის. –სევდიანი ხმით გაიმეორა ჩემი სიტყვები.. – იცი რა? საკითხავი ისაა, სიძულვილით უფრო მეტად ვუნგრევ ადამიანებს ცხოვრებას თუ ,სიყვარულით. – დაასრულა და ოთახიდან გავიდა.

აცახცახებული სხეულით, საწოლამდე მისვლა ძლივს მოვახერხე.მუხლები მეკვეთებოდა. მისთვის მინდოდა სამაგიეროს გადახდა, მაგრამ მგონი პირიქით გამოვიდა. ვერ მივხვდი მისი ბოლო სიტყვები რას ნიშნავდა, როგორ უნდა გამეგო... დავწექი, მაგრამ ძილი არ მომეკიდა, ველოდი როდის დაბრუნდებოდა, ან საერთოდ თუ დაბრუნდებოდა. კარგა ხანი იყო გასული კარის ხმა რომ გავიგონე. თავი მოვიმძინარე. მოვიდა და საწოლთან ჩამომიჯდა. ვგრძნობდი, როგორ მიყურებდა. მერე ხელი ნაზად, თითქმის შეუმჩნევლად დამისვა მხრებზე გადაფენილ თმებზე. გული ყელში მომებჯინა, სუნთქვა გამიხშირდა ცოტაც და შემეტყობოდა ძილს, რომ ვიგონებდი. კიდევ კარგი ადგა და სამზარეულოსკენ წავიდა. თვალი ჩუმად გავაყოლე. ისეთი არეული ნაბიჯები ჰქონდა აშკარად უგონოდ ნასვამი იყო. გზად ლამის კედელს დაეჯახა. შემეშინდა არ დამტვრეულიყო, სასწრაფოდ ავდექი და ახლოს მივედი, თუ დასჭირდებოდა დავეხმარებოდი. მიუხედავად სიმთვრალისა, მაინც დაუხმარებლად გავიდა სამზარეულოში და სკამზე ჩამოჯდა. ლიმნიანი წყალი გავუკეტე და მივუტანე.

-მადლობა ! შენ ხომ გეძინა?

-ისე ფრთილად დადიხარ, გამეღვიძა. – იუმორში გადატანა ვცადე.

-მომიტევეთ ! მსოფლიოში ყველაზე ლამაზ ქალბატონს თუ მყუდროება დავურღვიე. – ცოტა პაუზებით და არეულად საუბრობდა, მაგრამ მაინც სასიამოვნო იყო, მისი კომპლიმენთი თუნდაც, სასმელით ყოფილიყო ნათქვამი. ისე ხომ გაგიგიათ, ნასვამი ადამიანი ყველაზე მართალს ამბობსო.

-არაუშავს. წამოდი დაწექი !

-არა იყოს აქ დავრჩები. ერთ საწოლზე მაინც ვერ დავიძინებთ და...

-ნუ სულელობ ადექი. საწოლზე შენ დაიძინებ.– იმდენად ცუდად გამოიყურებოდა, დივანზე ვერ დავაწვენდი.

-არა ! მერე შენ?

-დივანზე დავწვები.

-არ არსებობს მე დავწვები .

-არა! საწოლზე დაიძინებ !

-თაკო არა–მეთქი !

-ვაიმე დიმა ! რა სიჯიუტეა ახლა ეს. კარგი ჯანდაბას ორივემ საწოლზე დავიძინოთ.

-არა. შენ უხერხულად იქნები.

-ადექი ახლა ნუ შემშლი !

ძლივს წამოდგა და ისევ ჩემ დაუხმარებლად, მაგრამ კედლების დახმარებით მივიდა საწოლამდე. მხოლოდ ფეხსაცმელი გავხადე. ფხიზლად იყო სანამ მეც საწოლზე არ დამიგულა, მერე კი წამში ჩაეძინა. როცა მივხვდი ვერაფერს გაიგებდა, დივანზე გადავბარგდი. მთელი ღამე თავლი არ მომიხუჭავს. არ ვიცოდი როგორი სიმთვრალე ჰქონდა და ვდარაჯობდი ცუდად არ გამხდარიყო. გამთენიას, დაღლილს ჩამეძინა. როგორც კი თვალი გავახილე საწოლს გავხედე, მაგრამ იქ აღარ იყო. საათს დავხედე თერთმეტი სრულდებოდა, ბოლოს როდის მეძინა ამ დრომდე აღარ მახსოვს. ფეხის ხმა მომესმა და წამოვჯექი.

-დილამშვიდობის! – უკვე ჩაცმული და მოწესრიგებული იყო, არც წინა დღის სასმლის კვალი ეტყობოდა.

-დილამშვიდობის ! როგორ ხარ?

-მადლობა, კარგად ! მაგრამ შენ, მანდ არ უნდა გეძინოს .

-ამ ერთხელ არაუშავს. შენ ვერ დაიძინებდი აქ, ცოტა ცუდად იყავი.

-ცოტა? არაფერი მახსოვს და მაგას ცოტა ქვია? იმდედია ცუდად არაფერი მითქვამს.

-დამიჯერებ, რომ გითხრა ნასვამი ჯობიხართქო?

-გავითვალისწინებ! წამო ვისაუზმოთ.– სამზარეულოსკენ შებრუნდა, მერე უცებ მოტრიალდა, თავი მოიქექა და მითხრა : ოღონდ ეგ გამოიცვალე რა...

ახლაღა დავიხედე ტანზე. ისევ ის პერანგი, რომ დავინახე გუშინდელისგან განსხვავებით ძალიან შემრცხვა.

-უი... ბოდიში ! აღარ მახსოვდა.

-საბოდიშო არაფერია. უბრალოდ მე... სიტყვა აღარ დაასრულა და სამზარეულოში გავიდა.

შხაპი მივიღე, მოვწესრიგდი და უკვე კარგად მოშიებული მივუჯექი მაგიდას. მთელი ეს დრო მელოდა და ჩემთან ერთად დაიწყო ჭამა. შემომთავაზა სადმე გაგვესეირნა, სადაც მე ავირჩევდი. დავთანხმდი მთელი ეს დრო ოთახში ჯდომა გამიჭირდებოდა, ისედაც მონატრებული ვიყავი ხალხთან ურთიერთობას. საბედნიეროდ აჭარაში ასეთი ადგილები ბევრია და პირველ ჯერზე „მწვანე კონცხი“ ავირჩიე. მთელი დღე სხვანაირი მორიდებით ვექცეოდით ერთმანეთს. თითქოს ჩვენს შორის უხერხულობა იყო. მეც მქონდა მიზეზი და თავის მხრივ მასაც. მომწონდა ეს მშვიდი მდგომარეობა, ძალიან დაღლილი ვიყავი გაუთავებელი ჩხუბითა და დაძაბულობით. მოდუნება და დასვენება მინდოდა. თანაც, აქედან პირდაპირ მის მშობლებთან მივდიოდით და ძალები ხომ უნდა აღმედგინა მათ წინაშე ბუნებრივად, რომ მეთამაშა ჩემი როლი. განვიცდიდი მათთან შეხვედრას. სხვა, ახალი ეტაპი იწყებოდა ჩემს ცხოვრებაში. კიდევ უფრო მაფიქრებდა ის ფაქტი, რომ დიმას არასდროს უხსენებია თავისი ოჯახი . ერთი–ორს თუარ ჩავთვლით, რომელსაც ხსენებასაც ვერ დავარქმევ. ტელეფონზეც კი არ უსაუბრია მათთან. მართალია დიდი მოსაუბრე არ იყო, ძირითადად ჩუმად ყოფნას ამჯობინებდა, მაგრამ ოჯახი ხომ სხვა თემაა. მითუმეტეს აუცილებელიც კი იყო მათზე საუბარი ჩემთან, რაღაც მაინც ხომ უნდა მცოდნოდა მათზე. გადავწვიტე დრო შემერჩია და თავად მეკითხა. მიუხედავად ჩემი და დიმას ურთიერთობისა, მათ ამ საქმეში გარევას და ცუდ დამოკიდებულებას არ ვგეგმავდი. თუ რათქმაუნდა მათი შვილივით, თავად არ მაიძულებდნენ ამას. სასტუმროში ვბრუნდებოდით სანდროს შეტყობინება, რომ მივიღე:

„ როგორ ხარ? მოკლეთ, ველაპარაკე მარტივი არ იყო, უფრო ნაწყენები არიან ვიდრე გაბრაზებულები. ისევე როგორც მე. მალე გადაუვლით არ ინერვიულო. შეგიძლია შენც დაურეკო, არ ვიცი რას გეტყვიან, მგრამ არდარეკვას მაინც აჯობებს.“

„ არ მაპატიებ, არასდროს დაგავიწყდება ხო? „

„დამავიწყდება რა, სკლეროზი კი არ მაქვს ! (გაღიმებული სმაილით) ხომ იცი, რომ შენ ჩემი მზე ხარ და მინდა სულ ანათებდე, ესეც საკმარისია!“

„ვიცი! რა კარგია რომ არსებობ ! „

„ არაფერი იჯავრო კარგი? უბრალოდ მინდა ბედნიერი იყო!
ხო ეგეც მომიკითხე მაინც, ისე კაი ტიპი ჩანს. “

სევდა, სითბო და სიხარული ერთდროულად დამეუფლა. უდიდესი საგანძურია ასეთი ადამიანი თუ გყავს და საერთოდ არ აქვს მნიშვლელობა, რომელ პოლუსზე იმყოფება. მთავარია, რომ არსებობს და ყოველთვის, ყველაფერში გრძნობ მის მხარდაჭერას. შეიძლება ყველაზე დიდი შეცდომა დაუშვა ცხოვრებაში , მაგრამ მაინც, რომ გაქვს მისი იმედი და ყველაზე მეტად, რომ გინდა მას არ აწყენინო. თუმცა, ამ წყენასაც რომ ივიწყებს. ამიტომ არ მინდოდა მას სიმართლე გაეგო, შეუძლებელსაც კი შეძლებდა, საკუთარი სიცოცხლითაც კი გარისკავდა ჩემს დასახმარებლად. ათასობით კილომეტრი გვაშორებდა, მაგრამ მაინც ყველაზე დიდი იმედი იყო ჩემთვის.


-ძლივს ღიმილი დავინახე შენს სახეზე!

-მყავს მიზეზი და იმიტომ !

-კარგია. არ მომიკითხა?

-რაიყო კითხულობდი?

-ნუ სულელობ! უბრალოდ ვიცი, შენ არ მეტყოდი.

-კარგი, ჩემზე იცი, მაგრამ მასზე საიდან იცი, რომ მოგიკითხავდა?

-კარგი ადამიანია !

-ვაუ ! ეს ალბათ, რაღაც კაცური ლოგიკაა. მე ტვინს არ დავიღლი.

-გეთანხმები, მაგაზე არ დაიღალო. – თავი გააქნია და გაიღიმა.


ზუსტად ერთი საათი ვაწვალებდი ტელეფონს, ხან ავკრიფე ნომერი და წავშალე, ხან დავდე და ისევ ავიღე, ხან რა და ხან რა... ვერ ვბედავდი დარეკვას. რომ არ გაეგონებიათ ან, ძალიან გაბრაზებულზე რამე საწყენი, რომ ეთქვათ ვერ გავუძლებდი, ვერ გადავიტანდი. ცრემლების ბურთი, უკვე ყელში მქონდა გაჩხერილი, ნერვიულობით ხელები გამიცივდა. ის, უხმოდ მიყურებდა. ალბათ ხვდებოდა, რომ ახლა არცერთ სიტყვას არ ქონდა აზრი. ახლა არაფერი არ შეცვლიდა ჩემს, ამ მდგომარეობას. როგორც იქნა გავბედე და დავრეკე. დიდი ლოდინი არ დამჭირდა. „ ხო დედიკო“ ყოველთვის ასე იწყებოდა ჩვენი დიალოგი. ახლა კი ყურმილში, მკვახე ხმა გაისმა:

– გისმენ !

–დე... –სიტყვა გამიწყდა, ცრემლები თავისით მოდიოდა. არ მინდოდა დედას შეემჩნია.

-ნუ ტირიხარ! ახლა ეგ აღარფერს შეცვლის.

-ვიცი დე, უბრალოდ მაპატიეთ გთხოვთ, ვერ გადავიტან თქვენ გაბრაზებას... გთხოვთ...

-ასე მარტივია? იცი როგორ ვინერვიულეთ? მამაშენი ძალიან განიცდის. არ ვიმსახურებით შენგან მაგას, უბრალოთ გეთქვა და ხომ იცი გაგიგებდით.

-ეხლაც გამიგეთ, ამ ერთხელ გამიგეთ, გეხვეწებით დედიკო! არ შემიძლია უთქვენოდ.

–მაგაზე აქამდე გეფიქრა! – მის ხმაშიც შეერია ტირილის ნოტები. – ნუღა ტირიხარ, დამშვიდდი და სხვა დროს ვილაპარაკოთ.– გამითიშა. ორივე ვცდილობდით, ერთმანეთისთვის, ტკივილი დაგვემალა, კიდევ უფრო რომ არ გვტკენოდა.


ეს უკვე ზღვარი იყო, ერთიანად გაიხსნა ყველა ემოცია, რაც აქამდე ვინახე. ცრემლად და ქვითინად დაიწყო დინება ჩემი გულიდან და გონებიდან. მუხლები ნებაზე მივუშვი. ის იყო დივანზე უნდა დავვარდნილიყავი და ბოლო ხმაზე მეტირა, რომ წელზე ხელები მომხვია და გულში მაგრად ჩამიხუტა. ძალა არ მქონდა წინააღმდეგობა, რომ გამეწია, არც მინდოდა. მის ხელებში ჩავესვენ, თავი გულთან დავადე და ავზლუქუნდი. ეტყობა ძალიან ცუდად გამოვიყურებოდი და შევეცედო.

-მალე გადაუვლით წყენა, ნუ ტირიხარ გთხოვ!

-არ მაპატიებენ! ძალიან ვაწყენინე და სულ შენი ბრალია. – ვუთხარი და ერთი–ორი მჯიღიც მივაყოლე გულზე. უფრო მაგრად შემომეხვია და ჩამიხუტა.

-ვიცი და მაპატიე თუ შეძლებ !


დაწითლებული, დიდი თვალებით, გაკვირვებულმა ავხედე. მან პირველად მთხოვა პატიება. თმაში ხელი შემიცურა, ახლოს მიმიზიდა, ოდნავ დაიხარა და შუბლზე ისე თბილად მაკოცა, სიმშვიდე და სიმყუდროვე ვიგრძენი. საწოლამდე მიმიყვანა, გვერდით ჩამომიჯდა, ჩემი ხელი დაიჭირა და დამელოდა სანამ არ დამეძინა.

დილით ადრე ავდექი. მას ისევ ეძინა დივანზე. ოთახიდან ფეხაკრეფით გავიპარე. მარტო ყოფნა და დაფიქრება მჭირდებოდა. მინდოდა ისევ მეგრძნო თავისუფლება. მინდოდა ჩემი თავის ბატონ–პატრონი ისევ მე ვყოფილიყავი და არავის წინაშე არ მქონოდა ნებართვის ვალდებულება. ქუჩაში გავედი და უმისამართოდ წავედი, არც მაინტერესებდა სად მოვხვდებოდი, მთავარია შეუჩერებლად მარტოს მევლო . დროისა და სივრცის აღქმა დავკარგე. ვერც ხალხითა და მანქანებით გადავსილ ქუჩებს ვამჩნევდი და ვერც იმას, ამ სიარულში რა დრო გავიდა. მუხლებში დაღლა ვიგრძენი. თანაც უკვე ძალიან ცხელოდა. იქვე, გზის პირას პლიაჟზე დადგმულ, საზაფხულო ფაცხას შევაფარე თავი და ყავა მოვითხოვე. ახლახან აღმოვაჩინე, რომ სასტუმროდან საკმაოდ შორს წამოვსულვარ. ტელეფონი შევამოწმე, ხმა დაწეული მქონდა. დიმას ათასი ზარი, მაინც იყო შემოსული. – ალბათ გაგიჟებულია, ნამდვილად მომკლავს. რადგან აღარ მირეკავს, ალბათ ახლა წითელი ცირკულარით მეძებს. დადგეს და მეძებოს. – ეს დღე მხოლოდ მე მეკუთვნოდა. მშვიდად მივირთმევდი ყავას, თან პლაჟის სანახაობით ვტკბებოდი. მიყვარს ზღვა და ამავდროულად მეშინია. ჩემი მისადმი სიყვარული, ნაპირიდან ათ მეტრში ვრცელდება. მის იქით კი, მაშინებს მისი უკიდეგანო სივრცე. დასასრული რომ არ უჩანს, ცუდ შეგრძნებეს აღძრავს ჩემში. ვიღაცისთვის შეიძლება თავისუფლებასთან ასოცირდება, მაგრამ ჩემთვის პირიქით, მხუთავს, რადგან არასდროს არ იცი, რა შეიძლება დაგემართოს ამ სივრცეში მოხვედრილს. მირჩევნია ხალხით, შენობებით და დაბრკოლებებით სავსე სამყაროში ნახევრად ფრთაგაშლილმა ვიფრინო. აი თუნდაც ასე, დღეს რომ მოვიპარე თავისუფლება.


როგორც ჩანს სადარდელი სახეზე მეწერა, რადგან ბარმენი მოვიდა და ცივი კოქტეილზე დამპატიჟა. ხომ იცით როგორც ხდება ხოლმე, ბარმენის და მოწყენილი გოგოს კლასიკური შემთხვევა. ჩემს წინ, სკამზე ისე დაჯდა არც უკითხავს შეიძლებოდა თუ, არა. როგორც მერე გავარკვიე, თურმე თავისუფალი დრო ქონია და სკამს ეძებდა, რომ დამჯდარიყო და დაესვენა. ამ დროს მოწყენილი მე, დამინახა. იფიქრა, ბარემ სიკეთეს გავაკეთებ და ცოტას გავამხიარულებო, თანაც ეს ხომ ჩემი პირდაპირი მოვალეობააო და ასე აღმოჩნდა ჩემს მაგიდასთან. აქამდეც გამეგონა ამ პროფესიის ადამიანების , კომუნიკაბელურობასა და ენამოსწრებულობაზე, მაგრამ ეს ბიჭი განსაკუთრებული შემთხვევა იყო. სასიამოვნო მოსაუბრე აღმოჩნდა, მეც ავყევი. თანაც, დროულად გამოჩნდა მჭირდებოდა უცხო ადამიანი, რომელსაც ნაწილობრივ მაინც მოვუყვებოდი ჩემს ბოლოდროინდელ ცხოვრებას და ცოტათი მაინც მომეშვებოდა. რას ვკარგავდი, ცხოვრებაში პირველად და უკანასკნელად მხედავდა. საუბარი კარგახანს გაგვიგრძელდა. ყველა ჩემი პრობლემა იუმორში გადაიყვანა და სიცილის ხასიათზეც მომიყვანა. იმასაც ამატებდა, ასეთი სიმპათიური თუა, მთლად უიღბლოც არ ყოფილხარო. კიდევ მითხრა: ბევრჯერ მინახავს, სიძულვილით დაწყებული დიდი სიყვარულიო.

ამ საუბარში გართულმა, ვერც კი შევამჩნიე, როგორ დაგვადგა თავზე ჩემი ქმარი. რომ დავინახე შიშისგან შევხტი. ჩემს მოსაუბრეს ისეთი თვალებით გადახედა, ვიფიქრე ნამდვილად შუბლს გაუხვრეტსთქო. თავით მანიშნა გავყოლოდი. ბარმენს თავალებით მადლობა გადავუხადე და მანქანისკენ წავედი. გზაში ხმა არ ამოუღია. შიგადაშიგ მკვლელი მზერით გადმომხედავდა ხოლმე. მანქანას გიჟივით მიაქროლებდა. ვერ გავბედე ნელა იარეთქო, რომ მეთქვა. ნომერში რომ შევედით უფრო მეტად შემეშინდა. ყველაფერი თავდაყირა ქონდა დაყენებული და დამტვრეული. მისაღებიდან საძინებლამდე ძლივს გავიკვლიე გზა, ჩანთა მივაგდე და საწოლზე ჩამოვჯექი.

-სად მიდიოდი? – ფანჯარასთან, ჩემგან ზურგით მდგომმა, დიდ ხნიანი სიჩუმის შემდეგ, ისე მკითხა არც მოუხედავს.

-სადაც მიპოვე. –ვხვდებოდი, რომ ცუდი დასასრული ექნებოდა ჩვენს დიალოგს თუმცა, ალბათ ამისთვის იმ წუთიდან ვიყავი მზად, ჩუმად გაპარვა რომ გადავწყვიტე.

- რატომ არ გამაფრთხილე? ზარებს რატომ არ პასუხობდი?

-არ ვარ ვალდებული ყველაფერი შეგითანხმო. ზარებს რაც შეეება, არ მინდოდა და არ გპასუხობდი. უფლება მაქვს შენგან ცოტახანს მაინც დავისვენო.

-ჩემგან დაისვენო და სხვასთან გაერთო ხო ?

-თუნდაც. –ცეცხლს ვეთამაშებოდი.

-ვინ იყო?

-რა შენი საქმეა!– ამჯერად ნავთი დავასხი.

-ვინ იყო–მეთქი? – დამარცვლით გამიმეორა და ჩემსკენ შემობრუნდა.

-შენთვის რა მნშვნელობა აქვს. წესით სულ ერთი უნდა იყოს. – მიზანმიმართულად ვაბრაზებდი. მგონი, მართლა ვაიძულებდი ცუდად მომქცეოდა.

-გოგო შენ ნორმალური ხარ? – მიყვირა და ხელი დამავლო. –ჩემი ცოლი ვიღაც ს****ნ ერთად ერთობა, მასთან ერთად სასმელს მიირთმევს და იცინის იმდროს, როცა ჩემთვის ერთხელაც არ გაუღიმია და ეს უნდა იყოს სულერთი ჩემთვის? შენ მე ვიღაც ჩვარი ტიპი ხოარ გგონივარ? – ბოლო ხმაზე ღრიალებდა და ხელს უფრო ძლიერად მიჭერდა.

- ჩემი ბრალია? თუარ გიღიმი, შენთან ერთად თუარ ვერთობი და სასმელს არ ვსვავ ჩემი ბრალია? რით დაიმსახურე? მე გაიძულე ცოლად მოგეყვანე? რას ითხოვ ჩემგან ვერ გავიგე...რატო ითხოვ ერთგულებას ?

-გაჩუმდი !..

-არ გავჩუმდები ! დიახაც მასთან ერთად ვიცინოდი და თავს კარგად ვგრძნობდი, რადგან ის ადამინი მისმენდა და მესაუბრებოდა. კიარ მიყვიროდა მესაუბრებოდა, გესმის? შენ გიცდია ჩემთვის მოგესმინა?გიცდია აზრი გეკითხა? არა ... იცი რა ? შანსი რომ მქონდეს ისევ იმ მაგიდასთან დავბრუნდებოდი და იქედან გავაგრძელებდი სადაც შენმა მოსვლამ გაგვაჩერა.

-მერე? კიდევ რას იზავდი მასთან ერთად? - ზიზღნარევი ტონით მკითხა.

-არ ვიცი, დრო მოიტანდა დანარჩენს.– ახლა ნამდვილად დიდი სისულელე ვუთხარი.

-იცოდე მოგკლავ ! – დაჭიმული ყბებიდან გამოსცრა და საწოლზე მომიშინა. ოთახში რაც დასამტვრევი დარჩა ისიც დალეწა. – იცი ჯერ რას ვიზავ? წავალ და იმ ნა******ს მივუჩენ ადგილს და მერე შენ მოგხეადვ !

-არსადაც არ წახვალ ! – წამოვხტი და წინ გადავუდექი. – და რომც წახვიდე რას ეტყვი? ქალს, რომელიც მხოლოდ ფურცელზეა ჩემი ცოლი და მხოლოდ იმიტომ, რომ მე ასე მინდა თანაგრძნობა რატომ გაუწიე და თუნდაც ცოტახნით პრობლემები რატომ დაავიწყეთქო?

-ესეიგი მხოლოდ ფურცელზე ხარ ჩემი ცოლი ? სანამ შენ ცოლობას საწოლში არ გადავიტან მანამდე არ მოისვენებ ხო? რაღა სხვასთან ეძებ ნუგეშს.

-იცოდე სიტყვები გააკონტროლე ! – მგონი არ მქონდა ამის თქმის უფლება.

-კიდე მე გავაკონტროლო სიტყვები ? ცოტა ხნის წინ ისეთები მითხარი და კიდე მე გავაკონტროლო?

-შენ მე, თითსაც ვერ დამაკარებ !

-აბა ვინ დაგაკარებ?

-მაგას მე გადავწყვეტ, ვინ !

-ჭკუიდან ნუ მშლი. ნუ მაიძულებ ისეთი რამე გავაკეთო რასაც ძალიან ვინანებ. არ მინდა გესმის ? არ მინდა ... ნამდვილად შემომაკვდები. – თავი ორივე ხელში მოიქცია, კედელს მიეყრდნო და მომაჩერდა. გაუნძრევლად ვიდექი და პირდაპირ თავლებში ვუყურებდი. – ნუთუ ასე შევცდი შენში? წადი, აღარ მინდა შენი დანახვა !

ბოლო სიტყვები ისეთი დანანები მითხრა, რომ მათ გაგონებაზე ვერც კი ავღწერ რა დამემართა. ცა ჩამომემხო თავზე. თვალები დავუჭე და მისგან ზურგით შევტრიალდი. ტკივილის ცრემლებს ჩუმად ვყლაპავდი. ნებისმიერ, მისგან წასვლის მიზეზს დავთანხმდებოდი ორონდ, ამას არა. მაგრამ ვაი, რომ ჩემი ბრალი იყო. ვაი, რომ ვიმსახურებდი მისგან ამ სიტყვებს. რატომ გამომყავდა ჩემი თავი მის თვალში უღირს ქალად? მნიშვნელობა არ ქონდა რას იფიქრებდა? სულაც არა !–რამდენიმე წამში, რამდენიმე სიტყვით მიმახვედრა, რომ ეს ყველაზე მნიშვნელოვანი და მთავარი ყოფილა. მინდოდა გამებრაზებინა და მისთვის გული მეტკინა, მაგრამ პირიქით, მასზე მეტად მე მეტკინა. სამაგიეროს გადახდით გული ვერ მშვიდდება პირიქით, უფრო მეტად გიმძიმდება, რამდენადაც არ უნდა იმსახურებდეს ამას. ის, ყველაზე მართალი ადამიანი აღმოჩნდა ჩვენ ორს შორის. მას არასდროს დაუმალავს თავისი მიზნები ჩემს მიმართ. ყოველთვის დაუფარავად და შეულამაზებლად მეუბნებოდა საკუთარ სათქმელს. ტყუილი არასდროს უთქვამს მე კი, ეს არ დავუფასე, მოვატყუე. ვუთხარი ისეთი სისულელე თავში აზრადაც, რომ არ გამივლის და ამით ორივეს ღირსებას გადავუარე. მისგან ზურით დავდექი, არ მინდოდა ჩემი ცრემლები დაენახა, უხმოდ ვტიროდი. უცებ შევტრიალდი და საძინებლიში ჩემი ნივთების ჩასალაგებლად წავედი. არ მინდოდა წასვლა, მაგრამ დარჩენაც არ შემეძლო. ისევ იქ იდგა. გვერდი ისე ავუარე, არ შემიხედავ და სწრაფი ნაბიჯებით გავედი ოთახიდან. არ მინდოდა მის შავ თვალებში, ჩემი ზიზღი დამენახა. კარები რომ გავიხურე მივხვდი, ყველაზე მეტად მინდოდა ამ კარებს შიგნით ყოფნა. ყველაზე ნაკლებად მისგან წასვლა მინდოდა. ნელი მძიმე ნაბიჯებით მივედი ლიფტამდე, ღილაკს დავაჭირე და დაველოდე. ამ დროს ვიღაც მკლავში მწვდა და მომატრიალა.

-შენ გგონია ასე მარტივად დააღწევ ჩემგან თავს ? ალბათ, როგორ გაგეხარდა ისე გამიარე და გაიქეცი ვერც შემამჩნიე. ვერსადაც ვერ წახვალ, ჩემგან შორს ყოფნის ბედნიერებას ვერ მოგანიჭებ. ჯერ საკადრისად არ დამისჯიხარ !

- ყველა სიტყვა გავიგონე, მაგრამ ვერ გავიაზრე რა მითხრა, იმდენად მიხაროდა წასვლის საშვალება რომ არ მომცა. ძლივს ვმალავდი თვალებზე მომდგარ სიხარულის ცრემლებს.

-მე შენი სათამაშო არ ვარ, რომ ჯერ გამაგდო და მერე მომაბრუნო ! – რამე ხომ უნდა მეთქვა.

-შენ ჩემი საკუთრება ხარ და ისე მოგექცევი, როგორც დაიმსახურებ ! ეტყობა, ამას აქამდე ვერ მიხვდი.

-ხელი გამიშვი, არსად არ წამოვალ. ხომ გამაგდე ხოდა ბოლომდე შეასრულე შენი სიტყვა. – თავის დაფასების უადგილო მცდელობა მქონდა. არადა სიამოვნებით შევასწრებდი ნომერში.

-ბოლომდე, იმ სიტყვას ვასრულებ, რომელსაც პირველად ვამბობ ! . – რომელ სიტყვასთქო მინდოდა მეკითხა, მაგრამ მერე უცებ გამახსენდა მისი ნათქვამი: – მე უნდა მოვკვდე შენ რომ წახვიდეო“. შესაბამისად, ის არც სიკვდილს აპირებდა და არც ჩემ გაშვებას.

იმ დღის შემდეგ ძალიან უხეში გახდა, იმაზე მეტი ვიდრე ჩვენი გაცნობის პირველ დღეს. თითქმის არ მელაპარაკებოდა, არც კი მიყურებდა. დილით ადრე გადიოდა და გვიან, დასაძინებლად ბრუნდებოდა. ამ დროის მანძილძე მე ოთახში ვყავდი გამოკეტილი. შანსს არ უშვებდა ხელიდან ეგრძნობინებია, რომ არ მენდობოდა.
როდესაც მისი, დაკარგვის რეალური საფრთხის წინაშე დავდექი მაშინღა გავაცნობიერე, რომ თურმე ძალიან ძვირფასი ყოფილა. ვერ ვუძლებდი მის ცივ დამოკიდებულებას. ამ ყველაფერს ისიც დაემატა, რომ ლილემ ჩემი ჩუმად გათხოვების ამბავი გაიგო. წარმოგიდგენიათ რამხელა დარტყმა იქნებოდა ეს, ჩემი საუკეთესო მეგობრისთვის? დამირეკა და არაფერი არ მითხრა, საერთოდ არაფერი. მე კი ვეხვეწებოდი ეჩხუბა, ეყვირა ან გაველაძღე. ის ხმას არ იღებდა. ბოლოს მითხრა: – მე, რომ მასე მოგქცეოდი შენ, როდის შეძლებდი ჩემს პატიებას გულრწფელად მითხარ და მეც იმ დროს გაპატიებ, მანამდე კი შენი დანახვაც არ მინდაო. – მეგობარი დავკარგე, მშობლები არ მელაპარაკებოდნენ, ძმასაც ვაწყენინე და დიმა, რომელიც ამ ყველაფრის მიზეზი იყო, ყველაზე მეტად ამ დროს მტკენდა გულს. დეპრესია დამეწყო, არ ვჭამდი, დამამშვიდებლებს ვსვავდი და ნახევრად მეძინა. ბათუმში ყოფნის ბოლო საღამოს ადრე დაბრუნდა იმის სათქმელად, რომ თბილისში დილით ვბრუნდებოდით და უნდა მოვმზადებულიყავი. ოთხი დღის ნერვიულობისა და უჭმელობისაგან თვალები ჩამიშავდა, სახეზე გაფითრებული ვიყავი და შიგადაშიგ თავბრუ მესხმოდა. ბარგს რომ ვალაგებდი ვგრძნობდი, ფეხებში ძალა როგორ მერთმეოდა. უცებ, ცივმა ოფლმა დამასხა, ყველაფერი დატრიალდა და წავიქეცი. ხმაურზე დიმა შემოვიდა და უცებ მომვარდა... ბურანში ვიყავი, მაგრამ ექიმი რომ მადგა თავზე და მსინჯავდა მაინც ვგრძნობდი. გადასხმის სისტემა დამიდგეს და ძილის საშვალება მომცეს. თავლები ნელ–ნელა გავახილე. ჩემს წინ, ხელებში თავჩარგული იჯდა. ისევ დავხუჭე და გადავბრუნდი.

- გეძინება თუ ჩემი დანახვა არ გინდა?– არ ვუპასუხე. – ექმიმმა ნაკლები ნერვიულობა და მეტი საკვები გამოგიწერა. თან, ეგ საქმე მე მომანდო. მე კი ნდობას ყოველთვის ვამართლებ.

-ვინც გკლავს იმან მოგარჩინოსო ეგეც დამიბარა?

-ხო დაახლოებით.

-შენგან არაფერი არ მინდა !

-შენ არ გეკითხები მაგას. არ ინერვიულებ და ბევრს შეჭამ !

-არ მშია და ნერვიულობას რაც შეეხება ვერაფერს შევცვლით, ათასი მიზეზი მაქვს.

რადგან მე მისგან ზურგით ვიყავი ადგა, საწოლს შემოუარა და ჩემს წინ ჩაიმუხლა.

-გინდა, სარკე მოგიტანო?

-რაში მჭირდება !

-იმაში, რომ შენი თვალით დაინახო რას უკეთებ საკუთარ თავს. რატომ იქცევი მასე?

-შენ რატომ იქცევი მასე?

-საჭმელს შევუკვეთავ და შეჭამ, უარს აზრი არ აქვს. რაც შეეება სანერვიულოს მე მოვაგვარებ.– თემას გადაუხვია კითხვაზე, პასუხი რომ არ გაეცა.

-მაშინ, პირველ რიგში შენი თავით დაიწყე მოგვარება. სხვა დანაჩენი ავტომატურად გამოსწორდება. – ვუთხარი და ისევ მისგან ზურგით შევბრუნდი.

-ცხოვრებაში არის რაღაცეები რაც, არასდროს გვარდება.– საჭმლის შესაკვეთად დარეკა.


საწოლიდან წამოდგომას ვაპირებდი, მაგრამ არ დამაცადა, ხელში ამიტაცა და მაგიდასთან მიმიყვანა. მაიძულა ბოლომდე შემეჭამა ყველაფერი. ერთდროულად, ძალიან მზრუნველი და ცივი იყო. ჩემი მდგომარეობის გამო, რამდენიმე დღით გადადო წასვლა. ამ ხნის განმავლობაში, ჩვენს ურთიერთობაში არაფერი შეცვლილა. გარდა იმისა, რომ ჩემს კვებაზე ზედმეტად ზრუნავდა. თითქმის არ მელაპარაკებოდა. რამდენჯერმე საუბრის წამოწყება ვცადე, მაგრამ ყოველთვის მოახერხა თემის შეცვლა. არადა ძალიან მინდოდა სიმართლე მეთქვა მისთვის და ბოდიში მომეხადა, გულზეც მომეშვებოდა. ვერ ვხვდებოდი გაბრაზეული იყო თუ ნაწყენი. არ ვიცოდი რას ფიქრობდა მიუხედავად იმისა, რომ ყველაფერი გავაკეთე ცუდად ეფიქრა. ემოციების კონტროლის საოცარი უნარი ქონდა და ეს ძალიან მაბნევდა.

ორ დღეში ბევრად უკეთ გამოვიყურებოდი და თბილისში დაბრუნება გადავწყვიტეთ. მთელი გზა დაძაბული ვიყავი. მაღელვებდა მის ოჯახთან შეხვედრა და საერთოდ ის ფაქტი, რომ ცხოვრების კიდევ სხვა ეტაპზე გადავდიოდით. ვფიქრობდი, ახლა განსაკუთრებით მომთხოვდა მოსიყვარულე ცოლის როლის თამაშს. ველოდი, როდის დაიწყებდა მითითებების გაცემას – რა უნდა მეთქვა და მეკეთებია და რა, არა. თბილისამდე ისე ჩავედით ხმა არ გაუცია. რამდენიმე დღის წინ გამოვლილმა ავადმყოფობამ და ახლა დამატებულმა ნერვიულობამ თავისი გააკეთა. თავი ცუდად ვიგრძენი. მინა ჩამოვწიე ვიფიქრე, ჰაერი მიშველიდა. როგორც ჩანს მანაც შემატყო, მანქანა გააჩერა და გადმოსვლაში დამეხმარა. ძალიან ცუდად ვიყავი ხელე–ფეხი დამიბუჟდა, გული თითქოს აღარ ფეთქავდა. რაც შემეძლო თავს ვიმაგრებდი, რომ არ წავქცეულიყავი. თვალები დამიბნელდა და მანქანას მივეყრდენი. უცებ ვიგრძენი ხელები, როგორ შემომხვიეს და გაცილებით საიმედო საყრდენს მიმაკრეს. ნაცნობი სურნელი და ნაცნობი ხმა:

-ვერ ვუყურებ, როგორ ავადმყოფდები, შეგიძლია ამის შემდეგ მშვიდად იყო, გიშვებ ჩემი ცხოვრებიდან !

-არ გამიშვა !

სიმართლე გითხრათ არ მახსოვს ეს სიტყვები იმიტომ ვუთხარი, რომ მისი ცხოვრებიდან წასვლა არ მინდოდა თუ, იმიტომ რომ ხელი არ გაეშვა და მიწაზე არ დავცემულიყავი. მერე სიბნელეში დავიკარგე... ეს სიბნელე ნელ–ნელა განათდა და ბოლოს თვალისმომჭრელად კაშკაშა გახდა. ზემოდან საავადმყოფოს განათება, გვერდიდან კი, ორი თეთრხალათიანი დამჩერებოდა. შეშინებული წამოვხტი.

- დამშვიდდი ! დავიჯერო ახლა ისე ცუდად გამოვიყურებით, რომ შეგაშინეთ? – მითხრა საშვალო ასაკის კაცმა ღიმილით.

-თეთრი ხალათის მეშინია . – მეც ავყევი ხუმრობაში.

-არ შეგეშინდეს, ანალიზები კარგი გაქვს. ნუ, უმნიშვნელო ცვლილებებს თუარ ჩავთვლით. – საუბრის დროს პალატაში დიმაც შემოვიდა.– კარგია, რომ შენც მოისმენ. ისეთი მძიმე დღე მქონდა, ორჯერ გამეორების თავი აღარ მაქ.

-რაიყო დავით, ხომ მშვიდობაა !

-კი, კი პირადი არაფერი. უბრალოთ, ერთ ბავშვს გადაუდებელი , რთული ოპერაცია გავუკეთე. ახლა ნარკოზიდან ბოლომდე გამოსვლას ველოდები და ვნერვიულობ. თანაც, ფინასურადაც ძალიან უჭირს მშობლებს და დაფინანსების საკითხშიც იქნებ დავეხმარო.

-მთვარია ახლა კარგადა იყოს და დაფინანსებაზე არ იღელვო. რაც სჭირდება ყველაფერი გაუკეთეთ და ხარჯები გადმომიგზავნე. – ისეთი დაბალი ტონით უთხრა, დარწმუნებული ვარ არ უნდოდა მე გამეგო.

-შენ არ იცი, როგორ გაახარებ მის მშობლებს. ღმერთმა დაგლოცოს ჩემო ბიჭო. ეს უკვე მერამდენეა, სათვალავიც კი ამერია.

– არ ღირს ამაზე საუბარი. ჩვენში დარჩეს ისევ კარგი ? უბრალოდ, ასეთ დროს გამაგებინე, რამდენჯერაც არ უნდა დაგჭირდეს. არცერთ ბავშვს, არ უნდა ტკიოდეს. – მის სიტვებში გულრწფეი ტკივილი იგრძნობოდა.– ნუთუ, ამხელა სიკეთის კეთება შეუძლია? ვფიქრობდი და ჩუმად ვუყურებდი.

-კარგი.– დაეთანხმა და მადლიერებით დაუსვა ხელი მხრებზე. – ახლა, რაც შეეხება ჩვენს მშვენიერ რძალს პირდაპირ აქ, რომ მომიყვანე გასაცნობად. როგორც ავღნიშნე ანალიზებში უმნიშვნელო ცვლილებებია, რაც შეიძლება ნერვული დაძაბულობით იყოს გამოწვეული და ასევე გულის წასვლაც. ისე, თავიდან ორსულად მეგონა და ვიფიქრე, გოგის როგორ გაეხარდებოდა შვილიშვილის ამბავი. მეორედ, მხოლოდ მაგ მიზეზით მიგიღებ იცოდეთ! – ტიპიური, კაცი ექიმი. თანაც, დიმას მამის მეგობარი და ამ დროს ხომ იცით, განსაკუთრებით ენაწყლიანები, რომ არიან ხოლმე. აი, დაახლოებით ისეთი, სიყვარულით თავში წამორტყმევა, რომ სჩვევიათ. უხერხულობისგან სად დავმალულიყავი არ ვიცოდი. დიმაც, აშკარად ხათრით უღიმოდა. კიდევ კარგი ხუმრობებს მალე მორჩა და რეკომენდაციებზე გადავიდა. – არავითარი ნერვიულობა ! ან, რა გაქვს სანერვიულო, როგორი ბიჭი გყავს გვერდით. კარგი კვება და რაც მთავარია, ძილი მოიწესრიგე. მესმის, რომ ახლა ეგ ცოტა რთულია, – მისი სიცილი და დიმას, უხერხულად შუბლზე ატანილი წარბები. – მაგრამ მაინც ეცადე კარგად დაისვენო. როგორც ჩანს, შენი ორგანიზმი სტრესს ვერ უძლებს. მსუბუქ დამამშვიდებლებსაც გამოგიწერ და მალე გამოკეთდები. –ახლა მას მიუბრუნდა.– შეგიძლია შენი ცოლი წაიყვანო, კარგად მიხედე და არ გააბრაზო იცოდე. ხო კიდევ, გოგი მომიკითხე და გადაეცი, იმ ღვინის გასასინჯად მიზეზი მომეცათქო.

-აუცილებლად დავით. თანაც სტუმრობისთვის მიზეზი არ გჭირდება ხომ იცი. დიდი მადლობა ! –

სასწრაფოდ დავემშვიდობეთ თორემ, ვინ იცის, კიდევ რაზე იხუმრებდა ბატონი დავითი. იქედან კაფეში წამიყვანა. გაახსენდა, დილით რომ არ მიჭამია. ვერანდაზე მყუდრო, სხვებისაგან მოშორებული მაგიდა აირჩია. მსუბუქი საუზმე შეუკვეთა და ჭამის დროს ისე მიყურებდა, სულ რომ არ მდომოდა შიშით შევჭამდი. დავასრულე და ვთხოვე წავსულიყავით. ალბათ შენი მშობლები უკვე გველოდებიან და ინერვიულებენ, რომ ვაგვიანებთთქო. თითქოს, ძალიან მანაღვლებდა ვინ გველოდებოდა, უბრალოთ მაინტერესებდა რას მეტყოდა. ისევ გამიმეორებდა თუ არა იმ სიტყვებს. არაფერი არ უთქვამს გარდა იმისა, ცოტახანს კიდევ დავრჩეთო. დაახლოებთ ათი წუთი ჩუმათ ვიჯექით. ვერ ვბედავდი საუბრის წამოწყებას, მისი პასუხის მეშინოდა. როგორც იქნა სიჩუმე დაარღვია.

-ახლა როგორ ხარ, შეგიზლია ვისაუბროთ?

-კი. კარგად ვარ !

-კარგია ! მაშინ ჯერ რეესტრში წავიდეთ და ხელი გავაწეროთ. მერე, სადაც გინდა იქ მიგიყვან.

-შენ რა დამცინი? – თითქოს გულში ხანჯალი ჩამარჭეს.

-სრული სერიოზულობით გეუბნები. ხომ გინდოდა თავისუფლება და ჩემი მოშორება?!

-მინდოდა, მაგრამ ახლა?... ახლა, როდესაც ჩემმა მშობლებმა და ლამის მთელმა ქვეყანამ გაიგო? შენ, მე სათამაშო ხოარ გგონივარ?

-დამშვიდდი, შენს სანერვიულოდ არ მითქვამს. უბრალოთ, არ ვიცი რა გავაკეთო, რომ ცუდად არ გახდე. მართლა არ მინდა სულ საავადმყოფოში გხედავდე და დამამშვიდებლებზე იჯდე. ახლა, ჩემს წინ ის ძლიერი ქალი არ ზის, პირველად რომ ვნახე. მართლა გაგიშვებ თუ შენ გინდა. – გული მეტკინა, ჩემი სისუსტე ასე შესამჩნევი რომ იყო. ცრემლები დასაწყისშივე გადავყლაპე, არ მინდოდა კიდევ უფრო შევცოდებოდი.

-არ მესმის შენი, საერთოდ არ მესმის და მითუმეტეს, შენი სიბრალული არ მჭირდება !

-ეგ რა შუაშია ! მაშინ შენ მითხარი რა გავაკეთო, რომ ცუდად არ გახდე.

- ასე რატომ გადარდებს მე, როგორ ვიქნები და რა მომივა? თუ იცი, რომ მაინც უარს გეტყვი და კეთილის როლს თამაშობ?

-შეიძლება შენს მიმართ პირადი მიზნები მაქვს, მაგრამ ამ მიზნებში შენი ნერვიულობით სიკვდილი ნამდვილად არ შედის.

-დაგაგვიანდა ! სამწუხაროდ ვერაფერს შეცვლი. ახლა შენთან გაყრას, მართლა სიკვდილი მირჩევნია. ეს უფრო ადვილი ასახსნელი იქნება ჩემი ოჯახისთვის. წარმოდგენაც კი არ გაქვს, რა დაემართებათ ერთ კვირიანი თანაცხოვრების შემდეგ, რომ დავშორდე ქმარს. ნუ გეშინია გავუძლებ, არ მოვკვდები და დრო, რომ მოვა აუცილებლად ვიპოვი მიზეზს შენგან წასასვლელად !

-შენ ახლა მეორე შანსი გაუშვი ხელიდან. მესამეს კი აღარასდროს მოგცემ, რადგან
სხვისთვის ერთიც კიარ მიმიცია.

- შენთვის შანსი არ მითხოვია ! – გაბრაზებული წამოხტომას ვაპირებდი, მიხვდა და ხელით დამიჭირა. – გამიშვი ! გამიშვი–მეთქი! – ანთებული თვალებით შევხედე. უარის ნიშნად თავი გააქნია.

-მშვიდად ! საავადმყოფოდან ახლა გამოხვედი. სად გარბიხარ, რომ დაეცე ?! – ოდნავ მოჭუტული, ღიმილიანი თვალებით მითხრა.

-მერამდენედ უნდა გითხრა, ბავშვივით ნუ მიყურებ და ნუ მექცევი !

-ბავშვი ხარ და... ისე ბევრად უკეთ გამოიყურები ! – ადგა და ხელჩაკიდებული გამიყვანა ვერანდიდან. უფრო სწორად ბავშვს, რომ ძალით მიათრევ ისე გამიყვანა.

მანქანაში, როგორც ყოველთვის სიჩუმე ვამჯობინეთ. მე გაფაციცებით ვაკვირდებოდი გზას. ის, არ მეუბნებოდა და იქნებ, თავად მაინც გამომეცნო სად მივყავდი. ბოლოს, ისეთ ადგილას შეუხვია ნამყოფი, რომ არასდროს ვყოფილვარ. ან როგორ ვიქნებოდი, რა მესაქმებოდა მდიდრების უბანში. ციხეგალავანს მივადექით. ჭიშკარი, რომლის ორივე მხარეს აღმართული სვეტებიდან ვიდეოთვალი გვიმზერდა, ავტომატურად გაიღო და დიდ, ძალიან ლამაზ ეზოში აღმოვჩნდით, რომლის შუაგულსაც უზარმაზარი, ლამაზად ნაგები სახლი ეგრეთწოდებული, „აბაშიძეების რეზიდენცია“ ამშვენებდა. ავტომობილიდან რომ გადმოვედი, იაქურობას თვალი მოვავლე და ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა თითქოს, მათ ღობეს უნებართვოთ ჩიტიც კი ვერ გადაუფრენდა. უსაფრთხოების ყველა ზომა ქონდათ დაცული. ეზოს შემოსასვლელთან დაცვის ოთახი იდგა. იქედან, ახალგაზრდა ბიჭი სიხარულით, ყურებამდის გვიღიმოდა. ზუსტად ისე ვღელავდი, როგორც პირველ გამოცდაზე, ფეხები უკან მრჩებოდა. კარი საშვალო ასაკის პუტკუნა გარეგნობის ქალმა გაგვიღო და ბედნიერების ცრემლები უკვე სდიოდა. ისე მონდომებით ჩამეხუტა და მომილოცა ლამის გამგუდა. დიდ, ლამაზად გაწყობილ მისღებში ნაცნობ სახეებთან ერთად, ( ზურა, გუგა) საშვალო სიმაღლის ლამაზად ჩაცმული, ძალიან ლამაზი დიმას დედა– ნანა და მაღალი, სიმპათიური გარგენობის მამა– გოგი დაგვხვდნენ. ორივეს, სიხარლისაგან სახე უბრწყინავდათ. ისეთი სითბოთი და სიყვარულით მიმიღეს, გული მეც გამითბა. ქალბატონი ნანა, გვერდით მეჯდა და ისეთი შეგრძნება მქონდა თითქოს, უნდოდა სულ ჩამხუტებოდა. ჩემი შიში, რომ შეიძლებოდა მათ არ მივეღე და არ მოვწონებოდი, ერთ წუთში გაქრა. არავის, ერთი ზედმეტი კითხვა არ დაუსვამს. მთელი ამ დროის განმავლობაში, პირველად ვიგრძენი თავი მშვიდად, თავისუფლად და ბედნიერად. თითქოს, ჩემს საკუთარ სახლში, ჩემს მშობლებთან აღმოვჩნდი. მათი, ძალიან მადლიერი ვიყავი. ერთადერთი, რაც ძალიან მაკვირვებდა დიმასა და მისი მშობლების დამოკიდებულება იყო. თითქმის არ ესაუბრებოდენ ერთმანთს, უფრო ბატონ გოგის სცემდა პასუხს. ეგ კი არა, მილოცვისთვის მადლობაც არ უთქვამს.– კი მაგრამ ეს ხომ, ის ოჯახია ვისი ფოტოს გამოც კინაღამ ჩამომახრჩო და ახლა რა ჭირთ? – გულში ვფიქრობდი და მიკვირდა რასაც ვხედავდი.


-უკვე გვიანია, ალბათ ძალიან დაღლილები იქნებით. დასვენება თუ გინდათ, არ მოგერიდოთ. – თბილი ტონით გვითხრა გოგიმ.

-შენ თუ გინდა ადი, მე ბიჭებს გავაცილებ და მალე მოვალ.

-წამოდი, მე მიგაცილებ შვილო. – ოთახისკენ გამიძღვა ნანა. –თქვენი ნივთები უკვე ამოიტანეს. სხვა, რაც დაგჭირდება ხვალ იყიდე ან, თუ გინდა მე მოგიტან.

-არა, არ შეწუხდებით! ყველაფერი მაქვს.

-კარგი შვილო, ღამემშვიდობის ! – უკვე წასვლას აპირებდა, შემობრუნდა და მითხრა : – ამ ქვეყნად, დიმას ბედნიერებაზე მეტად არაფერი მინდა ! მინდა ორივეს, ძალიან ბედნიერს გხედავდეთ! – გავუღიმე და მის ცრემლიან თვალებს, თავი დავუქნიე.

ოთახში შევედი და ცოტახანს კარებს ზურგით მივეყუდე. ხომ უნდა გამეაზრებინა ვის, საძინებელში ვის, საწოლზე მიწევდა დაძინება და თან ყველაზე მთავარი, ეს ოთახი მეპატრონესთან ერთად, რომ უნდა გამეყო. ძალიან დიდ საძინებელში რამდენიმე ნაბიჯი გადავდგი წინ, ადგილს ვეძებდი, სად შეიძლებოდა დამატებითი საწოლის მოწყობა. ამ დროს კომფორტული დივან მომხვდა თვალში. პრობლემა რომ მოგვარდა, ამის მერე შევათვალიერე ოთახი, რომელიც მთლიანად პატრონს გავდა. ორი, მუქი და ღია ფერების თანხვედრა, როგორც დიმას პიროვნებაში აქაც, რაღაცნაირად გაუგებრად და თან მომხიბვლელად ერწყმოდნენ ერთმანეთს. ოთახში შემოსულს პირველ რიგში, თავლში დიდი თეთრი მდივანი გხვდებოდა, რომელი მუქი ლურჯი ფარდით დაფარულ ვერანდის, მთლიანად მინებიან კედელს ესაზღვრებოდა და წინ შავი მინის მაგდა ედგა. მთავარ კედელთანაც ასევე, დიდი თეთრი საწოლი იდგა. საწოლის თავზე მუქი ლურჯი შპალერი იყო გაკრული და აბსტრაქტული ნახატი ეკიდა. ასეთივე ნახატი სხვადასხვა ფერთა (ძირითადად მუქი ჭარბობდა) კომპოზიციით, რამდენიმე ჰქონდა ოთახში, რომლებიც ამჯერად კედლების თეთრ ფონს ამშვენებდნენ. ისეთი წესრიგის დაცვით იყო ყველაფერი დალაგებული, აღარ მინდოდა ჩემი ნივთებით სიმეტრია დამერღვია. მაგრამ რა მექნა, სადღაც ხომ უნდა დამელაგებინა. ვინაიდან მეც ძლიან მიყვარს წესრიგი, მოვახრეხე და ყველაფერს შესაფერისი ადგილი მივუჩინე. ამასობაში ოთახის მფლობელიც გამოჩნდა.

– რატომ არ გძინავს, ვერ გაიგე ექიმმა რა გითხრა?

-დავიძინებ. შენ გელოდებოდი. მინდოდა მეკითხა, რომელი სად დავწვებით.

-მაგ კითხვისთვის კი ხარ ღირსი იატკზე დაიძინო !

-გასაგებია ! – ცოტახნის პაუზის შემდეგ, საწოლიდან დავუძახე: – დიმა, მგონი შენ ნაშვილები ხარ!

-ამჯერად რა მოიგონე?

– იმდენად კარგი მშობლები გყავს, მათი ბიოლოგიური შვილი შენნაირი ვერ იქნება!

-შეიძლება ! ხვალ ვკითხავ აუცილებლად. დაიძინე !

-დარწმუნებული ხარ, რომ მად თეთრეულის გარეშე მოისვენებ?

-აბა რა ვქნა, გავიდე და ვთხოვო ჩემი ცოლი საწოლში არ მაწვენს და დივანი გამიწყვეთთქო?

-უი, მაგაზე არ მიფიქრია. ბალიშს მაინც მოგცემ.

-ხო, ფიქრი გეზარება აშკარად !

-რას გულისხმობ?– ვკითხე და გაბრაზებულმა ბალიში ვესროლე .

-არაფერს ისეთს, უბრალოთ ბევრ რამეს დაუფიქრებლად აკეთებ ხოლმე. – უდანაშაულოს ტონიტ მიპასუხა.

-შენ ხომ ყველაფერზე ფიქრობ და მერე გეგმავ სამაგიეროთ.

-სახლში მოსვლის პირველივე დღეს ნუ ვიჩხუბებთ გთხოვ ! კარგად გეჭირა თავი და გაუკვირდებათ შენგან.

-ნუ დამცინი და ისე შენ დაიწყე !

-კარგი მე დავიწყე. დაიძინე !

გვიან ღამამდე ვფიქრობდი მათ ურთიერთობაზე. ეს ნამდვილად არ იყო ჩემი წარმოსახვის ნაწილი. აშკარა დისტანცია ჰქონდათ –არადა რა თბილი ქალბატონია. განა შეიძლება ასეთი თბილი ადამიანი ცუდი დედა იყოს? რას არ დავთმობდი ახლა დედის ნახვისა და მისი ჩახუტების შანსი, რომ მქონდეს. ამათ კი, ამდენი ხანი ერთმანეთი არ უნახავთ თანაც, შვილი ახლად დაქორწინებული დაბრუნდა და თითქოს, მილოცვაც კი მოერიდათ. არა აქ რაღაც ამბავია. იქნებ დიმაც იმიტომ არის ასეთი, ცხოვრებაში რაღაც დიდი ტკივილი გადაიტანა რომელიც წინ წასვლის საშვალებას არ აძლევს. უხეშია, ცივია მაგრამ არა ბოროტი.– ხომ არსებობს ტკივილი ან შიში, რომელიც ჩვენში ღრმად ბუდობს და შიგნიდან გვჭამს. არც სხვისთვის გამხელა არ შეგვიძლი (ან არ გვინდა) და არც დავიწყება. ის იმდენად შენია, რომ მასთან ერთად ცხოვრებას სწავლობ. უფრო სწორად, ის სწავლობს შენ ცხოვრებას. ყველა განცდას, ფიქრს. გრძნობას ეხება მერე ერგება და შენდა უნებურათ თავის ნებაზე ცვლის. მაგალითად: თუ გიღალატეს მერე, ნდობის გეშინია და ეჭვიანი ხდები. თუ შენს სიყვარულს ზურგი აქციეს მერე, შეყვარების გეშინია და გულცივი ხდები. თუ ავტოავარიაში მოყევი მერე, მგზავრობის შიში გაქვს და ავტომობილში აღარ ჯდები. თუ გადმოხტომისას ფეხი მოიტეხე მერე, გადმოხტომის გეშინია და სიმაღლეზე აღარ ადიხარ. ყველა ტკივილზე თვისებურად, იმუნიტეტს იმუშავებს ადამიანი, რომ მეორედ აღარ განიცადოს. მაგრამ არსებობს კიდევ ისეთი ტკივილი, რომელიც ჩვენს ერთ ან რამდენიმე ქმედებას კიარა, მთლიანად ჩვენს ცხოვრებას განკარგავს. ყველა ფეხის ნაბიჯზე, რომ გვაკონტროლებს და საზღვრებს გვიწესებს. ეს ყველაზე რთული მდგომარეობაა ადამიანისათვის. ათასი პროცენტით არის დარწმუნრბული, რომ ეს იმდენად მძიმე და გაუსაძლისია, ამას არ იმსახურებდა. უსამართლობისა და უსუსურობის განცდა , რომ არაფრის შეცვლა არ შეგიძლია უფრო რთულს ხდის ყველაფერს და შეიზლება გაბოროტდეს კიდეც ადამიანი. ეს, მას დაემართა. ეს, მასში ცხოვრობს. ვერც გაგდებას შეძლებს და თავადაც არსად წავა... მაგრამ იქნებ დგება ცხოვრებაში დღე, როდესაც ამ მტნჯველი გრძნობისგან ვთავისუფლდებით. იქნებ ადამიანებმა ვისწავლოთ, როგორ შევქმნათ ტკივილისა და შიშისგან ბედნიერება. ალბათ, ყველაზე რთული ბრძოლა იქნება, რაც კი შეიძლება ადამიანმა გადაიხადო, მაგრამ საკუთარ თავთან გამარჯვება ამად ნამდვილად ღირს...

დილით ისეთი შეგრძნება მქონდა თითქოს, არც მძინებია . ვერც კი წარმოიდგენთ, როგორ მეზარებოდა ოთახიდან გასვლა და ჩემი როლის მორგება. უფლება რომ მქონოდა საერთოდა არ გავიდოდი. უფლება რა, არც არავინ მაძალებდა, მაგრამ რაღაცნაირად თავს მოვალედ ვთვლიდი. არ მინდოდა მათი წყენინება. თანაც, მერე დაიწყებოდა– ცუდად ხომ არ ხარ ? მერე, ცუდად ყოფნის ათასი ვერსია და კითხვები და ამიტომ სწრაფად წამოვხტი საწოლიდან. ჩემი ბატონი უკვე მზად იყო.

-რაიყო, სიზმრიდან გამოგაგდეს?

-საიდან მოიტანე ?

-ისე წამოხტი საწოლიდან, სხვა რა უნდა მეფიქრა ?!

-დილიდან აფრქვევ სიბრძნეებს. – შევბრუნდი და ჩუმად გავიღიმე.

-ეხლა არ მითხრა დედამთილის შემეშინდა და იმიტომო ! რძლის მოვალეობები უნდა შეასრულო? – აშკარად ხუმრობის ხასიათზე იყო.

– შენისთანა დესპოტი ქმრის თუარ მეშინია, დედაშენისნაირი საყვარელი ადამინის, როგორ უნდა შემეშნდეს?

-ხოდა ეგ დესპოტი ქმარი გთხოვს, სწრაფად მოემზადო. საუზმის დრო გაქვს!

-კარგი ! ისე ბრძანებას უფრო გავს!

-ვაჰ ! ვატყობ, მეც სამკურნალო გავხდები ცოტახანში.– ჯიბეში ჩალაგებული ხელებით, კედელს მიყრდნობილი, ღიმილიანი სახით მიყურებდა .

-შენ თავს დააბრალე ! წამლებს გაგინაწილებ, ბევრი მაქვს.

-ვაბრალებ უკვე, ვაბრალებ ! მისაღებში დაგელოდები. – ერთი კარგად შემათვალიერა და გავიდა.

ყველანი მე მელოდნენ. ჩემს დანახვაზე ბატონი გოგი ფეხზე წამოდგა და ღიმილით შემეგება. გულთბილად მივესალმე. ასეთივე გულთბილი მოსალმება და შუბლზე მზრუნველი კოცნაც დავიმსახურე მისგან. ბატონი გოგის მსგავს ბიზნესმენებზე , ანუ იმ ადამიანებზე, რომლებმაც აქტივები წლების წინ ჩვენს მეზობელ ქვეყანაში დააგროვეს, ცოტა ანტიპატიური განწყობა მქონდა. ჩემი მოსაზრება გამაჩნდა თუ, როგორი შავი გზებით მიაღწიეს წარმატებას და ამავე გზებით ახერხებენ მის შენარჩუნებას. რაც შეეხება მათ პიროვნებას ჩემი აზრით, ისინი აუცილებლათ უტაქტო, მედიდური და უხეშები უნდა ყოფილიყვნენ. მქონდა რამდენიმე ასეთ ინდივიდთან ურთიერთობის „ბედნიერება „ . თუმცა, ეს ადამიანი ჩემდამი დამოკიდებულებით, სრულიად ამსხვრევდა ჩემს გონებაში შექმნილ სტერეოტიპს.

- მოდი შვილო ვისაუზმოთ და შემდეგ, თუ წინააღმდეგი არ იქნებით, სადღაც მინდა წაგიყვანო. დიმა, თაკო შენ წამოიყვანე ! მე და ნანას მძღოლი წაგვიყვანს. – გაბრწყინებული სახით გვითხრა ბატონმა გოგიმ.

- იტყვი სად მივდივართ? იქნებ არ გვინდა წამოსვლა. – ცოტა უხეშად მოუვიდა თქმა დიმას. ბედნიერი სახე უცებ მოეღუშა გოგის. გავბრაზდი, რომ აწყენინა და რადგან მის გვერდით ვიჯექი ისე მწარედ ვუჩქმიტე ტკივილისგან შეიშმუშნა. შემომხედა და ტუჩების მოძრაობით დამემუქრა – დამაცადე !

- რადგან თქვენ გვთხოვთ, დიდი სიამოვნებით წამოვალთ. – ვეცადე დიმას გაფუჭებული გამომესწორებინა და გამომივიდა კიდეც, სიხარული დავუბრუნე სახეზე.

დიმას მშობლები ჩვენზე წინ წავიდნენ. მანქანის კარები გამოვაღე და ჩაჯდომას ვაპირებდი უცებ, რომ მომვარდა, კარები მიხურა და მასზე მიმაკრა. მერე ,ის ხელი დამიჭირა რომლითაც ვუჩქმიტე.

-ჯობია ეს ლამაზი თითები, სხვა სასარგებლო საქმეებისთვის გამოიყენო. –ისე იქცეოდა ვინმეს, რომ დავენახეთ იფიქრებდა, ჩემ კოცნას აპირებდა.

-გაიწიე, სირცხვილია ! ვინმე დაგვინახავს. – ძალიან ავფორიაქდი.

-რაა სასირცხვილო, ჩემი ცოლი ხარ ! აბა, მარტო შენ გაქ უფლება, როცა გინდა შემეხო?!

-კარგი, აღარ შეგეხები ოღონდ ახლა გაიწიე !

-ნწ... ჯერ არ დამისჯიხარ !

– დიმა, ახლა თუ ჩემ კოცნას აპირებ კივილით ავიღებ აქაურობას !

- კივილის საშვალებას არ მოგცემ ! – ნეტა იცოდეთ , როგორ ერთობოდა ჩემი შეშინებული სახის ყურებით.

-ვაიმე, გიჟი ხარ ! გაიწიე ! – ვეცადე მომეშორებინა, მაგრამ რათქმაუნდა უშედეგოდ.

-შენ მაგიჟებ ! იცოდე თუ კიდევ რამე მსგავს გამიკეთებ, არავის არ მოვერიდები და მაგ მარწყვებზე გაკოცებ !

-კარგი, კარგი ! გავიგე !...


წარმოიდგინეთ რა დამემართებოდა ჩემი თუჩები მარწყვს, რომ შეადარა. კარი გაბრუებულმა გამოვაღე და ჩავჯექი. მანქანა სწრაფად დაძრა და მშობლებს დაეწია. ზოგჯერ გადმომხედავდა და ჩემი არეული სახის დანახვაზე გაიღიმებდა ხოლმე. მე კი, მისკენ გახედვას ვერ ვბედავდი. მძღოლმა, ძვირადღირებული მარკის, ავტომობილის ცენტრთან გადაუხვია. დიმაც მიყვა და ჩაილაპარაკა: – ოხ გოგი , როგორ ვერ მივხვდი ! – მე მაინ ვერფერს მივხვდი. გოგი და ნანა ცენტრის კართან იდგნენ და ჩვენ გველოდნენ. ჩემმა მეუღლემ ხელი ჩამკიდა და ისე წამიყვანა. იმ დღეს ძალიან მოსწონდა, რომ მაბრაზება. ვიფიქრე, ფრჩხილებს ჩავასობ და იქნებ გამიშვასთქო , მაგრამ უცებ გამახსენდა, რომ დამემაუქრა და შეშენებულმა, თითები მოვაშორე. ჩემი ფიქრი გამოიცნო. შემომხედა და სახის მიმიკით გადმომცა : –მიდი სცადე ! თუ გგონია, ვინმესი შემრცხვება და დანაპირებს არ შევასრულებ ძალიან ცდებიო ! – დარწმუნებული ვარ, როგორც იტყვიან ხოლმე „ჭკუა არ დაუშლიდა“ . დავაიგნორე და გაღიმებულმა, მის მშობლებს გავხედე. ბატონი გოგის ისეთი მოუსვენრობა ეტყობოდა ბავშვებს, რომ სჩვევიათ ხოლმე. ახლოს რომ მივედით დიმამ ჰკითხა :

-რა ხდება მამა ?

-შვილო, შეიძლება ამ საჩუქრის გაკეტება შენ გინდოდა მეუღლისთვის, მაგრამ რავქნათ ისეთი ბედნიერები ვართ გულმა არ მოგვითმინა. ჩვენს რძალს საუკეთესო ავტომობილი უნდა ვაჩუქოთ. – თან ამ დროს, მხარზე ხელი მომხვია და მიმიხუტა. უხერხულობისაგან დამალვა მომინდა. დიმას მუდარის თვალები გავხედე გთხოვ, გადააფიქრებინეთქო.

-მამა, იქნებ მინდა ჩემი ცოლი, სულ მე ვატარო?!

-ატარე შვილო, ვინ გიშლის. ორივე თქვენი იქნება და რომლითაც გაგეხარდებათ იარეთ. სულ, რომ ტყუილად დააყენოთ ეს მანქანა, მე მაინც ვუყიდი! შევიდეთ გველოდებიან !

-აზრი არ აქვს გოგისთვის წინააღმდეგობის გაწევას, როცა ასეთი მონდომებულია. თან არც იფიქრო, რომ რამე იაფიანს შეარჩევ. აქედან ბოლო მოდელით გახვალ. – ჩუმათ მითხრა დიმამ, როდესაც ნანა და გოგი დაწინაურდნენ.

- მაგრამ მე, რომ არ მინდა ?! არ მიყვარს და ვერ ვუგებ ავტომობილებს. – ჩუმადვე ვუპასუხე.

-ვიცი, მე გასწავლი !

ჩემი დიდი მცდელობის მიუხედავად, მეყიდა ყველაზე იაფიანი მოდელი, ვერაფერს გავხდი. ჩემს საჩუქარში ისეთი ფასი გადაიხადეს, ოცნებასაც კი ვერ გავბედავდი. ჩემი ოჯახის მთელი ქონებაც არ ეყოფოდა. ასეთმა მზრუნველობამ გული ამიჩუყა. მადლობა არ ვიკმარე და აცრემლებული ორივეს ჩავეხუტე. ვხედავდი, ჩემი სიხარული მათ უფრო ახარებდათ. უკვე მიყვარდა ეს, არაჩვეულებრივი ადამიანები. ამ დღეს ბევრი, სხვა საჩუქარიც მივიღე. იმდენი რამ ვიყიდეთ, ერთი წლის მარაგს უდრიდა. შინ საკმაოდ გვიან დავბრუნდით. ვივახშმეთ, კიდევ ერთხელ გადავუხადე მადლობა ნანას და გოგის და საძინებელში ავედი. ისეთი სიმშვიდე მქონდა სხეულში გამჯდარი, ჩემდა უნებურად მეღიმებოდა. ასეთ მზრუნველობასა და სითბოს, მხოლოდ მშობლებისგან თუ იგრძნობს ვინმე. მიხაროდა იმ მძიმე დღეებისა და ყველაფრის მიუხედავად ეს ადამიანები, რომ მყავდნენ გვერდით.ჩემის მხრივ მეც, ისე უნდა მოვფრთხილებოდი მათ, როგოც საკუთარ მშობლებს... უფრო და უფრო მაკვირვებდა ასეთი კარგი ადამიანების მიმართ, დიმას დამოკიდებულება. ძალიან სერიოზული მიზეზი უნდა ყოფილიყო ამ ქცევის მიზეზი. მაგრამ რა? – გადავწყვიტე, ამ კითხვაზე პასუხი აუცილებლად უნდა მეპოვნა და მერე, იქნებ გამომესწოებია კიდეც. ამ ფიქრებში გართულს, ჩემი ბატონი დამადგა თავზე. ყურადღება არ მიმიქცევია, ჯერ კიდევ რაღაც აზრებს ვალაგებდი გონებაში. გვერდით მომიჯდა. ერთხანს უხმოდ იყო. მერე ჩემსკენ მობრუნდა და მითხრა:

– მაშინებ !

– მოიცა, შენ ჩემი გეშინია? – პასუხის მოლოდინში, მეც მისკენ შევბრუნდი და დივანზე მოვკალათდი, ძალიან მაინტერესებდა რას მეტყოდდა.

– დღეს სულ იღიმი და ზედმეტად მშვიდი ხარ !

-ჩვეულებრივ, ადამიანის განწყობა დამოკიდებულია მის გარშემო მყოფ ადამიანებზე და მის გარშემო არსებულ სიტოაციაზე. ასე რომ ჩემზედაც დღევანდელმა ამბებმა და შენმა ძალიან კარგმა მშობლებმა, დადებითად იმოქმედეს. მე ის ვერ გავიგე შენ რა გაშინებს !

-არაფერი, დაივიწყე!

-მოკვდები კითხვაზე ცოტა ვრცლად, რომ მიპასუხო?

-რომ გიპასუხო მაინც არ გაიგებ! გთხოვ, არ დაიწყო ახლა შენებურად!

-კარგი ! – რამდენიმე წუთიანი პაუზის შემდეგ ... – დიმა ! რაღაც ძალიან მაწუხებს და მინდა ვისაუბროთ.

-გისმენ !

- მაინტერესებს... კარგი, დაივიწყე ისეთი არაფერი.

-თუ გაწუხებს ესეიგი მნიშვნელოვანია შენთვის. მითხარი რა ხდება !

-არაფერი–მეთქი !

-თუ თქმას არ აპირებდი, რას დაიწყე?

-ხოო? მეც სულ მაგას არ გეუბნები? ახლა შენ გამოცადე ეგ, როგორი გრძნობაა !

-ხუთი წლის ბავაშვივით იქცევი ხანდახან !

-არ ვიქცევი და ბავშვს ნუ მეძახი ! – გაბრაზებულმა ბალიში ვესროლე და ადგომა დავაპირე.წამში ჩემს წინ აღიმართა და ადგილზე დამაბრუნა.

-მე, შენ რა გაგაფრთხილე ? მომიწევს შევასრულო.

-შენ ხოარ გაგიჟდი? რა უნდა შეასრულო საერთოდ არ შეგხებივარ.

- აბა ის ბალიში ციდან ჩამოვარდა? – ისეთი სერიოზული ტონით საუბრობდა თითქოს, ბალიში კიარა ტყვია ვესროლე.

-ბალიში გესროლე, ხომ არ მიჩქმეტია !

-შენ გეგონია მარტო ჩქმეტა ვიგულისხმე?

-ხო ! შენი ბრალია, წესიერად აგეხსნა !

-აზრი არ აქვს ახლა მიზეზების მოგონებას. სიტყვას ვერ გავტეხ, შენს თავლში ავტორიტეტი დამეკარგება. – იუმორიც რომ შავი აქვს. ისე საუბრობდა წარბიც არ შეხრია.

-დიმა , სისულელეებს თავი დაანებე და გაიწიე ! გაიწიე თორე ვიკივლებ !

-მაინც ვერავინ გაბედავს შემოსვლას !

-კარგი, ამის შემდეგ გავითვალისწინებ. ახლა გაიწიე გთხოვ ! ძალიან გთხოვ !

- მაშინ შენი ნებით მომიწიე ლოყა . ჩემ თავთან და შენთანაც, მართალი რომ ვიყო.

სხვა გამოსავალი არ დამიტოვა. ისე გააკეთა, რომ კოცნის უფლება ჩემგან მოიპოვა. გაპროტესტების უფლებაც წამართვა. გავბრაზდი მინდოდა სახეში გამერტყა, მეკბინა, დამეკაწრა, მაგრამ მერე უარესი მოხდებოდა. ლოყა მივუწიე და თვალები დავხუჭე. ის, ნელა წამოვიდა ჩემსკენ. ჩემმა გულმა რითმებს უმატა. ის იყო უნდა ეკოცნა უცებ გაიწია, ჩემი ხელი აიღო და მას აკოცა. იმდენად არ ველოდი, გაოცებულმა შევხედე. თავლი ჩამიკრა და ძილინებისა მისურვა. დაწოლას ძლივს მოვაბი თავი. არა და არ მომეკარა ძილი. რამდენჯერმე წაოჯდომა და კითხვის დასმა დავაპირე მაგრამ გავჩერდი რათქმაუნდა. ან რა უნდა მეკითხა. ძილი რატომ გამიტეხე და რატომ არ მაკოცეთქო? – რას იფიქრებდა ვინ იცის.


რაც მისი მშობლების სახლში მოვედით, ჩვენი ურთიერთობა შედარებით დალაგდა. უფრო მშვიდები ვიყაით და ყველაფერზე აღარ ვეჩხუბებოდი. რამდენიმე კვირის განმავლობაში მხოლოდ საღამოს ვხედავდი. მამა–შვილი ადრე გადიოდნენ და გვიან ბრუნდებოდნენ. ადვილი მისახვედრი იყო, მათი ასეთი რეჟიმი სამსახურში მნიშვნელოვან საქმეს ეხებოდა. დიმაც გაცდენილის ანაზღაურებას ცდილობდა. სახლში ძირითადად მე, ნანა და ლელა ვრჩებოდით. ლელა თითქმის ოჯახის წევრი იყო. ყველანი დიდი პატივისცემით ვეპყრობოდით მას. რადგან საქმე არაფერი გვქონდა მე და ნანა ბევრს ვსაუბროდით და ძალიან დავახლოვდით. პირველ რიგში მთხოვა, მისთვის მხოლოდ სახელით მიმემართა. მოაზროვნე და განათლებული ქალბატონი აღმოჩნდა. ბევრი რამის სწავლა შეიძლებოდა მისგან. ვსაუბრობდით ყველაფერზე. მისგან ვიგებდი ისეთ ინფორმაციას და ამბებს, რასაც დიმა არ მიყვებოდა და არც მომიყვებოდა ალბათ. გავიგე, რომ მას დის გარდა ჰყავდა ორი უფროსი ძმა, რომლებიც საქართველოში არ ცხოვრობდნენ. ჩემს ოჯახზე მოვუყევი. მშობლებთან ზოგად და ამჟამინდელ ურთიერთობაზე. მთხოვა, უფლება მიმეცა ამ საკითხის მოგვარებაში დამხმარებოდა. უარი არ მითქვამს. მივხვდი, რომ შეძლებდა დედასთან საერთო ენის გამონახვას და არც შევმცდარვა. არ ვიცი რა უთხრა, მაგრამ დედამ, ნანასთან საუბრის შემდეგ დამირეკა. ისეთი მადლიერი ვიყავი, მივვარდი და მოვეხვიე. მეუღლესთან დაძაბულ და ცივ ურთიერთობას, ოჯახის სხვა წევრებთან გასხნილი და თბილი დამოკიდებულებით ვივსებდი. არ მერიდებოდა მათთან გრძნობებისა და ემოციების გამოხატვა. მათგანაც საპასუხოდ, იგივეს ვიღებდი.
შეგნებულად ვაკვირდებოდი, რომ ნანა დიმაზე თითქმის არ საუბრობდა. ჩვენს ურთიერთობაზეც არაფერი უკითხავს. მაგალითად: როგორ გავიცანით ერთმანეთი, რამდენი ხანი ვხვდებოდით, ახლა როგორ ვარ, ან რავიცი... ბევრი კთხვა შეიძლება გაუჩნდეს დედას, მაგრამ მას არცერთი არ უკითხავს. დარწმუნებული ვიყავი ძალიან აინტერესებდა, მაგრამ როგორც მივხვდი ის, ზოგადად დიმაზე საუბარს გაურბოდა. ერთ კვირა დღეს, როდესაც ლელა თავის ოჯახთან წავიდა, (კვირას, ყოველთვის მიდიოდა) სახლში სრულიად მარტო დავრჩით. ვინაიდან მასთან ძალიან გახსნილი და მეგობრული ურთიერთობა ჩამომიყალიბდა, გავბედე მათ ურთიერთობაზე წამოვიწყე საუბარი.

-ნანა, რაღაც ძალიან მაინტერესებს და არ შემიძლია არ გკითხო, მაგრამ ისიც არ მინდა შენს პირადში ზედმეტად ჩავერიო და გაწყენინო.

-არ მეწყინება შვილო, შენც ოჯახის წევრი ხარ უკვე. გისმენ !

-ძალიან მაკვირვებს და მიუღებელია ჩემთვის, დიმას დამოკიდებულება შენი და გოგის მიმართ. წარმოუდგენელია ასეთ მშობლებს, შვილი ასე ცივად ექცეოდეს. – ვერ ვუთხარი, რომ ასევე გაკვირვებული ვიყავი მისი, შვილისადმი დამოკიდებულებით. თითქოს ელოდა ამ კითხვას.

-სამწუხაროდ, ვიმსახურებ ! – მიპასუხა და მოულოდნელობისაგან გამაშეშა. – ოცი წელია დედას არ მეძახის. წარმოუდგენლად მტკივნეულია ეს ჩემთვის. – მის თბილ თვალებში ცრემლის გუბეები ჩადგა. – შენ მართლა არაფერი იცი?

-არა ! ხომ იცი შენს შვილს ბევრი საუბარი არ უყვარს. არ მინდოდა შენი ჭრილობები გამეხსნა, ბოდიშს გიხდი !

-ჩემი ჭრილობები არც არასდროს შეხორცებულა. ზოგჯერ კარგია სისხლისდენა ტკივილის ამსუბუქებს . ასე რომ საბოდიშო არაფერი გაქვს შვილო. ოდესღაც ხომ უნდა გაიგო და მირჩევნია თავად მოგიყვე.

-არ ხარ ვალდებული, მითუმეტეს ასე განიცდი. თუ გინდა სხვა დროს გადავდოთ.

-ახლა მირჩევნია. ამაზე ოცი წელია არავისთან მისაუბრია და იქნებ, ცოტა მომეშავს კიდეც. - სმენად გადავიქეცი. მივხვდი, რომ ძალიან სერიოზულ მიზეზს მეტყოდა. –მე და გოგიმ ერთმანეთი რუსეთში გავიცანით. მაშინ ორივე იქ ვცხოვრობდით. მე ჩემს ოჯახთან ერთად. გოგის კი მის მეგობარ, ზურაბ აბულაძესთან ერთად ბიზნესი ჰქონდა იქ. თანაც, ძალიან ცნობილი ბიზნესმენის, ვასილ ვოლტავსკის სიძე იყო. ეს მოგვიანებით გავიგე. მე ისე გამეცნო როგორც უცოლო მამაკაცი. პრაქტიკულად ასეც იყო, ჩვენი გაცნობიდან ორ თვეში გაშორდა მეუღლეს, რომელთანაც წლების მანძილზე თითქმის, ფიქტიური ურთიერთობა ქონდა. ვოლტავსკის ერდადერთი ქალიშვილი ყავდა . ყველამ იცოდა, რომ ძალიან თავნება და ჭირვეული იყო. გოგის ბიზნეს მაშინ აწყობდა და სიმამრის დაჟინებით, მასზე გარიგებით დაქორწინდა. დიდი ხანი ითმენდა ცოლის ქცევებს, მაგრამ ბოლოს ვეღარ გაუძლო. ამ ქორწინებიდან ორი, არაჩვეულებრი ვაჟი ჰყავს. განქორწინების მერე, შვილები რათქმაუნდა დედასთან დატოვა. ამ ისტორიის შესახებ, რომ შევიტვე მასზე უკვე უგონოდ შეყვარებული ვიყავი. ყველაფერი ჰქონდა საიმისოდ, რომ ერთი ნახვით შეყვარებოდა ქალს. დიმა ძალიან გავს მამას. რათქმაუნდა დავშორდი, მაგრამ არ მომეშვა. ყველაფერი გააკეთა მისი სიყვარული, რომ დამეჯერებინა. მთელი ჩემი ოჯახი დაარწმუნა თავის სიმართლეში და გადაიბირა. მეც დიდხანს ვეღარ გავუძელი, მალე დავქორწინდით და საქართველოში წამოვედით. გოგის კარგი ფინანსური მდგომარეობა ჰქონდა და აქ ახალი საქმე წამოვიწყეთ. ახლა კი საქართველოს გარდა, რამდენიმე ქვეყანაში გვაქ ბიზნესი. ძალიან ბედნიერები ვიყავით. დიმა რომ შეგვეძინა სიხარულით ღრუბლებზე დავდიოდით. რამდენიმე წელში ანაც შემოგვემატა... ჩემი უბედურება მაშინ დაიწყო, როდესაც გოგის ყოფილი სიმამრი გარდაიცვალა. ქონებას მას დაუტოვა, ვიდრე შვილიშილები სრულწლოვანებას მიაღწევდნენ. ამის შემდეგ ხშირად უხდებოდა გამგზავრება და იქ დარჩენა. მანამდეც დადიოდა შვილების სანახავად, მაგრამ ახლა ფაქტიურად იქ უწევდა ცხოვრება. ჩვენს შორის სიცივე და დისტანცია გაჩნდა. თითქოს, სიყვარულიც გაქრა. სულ დაღლილი იყო და არასდროს არ ეცალა ჩვენთვის. სხვა გზა არ მქონდა, ვუგებდი და ვუძლებდი ამ ყველაფერს. იმდენად მიყვარდა და იმდენად ვიყავი დარწმუნებული მასში ვერასდროს წარმოვიდგენდი, რომ ეს მდგომარეობა საქმეების კიარა ღალატის გამო ყალიბდებოდა ჩვენს შორის. თვალი ჩემმა მეგობარმა ამიხილა, რომელიც იმ დროს რუსეთში ცხოვრობდა და ხშირად ხედავდა გოგის სხვადასხვა ქალებთან ერთად. მერე გავიგე, რომ აქაც ბევრი საყვარელი ყავდა. ნელ–ნელა მანადგურებდა ეს ამბები. ხშირად ვჩხუბობდით. ოჯახის დანგრევაც მონდოდა, მაგრამ შვილების გამო გავჩერდი. ძალაინ უყვარდათ მამა და არ მინდოდა, მათთვის ასეთი ტკივილი მიმეყენებინა. მამას ვერ წავართმევდი.ჩემი სიცოცხლე ჯოჯოხეთს დაემსგავსა. განსაკუთრებული დარტყმა მაშინ მივიღე, როდესაც მისი ყოფილ ცოლთან ღალატის ამბავი შევიტყე. ეს ისეთი მტკივნეული იყო მეგონა ვერასდროს გადავიტანდი. ვეღარ გავუძელი და თავის მ***** ვცადე. ძლივს გადამარჩინეს. ჩემმა მშობლებმა თავისთან, რუსეთში წამიყვანეს. იმ დროს, იმდენად ცუდად ვიყავი და იმდენად დაკარგული მქონდა განსჯის უნარი, ვერ მივხვდი რამხელა ტკივილი მივაყენე დიმას, რომელიც აქ უჩემოდ დავტოვე და მხოლოდ ანა წავიყვანე. ეს გადაწყვეტილება ანას ასაკის გამო მივიღე, უჩემოდ არ გაჩერდებოდა. დიმა კი უფროსი და პიროვნული თვისებებით გაცილებით ძლიერი იყო. ვიფიქრე, რომ ცოტახანს ჩემს გარეშე ყოფნას გაუძლებდა და მეც მალე დავბრუნდებოდი. . ორი თვე დამჭირდა გამოსაჯანმრთელებლად. ამ ხნის განმავლობაში ტელეფონზე არ მესაუბრებოდა, მისი მონატრებით ვკვდებოდი. როგორც კი დავრწმუნდი რომ მგზავრობას შევძლებდი მის წასაყვანად ჩამოვედი. აეროპორტიდან გახარებული მოვდიოდი იმ იმედით, რომ შვილს გულში ჩავიკრავდი და ათას ბოდიშს მოვუხდიდი ამ ორი თვის გამო. დაბრუნებულს იმედი წყალში ჩამეყარა. ჩემს წინ ათი წლის ბიჭი კი არა, ორ თვეში გაზრდილი და შეცვლილი ადამიანი დამხვდა. ნაბიჯი არ გადმოუდგამს ჩემსკენ. არ მიმიკარა და მომახალა, მე დედა ორი თვის წინ მომიკვდაო. განადგურებული და ნახევრად მკვდარი დავბრუნდი ჩემს მშობლებთან. მას შემდეგ, კიდევ ბევრი მცდელობა მქონდა მაგრამ უშედეგო. მამამისმაც აუხსნა, რომ თავად იყო ამ ყველაფერში დამნაშავე, მაგრამ არავის უსმენდა. სამი წელი დიმას გარეშე გავატარე. ერთ დრეს გოგი მოვიდა ჩვენთან და პატიება დაჩოქილმა მთხოვა– აღარ შემიძლია თქვენს გარეშე ცხოვრება ძალიან მენატრებით, დიმაც ძალიან შეიცვალა ვეღარ ვიმორჩილებ, ცუდ ბიჭებთან მეგობრობს და იქნებ ერთად რამე გამოგვივიდესო. დავთანხმდი და უკან დავბრუნდი. რათქმაუნდა შვილის გამო, მაგრამ ისიც უნდა ვაღიარო, რომ გოგი ისევ მიყვარდა. რამდენიმე დღე სახლში არ მოსულა. იცოდა ჩვენც, რომ მოვყვებოდით მამამისს. . როგორც იქნა დაბრუნდა, ჩემთვის არც კი შემოუხედავს, მხოლოდ ანასს მივვარდა და გულში ჩაიხუტა. მას შემდეგ ასე მოვდივართ. მე მას ბავშვობა, დედა, ანა და ოჯახი წავართვი . არასდროს მაპატიებს, ამ აზრს უკვე შევეგუე. ჩემთვის მისი ყურებაც საკმარისია. მთავარია ჯანმრთელს და ბედნიერს ვხედავდე. – მოყოლა დაასრულა და ისე ღრმად ამოისუნთქა, თითოს მთელი ამ ხნის ნაგროვები დარი და ტკივილი ამოაყოლა. ცხადზე ცხადი გახდა დიმას ტკივილი ჩემთვის. მოსმენილით განადგურებული ვიყავი. ამ ისტორიის ყველა გმირი მეცოდებოდა. ძლივს აზრებს თავი მოვუყარე და ნანას დამშვიდება ვცადე.

-ხო მაგრამ მხოლოდ თქვენ არ ხართ ამ ამბავში დამნაშავე და მე თუ მკითხავთ დამნაშავე საერთოდ არ ხართ .

-ვარ შვილო, ვარ ! დედამ პირველ რიგში შვილებზე უნდა იფიქროს, საკუთარი სიცოცხლეც კი არაფერია შვილებთან შედარებით.

-მაგაში გეთანხმებით, მაგრამ იმ წუთას თქვენ ხომ საღი გონებით ვერ მოქმედებდით.

-ათი წლის ბავსვისთვის ამას არანაირი მნიშვნელობა არ აქვს. მითუმეტეს მე ვიცნობდი ჩემს შვილს.

-ახლა ხომ ოცდაათი წლის არი ! მაგრამ მას არც საუბარი უყავრს და არც მოსმენა, ეს არის მისი ყველაზე დიდი პრობლემა. – ჩემთვის ჩავილაპარაკე.– აუცილებლად ვიპოვი ამ მდგომარეობიდან გამოსავალს, გპირდები ! ახლა თუ გინდა ოთახში შედი და დაისვენე.

-მადლობა ! შენ არ იცი რამხელა შვება ვიგრძენი, პირველია ადამიანი ხარ ვისაც ეს ისტორია ჩემი პირით მოვუყევი.

-პირიქით, მადლობა ნდობისთვის !

გამიჭირდა მოსმენილის გააზრება. მაგრამ ის ნამდვილად გავიაზრე თუ, რატომ ჰქონდა დიმას ასეთი ხასიათი . მასში ათი წლის ბავშვი, რომელსაც გაზრდა არ აცადეს, ოცდაათი წლის ზრდასრულ ადამიანთან ერთად ცხოვრობდა. შეიძლება ნანა მართლაც არ იყო დამნაშავე ამ ისტორიაში, მაგრამ მისთვის ფაქტი ერთი იყო– ის დედამ დატოვა. წავიდა და თან გაიყოლა, მისი სიყვარული, სითბო და გული. მე იმ წუთას, მასავით მესმოდა და მტკიოდა.. კარგახანს ვიჯექი და ვდარდობდი ამ ისტორიის ყველა გმირზე. ყველა თავის მხრივ იტანჯებოდა შეცდომების გამო. გოგიც მეცოდებოდა, ალბათ ყველაზე მეტად დამნაშავედ თავს ის გრძნობდა. მოკლეთ იმდენი ვიტირე თვალები სულ დამისივდა. ფეხის ხმა გავიგონე, დივნიდან სასწრფოდ წამოვვარდი და დავწექი. აუცილებლად შეამჩნევდა ჩემს თვალებს და კითხვებს დამაყრიდა. მე კი მასტან ამაზე სასაუბროდ მზად არ ვიყავი, ნამდვილად არა მეყოფოდა ემოცია მისი ვერსიის მოსასმენად.დაწოლილი რომ დავხვდი ახლოს მოვიდა და საწოლზე ჩამოჯდა. ძალიან კი ვითმინე, მაგრამ თავი ვეღარ შევიკავე, წამოვხტი და ჩავეხუტე. დამაცადა სანამ მე სლუკუნს მოვრჩებოდი და რომ დავწყნარდი ისევ ჩახუტებულმა მკითხა :

-მეტყვი რა გჭირს?

-არაფერი... მე მართლა არაფერი !

-აბა მე მჭირს და არ ვიცი?

-აუ არაფერითქო, ისე ჩაგეხუტე. რაიყო არ შეიძლება? – ძალიან არ მინდოდა პასუხის გაცემა.

-ჩახუტებაზე არ არის პრობლემა, მაგრამ ტირილზე არაფერს პასუხად ვერ მივიღებ. მიდი მოყევი !

-ნანასთან ვისაუბრე. – არ მომეშვებოდა და ვუპასუხე. მთელი სხეული დაეძაბა.

– მერე რა გატირებს?

-არ იყო ადვილი მოსასმენი.

-ამ ბოლოს ძალიან მტირალა გახდი.

-მაგაში მართლა გეთანხმები, ნერვების და ემოციების გაკონტროლება აღარ გამომდის.

-ახლა რა ვქნათ, წამოვწვე და შენ, თერაპიას ჩამიტარებ ჩემი ბავშვობის ტრამვების სამკურნალოდ?

-რა ვქნათ და დავიძინოთ. ახლა არცერთი არ ვართ მაგ თემაზე სასაუბროთ მზად.

-საერთოდ თუ არ ვისაუბრებთ უკეთესია. ღამემშვიდობის ! – ძალიან მინდოდა მასთან ჩახუტებულს დამეძინა მაგრამ ხომ არ ვეტყოდი.

დილით ისე წავიდა არ ვუნახივარ. მთელი დღე მოუთმენლად ველოდი მის დაბრუნებას. ვიცოდი, ნებით თუ ძალით მაინც მოუწევდა ჩემი მოსმენა და იქნებ რაიმე შედეგიც გამოეღო. საღამოს გვიან, ნასვამი დაბრუნდა. რათქმაუნდა მასთან საუბარი შეუძლებელი იყო. ასე განმეორდა მეორე, მესამე, მეოთხე... დღე. ბოლოს შეტყობინება გავუგზავნე „ რომც გალოთდე მაგ თემაზე მაინც მოგვიწევს საუბარითქო“. – იმ საღამოსაც ძალიან დააგვიანა. ოთახში ვიჯექი და ველოდი. უგონოდ მთვრალიც, რომ მოსულიყო მაინც მოუწევდა ჩემი მოსმენა. ტელეფონმა გაიწკრიალა. სოციალურ ქსელში „კეთილისმსურველმა“ ანონიმურად ფოტო გამომიგზავნა სადაც დიმა, ვიღაც გოგონებთან ერთად ერთობოდა ბარში... სახლში ღამის ორ საათზე დაბრუნდა. მე, ისევ ვიჯექი და ველოდი.

– რატომ არ გძინავს?

-შენ ნასვამი რატომ არ ხარ. ან სად იყავი ამდენხანს?

-როდის აქეთ გაინტერესებს შენ ეგ ამბები ?

-როდის და... კარგი მართალი ხარ ! ჯობია დავიძინო. – დამიჭირა და თავისკენ მიმაბრუნა.

-მეტყვი, რა პრობლემა გაქვს?

-არანაირი პრობლემა აღარ მაქვს შენთან !

-აღარ ... ანუ აქამდე გქონდა?

-დიმა დამანებებ ახლა თავს?

-ვერა, სანამ არ მეტყვი რა გჭირს !

-არაფერი არ მჭირს, მაგრამ თუ საუბრის ხასიათზე ხარ, შეგიძლია მომიყვე დრეს როგორ და სად გაერთე !

-ახლა გასაგებია. მაგრამ ვერც იმას გეტყვი, სად და ვერც იმას, როგორ !

- რატომ?

– შენი საქმე არ არის ! შენ არ იყავი ის გოგო, ჩემი პირადი ცხოვრება, რომ არ აინტერესებდა? რა შეიცვალა?

-ანუ პირადია. კარგი !

-რა შეიცვალა– მეთქი? – დამარცვლით გამიმეორა.

-არაფერი შეცვლილა ! დაიძინე, ცოტას დაისვენებ დაღლილი იქნები !

-იცოდე მოთმინებას ნუ მაკარგვინებ !

-ისე მეც მაქვს მოთმინება და მეც შეიძლება დავკარგო. ამაზეც იფიქრე ხოლმე !

-ხოდა დაკარგე ეგ მოთმინება, მითხარი რისი თქმაც გინდა ! არ დაიღალე სულ ამ თავშეკავებით?

-დავიღალე, ძალიან დავიღალე ! – თავლები ამიწყლიანდა. – ადამიანურად ცხოვრება მომენატრა სადაც მე, მე ვარ და არავის წინაშე არ მიწევს თამაში. დავიღალე შენი სიცივით და იგნორით. დავიღალე ჩემს კითხვებს „შენი საქმე არ არის“ რომ პასუხობ. იმის ნაცვლად, რომ ამ ტვირთის ტარებაში დამეხმარო, კლუბებში გასართობად დადიხარ. მე კი სულ სახლში ვზივარ. რისთვის ვითმენ ამ ყველაფერს მითხარი?! თუ მეტყვი, რას ვაკეთებ შენს გვერით იქნებ კიდევ მეყოს ძალა, თორემ თავი შენი ცხოვრების პატიმარი მგონია და ვეღარ გავუძლებ... – კიდევ ბევრი რამის ტაქმა მინდოდა, მაგრამ ხმა ამიკანკალდა და გავჩუმდი.

-რადგან ჩემს გვედით ხარ, ესეიგი ასე ვთვლი საჭიროდ.

-ახლა მართლა გავგიჟდები. მძულს შენი სიტყვაძუნწობა !

-რომ აგიხსნა არ გაიგებ და არც მიიღებ. – თავისთან კიდევ უფრო ახლოს მიმიყვანა

– ყოველშემთხვევაში მეცოდინება მაინც ...

რამდენიმე წამი მიყურებდა. მერე გვერდით გაიხედა და ღრმათ ამოისუნთქა.
მობრუნდა, ჩემი სახე ხელებში მოითავსა და მითხრა: – შენი დანახვის პირველივე წამიდან გადავწყვიტე, რომ რადაც არ უნდა დამჯდომოდა ჩემს გვერით იქნებოდი ! – კითხვის დასმა დავაპირე , მაგრამ პირის გაღება არც მაცადა ისე ძლიერად დამაცხრა ტუჩებზე. ვერასდროს ავღწერ იმ მომენტს ისე, რომ ჩემი განცდები ზუსტად გადმოვცე. ის იყო, ჩემი პირველი კოცნა. მთელი სხეული გამიცხელდა და ამითრთოლდა. წინააღმდეგობის გაწევა ვცადე, ამ დროს ჩემი წელი დაიჭირა და უფრო ვნებამორეულმა მაკოცა. სხეულზე ვეკვროდი და საოცარი, სასიამოვნო განცდები ენაცვლებოდნენ ერთმანეთს ჩემში. როგორც იქნა შევძელი, დავიხსენი თავი მისი მკლავებიდა. ვიდრე, ჩემი მოქნეული ხელი სახეში მოხვდებოდა მნამდე დაიჭირა.

-თუ შემეხები გამეორება მომიწევს !

-როგორ გაბედე !

-ხომ გითხარი, ვერ გაიგებთქო !

-რა უნდა გავიგო? მაგ ტუჩებით სხვას, რომ ეხებოდი და ახლა მე მკოცნი ეგ უნდა გავიგო? – ის ფოტო არ ამომდიოდა გონებიდან.

-ეგ საიდან მოიტანე? ან ამის შემდეგ მხოლოდ მაგ აზრი მოგივიდა თავში?

-აბა სხვა რა უნდა მეფიქრა?

-რატომ აფუჭებ ყველა კარგ მომენტს? !

- შენ, რატომ მპარავ ყველაფერს პირველს ?

-ბოდიში მოგიხადო? – ბედნიერი ღიმილი მოედო სახეზე.

- ხოო მომიხადე... მომიხადე ! – მივვარდი და ერთი–ორი მუჭიც ჩავცხე.– დრეს სხვას, რომ კოცნიდი მაგის შემგედ ზუსტადაც, რომ უნდა მომიხადო !

- ახლა ჯობია წავიდე თორემ არ ვიცი რა მოხდება . ნამდვილად მოახერხებ ჩემს გაგიჟებას !

-წადი, ისვ მათთან გაიქეცი! ვერ გიტან !

-მართლა ჭკუიდან შემშლი !

გაცოფებულმა ბალიშები დავუშინე. ამ უკანასკნელს ხშირად ვსვროდი ხოლმე, რადგან ხმაურს არ იწვევდა მე კი, ბრაზის ჩახშობაში მეხმარებოდა. მერე მოწყვეტით დავჯექი და დავფიქრდი, რაც მოხდა იმაზე. როგორც კი გონებაში ის წამი დავაბრუნე ის, სასიამოვნო განცდებიც თან მოჰყვა. ისევ ვგრძნობდი მის გემოს.აქამდე არ კვიცოდი, ადამიანს გემო თუ ჰქონდა. ვერ გამეგო ვბრაზობდი, მწყინდა თუ მიხაროდა. მაგრამ ფაქტი ერთი იყო, იმ წამამდე არასდროს განმიცდია მსგავსი სასიამოვნო გრძნობა... ყველა წუთი, ყველა ნათქვამი სიტვა გამახსენდა – ხომ გითხარი ვერ გაიგებ–მეთქი! .– იქნებ არ მინდოდა, რომ გამეგო... იქნებ არ მინდოდა იმ აზრის დაჯერება რასაც ვფიქრობდი... იქნებ მეშინოდა მისი პასუხის და ჩემი გრძნობების...–


ნანასგან გავიგე, რომ ის ღამე საგურამოს სახლში დარჩენილა. ლალიკოსთან უსაუბრია და მას უთქვამს. თუმცა, არ უკითხავს მიზეზი, რატომ არ ვიყავი მე მის გვერდით.ყოველთვის მორიდებით ეპყრობოდა სხვის პირად საკითხებს. ალბათ საკუთარი გამოცდილების გამო..
რადგან კვირა იყო და ლელა არ გვყავდა ვახშმის მომზადება მე და ნანამ გადავწყვიტეთ. სხვა დღეებშიც აქტიურად ვიყავით ჩართული საოჯახო საქმეეში და კერძების მომზადებაში. მე, თავისთვად საქმე არაფერი მქონდა და როგორღაც ხომ უნდა გამეყვანა დრო. ნანა კი ჩემს გამო არ დადიოდა სამსახურში და მნიშვნელოვან საკითხებს სახლიდან აგვარებდა. ის, საქველმოქმედო ფონდიში მუშაობდა, რომლის დამფუძნებელი და დირექტორი თავად იყო. ფონდის ძირითადი ბენეფიციარები, მარტოხელა დედები და მძიმე სენით დაავადებულ ბავშვები იყვნენ. ძალიან უყვარდა თავისის საქმე და აბენიერებდა თითეული გადარჩენილი სიცოცხლე. უნდა გენახათ, როგორი შეუპოვარი იყო, როდესაც ვინმეს მისი დახმარება სჭირდებოდა. ოჯახიდანაც სოლიდურ თანხებს რიცხავდა ფონდში. მისგან ბევრი კარგი რამ ვისწავლე. ვახშმის მზდების დროს შვილებზე მესაუბრა. ახლა უფრო თამამად ახსენებდა ჩემთან დიმას და მის თვისებებს, რომლებსაც ასე საგულდაგულოდ მალავდა. ნანასგან უფრო მეტს ვიგებდი დიმაზე, ვიდრე თავად მისგან.

–დიმა თვრამეტი წლის იყო ამერიკაში, რომ წავიდა სასწავლებლად. დღემდე მგონია, რომ მე გამექცა – სახე დაუდარდიანდა. – წინაზეც რომ ვახსენე გოგის მეგობარი, ზურაბ აბულაზე მის შვილთან ერთად. – ახლა დავფიქრდი, რომ ძალიან მეცნობოდა ამ კაცის სახელი. თანაც ნიკა, გვარად აბულაძე იყო. – რვა წელი იცხოვრეს იქ. სამწუხაროდ, ოთხი წლის წინ ზურაბი გარდაიცვალა და დაბრუნებამ მოუწიათ. მერე გოგიმ უკან აღარ გაუშვა და ბიზნესში ძალით ჩართო. მას იურისტის , საერთაშორისო სამართლის სპეციალისტისა და ლიდერთა სკოლის დიპლომი აქვს და ამ განათლების მქონეს გოგი, როგორ შეელეოდა. თან, უნდოდა თავის გვერდით ყოლოდა. ახლა კომპანიაში თითქმის ყველაფერს დიმა ხელმძღვანელობს.

ნანას დასანახად რათქმაუნდა არ შევიმჩნიე თუ რამდენად გაკვირვებული ვიყავი მოსმენილით. ჩემი მეუღლე თურმე, ესოდენ განათლებულია და ჩემს თვალში კი „ქუჩის ბიჭის“ შთაბეჭდილებას ტოვებს. თანაც კოლეგები ვყოფილვართ. კანონის დამცველია და ამ დროს, დანაშაულს თავად სჩადის. ამ მბით გაოცებული ვიყავი, მაგრამ მთავარი გაოცება მაინც ზურაბისა და ნიკას საეჭვო საკითხი იყო. ტვინში საშინელი ფორიაქი მეწყებოდა, რომ ვფიქრობდი მათ შორის რაიმე კავშირი შეიძლება ყოფილიყო. ნანასთვის, ზურაბის შვილის სახელი არ მიკითხავს. შემეშინდა, რომ იმას მოვისმენდი რისი მოსმენაც არ მინდოდა. ამ შემთხვევაში მთელი ჩემი ბოლოდროინდელი ცხოვრება კიდევ უფორ ჩაიხლართებოდა. ლაბირინთში ვიწყებდი სიარულს და ამ ლაბირინთის შემოქმედი დიმა იყო. რაღაცას საგულდაგულოდ მიმალავდა. მტკიცებულების მოპოვებამდე გაჩუმება გადავწყვიტე.

-ამ სახლში, სინათლე და ბედნიერება შემოიტნე ჩემო გოგონა, რაც შენ გამოჩნდი წარმატებებს ვეღარ ვითვლი. – მისაღებში გოგის ომახიანი და თბილი ხმა გაისმა. უკან დიმა შემოყვა.

-გეთანხმები გოგი ! ყოველი დღე მიხარია, ერთი სული მაქვს დილით, როდის ჩამოირბენს კიბეებს და ყველაფერს გაანათებს.

-ხოდა ჩემო ნანა, უკვე დროა ამ კარგი შვილის გამზრდელი მშობლები გავიცნოთ. დაგვიგვიანდა კიდეც. ამ საქმეს შენ გაბარებ. უბრალოთ მითხარი რა იქნება საჭირო

-ძალიან გთხოვთ ასე ნუ საუბრობთ, მერიდება! არაფერს ისეთს არ ვაკეთებ, უბრალოდ ისეთი კარგები ხართ, სხვანაირად არც შემიძლია. –სად დავმალულიყავი არ ვიცოდი.

-ჩვენც მაგას ვამბობთ სხვანაირად, რომ არ შეგიძლია.

-სუფრას გავშლი და ივახშმეთ.– სიყვარულით მიმართა მეუღლემ.

-უკვე ვივახშმეთ. დღეს ძალიან მნიშვნელოვანი კონტრაქტი გავაფორმეთ და თან ავღნიშნეთ. წამოდი დავისვენოთ, ბავშვები მარტო დავტოვოთ. ისედაც, სულ წავართვი ქმარი ეს ბოლო დღეებია. – ჯერ ჩევნ გადმოგვხედა ღიმილით მერე კი, ნანას მხრებზე თბილად მოეხვია და წაიყვანა.

-რაიყო, რა სახე გაქვს ხოარ ეჭვიანობ? – მართლა ისეთი სახით მიყურებდა, რომ არ მეკითხა არ შემეძლო.

-არა, უფრო მიკვირს !

-რა გიკვირს ?

-როგორც წესი გოგი, ემოციებს არ გამოხატავს, მაგრამ შენთან სხვანაირია . როგორ ახერხებ?

-არ ვიცი ! სულაც არ მგონია უემოციო. თან ყველა შენნაირი ყინული ხოარ იქნება, ვერაფრით, რომ ვერ გაგალღვე.

პასუხის ნაცვლად, ხელი მომკიდა და ოთახისკენ ძალით წამიყვანა. ცოტა არ იყოს შემეშინდა და წინააღმდეგობა გავუწიე, მაგრამ ხელში აყვანა რომ დამიპირა მერე კი გავყევი ნებით. დამსვა და ჩემს წინ მაგიდაზე ჩამოჯდა. კარგახანს ხმა რომ არღარ ამოიღო, გვერდით შევბრუნდი და ტელეფოში ჩავაჩერდი.

-ვისაუბროთ !

-რაზე? – ტელეფონი დავდე და გაკვირვებული თავლები შევანათე. ამ ინიციატივას მისგან ნამდვილად არ ველოდი.

-რავიცი რაზეც გინდა, რაც გაინტერესებს.

-ვაიმე დიმა ხომ კარგად ხარ, სიცხე ხომ არ გაქვს? – გადასამოწმებლად შუბლზე ხელი -დავადე. რათქმაუნდა დავცინე.

-არ გინდა ახლა ეგ სარკაზმი ! შენ თუ გინდა ვისაუბროთ.

-წუხელ მთელი ღამე გადიოდი ფსიქოლოგთან კონსულტაციას? – მართლა ვერ ვიჯერებდი.

-შენი ქმედებების და მითუმეტეს, გუშინდელი შენი საქციელის შემდეგ ფსიქოლოგი ნამდვილად არ მაწყენდა.

-დიმა გუშინდელზე არ ვისაუბროთ ოღონდ კარგი? ნუ მახსენებ ! – ისევ გამიცხელდა სხეული და ჟრუანტელმა დამიარა.

-კარგი, მაგრამ ჯერ მთხოვ ღარაცეების ახსნას და როცა გიხსნი არ გესმის თუ, არ გინდა რომ გაიგო, ვერ ვხვდები.

-არ ვარ მზად შენთან ამაზე სასაუბროდ. გთხოვ არ დამაძალო, თორემ მერე შეიძლება ისევ რაღაც სისულელე გავაკეთო.

-სისულელეები კარგად გამოგდის. – გაეცინა და თმები ნაზად ამიჩეჩა. – კარგი,მაშინ დაგელოდები. ახლა თუ გინდა სხვა რამეზე ვისაუბროთ.

-მართლა შეგიძლია ყველაფერე ვრცლად მიპასუხო?

-შევეცდები. ცოტას შენც დამეხმარები და ძალით მათქმევინებ , როგორც იცი ხოლმე.– ორივეს გაგვეცინა.

-ხომ იცი ყველაზე მეტად რაც მაინტერესებს და რაზე საუბარსაც ასე მონდომებით გაურბიხარ. – ნანაზე ვიგულისხმე, მაგრამ იმ წუთას ნიკას თემა უფრო მაინტერესებდა. თუმცა თავის შეკავება ვამჯობინე, რადგან მის ხსენებაზე განსაკუთრებით აგრესიული ხდებოდა. არ მინდოდა ამ მომენტის გაფუჭება.

-ეგ, რომ გამოვტოვოთ არა?

-დიმააა !

-კარგი !.. მაგრამ არც კი ვიცი რა უნდა გიპასუხო, იმდენი წელი გავიდა, მგონი ისიც აღარ მახსოვს რა მოხდა. უბრალო მე მაგ წყენასთან ერთად გავიზარდე. – ისეთი ნაღვლიანი იყო მინდოდა ჩავხუტებოდი და როგორმე მენუგეშებინა.

- შენ ხომ ყველაფერი იცი რა, როგორ მოხდა. რატომ არ უშვებ, რომ იქნებ ნანა მართალია და იქნებ იმ წუთას სხვა გამოსავალი არ ქონდა. რატომ არ საუბრობ მასთან ამაზე, რატომ არ უსმენ მის ვერსიას?

-არ შემიძლია ! ან ვის უნდა მოვუსმინო? ის უბრალოთ მამაჩემის ცოლია. დედაჩემი ოცი წლის წინ მოკვდა და ეს ამბავიც მასთან ერთად დავმარხე.

-რამდენჯერაც არ უნდა გაიმეორო ეგ, ფაქტი მაინც უცვლელია. ნანა დედაშენია, ის ცოცხლია და ამ სახლში შენს გვერდით ცხოვრობს და ეს ქალი იმითაც კმაყოფილია, რომ უბრალოდ გიყუროს.

-დედები შვილებს არ ტოვებენ ! მითუმეტეს, თავის არ იკლავენ და ორი პატარა შვილს უდედობისთვის არ წირავენ.

-თვითმკვლელობის მცდელობას მეც ვერ გავამართლებ მიუხედავად იმისა, რომ შეიძლება ამის მიზეზი მართლაც ჰქონდა. ყველას ერთნაირი ფსიქიკა არ აქვს დიმა. ყველა ერთნაირად ვერ უძლებს ტკივილს. რაც შეება დატოვებას, მას არ დაუტოვებიხარ უბრალოთ, ძალიან ცუდად იყო და საღად ვერ აზროვნებდა. ხომ დაბრუნდა შენ წასაყვანად ?!

-დააგვიანდა ! თანაც, მერე მამას მაშორებდა.

-შენ განსჯას და დადანაშაულებას არ ვაპირებ, მაგრამ მაინც ვთვლი, რომ სწორად არ იქცევი. მაშინ გოგიც ისეთივე დამნაშავეა, როგორც ნანა.

-ვიცი. მისი გაგება როგორღაც შევძელი, მაგრამ არც მისთვის მიპატიებია.

- ამ ისტორიაში ყველაზე მეტად დაზარალებული ნანა. მისთვის ერთხელ მაინც, რომ მოგესმინა მიხვდები, რასაც ვგულისხმობ. ოცი წელია თბილად არ შეგიხედავს და დედას არ ეძახი. არ შეუძლია ჩაგეხუტოს და მოგეფეროს. ამაზე დიდი სასჯელი ქალისთვის არ არსებობს. წარმოდგენაც კი არ გაქვს, როგორ ტკივა და განიცდის.

- წლების წინ ჩემს ტკივილზეც, რომ ეფიქრათ ახლა ეს მდგომარეობა არ გვექნებოდა.

- გთხოვ დაელაპარაკე, დედას ნუ დაუძახებ უბრალოთ დაელაპარაკე. თვეში ერთხელ მაინც ჰკითხე –როგორ არის და რამეში ხომ არ სჭირდები. ეს უბრალოთ, ადამიანური თვალსაზრისით მაინც გააკეთე.

-არ შემიძლია !

- დიმა ხვალ რომ გაიღვიძო და აღარ გყავდეს, მართლა რომ მოგიკვდეს? – პასუხი ვერ გამცა, თავლები დახუჭა და ისე ამოისუნთქა გასაგები იყო ყველაფერი.– რამდენიც არ უნდა უარყო ისევ ისე გიყვარს, როგორც ოცი წლის წინ და არ იუარო, მაინც არ დაგიჯერებ ! თუ მაგ წყენის დავიწებას ვერ შეძლებ, შიგნიდან შეგჭამს. ისედაც, ხომ ხედავ შენს ცხოვრებას მთლიანად აკონტროლებს. ეგ შენი სიუხეშე და სიცივე იმუნიტეტია თავის დასაცავად. დიმა მგონია, რომ ადამიანების მიმართ სიყვარულის გეშინია.

-არ მეშინია ! უბრალოთ არ გამომდის და ვერც თავს დავაძალებ. თან ნაკლები იმედგაცრუება მოაქვს.

– ძალიან ბევრი საკითხია რომელსაც უნდა გადახედო. მაგალითად, როცა დრო მოვა და შენი ცხოვრებიდან გამიშვებ, შემდეგ ხომ უნდა შემოუშვა სხვა და ის სხვა რათქმაუნდა უნდა გიყვარდეს, მაგრამ თუ მუდმივად იმედგაცრუებაზე იფიქრებ, ასე ხომ მარტო დარჩები ! – ეს ყველაფერი, უფრო პირადი სარგებლობის გამო ვუთხარი მისი რეაქცია და პაუხი მაინტერესებდა.

– ჩემი ცხოვრებიდან შენი გაშვება არასდროს არ გადაიხედება ! მგონი, უკვე დროა ამ აზრს შეეგუო . ჩემი გრძნობების საკითხებს კი თუ გინდა ერთად გადავხედოთ... და ძალიან გთხოვ ახლა, ეს პასუხი საჩხუბარ მიზეზად არ აქციო. –ჩხუბს ნამდვილად არ ვაპირებდი, მინდოდა კიდეც ამ პასუხის მოსმენა. უსიტყვოდ ავდექი და საწოლის გაშლა დავიწყე. – ვსო, მოვრჩით? ასე მარტივად? – მიუხედავად თხოვნისა ალბათ, მაინც ელოდა რომ სცენებს მოვუწყობდი. მეც შანსი გამოვიყენე და ვუპასუხე :

-ხომ მთხოვე არ მეჩხუბოვო, ხოდა დავიძინებ.

– ანუ, ამის შემდეგ ჩემთან ჩხუბისგან თავის შეკავება თუ მოგინდება წახვალ და დაიძინებ?

-ასე გამოდის... და სულაც არ არის ეს, სასაცილო !

-კი გეთანხმები, საერთოდ არ არის სასაცილო. უკაცრავად !

-იცინე, იცინე და ცნობისთვის ეს თემა ჯერ არ დახურულა, რაღაც გეგმები მაქვს. და კიდევ იცი რა? ის სიყვარული და სითბო, რომლებსაც შენი მშობლები მჩუქნიან მგონია, რომ შენ გეკუთვნის და რადგან ამის გამოხატვის საშვალებას შენ არ აძლევდი, რაც ამ ხნის მანძილზე დაუგროვდათ, ახლა ერთბაშად მე მიზიარებენ. ასე, რომ სულ ტყუილად იეჭვიანე დღეს მათზე. ღამემშვიდობის !

-მაგ დასკვნების გამოტანას მათლა ჯობია დაიძინო. ღამემშვიდობის !

- დიმა, ნუ გაურბიხარ ყველაფერს, რასაც შეუძლია ბედნიერი გაგხადოს.

-ხვალ საღამოს, ექვსი საათისთვის ჩემი მეგობრის დაბადების დღეზე მივდივართ. უარს აზრი არ აქვს! – მშვენიერი გადასვლა ჰქონდა.

-არის ბატონო ! – მგონი შევეჩვიე, ის ბრძანებებს გასცემს მე კი ვემორჩილები.

წვეულების შესახებ დილით ნანამაც მითხრა. არმოჩნდა, რომ თავადაც დაპატიჟებულები იყვნენ, მაგრამ წამოსვლას არ აპირებდნენ– მაგ ასაკიდან უკვე გამოვედითო. გამიხარდა მისგან, მაინც რომ გავიგე ვისთან და სად მივდიოით. ჩემმა მეუღლემ წინ დღით იმდენი ისაუბრა ამას როგორღა ვკითხავდი. ნანამ, რომ გაიგო სახლში მომზადებას ვაპირებდი გადაირია. საღამოს უნდა ბრწყინავდეო. ძალით ჩამწერა სალონში და ასევე ძალით წამიყვანა მეგობრის მაღაზიაში კაბის ასარჩევად. ბევრი ვეხვერწე არ შეწუხდე რამეს ჩემს გარდერობში შევარჩევთქო, მაგრამ ვინ დაგიჯერა. იმდენი კაბა მომარგო, მოსინჯვაში არაქათი გამომელია. იმდენად ახარებდა ჩემზე ზრუნვა უარი ვერ ვუთხარი.ბოლოს როგორც იქნა შევარჩიეთ. გამოსაცვლელი ოთახიდან გამოვდიოდი და შემთხვევით მათ საუბარს მოვკარი ყური. ალბათ არც გავჩერდებოდო, მაგრამ მივხვდი თემა ჩვენ გვეხებოდა და გულმა არ მომითმინა, ფეხი შევიჩერე.

-ნანა ასეთი ბედნიერი ბოლოს როდის გნახე არც კი მახსოვს. რით დაიმსახურა? ანასც კი არ გამოყოლილხარ საყიდლებზე.

-შენ რომ იცოდე როგორი კარგი გოგოა, მაგას არ მკითხავდი. ძალიან განათლებული და თავშეკავებული. მასზე ზრუნვის უფლებას მაძლევს, თორემ ხომ იცი ახლანდელი გოგონები დედამთილს არ გაიყოლებდნენ. თან ესეც რომ არა, ჩემი დიმას მეუღლეა და ეგეც საკმარისია.

-ოხ ჩემო ნანა ! რამდენი წელი გავიდა და ისევ მაგ დარდს ატარებ. იქნებ ცოლმა მაინც შეცვალოს ცოტათი.

-არ ვიცი თინა. ისე უცებ, სინათლესავით შემოიჭრა თაკო ჩვენს ცხოვრებაში ღმერთმა ქნას ეგ, სასწაულიც მოხდეს და შვილი დამიბრუნოს.

-მას როგორ ექცევა ? ბოდიში, ამას რომ გეკითხები, მაგრამ ხომ იცი დიმა როგორია. მეგონა არასდროს, არავინ შეუყვარდებოდა. იმდენი საყვარელი გამოიცვალა... თან ნინასაც, რომ დაშორდა მას შემდეგ სულ გადავიწურე იმედი.

-არ გეწყინოს თინა, ვიცი შენი ახლობელია, მაგრამ ეგ ურთიერთობა დიდხანს არ გაგრძელდებოდა. ნინა, ზედმეტად თავისუფალი გოგოა დიმა, კი ზედმეტად ეჭვიანი და მკაცრი. ვერც წარმომედგინა მის გვერდით.

- თაკომ იცის მისი წარსული ?

-არ ვიცი , არ ვიცი ! გული გამისკდება მათ ურთიერთობა რომ გაფუჭდეს. წარსულს აღარ დავეძებ , მთავარია ახლა იყოს ჭკვიანად. თაკოს, ისე რომ მოექცეს, როგორც გოგი მე, გეფიცები ყველაფერს ხაზს გადავუსვამ. დავივიწყებ, რომ ჩემი შვილია.

სასწრაფოდ გამოვედი. კიდევ რამე რომ მომესმინა მის შესახებ ნამდვილად გული გამისკდებოდა. კი ვხვდებოდი მის წარსულზე , მაგრამ ასე დეტალებში მოსმენა, მაინც მტკივნეული აღმოჩნდა. ნინას გაგონებაზე ხომ საერთოდ სისხლი ამიდუღდა. ნანამ შემატყო არელვებული, რომ ვიყავი და გაჩერება არ დაუძალებია. ავიღეთ ჩვენი ნივთები და სალონში წავედით. მანქანაში ერთხანს ჩუმად ვიჯექით. ვერ გადამეწყვიტა მეკითხა თუ არა. ბოლოს ვეღარ მოვითმინე და მაინც ვკითხე :

-ნანა შეგიძლია რაღაც მომიყვე?

-გაიგონე? თინას გაჩუმება შეუძლებელია. თაკო, ამის გამო არ მინდა უსიამოვნება გქონდეთ.

- ეს ამბები აქამდეც ვიცოდი და არ ვაპირებ მის წარსულზე ჩავიციკლო. არ ჩხუბებთ დამშვიდდი. _ ღიმილით ვუპასუხე. არაფერიც არ ვიცოდი, მაგრამ მოვატყუე ხომ არ ვანერვიულებდი. – უბრალოდ მაინტერესებს რა ურთიერთობა ქონდა ნინასთან.

- მხოლოდ ის ვიცი რაც სხვამ მითხრა. დაახლოებთ სამი თვის წინ დაშორდნენ ერთმანეთს. ზუსტად ვერ გეტყვი რა ურთიერთობა ქონდათ. ნინა რამდენჯერმე ჩემთანაც იყო მოსული საყვედურებით, მღალატობს და არ ვუყვარვარო. დიმას ბევრი გახმაურებული რომანის შემდეგ ესეც დროებით ურთიერთობად ჩავთვალე. არც შევმცდარვარ. თან ნინას ბავშვობიდან ვიცნობ და არასდროს არ მომწონდა მისი ჩვევები, გათამამებული და განებივრებული გოგოა. არც დიმას, მაგრამ არ ვიცი რა მიზეზით იყო მასთან ან რა მიზეზით დაშორდა. მართალია ჩემი შვილი მის ცხოვრებაში არ მიშვებს, მაგრამ ზუსტად ვიცი რა მოსწონს, რა უყვარს, რა აბრაზებს და რა უხარია. შენ სრულად ჯდები მის გემოვნებაში ! – გამიღიმა და ხელზე ხელი დამადო.

-ანუ მის ცხოვრებაში სერიოზული არავინ ყოფილა?! – მეტი დარწმუნებისთვის ვკითხე.

-არა და აღარც კი მქონდა იმედი მისი დაოჯახების. მიუხედავად იმისა, რომ მსურველი ბევრი იყო. დიმა ვერ იტანს, როცა ინიციატივა ქალისგან მოდის.

-თქვენი ურთიერთობის მიუხედავად მასზე ყველაფერი იცი. საოცარი ქალი ხარ ნანა ! – ვუთხარი და ლოყაზე ვაკოცე.

- მე კიდევ ბევრი რამე ვიცი, მაგრამ შენ გელოდები როდის მომიყვები.– მითხრა და კითხვის თვალებით გადმომხედა. –არ ვაპირებ თქვენს ურთიერთობაში ჩარევას, მგრამ ხომ იცი ყოველთვის შეგიძლია ჩემი იმედი გქონდეს. – მივხვდი რასაც გულისხმობდა და თანხმობის ნიშნად თავი დავუქნიე. – მას ძალიან უყვარხარ თაკო !


ბოლო სიტყვები სასიამოვნოდ მოედო სმენას. საუბრის გაგრძელება აღარ მიცდია. საკმარისზე მეტი მოვისმინე მისგან. როგორც წესი რძალ–დედამთილს შორის ასეთი დიალოგებია არ იმართება ხოლმე. რატომღაც დედები, შვილის ასეთ ისტორიებს რძალთან ისე მალავენ თითქოს, სახელმწიფო საიდუმლოება იყოს, მაგრამ ნანა განვითარების სხვა საფეხურზე იდგა... ნინასთან დაკავშირებით ვეთანხმებოდი, ნამდვილად გატუტუცებული და თავხედი გოგო ჩანდა. ისიც ნათელი იყო, რომ ადვილად არ გაქრებოდა ჩვენი ცხოვრებიდან და ბევრჯერ შეგვიქმნიდა უსიამოვნო მომენტებს. ისიც ვიფიქრე ფოტოებს ის ხომ არ მიგზავნიდა.
ხუთი საათი სრულდებოდა სახლში, რომ დავბრუნდით. დიმაც მალე მოვიდა ჩემს წასაყვანად. თვად უკვე მზად იყო. თამამდ შემიძლია ვთვქვა, ასეთ სიმპატიურ მამაკაც პირველად ვხედავდი.საოცრად მოხდენილად ეცვა. ჩემთვის რათქმაუნდა არ უთქვამს, მაგრამ ისე შემათვალიერა მივხვდი, ტანზე მომდგარ გრძელ, ზურგზე ღრმა ჭრითა და ზომიერი დეკოლტით ვერცხლისფერ კაბაში, ზედმეტად კარგად გამოვიყურებოდი. მერე, ერთმანეთს რომ ვუხდებოდით ამას ნანს და გოგის ბედნიერი სახეც მოწმობდა. ვიდრე კარებში გავიდოდით ნანამ ჩუმად მითხრა, რომ ნინაც იქ იქნებოდა. ეს გოგო, ნამდვილი მოუშორებელი ჭირი გახდა. მთელი გზა დაძაბული ვიყავი, ვინ იცის რა გამოხტომა მოუვიდოდა აზრად. არ მინდოდა უცხო გარემოში, უხერხულ მდგომარეობაში არმოვჩენილიყავი. მერე კი ჯავრი მეუღლეზე უნდა მეყარა... როგორც იქნა მივედით. ავტომობილიდან გადმოსვლაში დამეხმარა და ხელი ისე ჩამჭიდა, გეგონებოდათ სადმე გაქცევას ვაპირებდი. ზურა და გუგაც იქ იყვნენ. კიდევ რამდენიმე მეგობარი გამაცნო. ძალიან სასიამოვნო ხალხი აღმოჩნდა, საერთო ენა მალე გამოვნახეთ და დაძაბულობაც მომეხსნა. საკმაოდ მაღალი დონის წვეულება იყო. მედიის, რამდენიმე წარმომადგენელიც შევნიშნე. ნინა არსად ჩანდა და ვიფიქრე მოსვლას საერთოდ არ აპირებდა. ვეჭვიანობდი. ჩემი სიხარული დიდხნს არ გაგრძელდა და პირიქით თვალებში დამიბნელდა, როდესაც ნინა და ჩემი ყოფილი უფროსი ნიკა, მეგობრებთან ერთად მოვიდნენ. ასე მაშინაც კი არ შემშინებია დიმა, რომ ოჯახით დამემუქრა. ვინ იცის რა საშინელებას დაატრიალებდა ... აღელვებულმა შევხედე და თვალებით შევემუდარე თავი შეეკავებინა. ჩვენთან მოვიდნენ, რადგან იუბილარიც ჩვენს მაგიდასთან იჯდა. ნინამ ყველა, ჩევული თავხედურობით მოგვიკითხა თუმცა, იმ წუთას საერთოდ არ მადარდებდა ის რას გააკეთებდა. მთელი ჩემი ყურადღება დიმაზე იყო გადატანილი. ნიკამ იუბილარს მიულოცა და დანარჩენებს ხელის ჩამორთმევით მიესალმა. როცა ჩემი ჯერიც დადგა პირდაპირ თავლებში შემომხედა და ხელი გამომიწოდა. მთელი სხეულით ავკანკალდი. დავინახე დიმას, როგორ შეეცვალა სახე თავლებიდან ნაპერწკლებს ყრიდა. ხელს ვერ ჩამოვართმევდი, მაგრამ როგორ გაიგებდნენ ამას სხვები?! – წაღებული ხელი უკან დავაბრუნე და ჩემს ქმრის ხელს ჩავებღაუჭე. შევატყე ესიამოვნა და უხერხულობისგან, რომ ვეხსენი თვად შეაგება და ისე მოუჭირა ლამის ძვლების ხმა გავიგონე. მალე მოგვშორდნენ. წვეულება ჩვეულებრივად გაგრძელდა. ვისაც ხალისი ჰქონდა ერთობოდა. მე კი გართობას რას დავეძებდი ოღონდ, ყველაფერი მშვიდობით დამთავრებულიყო. დიმამ გადმომხედა და რაღაცის თქმა დააპირა, მაგრამ ამ დროს მეგობრებმა სთხოვეს ცოტახნით გაჰყოლოდა. შევატყე წასვლა არ უნდოდა, მაგრამ უარიც ვერ უთხრა. ცოტა შეაგვიანდა. ნიკაც ისეთი დაჟინებით მიმზერდა სული მეხუთებოდა. სუფრასთან ბოდიში მოვიხადე და ვერანდაზე გავედი.

- მოგილოცავდი, გეტყოდი ბედნიერები იყავითთქო, მაგრამ არ შემიძლია ! –მომესმა ნაცნობი ხმა და მუხლები მომეკვეთა. ძლივს შემობრუნდი. ვერანდის კედელი მთლიანად მინის იყო და ადვილად შემეძლო დამენახა თუ დიმა გამოჩნდებოდა.

-ნიკა ძალიან გთხოვ, ახლა მაგის დრო არ არის, სხვა დროს ვისაუბროთ !

-სხვა დროს? ისეთი დაცვა გყავს საერთოდ გარეთ მარტოს გიშვებს? სიმართლე გითხრა, მის ადგილზე მეც ვერ გაგიშვებდი. – მითხრა და ვნებით ამათვალიერა. ზიზღი დამეუფლა.

- შენ მის ადგილზ არ ხარ და ახლა მაგ დაცვამ თუ დაგვინახა კაცმა არ იცის რა მოხდება. გთხოვ წადი !

-წავალ, თუ მეტყვი რატომ გააკეთე ეს ! მგონი არ ვიმსახურებდი.
-
-ნიკა გთხოვ, არ მინდა ამაზე საუბარი.

-მოგვიწევს და შენც მოგიწევს სიმართლის მოსმენა.

გული ამომივარდა დარბაზში შემოსული დიმა, რომ დავინახე. ნინაც თან ახლდა, მაგრამ ამაზე გასაბრაზებლად ნამდვილად არ მეცალა. მაგიდასთან რომ არ ვიჯექი, ვერანდაზე გამოიხედა და ჩქარი ნაბიჯებით წამოვიდა. მეც სასწრაფოდ წავედი მისკენ კარებში გადავუდექი და ხელებით შევაჩერე. მის უკან გავიხედე, კიდევ კარგი ზურა და გუგა არ ჩანდნენ თორემ, სამ არანორმალურს ნამდვილად ვერ შევაჩერებდი.

-გთხოვ ... გთხოვ ... გთხოვ ... – შემომხედა. ეტყობა ძალიან შეშინებული სახე მქონდა. ხელი მომკიდა და წამიყვანა. უკან მოხედვა მოვასწარი. ნიკას, ორივე ხელი ჯიბეში ჰქონდა ჩაწობილი, მოაჯირზე იყო მიყრდნობილი და ირონიულად იცინოდა. მგონი სპეციალურად მოიქცა ასე. იცოდა, დიმა დაგვინახავდა და ცუდი რეაქცია ექნებოდა. გავბრაზდი. უცებ მოცეკვავე წყვილებს შორის არმოვჩნდით. დამატრიალა, ხელზე და წელზე ისე მომიჭირა მეგონა ძვლებში გადამტეხდა. მუსიკას ავყევით.

-რა გინდა, ორივე მოგკლათ? – ჩუმად, მკაცრი ხმით მკითხა.

-არ მინდა !

-ნამდვილად გინდა ! ისე ვერ გაბედავდი მაგ კაცთან ლაპარაკს.

-უბრალოთ ვერანდაზე ერათად აღმოვჩნდით და მომილოცა !

-შენ გგონია მაგ სისულელს დავიჯერებ?

-თუ გინდა ნუ დაიჯერებ ოღონდ ახლა აქედან წამიყვანე. სახლში ვისაუბროთ.

-სანამ ძვლებს არ დავუმტვრევ მანამდე არსად არ წავალ. როგორც ჩანს კარგად ვერ ავუხსენი. მერე შენ მოგხედავ ! – მისკენ წასვლა დააპირა. ისე ძლიერად მოვეჭიდე მეც გამიკვირდა, სად მქონდა ამხელა ძალა.

-იცოდე, ახლა თუ წახვალ მოვკვდები. მედიაც აქ არის. მათ როგორ ავუხსნით? ამ სირცხვილს ვერ გავუძლებ ! სადაც გინდა იქ წავიდეთ, რაც გინდა ის გამიკეთე ოღონდ ახლა აქედან წამიყვანე...

-მაინც ვერ გადამირჩება.

დამიჯერა. ყველას დავემშვიდობეთ. ნინა ზედმეტად ნაწყენი ჩანდა ჩვენი წასვლის გამო. რატომღაც თავში გამიელვა, ეს ყველაფერი მან და ნიკამ ხომ არ დაგეგმათქო. ალბათ უნდოდათ სკანდალში გავხვეულიყავით და მერე ვინ იცის რას მოიფიქრებდნენ მიზეზად... უფრო და უფრო ვრწმუნდებოდი ჩემი აზრის სისწორეში. ნიკას ამ წრეში კარგად იცნობდნენ. მანქანას,როგროც ყოველი ჩხუბის შემდეგ ახლაც გიჟივით მიაქროლებდა. უკვე გვიანი იყო. სახლში ყველას ეძინა.ხელი მომკიდა და კიბეებზე ძალით წამათრია. ოთახში რომ შევედით პირდაპირ საწოლზე დამაგდო, ჩემს ზემოდან მოექცა, ხელი ყელზე მომიჭირა მიღრიალა:

-მითხარი რა გაგიკეთო ახლა?!

– მომკალი ... მომკალი და დამასვენე !– ატირებულმა ვუყვირე.– აღარ შემიძლია უკვე
შენი შიშით ცხოვრება! სულ ასე უნდა იყოს? ყოველას ცემ ან მოკლავ ვინც დამელაპარაკება და შემომხედავს?

-კი, ყველას. განსაკუთრებით კი იმ ნ*******ს.

-რატომ ? რატომ? – ხელის კვრით მოვიშორე და საწოლიდან წამოვხტი.

-იმიტომ, რომ ჩემს გარდა არავის აქვს უფლება გიყუროს !

-ვაიმე... მიყურონ მერე ამით ჩვენ რა გვაკლდება, მაგრამ მაინცდამაინც ყველაზე -მეტად მას, რატომ ერჩი?

-შენ რატომ იცავ, რატომ არ მომეცი უფლება მეცემა? გიყვარს? ბოლოს და ბოლოს იტყვი რა ურთიერთობა გაქვ მაგ კაცთან? – უკვე გიჟს გავდა.

-რა ურთიერთობა მაქვს? მაქვს?... შენ საერთოდ ჭკუაზე ხარ? რაც შენთან ვარ გარეთ მარტო არ გავსულვარ, ჩემს ტელეფონს სრულიად აკონტროლებ და ზუსტად იცი ვის ვეკონტაქტები. ყველა ახლობელ ადამიანს ჩამომაშორე და ახლა, როგორ ბედავ და ნიკასთან რამე ურთიერთობას მაბრალებ! თუ ადამინის ცემა და მოკვლა არ მინდოდა, მაინცდამაინც აქ სხვა მიზნები უნდა მქონდეს? საერთოდ არ მენდობი?

-ახლა ვეღარ გექნება, მაგრამ აქამდე რა ურთიერთობა გქონდა მასთან? – დამარცვლით გამიმეორა

-მე შენ წარსულში ვიქექები ? გეკითხები ნინაზე ახლაც შანსს, რომ არ უშვებს კუდში გდიოს. გგონია ვერ დავინახე ერთად რომ შემოხვედით?.. გეკითხები რამდენი ქალი ყოფილა შენს ცხოვრებაში?

-მე კაცი ვარ და ჩემი „სოჩიკი“ არ წერს, გესმის? კითხვაზე მიპასუხე !

-რა გაინტერესებ რა?... მკითხე პირდაპირ! გაინტერესებს დაწერა თუ არა ჩემმა „სოჩიკმა“ ? – გული ყელში მომებჯინა.– არ დაუწერია ... ნიკასთან არ ვწოლილვარ ... ჩემთვის არაფერს წარმოადგენს... მასთან არ ვწოლილვარ გესმის? ... და თუ შენი მამაკაცური ღირსება დამშვიდდება მოდი და თავადა შეამოწმე იქნებ, ამის შემდეგ მაინც შეწყვიტო ჩემი დადანაშაულება და ტანჯვა. – ვუყვიროდი და ტანზე კაბას ვიგლეჯდი.

-თაკო რას აკეთებ ?! – მომვარდა და გამაჩერა.

-ვიხდი დიმა, ვიხდი ! ჩემი თავი ლანგარით უნდა მოგართვა. იქნებ ამის შემდეგ მაინც დაწყნარდე.

-გაჩერდი , გაჩერდი–მეთქი ! – ერთიანად შემბოჭა, კაბის სალტეები ადგილზე დააბრუნა, ჩემი აცხცახებული ნიკაპი ხელში დაიჭირა და პირდაპირ თვალებში ჩამაჩერდა. – გიჟივით მინდა ჩემს მკლავებში მოგაქციო, გიჟივით მინდა მაგ ტუჩების, მაგ თვალებისა და შენი სხეულის ალერსით გული ვიჯერო, მაგრამ ახლა არა და ასე არა ! მოვა დრო შენი სურვილით, შენი სხეულის ყველა სანტიმეტრს შევიგრძნობ... და ეს დრო, რომ მოვა შენ თავს ვერაფრით დაიხსნი ჩემი მკლავებიდან, მანამდე კი ამას დავჯერდები. – ცხოველივით დამაცხრა და ისე მაკოცა, ტუჩები მეტკინა. მერე გაიწია, თავისაზე ენა მოიტარა. აი, ისე რაღაც ძალიან რომ გეგემრიელა და გრამის დაკარგვა, რომ არ გინდა. დიდი თვალებით ვუყურებდი და ღია პირით ღრმად ვსუნთქავდი. ადამინას არ გავდა. მერე გაიქცა და ამ მდგომარეობაში მარტო დამტოვა.


ძალაგამოცლილ, განაწყენებული, შეურაცხყოფილი და თითქმის განადგურებული დამტოვა... ყველაზე უადგილო, ყველაზე შეუფერებელი და საერთოდ წარმოუდგენელიც კი იყო იმ წუთას ჩემ თავთან გამოტყდომა, მაგრამ ვეღარ დავმალე, მივხვდი, რომ მართლა გიჟივით მიყვარდა ეს კაცი . მთელი გულით და სხეულის ყველა უჯრედით მიყვარდა. ამიტომ მწყინდა მისგან ყველაფერი. გულს უყვარდა, მაგრამ გონება ამის უფლებას არ მაძლევდა. ამიტომ ვიყავი მასთან შეშლილი არანორმალური და დაუმორჩილებელი . ეს ის მომენტია, რომ არ უნდა გიყვარდეს, მაგრამ მაინც რომ გიყვარს...

მეორე დრეს ოთახიდან არ გამოვსულვარ. ნანაც სამსახურს დაუბრუნდა და გამიმართლა, სახლში მარტო ვიყავი. არავისთან საუბარი არ მინდოდა. მთელი დღე ვტიროდი. ვტიროდი ტკივილზე, იმედგაცრუებაზე, იმ გრძნობებზე რომლებიც მის მიმართ მქონდა და ის, ასე მონდომებით ანადგურებდა. ვტიროდი იმაზეც, რომ ამ ტირილს აზრი არ ჰქონდა, რომ ყველას წინაშე მაინც მომიწევდა ბედნიერების თამაში. განსაკუთრებით ახლა, როდესაც რამდენიმე დღეში ჩემი მშობლები უნდა ჩამოსულიყვნენ. მათთან განსაკუთრებით უნდა მებრწყინა, რომ უკან დამშვიდებულები წასულიყვნენ. ... და კაცი, რომელმაც წინ დღით თითქმის სიყვარული ამისხნა და გაიქცა, რომელიც ასე მიყვარდა ახლა, ჩემს გვერდით არ იყო და ჩემს გამხნევებას არ ცდილობდა...

ოთახის კარი შემოაღო. ზურგი ვაქციე, არ მინდოდა მისი დანახვა და არც ის მინდოდა ჩემი დაწითლებული თვალები დაენახა... წყალი გადაივლო და გამოიცვალა. გული მიცემდა მის ახლოს ყოფნას, რომ ვაცნობიერებდი. ისევ ზურგით ვიჯექი. კარებთან მისული უკან მობრუნდა ჩემს წინ აღიმართა და მითხრა :

-შენთვის შეურაცხყოფი მოყენება არც კი მიფიქრია, მაგრამ თუ უნებურად გამომივიდა ბოდიშს გიხდი !


ისე მტკიოდა მისი ბოდიშიც კი უპასუხოდ დავტოვე. მისაღებში ჩავიდა. რადგან ვახშმის დრო იყო მეც მოვწესრიგდი და ჩავედი. მომიკითხავდნენ და ზედმეტ კითხვებს ავარიდე თავი. თანაც, მათ რას ვერჩოდი. შუა სუფრაზე ვუთხარი რაღაც მინდა გითხრათთქო. დიმამ ისე შემომხედა ვინ იცის რა იფიქრა.

-გისმენთ შვილო ! – მზრუნველი ხმა მომაგება გოგიმ.

- პირველ რიგში მინდა იცოდეთ, რომ მე ძალიან ვამაყობ ჩემი ოჯახით. ისინი უბრალო, მშრომელი ადამიანები არაიან. ცხოვრების პირობების მოწყობა ყოველდღიური შრომით უწევთ. არ არიან შეჩვეული ასეთ სასახლეებს და ასეთ ცხოვრების სტილს. ამიტომ მინდა გთხოვოთ, მათ დასახვედრად რაიმე განსაკუთრებულს ნუ გავაკეთებთ თავი უხერხულად, რომ არ იგრძნონ. თუ თქვენთვის საწყენი არ იქნება აქ გავუმასპინძლდეთ, უბრალო ოჯახური ვახშმით.

- მე მეგონა ასე უფრო გავახარებდით, მაგრამ როგორც შენ გინდა თაკო ისე გავაკეთოთ. მთავარია შენ იყო კმაყოფილი შვილო .მიხარია ასე რომ ფიქრობ მშობლებზე. – მითხრა ნანამ და ჩემთან ჩასახუტებლად წამოვიდა. დიმამ ისეთი ნაღვლიანი თავლებთ შემოგვხედა გული შემეკუმშა.

-გადაწყვეტილია, ხვალ აქ ვეპატიჟებით შენს მშობლებს. დაურეკე და უთხარი შვილო. – ომახიანი ხმით მითხრა გოგიმ.

ცოტა კიდევ ვისაუბრეთ და მერე ყველანი დასაძინებლად წავიდნენ. მხოლოდ მე და დიმა დავრჩით. მგონი არცერთს არ გვინდოდა ოთახში ასვლა. იქ სულ დაძაბული ატმოსფერო იყო და რაღაცნაირად ჩვენზეც მოქმედებდა. ორივე ერთდროულად ავდექით. ის გასასვლელი კარისკენ წავიდა.

-სად მიდიხარ ? – ცოტა უხეშად ვკითხე.

– ჩემს სახლში. არ მინდა შეგაწუხო.

– ჯერ ოთაში ავიდეთ საქმე მაქვს . – უსიტყვოდ გამომყვა. – მიუხედავად იმისა, რომ ჩემი თხოვნა არასდროს გესმის მაინც იძულებული ვარ რაღაც გთხოვო. ხვალ, როცა ჩემი მშობლები მოვლენ დამეხმარე. ცოტახნით მაინც იყავი სხვანაირი. პატივისცემა, ყურადღება და ცოტაოდენი სითბო გამოხატე. არ მინდა დარდი გაყვეთ.

– კარგი ! – ცოტახნის დუმილის შემდეგ – თაკო ძალაინ ნაწყენი ხარ ხო?

-შენ, როგორ ფიქრობ, არ მაქვს მიზეზი ?

-კარგი, გასაგებია. მე წავალ !

-დარჩი ! – გაკვირვებულმა შემომხედა.– როცა ვიჩხუბებთ, ყოველ ჯერზე თუ წახვალ ეჭვებს გამოიწვევს. – კიდევ რომ გაქცეულიყო და მარტო დავეტოვებინე ვერ გავუძლებდი.

ჩემს გვერით, რომ დავიგულე დავმშვიდდი. მერე ტელეფონი ავიღე და ლილესთან გასაგზავნი ტექსტი ასჯერ დავწერე და წავშალე. კიდევ ბოდიშების ხდას აზრი არ ქონდა . არც უნდოდა მას ჩემგან ბოდიში. მას დრო სჭირდებოდა წყენის დასავიწყებლად. მე კი ყველაზე მეტად მჭირდებოდა მისი, გვერით ყოფნა.ხოდა ზუსტად ეს მივწერე:

–„ არ ვიცი შენს ადგილას მე, ამ დროში თუ გაპატიებდი. ისიც არ ვიცი საერთოდ გაპატიებდი თუ, არა. ამას არც შენგან ვითხოვ. უბრალოთ ხვალ ძალიან მჭირდები ! ყველაზე მეტად მინდა ჩემს გვერდით იყო“. – პასუხმა საკმაოდ დიდხანს დააგვიანა, იმედიც კი გადამეწურა, რომ მომწერდა. შეტყობინება მოვიდა.

– „ მისამართი ? დრო?“ ... ეს ორი სიტყვა ჩემთვის, მის ათას უთქმელ სიტყვას ნიშნავდა. გადააბიჯა ძალიან დიდ წყენას, რომელსაც ის გრძნობდა და მარტო არ დამტოვა. ეს მხოლოდ ერთგულ, ნამდვილ მეგობრებს შეუძლიათ! – იმ ღამით ორმაგად მშვიდად დავიძინე.

მთელმა დღემ ფუსფუსში შეუმჩნევლად გაიარა. გოგი შუადღისას თავის მეგობარ დავითთან ერთად დაბრუნდა და პირდაპირ მარანში გაემართნენ, ღვინის საკითხი უნდა გადავჭრათ იმერელი სტუმრები გვყავს და თავს ხომ არ შევირცხვენთო. გამეხარდა კიდეც ვინაიდან დავითის ხუმრობებს კარგად ვიცნობდი, ვინ იცის რას იტყოდა. გოგიმ მძღოლს სთხოვა სტუმრებს დახვდი და სახლამდე მოაცილეო. ტელეფონზე შეტყობინება მოვიდა. დავხედე, ლილე.

„ ამ რეზიდენციაში შემოსასვლელად საშვი მჭირდება ? თუ კავშირები გამოვიყენო ! “
გახარებული გავვარდი ეზოში და დაცვას ვთხოვე კარი გაეღოთ. ლილეს მანქანიდა წესიერად გადმოსვლა არც ვაცადე, დავეტაკე და ჩავეხუტე.

_ მადლობა, რომ მოხვედი !

-საკმარისზე დიდხანს გაძელი უჩემოდ, ახლა ცოტახანს გაპატიებ. სიძე გვიყურებს. – გავიხედე და ჩვენს უკან იდგა.

– გაიცანი ეს ჩემი...

-მეთვითონ. ლილე. – ხელი გაუწოდა.– გილოცავთ !

-სასიამოვნოა , დიმა , მადლობა ! – მანაც შეაგება ხელი და გაუღიმა. – სახლში შევიდეთ !

-თაკო რა სიმპატიურია. ახლა მესმის შენი, მაგრამ ძაან სერიოზულია ხო? – ეგონა ისე მითხრა ვერ გაიგონებდა, მაგრამ მის მახვილ ყურს რას გამოპარებდი. ჩვენსკენ თითქმის შეუმჩნეველი ღიმილით მოიხედა.

-შენ რა შეგცვლის ! – ღიმილით ვუთხარი და ხელი ვკარი.

ლილეს მოსვლამ მხიარულება შემოიტანა. ზედმეტად კარგი კომუნიკაბელურობის გამო ადვილად მოერგო სიტოაციას. თქვენ წარმოიდგინეთ დიმას გაღიმებაც კი შეძლო. გვერდით დაუსკუპტა და დარწმუნებული ვარ ჩემზე „ეჭორავებოდა“, რადგან შიგა და შიგ მიყურებდნენ და ეცინებოდათ. მე კი თვალებით ვემუქრებოდი ლილეს, მისი საპასუხო მზერა კი დაახლოებით ასეთ ტექსტს შეიცავდა : „ დაიცადე, ჯერ საკმარისად არ დამისჯიხარო.“ ამასობაში ზურაც შემოგვიერთდა. გაცნობის წამიდან გაუგეს მან და ლილემ ერთმანეთს, სასიამოვნოდ ჟღურტულებდნენ. „წყვილის“ აზრმა საეჭვოდ გამიელვა თავში და ჩემს აზრზე თავადვე გამეცინა. ერთად ნამდვილი მძიმე არტილერია იქნებოდნენ. გარეგნობაშო ოდნავი შტრიხები უნდა შემეტანა და ამიტომ ლილეც გავიყოლე საძინებელში.

-აბა მოყევი, როგორია ამ სასახლეში ცხოვრება ასეთ მეფესთან ერთად? – კიბეებიდან მოჰყვა კითხვებს.

-ნეტავ იცოდე, როგორ მენატრებოდით შენ და შენი სიგიჟეები.

-მეეც, მაგრამ პასუხი არ გაგიცია.

-კარგი რა... არაფერი განსაკუთრებული ვცხოვრობ ჩვეულებრივად.

-შენ არ ხარ ნორმალურითქო ტყულად კიარ გეძახი. ასეთი კაცის გვერდით ჩვეულებრივად იცხოვრებს ადამიანი?!

-ლილე, ხომ მიცნობ !

--ხო გიცნობ და ახლა იმასაც კი ვფიქრობ, რომ ჯერ არ გქონიათ პირველი ღამე. – საკუთარ ხუმრობაზე გულიანად გაეცინა, მაგრამ ჩემი სახის გამომეტყველებით მალე მიხვა, რომ სულა არ იყო ხუმრობა. – ახლა შეიძლება გავგიჯდე ! თაკო მართლა?

-სულ ნუ მიხუთავ გთხოვ !

- რაღაც რიგზე, რომ არ არის მაგას თავიდანვე ვხვდებოდი და გელოდები როდის მოყვები, მაგრამ მთალად ასე? რას მალავ ?

-არაფერს არ გიმალავ. უბრალოდ არის რაღაცეები რაზეც ახლა არ შემიძლია საუბარი, მაგრამ აუცილებლად მოგიყვები მერე. – აღარ შემეძლო მისი ნდობიდს ღალატი.

-კარგი, ვიცი რომ ამ დგომარეობაში არაფრის კითხვას ზრი არ აქვს შენთვის. მაგრამ ისიც ვიცი რომ ეს კაცი გიყვარს ! შენ თვალებს კარგად ვიცნობ და ის გამოხედვა როგორითაც დიმას უყურებ აქამდე არასდროს შემიმჩნევია.

-არ ვიცი ლილე არ ვიცი! ზოგჯერ მინდა, რომ საერთოდ არაფერს ვგრძნობდე.

– აი, შესაშური კაცია რა ! ამდენი ხანი, როგორ გიცდის და გითმენს პირდაპირ გასაოგნებელია. აზრზე მოდი თაკო თორე, გაგექცევა იცოდე. მთელი მისი ბიოგრაფია გადავქექე და ზუსტად ვიცი მსურველების ჯარი ეყოლება. საცოდავი შენ ხელში. – თავის ქნევით მითხრა.

-არ შემიძლია ლილე და შეეშვი ამ თემას ახლა !

– კარგი, მაგრამ ჩემთან ატირებული, რომ მოირბენ იცოდე დაგიმატებ.

-გოგონობო უკაცრავად ხელი თუ შეგიშალეთ, მაგრამ სტუმრები მოვიდნენ. – მოისმა კარებიდან, ნაცნობი ბოხი ტემბრი და სხეულში გამცრა, ვაი თუ ჩვენი სუბარი მოისმინათქო.

-მოვდივართ სიძე. –ლილე წინ გაიჭრა, მე დაძაბული ნაბიჯებით გავყევი. ისევ კარში იდგა, რომ გავუსწორდი ისე უცნაურად გადმომხედა გული ამიფრიალდა.

-კარგი მეგობარი გყავს ! – მესიამოვნა გაგონილი, მაგრამ თან ისევ დავეჭვდი.


კიბეები ხელ–ფეხ აკანკალებულმა ჩავიარე, ძალიან განვიცდიდი მათთან შეხვედრას. ლილე მიხვდა ჩემს ნერვიულობას, მოვიდა ჩუმად გამამხნევა:

დამშვიდდი , რაც არ უნდა ნაწყენი იყვნენ შენზე, პირველ რიგში მშობლებარაინ. ყველაფერი ძალიან კარგად იქნება. მეც შენს გვერდით ვარ.

– მადლობა, საუკეთესო ხარ !

პირველი მამა შემოვიდა და ყველას მოგვესალმა. უკან დედა, ბებია, მამიდა და ბიძა შემოყვნენ. დედამ ჯერ მე შემხედა და მერე დიმას. თვალები ნელ– ნელა ცრემლებით ევსებოდა. ვეღარ მოვითმინე, მათთან მივედი და ორივეს ერთად ჩავეხუტე.

-ძალიან მომენატრეთ ! – არეული ხმით ვუთხარი.

-ჩვენც. გილოცავ ჩემო კუდრაჭა ! მთავარია შენ იყო ბედნიერი. – დაბალი თბილი ტონით მითხრა მამამ.

შვებით ამოვისუნთქე. მხრებზე უზარმაზარი ტვირთი მომეხსნა. როგროც იქნა მაპატიეს. ამასობაში დიმა ნელი ნაბიჯებით მოგვიახლოვდა დამელოდა, ყველასთან ჩახუტებას როდის მოვრჩებოდი. მერე გვერდით ამომიდგა, მარცხენა ხელი მხრებზე მომხვია და ყველას ხელის ჩამორთმევით მიესალმა. მათაც მოგვილოცეს რათქმაუნდა, ბედნიერება და გამრავლებაც გვისურვეს. ერთმანეთის გაცნობის პროცესმა ძალიან თბილად ჩაიარა ყველა კმაყოფილი ჩანდა. სასაცილო იცით რა იყო? ამ შეხვედრებისა და ურთიერთობების მთავარი გმირები, რომ ვტანჯავდით და ლამის ვხოცავდით ერთმანთს, თორემ სხვა დანარჩენთან ყველაფერი იდეალურად იყო. საღამომ ისე კარგად ჩაიარა, იმხელა სითბოსა და პატივისცემა გამოხატავდნენ, ისე უფრთხილდებოდნენ ერთმანეთს , რომ ვერც კი ვიოცნებებდი. მე და დიმაც ისე შევედით როლში, ყველაფერი ბუნებრივად გამოგვდიოდა. როგორც ვთხოვე, მათ წინაშე მართლაც სულ სხვანაირი იყო. შანსს არ უშვებდა ხელიდან, მოსიყვარულე ქმარი ეთამაშა. რამდენჯერმე ხელი ვკარი ასე ძალიანაც ნუ მოინდომებთქო. დიდი თხოვნის მიუხედავად დარჩენილიყვნენ, მამამ დაჟინა უნდა წავიდეთო. ლილემაც დილით ადრე უნდა მივიდე სამსახურში, არ გეწყინოს სხვა დროს გესტუმრებიო. ყველანი ეზოში გავედით მათ გასაცილებლად. როგორც ვხედავდი სიძე ყველას მოეწონა. განსაკუთრებით ბებო გამოხატავდა, როგორც ჩვევიათ ხოლმე. შუა სუფრაზე ვითომ ჩურჩულით მითხრა :– ბებო ეს კინო ვარსკვლავი სად იპოვეო. მამა უკვე გვარიანად იყო ნასვამი, გახარებული სახით მოგვიბრუნდა და გვითხრა :–შვილებო ახლა თქვენი ბედნიერების ყურებისა და შვილიშვილის მეტი არაფერი მინდა, აბა თქვენ იცით, მალე გამახარეთო. – სახეზე ხელოვნური ღიმილი მომეფინა და ეს ღიმილი სულ შემაშეშდა დიმა, რომ უპასუხა ვეცდებითო. ყველანი დამშვიდებული წავიდნენ, რადგან მათი აზრით, საიმედო ხელში დამტოვეს. მეც მათი სიმშვიდით დამშვიდებული შემოვბრუნდი სახლში და პირდაპირ საძინებლისკენ წავედი. დიმა კიბეებზე დამეწია და ხელი მომხვია.

-აღარავინ გვიყურებს, შეგიძლია ხელი ჩაწიო.

-მარტო ვინმეს დასანახათ უნდა ჩავეხუტო, ჩემს ცოლს ? – ოთახის კარი გამიღო და ხელით მანიშნა შებრძანდიო.

-ზედმეტად ხომ არ შეიჭერი როლში? ჩემთან მაინც ნუ თამაშობ კარგ ბიჭს, გთხოვ!

-რატომ გინდა ყოველთვის ცუდი დაინახო ჩემ ქცევებში ?

-იმიტომ, რომ შენი ქცევები ცუდია ! ყოველ შემთხვევაში ჩემს მიმართ. – მივხვდი, ზედმეტი მომივიდა და მეთვითონ მეწყინა ჩემი ნათქვამი.

-ჯობია მე წავიდე ! გატყობ ჩხუბს აპირებ.

– შენს ქალებთან გაიქეცი დაგამშვიდებენ ! – გაბრაზებულზე, ენაზე კბილის დაჭერა არ გამომდის.

-მადლობა რჩევისთვის ! – ცინიკურად ჩამიკრა თვალი და კარები გაიჯახუნა.

მოსვენება დავკარგე. ძალიან ვინანე რაც ვუთხარი. ნაწყენი იყო და ვერ მოვითმენდი,
რომ არ მენახა. თუნდაც იმიტომ, რომ ჩემი თხოვნა გაითვალისწინა და ჩემს ოჯახთან რადიკალურად სხვანაირი იყო. ალბათ არ იყოს ეს მისთვის მარტივი. ყველაფერს ხომ ვერ დაუკარგავ ადამიანს. რა მოხდებოდა დღეს მაინც, რომ არ გადმომენთხია შხამი.– არა უნდა ვნახო ! – ვუთხარი ჩემ თავს და ტელეფონნი ავიღე. არ მიპასუხა. ისარი შუაღამის სამ საათს უჩვენებდა. ძალიანაც კი მომერიდა მაგრამ ზურასთან მაინც დავრეკე.


-გისმენ თაკო, რა იყო ხომ შვიდობაა?

-ზურა ბოდიში ვიცი გვიანაი, მაგრამ დიმა სახლსი არ მოსულა არც ტელეფონს იღებს და შენთან ხომ არ არის?

-რა ბოდიში ნუ სულელობ. დაახლოებით ორი საათის წინ წამოვიდა სახლში.

-ნასვამი იყო?

-ცოტათი, მაგრამ ნუ გეშინია რულთან გაიზარდა. მაგაზე ბევრად ნასვამიც მჯდარა საჭესთან. დამშვიდდი მე მოვძებნი.

-იყოს მე თვითონ მოვძებნი.

-იჩხუბეთ ? ცოტა სევდიანი იყო ჩემი ბიჭი.

-ოხ ზურა ! ძილშიც კი საღადაოს ეძებ.

-თაკო, როცა მარტო დარჩენა უნდა საგურამოში მიდის ხოლმე.

-მადლობა ! მიდი დაიძინე.

-რაღა დამაძინებს დარდით, გამიგიჟებ დეიდაშვილს ! ისე მაგას კიდე გაგიჟება უნდა?

-მართალი ხარ !

-თაკო !

-რა დაგავიწყდა ? – სიცილით ვუთხარი.

-ლილეს ნომერს მომცემ? ხომ იცი მაინც გავიგებ, უბრალოთ მინდა შენ მითხრა.

-იმას მიხედე ვინც გყავს.

-ის, რომ მინდოდეს ნომერს არ გთხოვდი. კარგა ხანია წავიდა.

-არ ვიცი, დავფიქრედბი. დაიძინე ახლა.

ავტომობილის გასღები ავიღე და წავედი. ძალიან კი მეშინოდა საჭესთან მარტო დაჯდომის, მაგრამ მისი ნახვა უფრო მეტად მინდოდა. მთელი გზა კანკალით გავიარე, თან ნაპირებს ვათვალიერებდი, ხომ არსად დაიმტვრათქო. როგორც იქნა მივედი. სახლში, სინათლე რომ დავინახე ცოტა დავმშვიდდი. ზარის დარეკვა არც დამჭირდა, კარი შორტებში და წელს ზემოთ შიშველმა გამიღო. ჯერ კიდევ ნახევრად ეძინა და თვალებს იფშვნეტდა. ცოტა კი ავღელვდი, მისი ნავარჯიშები სხეულის დანახვაზე, მაგრამ არ შევიმჩნიე. გვერდი ავუარე და სახლში შევედი. მისაღებში მდივანზე დავჯექი და თავი საზურგეზე მივაყრდენი. ისევ მიკანკალებდა სხეული და მიკვირდა სადმე, რომ არ გადავიჩეხე. ჩემ წინ დაჯდა.



-იცი რომელი საათია?

-საათი მაქვს.

-მერე, ამ შუაღამეზე აქ რას აკეთებ?

-ჩემს სახლში მოსასვლელად არც დრო მჭირდებ და არც მიზეზი ! – თავი გააქნია და გაეღიმა.

-კარგი, მაგრამ მაგ მიზეზით არ დაჯდებოდი მარტო საჭესთან.

-სულ სხვა ხომ არ მატარებს?!

-სხვა დროს მარტო აღარ დაჯდე ! ახლაც ნერვიულობ.

-საიდან დაასკვენი ?

-ტუჩებს იჭამ.

-ეს უბრალოთ ჩვევა.

-ხო, ჩვევაა ვიცი, როცა ნერვიულობ მარტო მაშინ აკეთებ მასე.

-შენ ჩემი დაკვირვების გარდა სხვა საქმე არ გაქვს?

-გვიანია, წადი დაიძინე !

-საწოლის გაწყობა მეზარება. აქ დავრჩები.

-ჩემს ოთახში დაიძინე.

-მერე შენ?

-მე დავრჩები აქ.

-როგორც გინდა, მაინც მიჩვეული ვარ შენთვის საწოლის წართმევას !– ვუთხარი და მხრები ავიჩეჩე.

იქვე, საწოლთან მისი სპორტული მაისური იდო, რომელიც უნდა ცმოდა და ჩემი გულის გასახეთქად არ ეცვა. გადავიცვი (რომ იტყვიან ჩავვარდი შიგ) და დავწექი. მაისურსაც და ბალიშსაც მისი სურნელი ასდიოდა. ბალიშს ჩავეხუთე და მშვიდად დძინებას ვაპირებდი, მაგრამ მერე მისი დაკუნთული სხეული გამახსენდა... უფრო მერე გამახსენდა ნახევრად შიშველი, რომ აპირებდა დაძინებას, გაცივდებოდა. დროს გასვლას დაველოდე სანამ ჩაეძინებოდა, არ მინდოდა ამ მაისურში ვენახე. ცოტა მოკლედ მქონდა. პლედი ავიღე და კიბეები ფრთხილად ჩავიარე. დივანზე იწვა მაგრამ არ ეძინა. დამინახა. უკან ვეღარ დავბრუნდებოდი.

–რატომ არ გძინავს ? – კითხვა, კითხვისთვის დავუსვი.

– ძილს მიფრთხობ.

– მე რა შუაში ვარ ?

-მოხვედი და გამაღვიძე.

-მერე ვინ გთხოვა გაიღვიძეო? ჩემითაც შემოვიდოდი სახლში.

-ზურამ დამირეკა, შენთან წამოვიდაო. სათანადო მასპინძლობა ხომ უნდა გამეწია.

-სტუმარი რომ არ ვარ ? სანამ შენი ცოლი ვარ ეს სახლი ჩემიცაა !

-ეგ მაისურიც შენ გქონდეს თუ გინდა.

-უი ხო ... დაუკითხავად ავიღე !

-არაუშავს, გიხდება !

-ნუ დამცინი და ეს დაიფარე. – პლედი ვესროლე. დაიჭირა, გვერდით გადადო და ჩემს წინ აღიმართა.

-რაიყო, გეშინია არ გავცივდე და მერე შენი მოსავლელი არ გავხდე?

-ნწ... – სული შემეხუთა ისე ახლოს იყო.

-აბა?

-არა აბა ? ადამიანზე რომ იზრუნო რათ უნდა მაგას შიში და მიზეზი.

-თაკო რატომ მოხვედი?

-შენ რატომ მიწყობ დაკითხვებს?

-მაინტერესებს !

-თავი დამანებე. წავალ, მეძინება.

-არ მომწონს გაუგებარ, მოკლე პასუხებს რომ მიეჩვიე.

-შენგან ვსწავლობ და გამიშვი ახლა ! – არ მომეშვებოდა, მე კი სიმართლის თქმა არ მინდოდა. სწრაფი ნაბიჯით გვერდის ავლა ვცადე. ამ დროს, დივნის წინ მდგარ მაგიდას წამოვედე და გადავემხე . ფეხი ისე მწარედ დავარტი, ტკივილისგან შევკივლე.

- სად გარბიხარ შეგჭამ? მაჩვენე რა დაარტყი. – დაჯდომაში დამეხმარა და ფეხი შემიმოწმა.

--ვაიმეე ... ნელა ... არ მომკიდო გთხოვ მტკივა ! მოვიტეხე ხო?

-თუ დამაცდი ვნახავ და გეტყვი.

-მტკივა.. მტკივაა.. მოტეხილია ? მითხარი რა !

-ფეხს ისე აფართხალებ მოტეხილი არ იქნება.ცოტა გაკაწრული გაქ. საავადმყოფოში წაგიყვან ყოველი შემთხვევისთვის.

-არ წამოვალ საავადმყოფოში !

-ნუ გადამრევ ახლა !

- არ მინდა ! საოჯახო აფთიაქი მომიტანე და აქ შევიხვევ.

-არ ვიცი სად არის. ადექი მივდივართ !

-მოძებნე გთხოვ! ხვალ წავიდეთ.

ძლივს იპოვა და ფეხი შემიხვია. მერე უნდოდა ოთახში ხელში აყვანილი წავეყვანე, მაგრამ არაფრით არ დავთანხმდი. ამ მაისური, რომ ავეყვანე ფაქტიურად წელს ქვემოთ გავშიშვლდებოდი. კიბეებამდე ძლივს კოჭლობით მივედი. კიბეზე მეორე ნაბიჯი, რომ ვერ ავდგი გაბრაზებული დამეტაკა და ხელში ამიყვანა.

-ისეთი ჯიუტი ხარ, მოთმინებას მაკარგვინებ. – ეცინებოდა.

-ოღონდაც ახლა რაზე გეცინება?

-ჩემთვის პასუხის გაცემას ფეხის მოტეხვა, რომ ამჯობინე და ახლა მაგ მაისურს ასე -მონდომებით რომ ექაჩები...

-ხო, აქ ფეხების დასამტვრევად და შენი მაისურისთვის ამოვედი.

-ვიცი რისთვისაც ამოხვედი ! – „კარგია. მინდა, რომ იცოდე.“– გავიფიქრე და გულზე მივეხუტე.

დილით ცოტათი გვიან ამომაკითხა საძინებელში. ფეხი უკეთესად მქონდა, ამოტომ საავადმყოფოში არ გავყევი. იმ დღეს სამსახურში არ წასულა. სასაუზმოდ წამიყვანა. მერე, რადგან ფეხი აღარ მტკიოდა და თანაც მარცხენა იყო საჭესთან დამსვა– სჯობს მართვაში ცოტა გავარჯიშოვო. ქალაქს გარეთ წავედით. შიში ისე მეტყობოდა რამდენჯერმე მითხრა სასწრაფოდ გამეჩერებინა მანქანა, მაგრამ ჩემი სიჯიუტის ამბავი ხომ იცით, არ დავუჯერე. მოთმინების ყველა ძაფი გავუწყვიტე. დამემუქრა კიდეც აღარასდროს დაჯდები საჭესთანო... მერე გავაცნობიერე, რომ ის ჩემ გვერდით იყო, რა შეცდომაც არ უნდა დამეშვა დახმარებას შეძლებდა და ნელ–ნელა დავმშვიდდი. მის მიმართ უფრო მეტი ნდობა და იმედი გამიჩნდა. შესაბამისად გაკვეთილებმაც მშვენივრად ჩაიარა. იმდენად კარგად, რომ გაკვირვებული იყო. იცით რა საყვარელი იყო, როცა რაღაც ძალიან აკვირვებდა ჩემგან, მაგრამ არ იცოდა (ან არ უნდოდა) მიზეზი, როგორ ეკითხა. მყუდრო კაფე შევარჩიეთ სავახშმოდ. საღამოს გუგა და ზურაც შემოგვიერთდნენ. მერე ზურას თხოვნა გამახსენდა, ლილეს დავურეკე და ამოსვლა ვთხოვე. ძალიან მომწონდა ეს ბიჭი ზუსტად ჯდებოდა მის გემოვნებაში. თანაც, ვიცოდი ლილეს ნომერს პირადად მე ტყუილად არ მთხოვდა ესეიგი სერიოზულად ფიქრობდა მასზე...

ჩვენი გაცნობის დღიდან, პირველად ვგავდით წყვილს. პირველად არ გვიჩხუბია და გვიწყენინებია ერთმანეთისთვის. ყველანი ერთად, კაფეში ვისხედით და სასაცილო ისტორიებს ვიხსენებდით. ვინაიდან გუგა და ზურა დიმას ბავშვობიდან იცნობდნენ და ყველაფერი ერთად ჰქონდათ გამოვლილი, მის ისტორიებსაც ესენი იხენებდნენ. დიმა მხოლოდ ემოწმებოდა. ამ მხიარულებაში ისე დაღამდა ვერც შევამჩნიეთ. უკვე ძალიან გვინი იყო და დავიშალეთ. ლილეს წაყვანა რათაქმაუნდა ზურამ იკისრა, მეც დიდი ნდობით ჩვაბარე და თვალი ჩავუკარი. მერე კი მეუღლის მანქანის სავარძელში გემრიელად მოვკალათდი. წინა უძილო ღამემ და რამდენიმე ჭიქა კოქტეილმა თავისი გააკეთა. ძილი ადვილად მომეკიდა... ჩუმი ხმა მეძახის: – თაკო გაიღვიძე ! – გამიჭირდა გონზე მოსვლა. ისევ მიმეორებს : – გაიღვიძე ! – ჯერ ცხვირზე ვიგრძენი ხელის შეხება მერე ლოყებზე. თვალები ნახევრად გავახილე, მაგრამ ბოლომდე გამოფხიზლებული არ ვიყავი. – მიდი შენი ნივთები აიღე და ისევ ჩვენ სახლში წავიდეთ ! – რობოტივით გადავედი მანქანიდან. კარი ნანამ გამიღო. მახსოვს, ვუთხრაი საგურამოს სახლში მივდივართთქო. ავიღე რაც მჭირდებოდა და მანქანაში დავბრუნდი. დილის ათ საათზე აღმოვაჩინე, რომ დიმას ოთახში ჩაცმულ დახურულს მეძინა. მოვწესრიგდი და ჩავედი. მარკეტიდან ახალი დაბრუნებული იყო, საუზმეს ამზადებდა.

-წუხელ... – ვთქვი და დაეჭვებით შევხედე.

-ოო ! ცუდი სიმთვრალე გქონია.

-ვაიმე... რა გავაკეთე?

-არაფერი გახსოვს?

-მანქანაში ჩაჯდომა, მერე ნანა, მერე ჩვენ ოთახში რაღაცას ვძებდი. ვსო...

-კარგია სხვა, რომ არაფერი გახსოვს !

-ახლა მოვკვდები... მიდი, გისმენ ! – ვუთხარი და ხელები ავიფარე სახეზე.

- მერე მოვედით აქ, გათიშული აგიყვანე საძინებელში და მთელი ღამე გყარაულობდი საწოლიდან, რომ არ გადმოვარდნილიყავი. სულ ეს იყო.

-სულ ეგ იყო? მეტი არაფერი? აუ კარგი რა, კინაღამ გული გამისკდა ნერვიულობით.

-ცოტა გავერთე შენი სახის ყურებით. წამოდი ვჭამოთ, თორე დაიჭამე უკვე ეგ ტუჩები. ლუდიც მოგიტანე... – ამას, ჩემი ტუჩების ყურების გარდა, ნეტა საქმე არ აქვს ? გავიფიქრე და მაგიდასთან გავყევი.

-ისევ აქ რატომ მოვედით?

-ასე მომინდა !

-კარგი, ისე ამიხსენი გავიგე.

-ცოტახნით ოფისში უნდა მივიდე. თუ გინდა შენც წამოდი თანამშრომლებს გაგაცნობ.

-არ მინდა. ოღონდ დაღამებამდე დაბრუნდი რა !

– ვიცი !

დროის ათვლა დავიწყე, როდის დაბრუნდებოდა. მინდოდა ჩემს გვერდით ყოფილიყო. თუნდაც გვეჩხუბა ან საერთოდ არ გვესაუბრა, უბრალოდ ახლოს ყოფილიყო. რა აღარ მოვიგონე საღამომდე, რომ გამეძლო. ისიც ვიფიქრე ნეტა მართლა გავყოლოდიქო. ბოლოს ლეპტოპი ავიღე და ჩემი ფავორიტი წიგნის, ემილი ბრონტეს, მარადიული რომანის, „ ქარიშხლიანი უღელტეხილი“ ეკრანიზაცია ჩავრთე. აღარც მახსოვს რამდენჯერ მაქვს წაკითხული და ნანახი , მაგრამ არასდროს არ მბეზრდება. მოკლეთ დივანზე მოვკალთდი და საყურებლად განვეწყვე. ამ დროს ტელეფონში, ინტერნეტიდან შეტყობინება მომივიდა. ერთ–ერთი სოციალური მედიის გვერდი მქონდა გამოწერილი და სიახლეებს შეტყობინებით ვიგებდი. თავლებს ვერ დავუჯერე. ჩემი და დიმას, წვეულებაზე გადაღებული ფოტო სათაურით:„გზა რაიონიდან აბაშიძეების რძლობამდე“. შემდეგი გვერდის სტატია : „ ვინ არის და როგორი ოჯახიდანაა გოგონა, რომელმაც ყველაზე გავლენიანი და სასურველი სასიძოს გული მოიგო“ შემდეგი: „ლამაზი კონკიას ისტორია“. ეს არასრული ჩამონათვალია იმ სტატიებისა რაც მე მომიძღვნეს. მათ შინაარსს ალბათ თავადაც მიხვდებით. ასე შეურაცხყოფილი არასოდეს ვყოფილვარ. საზოგადოებას ახალი საჭორაო თემა გამოუჩნდა. ამ მდგომარეობის ყველა არასასიამოვნო მომენტზე დავფიქრდი და მივხვდი, რომ ძალიან გამიჭირდებოდა გადატანა, ვინაიდან ჩემთვის ეს უცხო მდგომარეობა იყო. პატარა ბავშვივით აფუზული, ნაწყენი და ჩაწითლებული თვალებით დავხვდი დიმას, რომელიც ძალიან მალე მოვიდა. ალბათ ივარაუდა, რომ წავიკითხავდი. ჩემს წინ დაჯდა, მუხლებს იდაყვებით დაეყრდნო და იატაკს დააჩერდა.

–ესიგი წაიკითხე. – თანმობის ნიშნად თავი დავუქნიე და ცრემელბი შევიმშრალე. – უკვე ყველა გვერდმა აიღო.

-ეგ არაფერს ცვლის ! ეს დროც ეყოფოდათ ...

-როცა მასეთ საკითხებს მე ვაგვარებ, დამიჯერე ცვლის. აბა სცადონ და გაბედონ სხვებმაც !

-ხომ იცი, ჩემი ოჯახის გამო არ მრცხვენია პირიით, უბრალოთ თავს დამცირებულად ვგრძნობ.

-ვიცი, მოდი ჩემთან ! – ორივე ხელი მომხვია და გულზე მიმიკრა. მეც მთელი ძალიათ ჩავეხუტე. ძალიან მჭირდებოდა ახლა მისი ნუგეში. – არავის მივცემ უფლებას გაწყენინოს !

ტირილით გული რომ ვიჯერე, თანაც ისე, რომ მისი პერანგი სულ დავასველე, მკლავებიდან გამოცლა ვცადე. არ გამიშვა. სახე მის კისერში მქონდა ჩარგული. მან რამდენჯერმე გადმომხედა და უცნაურად ამოიხვნეშა. აი, ისე რაღაცის სურვილ, რომ ვეღარ უძლებ.

-მორჩები ახლა მაგ ტუჩების ჭამას?

-ასე უცებ არ შემიძლია. ნელა გადამივლის.

-მეც აღარ შემიძლია !

-შენ რა გაწუხებს?

- გითხრა თუ გაჩვენო ? – რას გულისხმობთქო მინდოდა მეკითხა და მისკენ ავიხედე. – მაპატიე, მაგრამ მეტს ვეღარ ვუძლებ ! – მითხრა და კითხვა პირზე შემაშეშა. უცებ სუნთქვა შემეკრა. მოულოდნელობით დაჭყეტილი თვალები, ჩემდა უნებურად დავხუჭე. მუცელი გამიცხელდა, სხეული ამითრთოლდა, გული ამიჩქარდა, თავბრუ დამეხვა. ამ ბედნიერ წუთებთან ბრძოლის არც ძალა მქონდა და არც სურვილი... მისი ცხელი და ტუჩები ჩემს ბაგეებს მთლიანად მოედო. ვნებააშლილი შეუჩერებლად მკოცნიდა. მისი გულის ისე ცემდა მეგონა მკერს ამოხეთქავდა. ორივეს გვიჭირდა თავისა და გრძნობების გაკონტროლება. როგორღაც შევძელი ამ ვნებას ბოლომდე არ ავყოლოდი და ეს ურთიერთობა ნაადრევი, მცდარი ნაბიჯისგან გადამერჩინა. გავიწიე და სირცხვილით გაწითლებულმა, სახე ისევ მის კისერში ჩავრგე.

ის ღამე ისევ სხვადასხვა ოთახებში დავიძინეთ. ისე,თითქოს არაფერი მომხდარა. არა და ამ ერთ კოცნაში ყველაფერი მოხდა. იმაზე მეტად მისახვედრი და გასაგები, ვიდრე სიტყვაში გადმოსცემს ადამინი. ახლა ყველაზე ახლოს და ყველაზე შორს ვიყავი მასთან. კიდევ ერთხელ გამოვუტყდი ჩემს თავს მის სიყვარულში. მაგრამ იცით რა იყო ყველაზე მტკივნეული? – საკუთარ გრძნობებს შეცდომად აღვიქვავდი. ერთია იცოდე, რომ გიყვარს და მეორე, იცოდე რომ არ უნდა გიყვარდეს... არ უნდა გიყვარდეს იმიტომ, რომ არ იმსახურებს. არაფერი გაუკეთებია ამისთვის. პირიქით ყველა ტანჯვა გადაგატანინა. გატირა, გატკინა, შიშში გაცხოვრა და ახლაც გეშინია . არც ის იცი მის გვერდით კიდევ, რისი გავლა მოგიწევს. ტვინის ყველა უჯრედით ხვდები, რომ ეს სიყვარული უფსკრულში გადაჩეხვას უდრის. ეჭვიანი, იმპულსური ხასითით სიცოცხლეს მოგიწამლავს... მაგრამ რა ვქნათ, რომ სიყვარულს წესები და საზღვრები არ აქვს. რომ მას ვერ ვაკონტროლებთ და მისგან ვერ ვიკურნებით... რა ვქნათ, სიყვარულს ხომ რეცეპტი არ აქვს !

სხვანაირად თბილი იყო ის დილა. იმედი და სიმშვიდე მოიტანა. ამ დღესავით მშვიდი და თბილი იყო დიმაც. ახლა ვხვდები ჩემი, მის გვერდით გატარებული ყოველი დღე დიმას გავდა. მასთან ერთად იცვლიდნენ ფერებს. თუ აქამდე ყოველთვის გაურბოდა ჩემთან საუბარს ახლა პირიქით, თავად აინტერესებდა ყველაფერი. ერთ დღესაც ვისარგებლე მისი ცვლილებით და გავახსენე, დედაზე საუბარი რომ არ დაგვისრულებია. სახე შეეცვალა, მაგრამ არ მოვეშვი. არ იყო ადვილი მისთვის ამ იარების გახსნა მაგრამ ღირდა. როგორც იქნა აღიარა, რომ ნანასი ესმოდა, მაგრამ იმ ტკივილის გამო ათი წლის ასაკსი, რომ ვერ ვაპატიე დღემდე მომყვებაო. გულის სიღრმეში მას ნაპატიები ჰქონდა, მაგრამ ხომ იცით რა რთულია ყველაზე საჭირო დროს სათქმელი, ართქმული სიტყვები. ბევრი კითხვა არ დამისვამს, უჭირდა საუბარი და არ დავაძალე. მას ადამიანი სჭირდებოდა ვინც ამ სიტყვების თქმაში დაეხმარებოდა. არ იქნებოდა ადვილი და ბევრი ბრძოლაც მომიწევდა მასთან, მაგრამ ნანასთვის ეს ბედნიერება უნდა მეჩუქნია და ასევე დიმასთვისაც. მათ ერთმანეთი სჭირდებოდათ. თითქოს ყველაფერი ლაგდებოდა ჩვენს შორის. თუმცა, ნიკას საკითხი მაინც საეჭვო იყო და ეს აუცილებლად უნდა გამერკვია. ისე ვერ გავაგრძელებდი მასთან მშვიდად ცხოვრებას. სწორი დრო უნდა შემერჩია სამოქმედოდ. მანამდე კი არაფერს შევიმჩნევდი.
ერთ საღამოს ოფისში, რაღაც საბუთების წამოსღებად წავიდა და მეც გავყევი. შინ ისეთ დროს ვბრუნდებოდით, ნანაც მაგ დროს ამთავრებდა მუშაობას. ტელეფონი სპეციალურად გამოვრთე, მოვიგონე ელემენტი დაუჯდათქო. ვთხოვე მისთვის დაერეკა და ეთქვა, რომ სახლში ჩვენ წავიყვანდით. ძალიან გამიჭირდა, რა აღარ მოიგონა– გოგი წამოიყვანს, მძღოლს გავუგზავნი ან ტაქსით წამოვიდესო , მაგრამ მაინც დავითანხმე. დაურეკა და ძლივს მოახერხა ამ, რამდენიმე სიტყვის თქმა. ერთ ბედნიერებად ღირდა ნანას გახარებული სახის დანახვა. ისე შემომხედა ჩანაფიქრს მიმიხვდა და თვალებით მომეალერსა. დიმამ საბუთები საძინებელში ამოიტანა და მუშაობას შეუდგა. მე, ჩემი ტყუილი დამავიწყდა, ლილეს შეტყობინება მივწერე და ტელეფონი მის წინ დავდე. როგორც ყოველთვის წამში მიპასუხა და ეკრანი აინთო. ჯერ ტელეფონს დახედა მერე, მე შემომხედა.

-შენი ტელეფონი დამჯდარი იყო ხო ?

-დავტენე ...

-როდის დატენე ახლა არ შემოვედით? – პასუხი არ მქონდა და მხრები ავიჩეჩე. – თუ გგონია, რომ ვერ ვხვდები რას აკეთებ, ძალიან ცდები !

-ჩემს დატუქსვას ჯობია ის მითხრა, რატომ დამიმალე კოლეგები რომ ვართ?

--არასდროს გიკითხავს.

-როგორ გკითხავდი ან, რას წარმოვიდგენდი კანონის დამცველი თავად თუ დაარღვევდა კანონებს.

-პირველ რიგში მეც რიგითი მოქალაქე ვარ და ხანდახან მერღვევა კანონები. – ხუმრობის ხასიათზე იყო. – სხვანაირად შენს კოლეგებს საქმე არ ექნებათ.

-კარგი ! მაშინ მომეცი უფლება ვიმუშაო და მე დაგიცავ ხოლმე.

-იცი, რომ უარს გეტყვი და მერე უნდა მეჩხუბო ხო ?

-რატომ უნდა მითხრა უარი. მე მიყვარს ჩემი საქმე და მინდა ვიმუშაო.

-არაფერში გჭირდება მუშაობა. ყველაფერი გექნება რასაც მოისურვებ.

-შენც ხომ იცი, ახლა სისულელეს რომ ამბობ ?!

- თუ ჩემთან ერთად იმუშავებ ოფისსი, მაშინ თანახმა ვარ.

-კარგად იცი, რომ მაგაზე არ დაგთანხმდები. მე ჩემით მინდა მივაღწიო წარმატებას.

-თაკო არ მინდა შენთან ჩხუბი !

-მაშინ დამთანხმდი!

-ვერა, ახლა არ შემიძლია ! რამე რომ მოხდეს ვიღაც უნდა შემომაკვდეს მერე. ყველაფერზე თანახმა ვარ ოღონდ ეგ აღარ მთხოვო.

-კარგი ! – მართლა არ ღირდა მასთან ამის თხოვნა ამ ეტაპზე.

-არ გეწყინოს რა. უბრალოთ გამიგე . – მხებზე ხელი მომხვია და თავზე მაკოცა. – ისე, მაგ პროფესიისთვის ზედმეტად სუფთა და კეთილი ხარ !

-ესეიგი მაგის გარდა ყველაფერზე თანახმა ვარო ხო ?

-ახლა საეჭვოდ დაიწყე. დაფიქრდი, ისეთი რამე არ მთხოვო რაზეც უარს მიიღებ. მერე გაიბუსები.

-აუ კარგი რა ... არა და რამდენი რამაა, რაც შენ ცხოვრებაში მაინტერესებს.

-მეც ბევრი რამე მაინტერესებს, მაგრამ ხომ ხედავ არ გეკითხები.

-და კითხვა რათ გინდა, ისედაც იგებ ყველაფერს. არ იყო მყარი არგუმენტი ჩემს გასაჩუმებლად.

-თაკო, თუ შენს გაჩუმებაზე მიდგა საქმე, გაცილებთ მყარი არგუმენტი მაქვს. – ისეთი სახით გადმომხედა მიზეზის მიცემა არ ღირდა.

-კარგი, ვსო გნებდები !

-თუ გინდა არ დამნებდე.

– მინდა, გნებდები !

აბაზანაში შევვარდი. კიდევ ერთხელ რომ ეკოცნა თავის შეკავებას ვეღარ შევძლებდი. წყალი გადავივლე და ვინაიდან ისე სწრაფად შევედი, რომ ტანსაცმლის შეტანა დამავიწყდა პირსახოც შემოხვეული მომიხდა იქედან გამოსვლა. იქ აღარ იჯდა, გამიხარდა. ისედაც უხერხულობას ვგრძნობდი ამ ფორმით. მშვიდად შევაბიჯე „დრესინგ“ ოთახში და კინაღამ გული შემიქანდა იქ თითქმის გახდილი, რომ დამხვდა. შემოსაცმელად გამზადებული ხალათი ხელში შეაშეშდა. სად დავმალულიყავი არ ვიცოდი. თვალებზე ხელი ავიფარე. სიცილი აუტყდა.

-ბოდიში, არ მეგონა აქ თუ იყავი. ისე, რა გაცინებს ნეტა გამაგებინა !

-რომ დაგანახა ახლა რა სახე გაქვს არ გაგიკვირდებოდა.

-დროზე მოიცვი ეგ ხალათი და ნუ დამცინი.

-ოთაში შემომივარდი და კიდე შენ ხარ დიდგულზე?

-აუ ჩაიცვი და გადი რა... ხომ ხედავ რა ფორმაშიც ვარ უფრო მეტად ნუ მარცხვენ.

-მგონი ეგ სირცხვილი უკვე უნდა გადალახო. ერთ ოთახში გვძინავს და ხშირად მოგვიწევს ერთმანეთის ამ ფორმაში ნახვა. – თბილი, დაბალი ღელვაშეპარული ტონით მეუბნებოდა და ნელ–ნელა ჩემსკენ მოიწევდა.

-დიმა გაჩერდი ! – უკან რამდენიმე ნაბიჯი გადავდგი. ძალაინ ახლოს მოვიდა. მოძრაობაში პირსახოცი შეიხსნა, ის იყო ტანზე უნდა შემომცლოდა და მის წინ დედიშობილა დავრჩენილიყავი თავლები დახუჭა, დაიჭირა და ისევ მომახვია.

-ეს რომ ძირს დავარდნილიყო... – ღრმად სუნთქავდა.– იმ პირსახოცს გახვევ, რომლის შემოხსნაც მინდა... ჰაერზე გავალ თორე ახლა აქ, რომ დავრჩე... მგონი მართლა გავაფრინე – ბოლო სიტყვები ჩუმათ ჩაილაპარაკა, უცებ ცაიცვა და ოთახიდან გავარდა.

ძალიან დიდი ხანი გაშეშებული ვიდექი იქ სადაც დამტოვა. დაბნეული, არეული მისი საქციელითა და თავშეკავებით გაკვირვებული. ყოველწუთას ვრწმუნდებოდი, რომ ძალიან ღირსეული კაცი მიყვარდა. შეიძლება უხეში იყო ცივი, ეჭვიანი და ბრაზიანი, მაგრამ არასდროს უღირსი. ველოდი როდის გამოჩნდებოდა. ის არა, მაგრამ სამაგიეროდ ჩვენი კეთილის მსურველისგან ისევ ანონიმურად, ამჯერად ვიდეო გამოჩნდა ჩემს სოციალურ ქსელში. სადაც ჩემი, სახლიდან გაქცეული მეუღლე უცვლელ დუეტთან და გოგონებთან ერთად ბარში სვავდა და საეჭვოდ ერთობოდა. სავარაუდოდ მათთან დაიოკებდა ჩემთან აშლილ ვნებებს. საწოლი თავდაყირა დავაყენე. მერე, ეს ვიდეო დიმასთან გადავმისამართე და ტექსტი დავურთე :

„ თუ შენთვის ოდნავ მაინც რამედ ვღირვარ, დრეს სახლში არ მოხვიდე. თუ ცოტათი მაინც შეგრჩა ნამუსი, რამდენიმე დღე არ მომძებნო. მაინც ვერსად გაგექცევი, უბრალოთ დრო მომეცი. „ ...





ნანა გავაფრთხილე, რომ ცოთახნით სახლში არ ვიქნებოდი. ჩემს მშობლებთან იმერეთში წავედი. რიკოთის გვირაბს, რომ გასცდები სულ სხვანაირად შენია იქაურობა. საქათველოში, ქართველისთვის ყველა კუთხე–კუნჭული ხომ მშობლიური და სანუკვარია, მაგრამ იქ, სადაც დაიბადე, სადაც შენი ფესვებია სულ სხვანაირად სანატრელია. ამიტომაც იმერულ ჰაერს სხვანაირი სურნელი ქონდა ჩემთვის. გადამავიწყა კიდეც ჩემს ბატონზე, გაბრაზებული რომ ვიყავი და მერე, ამ სიბრაზით დაუფიქრებლად შეტყობინებაში გრძნობებზე, რომ ავლაპარაკდი. თუმცა, რა გასაკვირია ამ ბოლოს ყველა ჩემი ქმედება დაუფიქრებლად ხდებოდა. ვინ იცის რა აზრები უტრიალებდა იმ ჭკვიან თავში. კორპუსის წინ შეკრებილი სამეზობლოს მოკითხვით, რომ ვიჯერე გული მერე, ჩემი ბინის კარს მივადექი. ზარი დავრეკე და მოუთმენლად დაველოდე. დედამ გამიღო და ბედნიერებისგან შეჰკივლა.

-თაკო, ჩემო სიცოცხლე, როგორ გამახარე. – თავის თბილ გულში ჩამიხუტა. – შემოდი დედიკო აქ რას დგახარ. მარტო რატომ ხარ? – ცოტა შეშინდა.

-დიმა, რამდენიმე დღით გაემგზავრა სამსახურის საქმეზე. მეც დრო გამოვიყენე და გესტუმრეთ. თან, ძალიან მომენატრეთ ჩემო დუდუნა. – ვუთხარი და დედის სურნელით და სიყვარულით გაჯერებულ კალთას შევაფარე თავი. ჩემი ცხოვრების ყველა სიყვარულს თავისი სურნელი აქვს. – დე, მამა სად არის?

-სოფელში წავიდა, ბებიას დახმარება სჭირდებოდა.

-აუ რა კარგია! – ტაში შემოვკარი.– ჩვენც წავიდეთ. ჩემს „ციცი–ნათელასაც“ ვნახავ და მამასაც.

-კარგი დედიკო წავიდეთ.

ჩემი ციცი–ნათელა ის გავახარე, ასაკი და წნევა სულ გადაავიწყდა. მუხლმარდი გოგოსავით დარბოდა და თავს მევლებოდა. სიძე აქაც იკითხეს რათქმაუნდა და ამათაც ლამაზი ტყუილი ვუთხარი. ფეხდაფეხ დავიარე ჩემი სოფელი. ნაცნობი ადგილები– სტადიონი, სადაც ბიჭივით ვთამაშობდი ფეხბურთს და მუხლები სულ დაკაწრული მქონდა. წყარო, სადაც ცხელ ამინდებში უფროსები ცივი წყლის მოსატანად გვაგზავნიდნენ ბავშვებს და გზაში ისე გავერთობოდით ხოლმე, შინ უკვე გამთბარი წყალი მიგვქონდა და ასე გვიწევდა წრეზე სიარული. და სოფლის „ბირჟა“ რამდენიმე უბანი, რომ იყრიდა თავს. მითუმეტეს, თუ სტუმრად უცხო გოგო იყო, მეორე სოფლიდანაც კი მოდიოდნენ. ბევრი სიყვარულისა და ლამაზი ოჯახის დასაწყისი გამხდარა ეს ბირჟა. მეც ბევრი მეტრფოდა, მაგრამ იმ დროს ზედმეტდ უცხო იყო მსგავსი საკითხები . ამიტომ პასუხის გაცემის ჩემეული ხერხი მქონდა. ტრადიციული თამაშის – „წითელი, ყვითელი, შავი.“ დროს, გამთვლელს წინასწარ ვანიშნებდი სამიზნეს, ზოგჯერ არც სჭირდებოდათ მინიშნება. მერე, შავს ვირჩევდი და სულ დაწითლებული ქონდათ საწ....ბს სახე. ასე ვპასუხობდი მათ გრძნობებს. ალბათ ჩემგან არც გაგიკვირდებათ. ჩხუბებიც ხშირად იმართებოდა ვნებათა ღელვის გამო. მერე, ეს ჩხუბი გარჩევებში გადაიზრდებოდა და ასე ბობოქარი დღეები მქოდა ხოლმე ჩემს სოფელში. თვალის ჩინივით გვიფრთხილდებოდნენ ჩვენი კუთხის ბიჭები გოგონებს. ჩემთვის, ხშირად ბირჟაზე მისვლასაც აუკრძალიათ– ერთი დღე მაინც ჩაგვატარებინე შარის გარეშეო. განსაკუთრებულ ტრადიცია კი, მაინც სიმინდის მოპარვა იყო მეზობლების ყანიდან. ერთხელ, იმავე მეზობლიდან ვისაც „ტარო“ მოვპარეთ, მოსახარშად ქვაბიც კი ვითხოვეთ. და კიდევ უამრავი ლამაზი მოგონება... ბავშვობა – ყველაზე უდარდელი, ბედნიერი და დაუვიწყარი წლებია ადამიანის ცხოვრებაში. იმდენად დაუვიწყარი, რომ შეიძლება მხოლოდ ბავშვობის მოგონებებით იცხოვროს და იარსებოს ადამიანმა.

ხუთი მშვიდი და სითბოთი სავსე დღე გავატარე ჩემს სოფელში. თუმცა, გულში რაღაც ძალიან მაკლდა. ჰამაკზე ვიჯექი და ვქანაობდი, რომელიც პირდაპირ შემოსასვლელ ღია ჭიშკარს უყურებდა. თვალებს ვერ დავუჯერე, მოვიფშვნიტე და ისევ გავიხედე– ჩემი სიმშვიდის დამრღვევის ავტომობილი ვიცანი, პირდაპირ ეზოში შემოიჭრა. გული ამიფრიალდა, როგორ მომნატრებია... სანამ მე ავდგებოდი მანამ, დედა და ბებია გამოცვივდნენ სახლიდან და სიძეს ზარ–ზეიმით შეეგებნენ. მანაც მოწიწებით მოიკითხა. მისვლა, რომ შევიგვიანე ბებიამ დამიძახა : –მოდი ბაჭია შენი ქმარი გვესტუმრა და არ უნდა დახვდე? მოკლეთ ეს თაობა სულ გადაგვარდით. მე ბაბუაშენს ყანიდან მოსულსაც კი ეზოს გარეთ ვხვდებოდიო. – მის, ამ სიტყვებზე ისე გულიანად გამეცინა, დიმა წარმოვიდგინე თოხით ხელში. მისკენ წავედი და ბებოს ვუპასუხე: – ყანიდან თუ მოვა, მეც ეგრე დავხვდებითქო. რათქმაუნდა მათ დასანახად გადავკოცნე და თან ყურში ჩავჩურჩულე: – კეთილი იყოს შენი ფეხი ჩემს სამოთხეში! – მისი პასუხი: – გმადლობთ ბაჭია ! – გამიღიმა და საბარგულიასკენ წავიდა. ახლა ალბათ, ამ სახელის გამო ასჯერ მეტად ბავშვად მოვეჩვენე. იმდენი პარკი გადმოალაგა სახლში ძლივს შეზიდეს. თან მადლობეს უხდიდნე თან „ჩემი სიკვდილი, როგრო შეწუხებულხარო“ გაიძახოდა ბებია. ხან მე მიბღვერდა– როგორ არ გრცხვენია, რომ არ გაგვაფრთხილე თუ მოდიოდა საკადრისად დავხვდებოითო. ამასობაში მამაც მოვიდა. დიმა განსაკუთრებული პატივისცემით მიესალმა მას. ყველანი დაფაცურდნენ. მე ისევ ჰამაკისკენ წავედი, ისიც გამომყვა.

-როგორ გაიგე სად ვიყავი მაგას აღარ გკითხავ, მაგრამ რატომ ჩამოხვედი?

-იმ მიზეზით, რა მიზეზითაც შენ ამოხვედი იმ დღეს საგურამოში. – დამახასიათებელი, „ამომწურავი“ პასუხი გამცა.

- ხომ გთხოვე რამდენიმე დღე!– მინდოდა მკაცრი ვყოფილიყავი, არადა მისმა დანახვამ სულ დამავიწყა წყენის მიზეზი. თანაც, გულის სიღრმეში მესმოდა კიდეც მისი.

-როგორც ვიცი, ხუთ დღეზე რამდენიმეს თქმა შეიძლება. ისედაც გამიგრძელდა.– უფრო თავისთვის ჩაილაპარაკა ბოლო სიტყვები.

-აქ არ გელოდი. ან ამ საჩუქრებით რომ მომადექი ...

-ეგ საჩუქრები შენი არაა და ნუ ერევი. ჩვენს ციცი–ნათელას მოვუტანე. ისე ძალიან საყვარელი ქალია. – არ მახსოვს მასთან ნათელა, ციცი–ნათელას სახელით მომეხსენიებიოს. ეს საიდანღა გაარკვია?

-მისი გულის მოგებით გინდა ჩემთან გმოხვიდე?

– მართლა ბავშვი ხარ რა ... – გაეღიმა და ლოყაზე მიჩქმიტა.– შენთან უკეთესი გეგმები მაქვს ბაჭია!

-იქნებ ეგ გეგმები მეც შემითანხმო ხოლმე „მგელო“ ! – ამ სახელის გაგონებაზე ისეთი სახე მიიღო მივხვდი, სიცილის სურვილით კუნთები დაეჭიმა. მეც მიჭირდა თავის შეკავება.

-შეგითანხმო? უკვე რაღაცეებს ვათხმებთ ერთმანეთთან? ისე, მხოლოდ ერთის თქმა შემიძლია, ბავშვივით უნდა მოგექცე, რადგან დიდივით რომ გექცევი არ ჭრის.

-აქ, ჩემი ნერვების მოსაშლელად თუ ჩამოხვედი...

- დამშვიდდი, დედაშენი მოდის.

-როდის დაბრუნდი შვილო? – კითხა და ვიფიქრე ვსო ჩემი ტყუილი გამოაშკარავდებათქო, მაგრამ...

-გუშინ საღამოს. თაკომაც არ იცოდა ტყუილად საყვედურობთ. – გავოგნდი. როგორ შეეძლო ჩემი აზრები გამოეცნო.

-კარგი, მაშინ ახლა მითხარი, რა გიყვარს, რა გაგიკეთო?

-არაფერი განსაკუთრებული. თუ არ შეწუხდებით უფრო გამეხარდება. – დედა უპასუხოდ მოგვცილდა და მივხვდი, რის საშვალებასაც დრო მისცემდა ყველაფერს გააკეთებდა.

- შენ რა ტელეპატი ხარ? როგორ მიხვდი რა ვუთხარი? – ვკითხე, მარტო რომ დავჩით.

- ვიეჭვიანე და გამოვიქეციო მაგას არ ეტყოდი. თან კითხვაც ისეთი დამისვა...

-ეგ ეჭვიანობა კარგი გამახსენე.

-ანუ აღიარებ, რომ იეჭვიანე?

- ეგ არის ახლა ჩვენი პრობლემა მე, რას ვაღიარებ?

-არის. თუ მეტყვი, რომ იეჭვიანე აღარასდოს მოგცემ მიზეზს.

-ვერ ეღირსები ! – ვუთხარი და მკლავზე ვუჩქმიტე. შემომხედა და დანაპირები გამახსენა. – ათასი პროცენტით ვარ დარწმუნებული, მაგას აქ არ გააკეთებ. ასე რომ ტყუილად ნუ მაშინებ. ახლა, ჩემს პერიმეტრზე ვართ.

-მოიცა, ჩაგიყვან ჩემს პერიმეტრზე. და კიდევ ზოგჯერ, უთქმელობით უფრო მეტს ამბობ. – სახე ავარიდე და ცოტახანს ჩუმად ვისხედით.– შენი საყვარელი შოკოლადები მოგიტანე მიდი ჭამე, იქნებ ცოტა დაგამშვიდოს.

-შენ საიდან იცი, რომელი მიყვარს და საერთოდ, როგორ გებულობ მაგ რაღაცეებს?

-უბრალოთ მონდომებაა საჭირო, რომელიც შენ ჩემთან მიმართებაში სულ გაკლია.

-დიმა რა მინიშნებებით მელაპარაკები ?

-თუ არ მოგწონს, მომეცი საშუალება და პირდპირ გეტყვი.

-წავალ შოკოლადებს შევჭამ. მადლობა, რომ შეწუხდი და მიყიდე. – სწრაფად წამოვდექი წასასვლელად, მაგრამ ჰამაკი შექანავდა და მეც შემაქანა. ამ დროს, რომ არ წავქცეულიყავი წელზე ხელები მომხვია და მის კალთაში ჩავსკუპტი.

- რამდენხანს აპირებ გაქცევას ?! – მკითხა როდესაც ზემოდან მომიქცია.

- ნუ მეხუტები სირცხვილია. გამიშვი !

-დავიღალე უკვე, ცოლთან მიკარების გამო ვიღაცის, რომ უნდა მრცხვენოდეს! – მკაცრი ტონით მითხრა.

-გამიშვი !

-მიდი ბაჭია, სკუპ–სკუპით გაიქეცი მგელი არ დაგეწიოს ! – როდესაც ასე ხუმრობდა არც გამომეტყველება ეცვლებოდა და არც ხმა. ვგიჟდებოდი, ისეთი სასურველი იყო ასეთი შავი იუმორის დროს ჩემთვის.



იმ საღამოს, ნამდვილი იმერული სუფრა გაიშალა. სიძის მოსვლის ამბავი, რომ გაიგეს მისი გაცნობის სურვილით ბევრი, სტუმარი გვეწვია. დიმაც ისეთი განსხვავებული უბრალო და უშუალო იყო ყველასთან თვალებს და ყურებს არ ვუჯერებდი. თბილი და ყურადღებიანი. ლამის თაფლად გადაიქცა ეს უჟმური კაცი. გვარიანად მოილხინეს. იმერულ ღვინოსაც კარგად შეხვდა. თუმცა, ცოტათი მაინც დაეტყო მხოლოდ მე ვამჩნევდი. უფრო ხშირად და თბილად მიყურებდა. შუაღამე იყო სტუმრები, რომ დაიშალნენე. ყველანი, სიძით მოხიბლულები დარჩნენ. მას სიტყვა–პასუხიც და ინტელექტიც საკმარისზე მეტი ჰქონდა ამ ეფექტის მოსხდენად. ძალიან დაღლილები შევედით საძინებელში, სადაც კიდევ კარგი ორი საწოლი იდგა. რატომღაც თავიდანვე ეს ოთახი ავარჩიე, მგონი გულის სიღრმეში ველოდი მის ვიზიტს. დედამ ბევრი მეხვერწა ოთახი შეიცვალე სირცხვილიაო, მაგრამ გადავარწმუნე. საწოლების გაშლა დავიწყე. ჩამოჯდა და ცოტახანს მიყურებდა. შავი თვალები ლამაზად უციმციმებდა.

-მომეწონა შენი სამოთხე!

-ვატყობ მასაც მოეწონე ! – ღიმილით ვუპასუხე.

–სიამოვნებით დავრჩებოდი აქ სამუდამოდ. ყველანი ისეთი უბრალოები და კეთილები არაინ.

– მესმის. შენს სამყაროში კი პირიქითაა, მაგრამ ჩემი ძმა არ დაგითმობს. მასაც უყვარს. – გავახელე ისევ ღიმილიანი სახით.

– შეიძლება, მაგრამ შენ დაგითმობს. მე კი შენთან ერთდა ვიცხოვრებ ამ სამოთხეში.

-ღვინომ იმოქმედა მგონი. მე გავალ დაიძინე.

-ახლა შენ, ისევ გარბიხარ !

არ გავრბივარ. უბრალოთ, საშვალებას გაძლევ გამოიცვალო და დაწვე.

-მე არ მრცხვენია !

-კარგი, შევბრუნდები მაშინ. –მისგან ზურგით დავდექი. ადგა. ვიფიქრე გახდას იწყებსთქო, მაგრამ უცებ ჩემს უკან აღმოჩნდა. მხრებზე ხელები ნაზად მომიჭირა, მიმიზიდა და თავზე მაკოცა. გული ამიჩქარდა.

-„იცოდე, მე არ ვარ ის ქალი ვის გვერდითაც სიმშვიდეს ეღირსები“– ეს სიტყვები გახსოვს? – თანხმობის ნიშნად თავი დავუქნიე. გულში ამიფრთხიალა იმის გააზრებამ, რომ ჩემი სიტყვები ახსოვდა. – ასრულებ კიდეც, მაგრამ ის მაინც მითხარი კიდევ როდემდე უნდა მაწამო? – ნაზად ჩამჩურჩულა ყურში. ისეთი მამაკაცური ხმის ტემბრი ჰქონდა ჩემდაუნებურად მაღელვებდა. მისმა თბილმა ბგერებმა წამში მოიარეს გული და გონება.

-ხომ იცი, რომ იმსახურებ ! – აღელვების დასაფარდ ვუთხარი, თორემ იმ წუთას მერჩივნა სამყარო დადუმებულიყო და მხოლოდ ჩვენი გულის ცემისთვის მესმინა.

-ვიცი, მაგრამ სასჯელსაც ხომ აქვს ვადა.– ძლივს დაიხსნა ჩემი თმების ალერსისგან თავი და არეული ხმით მითხრა.

-უვადო სასჯელიც არსებობს ! – სუნთქვაც კი ამერია ისე შემოიპარა ჩემში, მისი სურვილი.

-ოხ თაკო, რა გაგიკეთო უკვე აღარ ვიცი !– ისე ამოიხვნეშა გული ამოაყოლა.– კარგი, იყოს სამუდამო ოღონდ ჩემ გვერით იყავი.

-დიმა ნუ იქცევი ასე რა !

-როგორ?– მკითხა და თავისკენ შემაბრუნა. თვალები ამღვრეული ჰქონდა, სიმთვრალე გვარიანად ეტყობოდა.

-სხვანაირად, თბილად. არ გინდა გთხოვ !

-მე სულ მინდა ასე მოგექცე! – ჩემი ნიკაპი დაიჭირა და კოცნა უნდოდა, მაგრამ ავერიდე და თავი მკერდზე მივადე. – გასაგებია ! – ძლიერად მომეხვია.– რომ იცოდე როგორ მენატრებოდი!

მეც ! – გავბედე და ვუთხარი, რადგან დილით ალბათ, არაფერი ემახსოვრებოდა.

ადრე გამეღვიძა. საწოლზე ჩამოვჯექი და ვუყურებდი, როგორ მშვიდად ეძინა. სიცხის გამო გადაეხადა და მის სხეულზე კუნთების დათვლაც კი შემეძლო. მიზიდავდა, მაგიჟებდა. ახლოს მივედი, ჯერ მისი თმის სურნელი შევისუნთქე, რომელიც სულ აჩეჩოდა მერე კი, თითებით შევუსწორე.თავში კიდევ რაღაც სულელური აზრები მომდიოდა, ამიტომ სასწრაფოდ გავეცალე. ჩემი ბაჭიების მოსაფერებლად წავედი. ძალიან დიდ ხანს დავყავი მათთან გულს ვაყოლებდი. ვაჭამე, წყალი დავალევინე გულში ვიხუტე. ჭრელები, ფუნფულები და საოცრად საყვარლები იყვნენ. დედამ გამაგდო ქმარს მიხედეო თორემ, ალბათ კიდევ დიდხანს „ვითამაშებდი“ მათთან. დაბრუნებულს უკვე მოწესრიგებული დამხვდა. რომ შევედი შემათვალიერა, მძიმედ, უსიამოდ ჩაისუნთქა და მკითხა :

-თაკო სად იყავი?

-რატომ მეკითხები? – სიცილი ძლივს შევიკავე, მივხვდი მიზეზს.

-მეწყინა აქ მარტო, რომ დამტოვე. – ღიმილით მითხრა და ცხვირზე ხელი მოიჭირა.

-რაიყო, ნაბახუსევზე არ წავიდა ეს სურნელი? – ვუთხარი და გულიანად გავიცინე.

-მართლა ცუდად მოქმედებს. მითხარი რას დაუკარგე მოსვენება დილიდან ?

-კურდღლების ოჯახს ვეწვიე, პაწაწუნა ბაჭიების მოსანახულებლად.

-და შიგ, სახლში შეუვარდი?! წყალი გადაივლე თორემ, არ ვიცი რა მომივა ! –მართლა არ გამოიყურებოდა კარგად.

-კარგი მივდივარ, აქ არაფეერი დაგემართოს ! მამა სუფრასთან გელოდება, გადი და მეც მალე მოვალ.

– ქმარი ოთახში მიატოვა და ბაჭიებთად გაიქცა მოსაფერებლად. საბოლოოდ შემშლის. – რომ გავედი მაშინ ჩაილაპარაკა, მაგრამ მაინც გავიგონე.



იმ დრეს ქალაქში წავედით მამას სამსახურის გამო. ძალიან არ მინდოდა ბებოს დატოვება და მგონი დიმას ჩემზე მეტად, მაგრამ ისიც თბილისში უნდა დაბრუნებულიყო. სახლში მიგვაცილა და წასვლას აპირება, მაგრამ ჩემმა მშობლებმა სთხოვეს, ერთი დღით კიდევ დარჩენილიყო. შევატყვე, მასაც არ უნდოდა წასვლა და დიდი ხვერწნა არ დასჭირვებია. მამასათან ბევრს საუბრობდა. ძალიან მშვიდი და მხიარული იყო. თავს ისე გრძნობდა როგორც მე, მის მშობლებთ. თითქოს როლები გავცვალეთ. მეც ვიეჭვიანე. დედას და მამას, მის გამო სულ გადავავიწყდი. ამასობაში დაღამდა და ძილის დროც მოვიდა. მისაღებში ვიჯექით და ტელევიზორის „პულტს“ ვაწვალებდი.

-მავნე ადამიანი ხარ ! – მითხრა და ღიმილით გადმომხედა.– მაგან მაინც რა დაგიშავა, რომ არ ასვენებ ? – ისე მითხრა თითქოს წინა ღამის საუბარი ახსოვდა.

-ნერვებს ვიმშვიდებ !

-და რა განერვიულებს?

-ჩემს საძინებელში ერთი საწოლი დგას.

-მერე?

-მშვენივრად ხვდები მერე, რაც !

ისევ... ერთი დღე გამიძელი არ შეგჭამ. ან თუ გინდა აქ დავიძინებ არ მაქვს პრობლემა.

- ჩემს მშობლებს შენ აუხსნი თუ მე ავუხსნა აქ რატომ წვები?– მოჭუტული თვალებით გავხედე.

-მე ავუხსნი მათი შვილი, როგორი მზრუნველი და მოსიყვარულე მეუღლეა .

-ნერვებს ნუ მიშლი და წამოდი!

ჩემი საძინებელი ზუსტად ისე იყო, როგორც წლების წინ თინეიჯერობას დროს, ბაშვური სურვილებით, რომ მოვაწყე. მას შწმდეგ არაფერი შემიცვლია. ოთახში, რომ შევედით მისი სახე უნდა გენახათ. სიცილს ძლივს იკავებდა და მონდომებით ათვალიერებდა ყველაფერს. საწოლზე დადებული დიდი, ფუმფულა სათამაშო დაჭირა და ერთხანს ხელში ათამაშა.

-და ამის შემდეგ კიდევ მეტყვი ბავშვი არ ვარო?- წარბებსქვემოდან ამომხედა.

-ნუ დამცინი !

-სერიოზულად ვფიქრობ, კურდღლების საშენი უნდა გაგიკეთო.

-დამანებე ახლა თავი თორე, მაგ სათამაშოთი გაგგუდავ. ისედაც გაბრაზებული ვარ. სპეციალურად დარჩი ხო?

-ხო. ერთი სული მქონდა ამ ვარდისფერ, გოგოშკურ ოთახში, როდის დავიძინებდი . ეს ფუმფულა ჩავიწვინოთ შუაში, საზღვარი იქნება. ისე ვერ მიხვდი, რომელი ცხოველია?!– რამდენჯერმე კიდევ დაატრიალა ხელში. ხანდახან ვერ ვარჩევდი ხუმრობდა თუ არა ისეთი სერიოზული იყო.

- ესეიგი ბავშვი ხო ? კიდე არ ეშვები მაგ თემას... ბატონო დიმიტრი, იქნებ შემახსენოთ საქართველოს კონსტიტუციის, რომელი მუხლით ისჯება და სასჯელის რა ზომაა განსაზღვრული „ბავშვებთან“ ქორწინების დროს? – ვკითხე და მრავლისმეტყველი სახით შევხედე.

-შენს დაბადების მოწმობაში, დაბადების თარიღად 1995 წლის 15 ნოემბერი, რომ არ ეწეროს მართლა შემეშინდებოდა. მხოლოდ მაგით თუ გაარკვევს კაცი შენს ასაკს. – ამჯერადაც ღიმილშეპარული შავი იუმორი.

-ნეტავ, ჩემი მეხუთე კლასის დროინდელ სკოლის ჟურნალსაც არ გამოითხოვდე. – როგორ მინდოდა გემრიელად გამეცინა, მაგრამ საწოლის საკითხი უფლებას არ მაძლევდა.

-ვერ იპოვეს. შენს სკოლას არეული არქივი აქვს.

-კარგი რა ... – უცებ თემა შევცვალე – რა ვქნათ ახლა აქ ორივე, როგორ დავწვე... რას აკეთებ ? ნუ იხდი.. ნუ იხდი ... – ალი მომედო წარმოდგენაზე თუ, რა დამემართებოდა ჩემს გვერდით ასე, რომ დაწვებოდა.

- თუ გგონია ამ სიცხეში ჩაცმულ –დახურული დავიძიბე ძალიან ცდები. შებრუნდი შენ თუ გრცხვენია და დამაცადე დაძინება. – აშკარად ერთობოდა.

-იცოდე მაგ კუთხე იკმარე და ჩემსკენ არ მოიწიო.

-შენ თვითონ არ მოიწიო და არ შემაწუხო. ვიცი, ძილში რომ დადიხარ. – საწოლში მოკალათდა.

-საიდან იცი?

-შენგან განსხვავებით ფიზელი ძილი მაქვს.

მართალი მითხრა საშინელი ძილი ვიცი. საწოლის თავში დაძინებულმა შეიძლება შაწოლის ბოლოში ან სულაც იატაკზე გავიღვიძო. თანც დილიით არაფერი მახსოვ. ტანსაცმლიანად, დაჭიმული სხეულით მივუწექი გვერდით. ცეცხლი მეკიდა გულშიც და გონებაშიც. მეძინებოდა, მაგრამ შიშით თვალებს ვერ ვხუჭავდი, რადგან მეშინოდა დილით მასზე მიკრულს არ გამეღვიძა. შიშის ასე ახდენა?!... სასიმოვნო, ნაცნობი სურნელი. თვალები გავახილე და წამსვე დავხუჭე. ვინატრე, რომ იქედან გავმქრალიყავი. მას უკვე გაღვიძებოდა ან, შეიძლება საერთოდ არ ეძინა ისე შემაწუხებლად ვიწექი მასზე... ხო, სწორად გაიგეთ, საწოლზე კიარა მასზე მეძინა. თავი მის მკერდზე მედო, ხელებით კი სხეულზე ვეკვროდი. ძლიერ მკლავებში ვყავდი გამომწყვდეული და თმებზე მეალერსებოდა. სირცხვილით და ვნების ალით ერთდროულად ვიწვოდი. მთელი გულრწფელობით ვუთხარი :

- ახლა მართლა არ ვიცი რა უნდა გავაკეთო. მრცხვენია ! - ჯერ კაცს სიახლოვესაც არ ვიკარებ და ახლა, მთელი სხეულით ვარ გადაწოლილი მასზე.

-არაფერი თქვა და არფერი გააკეთო, უბრალოთ ცოტახანსა ასე დარჩი.

-მრცხვენია–მეთქი !

-ვისი და რისი?

-შენი და ამ მდგომარეობის რათქმაუნდა.

-თაკო, შენ ჩემი ცოლი ხარ და გაიაზრე ეს ბოლოს და ბოლოს. ახლა კი, შემარგე რაღაც კარგი გთხოვ ! – მითხრა და უფრო ძლიერად მომეხვია. –წუხელ, ორჯერ გადამაგდე საწოლიდან და კონპენსაციას ვითხოვ.– ჩვეული ინტონაციით.

-კარგი რა, ამხელა კაცს რას მოგერეოდი ეს წიწილა ქალი.

-წიწილა ქალი ? – გაიმეორა და გაეცინა. – ისე, მართლა წიწილას წონა გაქვს.

-შენი გულის ფეთქვის სიხშირეს თუ დავუჯერებთ ისეა დაღლილი წიწილას წონა ვერ იზამდა ამას.

-გააჩნია თუ, წონას პირდაპირი მნიშვნელობით გულისხმობ ვერა.

-ანუ, შენს ცხოვრებაში სხვა წონაც მაქვს? – გამოვეცალე და ზემოდან დაეჭვებით დავხედე.

-კი და მართლა თუ გაინტერესებს გეტყვი რაც.

-არა, რატო უნდა მაინტერესებდეს?!

-თაკო, ნუ მიწვევ თორემ , ამ წიწილას გემოს გავუსინჯავ. – მითხრა და სახეზე ჩამოყრილი თმები გამისწორა. შეშინებული წამოვხტი, როცა მზერა ჩემს ტუჩებზე გაუშეშდა. დამიჭირა საწოლზე დამაბრუნა და ზემოდან მომექცა. – ვერსად ვერ გაიქცევი. ამის შემდეგ არცერთ შენს გამოწვევას არ დავტოვებ უპასუხოდ იცოდე ! ჯერ მაიძულე ხუთი დღე შენს გარეშე გამეტარებინა. მერე მაიძულე მთელი ღამე შენზე ჩახუტებულს მძინებოდა და შენი სიახლოვით ჭკუიდან გადაგეყვანე. რომ გამეღვიძა და ისე დამხვდი.... ხოდა ახლა შენი კოცნა მინდა და ვალდებული ხარ დამთანხმდე.

– არ გაქცეულიყავი კლუბში და არაფრის იძულება არ მოგიწევდა. – გული ლამის საგულედან ამომივარდა.

-რატომ გამიშვი მერე, რატომ არასდროს მაჩერებ? ნუ გამიშვებ და არსადაც არ წავალ.

-შენ თუ წასვლა გინდა მე ვერ შეგაკავებ !

-არ მინდა თაკო ! არ მინდა, მაგრამ არასდოს არაფერს გავაკეთებ შენი სურვილის გარეშე. ამას აქამდეც უნდა მიმხვდარიყავი. შენ კი ყველა გზას მიკეტავ... ნუ მცდი! ეს მოთმინება ძვირად მიჯდება. – უფრო ახლოს დაიხარა ჩემთან.

-გეხვერწები, გემუდარები გამიშვი !

ვერა, არ შემიძლია. როცა ვხედავ ტუჩებს, როგორ იჭამ თვას ვერ ვერევი. ნუთუ ასე ძნელია, მხოლოდ ერთ კოცნას გთხოვ !– სასწრაფოდ ავიფარე ხელი პირზე. – შენი გული დამფრთხალი ჩიტივით ფეთქავს ! – გულზე ხელი დამადო და უფრო მეტად ამიფრთხიალა.

-დიმა, გთხოვ ნუ მეცქევი მასე !

-მეც სულ მაგას გთხოვ უკვე სამი თვეა. – ცხვირზე მაკოცა და გამიშვა. – დღეს უნდა წავიდეთ, მოემზადე.

-შენ წადი, მე რამდენიმე დღეში ჩამოვალ.

-დაგტოვებ მხოლოდ იმიტომ, რომ დაფიქრდე და შენ თავში გაერკვე რა გინდა.

-შენ რა გინდა ? – სუნთქვა შეკრულმა ვკითხე.

-მე დიდი ხანია ეგ გარკვეული მაქვს.იცოდე, რომ ჩამოხვალ ვისაუბრებთ! – მიბრძანა და ხელში კონვერტი და ბარათი მომაჩეჩა.

-ეს რა არის ?

-ეს შენს მშობლებს დაუტოვე . ეგ ბარათი კი შენია, როგორც გინდა გამოიყენე.

-არ მინდა. ჩემი ფული მაქვს.

-არ მიკითხავს რა გინდა. იცოდე მაგ კონვერტი უკან არ წამოღო თორემ, მძიმე სასჯელს მოვიფიქრებ. შენთან არაფერ შუაშია. ჩემი საჩუქარია და უბრალოთ შენ გადაეცი. ხო კიდევ, ისეთი კარგი მშობლები გყავს მიკვირს შენ ვის გავხარ ასე შეშლილი. – გაეღიმა და თვალი ჩამიკრა.

-შენამდე ჭკვიანი ვიყავი. შენი ბრალია თუ გავგიჟდი. – სიმართლე ვუთხრაი, მისი სიყვარული გამო გავხდი ასეთი.

– მეც სხვანაირი ვიყავი შენამდე. ახლა, ისიც კი არ ვიცი ჩემს მდგომარეობას რა ქვია. ასე, რომ ერთმანეთის წარსულთან ვალში არ ვართ. მხოლოდ სამი დღე გაქ თორემ, მერე ისევ მომიწევს ჩამოსვლა და ამ საწოლში შენი ატანა.

-კარგი გავიგე , მაგრამ უკმაყოფილო სულაც არ ჩანდი. – ვუპასუხე მხრების აჩეჩვით.

– ოხ, როგორ მინდა ახლა ჩვენს ოთახში მყავდე ! ვნახოთ იქ რამდენად დიდგულზე იქნები.

გავაცილე და რომ შემოვბრუნდი კონვერტი გავხსენი. საკამოდ სოლიდური თანხა იდო წერილთან ერთად– „ ცუდად არ გაიგო. უბრალოთ პირველად ვიყავი სტუმრად, ვერ მოვიფიქრე მათთვის რა მეჩუქებია. ამიტომ ეს გადაეცი და თავად გადაწყვიტონ. „ – ნამდვილად გულუხვი გამოდგა. ეს საჩუქარი, რომ ჩემს მსობლებს აეღოთ მთელი ძალისხმევა დამჭირდა. ასჯერ ჩავუდე დედას ხელებში და ასჯერვე უკან დამიბრუნა. თხოვნა– ხვერწნაში არაქათი დამელია. ბოლოს ისევ სიძის ხათრმა გაჭრა. ვუთხარი, იფიქრებს იუკადრისეთ და ეწყინებათქო. ეს პრობლემა, რომ მოვაგვარე ჩემი პრობლემა გამახსენდა. საუბარი სურდა ბიჭს და თან რაზე. ჯერ ჩემ თავს ძლივს გამოვუტყდი და მასთან ამის თქმას ყველაფერი მერჩივნა. მაგრამ ისეთი კატეგორიული ჩანდა არ ვიცი თავს, როგორ ავარიდებდი. კაცმა არ იცის რა სისულელს გავაკეთებდი. დროც, რომ გამორწყულად მომცა. გეგონებოდა რაიმე ხელშეკრულებას ვამზადებდი. არადა ამ სამ დღეში მთელს ჩემ ცხოვრებაზე და გრძნობებზე უნდა მეფიქრა, რომელიც ჩემს მომავალს გადაწყვეტდა. საფიქრალი არც არაფერი მქონდა ვიცოდი, რომ მიყვარდა და ისიც ვიცოდი, რომ არ უნდა მყვარებოდა მაგრამ ამის , როგორ შევძლებდი. არც მისი პასუხის მოსასმენად ვიყავი მზად. ეს ყველაფერი ჩვენს ურთიერთობას კი დაალაგებდა, მაგრამ სიმართლე ბოლომდე არ ვიცოდი და ეს უფრო მიშლიდა ხელს. ერთი რამ ყველაზე დანამდვილებით ვიცოდი, მის გარეშე არაფერი არ მინდოდა... ამ აზრთა ჭიდილში გავიდა ორი დღე. მომწერა– „ხვალ გელოდები“ . განაჩენის დღე ახლოვდებოდა. მოსვენება დაკარგულმა მეგობრის სალონს მივადექი. ძველი ამბების გახსენებით გულს გადავაყოლებდი. თან, რაღაც უნდა შემეცვა. თავიდან ვიფიქრე თმას შევჭრითქო, მაგრამ საკმაოდ გრძელი მქონდა და დამენანა. ქეთიმაც, მაგ ცოდვაში ფერს ვერ ჩავდგამ და მხოლოდ ფერის შეცვლაზე დაგთანხმდებიო. ბოლოების შეღებვა გადავწყვიტე და ღია ფერი დავიტანე. ძალიან კი მომიხდა, მაგრამ მერე ცოტა ვინანე. რადგან ვხვდებოდი დიმას, ჩემი თმების მიმართ განსაკუთრებული დამოკიდებულება ჰქონდა, მისი ბუნებრიობა მოსწონდა და არ მინდოდა ჩემი გადაწყვეტილება წყენოდა. დადგა ჩემი წასვლის დღეც. დედამ ყველაფერი გამატან რისი წაღებაც კი შეიძლებოდა. მოკლეთ, ჩემი მანქანის საბარგულში იმერული გულუხვობა ჩაატია. პირველად მქონდა შეგრძნება, რომ გზა დაპატარავდა. როგორც წესი პირიქით ხდება ხოლმე. თითქოს, იმაზე ადრე ჩავედი ვიდრე უნდა ჩავსულიყავი. ჯერ ჩემს გადარეულ ლილეს შევუარე, მისი წილი გზავნილები რომ დამეტოვებინა თორემ, მთელს დასავლეთს ააფორიაქებდა –მშიერს მამყოფებს და ნერწყვებით მგუდავსო.

-ვგიჟდები დედაშენზე. რა ხელი აქვს !

-შეგერგოს ჩემო სულელო , მაგრამ მერე კალორიებზე და გრამებზე არ იწუწუნო იცოდე.

- ამათ გამო სასწორსაც კი გადავაგდებ. – სიცილით მითხრა. – ესეიგი მეუღლეს მოეწონა შენთან?!

-კი. წამოსვლაც არ უნდოდა მგონი. არც მე მინდოდა რამოსვლა, მაგრამ წამზომი ჩამირთო და...

-გოგო კიდე კარგად გაგაჩერა. მოენატრე ალბათ. – თვალები მოჭუტა უფრო დაკვირვებით მომაჩერდა. – ჰე, თქვი ახლა როდის აჩუქებ ცეცლოვან ღამეს !

-ენა გააჩუმე თორემ, ყველაფერს უკან წავიღებ რაც მოგიტანე !

-ჯერ ერთი ვერაფერსაც ვერ წაიღებ მე გამომიგზავნეს და მეორე, როდემდე შეიკავებ თავს ძალიან მაინტერესებს. ან მასაც რა მოთმინება აქვს ვგიჟდები.

-ლილე, რა ღამეებზე ლაპარაკობ ჯერ გრძნობებზეც არ გვისაუბრია.

-მომიყვები ბოლოს და ბოლოს, რატომ ხართ ერთად? იქნებ მერე მაინც დაგეხმარო და გაგარკვიო რამეში თორემ, ვატყობ გამოგაგდოს.

-რომ არ გაომაგდებს საქმეც მაგაშია. მგონი, ასი წელი შეუძლია ჩემი ასე ატანა.

-იმიტომ, რომ უყვარხარ ! დავიჯერო, ვერ ამჩნევ როგორ გიყურებს?! მგონი ზუსტად მაგ სიყვარულით სარგებლობ.

-იცი რა? იქნებ შენც ვერ ამჩნევ, როგორ გიყურებენ ხოლმე.

-ეგ საიდან მოიტანე. – დაიბნა.

-კარგი მე დავაშავე და რაღაცეები ბოლომდე არ გითხარი. თუმცა მიზეზი მაქვს და იმიტომ, მაგრამ შენ რატომ მიმალავ ზურას?

-კარგი რა თაკო ! როდის შეამჩნიე?

-ნუ გავიწყდება, რომ მეც ძალაინ კარგად გიცნობ.

-ხომ იცი, რომ გეტყოდი. უბრალოდ, ჯერ მე მინდა გავერკვიო.

-ვიცი და არაფერს გსაყვედურობ. ისე კარგი ბიჭია. ფერი ფერს და მადლი ღმერთსო თქვენზეა ნათქვამი. – ვუთხარი და ჩავეხუტე.

-შენიც კარგი ბიჭია თაკო და რაც მალე გაერკვევი ამაში მით უკეთესი ორივესთვის.

-ვიცი, მაგრამ მანამდე შენი დახმარება მჭირდება.

-ოჰო, ჩაერთო ამას ღილაკი „გამომძიებელი“. ვხვდები შენ ტონს ქალბატონო.

-იცოდე ჯერ არაფერი არ მკითხო. ნიკას თანამშრომელი, რომ არის ნატა ვიცი, მასთან კარგი ურთიერთობა გაქვს.

-ხო მაქვს და შენც კარგი ურთიერთობა გაქვს. მერე?

-კი, მაგრამ ჩემგან არ იქნება სწორი. შენ შეეხმიანე და ოფისთან დაკავშირებით ინფორმაციები გამოტყუე ხოლმე. რა ხდება, ვინ სტუმრობს და ასე შემდეგ. ხომ იცი რაჭორიკანაა, აუცილებლად მოგიყვება.

-შენ ახლა შპიონობას გვთავაზობ მე და ნატას ? – ვითომ ძალიან შეურაცხყოფილი დარჩა.

-გთხოვ სახე გაასწორე ნუ მაცინებ. მე უბრალოდ მეგობრის დახმარებას გთავაზობ.

-რა ამბებს ხლართავ ბერიძის ქალო? იცოდე დიმამ, რომ გაიგოს ნიკათი ხარ დაინტერესებული ...

- არავითი არ ვარ დაინტერესებული ლილე და დიმაც ვერაფერს გაიგებს. წავედი ახლა და გააკეთე რაც გთხოვე.

-არის უფროსო ! –ჩესტი ამიღო.– ისე მაგ თმებს რას ერჩოდი?

-უუფფფ, არ ვიციი !


ისე ნელა ვმოძრაობდი, სიგნალებით ამიკლეს. მაგრამ სულაც არ მადარდებდა ოღონდ, რაც შეიძლებოდა მასთან შეხვედრა დამეგვიანა. ჩემს სასახლეს მივადექი. სპეციალურად გამზადებული საჭმელით სავსე კონტეინერი, დაცვის ოთახში შევიტანე და მერე სახლში შევედი ლელასთვის დახმარების სათხოვნელად. ყველაფრი, რომ თავის ადგილზე მოვათავსეთ ოთახში ავედი. ძალიან დაღლილი და დაძაბული ვიყავი.სტრესის მოსახსნელად წყლის გადავლება გადავწყვიტე. მაგრამ ვინ მაცადა, ჩემმა ბატონმა ოთახის კარი შემოაღო. არც გამკვირვებია. პირიქით, ჩემი გათვლებით დააგვიანა კიდეც. მოსალოდნელი საუბრის შიშმა ტალღად დამიარა სხეულში. შემოსვლის წამიდან მზერა ჩემს გაშლილ ფერშეცვლილ თმაზე გადაიტანა და მივხვდი არ ესიამოვნა. გულში მწარედ გამკრა მის თვალებში წყენა, რომ დავინახე.


-რას ერჩოდი?

-მას არაფერს. უფრო ჩემ თავ ვერჩოდი... გეწყინა? – ძალიან მინდოდა არა ეთქვა. შემომხედა და თითქოს თვალებში ჩემი სურვილი წაიკითხა.

-თუ შენ, მართლა გაღელვებს ის ფაქტი, რომ მე მეწყინა მაშინ არა.

-უბრალოთ ვერ ვეგუები იმ აზრს, რომ ჩემი თავი და ცხოვრება მარტო მე აღარ მეკუთვნის. უკანასკნელი დაუფიქრებელი საქციელი იყო გპირდები.

-მე არ ვაპირებ შენი თავისუფლების და შენი სურვილების შეზღუდვას თაკო. მხოლოდ იმას გთხოვ, რაც განსაკუთრებულად მნიშვნელოვანია ჩემთვის ის შემითანხმო. მაგალითად შენი თმა, ძალიან მომწონდა ისეთი, როგორიც გქონდა. მიუხედავად იმისა, რომ ასეც ძალიან გიხდება. მგონი ზედმეტადაც.– ახლოს მოვიდა ხვეულებზე მომეფერა და შუბლზე მაკოცა. ისეთი სიმშვიდე დამეუფლა მივხვდი, რომ მზად ვიყავი ამ საუბრის გასაგრძელებლად. მივხვდი, დრო იყო მასთან გულრწფელი ვყოფილიყავი.

-აღარ გაწყენინებ. მგონი, შენთა ყველა სიგიჟე ჩავიდინე, შენი მოთმინების ყველა ლიმიტი ამოვწურე. ვფიქრობ საკმარისზე მეტია. მგონი დროა მართლა გავერკვიო რა მინდა თორემ, ამ ბრძოლით ძალიან დავიღალე. საკუთარი თავი დავკარგე.– ცრემლები უნებურად წამომივიდა. იმ წუთას ის, ყველაზე მძიმე და ყველაზე მსუბუქი იყო. ცრემლის ამ წვეთთან ერთად ვემშვიდობებოდი იმ დღეებს, რომლის გამოვლაც ერთმანეთს ვაიძულეთ. ამ ერთ წვეთში იყო ჩემი დარდიც და ბედნიერებაც. მზად ვიყავი მიმეღო ის უკიდეგანო სიყვარული, რომელისაც ასე მეშინოდა და რომელმაც შეშლილად მაქცია. მიმიხვდა, ჩემი ბედნიერების საწყისი, როგორც ყოველთვის ახლაც მიმიხვდა და გულში ისე ძლიერად ჩამიხუტა როგორც არასდროს.

-ჩემი თავისთვის და შენი ლამაზი თვალებისთვის მხოლოდ, მაგ ცრემლების პატიება შემიძლია! როცა დამშვიდდები მაშინ გავაგრძელოთ.

-ისევ შენი უსაზღვრო ლოდინი. როგორ ვერ შევძელი აქამდე ამის დაფასება.

-შენი თავი არაფერში დაადანაშაულო თაკო, საერთოდ არაფერში. ჩვენი ურთიერთობა არ დაწყილა სტანდარტულად და არც ჩვენ ვართ სტანდარტულები.. მე მესმის შენი და არაფერს არ შევცვლიდი ჩვენ განვლილ დღეებში.

-სამაგიეროდ მე არ მესმის ჩემი თავის. არის რაღაცეები რაშიც გაართლებას ვერ ვუძებნი.

-შენ არ ხარ მარტივი ადამიანი, არცერთ სტანდარტებში არ ჯდები და ეს შენი პიროვნებაა. და თუ შენ, აპირებ ყველა ქმედებაში რაც ჩაგიდენია ან, რაც აწი უნდა ჩაიდინო მიზეზი და გამართლება ეძებო მაშინ, მართლა დაიკარგები. თუ ჩემ გამო აკეთებ მაგას არ მინდა! მე ზუსტად ისეთი მჭირდები, როგორიც ხარ !

-რატომ დიმა, რატო გესმის ჩემი?! ცოტა მაინც გესაყვედურა მომეშვებოდა.

-მე ყოველთვის სწორდ ვიქცეოდი შენთან, ყველაფერს სწორად ვაკეთებდი?

-ყველთვის არა!

-მაშინ რა უფლებით უნდა გისაყვედურო?! თაკო არაფერს არ ვნანობ საერთოდ არაფერს რადგან ამ ყველაფერმა ჩვენ ამ მდგომარეობამდე მოგვიყვანა. მთავარია შენ, ახლა აქ, ჩემს გვერდით ხარ და მე შენთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი სიტვების თქმა შემიძლია.

მისმა ტელეფონმა დარეკა. გუგა იყო. უპასუხა და სახე შეეცვალა მივხვდი ძალიან მნშივნელოვანი ზარი იყო. მალე მოვალო უთხრა და მერე მე მომიბრუნდა.

-მაპატიე თაკო, მაპატიე ! ათას ბოდიშს გიხდი, მაგრამ უნდა წავიდე. არ ვიცი როდის დავბრუნდები.

-ხო მშვიდობაა დიმა? – შემეშინდა, ტყუილად ამ საუბარს არ შეწყვეტდა.

-კი, უბრალთ გუგას ძალიან ვჭირდები .

-კარგი, რათქმაუნდა უნდა წახვიდე.

-მადლობა ! – თავზე მაკოცა და სწრაფად გავიდა.

რაც არ უნდა მომხდარიყო ეს საუბარი გაგრძელდებოდა და შედეგით დასრულდებოდა ეს უკვე ვიცოდი. არსად გაქცევას და არანაირი სისულელის ჩადენას არ ვაპირებდი. გამეხარდა, ცოტახნით მაინც რომ მომიწევდა მარტო ყოფნა იმდენად მიძნელდებოდა ეს საუბარი. ძალებს მოვიკრებდი. არ იყო ადვილი ამდენხნიანი დუმილისა და ჩადენილი საცქიელების შემდეგ, მისთვის ყველაფრის ახსნა. ერთიანად უნდა გადავშლილიყავი მის წინ. ახლა ზუსტად ისეთი მომენტი მქონდა როგორც მისი გაცნობის პირველ დღეს. მაშინ ერთ დღეში გავგიჟდი და საკუთარი თავიდან გამოვედი, ახლა კი ერთ დღეში უნდა დავბუნებოდი კალაპოტს და ჩემს თავს. უფრო მეტი სიმშვიდის მოსაპოვებლად დაწყებული საქმის გაგრძელება გადავწყვიტე და სააბაზანოში შევედი. იქედან გამოსულს ჩაცმა დასრულებული არ მქონდა ტელეფონმა, რომ დამირეკა. საწოლთან კომოდზე მედო. ვინაიდან დიმა სახლში არ იყო საპასუხოდ მოურიდებლად მხოლო თეთრეულით გამოვედი. დედა იყო, მომიკითხა ხომ კარგად იმგზავრეო. დავამშვიდე და ჩასაცმელად გავბრუნდი, მაგრამ ვინ გაცადა. დიმა ოთახში, დროზე ადრე შემოვიდა და ორივე ადგილზე გავშეშდით. მერჩივნა მიწა გამსკდომოდა მის სახეს, რომ შევხედე. თვალები გაუფართოვდა ფერი შეცვალა. არ ვიცოდი რა გამეკეთებინა, სირცხვილით ვიწვოდი ლამის შიშველს,რომ მიყურებდა. ადგილიდან მოვწყდი და გარდეროფის ოთახისკენ გავიქეცი. შეიძლება ითქვას, ჰაერში დამიჭირა და კედელზე ამაკრა.

– ნუ გარბიხარ, ნუ გარბიხარ ! თაკო გთხოვ ახლა მაინც ნუ გამირბიხარ!

– დიმა ახლა თუ არ გინდა აქვე გული გამისკდეს შემიშვი ჩასაცმელად.

-ჩემ გულზეც იფიქრე. ვერ გაგიშვებ. სრული უფლება მაქვს ამ მშვენიერებას ვუყურო. – წელზე მომეხვია და ახლოს მიმიზიდა. მთელი სხეული ამითრთოლდა. გულში ლილეს ვლანძღავდი ისე ახსენე ცეცხლოვანი ღამეები მგონი ამიხდათქო.

-დიმაა... – მღელვარებისგან ხმა ჩამიწყდა. ჩემი გული ისე ფეთქავდა როგორც არასდროს.

– არაფერი თქვა, უბრალოდ მომეცი უფლება გთხოვ !

-არ შემიძლია!

-რატომ, რატომ ? ნუთუ საერთოდ არაფერს გრძნობ ჩემს მიმართ?

-ეგ არაფერ შუაშია. უბრალოდ არ შემიძლია !

-მეც აღარ შემიძლია გიყურებდე და ვერ გეხებოდე. აღარ შემიძლია ჩემს ოთახში ჩემს საწოლში გეძინოს და მე შენს გვერდით დაწოლის უფლებას არ მაძლევდე. მოთმინების ყველა ძაფი გაწყვიტე უკვე, ყველა ფიალა აივსო უკვე.

-ჩვენ ხომ ჯერ უნდა გვესაუბრა ! – ჩემი სახე ხელებში მოიქცია.

-შეთვის მხოლოდ ერთი და ყველაზე მნიშვნელოვანი სათქმელი დამრჩა– შენ, ჩემი მზე ხარ ამ ბნელ სამყაროში. შენ, ჩემი ჰაერი ხარ, რომლითაც ვსუნთქავ. ჩემი გული მხოლოდ შენს გამო ძგერს თაკო. შენ, ჩემი არსებობის, ჩემი ბედნიერების საწყისი ხარ. ამ ქვეყნად ყველაზე და ყველაფერზე მეტად მიყვარხარ. საკუთარ თავზე მეტად, სრულიად უპირობოდ მიყვარხარ გესმის? – ეს სიტყვები ექოსავით მოედო ჩემს სმენას. წამში ასჯერ დავიშალე და ავეწყვე. გადატრიალდა სამყარო ჩემს გონებაში. ვეღარაფერს ვგრძნობი, ვეღარაფერს ვამჩნევდი მის გარდა.მხოლოდ ის და მე, სადღაც უკიდეგანო სივრცეში ერთმანეთზე მიკრულები ვიდექი და ერთმანეთის გულისცემას ვუსმენდით. ვერასდროს წარმოვიდგენდი ასეთი სასიამოვნო თუ იქნებოდა მისგან ამ სიტყვების მოსმენა.

-ახლა მე რა უნდა ვთქვა, ახლა რა გავაკეთო? – ვკითხე სრულიად დაბნეულმა. თან ბედნიერების ცრემლებმა მომისწრო თვალებზე.

-მხოლოდ ორი სიტყვა თაკო, მხოლოდ ორი. იცოდე მაგ სიტყვებით ყველაფერს გადაწყვეტ. გთხოვ, ის მითხარი რისი მოსმენაც მინდა!

-მიჭირს დიმა, არ შემიძლია ! – უცებ მომშორდა და ტკივილით სავსე თავლებით შემომხედა.

-გასაგებია ! – წასვლა დააპირა, მაგრამ ვერ გავუშვებდი ვერ დავკარგავდი.
გავაჩერე, რადგან ჩემი არ შემიძლია არასწორად გაიგო. ახლოს მივედი, თავი მკერდზე მივადე და ჩუმად ვუთხარი:

-მიჭირს გითხრა, მეც... !

-თვალებში შემომხედე და მითხარი რას გრძნობ ჩემს მიმართ თაკო !

-მეც...

-აწიე თავი და მითხარი, რა მეც ? ნუ მომკალი კაცი !

-მეც მიყვარხარ დიმა მეც. ხომ არ შეეშვები ადამინას რა !... – ძლივს ამოვთქვი. გული ამოუვარდა.

-ვერ გავიგონე. რა თქვი? თვალებში შემომხედე და ხმამაღლა მითხარი!

-ნუ მტანჯავ რა !

-თქვი და დაასრულე ორივეს ტანჯვა, გთხოვ ! – აცახცახებულმა ძლივს გავუსწორე თვალი.

– შენმა სიყვარულმა გამაგიჟა, შენს მიმამართ ისეთი დაუმორჩილებელი გრძნობა მაქვს, საკუთარი თავი დამაკარგვინა და შეშლილად მაქცია. მე შენ ყველაზე ძლიერი, ყველაზე შლეგი ყველაზე წმინდა სიყვარულით მიყვარხარ დიმა აბაშიძე! – იმ წუთას ჩემს წინ სულ სხვა ადამიანი იდგა. ბედნიერებისგან ბრწყინავდა მისი შავი თვალები. ხელში ამიტაცა და ასჯერ მაინც დამატრიალა.

-რამდენი ხანი ველოდი იცი ამ სიტყვებს? იმეზე მეტი ვიდრე შენ გგონია! – „იმაზე მეტი“ რაღაც საეჭვოდ კი მომესმა, მაგრამ იმ წუთას სხვა ფიქრებისთვის არ მეცალა. მხოლოდ ის და ჩვენი სიყვარული არსებობდა.

-ახლა რა იქნება, როგორ ვიქნებით ?

-რაც შენ გინდა და როგორც შენ გინდა. მთავარია ის გავიგე რისი გაგებაც მინდოდა. მთავარია შენ ჩემს გვერდით ხარ და სხვას აღარაფერს აქვს მნიშვნელობა. – მითხრა და ჩემი კოცნა დააპირა. თავი დავხარე.

-ანუ ახლა ჩვენ ...

-ახლა ჩვენ ... – სახე ამაწევინა, მაკოცა, მერე ჩემს ღაწვებს გაუყვა, ყელთან მივიდა და გაჩერდა. ნდომითა და არ ნდომით ერთდროულად ვკვდებოდი. – ჩვენ ახლა არაფერს არ გავაკეთებთ. არაფერს არ დაგაძალებ სანამ შენ არ გენდომება ეს. მინდა დარწმუნებული იყო და მერე არ ინანო. რამდენი დროც დაგჭირდება დაგელოდები ! – გულში ჩამიხუტა.

-არ მანანო დიმა ! არც ეს სიყვარული მანანო და არც არაფერი რასაც შენთან ერთად გავაკეთებ!

– ამის შემდეგ ყველაფერი შეიცვლება.

-რაც არ უნდა მოხდეს აღარასდროს არსად გაიქცე, არ დამტოვო და ჩემი ღალატი არ გაბედო. იცოდე ვერ გავუძლებ.

-თაკო შენ ჩემი სიყვარულის გეშინია?

-მე იმ ტკივილის მეშინია, რისი მოტანაც შენ სიყვარულს შეუძლია. სწორედ ამიტომ ვიყავი ასეთი, სწორედ ამიტომ გამიჭირდა გრძნობებში გამოტყდომა.

-და შენ გგონია მაგისთვის გაგიმეტებ? არასოდეს ჩემო პატარა არასოდეს ! – ისე მჭიდროდ მომეხვია ლამის გამგუდა.

-გამიშვი ახლა ჩავიცმევ.

-მიდი, ჩემთვისაც მასე აჯობებს.

ის დღე ოქროს ასოებთ ჩაიწერა ჩემს ცხოვრებაში. ვერასდროს წარმოვიდგენდი ცხრა ასოს ერთობლიობა– „მიყვარხარ“ ასეთი გასაოცარი მოსასმენი თუ იქნებოდა. აქამდე გაგონილი ყველა სიტყვა ერთად აღებული, მნიშვლელობით ერთ წამში გადაფარა. წრესავით ტრიალებდა ჩემს გულსა და გონებაში მისი სიტყვები და ერთიანად მათბობდა, მახარებდა მაბედნიერებდა ჩემს არსებობას აზრს სძენდა. ვბრაზობდი, როგორ არ მივეცი ჩემს თავს უფლება ეს აქამდე მომესმინა, მაგრამ რამდენიც არ უნდა მეფიქრა ამ წუთებზე, წარმოდგენით ახლოსაც ვერ მივიდოდი ამ შეგრძნებებთან. ჩემი არსებობა ერთ წამში შეიცვალა, ეს ყველაფერი იმდენად უცხო იყო ჩემთვის. ახლა ცხოვრებას ვიწყებდი საყვარელ ადამიანთან ერათად. ჩემს წინ ახალი სამყარო იყო, სადაც ერთადერთი რამ დანამდვილებით ვიცოდი– მე მასთან ერთად მინდოდა ამ სამყაროში ცხოვრება და ყველაფერს გავაკეთებდი ამისთვის. ჩავიცვი და ოთახიდან გავედი. ვერანდის კარებთან ჩემგან ზურგით იდგა და გარეთ იყურებოდა. ცოტახანს ასე ვუცქირე. მერე, ნელი ნაბიჯებით მივედი და გვერდით დავუდექი. ხელი მომხვია და შემომხედა.

-იცი, ახლა სხვანაირად მიყურებ. შენი თვალები სხვანაირია !

-იმიტომ, რომ შენ გიყურებს და ბედნიერია !

-აქამდეც ხომ მიყურებდა ?!

-ახლა დანამდვილებით ვიცი, რომ ჩემი ხარ თანაც, შენი სურვილით.

-არ მჯერა, რომ ეს მოხდა და არც ის მჯერა, რომ ამის თქმა გავბედე.

-არც მე მჯერა და არც იმის მჯერა ახლა ჩემს გვერდით ასე მშვიდად, რომ დგახარ და ჩემს ნერვებს და მოთმინებას რომ არ ანგრევ. – მითხრა და გაეცინა.

-არ დაიჯერო. იმიტომ, რომ ვერ გეტყვი მაგას აღარ ვიზავთქო. შეიძლება ამის მერე უფრო ეჭვიანი გავხდე. – მეც გამეცინა.

-ისეთი დარჩი, როგორიც ხარ! მე მასეთი მიყვარხარ, შეშლილი და დაუმორჩილებელი. ზუსტად ეგ მაგიჟებს შენში. – ვნებიანად მაკოცა მერე, უცებ გაჩერდა – ისე კოცნა მოსულა ხო?

-ისე შენც არ ხარ ნორმალური! – ფეხის წვერებზე ავიწიე და ამჯერად თავად ვაკოცე.

-გამოუცდელის კვალობაზე არაგიშავს. – მითხრა მას შემდეგ რაც ჩემი ბაგეების ფერებით გული იჯერა.

- ეგ ახლა უნამუსობაა ! ისე დარწმუნებული ვარ მოგწონს ჩემი გამოუცდელობა. – ბედნიერი თვალები შევანათე.

-მომწონს კიარა მიყვარს ! ჭკუიდან ვიშლები იმის წარმოდგენაზე ყველაფერი პირველი, ჩემთან ერთად რომ უნდა გაიარო.

-მე შენ თანამედროვე კაცი მეგონე! – დავცინე.

-მენტალური პრობლემები მაქვს ! – არც მან დამაკლო.

-მომწონს ეგ შენი მენტალური პრობლემები ! – გულიანად გავიცინე.

- დღეს სად ვიძინებ?

-სადაც გეძინა !

-კარგი რა ! ცოტახანში ტრავმატოლოგი დამჭირდება, ყველაფერი მტკივა.

-ტრავმატოლოგი ჩემს გვერით თუ დაწვები მართლა დაგჭირდება.

-ვიცი, მაგრამ თანახმა ვარ !


იმ დღის შემდეგ, როგორც დამპირდა ყველაფერი შეიცვალა. ერთამანეთის სიყვარულით ვცხოვრობდით. ყველგან დავყავდი სადაც კი შეიძლებოდა. იშვიათად მტოვებდა მარტო. თუ ბევრი საქმე ჰქონდა მაიძულებდა ოფისში წავყოლოდი.– მომენატრები, მერე სახლში გამოვიქცევი და საქმე გაუკეთებელი დამრჩებაო. მერე ისე მიეჩვია, საბუთების მოწესრიგებაში, რომ ვეხმარებოდი სულ აღარ მტოვებდა შინ. ჩვენი ბედნიერება ყველასთვის შესამჩნევი იყო. განსაკუთრებით ნანასთვის და ერთ დღეს მისთვის რაღაცეების ახსნა, რომ დავაპირე გამაჩერა მითხრა: – მხოლოდ ჩემს გამო არ გააკეთო ეს. თუ გინდა ნურაფერს მეტყვი ისედაც ყველაფერს ვხვდები სახეზე გაწერიათო.

ჩემი ლილიანაც ხშირად მსტუმრობდა და ყოველ მოსვლაზე მიმეორებდა თუ, რა კარგი სიძე ყავს და როგორც იქნა დავაყენე საშველი ამ სიყვარულს. ერთ დღესაც მოვიდა და ის ინფორმაცია მომიტანა რაც ვთხოვე. მიუხედავად ყველაფრისა სიმართლის ცოდნა მაინც მჭირდებოდა. სახლში მარტო ვიყავი და შეგვეძლო თავისუფლად გვესაუბრა.

-მომისმინე თაკო, ისეთი ბედნიერი ხარ არ მინდა ამ ამბებმა რამე შეცვალოს, მაგრამ არც დამალვა არ შემიძლია, რადგან მთხოვე.

-ლილე თუ უნდა გააფუჭოს ახლა გავიგებ თუ მერე რა მნიშვნელობაა აქვს? მე სიმართლე მჭირდება და მეტი არაფერი.

-უუფ კარგი, მართალი ხარ ! მოკლეთ, ნიკას ხშირად სტუმრობს ქალი სახელად ნინა ლეჟავა. ეს, ისე თუ რამეში გამოგადგება. ვიცი, რომ დიმას ყოფილია... ახლა ყველაზე მნიშვნელოვანი, მასთან ერთ დღეს შენი მეუღლეც ყოფილა მისული აშკარად ჩხუბობდენო და დიმას გამოსვლისას უთქვამს – ამჯერადაც მამაშენს უმადლოდე ცოცხალს, რომ გტოვებო.

-ლილე ნიკას მამას ზურაბი ერქვა ხო?

-კი ნატამ ასე მითხრა. ისიც მითხრა, რომ ახლა ცუდი ფინანსური პერიოდი აქვს და ალბათ მართალა ასეა, რაგდგან წინაზე ნაცემი შემხვდა ჩემს ბინასთან და ჩხუბის მიზეზად დაახლოებით რაღაც ასეთი მიზეზი მითხრა.

-შეგიძლია გაიხსენო როდის?

– ერთ თვეზე მეტი იქნება.

-ოხ დიმა ! როგორც ჩანს სერიოზული საუბარი გველის.

-თაკო დაფიქრდი სისულელე არ გააკეთო. ჯერ მოუსმინე და მერე გადაწყვიტე.

-დამშვიდდი ლილე. არაფერს არ გავაკეთებ მისი სიყვარული უფრო მნიშვნელოვანია ჩემთვი.

-კარგი წავალ ახლა. აქ რომ დავხვდე მიხვდება და არ მინდა ენატლიკინა ვეგონო. ხომ არ ვეტყვი შენმა გადარეულმა ცოლმა სხვა გზა არ დამიტოვათქო.

-შენზე არ გაბრაზდება დამიჯერე. მოსწონხარ.

-მეც ძალიან მომწონს და ყოველთვის მის მხარეს ვარ, რომ იცოდე.

-და ზურა ?

- ვსო გავრბივარ ძალიან მეჩქარება. – მაკოცა და ქარივით გაფრინდა.




კაბინეტში შევედი. ვიცოდი, რომ იქ ძველი ფოტოალბომები ინახებოდა. დიდი ძებნა არ დამჭირდა. უამრავი ფოტო ვიპოვე სადაც ნიკა და დიმა ერთად იყო აღბეჭდილი. რამდენიმეცალი ოთახში წავიღე. მოვემზადე იმ ამბებისთვი რაც წინ მელოდა. ოღონდ, ამჯერად არც ისტერიკებს ვაპირებდი და არც მის გულის ტკენას. მის სიყვარულში ასი პროცენტით ვიყავი დარწმუნებული და ზუსტად ეს წამლობდა ჩემს ნერვულ სისტემას. კარი შემოაღო. ხელში უზარმაზარი, ლურჯი ვარდების თაიგულით, რომ დავინახე თვალებს არ დავუჯერე, იმდენად მოულოდნელი იყო მისგან. ჩემს წინ სიმპატიური, ღირსეული, გალანტური მამაკაცი იდგა და სახეზე ღიმილი დათამაშებდა. მის თვალებში მხოლოდ ჩემი სიყვარული იკითხებოდა. მეც მიყვარდა, თავდავიწყებით მიყვარდა... გამანეიტრალა, ფარ–ხმალი დამაყრევინა. ჩემში ცოტათი შეპარული სიბრაზე წამში გაქრა. ვერავის და ვერაფერს მივცემდი უფლებას ეს მომენტი გაეფუჭებინა და მითუმეტეს ნიკას. ფოტოები დივანზე, ბალიშის ქვეშ დავმალე და მისკენ წავედი.

-დიმა მართლა ? ეს, შენ ხარ ?

-ეს ჯერ არაფერია. ვიცი, რომ ლურჯი ვარდი გიყვარს. – თაიგული მომაწოდა, წელზე ხელი შემიცურა და ახლოს მიმიზიდა.

-ძალაინ ლამაზია. მადლობა !– სიხარულით აციმციმებული თვალები შევანათე.

-შენს სილამაზესთან შედარებით არაფერია.

-მიდი მიჩქმიტე, სიზმარში ხომ არ ვარ.

-მე უკეთესი იდეა მაქვს, გაკოცებ. ისედაც ძლივს ვიკავებ თავს. თან, მგონი დავიმსახურე შენი ტკბილი მარწყვები.

-და გგონია, შენი კოცნა სიზმრიდან გამომიყვანს ? პირიქით.

-ვგიჟდები, როცა ასეთი ხარ ! – მითხრა და მთელი სახე დამიკოცანა. მის ყოველ შეხებაში ვგრძნობდი მის სიყვარულს. ვგრძნობდი, როგორ კლავდა ჩემი სურვილი. ხელები მომიდუნდა და თაიგული ქვემოთ დავწიე. ამ დროს იატაკზე, რაღაცის დავარდნის ხმა მომესმა. დავიხედე, პტარა ლამაზი ყუთი ჩემს ფეხთან მოგორდა.

– ეს რა არის?– ასაღებად დავიხარე.

– მოიცადე, მე ავიღებ ! – გახსნა და თვალი მომჭრა. ყუთიდან სადა, მაგრამ ულამაზესი ბრილიანტის ბეჭედი იწონებდა თავს. – მინდა სულ გეკეთოს. რაც არ უნდა მოხდეს არასოდეს მოიხსნა ! – ჩემი ხელი აიღო მაკოცა და ბეჭედი თითზე გამიკეთა.

-მადლობა ! მიყვარახარ ! – დაბალი ხმით, ცოტა დამორცხვებულმა ვუთხარი.

-მოდი ჩემთან ! – მთელი ძალით ჩამეხუტა და თმებში ჩარგო თავი. – ხშირად გამიმეორე ეგ რა ! მაგ დროს ლოყები, რომ გიწითლდება მაგაზე ვგიჟდები.

-იცი ? ზოგჯერ ვერ ვიჯერებ ეს ყველაფერი ჩემს თავს თუ ხდება. ვერასდროს წარმოვიდგენდი ქვეყნად ამხელა ბედნიერება თუ არსებობდა.

-დაიჯერე, რადგან ეს არასდროს დასრულდება. ყველაფერს დავთმობ, მაგრამ შენ ვერა. სამყაროსაც გადავატრიალებ შენი ბედნიერებისთვის. – ჩვეული, მაგრამ უფრო მეტად გამთბარი ტონით გააჟღერა და კიდევ ერთხელ გაახელა ჩემი მისადმი სიყვარული. მერე კოცნა , რომელითაც ყოველ ჯერზე სააქაოს მწყვეტდა და რომელიც არასდროს ჰქონდა ნაზი. უფრო სწორაად არ გამოსდიოდა. რადგან ჩემს წყურვილს მასში კლავდა და ატევდა და ხომ წარმოგიდგენიათ რა ვნებით და სიმძაფრით გააკეთებდა ამას. ტუჩებს ვეღარ ვგრძნობდი ხოლმე.

- წავალ ლარნაკს ამოვიტან ყავავილებისთვის. – ძლივს ამოვთქვი როდესაც სააქაოზე დავბრუნდი.

-მოიცა რა, არ მეყო ! – ისევ დამაცხრა. ჩემში ატეხილ ვნების ქარიშხალს ვეღარ ვუმკლავდებოდი, ისიც არ ჩერდებოდა, ამიტომ ქვედა ტუჩზე ვუკბინე. თვალები ტკივილისგან ჯერ მჭიდროდ შეკრა მერე კი, გაკვირვებისაგან ერთიანად დაჭყიტა, გაიწია და ნაკბენზე ენა ისე ვნებიანად მოიტარა კინაღამ მივუბრუნდი თან დაკვირვებით მათვალიერებდა. ყველაფერს მიხვდა..– სხვა შემთხვევაში მაგას გამოწევად მივიღებდი და ნაკბენის პროპორციულად გადაგიხდიდი, მაგრამ ახლა... ახლა გავჩერდები. თუმცა, ვიმახსოვრებ.

-მადლობა გადაგიხადო ? – ეშმაკურად გავუღიმე და ორივე ხელი მკერდზე ავუცურე.

-ახლა მადისაღმძვრელად იქცევი იცოდე. – გამაფრთხილებელი ტონით მითხრა. –მე კი შენს მიმართ ეგ მადა ისედაც არ მაკლია.

-ალბათ გინდოდა გეთქვა სექსუალურად, მაგრამ როგორც ჩანს შენს ფიქრებში ჯერ კიდევ პატარა გოგოდ ვრჩები. – ყელში, თითქმის შეუმჩნევლად შევახე ტუჩები. ვიგრძენი, როგორ დაუარა ჟრუანტელმა და ტანი დაეხორკლა.

-ახლა ჩემს წინ, ჩემს ფიქრებში უცებ გაზრდილი, სექსუალური ქალი დგას და ცეცხლს კიარა პირდაპირ ხანძარს ეთამაშება.

-რომელი უფრო მოგწონს, ეს ქალი თუ, ის გოგონა ? – უფრო ახლოს მივედი და შევაცქერდი. საიდან მქონდა ამხელა სითამამე არ ვიცი.

– გოგონა მიყვარს, ქალი მომწონს და მიზიდავს ! ორივე ჩემია და ორივე ჭკუას მაკარგვინებს. თუ გინდა გეტყვი, რომელი სად და როგორ. – ისე საუბრობდა და ისე მიყურებდა დამცხა. მივხვდი, რომ მალე აალდებოდა და მეც გადამწვავდა. არა, ღირსი ნამდვილად ვიყავი რა კეკლუცობა ამიტყდა.

–სხვა დროს იყოს. ახლა ქვემოთ ჩავალ.

-თაკო ახლა ცუდად იქცევი ! – ისე ამოიხვნეშა გული ამოაყოლა.

-კარგი. მეორედ ასე აღარ გავაკეთე ! .

-გააკეთე არ მაქვს პრობლემა ოღონდ, მეორედ დაწყებულის ბოლომდე მისაყვანად მზად უნდა იყო.

-ბოდიში ! წავალ ახლა.

– ლელას თხოვე და მოგიტანს.

-რატომ, როცა მეც შემიძლია?! –

ძლივს გამოვეცალე ხელებიდან და გაბრუებული დავიძარი კარისკენ. ვერაფრით ვერ ვთოკავდი ჩემში აშლილ ჰორმონებს. ის კი ჩენზე მეტად აღელვებული დავტოვე.
მართლა ბოროტება იყო ჩემი სააქციელი , მაგრამ ცოტა ვბრაზობდი მასზე ქალად, რომ ვერ აღმიქვავდა. არა, ვერ ვუარყოფ, რომ ამისთვის ყველაფერი გავაკეთე. მუდამ კუდშისადევი და დასატუქსი, თავნება, პატარა გოგოსავით კი ვიქცეოდი, მაგრამ მას მაინც უნდა დაენახა ჩემში ქალი. მერე, ჩემს თავშეკავებულობას რომ გადავხედე მეც, კინაღამ ეჭვი შემეპარა ჩემს თავში. აბა, ნორმალური, ჩამოყალიბებული, ზრდადამთავრებული და მომწიფებული ქალი მის ასეთ სიახლოვეს როგორ ვუძლებდი?! მოკლეთ ძალიან ავირდავირიე. იმწუთას ჩემი ფიქრები, ზუსტად ჩემს საქციელს გავდა. მაგალითად: როცა ვეჩხუბებოდი, ვლანძღავდი, ჩემგან წასვლას ვთხოვდი ან თავად გავრბოდი მისგან, მაშინაც მინდოდა ჩემს ქცევებში სიყვარული დაენახა. როგორი რაღაც მინდოდა იცით? აი, დაახლოებით ასეთი– დანაშაულს მთელი მონდომებით, რომ იბრალებ და აღიარებ და მერე, მოსამართლისგან შენში უდანაშაულოს დანახვის სურვილი, რომ გაქვს . უცნაური სურვილბი მქონდა ხო? ვიცი ! მაგრამ თქვენც ხომ იცით, რომ თავად ვარ ზედმეტად უცნაური და ასეთი აზრები მარტო მე თუ მომივიდოდა. ასეთი ფიქრებით და ზლაზვნით ჩავფრატუნდი კიბეებზე. ნანა მისაღებში იჯდა. რომ დამინახა ფეხზე წამოჭრა და მომეხვია.

-შენ რომ არა ალბათ ვერასდროს ვეღირსებოდი ამას თაკო .

-რა გავაკეთე? – ძალიან გამიკვირდა.

-სასწაული. დიმა რომ შემოვიდა აქ ვიჯექი. ჩემთან მოვიდა , მომესალმა და შენზე მკითხა სად არისო.აქამდე ჩემთან საუბრის სურვილი არასოდეს გაჩენია. თან ისედაც იცოდა სადაც იქნებოდი, მაგრამ მაინც მკითხა. სულ სხვანაირია, ძალიან სხვანაირი, მისი თვალები ბედნიერებისგან ანათებს და ამაზე მნიშვნელოვანი არაფერია ჩემთვის. ყველაფერი რაც მე წავართვი, ნელ–ნელა შენ უბრუნებ. მთელი ცხოვრება არ მეყოფა შენთვის მადლობის სათქმელად.

-მადლბა არ გამაგონო. მითუმეტეს მე არაფერ შუაში ვარ. შენ მისი დედა ხარ და უბრალოდ ნელ–ნელა აცნობიერებს, რომ ძალიან სჭირდები.

-შენს გარეშე ეგ არ მოხდებოდა. – ალბათ მართალიც იყო. დიმასთან ამ თემაზე საუბარი არასოდეს შემიწყვეტია და მგონი შედეგიც ქონდა.

-არ ვიცი. მე მაინც მგონია, რომ თავად მოინდომა.

-ისეთი სუფთა გული გაქვს, ისეთი ღირსეული ხარ უკეთესს ვერც კი ვინატრებდი მის გვერდით.

-შენი შვილიც ღირსეულია თანაც, შენსავით. ის ძალიან გავს დედას. – ხელებზე მოვეფერე.

-ნეტავ იცოდე, როგორ მიყვარხარ ! – გულში ჩამიკრა – თაკო ვერ დავიჯერე ყვავილებით რომ დავინახე.თან ძალიან გამიხარდა, რომ მოგიტანა.

-მეც არ მჯერა. – ორივეს გაგვეცინა. – და არა მარტო ყვავილები.– ვუთხარი და ხელი ვაჩვენე.

-როგორ მიხარია როცა იცინი, სახლს ანათებ. – გოგი მოგვიახლოვდა თბილი ხმით. – მომიყვებით? იქნებ მეც გამეცინოს.

-მე მოგიყვები გოგი მე. ახლა თაკო გავუშვათ.

-თქვენთვის აქამდე მითქვამს, რომ ჩემთვის მშობლებივით ხართ და ძალიან მიყვარხართ? – ღიმილიანი სახით გავხედე ორივეს.

-კი. ყოველდღე გვეუბნები ამას შენი ქმედებებით.– ერთხმად მიპასუხეს. – სიტყვები, რასაც ვხედავთ იმაზე მეტს, ვერ გვეტყვის. გაიქეცი ახლა, ნუ ალოდინებ. – დაუმატა ნანამ.

იმდენად სასიამოვნო და მოულოდნელი იყო ეს პასუხი ერთიანად გავთბი.
ლარნაკი ავიღე და მეუღლიკენ გულანთებული დავიძარი. ჩემი სიმშვიდის და ბედნიერების დარაჯები კი მარტო დავტოვე, რადგან ნამდვილად დიდი ამბავი ჰქონდა ნანას მოსაყოლი.წარმოვიდგინე, როგორ დაურთავდა სიხარულის ცრემლებსაც. მერე, გოგი უფრო მეტ იმედს მისცემდა, რომ ყველაფერი მალე კარგად იქნებოდა და ბოდიშსაც დაუმატებდა თავის შეცდომის გამო. ნანა კი, უკვე ნაპატიების ნიშნად მხარზე მიეყრდნობოდა. მერე, ჩვენზეც ისაუბრებდნენ. შეიძლება სამომავლო გეგმებიც დაეწყოთ შვილიშვილებთან დაკავშირებით. გაიხარებდნენ გაბედნიერდებოდენ და ყველაზე იმედიანი და მშვილი ძილით დაიძინებდნენ რაც კი აქამდე ჰქონიათ. ამ ფიქრების პარალელურად, ნანაზე ცალკე ფიქრები მომდიოდა. თუ, რაოდენ გასაოცარი ქალია. იშვიათი თვისებებით და ნამდვილად არ იმსახურებდა ამდენ წლიან დაუსრულებელ დარდს. წარმოგიდგენიათ?– შვილი უბრალოდ მიესალმა და ეს იყო მისთვის უზარმაზარი ბედნიერება. რა მცირედს შეეძლო მისი გახარება. მე ვფიქრობდი და დღესაც ვფიქრობ, ნანა ყველაზე ნაკლებად იყო დამნაშავე დიმასთან და ალბათ, ეს თვითონაც კარგად იცოდა, მაგრამ არასდროს აღიარებდა ამას. პირიქით, მთელი ისტორიის სიმძიმე ყველას ჩამოხსნა მხრებიდან და თავად ამდენი წელი დაატარებდა. შეეძლო, ისიც განაწყენებულიყო შვილზე. მისი მოსმენა და გაგება ამ ხნის მანძილზე, რომ ვერ შეძლო. ალბათ სამართლიანიც იქნებოდა, მაგარმ არა. არამცთუ შვილის ესმოდა, არამედ ქმრისიც კი. ვინც, რეალურად სათავე იყო ამ ამბისა. ერთხელაც არ დასცდენია მის მიმართ საყვედური. ყოველთვის მომთმენი, თბილი და ყურადღებიანი იყო. მან ყველას პატიება შეძლო. ეს ადამიანი ყველაზე ნაკლებად იმსახურებდა ბედისგან ამ სასჯელს. სამაგალითო იყო ჩემთვის.
ოთახის კარი შევაღე და დიმამდე, რომელიც დივანზე იჯდა სწრაფად მივირბინე, ნანას გამო მადლობა, რომ მეთქვა და ჩემი აზრები გამეზიარებინა, მაგრამ მაგიდას, რომ დავხედე სურვილი დამეკარგა. ჩემი დამალული სურათები წინ ელაგა და დასჩერებოდა. ვინანე, რომ უფრო გულმოდგინედ არ დავმალე. იმ მომენტში ყველაზე ნაკლებად მასთან უთანხმოება მინდოდა.

- ამიხსნი ამ ფოტოებს აქ რა უნდა ?– ისე მკითხა არც შემოუხედავს.

-ამ საუბარს დღეისთვის ნამდვილად აღარ ვგეგმავდი, მაგრამ რადგან ასე მოხდა მაშინ გისმენ. იქნებ დადგა დრო შენ ამიხსნა. – გვერდით მივუჯექი.

-ანუ ვერ ისვენებ ხო ?

-მგონი, მაქვს უფლება სიმართლე ვიცოდე. საიდუმლოებების და უნდობლობის პერიოდი ვფიქრობ, უკვე გავიარეთ და ძალიან გთხოვ, მოთოკე შენი სიბრაზე !

-მართალია. უბრალოთ არ მინდა, ამ ამბების გახსენება.

-ჩემთვის და ჩვენი ურთიერთობისთვის მნიშვნელოვანია. რაც არ უნდა მითხრა გავიგებ.

- მთელი ცხოვრებაა ნიკას ვიცნობ, ერთად გავიზარდეთ. ის გოგის მეგობრის შვილია. – წყვეტილად და პაუზებით საუბრობდა, გადავწყვიტე დიალოგი კითხვა–პასუხის რეჟმში გადამეყვანა.

– ახლა რატომ გაქვთ ასეთი ურთიერთობა? მე რამე შუაში ვარ?

-არა ! მანამდე გააფჭუა ყველაფერი. თაკო, ყველაფრის მოყოლა არ მინდა და არც შემიძლია.

-ყველაფრის მოყოლას არც გთხოვ. ის მითხარი რაც უნდა ვიცოდე. მოკლედ მომიყვევი თქვენს ურთიერთობაზე.

-მეგობრები ვიყავით, მაგრამ მხოლოდ იმიტომ, რომ ვალდებულებას ვგრძნობდი. სიმართლე გითხრა არასდროს მომწონდა თავიდანვე ვიცოდი რა გაიძვერაც იყო. უბრალოდ ზურაბის ხათრით, ძალიან დიდ პატივს ვცემდი. თან დედა ძალიან პატარამ დაკარგა და .... მიუხედავად ჩვენი ურთიერთობისა ბევრჯერ შეეშალა ჩემთან, მაგრამ ყოველთვის თვალი დავხუჭე. მის გამო მეც ბევრი პრობლემები მქონდა, მაგრამ მეგობრობა ასე მესმის. მაშინ ამას ყურადღებას არ ვაქცევდი, ახლა კი მგონია სპეციალურად აკეთებდა, რომ შარში გავეხვიე. სასწავლებლადაც ერთად წავედით. მერე ზურაბი გარდაიცვალა და უკან დაბრუნებამ მეც მომიწია, რადგან მარტო ვერ გამოვუშვი. მამამისმა, მისი თავი გოგის და ფაქტიურად მე, ჩაგვაბარა. ის ჩემზე უკეთ ამჩნევდა, როგორი შვილიც ყავდა და ჩემი იმედი ჰქონდა, რომ ყოველთვის დავეხმარებოდი. აზარტული თამაშებით იყო დაკავებული. მამის გარდაცვალებიდან მალე ფინანსური კრიზისი შეექმნა ბიზნესში. თითქმის გაანიავა ზურაბის ქონება. პარტნიორები გაექცა. ზედმეტად ამაყია პირდაპირ არასდროს მთხოვდა ხოლმე დახმარებას, მაგრამ იმ პერიოდში ისე რთულად ქონდა საქმე იკადრა და ახალი პარტნიორის პოვნაში დასახმარებლად ჩემთან მოვიდა. . მალე მოვუძებნე. ჯოზეფს და მის მეგობარს, სასტუმროში მასთან ერთად რომ იყო რაიანი, ვთხოვე ნიკასთან ეთანამშრომლათ. ჯოზეფს არ უნდოდა, რადგან ამერიკიდან იცნობდა ნიკას და დიდად არც მას მოსწონდა, მაგრამ ჩემი ხათრით დათანხმდა.

-ჯოზეფს ამერიკიდან იცნობთ?

-კი. მისი შვილი, ჩარლი ჩემი მეგობარია. ჩვენთან ერთად სწავლობდა. მერე მე დავაკავშირე ჩვენს ბიზნესთან და უკვე წლებია ვთანამშრომლობთ.

-მას რა დაუშავა ნიკამ?

-არ ღირს ამის მოყოლა. მოკლეთ ამოვიყვანე ამ მდგომარეობიდან. მერე კი უფრო მეტი მოინდომა. ჩემს ზურგს უკან მოქმედება დაიწყო. რაიანის კომპანია ჩვენი ერთერთი უმსხვილესი პარტნიორია მან კი მოინდომა ჩვენთვის წაერთმია და ერთპიროვნული პარტნიორი თავად გამხდარიყო. მალევე გავიგე, რაიანმა მითხრა და... გეფიცები, რომ ეთხოვა ყველაფრის მიუხედავად არც დავფიქრდებოდი ისე დავუთმობდი, მაგრამ მან, როგორც ყოველთვის არაკაცური საქციელი და ღალატი არჩია. ვერ ვაპატიე და ვერც ვერასდროს ვაპატიებ, ზურაბის ხათრითაც კი.

-უუფფ ვერ ვიჯერებ. საერთოდ არ გავდა მასეთ ადამიანს. – გაოგნებას ვერ ვმალავდი. – დიდი დროა მას შემდეგ?

-ერთ წელზე მეტია.

- მაგ პერიოდში უკვე მად ვმუშაობდი, უფრო სწორად ახალი მისული ვიყავი. რეორგანიზაცია მოხდა და ძველი კადრის ნაცვლად მე ამიყვანეს. კრიზისის დასაძლევად ახალი სახეები მჭირდებაო ხშირად იძახდა.

-ხო, მერე გავიგე, რომ კრიზისის დაძლევის თავისებური გეგმა ჰქონდა. ამიტომ გაუშვა მამამისის დროინდელი გამოცდილი და პატიოსანი კადრები.

-რას გულისხმობ?

-ბინძური საქმეების გაჩარხვას იწყებდა. მერე გეგმები ჩაეშალა და გაპატიოსნდა.

-მოიცა, ეგონა რომ ახალი თანამშრომლები მაგაზე დასთანხმდებოდნენ?

-ზოგი ალბათ, კი. ზოგს იძულებულს გახდიდა.

-მე? – მას აუცილებლა ეცოდინებოდა ნიკას გეგმები ჩემს მიმართ.

-შენ ჩემს გვერდით ხარ ! – მისი პასუხი ზედმეტად ორაზროვნად ჟღერდა. მივხვდი, რომ გამიჭირდებოდა მისგან რაიმეს გაგება.

- ერთხელ, ერთ–ერთ კომპანიასთან ხელშეკრულებას ვამზადებდი. სხვათაშორის მაშინ ძალიან მეუცნაურა იმ კომპანიის სახელი. ძალიან მწირი ინფორმაცია მომაწოდა მასზე. როდესაც მოვრჩი და ვაჩვენე, რამდენიმე პუნქტის შეცვლა მთხოვა. უნდოდა დარღვევით შემედგინა და პუნქტებს შორის ბალანსი არ დამეცვა. რათქმაუნდა უარი ვუთხარი. სხვა შემთხვევაში ჩემი პასუხისმგებლობის საკითხი დადგებოდა. მაშინ ვიფიქრე ახალი, რომ ვარ მცდის ან, შესაბამისი განათლება არ აქვს და შეეშალათქო. მას შემდეგ მსგავსი არაფერი შემიმჩნევია პირიქით, სხვებთან შედარებით ყოველთვის პატივისცემით მექცეოდა.

-ერთ ფაკულტეტზე ვსწავლობდით. მშვენივრად იცოდა რასაც გთხოვდა. სიამოვნებით მივახრჩობდი ახალა მაგ ნაგავს. შენი გარევა როგორ იფიქრა. – წამოენთო და სიბრაზისგან ძარღვები დაეჭიმა.

-დიმა რაში მრევდა? რა კავშირი მაქვს მე ამ ყველაფერთან?

-თაკო რაც საჭირო იყო უკვე ყველაფერი იცი. გარდა იმისა, რომ მასთან მუშაობდი და იცნობდი სხვა შეხებაში არ ხარ და რას არ მივცემდი ოღონდ, არ იცნობდე.

-თუ ეს ამბები მე არ მეხება, მაშინ რატომ მიმალავდი. ხომ შეგეძლო თავიდანვე გეთქვა მისი ვინაობა?

– უკვე ყველაფერი გაიგე რაც საჭირო იყო. – მკაცრად გამიმეორა.

-რა მოხდა ბილიარდის ოთახში? – არ ვნებდებოდი.

-მორჩი ახლა დაკითხვებს და მასზე საუბარს თორე, ვბრაზდები უკვე.

-რაღაცას არ მეუბნები კიდევ და ჩემი ძალებით, რომ გავარკვიო მერე ალბათ მართლა გაბრაზდები.

-ვერაფერსაც ვერ გაარკვევ და მითუმეტეს მასთან მიახლოვებას გიკრძალავ. იცოდე ჩემს თავზე პასუხს არ ვაგებ. – ისეთი ტონით მითხრა, მივხვდი მართლა საშინელების ჩადენა შეეძლო. სახეზე წყენა, რომ დამეწერა უცებ დატკბა. – თაკო გთხოვ მენდე !

-წვეულების დღეს სახლიდან, რომ გაიქეცი მის საცემად წახვედი ხო?

-მაშინ დაიმსახურა. ოღონდ, პირადად მე არ მიცემია. მანამდე არასდროს შევხებივარ ზურაბის ხათრით. კარგად იცოდა ეს და ხშირად სარგებლობდა, მაგრამ შენ ვერ გაგთვალა. ვერ მიხვდა, რომ შენ ერთადერთი ხარ ვის გამოც შემიძლია მოვკლა კიდეც.

-არავის მოკვლა არაა საჭირო ჩემს გამო, თავის დაცვა მე თვითონაც შემიძლია. მთავარია მე სიმართლე ვიცოდე, ის სიმართლე რომელსაც კიდევ მიმალავ. – მისგან მეტს ვერაფერ მოვისმენდი ეს უკვე ვიცოდი, მაგრამ ძალიან მაინტერესებდა სრული სიმართლე. გაჩერებას არ ვაპირებდი, მაგრამ ისე უნდა გამეკეთებინა, რომ მისთვის არ მეწყენინებია.

-იმ სამყაროში სადაც მე ვცხოვრობ და სადაც მასეთი სარეველები არიან შენნაირ სუფთა ადამიანებს თავის დაცვა არ შეუძლიათ დამიჯერე. აქ ბინძური თამაშის წესებია. თანაც ისეთი, შენ თავში აზრადაც არ მოგივა.

-უფრო მიმძაფრებ ეჭვებს. ნინასთან რომ მეგობრობს ეგ იცი?

-რათქმაუნდა და მეცოდება კიდეც მასაც გახვევს რამე შარში.

-ნინას, რატომ დაშორდი?

-მოიცა, მე რა დაკითხვაზე ვარ და არ ვიცი?

-არა. უბრალოდ საყვარელი მეუღლე ატარებს მინი გამოძიებას.

– ჩემს საყვარელ მეუღლეს გადაეცი, რომ მის ფიქრებში მხოლოდ მე უნდა ვიყო. მაგათ შეეშვას რა ! – მხრებზე მომეხვია. –ისე, შენ საიდან არკვევ ამ ამბებს?

– დიმა, მე მხოლოდ შენთან ვარ არეული თორემ, შენს იქით მშვენივრად ვიცი რა, როგორ უნდა ვაკეთო.

-მაგ ჭკუა მე დამახარჯო ჯობია და კიდევ, ამ თემას აღარასოდეს დავუბრუნდებით ! ამაზე მეტის ცოდნა არაა საჭირო. ახლა წამოდი დავწვეთ !

-მოიცა, ჯერ ყვავილებს ჩავალაგებ ლარნაკში. არ მინდა დაჭკნეს.

-არაუშავს, ხვალ ახალს მოგიტან.

-ასე ერთბაშად ნუ გარომანტიკოსდები ახლა, დამაცადე გააზრება. – სიცილით ვუთხარი და ლოყაზე ვაკოცე . – კიდევ კარგი ეს ამბავი ახლა, რომ გავიგე თორე, მანამდე მესამე მსოფლიო ომს მოგიწყობდი ალბათ.

-ახლა ანუ როდის? რას გულისხმობ?

-როგორ გინდა სულ შენთვის სასრგებლო სიტყვები გამომტყუო.

-ხო მინდა და მითხარი, „ახლა“ რას ნიშნავს?

-ახლა ანუ, როდესაც მე და შენ კიარა, უკვე „ჩვენ“ ვართ და არაფერია ჩემთვის ახლა ჩვენზე მნიშვნელოვანი.

-აი, სულ ასეთი სიტყვები მინდა მესმოდეს შენგან, სულ ასეთი მინდა იყო. –გულში ჩამიკრა. ყოველჯერზე, როდესაც მეხუტებოდა მე ათასჯერ მეტად ვეკვროდი, რადგან არასდროს არ მყოფნიდა მისი შეგრძნება. ვერ ვკმაყოფილდებოდი მისი სითბოთი და სურნელით.

-წამო საწოლშიც ჩაგეხუტები და ისე დავიძინოთ. – საწოლამდე ისე მივედით არც მოვშორებივარ.

-ჩამეხუტები და დავიძინოთ– გაიმეორა დანანებით.– კარგი დავიძინოთ!

ძალიან მიჭირდა მის გვერდით მშვიდად წოლა და ძილი. განსაკუთრებით დილით მასზე აკრული რომ ვიღვიძებდი, მაგრამ სურვილის მიუხედავად მზად არ ვიყავი. მიუხედავად იმისა, რომ მისიც ძალიან კარგად მესმოდა ჩემში ამ ძალას ვერ ვპოულობდი. სწორედ ამიტომ ან კლოუნის პიჟამოს ვარჩევდი ამ ძალიან უჟმურს. მის დანახვაზე სურვილი, რომ დაგეკარგება ადამიანს. სულ დამცინოდა მათ გამო. ამჯერადაც ერთ–ერთი მოვირგე, საწოლში ჩავსკუპტი და გულზე მივეხუტე. ის ჩვეულებისამებრ ჩემი თმების ფერებას შეუდგა. ამ დრო ისე ვინაბებოდი, წამში მეძინებოდა ხოლმე.
შუაღამე იქნებოდა, კარებზე ძლიერი ბრახუნის ხმამ გაგვაღვიძა. შეშინებული წამოვხტი და გასარებად მივვარდი. ფერდაკარგული ლელა დამხვდა.


-ბავშვებო სწრაფად... ნანა ... ჩაიცვით. სასწრაფო უკვე გზაში. - სიტყვებს თავს ვერ უყრიდა.

-ლელა დამშვიდდი და გვითხარი, სასწრაფო ვის ჭირდება!

-ნანა... ნანამ გონება დაკარგა და ვეღარ ვაფხიზლებთ.

ელდანაცემმა დიმას გავხედე. სახე წაეშალა და ერთიანად დაიფერფლა ეს კლდესავით კაცი. ვინ იცის, რა იფიქრა მისმა გონებამ. მივხვდი, რომ ვეღარ აზროვნებდა. როგორღაც გონს მოვიყვანე, უცებ მოვემზადეთ და კიბეები ისე ჩავირბინეთ ხელი არ გამიშვია. მასთან არ შემომყვა. არც დამიძალებია, არ მინდოდა დედა, ამ მდგომარეობაში ენახა. საძინებელში შევვარდი და საწოლთან გავხევდი , ნანას მიტკლისფერი ედო და სიცოცხლის ნიშან–წყალი აღარ ეტყობოდა. გაუნძრევლად ესვენა სასთუმალზე... სასწრაფოც მალე მოვიდა. გოგი მას გაჰყვა. საჭესთან მე დავჯექი და უკან გავყევით. მთელი გზა ხმა არ ამოუღია. მეც ვერაფერს ვეუბნებოდი, არც ის ვიცოდი რა უნდა მეთქვა. უბრალოდ ვაცადე თავის ძალიან დიდ დარდთან მარტო დარჩენა. ან, რა უნდა მეთქვა ისეთი, რაც იმ ტკივილს შეუმსუბუქებდა. ალბათ, სინანული და შიში ერთდოულად ჭამდა შიგნიდან. სინანული იმისა, რომ ამდენი წელი დედის გარეშე გაატარა და შიში იმისა, რომ ახლა შეიძლებოდა სულ დაეკარგა. გული მეკუმშებოდა ასეთს, რომ ვხედავდი...

საოპერაციოს კართან თმენადაკარგულები ვიდექით და ვეღარ გამეგო, რომელი მენუგეშებინა. გოგი საშინლად გამოიყურებოდა. პირველად ვნახე, ერთ წამში გატეხილი ადამიანი. დაიშალა და დაპატარავდა. თითქოს, საყრდენი გამოეცალა და კუთხეში, მოხრილი, იმედდაკარგული იდგა. ყოველწუთს მივდიოდი მასთან და ვცდილობდი იმედი მიმეცა. წინ და უკან სირბილში და მათ მშვიდებაში ხუთი საათი გავიდა. ჩემი სამაგალითო ქალბატონის გულმა ვეღარ გაუძლო, მოთმინების, სიძლიეისა და ღირსების ეტალონი შიგნით, სიცოცხლისათვის იბრძოდა. ძალიან განვიცდიდი, მაგრამ ვცდილობდი არ შემტყობოდა.იმ წუთას მათზე ძლიერი უნდა ვყოფილიყავი. თითქოს, ჩემში პოულობდნენ ძალას და იმედს. საავადმყფობო გულშემატკივრებით გაივსო. რადგან მარტო აღარ ვიყავით, ცოთახნით მოდუნების საშუალება მივეცი თავს და ძალიან დაღლილი ჩამოვჯექი სკამზე. დიმაც მოვიდა, გვერდით მომიჯდა და ჩემი ხელი დაიჭირა. გაფითრებული იყო, ხელები სულ გაციებოდა. მხარზე მივეყრდენი და სანუგეშებლად საჭირო სიტყვები მოვძებნე.

-კარგად იქნება. ძლიერი ქალია და სანამ დედას არ დაუძახებ არსადაც არ წავა. – ნაღვლიანი თვალებით შემომხედა და გამიღიმა.

-ძალიან დიდ სიცარიელეს ვგრძნობ ! – პირველად დაილაპარაკა ამ ხნის მანძილზე. მისი ხამ შეცვლილი მომეჩვენა.

-მესმის შენი, მაგრამ ახლა ეგ არ შეიძლება დიმა. ახლა უნდა გამხნევდე. როცა გაიღვიძებს არ მოეწონება მასეთს თუ დაგინახავს.

-ოღონდ გაიღვიძოს !

-გაიღვიძებს. – უფრო ძლიერად ჩამჭიდა ხელი. ამასობაში დავითიც გამოჩნდა. ფეხზე წამოვხტი მის დანახვაზე.

-ნუ გეშინიათ, ყველაფერმა ჩაიარა. – გახარებულმა ჯერ გოგის ჩავეხუტე, მერე დიმას, ბოლოს კი დავითს. – მეც ძალიან შემაშინა, მაგრამ ღმერთის წყალობით გადავრჩით.

-ანუ საფრთხე აღარ არსებობს? – ძლივს ჰკითხა დიმამ.

-ამ მომენტში საფრთხე აღარ ემუქრება, მაგრამ ძალიან სერიოზული კრიზისი გადაიტან. თვალის ჩინივით უნდა გაუფრთხილდეთ, მისი სტრესი და ნერვიულობა არავითარ შემთხვევაში არ შეიძლება. განმეორების შანსი დიდია, ამიტომ ხანგრძლივი მკურნალობა დასჭირდება.

-მთავარია, ახლა კარგად არის და ყველაფერს ისე გავაკეტებთ, როგორც გვირჩევ. – იმედი დაუბრუნდა ხმაში გოგის.

-რათქმაუნდა ყველანი გავუფრთხილდებით. – დავეთანხმე და ჩემს მეულღლეს გავხედე, რომელიც ჯერ კიდევ ეჭვის თვალით უყურებდა ამ სიტოაციას.

-დავით, ცუდად ნუ გამიგებ, სრულიად გენდობი, მაგრამ იქნებ, მაინც სხვა ქვეყანაში წაგვეყვანა ან, სხვა ექიმები მოგვეწვია. –

– მესმის შენი ჩემო ბიჭო, მაგრამ ამ ეტაპზე არ არის საჭირო, მას მსოფლიო დონის კარდიოლოგმა ჩაუტარა ოპერაცია. თუ რამე შეიცვალა თავად გეტყვით. ჯერ არ გაიღვიძებს. ისე გამოიყურებით მანამდე თქვენც არ გაწყენდათ დასვენება.

ნანა, განსაკუთრებული პაციენტებისთვის, საპატივცემულო პალატაში გადაიყვანეს, რომელიც ორი ოთახისგან შედგებოდა. პირველში მნახველთათვის იყო განკუთვნილი . მეორეში კი პაციენტისა და მომვლელისთვის ყველა პირობა იყო შექმნილი. მე და გოგო მასთან შევედით, დიმა კი რაღაც დროით დაიკარგა. არც გავყოლილვარ და არც მიძებნია. მივხვდი, რაც სჭირდა. კარი შემოაღო, ფრთხილად შემოვიდა, ნანას გახედა და ჩუმად მკითხა ხომ კარგად არისო. პასუხით, რომ დაკმაყოფილდა წამში, უკან გაბრუნდა. პირველ ოთახში გაჩერდა. ვინაიდან ნანას მშვიდად ეძინა და საღამომდე არაფერი არ შეიცვლებოდა, გოგისაც ვაიძულე დაესვენა. მის გვერდით დავუთმე ადგილი. მე ჩემს ქმართან გამოვედი და უხმოდ, დივანზე გვერით მივუჯექი. რამდენიმე წუთიანი დუმულის შემდეგ მისი თბილი ხმა მომესმა.

-მადლობა !

-რისთვის ?

-ჩემს და საერთოდ ჩვენს გვერით, რომ ხარ !

-ამაში სამადლობელი რა არის ?!

-იმ დოზით, რა დოზითაც შენ ამას აკეთებ, არ ხარ ვალდებული.

-მე მიყვარს შენი ოჯახი, რომელიც უკვე ჩემიცაა . მე ვალდებული ვარ ასე მოვიქცე და მინდა კიდეც ასე, რომ მოვიქცე. გარდა იმისა, რომ ისინი ძალიან მნიშვნელოვანნი არიან ჩემთვის, კიდევ მაქვს მიზეზი მათზე განსაკუთრებულად ვიზრუნო.

– რა მიზეზი ? – ძალამოკრებილი ღიმილით გადმომხედა

– შენი სიყვარული დიმა . ვიცი, თუ ისინი კარგად იქნებიან შენც კარაგად იქნები. თანაც, დარწმუნებული ვარ, ჩემს ადგილას შენც იგივეს გააკეთებდი და გთხოვ, მეორედ მადლობა არ გამგონო !

-არ ვიცი აქმდე უშენოდ, როგორ ვარსებობდი ! – მიმიხუტა და თავზე მაკოცა.

-შეგეშინდა? – მისი ხელი დავიჭირე და გულთან მივიკარი.

- შიშზე მეტი იყო.

-დაკარგული დროისა და დაგვიანებული სინანულის შიში ხო?

-მგონი, ზუსტად ეგ.

-გამოვასწორებთ. მიდი, შენც დაიძინე ცოტახანს ! – ღიმილით ვუთხარი.

-ახლა დაძინება არ შემიძლია. ჯობია შენ დაისვენო.

-შენი, მარტო დატოვება არ მინდა.

- სულ ჩემთან ხარ !

მხარზე მივესვენე. ძალაგამოცლილს, ძილი მალე მომეკიდა. თვალი, მის მკერდზე მიკრულმა გავახილე. კალთაში ვყავდი და სახე კისერში მქონდა ჩარგული. მომენტით ვისარგებლე, სანატრელი სურნელი ღრმად ჩავისუნთქე ყელში ვაკოცე და უცებ მოვფხიზლდი. წესით, ნანას უნდა გაეღვიძა. ვთხოვე, პალატაში შევსულიყავით, მაგრამ არ გამომყვა. დრო სჭირდებოდა, ამიტომ არ დავაძალე ... პაციენტი ბევრად უკეთ გამოიყურებოდა. მოვიკითხე და რადგან სულ კარისკენ იყურებოდა ჩუმად ვუთხარი, რომ მთელი ეს დრო გარეთ გაატარა და ახლაც იქ იყო. საკმარისი აღმოჩნდა მის გასახარებლად.
ათი დღე მოგვიწია საავადმყოფოში დარჩენა. მე, სულ მასთან ვიყავი და ვცდილობდი, მისთვის ბედიერი და მშვიდი გარემო შემექმნა. გვიან, გოგი და დიმაც მოდიოდნენ. ნანას გვერდით ადგილს მის ქმარს ვუთმობდი. მე კი ჩემს ქმართან გავდიოდი. ამ ხნის მანძილზე დიმას, ნანა არ უნახავს. მხოლოდ ისეთ დროს შემოდიოდა, როცა ეძინა. როგორც იქნა გაგვწერეს. საღამოს, როდესაც ოფისიდან შინ დაბრუნდა და კიდევ არ მოიკითხა დედა, სერიოზულად გავბრაზდი. არადა, როგორ მოუთმენელი მოთმინებით ელოდა ქალი. ოთახში ავყევი, მოწესრიგება დავაცადე და ცოთა მაღალი ტონით ვუთხარ:

-დიმა, საავადმყოფოში ვიფიქრე გარემო ცუდად მოქმედებსთქო და არ დაგაძალე, მაგრამ ახლა, ორივე დედაშენთან ჩავალთ და შენ, მას მოიკითხავ!

-გთხოვ თაკო, ახლა ნუ მაიძულებ მაგის გაკეთებას.

- აბა როდის? ნუთუ საკმარისი არ იყო ის შიში რაც გამოვიარეთ? იცოდე , არ მოგცემ უფლებას კიდევ ერთხელ დაკარგო!

-ეგ, მეც არ მინდა. უბრალოდ მიჭირს.

-თუ თავს არ მოერევი ყოველთვის გაგიჭირდება. ამ მომენტის გადადებით არაფერი არ გაგიადვილდება იცოდე , პირიქით მერე უფრო მეტად რთული იქნება.

-არ შემიძლია, გაიგე გთხოვ !

-შენ, ისე ექცევი ნანას, როგორც მე გექცეოდი შენ. ეგოისტურად.– ცოტა გაკვირვებულმა შემომხედა. – ხო დიმა, შენი გულცივობით სჯი.

-შენ, ჩემს მიმართ ეგოისტი იყავი ?

- კი, მასეთი ვიყავი. ზუსტად ისე ვიქცეოდი, როგორც შენ სჯი ეგოისტურად დედაშენს. მიუხედავად იმისა, რომ ამ საქციელი შენ უფრო მეტად ისჯები. რაც არ უნდა გააკეთო იცი, მაინც არსად წავა, მაინც არ მიგატოვებს. ახლაც, რომ არ მიხვიდე მასთან ის, მაინც გაპატიებს და უწინდებურად ეყვარები. მისი მოთმინებით სარგებლობ. აი, ასეთი ვიყავი მეც შენს მიმართ. მერე კი, ისევ შენ დამეხმარე და ასე ვთქვათ გამიმართლა... მაგრამ თუ ახლა შენ თავს არ გაუწევ იგივე დახმარებას, მოვა დრო და ამას ვერასდროს აპატიებ საკუთარ თავს. ეს სინანული გაგანადგურებს და შანსიც აღარ გექნება გამოსასწორებლად. შენს ახლანდელ საქციელს უკვე, ეგოისტობაც აღარ ჰქვია !

-ვიცი ! – თვალებში ვერ მიყურებდა.

-მე შენს გვერდით ვიქნები. წამოდი გთხოვ ! ამდენი ხანია მოთმინებით გელოდება და მგონი, უკვე იმსახურებს შენგან მცირედ ყურადღებას მაინც. ხომ ხედავ, მისი გული ვეღარ უძლებს ამ დარდს. შევუმსუბუქოთ კარგი ?

-კარგი!

ხელი ძლიერად ჩამჭიდა და ნელი მძიმე ნაბიჯებით გამომყვა. ვხვდებოდი, როგორ უჭირდა, ძალიან უჭირდა. მესმოდა მისი. მე, სამი თვით დამალული სიყვარული ძლივს გავუმხილე, მას კი ოცწლიანი დუმილი უნდა დაერღვია. საძინებელთან თითქოს ფეხი შეიჩერა, მაგრამ როგორც იქნა გაბედა და ოთახში შეაბიჯა. ნანამ, რომ დაინახა სევდა და ბედნიერება ერთდროულად დაეხატა სახეზე. ტირილი დაიწყო.

-თუ უნდა იტირო და ინერვიულო ახლავე გავალ ! – მზრუნველი, მაგრამ ცოტა მკაცრი ტონით უთრა.

-არ ვნერვიულობ, პირიქით და აღარც ვიტირებ. – ცრემლები შეიმშრალა და საწოლიდან გადმოსვლა ადააპირა.

-არ ადგე, მე მოვალ ! – წამში მის წინ გაჩნდა.მე კი კარებიდან ვუყურებდი მათ და უკვე უხმოდ ვსლუკუნებდი. –როგორ ხარ?

-კარგად ! ახლა იმაზე კარგად ვიდრე ოდესმე !

-კარგია ! შენთვის ნერვიულობა არ შეიძლება და ჩემგან თუ რამე დაგჭირდება მითხარი. – ძლივს აკანკალებული ხმით საუბრობდა.

-მე მხოლოდ ერთი რამ მინდა შენგან, მინდა ბედნიერი იყო, მეტი არაფერი.

-ნანა, შეგიძლია მაპატიო? – უცებ, თავდახრილმა უთხრა. ყურებს ვერ ვუჯერებდი.

-შენ მაპატიე შვილო, მე შენგან მინდა პატიება ჩემო ბიჭო. – გულში ჩაიკრა. ოცწლიანი ლოდინის შემდეგ შვილი დაუძახა და გულში ჩაიკრა. ჩემ, ენით აღუწერელ ემოციათა რიგს, ის ემოციაც დაემატა, რაც იმ დროს დამეუფლა. იმ წამმა, ოცი წელი ერთად დაიტია. სხვა თუ არაფერი, მარტო იმისთვის მიღირდა არსებობ, რომ ეს შევძელი, რომ დედას შვილი დავუბრუნე.

-ახლა დაისვენე, მერე კიდევ გნახავ. – კარისკენ წამოვიდა.

-დიმა ! – გაჩერდა მაგრამ არ შებრუნებულა. – ოდესმე, ჩემთვის დედის დაძახება შეძლებ? – პასუხს მოლოდინში თვალებში, შეშინებულმა შევხედე. მის სახეზე სიტყვა დედა, ტკივილად გაკიაფდა. მზერა ამარიდა.

-ალბათ... ! – სწრაფად დატოვა ოთახი.

კარგი სიტყვაა „ალბათ“. მთქმელს, სათქმელს უადვილებს, ნათქვამის ადრესატს კი არჩევანის უფლებას აძლევს. ვინაიდან სიტყვა „ალბათ“, არასდროს ნიშნავს მტკიცებით, დამარწმუნებელ ფორმას, ის ყოველთვის ორ მნიშვნელობას მოიცავს. მოკლედ რომ ვთქვათ, კარგს ან, ცუდს. ადამინი კი, მასში ყოველთვის იმ მნიშვნელობას ხედავს, რაც ძალიან სჭირდება. მან, სწორედ ამ კარგის იმედმომცემი სიტყვა დაუტოვა დედას.

- სიხარულით, უცებ მივირბინე ნანასთან, ჩავეხუტე და მერე, ჩემს ქმარს გავეკიდე.
ვერანდაზე, მოაჯირზე ხელებდაყრდნობილი იდგა და ძირს დასჩერებოდა. გვერდით დავუდექი.

-შეიძლება მარტო ყოფნა გჭირდება, ამიტომ მადლობას გეტყვი და წავალ.

– ახლა მხოლოდ შენთან ყოფნა მჭირდება !– მომეხვია.

-თუ მეტყვი რას გრძნობ იქნებ დაგეხმარო.

-არ ვიცი, წარმოდგენა არ მაქვს!

-შვებას არა? გულიდან ტვირთი არ მოგეხსნა?

– მგონი ზუსტად მაგას ვგრძნობ და ამიტომ ვერ ვხვდები. იმდენად მივეჩვიე მაგ ტვირთით ცხოვრებას ახლა მეუცხოვა.

-კარგია. ახლა, მე ვუმკურნალებ მაგ გულს.

-შენ უკვე უმკურნალე ჩემს გულს. შენს გარეშე ამას ვერ შევძლებდი !

-ჩემს გარეშეც შეძლებდი. შენც გინდოდა, უბრალოდ მე ხელი გკარი.

-ახლაც იგივეს აკეთებ ! – ცოტახანს, ჩახუტებულები ჩუმად ვიდექით. – იმ სამყაროში, სადაც მე მიწევს ვიცხოვ ძალიან ძნელია თაკო.– ერთიანად გავირინდე, დასაწყისი აღსარებას გავდა. მივხვდი გულის გადაშლას აპირებდა და სმენად ვიქეცი.– ბევრს შურს, ბევრს უნდა ჩემს ადგილზე ყოფნა მაგრამ, რომ იცოდნენ რისი გავლა მიწევს ალბათ, არც მოუნდებოდათ... წლების წინ, ამ ხიფათით სავსე ზღვაში გოგიმ, მოახერხა და ზვიგენად გადაიქცა. თუ მოინდომებ, რამის მიღწევა შედარებით ადვილია, მაგრამ შენარჩუნებაა ძალიან ძნელი. რადგან ზვიგენს უფრო მეტი მტერი ყავს, ვიდრე თევზს. მისი ყველას ეშინია, ახლოს მიკარებას ვერავინ ბედავს, მაგრამ შორიდან უგებენ მახეს... შეიძლება მამამ, ნანასთანაც და ჩემთან, ყველაზე დიდი შეცდომა დაუშვა, მაგრამ მისი გაგება შევძელი. როცა ვხედავდი, როგორ თვადაუზოგავად შრომობდა და იბრძოდა ჩვენი კეთილდრეობისთვი, ის შეცდომა თითქოს ვაპატიე. ბოლომდე, პატიებას ვერ დავარქმევ, მაგრამ ამ სამყაროში მარტო ვერ დავტოვე. მხრებით, მძიმე შრომით მოიტანა ეს მდგომარეობა და ვერ მივატოვე იმ დოს, როდესაც ყველაზე მეტად ვჭირდებოდი. როდესაც ამერიკაში წავედი, უკან ჩამოსვლას აღარც ვაპირებდი. იქ, ნანას გამო გავიქეცი. უფრო სწორად ჩემი სინდისის გამო. ყოველდღე მისი ყურება გულს მიჭამდა, ჩემ თავს ვერ ვპატიობდი, მისი პატიება რომ ვერ შევძელი. რაღაც დროით იქიდან ვეხმარებოდი ჩვენს ბიზნეს. ზურაბის გარდაცვალების გამო, რომ დავბრუნდი იმ ერიოდში საბოლოოდ დავრწმუნდი, რომ გოგის მარტო უჭირდა ადგილის შენარჩუნება და იძულებული გავხდი მეც ჩავრთულიყავი ამ ომში. იცი, რა დაუნდობელი სამყაროა? ყველა ფრონტზე გიწევს ბრძოლა. ათასი სისაძაგლის კეთება შეუძლიათ ადამიანებს ფულის გამო... ჩვენ, კი ვდგავართ მყარად ფეხზე დიდი შრომის შედეგად მაგრამ, შედარებთ სუსტ კომპანიებს თვალის დახამხამებაში ჭამენ. ბევრის გადარჩენა შევძელით, ბევრის ვერა.ამის გამო მტრებიც შევიძინეთ. მათთვის სასურველი პარტნიორი არ ვარ, რადგან ამ ბინძურ თამაშში ვერ ჩამითრიეს. ჩემი და გოგის გავლენა სჭირდებათ, პლიუს ჩემი ძმების რუსეთში, მაგრამ ჯერ საძირკველი ვერ გამოგვიღეს და სანამ ცოცხალი ვარ ვერც ვერასდროს მოახერხებენ ამას. მთელი ჩემი ცხოვრებაა ვცდილობ რაც შეიძლება ნაკლები შეცდომა დავუშვა. ვცდილობ ყველა გადაწყვეტილება სწორად მივიღო, მაგრამ სამწუხაროდ ყოველთვის არ გამომდის, მდგომარეობა არ მაძლევს ამის საშვალებას. ჩემი მოთმინებას სწორედ აქ გამოიწრთო. სწორედ, ამიტომ მაქვს ასეთი ხასიათი. ცივი, ზოგჯერ უხეში და მუდმივად სერიოზული. ჩემი განვლილი ცხოვრების გამო, თავისდაუნებურად გამომიმუშავდა... ყველა ძლიერი ადამინის აქვს სუსტი მხარე. ჩემი „სისუსტე“ პატიოსანი, სწორად ცხოვრების სურვილია. ვიღაცისთვის, რაღაც სხვა. მერე, ეს „სისუსტე“ ზოგს არ მოსწონთ, ამის გამო მუდმივად გებრძვიან და ზუსტად ამ ომში ხდები ძლიერი.

-ეგ სისუსტე კიარა ადამიანის ღირსებაა.

-ეგ მხოლოდ ჩვენისთანა ადმიანებისთვის თორემ, მათ ღირსების განმარტებაც არ იციან.

-ადამიანს, რომელსაც ღირსება არ გააჩნია ჩემი აზრით, ყველაზე მხდალები და სუსტები არიან. მათ არაფერი აქვთ, რის გამოც ბრძოლა ღირს და ნებისმიერ დროს შეძლება დატოვონ ბრძოლის ველი.

– გეთანხმები, მაგრამ მეორე კატეგორიაც არსებობს, რომლებსაც დასაკარგი არაფერი აქვთ, ბინძური სულის გარდა და ეგ სულიც კი, არ ადარდებთ. ისინი ბოლომდე, ყველზე სასტიკი წესებით გეომებიან.

– სწორედ მასეთი ადამიანები წამლავენ სამყაროს... მერე ?

-მერე, მეც ხშირად გამჩენია გაქცევის სურვილი, მაგრამ არა ბრძოლის ველის დასატოვებლად უბრალოდ დროებით, ამ სიბინძურისგან დასასვენებლად... მერე.. მერე შენ გამოჩნდი და ჩემს შავთეთრ ცხოვრებაში ფერები შემოიტანე. შენ, ჩემი ყველაზე დიდი „სისუსტე“ და ყველაზე დიდი „ძალა“ ერთდროულად გახდი.შენს გამო დაუღალავად შემიძლია ბრძოლა. შენ, ჩემი ნავსაყუდელი ხარ, ამ შტორმიან ზღვაში. მათთან ომიც კი არაფრად მიღირს როდესაც ვიცი, სახლში შენ მელოდები. ჩემს ცხოვრებაში, შენ ერთადერთი ყველაზე სწორი გადაწყვეტილება ხარ. ბედნიერება, რომელიც დიდი ხნის დავიწყებული მქონდა, შენ დამიბრუნე. შენი სილაღე, სიგიჟე, ბავშვურობა, დაუმორჩილებლობა და რაც მთავარია შენი სუფთა და კეთილი გული, ჩემი ახალი ცხოვრების საწყისი გახდა. შენამდე ვცოცხლობდი შენს მერე ვარსებობ. ვერსოდეს შეგელევი, ვერასოდეს დაგთმობ და გთხოვ, რაც არ უნდა მოხდეს ჩემზე უარი არ თქვა.


სუნთქვა შევწყვიტე. ჩემს სხეულში მისი სიტყვების გავლის შემდეგ, ჰაერიც კი ზედმეტად მეჩვენებოდა. ეს, არ იყო ის კაცი, რომელსაც მე ვიცნობდი. ჩემს წინ ნამდვილი, გულრწფელი დიმა იდგა. ჩემს თვალში ასჯერ მეტად აღმატებული, ვიდრე აქამდე და იმ წუთას, ასჯერ უფრო მეტად შემიყვარდა. იმდენად, რომ ვერც კი წარმომედგინა, ამაზე მეტი სიყვარული თუ არსებობდა. ადამინი, რომელიც ყველა სიტყვას წონის და მერე, ამბობს ერთბაშად გაიხსნა ჩემთან. ეს, მისი ჩემდამი პატივისცემის,ნდობისა და სიყვარულის გამოხატვის უმაღლესი საფეხური იყო. იმის იქით, რომ აღარ არსებობდა ისეთი. არც ჩემთვის აღარ არსებობდა დიმას იქით არაფერი...

-ვერც მე დაგთმობ, ვერასდროს ! შენს გარეშე სუნთქვაც აღარ შემიძლია... – ყველაზე დიდი დარწმუნებით ვუთხარი და მის ბაგეებს ავწვდი. მის სურვილს ვეღარ ვუმკლავდებოდი. მანაც ვნების ალში გამახვია. ხელში აყვანილი შემიყვანა საძინებელში და საწოლთან დამსვა. მერე, ჩემს ღაწვებს გაუყვა, ნელ–ნელა ყელს და მკერდთან ახლოს ამბორი, რომ დამამჩნია და მე წინააღმდეგობა არ გავუწიე, ღელვაშეპარული ხმითა და მოციმციმე თვალებით მკითხა:

- დარწმუნებული ხარ ? – თანხმობის ნიშნად, მორცხვად დავუქნიე თავი.– ეს ჩემს გამო არ გააკეთო. არ მინდა მერე, ინანო.

-შენს გვერდით არასდროს არაფერს ვინანებ და მოეშვი სულ ჩემს სურვილებზე ფიქრს.

-ანუ მზად ხარ?

-გულრწფელად გეტყვი, ამისთვის მზად არასდროს არ ვიქნები , მაგრამ ოდესმე ხომ უნდა მოხდეს?! მინდა ეს ბედნიერება ახლა, შენც და საკუთარ თავსაც ვაჩუქო.

-შენ ისედაც ყველაზე დიდი საჩუქარი ხარ ჩემთვის ! –

– დიმა ოღონდ ცოტა ... – სიტყვა ვერ დავასრუე და სირცხვილით თავი დავხარე.

-უბრალოდ მომენდე !

– ყველაზე მეტად გენდობი...

თავი ამაწევინა. ნაზად, სხვანაირი სურვილით მაკოცა. მთელი სხეულით ვცახცახებდი. ყველა მის შეხებაზე ერთიანად ვთრთოდი. ფრთხილად შემომაცალა ტანსაცმელი და მის წინ დედიშობილა დამტოვა. მრცხვენოდა, მაგრამ სიამოვნო განცდები უფრო მეტი იყო და ჩემს თავში სხვა აზრებს აღარ უტოვებდა ადგილს. მისი თითეული მოძრაობა სიყვარულით, ვნებით და სიფაქიზით იყო გაჯერებული. ფრთხილად გადამაწვინა საწოლზე და თავად ჩემს ზემოთ მოექცა. თვალებში ხშირად მიყურებდა, ჩემი სურვილი ან წუხილი, რომ წაეკითხა. როგორც დამპირდა, სხეულის ყველა სანტიმეტრი ალერსით მოიარა და ამ სამყაროდან გამიყვანა. რამდენჯერმე გაჩერდა, მოთმინებით დამელოდა სანამ ძალას მოვიკრებდი. გულის ფეთქვა არცერთ საზღვრებში არ ჯდებოდა. მის თითეულ შეხებაზე სიამოვნების ტალღები მივლიდა, ყველა უჯრედი მეკუმშებოდა. მკლავებში და სხეულში მთლიანად მომიქცია და სიამოვნების ბურანში გამახვია. ყველაფერი დამავიწყდა, ყველაფერი გაქრა. მხოლოდ მე და ის, მხოლოდ ჩვენ ვარსებობდით. იმ ღამით დედამიწაზე არ ვყოფილვარ, იმ ღამით განცდილი არ იყო ვნებით გამოწვეული ხორციელი სიამოვნება. ის, მასზე გაცილებით აღმატებული, გაცილებით წმინდა შეგრძნებები იყო. ის, მის სულთან და სხეულთან გაერთიანებით გამოწვეული ბედნიერება იყო. ჩვენმა სიყვარულმა ფრთა შეისხა ... სანთელივით ვდნებოდი მის მკლავებში. დრო და დრო ჩემი გაუგებარი ხმები და ჩვენი გულის რითმები არღვევდა სიჩუმეს...


არ ვიცი დილით რა დროს გამეღვიძა. ჩემთვის დრომ, წინა ღამით, ერთდროულად დაკარგა და შეიძინა მნიშვნელობა. თვალის გაუხელელად ვგრძნობდი მის მზერას. მოხრილ ხელზე თავდაყრდნობილი, ზემოდან დამჩერებოდა. ცხვირში მისი სურნელი მომწვდა და ყველა წამი განმიახლა. თვალის გახელა სპეციალურად გავაჭიანურე, უხერხულობას ვგრძნობდი.


– კიდევ დიდხანს მოიმძინარებ თავს? – ვიგრძენი, როგორ გაეღიმა.

– ნეტავ, დარჩა რამე, რასაც ვერ მამჩნევ? – ღიმილითვე ვუპასუხე.

-უკვე აღარაფერი. ყველა ხალი დავითვალე.

-დიმა, კარგი რა ! – ძალიან შემრცხვა და საბანში ჩაძრომა გადავწყვიტე, მაგრამ მოძრაობისას ისეთი უსიამოვნო შეგრძნება მქონდა ადგილზე გამაშეშა. ვეცადე არ შემემჩნია.

- რა იყო, კარგად ხარ?

-კი, ძალიან კარგად ვარ. ან ცუდად, რატომ უნდა ვიყო?! – თავდააჯერებულად გავეპასუხე.

-ძალიან კარგად ? – წარბები ამიწია

-კარგად ვარ !

-თაკო, ტუჩების ჭამა დაიწყე და სახე ცოტა აგერია.

-აუ... კარგი ხო, ცოტა უსიამოვნო შერძნებები მაქვს და იმედია, ახლა დავითთან, არ გამაქანებ ! – დავცინე და გემრიელადაც გავიცინე.

-ნუ სულელობ ! მხოლოდ უსიამოვნო შეგრძნებები? წუხელ, ძილშიც ბორგავდი.

- ძილში ისედაც სულ ვბორგავ.

-ხო, მაგრამ უფრო სხვანაირად.

– შენ, არ დაიძინე და მე, მყარაულობდი? ვაიმე რა საყვარელი და ტკბილი ხარ . – სახეზე მივეალერსე და თემის შეცვლა ვცადე თორემ, სრულად გამოიკვლევდა ჩემს ჩივილებს.

-ანუ ტკბილი? – გაჭრა. ყურში სასარგებლო სიტყვა მოხვდა.

-სულ საშენო სიტყვებს,როგორ პოულობ ჩემს ნათქვამში. საყვარელი ხართქო, ეგეც ხომ გითხარი.

-ეგ, აქამდეც გითქვამს. აი, ტკბილი კი ახალია. ალბათ წინა ღამის ბრალია. – კმაყოფილმა, თვალების ციმციმით მიპასუხა.

-კარგი რა, ნუ მარცხვებ.

-შენი, წითელი ლოყების, დანახვა მომინდა . – მოიწია. ჯერ გემრიელად მაკოცა მერე კი, ყურთან ახლოს, ნაზად მითხრა– მადლობა, გუშინდელი ღამისთვის! ახლა, ჩემზე ბედნიერი კაცი, დედამიწაზე არ მეგულება. სიყვარულიც აღარ ჰქვია იმას, რასაც შენს მიმართ განვიცდი, გაცილებით მეტია.

-მადლობა შენ, იმისთვის რომ ძალიან ღირსეული იყავი, სიტყვებით ვერ გადმოვცემ, იმდენად და კარგი. სულ ტყუილად მეშინოდა. ამ ღამეს, ვერასოდეს დავივიწყებ. – მთელი ძალით ვეკარი სხეულზე.

-კონტროლს ვკარგავ უკვე... – მისი ხელი, ჩემს სხეულზე მოძრაობდა და ცხელ ნაკვალევს ტოვებდა.

-დიმა, დავბრუნდეთ, ახლა ამ ქვეყნაზე და ავდგეთ. გვიანია .

-ანუ, უკვე იცი, მაგ დროს, იმ ქვეყანაზეც რომ გადიან? – გაეცინა.

-ვაიმე, როგორი გახდი შენ ?!

-როგორი?

- სხვანაირი.

-არ ვიცი, სხვანაირში რას გულისხმობ, მაგრამ რასაც არ უნდა იყოს, მაინც შენი ბრალია !

-ძალიანაც კარგი. შეს ცხოვრებაში, ყველაფერი ჩემი ბრალი უნდა იყოს. – დაიხარა და ცხვირზე მაკოცა.

-მითხარი, რას გრძნობ ახლა გარდა იმისა, რომ მესაკუთრეობა გაგიმძაფრდა ? – გაეღიმა.

არ ვიცი, ვერ ვხსნი, მაგრამ ახლა, ერთი რამ ზუსტად ვიცი – ჩემი სამყარო, შენ გარშემო ტრიალებს.

-ჩემთვის კი, შენ ხარ სამყარო.

- რატომ შეგიყვარდი? – უეცრად მომინდა, მეკითხა.

-რატომ ? – არ ვიცი. თუ მართლა გიყვარს, შეუძლებელია ახსნა, რატომ ! – უბრალოდ, ფეხის თითიდან თმის ღერამდე, დადებითი და უარყოფითი თვისებებებით, მთლიანად, მიზეზებისა და პირობების გარეშე დანახვის წამიდან მიყვარხარ ! – პირდაპირ თვალებში მიყურებდა, სახეზე მეალრსებოდა და ბენიერების ცრემლებს მწმენდდა, რომლებიც უკითხავად მოედინებოდენ. ზუსტად ის თქვა, მე, რასაც ვფიქრობდი.

- მადლობა უფალს, იმ დღისთვის, ჩემს ცხოვრებაში რომ გამოჩნდი. მაპატიე, სასჯელი რომ გიწოდე ! მაშინ არ ვიცოდი, საჩუქრად თუ გამოგგზავნა. – ისე მივეკარი, მინდოდა მასში შემეღწია და სამუდამოდ იქ დამედო ბინა. კარგახანს ვტკბებოდით ერთმანეთით ასე, უხმოდ. – შენ ოფისში არ გაგვიანდება?

– გადაირიე? დღეს სადმე წამსვლელი ვარ, მითუმეტეს შენს გარეშე?.

-კარგი, მაშინ ავდგეთ. გვიანია უკვე.

-მე ავდგები. შენ, ცოტახანს კიდევ დაისვენე. საუზმეს აქ მოგიტან.

- კაი ახლა, შენ ლანგრით ხელში? – ხმამაღლა გავიცინე.

-ხო, რაიყო, არ მომიხდება?

-ნუ გასულელდი. . მათ რას ეტყვი, ვეღარ დადის და ოთახში უნდა ვაჭამოვო?

-საერთოდ, რატომ უნდა ვუთხრა რამე?

- მეც წამოვალ და ყველამ ერთად ვისადილოთ.

-არა, შენ დასვენება გჭირდება.

-დიმა, კარგად ვარ, სიარული შემიძლია. ომში კიარ ვყოფილვარ. – ძალიან მეცინებოდა. მასთან შედარებით ისეთი სიფრიფანა ვჩანდი, მგონი ფიქრობდა, რომ ძვლებში დამშალა.

-ორივე, აქ ვისადილებთ !

კოცნა მომპარა და აბაზანისკენ წავიდა. მის მხრებს, რომ შევხედე, სირცხვილით საბანში ჩავიკარგე. მე, არა, მაგრამ ისისნი, ნამდვილად გავდა ჩემთან, ომგამოვლილს როგორც კი შევიდა, მეც ავდექი. საწოლი მოვაწესრიგე და ვინაიდან შხაპი, მეც მჭირდებოდა, მოურიდებლად შევეჭერი ჩემს მეუღლეს. დანახვიდან, წამის მეასედში დამავლო ხელი და მეც, მასთან ერთად აღმოვჩნდი, ცხელი წყლის, ჭავლის ქვეშ....


იმ დღის შემდე, ურთიერთობაში საბოლოოდ ჩამოვყალიბდით. დღითიდღე ვიცვლებოდით ერთმანეთისი მიმართ უკეთესობისკენ. მის გარეშე წამიც აღარ შემეძლო, სულ მენატრებოდა. ისიც, ყველა თავისუფალ წუთსაც კი, ჩემთან ატარებდა. ხშირად დავდიოდით სასეირნოდ. ჩემთვის, საჩუქრები და თაიგულები თითქმის, ყოველდღიურობად აქცია. სამეგობრო შეკრებებსაც ხშირად ვაწყობდით... ამასობაში ზურა და ლილეც „დავაწყვილეთ“. ძალიან კი ებრძოდა ჩემი ქალბატონი თავს და გრძნობებს, მაგრამ საკუთარი გამოცდილებით ვაიძულე შეეწყვიტა. ავუხსენი, რომ ყველაზე დიდი უაზრობა და შეცდომაა, სიყვარულთან ბრძოლა. მიუხედავად იმისა, რომ ორივე, ცოტა ცანცარა და მოგიჟო იყო, ჩვენგან განსხვავებით, გაცილებით მშვიდი და უპრობლემო წყვილი აღმოჩნდა.

ნანას რეაბილიტაციის პერიოდი ძალიან კარგად მიდიოდა, ვცდილობდი ყურადღება მისთვისაც არ მომეკლო. დიმაც, უფრო მეტ მზრუნველობას იჩენდა. ერთმანეთთან ურთიერთობას ნელ–ნელა სწავლობდნენ და მეც ხელს ვუწყობდი შეძლებისდაგვრად. ეს, ყველაზე დიდი წამალი იყო მისთვის. ამ მდგომარეობის გამო ფონდში საქმეები დაუგროვდა. ამიტომ საბუთები, მისთვის სახლში მოქონდათ და მეც ვეხმარებოდი, მათ მოწესრიგებაში. თან, მუშაობის სპეციფიკასაც მიხსნიდა. როგორც, მერე მივხვდი თავისი ადგილისთვის მამმზადებდა. მიუხედავად იმის, რომ ძალიან კარგი თანამშრომლები ყავდა, მაინც სულ ღელავდა, რაიმე, ისე რომ ვერ გაეკეთებიათ, როგორც საჭირო იყო. ერთ ღესაც მთხოვა : – მინდა, ჩემი ადგილი, შენ დაიკავო და ფონდს, სათავეში ჩაუდგე. ვიცი, ამ ადამიანების დასახმარებლად მაქსიმალურს გააკეთებ და მეც, უფრო მშვიდად ვიქნებიო. – უარი, როგორ უნდა მეთქვა? – ისეთი კეთილი, საქმის კეთებას მთხოვდა, თანაც, ნდობა გამომიცხადა. ვერც ვუთხარი. მაგრამ ჯერ ჩემი ქმარი, უნდა დამეთანანხმებია...

მასთან ჩხუბს, ხვეწნას და ასე შემდეგ, აზრი არ ჰქონდა. კვირა დღე დაემთხვა. გემრიელი ვახშამი მოვუმზადე, ლამაზად გამოვეწყე და სამსახურიდან მოსულს კარებში ღიმილით შევეგებე, ლამის ჩემი ხელით, ვჭამე და არც ტკბილი სიტყვები დამიკლია. სასიამოვნოდ გაოცებული იყო. ჩვენს ოთახში ასვლის და დაძინების დროც მოვიდა. გარდეროფის ოთახში, გამოსაცვლელად შევედი და იქიდან გამოსულს, რომ შემომხედა, ცოტა არ იყოს, იმედი გაუცრუვდა. გვერდით უხმოდ მივუჯექი.

– რამე დავაშავე?

-ჯერ არა !

-აბა, ეგ უჟმური პიჟამო რატომ ჩაიცვი? – ისეთი სახე ქონდა სიცილს ძლივს ვიკავებდი. – ქვემოთ დაწყებულს, ასეთი დასასრული არ ეკუთვნის ! – ეშმაკურად გამიღიმა.

-შენზეა დამოკიდებული. თუ არ დააშავებ, შესაფერისი დასასრული ექნება და თუ დააშავებ, კი მეცმება ეს პიჟამო.

-ახლა ნუ გამაგიჟებ, რა უნდა დავაშავო, ის მაინც მითხარი !

-ნანა, ფონდის გამო ძალიან ღელავს. რაც ცუდად აისახება, მის ჯანმრთელობაზე. მთხოვა, გენდობი და მინდა, ჩემს მაგივრად შენ უხენლმძღვანელოვო. – ყოველგვარი შესავლის გარეშე ვუთხარი.

-კარგი, გეცვას !

-სხვა პასუხს არც ველოდი. ხოდა მეცვას.

-რატომ გადაეკიდე ამ მუშაობას?

-ამ ემთხვევაში, ჩემი მუშაობასთან გადაკიდებ არაფერ შუაში, რომ არ არის,შენც კარგად ხვდები !

-არ მინდა, რომ იმუშავო !

-შენ ახლა ჩემს უფლებებს ზღუდავ !

-რაც გინდა ის დაარქვი. მაგის გარდა ყველაფერზე თანახმა ვარ.

-რატომ ხარ ასე ჩაციკლული მაგ საკითხზე მართლა ვერ ვხვდები. – არ მიპასუხა. –დიმა, ამ შემთხვევაში ნანაზე და იმ ადამიანებზე ვიფიქრობ, ვისაც მისი დახმარება სჭირდებათ და არა, ჩემს მუშაობაზე. ვერავითარ შემთხვევაში ვერ ვეტყვი უარს !

-გადაგიწყვეტია უკვე ეგ საკითხი და მე რაღას მეკითხები?

-მინდა, რომ შენც გინდოდეს. თანაც, ვერცეთ რეალურ მიზეზს ვერ დამისახელებ, რატომ არ უნდა ვიმუშავო იქ. სხვაგან მუშაობაზე ხომ გაგიგე, მაგრამ ახლაც უარს თუ მეტყვი, ხმას აღარ გაგცემ და სხვა ოთახში მოგიწევს დაძინება.

-პატარა გოგოსავით იბუტები ახლა.

-არ ვიბუტები. უბრალოდ არ მესმის, რატომ გაქვს ამ საკითხზე, ასეთი რეაქცია!

- უბრალოდ მინდა, სულ ჩემს გვერდით და დაცული იყო.

-ის, ნანას შექმნილია. ანუ, ჩვენი ოჯახის ფონდია და რატომ არ გესმის, რომ სხვას ვერ გადააბარებს მას? თანაც, იქ არანაირი საფრთხე არ არსებობს და თუ იარსებებს მშვენივრად შემიძლია თავის დაცვა. ან, შენი შიშით ვინ, რა, უნდა გამიბედოს. ან კიდე, რას გადაეკიდე ამ საფრთხეებს შენ? – გაბრაზებული, დასაწოლად წავედი.

კარგი, მართალი ხარ ! – გამაჩერა და ხელებით დამიჭირა.

-რა კარგი ?

-თანახმა ვარ !

-მართლა? მადლობა... მადლობა... – გულზე შევახტი და ფეხები წელშე შემოვხვიე.– უარი რომც გეთქვა, მე, მაინც ჩავუდგებოდი ამ ფონდს სათავეში ნანას გამო, მაგრამ რახან შენც თანახმა ხარ, მომეშვა.

-მადლობა გულრწფელობისთვის ! – ირონიულად მითხრა და თავი გააქნია. – ეგ რაღაც გიხადე ახლა !

-კარგი, წავალ გამოვიცვლი .

-თაკო, მე, გამოცვლა ვახსენე?

-აბა, რაც მაცვია, არ მოგწონს და... – თითქოს ვერ გავიგე, რაც იგულისხმა

-მე, მაგის შიგნით რაც არის, ის მომწონს. თანაც, ჯილდოს დამპირდი...

-ესეიგი, შენ ჯილდოს იღებ, მე ჯარიმას ვიხდი.

-პრეტენზიები ხომ არ გაქვთ?

-აზრი აქვს?

-არა ! ეს, მეორედ, აღარ ჩაიცვა ! – ხელის, რამდენიმე მოძრაობით განძარცვა სამოსელი ჩემი ტანიდან და წამის მეასედში მკლავებში მომიქცია...


პირველ დღეს ნანასთან ერთად მივედი ფონდში. მმართველობა ყველა წესის დაცვით გადმომაბარა და „ინსტრუქტორის“ როლიც შეასრულა. ყველა საკითხში მალე გავერკვიე. თუმცა, დახმარების თხოვნით ხშირად მივმართავდი მას. ზოგ შემთხვევაში არ მჭირდებოდა, მაგრამ მინდოდა, თავი საჭიროდ და მნიშვნელოვნად ეგრძნო. თავდაპირველად, ემოციურად გამიჭირდა. ყოველდღე, დაავადებულ ბავშვებთან მიწევდა შეხვედრა და უსამართლობის გრძნობა მეუფლებოდა, მათ ტკივილს ვერ ვუძლებდი. ამავდროულად, უამრავი ზარი შემოდიოდა, ვისთვისაც, უკიდურესად მნიშვნელოვანი იყო, ჩვენი დახმარება. შვილის ტანჯვით გამწარებულ მშობლებს, რომ ვუყურებდი, ძალა მერთმეოდა... მაგრამ მერე, როდესაც ჩემი ძალისხმევით, პირველი სიცოცხლე გადარჩა, ეს იმდენად ამაღელვებელი განცდა იყო, ამ სენით მოვიწამლე. ძალების მოკრებასა და ყველაფრის დაძლევაში დამეხმარა.

ამ სამსახურამ ძალიან ბევრი კარგი მასწავლა. როდესაც ყოველდღე, სიცოცხლისთვის მებრძოლ ადამიანებს უყურებ, როდესაც ხედავ, სიკვდილზე გამარჯვებას და ზოგჯერ, ამ ბრძოლის მიუხედავად მაინც დგება სიკვდილი ... და ამ ყველაფრის შემსწრე თითქმის, ყოველდღე ხდები. ეს, სრულიად აბრუნდებს შენს, შინაგან სამყაროს. ტკივილი და მწუხარება, გადარჩენილი და შეწყვეტილი სიცოცხლის გამო, შეიძლება, ერთდროულად განიცადო. ყველაზე რთული მომენტია, რომ ვერ არკვევ, რომელი განცდა უფრო დიდია შენში. უნდა იტირო, თუ, უნდა იცინო... ყველაზე დიდი გაკვეთილი აქ ჩამიტარა ცხოვრებამ. ყოველ დღე წვეთ–წვეთობით მაწვდიდა ცოდნას. აქ, ყველაფერი ახლიდან შევაფასე, გადავაფასე და დავაფასე. აქ მივხვდი, რა არის ცხოვრებაში და ადამიანებში ყველაზე მნიშვნელოვანი ... ახლა, აღარ მიკვირდა, რატომ იყო ნანა, ასეთი სამაგალითო, ამაღლებული ადამიანი. სიცოცხლე, შეუფასებელი საჩუქარია უფლისგან და ეს საჩუქარი, დაფასებულად ჩაითვლება თუ ჩვენ, ღირებულებას შევძენთ ჩვენს სიცოცხლეს...



დიმა, თავისუფალ დროს, სულ ჩემთა გამორბოდა და თუ მისი იქ ყოფნის პერიოდში, ვინმეზე დახმარების საჭიროებას გაიგონებდა, ყველა ხარჯს ის ანაზრაურებდა. მალე, ისიც აღიარა, რომ თურმე, ძალიან მოსწონდა ჩემი თავი სამსახურში. ერთხელ მითხრა : აქ, რომ შემოდიხარ, ისეთი ძლიერი ქალი ხდები, მავიწყდება, ეს ქალი „ბაჭიის“ მოსაცმელით, რომ მოვიტაცე და ღამ–ღამობით ჩემს მკლავებში, ჩიტივით რომ ფრთხიალებს ხოლმეო. – იმდენი სიგიჟე ჩავიდინე მასთან და მას, შესადარებლად, მხოლოდ ესენი მოაგონდა. განსაკუთრებით ბოლო. ასე ამრია და ამიფორიაქა ის დღე.
ჩემს, შინ დაბრუბებას ნანა, ყოველთვის მოუთმენლად ელოდა, რომ მისთვის ამბები მომეყოლა. ფონდში, გვყავდა ბენეფიციარები, რომლებსაც საკამაოდ დიდი ხნის მანძილზე ვეხმარებოდით და რათქმაუნდა, კარგად ვიცნობდით. მას ყველას წუხილი ადარდებდა, მაგრამ განსაკუთრებულად სწორედ მათზე მეკითხებოდა. მეც შეძლებისდაგვარად ვამსუბუქებდი მათ მდგომარეობას, თუ რათქმაუნდა ამის საჭიროება იყო, რომ არ ენერვიულა. ერთ საღამოს ტრადიციულად მისაღებში ვისხედით და ვსაუბრობდით. ანამ დაურეკა და თხოვა ვიდეოზარით დალაპარაკებოდა – მინდა დაგინახო და დავრწმუნდე, რომ ისე კარგად ხარ როგორც მეუბნებიო.– ხო, დამავიწყდა თქვენთვის მეთქვა – ანა, (დიმას და) ამერიკაში ცხოვრობდა და სამედიცინო ფაკულტეტეზე, ასპირანტურაში სწავლობდა. დიმამ, საქართველოში დაბრუნების შემდეგ, მისი თავი ჯოზეფის ოჯახს ჩააბარა. ღელავდა პატარა დაზე, სწავლასაც ვერ შეაწყვეტდა და ამიტომ დაცვად, სანდო მეგობარი, ჩარლი(ჯოზეფის შვილი) დაუნიშნა. ანას, ახალი გაგებული ჰქონდა ნანას ამბავი. თავიდან დაუმალეს, რომ არ ენერვიულა. რათქმაუნდა შვილს სურვილი შეუსრულა. მე, მათი მარტო დატოვება გადავწყვიტე, მაგრამ ნანამ არ გამიშვა. ლეპტოპი მაგიდაზე წინ დავიდგით და ზარი განვახორციელეთ.

– დედა როგორ ხარ? – შეშინებული ჩანდა.

-ძალიან კარგად ვარ შვილო, სანერვიულო არაფერია. შენ როგორ ხარ?

-როგორ არ ვინერვიულო ნანა?! შენ, რა ამბები გადაგიტანი და მე, ახლა, რატომ ვიგებ? შენს გვერდით არ უნდა ვყოფიიყავი?

-ანა, ყველაფერი რიგზეა. ხომ ხვდები, რატომაც დაგიმალეთ, სულ ტყუილად უნდა გენერვიულა.

-დამიმალეთ თუ, დამიმალა? ხანდახან ჩემზე ზრუნვა, ისე ზედმეტი მოსდის, ჭკუიდან მშლის. – ადვილი მისახვედრი იყო, ვინც იგულისხმა.

-ისედაც არ ხარ დალაგებული ჭკუის. – ზურგიდან ადრესატის ხმა მომესმა. – შენს ძვირფას დროს, ჩემს ლანძღვაში ნუ დახარჯავ.– ახლოს მოვიდა და დივანს ხელებით დაეყრდნო.

-საყვარელი ძამიკო მოსულა, ტრადიციული რჩევებით. რა, არ ხარ სალანძღი ?

-მადლობა, კარგად. მეც მომენატრე. – ირონიულად გაეპასუხა, მერე გვერდით მომიჯდა და ჩუმად გადმომილაპარაკა – ესეც შენნაირია !

-მეც მივხვდი მაგას და უკვე მომწონს, რადგან მოკავშირე მეყოლება შენს წინააღმდეგ. თუ დამჭირდა რათქმაუნდა ! – ჩუმადვე, ღიმილით ვუპასუხე.

-თაკო, რაც არ უნდა გითხრას ჩემზე, იცოდე არ დაუჯერო. – ლამის გამოიჭრა მონიტორში.

-ანუ, ახლა რომ მითხრა, ძალიან საყვარელი და ჭკვიანი დაიკო მყავსო, არ დავუჯერო? – მთელი სერიოზულობით ვკითხე.

-ვაუ, „ფერი ფერს და მადლი ღმერთსო“ თქვენზეა ნათქვამი. თავისი სკოლა გაგატარა უკვე?

-დამიჯერე, არ სჭირდება ! – მეუღლემ დამასწრო პასუხი.

-ისე, რახან ორივე, ერთად პირველად მესაუბრებით, თუ წინააღმდეგი არ ხართ, რამდენიმე კითხვა მაქვს.

-გააჩნია რას გვკითხავ .

-სხვათაშორის პირველი კითხვა შენთან მაქვს – ეს სიფრიფანა გოგონა, სად და როგორ იპოვნე?

-სიტყვა „გოგონაზე“ ცუდი რეაქცია აქვს. – სიცილით უპასუხა. – და კიდევ, თავად მიპოვნა. – ამჯერად, მე გადმომხედა ღიმილით და ჩემგან, ამ პასუხისთვის, გვერდში მირტყმაც დაიმსახურა.

-რატო მეგონა, რომ თქვენი სიყვარულის ისტორიას მომიყვებოდი, არ ვიცი ! თაკო გთხოვ, ისე გაუმწარე სიცოცხლე, როგორც მე მიმწარებდა და მიმწარებს.

-რას აკეთებს ასეთს? – ვკითხე ღიმილით ანას და დიმას ჩუმად გადავულაპარაკე. – მგონი უკვე, ყველას მაგივრად გადაგიხადე.

-სათოფეზე არ მაკარებდა თაყვანისმცემლებს. ყველას აშინებდა და სცემდა. მაგის შიშით, ვერავინ ბედავდა ჩემთან ურთიერთობას. მე კი მეგონა, რომ ყველაზე მახინჯი ვიყავი და ამიტო არ მოვწონდი არავის. რავიცი, კიდევ რომელი ერთი გითხრა და ახლაც არ მასვენებს მაქედან. გაიგე ძმაო დიდი გოგო ვარ უკვე ! თაკო, იქნებ შენ მაინც გააგებინო, რომ სკოლის მოსწავლე აღარ ვარ. – ისეთი დრამა დადგა, მეგონა ფილმს ვუყურებდი.

-ვეცდები ! – სიცილით, მოკლედ გავეპასუხე და მივხვდი, რომ ჩემს ქმარს საყვარელი ქალების მიმართ დაცვის ერთნაირი რეფლექსი ჰქონია.

-დრამების დედოფალო, მგონი, პროფესია უნდა შეიცვალო! არ ყოფილიყავი თავქარიანი და არ მომიწევდა შენი კუდში დევნა.

-უჟმურო !

-მორჩით ახლა ჩხუბს ! – თბილი ტონით უთხრა ნანამ. – ჩამოსვლას როდის აპირებ, ძალიან მომენატრე.

-ძმიშვილს რომ მაჩუქებენ. აბა ქორწილი არ უნდათ და... – ნაწყენმა გადმოგვხედა. – ისე, მამაც როგორ დაითანხმეთ ის მიკვირს. არადა, როგორ ოცნებობდა მაგ დღეზე.

-ანა, მათი გადასაწყვეტია რას იზავენ. თუ არ უნდათ, გოგი რა უფლებით დააძალებს?!

--ესეიგი, მიზეზი გინდა აქ ჩამოსასვლელად? – თავის ქნევით კითხა დიმამ.

-ხოდა მივცეთ ! – ვთქვი და მის გაკვირვებულ თვალებს შევეფეთე. ახლა ანას მივუბრუნდი – ჯვარს რომ დავიწერთ, შენი ხათრით ქორწილსაც გადავიხდით. ოღონდ პატარს, სამეგობრო წრეში. ასე, რომ ჩამოსასვლელად მიზეზი გაქვს. ზუსტ თარიღს მოგვიანებით გეტყვით.

-ანა, თხუთმეტ ნოემბერს . – ისე უპასუხა ჩემთვის თვალი არ მოუცილებია. ბედნიერება ეწერა სახეზე. ამჯერად კი, მე გამაკვირვა. ჩემი დაბადების დღის თარიღი უთხრა.

გახარებულ ანას, დავემშვიდობეთ და ოთახში ავედით.

-ქვემოთ რაც თქვი, არ იხუმრე ხო ? მართლა გინდა ? – ისევ დაბნეული იყო.

-შენი აზრით, ასეთ საკითხებზე ხუმრობენ?

-სადღა მაქ ახლა აზრი !

-მგონი, შენ არ გინდა, ისე აბნეულად ლაპარაკობ. – მკაცრი სახე დავიჭირე.

-ასე უცებ ვერ გიპასუხებ, დაფიქრება მჭირდება. – წელზე მომეხვია და მიმიკრა.

-რომც არ გინდოდეს რა აზრი აქვს, ჩემგან თავს ვეღარ დაიხსნი. – ვუპასუხე და სიცილი ვეღარ შევიკავე.

-ანუ, გადაწყვიტე ყველა გზა მომიჭრა და სამუდამოდ შენი ტყვე გავხდე?

-უკვე ხარ ! – წარბები ავუწი და ყელში ხელი ავუცურე.

-როგორ გაეშმაკდი შენ ! – გული აუჩქარდა.

- რაიმე, პრობლემა გაქ? – ამჯერად, ხელი ტუჩებზე გადავუსვი.

-შენ ხარ ჩემი პრობლემა !

ისევ გაქრა ირგვლივ ყველაფერი. ისევ იმ სამყაროს ვესტუმრე...



დილით, სასაუზმოდ ჩასულებს გოგი და ნანა, სასადილო ოთახში, გვერდი–გვერდ მდგარი, მომლოდინე გახარებული გამომეტყველებით დაგვხვდნენ. მივხვდი, იმ აზრის კიდევ ერთხელ მოსმენას ელოდნენ, რაც გუშინ გავაჟღერე. მივესალმეთ მათ. დიმამ ღიმილით გადმომხედა და თვალი ჩამიკრა.მივხვდი რატომაც. სუფრას მივუსხედით. გოგის მოუსვენრობა დაეტყო. ხან რა გვითხრა ხან რა, მაგრამ პირდაპირ კითხვა ვერ გაბედა, რადგან თავიდან ისეთი კატეგორიული უარი განვაცხადეთ ქორწილზე და ახლაც, რომ არაფერი ვთქვით ალბათ ეგონა ისევ გადაიფიქრესო. ბოლოს ვეღარ მოითმინა და მეუღლეს ნაწენმა უთხრა :

– ნანა, მგონი, რაღაც შეცდომით გაიგე შენ !

–ყურთასმენაას არ ვუჩივი ! – გაეპასუხა და მე, კითხვის თვალებით შემომხედა.

–კარგი, რადგან არავინ, არაფრის თქმას არ აპირებთ, მე სამსახურში წავალ.

- დამელოდე, ერთად წავიდეთ.

- მძღოლი წამიყვანს !– ცოტა მკაცრად უპასუხა შვილს.

- გოგი რახდება, რამის თქმა გინდა?

- მე მეგონა, თქვენ გქონდა სათქმელი. – ინტერესით მოუბრუნდა.

- თუ რამის თქმა გვენდომება, გეტყვით. – ძალიან გაუგრძელდა დიმას ხუმრობა და გოგიც წასასვლელად წამოდგა.

- გვაქვს ! – უცებ ვთქვი, რადგან მისი ნაწყენი სახის ყურება არ შემეძლო. სკამზე დაბრუნდა და გახარებული მომაცქერდა.– ორ კვირაში, ჩვენ ქორწილში გეპატიჟებით. – ქორწილი გაგონებაზე სახე გაუნათდა.

-როგორც იქნა ! თქვენ არ იცით, როგორ გამახარეთ ! ცოტა დრო, კი გვაქვს, მაგრამ მაინც ყველაფერს მოვასწრებთ.

-მამა, შენებურად არ დაიწყო ახლა. ჩვენ, მოკრძალებული ქორწილი გვინდა.

-თქვენთვის ოდესმე რამე მითხოვია, მითუმეტეს შენთვის დიმა?

-არა.– ერთდროულად ვუპასუხეთ და მივხვდით, საუბარი საითაც მიჰყავდა.

-ხოდა ახლა გთხოვთ, მომეცით უფლება, ერთადერთ ბიჭს ისეთ ქორწილი გადავუხადო როგორიც გოგი აბაშიძეს ეკადრება. – ადგა, თბილი თვალებით შემომხედა და პასუხის მოლოდინში მისაღებში გავიდა. ნანაც გაჰყვა.

-მამა... – უარის თქმა დააპირა დიმამ, მაგრამ ხელი მოვუჭირე და გავაჩერე.

-„აზრი არ აქვს მასთან შეწინააღმდეგებას, როცა ასეთი მონდომებულია“, ეს სიტყვები შენ მითხარი. ხოდა ახლაც ნუ შევეწინააღმდეგებით. მემგონი, იმსახურებს ამ სურვილზე დავეთანხმოთ.

-თაკო ვიცი, რომ არ გინდა დიდი ქორწილი და მხოლოდ მისი სურვილის გამო ნუ გადაწყვეტ.

-ხო, მაგრამ ეტყობა, მისთვის ძალიან მნიშვნელოვანია ამ დღის განსაკუთრებულად აღნიშვნა და ამიტომ მე არ ვაწ წინააღმდეგი. ხომ დაინახე, ეწყინა კიდეც.

-შენ წარმოდგენაც არ გაქვს, ეგ რა პომპეზურ ქორწილს გულისხმობს . ყველა ტრადიციის დაცვით რათქმაუნდა. ამდენი ხალხის წინ ხელოვნური ღიმილით, მთელი დღე ვერ ვიჯდები და მითუმეტეს, დაისს ვერ ვიცეკვებ ! – ისე საუბრობდა გამეცინა.

-შენს გაღიმებაზე მე ვიზრუნებ და რაც შეეხება დაისს, იქნებ მე მინდა, ჩემს სიმპატიურ მეუღლესთან ერთად, საკუთარ ქორწილში ცეკვა!

- რა? მართლა გინდა ? – ისეთი გაოცებით მკითხა თვალები შუბლზე აუვიდა. – თაკო, ეგეთი რაღაცეები არ შემიძლია, ხომ იცი !

-რა სახე გაქვს? დამშვიდდი, ვხუმრობ ! – ისე შეშინებული მიყურებდა სიცილით ვერ შევიკავე.

-პირველი, ქორწილიდან გაქცეული სიძე, ვიქნებოდი ეგ რომ გეთხოვა. – თავადაც გაეცინა.

-ჩემთვის მთავარია, რომ ამ დღეს, ჯვარი დავიწეროთ და მერე, მთელი ცხოვრება, შენს გვერდით ვიყო. სხვა დანარჩენს არ აქვს მნიშვნელობა, როგორიც უნდათ, ისეთი გააკეთონ. წამოდი ახლა, გავახაროთ !

-კარგი. ისე ხვდები, ამ ბოლოს სხვის გახარებაში მე, რომ გავიწყდები ?

-ეგოისტი, მესაკუთრე და ეჭვიანი ხარ ! – ლოყაზე ვაკოცე და მისაღებისკენ დავექაჩე.

-კარგი გოგი, გაიმარჯვე ! ოღონდ მე არ გამრიოთ მაგ საქმეებში ! – უთხრა დიმამ, როგორც კი გავედით.

-ყველაფერს მე და ნანა, მივხედავთ. თქვენ, მხოლოდ ბედნიერება და ქორწილის დღეს, სუფრის თავში ჯდომა გევალებათ. – გახარებულმა, ისე ომახიანად და დარწმუნებით წარმოთქვა, ვიფიქრე, მთელი გეგმა ღამით, ხოარ შეადგინესთქო.

-ნანა, – ახლა დედას მიუბრუნდა. – ჩოხის ჩაცმისა და ნაციონალური ცეკვების იდეა, გეგმიდან ამოიღეთ !

-კარგი შვილო, მაგრამ ის მაინც მითხარი, როგორი რეპერტუარი შევარჩიოთ.

-რეპერტუარს არ ვგულისხმო. უბრალოდ მე და თაკო, არ ვიცეკვებთ. თორემ შენ, გოგიმ და დანარჩენებმა, თუ გინდათ, კინტაურიც იცეკვეთ. – თავისივე ნათქვამზე გაეცინა, მაკოცა და წასვლა დააპირა, მაგრამ ხელში მოვქაჩე და თვალით ვანიშნე დედისკენ. ღრმად ჩაისუნთქა, სამზარეულოსკენ წასულს დაეწია, მხრებზე ხელი მოხვია და შუბლზე აკოცა... – ზოგჯერ აუტანელი ხარ, მაგრამ მაგ დროსაც კი მიყვარხარ ! – ჩუმად მითხრა, როდესაც კარისკენ მიმავალმა ჩამიარა.

საქორწილო წვეულების მოსაწყობად საუკეთესო ჯგუფი დაიქირავეს. სამზადისით დიდად არ ვიყავი დაინტერესებული, მხოლოდ მცირედ დეტალებს ვათანხმებდი ორგანიზატორებთან. სამაგიეროდ საპატარძლო კაბის, არჩევას შევალიეთ მთელი ენერგია და დრო, მე, ლილემ და ნანამ. იმდენად ცოტა დრო გვქონდა, შეკერვას ვერ მოვასწრებდი და ამიტომ უკვე გამზადებული, ბრენდული კაბების მაღაზია ფეხდა–ფეხ მოვატარე. ვინაიდან ამ კაბას, პირველად და უკანასკნელად ვიცვავდი, მინდოდა, ძალიან ლამაზი ყოფილიყო. ერთ კვირიანი, უშედეგო ძებნის შემდეგ, საღამოს, შინ დაღლილი, იმედგადაწურული დავბრუნდი და პირდაპირ საძინებელში შევლასლასდი. დიმა, უკვე იქ დამხვდა.

-ისეთ გამოიყურები, სავარაუდოდ კიდე არაფერი მოგეწონა. – მომიხლოვდა და სახეზე მომეალერსა.

-არა და მგონი, ჯინსებით მომიწიოს წამოსვლამ.

-მაინც ლამაზი იქნები !

-შენ გეჩვენები ეგრე, თორემ სულაც არ ვარ ლამაზი !

-ყველაზე ლამაზი ხარ ! ... და კიდევ ყველაზე წუნია. მადლობა მითხარი, რომ მოგიტაცე თორემ, შინაბერა დარჩებოდი. – გაეცინა.

- არ ვარ წუნია, უბრალოდ ლამაზი კაბა მინდა ! – თვალები ამემღვრა.

-მოწესრიგდი, გავდივართ !

-სად?

-კაბის ასარჩევად.

-დიმა, აქ ყველა მაღაზია მოვიარე უკვე. ასე, რომ აზრი არ აქვს !

-ვინ გითხრა, რომ აქ ავარჩევთ?

-ვერ გავიგე !

-მიდი, ჩქარა გამოიცვალე , მილანში მივდივართ !

-მოიცა ახლა? როგორ? რანაირად? შენ, რა იცოდი ? ... – დაბნეულობით, არ ვიცოდი, რას ვამბობდი.

- შემთხვევით გავიგე, რომელი ბრენდის მოგწონდა ყველაზე მეტად. მერე, მაღაზიის მისამართი გავარკვიე და...

- ჩემმა ლეპტოპმა გითხრა, თუ ლილემ ? – პასუხი უკვე ვიცოდი.

-მზად თუ ხარ, წავიდეთ. ლილე ვერტმფრენში გველოდება.

-მთელი კვირაა კუდში დამსდევს, ქანცი გავაძრე სიარულით და ერთიც არ დასცდენია.

-კარგი გოგოა და იმიტომ !

-ორივე, კარგები ხართ და ორივე, ძალიან მიყვარხართ !

-მაგრამ მე, უფრო მეტად გიყვარვარ, ხო ? – წელზე მომეხვია და მიმიკრა.

-დიმა, ასე თუ გააგრძელებ ძალიან დაგვაგვიანდება.

-არაუშავს, ცოტა დაგველოდონ. – ცხელი ბაგეები ვნებიანად, მძლავრად მომაკრო.

-გაჩერდი რა ! – ძლივს წარმოვთქვი, მის ტუჩებს მიწეპებულმა.

-უფ, კარგი წავიდეთ. – რამდენიმე კოცნა ისევ მომპარა.


მილანში დილით ჩავფრინდით. იქ, მისი ერთ–ერთი მეგობარი, დაგვხვდა და მასპინძლობა გაგვიწია. კაბა, მე და ლილემ, ავარჩიეთ. თავად არ შემოგვყვა– მინდა, პირველად, ქორწილის დღეს დაგინახოვო. თანაც, კატეგორიულად გამაფრთხილა ფასზე არ მეფიქრა. ვინაიდან უკვე ვიცოდი, როგორი მოდელიც მინდოდა და არჩევანიც მრავლად იყო, გადაწყვეტილება მალე მივიღე. უკან დაბრუნებამდე საკმაო დრო დაგვრაჩა. ამიტომ სხვა მაღაზიებშიც გავიარეთ. მასაც, აქ შევარჩევინე საქორწინო სამოსი. ყოველ გამოცვლაზე, გასახდელში შემათრევდა და მისი კოცნით გაბრუებულ, უკან გამოსულს, ლილეს დაცინვა ემატებოდა – კედელს გამოყევი, არ დაეცეო. – რათქმაუნდა,ქალბატონიც არ დატოვა უსაჩუქროდ. სხვა ნივთებთან ერთად, მეჯვარის კაბაც, ძალით უყიდა. იქაურობა ისე მომეწონა, კიდევ მინდოდა დარჩენა, მაგრამ დროში ვიყავით შეზღუდულები. მიხვდა და მითხრა : თუ გინდა, თაფლობისთვეზე ისევ აქ ჩამოვიდეთო. მეც სიამოვნებით დავთანხმდი. როგორც აღმოჩნდა ლილეც,
ზედმეტად მოიხიბლა და აეროპორტში განგვიცხადა– არ მოგყვებით, აქ ვიპოვე სულის სიმშვიდე, მივხვდი, რომ აქაა ჩემი ადგილიო და ვრჩები. ვაჟბატონს გადაეცით, თუ ვუყვარვარ ჩამომაკითხოსო. – მოკლეთ სპექტაკლი გამართა. ცოტა გაგვიძალიანდა, მაგრამ მერე დაგვთანხმდა ვინაიდან დიმა დაპირდა – ოღონდ ახლა წამოდი და თაკოს მეჯვარის გარეშე ნუ დატოვებ, თორემ ქორწილს ჩაშლის და ზურას, მანამ არ მოვასვენებ, სანამ საცხოვრებლად აქ არ წამოგიყვანსო.

ქორწილამდე, ორი დღით ადრე, ანაც ჩამოვიდა. დასახვედრად მე და დიმა, წავედით. იქ კი სურპრიზი დაგვხვდა. ანა, ჩარლიც თან ახლდა. ჩვენ კი ვიცოდით, რომ ვერ მოდიოდა. დიმას ძალიან გაეხარდა. მათ ერთად დანახვაზე, თანაც ისე უყურებდნენ და ისე უხდებოდნენ ერთმანეთს, საეჭვო აზრმა გამიელვა. შემეშინდა, ჩემი მეუღლის მახვილ თვალსაც არ შეემჩნია. ამიტომ ანა, ბიჭებს გავარიდე და ორივე ავტომობილის უკანა სავარძელზე მოვთავსდით . ჩარლი, მშობლებთან წავიყვანეთ, რადგან ჩვენთან სტუმრობაზე უარი თქვა, მათი მონატრების გამო. გზაში ცოტა ვისაუბრეთ. ცასვლამდე კი, დიმას უთხრა: – ქორწილი, რომ ჩაივლის შენთან სერიოზული სალაპარაკო მაქვს, მინდოდა პირისპირ მეთქვაო. – ანას, სახეზე ფერმა გადაუარა და ჩემი აზრის სისწორეში საბოლოოდ დავრწმუნდი. დიმა, ყოყმანით რომ დაეთანხმა და მერე, სარკეში მის დას გახედა, ვიფიქრე, უთუოდ მანაც იეჭვა რამეთქო. სწრაფად შევცვალე თემა და ანას, სწავლა–განათლებაზე ვკითხე. შინ დაბრუნებულებმა შვილი, მონატრებულ მშობლებთან, მარტო დავტოვეთ და ჩვენი სიყვარულის ბუდეში გავეშურეთ. ცოტა ჩაფიქრებული და უხასიათოდ იყო.

-ასეთი არ მომწონხარ. რამე მოხდა ?

-ჯერ არა, მაგრამ მგონია, რომ მოხდება. – მომეხვია და თავზე მაკოცა. – შენი ჩახუტება მამშვიდებს.

- მითხარი რაზე ფიქრობ?

-არც ისე კარგ რაღაცაზე და თუ სიმართლეა ორივეს ... – ვერ დაამთავრა წინადადება, თუმცა ყველაფერს მივხვდი.

-თუნდაც სიმართლე იყოს, მაგაში ცუდი რა არის?

-მოიცა, ხვდები რაზეც და ვიზეც ვსაუბრობ?

-საკმაო გამოცდილება მივიღე, მასეთი ამბების მისახვედრად.

-ნეტავ, ორივე ვცდებოდეთ.

-მოდი, მოვლენებს ნუ გავუსწრებთ, იქნებ სხვა რამე უნდა გითხრას.

-სხვა რამის თქმას, ტელეფონშიც მოახერხებდა. თან, ანაც უცნაურად იქცეოდა.

- პირობა მომეცი, რომ რაც არ უნდა გითხრას, მოუსმენ, გაიგებ და შეეგუები !

-მაგის პირობას ვერ მოგცემ, ტყუილად აღარ მთხოვო. არ მინდა გაწყენინო. – იმდენად გაბრაზებული ჩანდა, მასთა საუბარი იმწუთას მართლა არ ღირდა.

-კარგი, უბრალოდ დაველოდოთ. მანამდე კი დამშვიდდი და ისე მოიქეცი მათთან, როგორც აქამდე. ტყუილად არ აწყენონო.

-მაშინ დამეხმარე და ხშირად ჩამეხუტე ხოლმე. – უფრო ძლიერად მიმიკრა სხეულზე.


ქორწილამდე ერთი დღით ადრე, წვეულების ყველა ორგანიზატორმა ჩვენს სახლში მოიყარა თავი. მე და დიმა, ჩვენი მეჯვარეებიანად „დაგვიჭირეს“ და გაგვაბრუეს იმაზე საუბრით, ვის რა, სად, რომელ წუთზე და როგორ უნდა გვეკეთებია. დიმამ და გუგამ (ზურამ, მას დაუთმო მეჯვარეობა) რომლებიც ისედაც დიდ ხვერწნის შედეგად დავითნხმეთ მათ მოსმენაზე, ათი წუთი ვერ გაუძლეს და გაიქცნენ. მე და ლილე, ვისხედით და ხათრით ვუსმენდით. თუმცა, ისიც ვიცოდით, რომ მათი საუბარი ამაო იყო. არცერთი არ ვიმოქმედებდით წინასწარ გაწერილი გეგმით. ამ აურზაურში დაღამდა. ისე გადავიღალე სულ დამავიწყდა, ქორწილთან ერთად ჩემი დაბადების დღეც, რომ იყო. დასაძინებლად მინდოდა წასვლა, მაგრამ დიმა, არ ჩანდა. ტელეფონზე დავურეკე, არ მიპასუხა. კიდევ დაველოდე. მერე კი, ისევ რომ შეაგვიანდა, ოთახში ავედი და დივანზე მივესვენე. თორმეტს უკლდა ხუთი წუთი ტლეფონზე დამირეკა და მთხოვა, ეზოში გავსულიყავი. თბილი მოსაცმელი მოვიცვი და ჩავედი. ლამპიონების შუქზე, გარკვევით ჩანდა, ჩემს პირისპირ მდგომი დიმა, მის წინ კი ჩემგან ზურგით, ვიღაც მამაკაცი. მის დანახვაზე გული ამიფრიალდა. უკუნით ღამეშიც კი შემეძლო მის ცნობა. მობრუნდა და ხმამაღლა მითხრა :

-დაბადების დრეს გილოცავ დაიკო !

-სანდრო ! – სიხარულით ვიკივლე, მისკენ სწრაფად გავიქეცი და გულზე შევაფეინდი.

-თაკო გავიგუდე ! – სიცილით მითხრა და უფრო ძლიერად მომეხვია.

-არც კი იცი, როგორ მენატრებოდი. – ცრემლები ვეღარ შევიკავე.

-გოგო რა გასლუკუნებს?

-შენი დანახვის სიხარული, სულელო.

-მეც მენატრებოდი, ჩემო ერთადერთო.

-რატომ არ მითხარი, რომ მოდიოდი?

-უფლება არ მქონდა.

-რა უფლება ბიჭო?

-სიძეს, სიურპრიზს ვერ ჩავუშლიდი. შენი დაბადების დღის საჩუქარი ვარ ! –

-მერე შეფუთული, რატომ არ ხარ? – ორივეს ვკითხე.

-გახსნა დაგეზარებოდა. – ღიმილით მითხრა. – დაბადების დღეს გილოცავ! – მივედი და მოვეხვიე.

-მადლობა ! მადლობა ! მადლობა ! – მერე ისევ ჩემს ძმას დავუბრუნდი.

-შენ, რომ კონტრაქტით წამოსვლის უფლება არ გქონდა? – უკვე ვიცოდი პასუხი, მაგრამ მათგან მინდოდა მომესმინა.

-კარგი, აქ ცივა სახლში შევიდეთ ! – პასუხის გაცემა არ დააცადა სანდროს.

-დიმა ჯარიმა შენ გადაიხადე? – გული, ასჯე მეტად გამითბა მის მიმართ.

-კი თაკო, ყველაფერი მან მოაგვარა თანაც სამუდამოდ.

-რა სამუდამოდ !

-რახან ერთი შვილი, მე წავართვი შენს მშობლებს, მეორეს დავუბრუნებ თუ შენც გინდაო, შემომთავაზა. მოკლეთ, სინდისის დამშვიდება უნდოდა მზეთუნახავი, რომ მოგვპარა და რაღას ვიზავდი, დავეხმარე. – სიცილით მომახსენა.

- ანუ აღარ წახვალ ?

- ახალ სამსახურში გადასახდელი ჯარიმა არ მაქვს, ამიტომ ვრჩები !

-სანდრო, ბოლომდე მითხარი ყველაფერი თორემ, უკვე დავიბენი.

-რა და შენმა ქმარამ, ისეთი პროფესიონალი ხარ, ჩემთან მიჭრდებიო.

-ამ, ბოლოს რაღაცეებს მიმალავ და არ მომწონს. – მადლიერი და ბედნიერი თვალები მივანათე ქმარს.

-შედი სახლში, თორემ ცხვირი გაგიწითლდა სიცივით. – მხრებზე მომეხვია და ორივე სახში შეგვიყვნა.


სანდრო ოჯახის წევრებს გავაცანით. ცოტა ვისაუბრეთ და მერე ჩვენს მშობლებთან წავიდა. ჩემს შემდეგ მათი გახარება გადაწყვიტა. ამ ყველაფრის მიზეზი კი, ჩემი მეუღლე იყო. რომელიც ყოველ ჯერზე მიმტკიცებდა, რომ ყველაზე მეტად იმსახურებდა ჩემს სიყვარულს და მეც წარმოუდგენელი სიძლიერით, მთელი გულით, მთელი არსებით , ყველა უჯრედითაც კი, მიყვარდა. მან ჩემი ცხოვრება ორ ნაწილად გაყო – დიმამდე და დიმას შემდეგ. დიმას იქით არ არსებობდა სამყარო, არ ვარსებობდი მეც.

-ვერ ვიპოვი სიტყვას, რომელიც ახლა შენდამი ჩემს მადლიერებას გამოხატავს . – ვუთხარ მას შემდეგ, რაც ოთხში მის მხარზე აკრულმა შევაბიჯე.

-ეგ, აღარ გაიმეორო ! უბრალოდ, სულ ჩემს გვერდით იყავი და სულ გაიღიმე.

-სულ გავიღიმებ, რადგან ამისთვის ყველაფერს აკეთებ.

– როცა იცინი შენი თვალები ვარსკვლავებივით ციმციმებს და ანათებს. ყოველდღე მოვძებნი მიზეზს, რომ არ ჩაქრეს და სულ შემეძლოს მათი ყურება.

-როდესაც შენ არსებობ , როდესაც შენი, შავი გიშრები არსებობს და მე, ყოველდღე შემიძლია, მათში ჩემი სიყვარულის დანახვა, ეს ყველაფერი საკმარისზე მეტია და სხვა მიზეზის ძებნა არაა საჭირო.

-ჩემი შავი გიშრები? – მართლა ვარსკვლავივით აციმციმდნენ იმ წუთას მისი თვალები.

-უი, აქამდე ეს, არ მითქვამს? – ისე გავიკვირვე, გეგონებოდათ არ მახსოვდა.

-ნწ... – ხელი დამავლო და ახლოს მიმიყვნა. – გააგრძელე, მაინტერესებს !

-პირველად, იცი, სად დაგინახე? უფრო სწორად შეგამჩნიე. ვერა...

-ვიცი ! ბაკურიანში, ვერანდაზე. – თქმა არ დამაცადა. – ისე შემომხედე მივხვდი, პირველად ხედავდი ჩემნაირ სიმპატიურ მამაკაცს. – გაეცინა.

-ნარცისო ! თუმცა ვაღიარებ, პირველივე წამიდან მოვიხიბლე.

-მე პირველივე წამიდან, შემიყვარდი !

-მაცადე მერე, რომ შემყვარებოდი?

-ვინ დაგიშალა ნეტა?! მოინდომე თავის დაფასება, გაგიჟდი და გადაირიე. – აშკარად ერთობოდა.

-ახაც რომ გავგიჟდე და გადავირიო? – წარბებაწეულმა ვკითხე.

-ვერა, შენს დამამშვიდებელს მივაგენი. თუ გინდა ახლავე გიმკურნალებ.

-ნუ მაიმუნობ ახლა !

-კარგი. გისმენ !

-რომ შემოგხედე ძალიან დავიბენი თან ისე მიყურებდი... აი, შენს თვალებს, რომ შევეფეთე, მაშინ რაც დამემართა დღემდე ვერ ვხსნი. პირველიად, მაშინ გავიფიქრე, თვალების ნაცვლას შავი გიშრები აქვსთქო. სწორედ მაგ გიშრების გამო, ვერ ვბრაზდებოდი, შენზე ბოლომდე ვერასდროს. ერთი, შემოხედვაც კი საკმარისი იყო, ჩემი გული აგეფრთხიალებია. მათში, ყოველთვის ჩემ თავს ვხედავდი. როდესაც ვჩხუბობდით, მაშინაც კი მეფერებოდნენ და სითბოს ასხივებდნენ. მე, შენი შეყვარება შენი თვალებით დავიწყე.

-კიდევ გააგრძელე რა ! – ბედნიერების ღიმილი არ შორდებოდა სახიდან.

-ახლა შენი ჯერია.

- ვერანაზე, ჯერ შენ მეგობრები გამოვიდნენ.შენც, რომ არ იყავი გული დამწყდა. კიდევ ეთხელ მინდოდა შენი დანახვა. მერე, რომ გამოხვედი და დაგინახე, ისეთი ლამაზი და საყვარელი იყავი თვალს ვერ გაშორებდი. მზერა, რომ გამისწორე იმ წამს საბოლოოდ გადავწყვიტე, რომ ჩემი იქნებოდი.

-„კიდევ ერთხელ მინდოდა“, „ საბოლოოდ გაგავწყვიტე“. ეს სიტყვები იმას ნიშნავს, რომ პირველად, ბაკურიანში არ გინახივარ ! აბა სად და როდის და მე, რატომ არ ვიცი ეს?

-პირველად,გაცილებით ადრე გნახე და სად,არ აქვს მნიშვნელობა.

-დიმა ხვალ ჯვარს ვიწერთ, ანუ უფლის წინაშე ერთგულებისა და მარადიული სიყვარულის ფიცს ვდებთ. იქნებ ახლა მაინც მომიყვე ყველაფერი !

-თაკო, რომ ვიცოდე, ფლისა და შენს წინაშე ამით რამეს ვაშავებ, ერთი წამითაც არ დავფიქრდებოდი. უბრალოდ ჩემს სიყვრარულში ეჭვი არასოდეს შეგეპაროს.

-დიმა,მგონია, რომ მაგ სიმართლეს ისევ ჩემს გამო მიმალავ.მიცავ, ხო ?

-სწორად გგონია. ახლა კი დაივიწყე ეგ ამბავი, მაინც ვერასოდეს გაიგებ.

-კარგი. შენს გარდა ახლა აღარაფერზე მინდა ფიქრი.

-ამ ბოლოს სულ მიჯერებ. – გაეცინა.

-იმიტომ, რომ გენდობი !

-მეც ! – შუბლზე მაკოცა.


გათენებულიც კი არ იყო, ლილე, თავზე რომ დაგვადგა და გამოგვაფხიზლა. ადამიანები, რომლებსაც ჩვენს გარეგნობაზე უნდა ეზრუნა სახლში დავიბარეთ. დილის ცხრა საათზე მოვიდნენ და თორმეტზე ყველანი მზად ვიყავით. ჩემს საოცრად დახვეწილ, ტანზე მომდგარ, მთლიანად მაქმანებით გაფორმებულ, საშუალო დეკოლტით, უკან გრძელი შლეიფით კაბაში, ძალიან ლამაზად გამოვიყურებოდი. გასვლის დრო იყო. ჩემმა მეუღლემ კარზე დააკაკუნა და შემოსვლის ნებართვა ითხოვა. მისმა თვალებმა, უსიტყვოდ მ ითხრეს სათქმელი. ხელზე მეამბორა, მერე თავის ხელში დაიჭირა და ოთახიდან გამიყვანა.

ჯვისწერამ საოცარი ემოციებით ჩაიარა. ადამინთან, რომელთანაც მთელი გულითა და სხეულით ვიყავი დაკავშირებული,უკვე უფლის კურთხევაც მაკავშირებდა. ეს, კიდევ უფრო ურყევს ხდიდა, ჩვენს ერთობლივ სიყვარულით, პატივისცემითა და ნდობით სავსე თანაცხოვრებას. სრულიად დარწმუნებული ვიყავი ამ ნაბიჯის სისწორეში. არასდროს მესმოდა წყვილების, რომლებიც ჯვარს მოდას აყოლილობის გამო იწერენ. რადგან უფლის წინაშე დადებული მარადიული ერთგულების, სიყვარულის, ჭირში გვერდით დგომის, პატივისცემისა და სხვა, ფიცის შესრულება მოვალეობით კიარა, წმინდა გრძნობებით და დიდი სურვილთ უნდა იყოს განპირობებული. როდესაც წყვილებს შორის ეს მზაობა არაა, ზოგისთვის ეს ფიცი ტვირთად იქცევა ხოლმე. ზოგი კი ამ ტვირთს საერთოდ ვერ გრძნობს და მისი გატეხვაც ისევე ემარტივებათ, როგორც დადება. ეს, ყველაფერი სრულად მქონდა გაცნობიერებული და შემეძლო სამუდმოდ ამ ფიცისა და მისი ბედნიერების სადარაჯოზე ვმდგარიყავი. ამის სურვილს მისგანაც ვგრძნობდი.

ჩემი მეუღლე,ფოტოსესიაზეც დაგვთანხმდა ჩემს გამო. შემდეგ კი დარბაზში წავედით. ხომ გაგიგიათ გამოთქმა „ზრაპრული ქორწილი“ , თამამდ შემიძლია ჩემს ქორწილს ეგ გამოთქმა მივუსადაგო. ენით აღუწერელი სილამაზე დამხვდა. გოგის და ნანას,არც ენერგია და არც თანხა არ დაუზოგავთ ამ საოცრების მოსაწყობად. ძალიან გამეხარდა, მათ უარი რომ არ ვუთხარით. ძირითადად თეთრი ფერი დომინირებდა. ღია ვარდისფერი და ვერცხლისფერი მას ეხმარებოდნენ. ბროლის ბურთულები, თვალისმომჭრელ განათებებს ქმნიდა. დარბაზის შესასვლელიდან ჩვენს მაგიდამდე, ვერცხლისფერი ხალიჩა ეგო და ორივე მხარეს თეთრი და ვარდისფერი ვარდების კონთა ჯარი მიუყვებოდა. ასეთივე კონები, სხვადასხვა კუთხეებსა და სუფრებსაც ამშვენებდა. ფეხი შევდგით თუ არა, დარბაზმა, მენდელსონის მარშთან ერთად იქუხა და ოვაციებით მიგვაცილეს მთავარ მაგიდამდე, რომელიც ტრადიციულად განცაკვავებით, ოდნავ შემაღლებულ ადგილზე, იდგა და რომელიც განსაკუთრებულად ლამაზად მორთული იყო. თეთრ „სამეფო“ სავარძელში კოფორტულად ჩავჯექი და დარბაზში მხდომთ, თვალი მოვავლე. საყვარელ ადამიანებს მზერით მივეალერსე. სტუმართა რაოდენობას ზუსტად ვერ გეტყვით, მაგრამ ერთი შეხედვითაც სჩანდა, რომ რეკორდი მოხსნა. მიუხედავად ხლხმრავლობისა, ყველაფერი მშვიდად და წესრიგით მიდიოდა. სპეციალურად შერჩეული თამადა, ღირსეულად უძღვებოდა სუფრას. განსაკუთრებული განწყობის შესაქმნელად კი მოცეკვავეთა ჯგუფები ზრუნავდნე. ნახევარმა დრომ ისე ჩაიარა, მე და დიმა, მაგიდას არ მოვცილებივართ. გუგა და ლილე კი გართობის შანსს არ უშვებდენ. დარბაზში დაისის ხმა გაისმა. ჩვენს მაგიდას სანდრო მოუახლოვდა და საცეკვაოდ გამიწვია. რათქმაუნდა დავთანხმდი. უკან დაბრუნებული, ჩემი მეუღლის კმაყოფილ მზერას შევეჩეხე.

-კარგად ცეკვავ. განსაკუთრებულად ლამაზი იყავი.

-მადლობა ! მიყვარს ცეკვა.

- გინდა ჩვენც ვიცეკვოთ? – ცოტახნიანი პაუზის შემდეგ მკითხა და ღიმილიანი სახით გვერდულად გადმომხედა.

-რაა? შენ ხომ არ გინდოდა ?!

-ახლა მთავარია შენ რა გინდა !

- არა ! მარტო ჩემს გამო არა !

-მარტო შენს გამო არ ვაკეთებ. მართლა ! – მომატყუა, რათქმაუნდა. – ამ დრეს, მარტო ჩვენი ცეკვა აკლია სრულყოფილებისთვის.

-მაგაში გეთანხმები. არც კი ვიცი, შენს მშობლებს მადლობა, როგორ დაგავუხადო. შენ ცეკვა იცი?

-წამოდი, თავად ნახე, ვიცი თუ არა. თან გოგის და ნანას ამით მადლობას გადავუხდით. დარბაზს კი, მოლოდინს დავუკმაყოფილებთ.

ღიმილით მითხრა და ხელი გამომიწოდა. სიხარულით შევაგებე ჩემი და საცეკვაო მოედანზე გავედით. სტუმართა ყურადღება წამსვე მივიქციეთ. ყველანი წამოიშალნენ და საყურებლად განეწყვნენ. ტრადიციული ქართულის მუსიკა გაისმა, ჩვენც შესაბამის მოძრაობებით ავყევით. ის ცეკვითაც კი, სიყვარულს მიხსნიდა... ყველაზე საუკეთესო თუ არა, ერთ–ერთი საუკეთესო წყვილი ნამდვილად ვიყავით. ჩვენი ქორწილი დიდხანს იყო, განხილვის საგანი და „წლის ქორწილის“ ტიტულიც, დაიმსახურა...

ქორწილი გვიან ღამემდე გაგრძელა. როგორც წესი, იმდენჯერ მაცეკვეს არაქათი გამომელია, ძალიან დავირალე. დიმასაც არავინ მიყენებდა გვერიდით. მიუხედავად იმისა, რომ მხიარული სასიმაოვნო გარემო იყო, მაინც ერთი სული მქონდა იქაურობას გავცლოდი და ჩემს სიყვარულთან ერთად მყუდრო გარემოში გაგვეგრძელებინა ერთმანეთით ტკბობა. უფრო მეტად კი მისი, იქიდან წაყვანა მინდოდა. ყელში მქონდა უკვე იმ ქალბატონების ქცევები ვინც მთელი დღე მის ირგვლივ ტრიალებდნენ. მაგრამ ამისთვის ჯერ უნდა მეპოვნა. ავდექი და დარბაზს თვალი მოვავლე იმ იმედით, რომ სადმე დავინახავდი. პირველად მისი მეგობრების მაგიდა შევათვალიერე, არც შევმცდარვარ მათთან იყო, ვიღაც ქერათმიანის გვერდით იჯდა და მშვენივრად ერთობოდა. ცოტა არ იყოს, ძალიან მეეჭვიანა. არა, კი ვენდობოდი მაგრამ... მაინც... დამინახა და ხელით მანიშნა მასთან მივსული. უარის ნიშნად თავი გავაქნიე და გაბუსხული სკამზე დავბრუნდი.

–რას იბერები თუ იცი ? – მკაცრი ტონით მკითხა, ლილემ.

–საიდან მოიტანე? – ისე გავიკვირვე თითქოს არ ვიცნობდი მოხარშულსაც რომ მიცნობდა.

–კარგი ახლა, რა !

– შეხედე, რა მშვენივრად ერთობა.

– მერე, რა პრობლემა გაქ ?

– მე აქ მარტო დამტოვა.

-ანუ, მე არ ვითვლები?

-მშვენივრად ხვდები რასაც ვგულისხმობ და შენ თავს სულელურად ნუ გარევ ახლა.

-ერთადერთი რასაც ვხვდები ისაა რომ ძლიან მიეჯაჭვე და მეშინია ავადმყოფობაში არ გადაგეზარდოს.

--მაგის, მეც მეშინია. თანაც იმდენად, რომ ზედმეტად მშვიდი და დამთმობი გავხდი. მემგონი ქვეცნობიერი გამოცდას მიწობს.

-მაგ ქვეცნობიერს უთხარი დღეს ჭკვიანად იყოს და ტყუილად ნუ გადარევს კაცს.

-ლილე, იქებ შენ ბოლოს და ბოლოს გაერკვიო ჩემი მეგობარი ხარ თუ მისი.

-აი გეწყება, უკვე. – გაეცინა – ისე, რომ არ მოგატყუო მაგ ამ ბოლოს კითხვას მეც ვუსვამ ჩემ თავს.

-დროზე უპასუხე თორემ შენზე ამოვიყრი გულისჯავრს.

-რას ერჩი, ის მაინ მითხარი.

-რამდენიმე გოგოსთან დავინახე დღეს, ისე ტკბილად ეჭუკჭუკებოდა.

-თაკო დღეს თითქმის ყველა მამაკაცს ეცეკვე ვინც კი ქორწილშია და კიდე მასზე ეჭვიანობ?

-მათი ინიციატივით ლილე. თან დედოფლისგან ცეკვაზე უარის თქმა ცოტა უხერხული მგონია.

-იქნებ მასაც ეუხერხულა მათი უპასუხოდ დატოვება. ზურაც მასთან ერთად იყო მგრამ სულაც არ მიმიჩნევია პრობლემად.

-აი, ხომ გითხარი მისი მეგობარი ხართქო.

-თაკო ზუსტად ვიცი, ყველაფერს მშვენივრად ხედავ, გესმის და ხვდები, მაგრამ უცნაური სენი გაქ შეყრილი უკვე და სწორად განსჯის მიუხედავად ქცევებ გიუკუღმართებს.

-მჭამს, ეგ სენი მჭამს. ჩემგან დამოუკიდებლად მუშაობს. ეჭვიანს მას ვეძახდი, მაგრამ მგონი გადავასწარი.

-მე ის მიკვირს აქამდე თავის შეკავებას როგორ ახერხებდი.

-ვენდობი.

-ენდობი, მაგრამ მაინც ეჭვიანობ. როგორ მეცოდება შენს ხელში.

-შეიძლება, მართლა არ ვიყო ნორმალური ამ საკითხში მაგრამ დღეს მიზეზი მომცა. თან ის ნახევრად გახდილი გოგონები უსირცხვილოდ ეფლირტავებოდნენ. ამ დროს ძალიან ღირსეულად კი ვიქცევი ხოლმე სხვის დასანახად, მაგრამ სინამდვილეში მათი შუაზე გაგლეჯვა მინდება. ხო, მიდი დამცინე შენ. – მძიმედ ამოვისუნთქე და სკამის საზურგეს მივეყრდენი.

-მაგ დროს დამიძახე, მეც დაგეხმარები. – ისე გულიანად იცინოდა, მეც ამიყოლა. – მოდის და გთხოვ , ჭკვიანად მოიქეცი, ნუ გააგიჟებ.

-კარგი, მაგრამ ცოტას ვაწვალებ. მერე უფრო ტკბილად, რომ შევურიგდე.

-მაგის მერე უფრო ტკბილია ? – ჩუმად, სიცილით მკითხა

-მაგის ახსნა ზურას პრეროგატივაა. ვერ წავართმევ მაგ უფლებას. ისე შენც ახლა დიდ გამოცდილ ქალს კითხე. დიმა, რომ არა...

-შენ ისევ დასაწყისში ხარ? – ლამის ყბა ჩამოუვარდა.

-ხო.

-საეჭვიანოდ კი გქონია მაშინ საქმე. ამისთანა კაცის ხელში, როგორ ვერ ისწავლე გოგო?!

-როგორ იცი შენ, ჩემზე მეტი ვერ ვხვდები?

-რატომ და მე, რომ ასეთი ამბებებით ვინტერესდებოდი შენ, ფუ გულს ნუ მირევო გაიძახოდი. მოგესმინა და გეცოდინებოდა, რომ ტანჯავ ახლა ბიჭს.

-საზიზღარო! ხომ იცი არ მაინტერესებდა ეგეთი თემები.

-შენ გათხოვებაც არ გინდოდა, მაგრამ კი გყავავს ახლა ლომივით კაცი გვერდით. თაკო, რომ არ ვიცოდე სხვა საკითხებში, როგორი შემგდარი და ჩამოყალიბებული ხარ და ხელს რასაც მოკიდებ ყველაფერი ბოლომდე, რომ მიგყავს, ვიფიქრებდი დებილიათქო. მე ის მიკვირს დიმასთან, რატომ იჭედები?

-არ ვიცი !

-მე მჭორავთ, თუ ზურას ? – იკითხა და გვერდით მომიჯდა.

- ყოფის ამაოებაზე ვსაუბრობთ. – ღიმილიანი, გამაფრთხილებელი მზერით უპასუხა ლილემ.

-მშვენიერი თემა აგირჩევიათ ახლა სასაუბროდ. – ცოტა ნასვამი იყო. ისეთი საყვარელი თვალებით მიყურებდა კინაღამ გადავიფიქრე მისი გაბრაზება.

-აბა, რაზე უნდა გვესაუბრა? იმაზე ხომ არა, თუ როგორ უნდა მიიქციო მამაკაცის ყურადღება ნახევრად გახდილმა კეკლუცობით ?

-ლილე, ხომ არ იცი ამას რა სჭირს?

-წარმოდგენა არ მაქვს. მე წავალ და იქნებ, შენ მაინც გაარკვი.– მხრები აიჩეჩა და თავის ქნევით მოგვშორდა.

- როგორც ჩანს, ის უკვე გადარიე. ახლა, ჩემი ჯერია?

-სახლში მინდა წასვლა, დავიღალე.

-კარგი, სტუმრებს დავემშვიდობოთ და წავიდეთ.

- მიდი, მიდი ის ქერათმიანი არ დაგრჩეს.

-ახლა გასაგებია!

-ხელი მომკიდა და დარბაზიდან ისე სწრაფად გამიყვანა არავის დავმშვიდობებივართ. მხოლოლოდ ლილესთვის მოვასწარი თქმა გარეთ გამომყოლოდა. მასთან სასაუბროდ დამტოვა და ტავად ავტომობილთან დამელოდა.

-ჩემს მაგივრად დაემშვიდობე ვისაც საჭიროა. წასვლის მიზეზს დარწმუნებული ვარ მოიგონებ.

-კარგი, მაგრამ შენ ახლა რას აპირებ?

-არაფერს, სახლში წავალ და დავიძინებ.

-ნუ მაცინებ. შენი აზრით ამ კაბას თავად არ გაგხდის?

-ნერვები თუ შერჩება გამხადოს. ოღონ ზუსტად არ ვიცი შევძლებ თუ არა მის გაბრაზება. შეხედე რა საყვარელია.

-ღირსი ხარ ამაღამ სული ამოგხადოს, მაგრამ ისეთი კარგი ბიჭია შეიძლება მართლა მოგცეს დაძინების უფლება.

-ისე ამ კაბას მისი დახმარების გარეშე მაინც ვერ გავიხდი. – თვალი ჩავუკარი და დავემშვიდობე.

-მაგ მაიმუნობებს სჯობს სთხოვო, ყოველღე გავარჯიშოს. იქნება ისწავლო რამე .

შევბრუნდი და ჩემს ბედნიერებას გავხედე, რომელიც ჩემს უკან იყურებოდა და საევოდ იღიმოდა სავარაუდოდ ლილე ჭესტებით რღაცას აჩვენებდა. უცებ უკან გავიხედე ქალბატონი უხერხულად შეიშმუშნა და ძალით გამეკრიჭა. მისი დანახვით გამოწვეული ემოცია დავმალე და მეუღლეს სერიოზული სახით მივუახლოვდი.

-ნასვამი ხარ, საჭესთან ვერ დაჯდები.

-არც იმდენად, რომ სახლში დედოფალმა მიმიყვანოს.

-ანუ, შეძლებ ?

-მაგასაც და სხვა ბევრ რამესაც. – მრავალმნიშვნელოვნად მიპასუხა, თვალი ჩამიკრა და კარი გამიღო.

-სხვა რამის იმედი ნუ გექნება. – ჩავუსისინე და სავარძელზე მოვთავსდი.

ცოტახანს მიყურა. მე ცხვირაბზუებული წინ გავჩერებოდი. მერე კარები უთქმელად მომიხურა, თავადაც საჭეს მიუჯდა. დრო და დრო ღიმილით, თავისქნევით გადმომხედავდა ხოლმე. ყოველ შემოხედვაზე მისი გაბრაზების შანსი მიმცირდებოდა.

-რატომ გაიღვიძა შენში ბუტია ქალმა მაინც და მაინც დღეს? – გაიჟღერა ჩემმა საყვარელმა ხმამ.

-რომ ვიბუტებოდე ხმას საერთოდ არ გაგცემდი.

-რაც არუნდა გაბრაზებული იყო, პასუხს ყოველთვის გამცემ, რადგან ენა არ გიჩერდება. – გაეცინა.– ასე რომ გისმენ, რა მოხდა?

-არაფერი არ მომხდარა.

-სანამ დანიშნულების ადგილას მივალთ, შანსს გაძლევ მანამდე მითხრა თორემ, მერე მაგისთვის აღარ გვეცლება.

-თავი დამანებე.

-მოდი, მაშინ მე გეტყვი – დღეს ყველა იმ ქალზე იეჭვიანე ვისაც კი დაველაპარაკე და არც გაბედო უარყოფა ! რაც არ უნდა ღირსეულად გეჭიროს თავი მაინც გამჩნევ. სიმართლე გითხრა, მომენატრა შენი გადარეული მხარე. მომწონს, როცა ჩემზე ეჭვიანობ. – საჩვენებელი თითი, ნაზად ჩამომისვა ცხვირზე. – მაგ დროს განსაკუთრებულად მიმზიდველი ხდები. ასე, რომ რაც არ უნდა თქვა და გააკეთო, მაინც ვერ გამაბრაზებ. პირიით, უფრო და უფრო მეტად მომინდები... ახლაც ძლივს ვიკავებ თავს... დღეს მაგ კაბის გახდის უფლებას ვერ წამართმევ, ისედაც მაღიზიანებს ჩემს ნაცვლად რომ გეხება სხეულზე. მინდა ახლავე შემოგახიო... მთელი დღეა ნერწყვები მგუდავს შენი მკერდის ყურებით. ისე, რომ იცოდე მასეთი დეკოლტე პირევლად და უკანსკნელად გაცვია.

თვალებ დაჭყეტილი ვუსმენდი. გული სულ ამომივარდა საგულედან. ეს რა ესმოდა ჩემს ყურებს, ასეთი აღგზნებული პირველად ვნახე, ასეთი სიტყვები პირველად მითხრა. გადავიფიქრე მისი გაგიჟება. ანდა, მეტს რაღას დავუმატებდი ისედაც გაგიჟებული იყო. დამცხა, გამახურა ჟრუანტელმა ამიარ–დამიარა. მასთან ალერსზე არც თავში არ ვიყავი დიდ უარზე, მაგრამ ამის შემდეგ ყველა შანსი დავკარგე. დღეს მისი ვნება ნამდვილად გადამწვავდა. თავისივე სიტყვებმა ისეე აანთო პიჯაკი გაიხადა ჰალსტუხი მოიხსნა და პერანგი რამდენიმე ღილით შეიხსნა. მეც ცეცხლი მომეკიდა მაგრამ ერთი კაბა მეცვა და მას ხომ არ გავიხდიდი. თან ის კაბა მეცვა რომლის გახდის უფლებაც უპირობოდ დაიკანონა. ძაფსაც ვერ შევწყვეტდი. ამ ფიქრებში გართულმა ახლაღა შევამჩნიე, რომ სახლში არ მივდიოდით.

-სად მიგყავარ ?

-სასტუმროში.

-სახლს რას ერჩოდი?

- სრულიად მარტო მინდა შენთან ყოფნა.

-დიმა, რამეს მიპირებ და არ ვიცი?

-კი, გაზრდაში უნდა დაგეხმარო.

-იქამდე გული თუარ გამისკდა. – ღრმად ამოვისუნთქე და დავინიავე. – ჩემმა გამოხტომებმა მგონი, ახლა იმოქმედა და შეიშალა. – ჩუმად ჩავილაპარაკე.

-რამე მითხარი? – წარბების აწევით მკითხა.

-თუ რამეს მოვიფიქრებ გეტყვი. – ორივეს გაგვეცინა.

სასტუმროს წინ შეჩერდა კარი გამიღო და გადასვლაში დამეხმარა. კართან შვეიცარი შეგვეგება, მოწიწებით მოგვესალმა და მოგვილოცა. იგივე განმეორდა მისაღებში. ნომრის გასაღები აიღო და ლიფტში შევედით. ბოლო სართულის ღილაკს დააჭირა ხელი. ვიდრე ავიდოდით ანთებული, სულ მე მიყურებდა. უხერხულად ვიყავი, ისეთი შეგრძნება მქონდა თითქოს
პირველად მხედავდა და ამ კაცთან უამრავი ლამაზი ღამე არ მქონოდა გატარებული. დაიწვა იქაურობა, ჰაერი შემცირდა. ციებ–ცხელება დამეწყო. მისგან ზურგით შევბრუნდი და როგორც კი კარი გაიღო მდუღარე გადასხმულივით გაავარდი. გვერდით ამომიდგა ხელი ჩამჭიდა და სასტუმროს მდიდრულ ჰოლს უხმოდ ჩავუყევით. დიდი მოლაპარაკე არც არასდროს ყოფილა, მაგრამ ახლა სულ დადუმდა და მხოლოდ მაცდური ღიმილით შემოიფარგლებოდა. ნომრის კარი შეაღო. საქორწინო აპარტამენტში შევდგი თუ არა ფეხი, აღტაცებულმა შევკივლე :

–რა ლამაზია !

იქ საოცრება დამხვდა. ყველგან ვარდის ფურცლები ეყარა. ირგვლივ სურნელოვანი სანთლების სუნი ტრიალებდა.

– შენთვისაა და მინდა, ამ ღამის დედოფალი იყო, ყველა მნიშვნელობით.

– მადლობა, მაგრამ მგონი ვერ მივხვდი, რა იგულისხმე !

– მიდი დაჯექი, ცოტახანს დაისვენე, თუ გინდა ცოტა დალიე და მერე აგიხსნი.

-კარგი, დავჯდები დავისვენებ, მაგრამ დალევა რაში მჭირდება? – ამ საუბარში კომფორტულ დივანში ჩავესვენე.

-გამბედაობას შეგმატებს.

-დიმა შენთან გასაბედი რაც იყო უკვე ყველაფერი გავბედე და ახლა ალბათ აქედან გადასახტომად მამზადებ თორემ, სხვა არაფერი მომდის თავში. – ხმაურიანდა გამეცინა.

-ჩემი ჯერ კიდევ, რომ გრცხვენია მაგაზე რას მეტყვი ?! – როგორც სჩვეოდა, ჩემს წინ ჩამოჯდა და ყველა გზა მომიჭრა. ასე როცა იქცევოდა საუბრი გარდაუვალი იყო.

-ახლა ის დროა გავრბოდე ხო? – გული ამომივარდა მის სიტყვებზე, მივხვდი საითაც მიყავდა საუბარი და არ მესიამოვნა.

-ახლა ის დროა, მითხრა, რა გავაკეთო, რომ ბოლომდე გაიხსნა. ორი თვე გავიდა უკვე...

-გაქცევა არ გამოვა ხო?

-არა !

-აბა, რომ არ ვიცი რანაირადა აგიხსნა?!

-პრობლემა ჩემშია?

-ახლა ჩემს დასამშვიდებლად შენი თავის გამტყუნებას თუ დაიწყებ უფრო შემრცხვება. მართალია მაგ საქმეში სრულიად დებილი ვარ, მაგრამ შენი გამოცდილების შემჩნევა ნამდვილად შემიძლია.

-დებილი კი არა, გამოუცდელი და შებოჭილი ხარ. არ იფიქრო, რომ მე რაიმე პრობლემა მაქვს, მთელი ცხოვრება შემიძლია ასე გავაგრძელო და მხოლოდ მე მოგანიჭო ბედნიერება. მაგ დროს მე უფრო ბედნიერი ვარ, მაგრამ მინდა შენც მიიღო ამით სიამოვნება.

-ვიღებ, შენს უბრალო შეხებაზეც კი სანთელივით ვდნები, სადღაც ვიკარგები... - დაბნეულმა განვუმარტე.- მეტი მართლა არ ვიცი რა უნდა ვქნა. – ახლა ალბათ, თქვენც გიკვირთ ოცდასამი წლის გოგო ასეთი მოუხერხებელი როგორ იყოვო, მაგრამ ასეთი საკითხებისგან თავიდანვე იმდენად შორს ვიყავი, ახლა ქმართან დაბდურობაში გადამდიოდა.

-ეგ იმიტომ რომ გიყვარვარ... მე მაგ დადნობებს არ ვგულისხმობ... უუფ ! – პირიდან დაგუბებული ჰაერი გამოუშვა, მგონი ჩემზე მეტად ნერვიულობდა ამაზე, რომ უწევდა საუბარი. – როგორ აგიხსნა არ ვიცი. უფრო სწორად კი ვიცი, მაგრამ ისეთი, რაღაცნაირი ხარ ვცდილობ, სიტყვები სწორად შევარჩიო, რომ უფრო არ დაგაფრთხო. მგონი მეც დამაკომპლექსე. – გაეცინა.– თაკო, ჩემგან ნუ ელოდები ხოლმე ინიციატივას. როცა ჩემთან სექ... – სიტყვა შუაგზაში გაწყვიტა, რადგან მასთან ამ სიტყვასაც კი ნაცვალსახელით ვახსენებდი. – მაგის სურვილი გექნება შეგიძლია უბრალოდ მითხრა ან რაღაცნაირად მიმახვედრო.

-შენ ისედაც ხვდები.

-მე მინდა,შენ მორიდების გარეშე მითხრა. და რაც მთავარია ყველა სურვილი მითხრა რისი გაკეთებაც გინდა. გაიხსენი და მიეცი თავს უფლება ბოლომდე გაუგო გემო.

-მეშინია, რომ შენისთანა გამოცდილების კაცს ვერაფრით გაგაკვირვებ. ამიტომ სისულელეების კეთებას, ვამჯობინებ სულ შენ მოგანდო.

-მართლა სულელი ხარ ! სკოლის მოსწავლესაც კი შენზე მეტი ეცოდინება დარწმუნებული ვარ. – გაეცინა და შუბლზე მაკოცა. – მე ისედაც გაკვირვებული ვარ შენით. თაკო, მხოლოდ ის მჭირდება ჩემი ცოლი ჩემს გვერდით ყველაფერით ბედნიერი და კმაყოფილი იყოს.

-ასეთი შესამჩნევია? შენ მაგის გამო ხომ არსად წახვალ ? დიმა შეიზლება მე იმ ქალებივით არ გამომივიდეს ვისთანაც ურთიერთობა გქონია, მაგრამ ძალიან ვეცდები. – თავლები ამემღვრა.

-სწორედ ამიტომ ვიკავებდი თავს, შენთან ამაზე საუბარისგან აქამდე... არ მინდა არასწორად გაიგო. თაკო, მე შენ მიყვარხარ და საერთოდ არ მინდა ვინმეს რამეში დაემგვანო. მე შენ მჭირდები. თავშიც გითხარი და კიდევ გაგიმეორებ, რაზეც ვისაუბრეთ ჩემს გამო არა, შენს გამო გთხოვ. მოდი ახლა მაგ საკითხ საერთოდ გადავახტეთ და თავში არასდროს გაივლო.

-ისინი სულ შენს ცხვირწინ არაიან.

-შენ კი ყოველ ღამე ჩემს საწოლში, ჩემს გვერდით გძინავს. განსხვავებას ხედავ? შენი გამოუცდელობა ათასჯერ მირჩევნია მათ გამოცდილებას. და საერთოდ რატომ მაიძულებ შენს გვერდით ეგენი ვახსენო.

-კარგი ჩუმად ვარ. ახლა რა ვქნათ, უნდა მავარჯიშო? – გამეცინა.

-შენ თუ გინდა...

-შენ?

-კარგი ახლა. რას მეკითხები?! მაგ კაბა იმდენჯერ გაგხადე უკვე გონებაში ...

-მე მეგონა საერთოდ ავტომობილში გამხდიდი ... ახლა მგონი განელდი.

-ესეიგი გავნელდი?! – წამოდგა და მეც ამიყოლა.– ახლა, რომ იცოდე რა მოთმინების ფასად დამიჯდა ეგ მშვიდი საუბარი, მაგას არ მეტყოდი. – თავლები ისევ აერია, აუელვარდა. გულისცემაც გაუშირდა.

-იცი? ნასვამი კიდევ უფრო მესაყვარლები.

-ახლა, ისე მინდა შენთან ყოფნა, როგორც არასდროს. – ცოტახნისწინანდელი ჟინი დაუბრუნდა. – ალბათ, მაგ კაბის ბრალია. – ზურგზე ხელი ამიცურა და ელვა ჩახსნა.

-ახლა ისე ვნერვიულობ მგონი, პირველად არ მინერვიულია ამდენი.

-ხო, მთელი სხეული გითრთის, ცახცახებ და ეს უფრო მეტად მირევს გონებას.

-ახლა, უკვე ყველა კანონის ძალით შენი ვარ... მგონი დღეს მართლა შევძლებ, ამ ღამის დედოფალი ვიყო.

-ესეიგი, სინათლეს აღარ გამოვრთავთ.

-ეე, შენ კიდე ყველა დეტალში როგორ გამომიჭირე?

-ეგ უბრალოდ დეტალი კი არა, ბოროტება იყო, მაგ დროს შენი სხეულის ყურების უფლებას რომ არ მაძლევდი. არადა, როგორი ლამაზი ფორმები გაქვს.

-ესეიგი დღეს ყველა დაფარულს ვამჟღავნებთ...

-კომპლექსების გარეშე... ამიტომ მოვედით აქ. არც ხმა, არც ემოცია და არც სურვილები არ შეზღუდო. ეს ღამე ისეთი იქნება, დილით რომ გაიღვიძებ მიხვდები, ამ ქვეყნად ყველაზე მაგარი ქალი ხარ და საერთოდ არ გაქვს მიზეზი სხვებზე იეჭვიანო...

ასეც იყო. დილით, რომ გავიღვიძე ვფიქრობდი, ის ქალი ნამდვილად მე ვიყავი თუ არა. მას კიდევ ეძინე. ერთი სული მქონდა გაეღვიძა და რამე ეთქვა. პატარა ბავშვი, რაიმე კარგს, რომ გააკეთებს და მერე ელოდება როდის შეაქებენ ზუსტად ასეთი მოლოდინი მქონდა. მთელი ღამე, რომ მიძახდა ჭკუიდან შემშალე და გამაგიჟეო ეგ, ვერ ვიკმარე. როგორც იქნა თვალი გაახილა.

– რომელი საათია ? – ეს კითხვა უნდა დაესვა ახლა? გავიფიქრე გაბრაზებულმა.

– თერთმეტი.

–კარგი მაშინ ცოტას კიდევ დავიძინებ, ისევ დაღლილი ვარ. – ნაზად მაკოცა და თვალები დახუჭა. ამას ახლა ისევ შავი იუმორი მოაწვა? კიდევ უფრო დავქაჩე გაკვირვებულმა თვალები. – რამის თქმა გინდა? ლამისაა გამხვრიტო მზერით.– თვალების გაუხელელად მკითხა.

–არაფრის ... – პაუზის შემდეგ– დიმა ! – უფრო ვიყვირე, ვიდრე დავუძახე. ამჯერად იკადრა თვალის გახელა.

– რა გაყვირებს? დააფრთხობ მობინადრეებს.

– ახლა დავაფრთხობ ხო?

–მართალი ხარ ! ალბათ უყვე ყველა გაიქცა სართულიდან. ასეთი გაგიჟება კიდევ თუ მოგინდება, წინასწარ გამაფრთხილე და სადმე ტყის პირას წავიდეთ... რამდენხანს გაგიძლებ არ ვიცი... ისე, ამდენხანს სად მალავდი მაგ ცეცხლოვან ქალს? – ისე გულიანად იცინოდა, თავს მეც ძლივს ვიკავებდი. ბალიშები დავუშინე.

–ნუ იცინი! იცოდე ხმას აღარ გაგცემ! – გაბრაზებულმა ადგომა დავაპირე, მაგრამ წელზე ხელი მომხვი და საწოლზე დამაგდო. ნელი მოძრაობებით ჩემს ზემოთ მოექცა.

-ბუსია ქალბატონო – ლოყაზე მაკოცა.– ხომ ხედავ, თუ მოინდომებ – ახლა მეორე ლოყაზე.– შეგიძლია ყველაფერში საუკეთესო იყო. – ამჯერად ცხვირზე. – იცოდე, ამის შემდეგ არ გაბედო ამაზე ნაკლები იყო. – ბოლოს ტუჩებზე დამაცხრა.

თითქმის შუადღე იყო შინ, რომ დავბრუნდით. ლილე, სანდრო, გუგა, ზურა, ჩარლი და კიდევ რამდენიმე მეგობარი სახლში დაგვხვდნენ და თურმე წინ ღამითაც აქ დარჩენილან გართობა არ გვეყოვო. ყველას ნაბახუსევი ეტყობოდა. დიმას ჩუმად გადავულაპარაკე:– კიდევ კარგი გუშინ სასტუმროში წავედით თორემ, აქ ჩვენი ადგილი ნამდვილად არ იქნებოდათქო.

– თქვენც სმაში გაათენეთ? რა სახეები გაქვთ ? – ეშმაკურად გვკითხა ჩემმა ენამოსწრებულმა მეგობარმა.

–ხო. – დაჭიმული ყბებით ვუპასუხე და თვალები დავუბრიალე. ჩემს სახეზე განსაკუთრებთ გამხიარულდა. ახლოს მოვიდა და ჩამჩურჩულა:

–ის მოხდა რასაც ვფიქრობ?

– ლილე, დაასვენე ეგ თავი ცოტახანს ფიქრებისგან.

–ოჰ, ოჰ ! როგორი გადაღლილი თვალებით იყურები. – წარბები შეათამაშა.

–გოგო აქ ჩემი ძმაც ზის. როგორ ლაპარაკობ?

–ვის ცალია ახლა ჩვენს მოსასმენად. შეხედე, როგორ მხიარულობენ. მიდი, მითხარი და დავმშვიდდები!

–ნეტა საძინებელში კამერას არ დაგვიმონტაჟებდე ჭორიკანა. ხო, დავამარცხე კომპლექსები ! დაისვენე ახლა.

– რა კამერა გოგო, ნამდვილად არ მინდა შიშველი დიმას დანახვა. შენც, ალბათ წუხელ დაინახე პირველად გაბედულად. იმედია ჩემო ფისო, ან გიჟო არ ეძახე. – ჩუმად ფხუკუნებდა.

– ვაიმე გადამშორდი ახლა აქედან.

– ხოარ შეგეშინდა?

– რისი ლილე, ახლა რა მოიგონე?

-შიშველი რომ დაინახე. იმხელა კაცია მაინც, რავიცი... – ნეტა იცოდეთ, როგორ ერთობოდა ჩემი დაცინვით.

–ასეთი გაფუჭებული, როგორ ხარ. სად ჯანდაბაში გაქ ამხელა გამოცდილება შე უნამუსო !

–თეორიულად ჩემო გოგო თეორიულად. პრაქტიკას იმ მაწვილს ვუნახავ იქ რომ ზის და ლამაზად აჟუჟუნებს თვალებს.

-მაგ საწყალმა, რომ იცოდეს რა არანორმალური უყვარს, უკან მოუხედვად გაიქცეოდა.

–შენ წარმოიდგინე იცის და არც ისაა მთლად დალაგებული. – ლოყაზე მაკოცა და კუნტრუშით მიირბინა ზურასთან.

–ბავშვებო, სუფრა მზადაა წამოდით ! – თბილი ტონით მიგვიპატიჟა ნანამ.

მასთან უცებ მივირბინე, რადგან წინ დღით წესიერად ნახვა ვერ მოვახერხე. ჩავეხუტე, ყველაფრისთვის მადლობა გადავუხადე და ლოყაზეც ვაკოცე. ცოტახანში გოგიც გამოჩნდა. მას ჩვენზე გაუბედურებული სახე ჰქონდა, როგორც სჩანს ერთი ჭიქაც არ დაუკლია. ან, როგორ დაიკლებდა ქართულ სუფრაზე, ღვინის სმაზე უარის თქმა ხომ, სირცხვილის ტოლფასია. მჟავე მწნილი მოითხოვა და კვდარ–ცოცხალი მიუჯდა სუფრას. წინ დღით დაწყებული მხიარულება, ოჯახურ გარემოში განვადრძეთ. ყველას ჩვენი მიზეზი გვქონდა ბედნიერებისთვის. მე და ჩემს ქმარს კი განსაკუთრებული. ხანდახან ფიქრებსაც მირევდა. ხშირად გადმომხედავდა ხოლმე და ჩემს დაბნეულ მზერას რომ დაიჭერდა, შეუმჩნევლად ეღიმებოდა. მას არ დაულევია, რადგან იმ ღამით თაფლობის თვეში მივდიოდით.

შუა მხიარულებაში, სანდრომ მითხრა დედა გირეკავს და ტელეფონი გამორთული გაქვსო. მაშინღა გამახსენდა ელემენტი სულ დამჯდარი რომ ქონდა. ჩემს ოთახში ავედი დასატენად. წინა დღიდან მოყოლებული ჩანთა, რომელშიც მობილური მედო პირველად გავხსენი. სატენზე შესაერთებლად ამოვიღე და მას პატარა შავი ყუთი ამოყვა. ძაალიან გამიკვირდა რადგან ზუსტად ვიცოდი მე არ ჩამიდია. გავხსენი. შიდ გულსაბნევი იყო შავი თვლებით გაწყობილი და წერილი. „ ვიზიარებ ! მაგ ბედნიერებას არასოდეს გაპატიებთ“. გული შემიქანდა შიშით. მთელი სხეულით ავკანკალდი და ცივმა ოფლმა დამასხა. ორი ვარიანტი იყო – ნინა, ან ნიკა. არ ვიცოდი დიმასთვის მეთქვა თუ არა. არ მინდოდა ეს დღე ჩამეშხამებია. თან გაურკვევლეს არ დატოვებდა საჩუქრის ავტორს და რამე უბედურებას დაატრიალებდა. ყუთი საგულდაგულოს დავმალე. გადავწყვიტე, სწორი დრო შემერჩია მის საჩვენებლად. ვერაფრით ვერ მოვახერხე დამშვიდება და მათთან ჩასვლაც შევაგვიანე. კიბეებზე მისი ფეხის ხმა ვიცანი.

-რატომ არ ჩამოხვედი? – მკითხა კარებიდან. ახლოს რომ მოვიდა სახე შეეცვალა. – ცუდად ხარ, რა ფერი გაქვს?

–არაფერი. დაღლილობის ბრალია.

-კარგი საღამომდე დაისვენე. მე და ჩარლი სალაპარაკოდ გავდივართ.

-სად გადიხართ? აქაც ხომ სეგიძლიათ საუბარი.

-მოწმეები და მსაჯულებიც ხომ არ დავისწრო კიდევ?

-დიმა, რაღა დღეს აიტეხე ეს საუბარი. რომ გადადოთ?

-ჩვენ რომ დავბრუნდებით აქ აღარ იქნება.

-იქნებ, ჯერ ანასთვის გეკითხა რამე?

-რა უნდა ვკითხო, ისედაც სახეზე აწერია ყველაფერი.

-მაშინ მეც წამოვალ.

-ახლა, ჭკუა, რომელიც მაგ ლამაზ თავში გიდევს სად წაიღე?

-უუუფფფ, რა უაზრო მიდგომები გაქვთ კაცებს ხანდახან !

-ბუზღუნა, ნუ გეშინია არ ვიჩხუბებთ.

-შენც არ გჯერა ახლა მაგის ხო? დიმა ჩემზე უკეთ იცი იქ ჩვენგან განსხვავებულად უყურებენ ყველაფერს და ნუ მოსთხოვ ახლა „კაი ბიჭობას“

-კაცობას არც ეროვნება სჭირდება და არც „კაი ბიჭობა“. კარგი კაცი, რომაა მიტო ვანდე ჩემი და.

-ხოდა კარგი თუა რა პრობლემა გაქვს, უყვარდეთ ერთმანეთი.

- პრობლემაა, მეჭედება !

-მენტალურად გეჭედება. შენ ახლა კი ხარ ღირს, ჩემი ძმა გადავრიო ვაცემინო შენი თავი. – გამეცინა.

-ისეთი კაცია, ხელს ნამდვილად ვერ შევუბრუნებ. კარგი წავედი და შენ დაიძინე.

რა დამაძინებდა. როგორც კი ეზოდან გავიდნენ სტუმრებს საპატიო მიზეზი ვუთახარი ანას ხელი დავსტაცე და უკან გავეკიდეთ. საწყალი მთელი გზა კანკალებდა მოკლავს ჩემი ძმაო. ოფისში მივიდნენ. ჩვენც ფეხდაფეხ შეუმჩნევლად შევყევით. თანამშრომლები გააფრთხილა სართული დატოვეთო. თავის კაბინეტში შეიყვანა და კარები მოხურა. ყველა გაკვირვებული გვიყურებდა. მე და ანა, კარებთან ავიტუზეთ და სმენა დავძაბეთ ერთი სიტყვაც რომ არ გამოგვპარვოდა. თუ ხმაური შემოგვესმებოდა მანდილით შევვარდებოდით. ცოტახანს ისეთი სიჩუმე ჩამოწვა შიშვა აგვიტანა, მთელი სხეული დაგვეჭიმა. როგორც იქნა ჩემმა ქმარმა დაიწყო.

-აბა, ჩემო მეგობარო გისმენ. – წარმოვიდგინე რა ირონიული სახით ეუბნებოდა ამ სიტყვებს.

-დიმა, პირველ რიგში ბოდიში მინდა მოგიხადო იმისთვის, რომ ახლა ამ მდგომარეობაში ვართ.

-ცუდი დასაწყისია ჩარლი.

დიმა მე ანა მიყვარს.

-მასაც უყვარხარ? – ისე მშვიდად კითხა, მე კი მეგონა ლომივით დაიწებდა ღრიალს.

-კი. ოღონდ მას არ აწყენინო გთხოვ ! ყველაფერი ჩემი ბრალია. ის ძალიან გიფრთხილდებოდა.

-ესეიგი შენ არ მიფრთხილდებოდი? რატომ ჩარლი ხომ იცოდი ჩემი ხასიათი?

-ვიცოდი და ახლაც ვიცი მაგრამ...

-მე, შენ, ანას თავი განდე.

-ვუფრთხილდებოდი სინდის გეფიცები შენსავით ვუფრთხილდებოდი.

-შენი თავისგან რატომ არ დაიცავი?

-ვერ შევძელი ! ძალიან ვეცადე მაგრამ ვერ შევძელი.

-ამის დედაც... ამერიკაში ქალები დაილია? მაინცდამაინც ანა რატომ? – ამჯერად თავი ვეღარ მოთოკა და მართლა ლომის ხმით იღრიალა. შიშისაგან ორივე შევხტით.

-თაკო, მოკლავს შევიდთ გთხოვ ! – ცრემლად იღვრებოდა ანა.

-ნუ გეშინია, არაფერს დაუსავებს მისი მეგობარია და დარწმუნებული ვარ ძალიან უყვარს. ამიტომაა ასე გაცოფებული.

-იცი რამდენი ხანია საკუთარ გრძნობებს ვებრძვი? იცი რის ფასად დამიჯდა? გაქცევაც მინდოდა, მაგრამ შენთვის მოცემულ პირობეს ვერ გავტეხდი და მას ჩემი მფარველობის გარეშე ვერ დავტოვებდი.

სანდო ხელში კი დამიტოვებია.

-მაგას ნუ მეტყვი და თუ გინდა მომკალი.

იარაღის ჩხაკუნის ხმა მომესმა. მუხლები მომეკვეთა შიშით მაგრამ შესვლა მაინც ვერ გავბედე, იქ რომ დავენახეთ მართლა გაგჟდებოდა.

-მოაშორე. პრობლემებს იარაღით არ ვაგვარებ.

-ვიცი, მაგრამ შენ თუ ფიქრობ რომ ჩემი ანასადმი სიყვარულით ჩვენ მეგობრობას რამე დავუშავე, მაშინ მირჩევნია მომკლა.

-ცარლი თქვენ ხომ ერთად... თქვენ ხომ არაფერი დაგიშავებიათ? ანუ ჭკვიანად იყავით? – ძლივს მოაბა სათქმელს თავი, თუ რათქმაუნდა მობმა ქვია.

-დიმა რას მეკითხები ?! მასე მიცნობ ?! ასე უღირსი კაცი გგონივარ?! – მის ადგილას მე უარეს ვუზავდი.

-მართლა რას ეკითხება თაკო სულ გაგიჟდა? – გაფართოებული შეშინებული თვალებით მკითხა ანამ.

-არ ვიცი რა გითხრა, მაგრამ უნდა გავუგოთ ძმაა და ღელავს. – ნამუსის გამოწმენდა ვცადე არა და გულში უსაშველოდ ვლანძრავდი.

-კარგი ჩარლი, ბოდიში ! მოაშორე ეგ იარაღი !

- მესმის შენი, მაგრამ მაინც ზედმეტი მოგივიდა.

ისეთი კარგად აღზრდილი, განათლებული, გაწონასწორებული ადამიანი იყო, უკეთესს ვერც ვინატრებდით ანასთვის, მაგრამ ჩემი ქმარი შეჯდა ვირზე. უაზრო მეგობრობის წესის გამო. არა, სხვა წესებს კი ვეთანხმებოდი, მაგრამ სიყვარული მაინც გამართლებულად მიმაჩნდა. თანაც, მაგის გაკონტროლება ხომ არ შეუძლია ადამიანს და რატომ უნდა იტანჯოს ვიღაცის ხათრის გამო, თუ ეს სიყვრული წმინდაა და არაფერს ასავებს. ასეთივე უდანაშაულო იყო მათი სიყვარულიც. მხოლოდ დიმას „კაცობას“ უშავებდა.

-რომ გესმოდეს ახლა ამ მდგომარეობაში არ ვიქნებოდით.

– დიმა, შენც ხომ იცი რას ნიშნავს, როცა ვინმე გიყვარს. ხომ იცი რომ მის გამო ყველაფერზე ხარ წამსვლელი !

-ხო, მაგრამ მე ჩემი საუკეთესო მეგობრის და, არ შემყვარები !

-ანუ შენი საუკეთესო მეგობრის და რომ ყოფილიყო მასზე უარს იტყოდი? დათმობდი? შეელეოდი?

– საღოლ ანა, ეს რა კარგი ბიჭი აგირჩევია.– აღფრთოვანებულმა ვუთხარი. – ახლა კი დააყრევინა შენს ძმას ფარ–ხმალი.

-ვერ დავთმობდი. მასზე უარს ვერავინ და ვერაფერი მათქმევინებდა.

-იქნებ, მეც მასე მიყვარს ანა !

ცოტახანს ხმას არცერთი აღარ იღებდა. დავწყდით კარებტან პასუხის მოლოდინით.

– ჩარლი, იცოდე არასოდეს აწყენინო, ვერ გაპატიებ.

-მაგას მე ვერ ვაპატიებ ჩემს თავს.

-კარგი, მაშინ შენ ჩემს ჩამოსვლას დაელოდე. მერე, კი ჩვენთან ანას ხელის სათხოვნელად მოდი. არ მინდა არაოფიციალურ ურთიერთობაში იყოთ.

-შევთანხმდით !

-შენს ძმას მგონი, დაუკითხავად გათხოვებები ჰობად ექცა.– გახარებულმა ვუთხარი ანას და შვებით ამოვისუნთქე.

-გამათხოვოს ! რახან ერთმანეთს ცხვირ–პირი არ დაამტვრიეს გათხოვება რაღა მოსატანია ! – სიცილით მიპასუხა

რახან ყველაფერმა მშვიდობით ჩაიარა, უკან ა შეუმჩნებლად წასვლა დავაპირეთ. სხეული ნერვიულობით ისე გვქონდა დაჭიმული ნაბიჯი ძლივს გადავდგით. ცოტაღა გვაკლდა და იწედან ისევე სეუმცნვლად გავიპარებოდიტ როგორც მოვედიტ მაგრამ, ჰოპ! ჩემი სახელი მომესმა.

-თაკო ! – ძალიან გაბრაზებული ტონი ჰქონდა. ადგილზე გავქვავდი. მომიახლოვდა. – მე შენ რა გაგაფრთხილე ?
ბოდიში !

-ჩარლია, ანა სახლდი წაიყვანე. შენ სხვადროს დაგელაპარაკები ქალბატონო. შენ კი კაბინეტში წამომყევი. – ხელი მომკიდა და ძალით წამათრია. თავის სავარძელში ჩამსვა და ტრადიციულად წინ დამიჟდა. – თაკო რა ქვია ახლა შენს საქციელს?

-ბოდიში ხომ მოგიხადე ! – მოვიბუზე, ნაწყენი ჩანდა.

-ახლა, შენი აზრით ბოდიშია მნიშვნელოვანი?

-არა !

-აბა?

-ის, რომ შენს თხოვნას პატივი არ ვეცი და მოღალატესავით მოვიქეცი.

-ნუ, მთლად მასე მწვავედაც ნუ შეაფასებ, მაგრამ დაახლოებით ხო.

-ძალიან ცუდად მოვიქეცი ხო?

-არ შეგეფერება !

-კარგი, პირველია და უკანასკნელი.

-მჯერა !

-ისე, ხომ იცი, რატომაც გავაკეთე.

-ვიცი !

-დღეს ძალიან ღირსეულად მოიქეცი, ცოტა გადასვლები კი გქონდა, მაგრამ მაინც.

-მადლობა !

-ჩარლიც კარგი ბიჭია. იმსახურებს ანას.

-მაგიტომ ვატან !

-ისე, მასეთ ადამიანს, რომ დაუტოვე ანა საპატრონოდ,არც ჭკუა აკლია არც განათლება არც გარეგნობა, თანაც ძალიან უხდებიან ერთმანეთს. როგორ არ ივარაუდე რომ შეიძლებოდა ასეთი ფინალი ჰქონოდა?

- რაიყო, შხამი მოგეძალა?

-რა შუაშია? ჩემთან მაინც აღიარე, რომ ცოტათი შენი ბრალიცაა.

-უკვე ვაღიარე.

-ხო, მაგიტომაც ატან. – თვალი ჩავუკარი და გემრიელად ვაკოცე. – წავიდეთ ახლა.

აეროპორტში ნახევრად მთვრალმა მეგობრებმა გაგვაცილეს და ისეთი გამომშვიდობება მოგვიწყეს, თითქოს სამუდამოდ მივდიოდით. ლილეს ბუნებრივ სიგიჟეს დამატებული ალკოჰოლის დამათრობელი დოზა, რომელსაც თავად მოთელვას ეძახდა. წარმოდგენა არ მქონდა სად იტევდა ეს თითის ტოლა ქალი ერთ ტიკს ღვინოს. ხომ წარმოგიდგენიათ რა სანახაობას მოაწყობდა. თანაც, სხვებიც, რომ მისი ჭკუისანი აღმოჩდნენ. ყველა აიყოლია, სანდროს გარდა. სხვათაშორის ჩემი ძმას და დიმას, ბევრი საერთო თვისება ჰქონდათ. . ამიტომ იყვნენ ერთმანეთის მიმართ დიდი პატივისცემით განმსჭვალულნი. მოკლედ, მასკარადი მოაწყეს. ჩემი ქმარი თვალებატრიალებული იდგა და საყვედურებით მავსებდა– დაგეჯერებინა და კერძო თვითმფრინავით წავსულიყავით, ახლა ამათ ცირკს რა გაუძლებსო. განსაკუთრებით მაშინ აკრაჭუნებდა კბილებს, იქ ნაცნობები რომ ხვდებოდნენ. ფრენის შიში მაქვს. რაღაცნაირად კი ვერევი ხოლმე ამ შიშს, მაგრამ მაინც მირჩევნია ხალხთან ერთად ვიფრინო. ამიტომ ვუთხარი უარი კერძო თვითმფრინავზე. თანაც, სულ არ ვიყავი ნაჩვევი ამხელა ფუფუნებას და არც მჭირდებოდა. მთელი ცხოვრება საქალაქთაშორისო და მუნიციპალური ტრანსპორტით ვსარგებლობდი. ბოლოს ვეღარ გაუძლო, სანდროსთან ერთად გაგვეცალა და მხოლოდ მაშინ გამოჩნდა, ჩვენს რეისზე ჩასხდომა, რომ გამოაცხადეს.

პირველი კვირა ეგვიპტეში გავატარეთ. ბავშვობიდან განსაკუთრებული ინტერესი მქონდა ამ ქვეყნის მიმართ და როდესაც ჩემმა რაინდმა არჩევანი მე მომანდო არც დავფიქრებულვარ. ვისაც ამ ქვეყანაში უმოგზაურია, აუცილებლად ექნება განცდილი, თუ როგორი შეგრძნებაა, როდესაც გგონია, რომ დროის მანქანით წარსულში მოგზაურობ. იქაურობას ისტორიის ფურცლების სუნი ასდის. ხან ფარაონ ჯოსერის ეპოქაში დააბიჯებ, ხან ხეოფსის და ხანაც დედოფალ კლეოპატრასი. დიდი სფინქსის ქანდაკებას ხომ, საერთოდ აღტაცებაში მოჰყავხარ. ამ ქვეყანამ, განსაკუთრებული სიდიადით შემოუნახა უძველესი მემკიდრეობა მსოფლიოს. აქ, ძველი წელთაღრიცხვა სიმბიოზურად თანაცხოვრობს თანამედროვე ცივილიზაციასთან. ტურის ბოლოს, ეს გასაოცარი შთაბეჭდილებებით ავღვსილი გემი, ქვიშის ზღვაში შევაცურეთ. იდუმალებით მოცულამ, ოქროსფრად მოლივლივე უდაბნომ საბოლოოდ მოიცვა ჩემი გონება და იქიდან წამოსულს უკან დასაბრუნებელი ბილეთი მისახსოვრა.

შემდეგი გაჩერება იტალია. მისი ქუჩები ისეთივე ხმაურს გამოსცემს, როგორსაც მისი სავიზიტო ბარათი, „ რომის კოლიზეუმი“ გამოსცემდა სანახაობების დროს. ეს ქვეყანა ერთი დიდი ყიჟინა, სტუმართმოყვარე, თბილი და ტემპერამენტიანი ხალხით. აქ ქაოსი წესრიგშია, წესრიგი კი ქაოსში...

კიდევ დიდხას ვიმოგზაურებდით, მაგრამ ორივეს, თბილისში საქმეები გვიხმობდა. დიმამ, კატეგორიულად გამაფრთხილა, ჩვენი ჩასვლის ამბავი არავის უთხრა, აეროპორტში მათი ლანდიც არ დამანახოვო. იმდენი გამოხტომა ვანახე, ლიმიტი ამოწურული ჰქონდა. სხვებისაზე, უკვე აცრილი იყო. ერთი ჩემოდნით წასული, უკან ხუთით დავბრუნდი. რაიმესთვის უბრალოდ, ინტერესის გამოც, რომ შემეხედა მასაც კი მყიდულობდა. ახლობლებისთვის სამახსოვრო საჩუქრებიც არ დამვიწყნია. აქედან, თითქმის ერთი ჩემოდანი ლილეს საკუთრებაში იყო. აეროპოტში ჩემი ძმა დაგვხვდა. რომ ვკითხე მას რატომ დაურეკეთქო, სანდრო სხვა „თემააო“ მიპასუხა. გემრიელად ჩვეხუტე მონატრებულს. ისედაც, ხუთწლიანი განშორებიშ შემდეგ წესიერად არ მყავდა მოსიყვარულებული. თაფლობისთვემ ისეთი მუხტი მომიტანა, მთელი ენთუზიაზმით ჩავები შრომის ფერხულში. რამდენიმე დღე იყო გასული ლილე კი არ ჩანდა. გამებუტა,დაბრუნების შესახებ, რომ არ შევატყობინე. არანაირმა შემორიგების მცდელობამ, რომ არ გაჭრა, ერთ დღეს სამსახურიდან თავად გავუარე და საჩუქრებით მოსყიდვა ვცადე.

– სოფია მაგას გადაეცი, დაქალი მოგიკვდათქო ! – გამოსძახა დედამისს, რომელიც კარებში გულთბილად მეხვეოდა.

-შემოდი შვილო, ამას ტრადიციულად აჟრიალებს. – ისეთი ტონით თქვა, ჩვენი სიცილი მთელს კორპუსს ესმოდა.

-ლილე, ეგვიპტურ–იტალიური ვენოკები მოგიტანე !

- მისაღებში, კედელს მიყრდნობილი ვაკვირდებოდი, როგორ ახდენდა ქალბატონი სიბრაზის აშკარა დემონსტრირებას ცხვირის აბზუებით. „ ვენოკების“ გაგონებაზე მაღლა აქაჩული კისერი, თავის ადგილას დააბრუნა და გვერდულად გამოხედა ჩემოდანს.

-ადამიანის დაუფარავად მოქრთამვა, შეუწყნარებელი დანაშაულია!

-ამ შემთხვევაში, მიზანი ამართლებს საშუალებებს.

-ეს საშუალება, თქვენს მიერ, თქვენივე პროფესიის უგულებელჰყოფაა.

-გპირდები, აუცილებლად დავსჯი საკუთარ თავს, კანონის უმაღლესი ზომით !

-თქვენ ახლა, ჩემს მორალურ და სულიერ მხარეზე ძალადობთ . ჩემს მოთმინებაზე ამ ლამზ–ლამაზი საჩუქრებით სავსე ჩემოდნით მანიპულირებთ. – ხელებს მრავალმნიშვნელოვნად აქტრიალებდა ჰაერში.

-ქალბატონო ლილე, იქნებ გატყდეს ახლა ეგ თქვენი მოთმინება და აიღოს ქრთამი, თორემ წავიღებ და ვინმე სხვის მორალურ მხარეზე ვიძალადებ. – კიდებ დიდხანს გავაგრძელებდი მასთან სიტყვათა ომს, მაგრამ მოთმინება არ მეყო, სხვა თემის განილვას ვჩქარობდი.

-უიმეე ! უჟმური ! მომეცი ერთი ვნახო რაები ჩამომითრიე.

ჩემოდანი მობეზრებულად გამომართვა და დივნისკენ წააფხოკიალა. მის შემხედვარეს სიცილით ყბები დამეჭიმა. ყოველ შემდეგ საჩუქარზე მის სახეზე მოჩვენებით სიბრაზე უგზო–უკვლოდ იკარგებოდა. ბოლოს გახარებული, მადლობებით მომვარდა და ლამის გამგუდა ხვევანა–კონცით.

-ანუ შევრიგდით? – ჩემზე შემოხვეულს ცალი თვალიტ გავხედე.

-მოიცა, ჩვენ რა გაბუტულები ვიყავით? – თატრალურად, გაოცებული სახით შემომხედა.

-უი, არა ! რაღაც ამერია მგონი. – დამანჭული მიმიკით გავეპასუხე.

-ნეტა როდის დალაგდები ?! აბა, მომიყევი, როგორი იყო?

-ძალიან კარგი, მაგრამ მაგაზე ცოტა მოგვიანებით. ახლა სხვა რამეს განვიხილავთ.

-ვცნობ შენ ტონს, საეჭვო გადასვლა გქონდა.

-საეჭვო ამბავი უნდა გითხრა და იმიტომ.

-ბავშვებო, ეს ყავა თქვენ! მე სამსახურში მივდივარ. – სოფიამ ორივე დაგვკოცნა და მარტო დაგვტოვა.

-მოყევი დროზე, დამელია სული.

-ქორწილის დღეს რაიმე საეჭვო ხომ არ შეგინიშნავს? ანუ, ჩემს ჩანთასთან, ან ჩვენს მაგიდასთან ხომ არ მისულა ვინმე ისეთ დროს, როცა იქ არ ვიყავით?

-არაფერი. ისედაც, იმდენი ხალხი იყო, მაგის შემჩნევას ვერც შევძლებდი. რატომ მეკითხები?

- ვიღაცამ ჩანთაში ეს ჩამიდო. – ყუთი ვაჩვენე წერილთან ერთად.

-ეს, რა ჯანდაბაა თაკო ! ვის უნდა ჩაედო, ან რა წერილია ?! – თეთრმა ფერმა გადაუარა სახეზე.

-ან ნინას, ან ნიკას.

-ხომ მაგრამ რაში სჭირდებათ? თან ორივე, იცნობს დიმას და ისიც ეცოდინებოდათ, რომ ამისთვის ცოცხლად ჩამოტყავებს.

-რომელსაც არ უნდა ჩაედო, დიდი ალბათობით ივარაუდა, რომ დიმას არ ვაჩვენებდი. ამიტომ, მე უფრო ნიკა მგონია.

-შენ რა, დიმას არ ეტყვი?

-ლილე, სწორად აღნიშნე, რომ გაიგოს ცოცხლად ჩამოტყავებს.

-ხო, მაგრამ მერე რომ გაიგოს, შენ გაგიბრაზდება. თანაც არ ვიცით, ეგ წერილი, რა მნიშვნელობის მატარებელია!

-დიდი სცოდნა არ ჭირდება. ამ შავი ფერის გულსაბნევსაც თავისი დატვირთვა აქვს და ამ სიტყვებშიც არაფერია ძნელი დასაშიფრი.

-აგატა კრისტის, დეტექტივივით ნუ საუბრობ, თუ ქალი ხარ! დაკონკრეტი!

-შავი გლოვის სიმბოლოა და არ გაპატიებ –არ შეგარგებ, უხეშად რომ ვთქვათ. ანუ, მაგ ბედნიერებას გაგლოვებო.

-ისე მშვიდად საუბრობ, გეგონება შენსას კი არა, ვირაცის ამბებს განვიხილავთ. – ნერვიულობისგან თმებს დაუწყო წვალება.

-აბა ისტერიკა, რომ დავიმართო რა შეიცვლება?

-ახლა დიმას, რომ ხედავდე ვინმე ქალთან მოსაუბრეს სრული ისტერიკა გექნება და ასეთ რაღაცას მეუბნები ისე, რომ ნერვი არ გიტოკდება. რანაირი ადამიანი ხარ ვერ გავიგე. მე ლამისაა სისხლი გამეყინოს.

-მთლად ასე მშვიდადაც არ ვარ, უბრალოდ არ მეტყობა. ასეც უნდა იყოს!

-ხანდახან უსისხლო მგონიხარ. ახლა რაღაცნაირად შენს სტუდენტობას დაემგვანე. ისე, რომ ვიცოდე რას აპირებ?

-იმდენად მჭამს სურვილი, რომ არ გავარკვიო ვერ მოვისვენებ.

-თაკო, დიმას გარეშე მოქმედებას თუ აპირებ, მე მხარს ვერ დაგიჭერ. აუცილებლად მიხვდება. მთელს ქვეყანაში აქვს კავშირები და შენი აზრით ისე გაარკვევ, რომ მის ყურამდე არ მივა?

-ოხ, მაგ და მაგის კავშირები. სად ვიპოვე ეს ძლევამოსილი კაცი. – უცებ, ძალიან მომენატრა. მისი ჩახუტება მომინდა და ჩემს სურვილებზე გამეცინა. – ჯერ შედარებით შეუმჩნევლად, სტუმრების სიით დავიწყებ. ქორწილის ვიდეოც მზად იქნება. შენთან წამოვიღებ და ერთად ვუყუროთ. იქნებ ისეთი რამ ვიპო, რაც დამეხმარება. მაგრამ მეორე ვარიანტია– თუ ეს ყუთი ჯვრისწერის, ან ფოტოსესიის დროს ჩადეს, ამ შემთხვევაში ნამდვილად ვერაფერს გავიგებ.

-ნუ შერლოკ ჰოლმსობ თაკო, გთხოვ ! რაში გჭირდება, როცა გვერით ისეთი კაცი გყავს, რომელსაც მარტივად შეუძლია მაგის მოგვარება?! უთხარი რა!

-სანამ სიმართლეს დაადგენს, გზად ყველაფერს წალეკავს. ის ასეთ საქმეებს მარტივად არ აკეთებს, ჩემნაირი არა. ამიტომ არ მინდა, შარს გადაეყაროს.

-ამ ძიებაში რამე, რომ დაგემართოს? თუ მაგ წერილის გამოგზავნა გაბედა, არც მაგაზე დაიხევს უკან. აი, მერე კი მართლა წალეკავს ყველაფერს შენი ქმარი და შენც არასდროს გაპატიებს.

-შენ ახლა, სიღრმინად ამოქექილი არგუმენტების ნაცვლად, შემართების გაძლიერებაში უნდა მეხმარებოდე.

-იმ თაკოს, რომელსაც მე ვიცნობ, არავინ და არაფერი სჭირდება შემართების გასაძლიერებლად თუ იცის, რომ სწორად იქცევა. მაგრამ შენც, რომ არ ხარ დარწმუნებული შენს საქციელში, საქმეც მაგაშია.

-მეგობრის თანადგომა, მაინც მნიშვნელოვანია !

-გეთანხმები, თუ რათქმაუნდა თანადგომა ხიდიდან გადახტომაში დასახმარებლად არ გჭირდება !

- ლილე, ან ზედმეტად ადრამატიზებ მოვლენებს, ან რაღაც იცი და არ მეუბნები !

- აქამდე, იმიტომ არ გითხარი, რომ არ ჩავთვალე საჭიროდ არ მინდოდა ტყუილად ამეფორიაქებინე. ახლა კი ვფიქრობ, მნიშვნელოვანია. –დამნაშავესავით დაიწყო საუბარი. – ნიკა დამეკონტაქტა, დაახლოებით ორი თვის წინ. თავიდან, უბრალო მეგობრული მოკითხვით დაიწყო, მერე კი, შენზე კითხვებს მოუმატა. იმდენად ოსტატურად იქცეოდა, პასუხის არ გაცემაც მეუხერხულა. რათქმაუნდა არაფერს ვეუბნებოდი გარდა იმისა, რომ ბედნიერი ხარ. სახლში მისვლამდე, ჩემი კორპუსი ხომ უნდა გაიაროს და რამდენჯერემე, ვითომ შემთხვევით დამინახა და გამომელაპარაკა. მოკლეთ სულ თქვენი ამბებით იყო დაინტერესებული. ერთხელ ვუთხარი: ასეთი ინტერესი გათხოვილი ქალისადმი ცუდიათქო. თუ ის ქალი ამად ღირს, ცუდსაც არაუშავსო, მიპასუხა. მერე, ყველანაირად რომ ავარიდე თავი შემეშვა. ახლა შენ დაასკვენი, რას უნდა ნიშნავდეს მისი საქციელი?!

– ავადმყოფია ლილე ! – დაუფიქრებლად წამოვიძახე.– ძალიან სერიოზული პრობლემა აქვს, მაგრამ მგონი, ჩემთან კი არა, დიმასთან მიმართებაში.

-ის ხომ, მისი ბავშვობის მეგობარი იყო?!

-ზუსტად მაგ ბავშვობიდან მოდის ეგ პრობლემები სავარაუდოდ და დიმასაც აუცილებლად ეცოდინება, მაგრამ მასთან ნიკას ხსენება ომის ტოლფასია. უკვე მართლა აღარ ვიცი, როგორ მოვიქცე.

-უთხარი !

-მოდი ცოტახანს დავიცდი. იქნებ ყველაფერი მშვიდად გაგრძელდეს. არ მინდა, ტყუილად დავძაბო სიტოაცია. კარგი, წავალ ახლა !

-გამომძიებლობანა არ ითამაშო, გთხოვ ! – მომაძახა, როდესაც კიბებეზე ჩავდიოდი.

ლილეს მონაყოლის მერე თავგზა ამებნა. აშკარად ჩემით, ან დიმათი, შეპყრობილ ადამიანთან გვქონდა საქმე. სხვანაირად ვერ გაბედავდა ჩვენს ცხოვრებაში ცხვირის ჩაყოფას. მშვენივრად იცნობდა ჩემ ქმარს, შეიძლება ჩემზე უკეთესადაც კი და მას, კარგად უნდა სცოდნოდა თუ, რისი გაკეთება შეეძლო ამ ამბების გაგების შემთხვევაში. სავარაუდოდ, წვეულებაზე მისი ცემის უფლება, რომ არ მივეცი, ჩათვლა რომ ახლაც არ ვეტყოდი სიმართლეს და ვაი, რომ მართალი იყო. ან კიდევ, დიმას მიერ მამამისისთვის მიცემული პირობით ანუ, მისი ადამინობითა და კაცობით სარგებლობდა. მეც ამიტომ ვერ ვეტყოდი. გაბრაზებულზე რამე სისულელე, რომ გაეკეთებია მერე, მთელი ცხოვრება ინანებდა. – ფუ მართლა, რა არაკაცია ! მისი დამპალი სიცოცხლის გამო საყვარელი ადამიანი, როგორ უნდა მოვატუო?! – კიბეები გაცოფებულმა, ლანძღვით ჩავიარე. სადარბაზოს ოდნავ გავცდი. ამ უსინდისოს მანქანა, რომ შევნიშნე. ისეთი უცნაური ფერის იყო, ყოველთვის ვცნობდი. ნამდვილად იცოდა იქ, რომ ვიყავი და მიცდიდა. დენდარტყმულივით შემაქანა. მასთან შეხვედრას და საუბარს გულის სიღრმეში კი ვგეგმავდი, მაგრამ იმწუთას ისე შემზიზღდა, რომ მენახა აუცილებლად თავს გავუტეხდი. აჩქარებული ნაბიჯებით გავემართე ჩემი ავტომობილისკენ. გამომყვა. სისხლმა ამომასხა. ისე გავბრაზდი თავად გადავწყვიტე მისკენ წასვლა და გამოლანძღვა. ის იყო უნდა მივბრუნებულიყავი, ჩემი მეუღლე გამოჩნდა. ერთი წუთიც რომ დაეგვიანა და ერთად დავენახეთ არც მტყუან–მართლის გარჩევას დაიწყებდა და არც მიზეზების კითხვას. მტერს, იქ ამბებს დაატრიალებდა. ეს რომ გავიაზე შიშმა ამიტანა. სწრაფად ჩამოქვეითთდა და ჩემთან მოვიდა.

-თაკო, რატომ კანკალებ? – შეშინებულმა მკითხა.

-ძალიან შემცივდა ! – მართლაც ციოდა და წესით უნდა დაეჯერებინა.

-შენი სახე შეცივნულს არ გავს !

-ლილედან მოვდივარ და აბა სხვა, რა მიზეზი უნდა მაკანკალებდეს? აქ კიდევ დიდხანს თუ გამაჩერებ ლოლოები დამეკიდება. – ვეცადე დამაჯერებლად გამომსვლოდა, თუმცა უშედეგოდ.

-ვინმე დაინახე?

აი, აქ კი მივხვდი,მანაც იცოდა ნიკას ეს გზა,რომ უნდა გაევლო. არემარე ზედმეტი ინტერესით მოათვალიერა. მუხლები მომეკვეთა, ვაი თუ დაინახოსოთქო. ჩემი მზერა მისას ავაყოლე. უცებ შეჩერდა. გავშეშდი, სუნთქვა ერთიანად შემეკრა. სწრაფად მივეწიე ხედვაში და ჩემდა ბედად იქ, აღარავინ ჩანდა. სიმწრით დაგროვილი ჰაერი ერთიანად გამოვუშვი. –ლაჩარი ! – ჩუმად ცავილაპარაკე. ამჯერად მე შემომხედა დაეჭვებით. ვეცადე ნერვიულობით აშლილი ყველა მიმიკა წამში დამელაგებინა და კეკლუცურად გავუღიმე.

-რაღა არ მომწონხარ. ახლა კი დაჯექი მანქანაში და არ გეგონოს შენი ნათქვამი დავიჯერე.

-ჩემი ვის დავუტოვო აქ? – თითქოს მეტი სადარდელი არ მქონდა.

-მოაკითხავენ.

დავჯექი და გავიტრუნე. ყველა ნერვული დაბოლოება, სახიფათო იმპულსებს მიგზავნიდა ტვინში და მერე, სულსაც მიფორიაქებდა. რაიმე, კიდევ რომ ეკითხა, ნამდვილად ვეღარ შევძლებდი მოტყუებას. ამიტომ ბოლო ძალამოკრებილამ სხვა თემაზე წამოვიწყე საუბარი.

–დიმა, ნეტავ ნინა ხომ კარგად არის? იმდენი ხანია არ გამოჩენილა მიკვირს. – ისე დაამუხრუჭა საბურავების სუნი სალონში ვიგრძენი.

-დავურეკო ლილეს თუ თავად მეტყვი რა გჭირს?

-როგორ იქცევი, ახლა შენ ?

-მე, როგორ ვიქცევი? თაკო, რამე დალიე? მთვრალი ხარ?

-არა ! ხომ იცი იშვიათად ვეკარები ალკოჰოლს.

-მერჩივნა კი გეთქვა, გამართლებას გიპოვნიდი. – ისევ დაძრა მანქანა და ცოტახნიანი დუმილის შემდეგ, კვლავ იფეთქა. –რა შუაში იყო ახლა ნინა? ან რატო უნდა მაინტერესებდეს სადაა? მე, რა მისი ძიძა ვარ?

-კარგი, ისე ვიკითხე უბრალოდ გამახსენდა.

-უბრალოდ? ხანდახან მგონია, რომ შარს ეძებ !

-გგონია!

ხმა აღარ, ამომიღია. რომ გითხრათ გაუაზრებლად ვახსენე ნინათქო, მოგატყუებთ, მშვენივრად გავიაზრე. ამ სახელით, ისე ოსტატურად გადავფარე ცოტახნის წინანდელი ამბები, რომ ჩემთვის კითხვის დასმის სურვილი აღარ გაუჩნდებოდა. ყოველშემთხვევაში დროებით. მანამდე კი დამშვიდებას და რამის მოფიქრებას მოვახერხებდი. ეზოში სწრაფად შეიყვანა მანქანა და ისე გადავიდა არც კი დამლოდებია. – ნიკა შენ თუ ეს დღე არ განანო...რა სისულელე მათქმევინე.– გაბრაზებულმა ჩავილაპარაკე და უკან დავედევნე. სახლში შესულებს ანა, გაოცებული სახით შეგვეგება.

–რატომ მოხვედით, რესტორანში ხომ მიდოდით სავახშმოდ?

-გადავიფიქრეთ ! – მკაცრად უპასუხა დიმამ.

გულში რაღაც ჩამწყდა. ანამ კითხვის თვალებით შემომხედა და მეც ასევე თვალებითვე დავამშვიდე, არაფერიათქო. აი, თურმე, რატომ მომაკითხა ლილესთან. ისე მეწყინა, იმ ავადმყოფის გამო რომ ვაწყენინე, ჩემი თავის გაგუდვა მომინდა. როგორ უნდა მომეხადა ბოდიში, როგორ ამეხსნა, რატომ ვახსენე იმ ქალის სახელი, რომელიც არცერთს არ გვეხატებოდა გულზე? ...
ყველაზე რთულია ადმიანს ტყუილის თქმა, რომ გიწევს და სულაც არ აქვს მნიშვნელობა ეს ზრახვები, კეთილია თუ ბოროტი. ვინ გადაწყვიტა, რომ ეს კეთილია? მე? და რატომ? მხოლოდ იმიტომ რომ, დამეცვა? – ნამდვილად იყო ჩემი მიზანი ეგ. მე ამ ტყუილში, ჩემი სიმართლე მქონდა, მგრამ ტყუილი, მაინც ტყუილია. ნახევარი საათიც არ იყო გასული და უკვე სული დამიმძიმა, უკვე ჩვენს ურთიერთობაში პრობლემა მოიტანა. მიღირდა კი ამად? იქნებ ჯობდა გაეგო და ქვეყანაც დაენგრია, მაგრამ მე მის წინაშე პირნათელი ვიქნებოდი. ყოველივე ეს გააზრებული მქონდა, თუმცა ამ ტყუილში, ჩემი სიმართლე უფრო სწორად მიმაჩნდა.
მძიმე ნაბიჯებით შევედი ოთახში. ვერანდაზე მოესწრო გასვლა. ან ფიქრებს ალაგებდა ან სათქმელს. სხვაგვარად ისეთ სიცევეში იქ არ გავიდოდა.

-შემოდი გთხოვ, გაცივდები !

მობრუნდა, ცოტახანს მიყურა, მერე გვერდი ამიარა, დივანზე ჩამოჯდა და მუხლებზე დაილაგა იდაყვები. ასე მაშინ იქცეოდა, როცა ჩემი საქციელებით ცუდად გაკვირვებული იყო. თავის მოძრაობით მანიშნა მის წინ დავმჯდარიყავი. თქმას არ ჩქარობდა, მაგრამ ისე მიყურებდა პირდაპირ თვალებში, ასე მეგონა ჩემში ყველა კუთხე–კუნჭული მზერით მოიარა. ყველაფერი მეწვოდა.

-თუ შენს საქციელს, რაიმე ახსნა აქვს გისმენ !

-ვერ ვხვდები, რატომ ანიჭებ ახლა ამხელა მნიშვნელობას ჩემს ნათქვამს?!

-რომ არ ვიცოდე, გვერდით როგორი ცოლი მყავს არ მივანიჭებდი. ზედმეტად ჭკვიანი ხარ საიმისოდ, ვინმეს სახელი გაუაზრებლად ახსენო. – და შენ რატო ხარ ამდენად ჭკვიანი, რომ ყველა ჩემი ქმედება გაშიფრო? გულში უხმოდ ვყვიროდი.

-რაც არ უნდა იყოს მაინც ქალი ვარ და მახასიათებს გაუაზრებელი ქმედებები. ბევრი მაგალითის მომსწრე ხარ.

-თაკო, მორჩი... მორჩი! მაშინდელ შენ საქციელებსაც კი, თავისი მიზეზი და აზრი ქონდა და ეს ორივემ მშვენივრად ვიცით.

-დიმა, რა გაყვირებს? – პირველად დამიყვირა.

-ნუ მასულელებ ! ყველაზე მეტად ვერ ვიტან ტყუილებს !

საშინლად მეწყინა, მისი ყვირილც და ჩემი ტყულიც. ამ ხნის მანძილზე პირველად ავტირდი მწარე ცრემლებით. ხმაურზე ნანა შემოვარდა.

-ბავშვებო, რა ხდება ? შვილო , რატომ ყვირი?

-ნანა გადი ! – შედარებთ დამშვიდებულმა უთხრა.

-დიმა, ის ტირის ! – ასეთი მკაცრი ხმა პირველად გავიგონე მისგან.

ნანას სიტყვებზე ჩემსკენ მოტრიალდა. გვედზე გავიხედე. სახეზე ხელი მომკიდა თავისკენ შემაბრუნა, რომ დამინახა სახე გაებზარა. ისე ღრმად ამოისუნთქა, ლამის გული ამოაყოლა.

-ნანა გთხოვ, გადი ! – უხმოდ გავიდა.

ყელში ბურთი გამეჩხირა. მახრჩობდა. ახლა, სიმართლის თქმა რომც მდომოდა მითუმეტეს ვეღარ ვეტყოდი. ძალით ამოწიწკნილ სათქმელს დაემგვანებოდა და უფრო მეტად შეუფერებლად მიმაჩნდა. გავქვავდი. გაუნძრევლად მუჭისისხო ცრემლებით ვტიროდი.

-გთხოვ, გაჩერდი თორე, თავი შემძულდება !

არ შემეძლო იმ წუთას გაჩერება, ვეღარ ვაკონტროლებდი ემოციას. ჩემდა უნებურად მეტირებოდა. ჩემი ხელები დაიჭირა და მოფერება დაუწყო. ამაზე ასმაგად ამიჩუყდა გული. ჩემი ბრალი იყო და კიდევ ის გრძნობდა თავს დამნაშავედ. თუმცა, დაყვირება ზედმეტად უხეშად და ხმამაღლა მოუვიდა. იმდენად არ ველოდი მისგან, იმდენად მეწყინა, ვერც დამშვიდება მოვახერეხე და ვერც სიტყვის თქმა. უცებ წამოვხტი, აბაზანაში ჩავიკეტე, მისი ხალათი ჩავიხუტე და ბოლო ხმაზე ავღრიალდი. დიდხანს ვიყავი ასე . ისიც უხმოდ, კართან მიცდიდა. ბოლოს, რომ აღარ გამოვედი წავიდა. გამეხარდა კიდეც, იმ მომენტში მისი ნახვა არ შემეძლო. ყველა გრძნობა ერთიანად მჭამდა შიგნიდან. დაღლილი და სახეწაშლილი საწოლამდე მივლასლასდი. ნანაც მალე შემოვიდა. არაფერი უკითხავს, უთქმელად მომიჯდა და ჩამიხუტა. ვგრძნობდი, თვითონაც, როგორ ღვრიდა ცრემლებს . არ მახსოვს როდის ჩამეძინა. ვიდრე დიმა არ დაბრუნდა გვერდიდან არ მომშორებია. მის გულზე ჩახუტებულს მეძინა და რომ გამომეცალა ოდნავ შევიღვიძე.

-როგორ არის? – ჩუმად ჰკითხა.

-ტირილში ჩაეძინა.

- მადლობა ! – წარმოვიდგინე, როგორი თბილი თვალებით შეხედა.

-ჩემთვის ის, ისეთივე შვილია, როგორც შენ და ანა. მადლობა მეორედ არ მითხრა.

-კარგი !

-დიმა, არ ვიცი რა მოხდა თქვენ შორის და არც ვაპირებ ჩავერიო, მაგრამ მის წყენას ვერ ავიტან. ცამდე მართალიც რომ იყო, მის ცრემლებად არ გიღირდეს.

-ვიცი ნანა, ვიცი !

-ხვალ, მის სახეს ღიმილი დაუბუნე, გთხოვ !

საბანი შემისწორა, თავზე მაკოცა და ოთახიდან გავიდა. ჩემი დარდის მიზეზი კი, დივანზე ჩამოჯდა. თვალი ჩუმად გავაპარე მისკენ. სახე ხელებში ქონდა ჩარგული. მთელი სხეულით ვგრძნობდი, როგორ ტკიოდა ჩემს გამო, როგორ ჯავრობდა და გულში ათას ბოდიშს მიხდიდა. ამის გააზრებაზე, სხეულში უფრო ღრმად იდგავდა სინდისის ქეჯნა ფესვებს და ყელში მოწოლილ ბურთს გაზრდაში ეხმარებოდა. ცოტანში ადგა ჯერ, შორიდან მიყურა, მერე ჩემს წინ ჩაიმუხლა. სუნამოს, თამბაქოს და ალკოჰოლის სუნი ერთმანეთში აირია და მისი ჩახუტების სურვილი ამიწვა. თმებზე მომეფერა. მერე მუჭით აიღო და სახესთან მიიტანა. ისე ჩაისუნთქა მეგონა შემისრუტავდა.

– ყველაზე სასიამოვნო სურნელი გაქვს ამ ქვეყნად. – თბილი, ჩურჩულის ტონით დაიწყო. სიმთვრალე საგრძნობლად ეტყობოდა. – ჰაერსაც კი დავთმობ მის გამო... თაკო, რატომ ხარ ასეთი რთული ? ... ძალიან კი ცდილობ არ შეგეტყოს, მაგრამ ხანდახან არ გამოგდის. საოცრად კეთილი ხარ, თავისუფალი, მზრუნველი, მაგრამ კიდევ გაქ შიგნით სამყარო რომელიც მარტო შენია. ვეჭვიანობ მაგაზე, ძალიან ვეჭვიანობ... რატომ არ მაძლევ უფლებას შენ სულ, სურვილებს და გრძნობებს ბოლომდე ჩავწვდე? რატომ გგონია, რომ მაგ სამყაროს გაგება, სადაც მარტო შენ შეხედულებებზე გაქ ყველაფერი აგებული მე არ შემიძლია? რომც ვერ შევძლო, მაინც არ გთოვ, რამე შეცვალო... გინდა, მარტო შენთვის დაიტოვო ? დაიტოვე... ოღონდ არ მისცე უფლება რამე გააფუჭოს... იმდენი ადამიანი მინახავს ცხოვრებაში და მითუმეტეს იმდენი ქალი, არ მეგონა ჩემზე გაცილებით პატარა გოგოში კიდევ რაიმე თუ გამიკვირდებოდა. რაც არ უნდა ძალიან ვეცადო შენს ბოლომდე გაცნობას, ახლა ზუსტად ვიცი, არასდროს არ გამომივა შენ თუ არ მომცემ ამის საშუალებას... რა გემართება ჩემთან ? ... ნეტავ იცოდე ახლა როგორ მტკივა, როგორი არაკაცი მგონია ჩემი თავი. თითოეული ცრემლი ტყვიად მხვდება, რაც მაგ ლამაზმა თვალებმა დაღვარა. პატიებასაც ვერ გთხოვ, არ მაქვს უფლება ! – წამოდგომა დააპირა. მერე, უცებ შეჩედა და ვიდრე სააბაზანოსკენ წავიდოდა ბოლო სიტყვები დამიტოვა.– კარგია, რომ გძინავს, რადგან ამას პირისპირ ვერასოდეს გეტყვი– სულ გეუბნები, რომ არასოდეს გაგიშვებ, გატყუებ! მე, შენს გაშვებას მხოლოდ მაშინ შევძლებ, თუ მეცოდინება, რომ ჩემს გვერდით ყოფნა ტკივილს მოგაყენებს. მხოლოდ ამ შემთხვევაში შეგელევი. მაგრამ შენ, რომ წახვალ, მე ცოცხლად მოვკვდები.

ვიდრე ის საუბრობდა მე სუნქვა შევწყვიტე. ბოლო სიტყვებზე კი ისეთი შეგრძნება მქონდა თითქოს, ჩემმა სულმა სხეული დატოვა. ყველა უჯრედი გავთიშე, რომ რაიმეზე არ მეფიქრა. არადა აზრები, არმიებად იდგნენ რიგში. იმ წუთას ეს, რომ არ გამეკეთებია ვერ გავუძლებდი. ერთადერთი რაც ტვინამდე მივიტანე იყო, სიტყვები „სამყარო, რომელიც მარტო შენია“ ... იმ წუთას ზუსთად იმ სამყაროში წავედი, რომ დავმშვიდებულიყავი და მერე, ჩემს ტყავს დავბრუნებოდი...


აბაზანიდან გამოსულმა კიდევ რამდენჯერმე შემავლო თვალი და მერე გვერდით ფრთხილად მომიწვა, ჩემსკენ გადმობრუნდა და სახე ახლოს მომიტანა. აუტანლად ძნელი იყო მისი სიახლოვე. გული ყელში მიცემდა. ისე ხმაურობდა შემეშინდა, მიხვდებოდა, რომ არ მეძინა. კვლავ თმებზე მომეალერსა. მთელი სხეული მის ჩახუტებას მთხოვდა, მე კი უკანასკნელი ძალით უკან ვექაჩებოდი. არ მქონდა უფლება, მერიდებოდა მისი. თან რაიმე, რომ ეკითხა პასუხსაც ვერ გავცემდი.

– გული, არასდროს გვემორჩილება ხო? ახლა დამშვიდდი, ხვალ ვისაუბროთ.

მისმა ხმამ, სხეულში მრავალჯერ დავლილი ჟრუანტელი წრეზე დაატრიალა. ასე, გულისა და გონების ბრძოლაში, როგორღაც გამოვათნე. მშვენივრად ვხვდებოდი, წინა დღის მოვლენები, დიდი პრობლემების დასაწყისი იყო ჩვენს ურთიერთობაში. მას, რომ გაეღვიძა მე, უკვე მოწესრიგებული ვიჯექი მისგან ზურგით, საწოლზე. გაუნძრევლად იწვა, თუმცა მაინც მივხვდი, არ ეძინა. მისკენ არ გამიხედავს ისე, ყოველგვარი შესავლის გარეშე დავიწყე:

-დიდი ხანია ვხვდები, ბაკურიანში მომხდარი, საბაბი იყო, ჩემს ცოლად მოსაყვანად. იმასაც ვხვდები, ეს ამბავი გაცილებით ადრე დაიწო და ალბათ, სერიოზული მიზეზიც გექნებოდა, მაგრამ შენი აზრით, მე ეს ყველაფერი არ უნდა ვიცოდე? ... ჩემი ცხოვრების ყველაზე მნიშვნელოვანი ეტაპის შესახებ მიმალავ სიმართლეს. ამის გამო ოცდაორი წლის ასაკში მომიწია გათხოვებამ. ისეთ დროს, როცა ეს დაგეგმილი კი არა, თავში აზრად, წამითაც არ მქონდა გავლებული. ეს ჩემი ცხოვრების ყველაზე შორეული გეგმა იყო. მომკიდე ხელი და ყველაფრის აუხსნელად გამათხოვე. ყველა ჩემი გეგმა, ერთ დღეში ამოტრიალდა. დიმა, ვიდრე ამ გადაწყვეტილებას უჩემოდ მიიღებდი, ხომ ჯობდა ჩემთვის აგეხსნა და მერე ერთად გადაგვეწყვიტა ღირდა, თუ არა?! ნამდვილად ჯობდა, მაგრამ შენ ასე არ მოიქეცი რადგან ფიქრობდი და ახლაც ფიქრობ, ამის არ თქმა უფრო სწორი იქნებოდა და ამით მე მიცავ. – ვცდილობდი მისი წუხანდელი კითხვებისთვის ცოტათი მაინც, შემოვლით ისე მეპასუხა, ვერ მიმმხვდარიყო, რომ გავიგონე.

– თაკო, საით მიგყავს ეს საუბარი? – გატეხილი ხმით მკითხა, ერთიანდ ფამოფხიზლდა და ადგა.

– არსად არ მიმყავს, უბრალოდ რაღაცის ახსნას ვცდილობ. რთული ყოფილა. ვერასდროს მოამზადებ წინასწარ სიტყვას, როდესაც შენს თავზე და გრძნობებზე საუბრობ. არ გავს იმ გამოცდლებას, რომელიც აქამდე სიტყვით გამოსვლის დროს მიმიღია. თავს ძლივს ვუყრი და გთხოვ, მაცადე !

– რამეს ნანობ?

– არაფერს და არასოდეს ! არ ვიცი რას გეტყვი, ისიც არ ვიცი შენ როგორ გაიგებ, მაგრამ ერთი რამ თავშივე იცოდე, შენთან გატარებულ ერთ წამსაც არ ვნანობ. ახლა გავაგრძელებ, რამდენად დალაგებულად არ ვიცი, მაგრამ მინდა სწორად გაიგო.

– ვეცდები !

– მე, შენი მესმის. მე, შენი ამ ნაბიჯის გაგება შევძელი და არასდროს დამცდენია საყვედური. არ გეთანხმებოდი, არც ახლა არ გეთანხმები, მაგრამ მესმის. თუმცა არ ნიშნავს, რომ ამან ჩემზე გავლენა არ იქონია... რამდენჯერაც გკითხე, იმდენჯერ უარი მითხარი მოყოლაზე, თუცა არ დაგიმალავს რაღაც, ნამდვილად რომ იყო. იცი რატო არ დამიმალე? მიუხედავად იმისა, ზოგჯერ უცნაური საქციელები მახასიათებს და რაციონალურ საზღვრებს ვცდები, მაინ იცოდი, დიდი ინტერესის მიუხედავად არ ჩაგეძიებოდი და შენს უთქმელად გაგებას შევძლებდი. ამის გამო არც ვიყვირებდი, არც ისტერიკას მოვაწყობდი და არც იმას გეტყოდი, რომ მასულელებ. დიმა, მე ძალიან მინდა ვიცოდე, მაგრამ მაინც მესმის და არ გაძალებ, სანამ თავად არ გადაწყვეტ მოყოლას. მესმის, რომ მიცავ, არვიცი რისგან, მაგრამ შენ რახან ასე თვლი ესეიგი მართლაც ასეა საჭირო... მე ამ ყველაფერს ხაზი მაშინ გადავუსვი, როდესაც ჩემ თავთან ვაღიარე, რომ მიყვარხარ და იმაზეც თანახმა ვარ, რომ არასდროს მითხრა... მოდი, ახლა ადგილები გავცვალოთ და გკითხავ, თუ შენ შეგიძლია რაღაც არ მითხრა, მე რატომ არ შემიძლია, თუ ჩემი მიზანიც იგივეა? თავადვე გიპასუხებ, იმიტომ, რომ მე ქალი ვარ. შენზე გაცილებით სუსტი პირდაპირი გაგებით, პიროვნულად და სტატუსითაც. მე შენი დაცვა არ შემიძლია... ასე ფიქრობ ხო? – დაველოდე, მაგრამ პასუხი რომ არ გამცა და ეს სიჩუმე კის ნიშნავდა, ცოტა ხმამაღალი ტონით ვუთხარი. – მე არ ვარ სუსტი დიმა ! მე არ შემიძლია მუდმივად შენი ჩრდილის ქვეშ ცხოვრება. მე ყოველ დაბრკოლებაზე შენთან არ მოვირბენ და შენს ზურგს არ ამოვეფარები. ეს ჩემს შინაგანს ეწინააღმდეგება... მარტო შენ ვერ იზრუნებ... თუ ზრუნვა და დაცვაა მაშინ მხარდამხარ იყოს...

დიდი პაუზებით ვსაუბრობდი. ისე ვნერვიულობდი ყელი გამიშრა. წყლით სავსე ჭიქა მომაწოდა. გამოვართვი და ლამის ერთ ყლუპზე გამოვცალე. მთელი ეს დრო მოთმინებით მისმენდა.

–დამშვიდდი და განაგრძე ! – მისი ხმაში იმხელა ზრუნვა იგრძნობოდა იმედი მომეცა, ჩემს ნათქვამს სწორად იგებდა.

– არასდროს მიფიქრია, რომ ვიღაცითვის ანგარიში უნდა ჩამებარებინა და ჩემი წესები მისასთან შემეთავსებინა. ახლა მიწევს და ვცდილობ ვისწავლო. ვცდილობ, შენთან ერთად ცხოვრება ვისწავლო.ვიცი, არ გამომდის, არ ვარ კარგი ცოლი. რაც არუნდა ძალიან ვეცადო, მაინც რაღაც მექაჩება უკან. ჯერ კიდევ ჩემ თავთან რაღაცეებზე ვმუშაობ.ბევრი რამის ერთად გადახარშვა მიწევს და ამ დროს ერთმანეთში ვირევი. დამიჯერე არ არის ადვილი ...

– თაკო, მე შენთვის არ მითხოვია იდეალური ცოლი იყო. არასდროს გთხოვ გახდე ისეთი, როგორიც არ ხარ.

– ვიცი არ გითხოვია, მაგრამ ეს იმას ხომ არ ნიშნავ,არ გინდა? როგორია შენთვის იდეალური ცოლი დიმა?

– ისეთი, როგორიც მიყვარს ! მე შენგან მხოლოდ ერთს ვითხოვ, არ მომატყუო.

– ამ ქვეყნად ყველაზე ნაკლებად შენი მოტყუება მინდა.

– აბა, რატომ არ მითხარი გუშინ?

– იცი, რატომ არ გეუბნები თუნდაც იმას, რომ „რაღაც“ მოხდა? მეშინია, რადგან შენ მხოლოდ ამ სიტყვებს არ დასჯერდები და ბოლომდე გარკვევას მოინდომებ. არ დამაცდი თავად გადავწყვიტო, როდის გეტყვი სრულად... ეს ერთი და მეორე– ახლა, ის რომ გითხრა რის გამოც გუშინ ერთმენეთი ასეთ მდგომარეობამდე მივიყვანეთ, იცი რას გააკეთებ? ისე მოაგვარებ მე გვერდზე გამწევ, მეტყვი, ამ საქმეში არ უნდა ჩავერიო და რომ მიცავ. მერე წახვალ და ქვეყანა გადაატრიალებ...მე ამჯერადაც არ შეგეწინააღმდეგები, გაგიგებ მაგრამ მერე, სადღაც აუცილებლად ამოხეთქავს...ჩემი თავი მარტო მე, რომ აღარ მეკუთვნის და შენი სიყვარული ყველაზე ძვირფასი რომ არის ჩემთვის ამის დასტური ჯვრისწერა იყო, მაგრამ ეს ავტომატურად არ ნიშნვს, ჩვენ ერთმანეთი ბოლომდე შევისრუტოთ ხო? დიმა შენ ყოველთვის ჩემს გვერდით დგახარ, მაგრამ ისეთ სივრცეებში მზღუდავ, რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია ჩემთვის...ვიცი, შენი იმედი ყოველთის და ყველაფერში უნდა მქონდეს, მაგრამ ეს იმას ხომ არ ნიშნავს მე ხელები დავიფერთხო და ყველაფერი ჩემს მაგივრად შენ აკეთო? ყველა გადაწყვეტილება შენ მიიღო? მე, საყრდენი და იმედი სხვანაირად მესმის– როდესაც ჩემი გადადგმული ნაბიჯებით, თუნდაც ის მცდარი იყოს, დაღლილი და დამარცხებული დავბრუნდები ის დამეხმაროს წამოდგომაში, იმედი მომცეს და არა ჩემს მაგივრად აკეთოს ჩემი საკეთებელი. სულ ეს იყო. იმედი მაქვს ისე ვთქვი, როგორც მინდოდა, მეთქვა. – დავასრულე და ერთიანად დაჭიმულ სხეულს თავისუფლება მივეცი.

– ესეიგი „რაღაც“ მოხდა?

– მე, მაგის გარდა სხვა, ბევრი რამ გითხარი.

– ყველაფერი გავიგე !

– გააჩნია, როგორ ?

– როგორც გინდოდა. ყოველშემთხვევაში იმედი მაქვს, ასე გინდოდა. არ მინდა მაგ სიტყვების სიღრმეებში ჩავიხედო.

– რომც ჩაიხედო ზუსტად იგივეს დაინახავ და კიდევ შენდამი იმაზე მეტ სიყვარულს ვიდრე გგონია. რაც შეხება ჩვენს პირველ შეხვედრას იმდენი ხანი ვდუმდი ახლა მიჭდებოდა, რომ ეს ყველაფერი უბრალოდ მეთქვა.

– თაკო, მე მეგონა ყველაფერს ვაკეთებდი ...

– აკეთებ! ყოველდღე ცდილობ თანაცხოვრებაში გავიზარდოთ მაგრამ ეს იმდენად სწრაფად ხდება ვერ გეწევი.

– იცი, რა მაგიჟებს? ყველასთან ახერხებ იდეალური ურთიერთობის აწყობას, ერთი დღეც კი საკმარისია მათი სიყვარული მოიპოვო და ჩემთან რა გჭირს ? რას ვაკეთებ არასწორად?

– ჩემდამი ნდობა გაკლია !

– საიდან მოიტანე?

– ცდილობ მარტო არსად გამიშვა ან შენ მომყვები ან დაცვა დამსდევს. გინდა, ყველა ჩემი ნაბიჯი იცოდე. დიმა, გგონია არ ვიცი, ჯერ კიდევ რომ აკონტროლებ ჩემს ტელეფონს? – ეს ყველაზე დიდი, პრობლემა იყო რაც მას ან ურთიერთობაში მაწუხებდა.

– ეგ ნდობასთან არაფერ შუაშია.

– აბა რასთანაა შუაში დიმა?

– შენი დაკარგვის შიშთან.

– შენ გეშინია ჩემი დაკარგვის იმდროს, როცა მე შენს იქით ვერავის ვერ ვხედავ? ჩემს გულში და გონებაში შენს გარდა არავის ადგილი, რომ არ არის ამის დამტკიცება ვერ შევძელი? – გაცეცხლებული მივვარდი მასთან თვალებში ჩავაშტერდი.

– მაგაში ისე ვარ დარწმუნებული როგორც საკუთარ თავში. – თბილად გამიღიმა.

– აბა როგორ აიხსნება შენი საქციელი?

– თაკო რაც არუნდა ძალიან გინდოდეს დამაჯერო, რომ ძლიერი ხარ, თავის დაცვა შეგიძლია და ჩემს ზურგს უკან დგომა არ გინდა, მე ისე ავადმყოფურად მაქვს სულში გამჯდარი შენი დაცვის სურვილი, მაინც იგივეს გავაკეთებ. მაინც დავითვლი შენს ნაბიჯებს, ყოველთვის ჩაგეძიები როდესაც შენს სახეზე ღელვას დავინახავ და ზუსტადაც, მერე გვერდზე გაგწევ და ის მოვაგვარებ შენს გასაკეთებელს, არ ჩაგრევ რომ არ ინერვიულო. არ დავუშვებ ოდესმე დაეცე, რადგან მეც შენთან ერთად დავეცემი და მერე წამოდგომაში ვეღარ დაგეხმარები. ყველა შენს ტკივილს მარტო ჩემად ვაქცევ ოღონდ შენ აგარიდო. შენს საყვარელ თავისუფლებასაც კი შევზღუდავ თუ საჭირო გახდა. არაფერი არ გამტეხს ცხოვრებაში შენს გარდა. ახლა მითხარი რა მოხდა გუშინ!

– და შენი აზრით ამ დროს მე არ ვინერვიულებ, მშვიდად ვიჯდები როდესაც შენ ჩემს მაგივრად ცეცხლში ჩახტომას დააპირებ? კიდე ვერ ხვდები, ჩემი ყველაზე დიდი სატკივარი და სანერვიულო შენ რომ ხარ ?! კიდე ვერ ხვდები, რატომ გიმალავ იმას რაც გუშინ მოხდა?

– ვხვდები, მაგრამ არ მაინტერესეს !

– ასე თუ შემბოჭავ მართლა გამაგიჟებ. სულ ტყუილად ვილაპარაკე იმდენი? სულ ტყუილად ვცადე შენთვის გული გადამეშალა და ჩემი პრობლემები, ჩემი დამოკიდებულება მეთქვა?

– თუ გინდა გაგიჟდი, ავიტან. თაკო არ გეგონოს ვერ გავიგე რაც მითხარი. ახლა უფრო მეტად ვეცდები შენს გაგებას, მაგრამ ამ საკითხში ვერა. სხვა დანარჩენი შენს ჭკუაზე აკეთე, მაგრამ ამას არ დაგითმობ. ტყუილად არ მთხოვო !

– ვაიმეეე ! რა ვქნა ახლა ? ახლა, რა გავაკეთო?

– მოყევი ! – უცებ მომვარდა და ხელებში მომიმწყვდია.

– დიმა ახლა სულ რომ დავივიწყო მე რა მინდა, პრობლემად ის კი არ რჩება, მე რომ მოვყვები არამედ ის, მის შემდეგ რას გააკეთებ.

– იმას რასაც საჭიროდ ჩავთვლი.

– მაგ „საჭიროს“ ვგულისხმობ მეც.

– ნუ სარგებლობ, იმით რომ შენთვის ყველაფრის პატიება შემიძლია. მოყევი !

– არასოდეს გავაკეთებ იმას რასაც არ და ვერ მაპატიებ. უბრალოდ ცოტა დრო მომეცი ...

– ეგ დრო უკვე გავიდა.

– მართლა გიჟად მაქცევ !

– ეგ ჯერ კიდევ საკითხავია გიჟად ვინ, ვის აქცევს ! ამევსო მოთმინება ! – თვალები ისე დამიბრიალა სხვა გზა აღარ დამიტოვა.

– კარგი, ოღონდ დამპირდი, რამე სისულელეს არ გააკეთებ და ნერვიულობით არ მომკლავ !

– ეგ იმაზეა დამოკიდებული შენ, რას მეტყვი.

– დიმა დამპირდი თორემ, კრინტს არ დავძრავ. დამპირდი, რომ მშვიდად მომისმენ და ცივი გონებით იმოქმედებ !

– თაკო, არ მიყვარს ტყუილი დაპირებები, მითუმეტეს იმაზე რაც არ ვიცი.

– გთხოვ, არ მანანო, რომ გითხარი თორემ ამის შემდეგ არასდროს აღაფერს გეტყვი !

მის მკლავებს დავეხსენი და დამალული საჩუქარი გამოვიტანე. წერილი, რომ წაიკითხა სახეზე იმხელა სიბრაზე დაეტყო მივხვდი, ნიკას ამბავსაც რომ გაიგებდა მხეცს დაემგვანებოდა.მას არ შეეძლო ასეთ დროს თავის კონტროლი. მისთვის რამე რომ დაეშავებინა მთელი ცხოვრება ინანდებდა. ეს სინანული კი ორივეს გაგვანადგურებდა. სწორედ ამის არიდება მინდოდა.

– სულ ეს იყო? სამიკვირისწინანდელმა საჩუქარმა, გუშინ შეგაშინა?