შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ნაცრისფერი {სრულად} +18


22-09-2021, 07:18
ავტორი painter1
ნანახია 22 780

მოგესალმებით მეგობრებო!
დიდ მადლობას გიხდით ლოდინისთვის, მოთმენისთვის და კვლავ მოლოდინში დარჩენისთვის!
დიდი მადლობა აქტივობისთვის, მოკითხვისთვის და კიდევ უამრავი რამისთვის რომლის ჩამოთვლასაც დიდი დრო დასჭირდება.
მომენატრეთ, მომენატრა თქვენთან კონტაქტი და საიტზე აქტიურობა.
მომენატრა ის გრძნობა ახალი თავის დადებისას მკითხველის მოლოდინი რომ მქონდა, რას იტყოდნენ, როგორ შეაფასებდნენ და ასე შემდეგ.
ბოდიშს გიხდით გადაკარგვისთვის, უბრალოდ ამ ბოლო თვეებში იმდენი რამ გადამხდა, იმდენი რამ მოხდა რამაც ჩემი ცხოვრება სეულიად ამოაბრუნა, შეცვალა და რაღაც მხრივ მეც გამზარდა.
ამ ბოლო თვეების განმავლობაში რაც ვისწავლე ის არის რომ ოჯახი, როგორიც არ უნდა იყოს ყველაზე მეტად უნდა დავაფასოთ, მშობლებთან მეტი დრო გავატაროთ რადგან არავინ იცის რა მოხდება, რა გამოჩნდება და რა დაემართებათ ჩვენთვის მსოფლიოში ყველაზე მნიშვნელოვან ადამიანებს.
ვისწავლე შეცდომებით, რომელიც არასდროს უნდა ვინანოთ როგორ ცუდადად არ უნდა ვიგრძნით თავი ჩანდენილის შემდეგ.
შორს გახედვა ვისწავლე, რომელმაც კიდევ უფრო მეტი შეცდომების დაშვებისგან გადამარჩინა.
ვისწავლე საკუთარი თავის ფასი, ის რომ აუცილებლად უნდა ჩამოვიშოროთ ის ადამიანები რომლებიც ვერ გვაფასებენ და არცერთი წუთი არ უნდა დავხარჯოთ მათი დაკარგვის დარდში.
ღმერთს მადლობას ვუხდი იმ ადამიანების ჩამოშორებისთვის რომელებმაც გული მატკინეს, და იმ ადამიანებისთვის რომლებიც ყველაზე რთულ მომენტებში ჩემს გვერდიგ იდგნენ.
ჩემს ისტორიებს რომ გადავხედე, გავიაზრე როგორ გავიზარდე და შევიცვალე.
თუნდაც ეს ბოლო ისტორია ავიღოთ.
აქ ყველა სიყვარულზე წერს, მეც ვწერდი და ალბათ კიდევ დავწერ მაგრამ სხვა ფორმით და სხვანაირად.
აქამდე ზუსტად არ მესმოდა ამ გრძნობის რეალური არსი.
არც პირველ სიყვარულზე ვიცოდი რამე, ურთიერთობებზე და ასე შემდეგ.
ახლა როცა საკუთარ თავზე გამოვცადე ყველა გრძნობა, სიყვარული, იმდეგაცრუება, ტკივილი, მომატრება და სიყვარულის გამო თავის არ დაფასება, ისევ იმ ადამიანზე ფიქრი რომელმაც გული ორად გაგიხლიჩა და მიუხედავად ყველაფრისა საკუთარ თავში იმ იმედის ჩასახვის რომ ყველაფერი რაიმე მიზეზის გამო მოხდა, საკუთარი თავის სტყუილებში დაჯერება, და ბოლოს ყველაფრის გაქრობა, ყველაფერი სხვანაირად დავინახე.
არ ყოფილა ადვილი სიყვარული. არ ყოფილა ისეთი ლამაზი, ფერადი როგორსაც აქ ჩვენ ავღწერთ.
მშობლების დაკარგვის შიში იმაზე მტკივნეული და მძიმე ყოფილა ვიდრე აქ გადმოვცემთ ჩვენივე ფანტაზიების დახმარებით.
იმ ადამიანისთვის ყველაფეის მიცემა რაც კი შეგეძლო მიგეცა და ამის არ დაფასება, გადათელვა და შენი არაფრად ჩაგდება ისეთი მტკივნეული აღმოჩნდა რომ ვერც ვიფიქრებდი.
მაგრამ როგორც ხშირად ვიტყოდი, ყველა ურთიერთობა ახალ გაკვეთილს გვასწავლის და კიდევ უფრო გვზრდის გონებრივად.
მინდა ყველას ძალიან დიდი ბედნიერება გისურვოთ ცხოვრებაში, და ის პატარა პრობლემები რომლებიც ყველას გვაქვს უფრო დიდად არასდროს გადაქცეულიყოს.
გაუფრთხილდით საკუთარ თავებს, გულებს და პირველ რიგში ყოველთვის თქვენი თავი დააყენეთ უმაღლეს მწვერვალზე.
კიდევ ერთხელ დიდ მადლობას გიხდით ყველაფრისთვის(და ამ ყველაფერში ყველაფერი შედის)
იმედი მაქვს დასასრული მოლოდინს არ გაგიცრუებთ. შეიძლება ასეც მოხდეს, მაგრამ სხვანაირად არ შემეძლო.
ვიმედოვნებ ჩემი დაკარგული და თითქმის გაუჩინარებული მუზა ისევ დაბრუნდება და ახალი გრძნობებით და “ექფერიენსი”-თ უკეტეს ისტორიებს დამაწერინებს.
•••••••••••••••


ნაცრისფერ ქუჩებს მიწასთან ახლოს მყოფი მუქი ღრუბელი უფრო მეტად აბნელებდა, რამდენიმე წუთში ერთხელ ღრუბლებში თვალის მომჭრელი ელვის შუქი ანათებდა, მას კი წამებში ძლიერი გრუხუნიც მიჰყვებოდა. ტელეფონზე მოსული შეტყობინება ამინდის პროგნოზს ამცნობდა ხალხს და გარეთ სიარულისგან თავის შეკავებას მოუწოდებდა. ავტობუსის გაჩერებასთან მდგომი ქალი თანამოქალაქეებთან ერთად ატუზულიყო ტრანსპორტის მოლოდინში, ხშირად ტელეფონის ეკრანს უყურებდა, საათს ამოწმებდა, შემდეგ თხელი ქურთუკის ჯიბეში იბრუნებდა და თითებს შორის მოქცეულ სტარბაქსის ცხელ ყავას სვამდა. შემოდგომის ბოლო თვეში დღე ექვის ნახევარზე უკვე მთავრდებოდა, შემდეგ გაწელილი, უაზრო, უინტერესო და ერთფეროვანი ღამე დილის შვიდ საათამდე გრძელდებოდა. ასეთ მოღრუბლულ, ბნელ ამინდებში კი უფრო დიდხანს გრძელდებოდა ჩამოწოლილი სიბნელე, ამ ყველაფერს კი სიცივეც ემატებოდა. გაჩერებაზე მისულ ავტობუსში სწრაფად ავიდა, მგზავრობის გადახდის მერე ფანჯარასთან მოთავსებულმა საფეთქელი შუშას მიადო და თვალები დახუჭა. ავტობუსი გერმანიის პატარა ქალაქში, დორტმუნდში, ერთ-ერთ კორპუსთან მდებარე გაჩერებაზე გაჩერდა, იმ დროისთვის უკვე ძლიერად წვიმდა, ნახევარი წუთიც არ დასჭირვები უქოლგოდ ჩასული ქალის დასასველებლად. სციოდა, მაგრამ ტუჩებზე მაინც დასთამაშებდა ღიმილი წვიმის შეგრძნებისას. შენობაში შესულმა გასაღებით გააღო შიგნით, დერეფანში შესასვლელი კარი, შემდეგ ლიფტში შევიდა და მეოთხე სართულზე ასული პირდაპირ საკუთარი ბინის კარისკენ დაიძრა. გასაღებად გამზადებული გასაღები ხელში გაუშეშდა როგორც კი ოდნავ გაღებული კარი შეამჩნია, გულმა დარტმა გამოტოვა, რამდენიმე წამში კი გაორმაგებულად დაიწყო ფეთქვა. ნელა გააღო კარები და სიგარეტის კვამლის სუნიც მაშინვე იგრძნო. ფრთხილად დაიძრა მისაღებისკენ, რაც უფრო უახლოვდებოდა გულიც უფრო სწრაფად განაგრძობდა მოძრაობას. ირგვლივ სიბნელე იყო, ვერაფერს ხედავდა, მაგრამ მალევე გაარჩია სავარძელში მჯდომი სილუეტი, თითქოს მიხვდა კიდეც მის ვინაობას. გაუბედავად, ნელა აჰკრა თითი შუქის ასანთებს, წამებში განათდა ოთახი, სავარძელში ჩაფლული სიგარეტით ხელში მჯდომი კაცის სახეც გამოჩნდა, მის შემყურე ქალს კი სუნთქვაც გადაავიწყდა. ვერასდროს წარმოიდგენდა როდისმე იქ თუ ნახავდა, ისევ თუ შეხვდებოდა და იმ ცივ, ნაცრისფერ თვალებში ჩახედავდა. ისევ ისეთი იყო, ისევ ისეთი ცივი გამომეტყველება ჰქონდა, არა, ახლა ყინულივით გამხდარიყო, კვლავ არაფრისმთქმელი მზერით შესცქეროდა, ისეთით, მისი ხილვისგან ათრთოლებული ქალი ვერასდროს რომ ვერ იგებდა. დიდი დრო იყო გასული ბოლო ნახვის შემდეგ, ის დღე ახლაც თვალწინ ედგა, მაგრამ არ ესმოდა იმ დროს იქ რას აკეთებდა. ირგვლივ მის გარდა არავინ ჩანდა, ნათელი იყო უკვე ყველაფერი იცოდა კაცმა, რომელსაც ემოციები არ გააჩნდა. ახლა კი შიში იტანდა, შიში მისთვის ყელაზე ძვირფასი ადამინის დაკარგვის.
-შენ… - ძლივს გაბედა ხმის ამოღება ერთ ადგილზე მიყინულმა, სუნთქვა შეკრული აკვირდებოდა ოდნავ მოჭუტულ თვალებში და წარმოდგენა არ ჰქონდა რას ფიქრობდა იმ წუთებში.
-გამარჯობა, სესილია. - ცივი, უემოციო ტონალობით ჩაილაპარაკა, ისე რომ თვალი არ მოუშორებია მისთვის. ოდნავ ჩაეღიმა შესამჩნევად რომ შეეკრა სუნთქვა ქალს, გრძნობდა ყველა ემოციას რასაც იმ წუთებში განიცდიდა მისთვის საყვარელი ქალი. ამდენი წლის უნახავი ისე ენატრებოდა თავს ძლივს იკავებდა რომ არ მისულიყო და მოხვეოდა. თავის დაძლევაში სიბრაზე ეხმარებოდა რომელიც მასში მძაფრად ფუნქციონირებდა, მითუმეტეს იმ მომენტში. - დაჯექი. - საფერფლეში ჩააჭყ.ლიტა სიგარეტის მორჩენილი ნამწვი, თითები ერთმანეთში ახლართა და ტუჩებთან მიიტანა.
-აქ რა გინდა? - ნერწყვი მძიმედ გადაყლაპა კაცის შემყურემ. ასეთ პოზაში ჯდომისას დიდ სურვილს აღძრავა მასში, ისე როგორც წლების წინ. მაშინ თავს არ იკავებდა, ახლა კი ვინ იცის რა ფასად უჯდებოდა ერთ ადგილზე დგომა და უბრალოდ საუბარი.
-დაჯექი. - თითებს მოშორებული საჩვენებელი თითი სავარძლისკენ გაიშვირა, თან თვალს არ აშორებდა ქალს.
-არა.
-სესილია… - უცნაურად ჩაიცინა, თან თავი გააქნია ქალის შემყურემ.
-რა გინდა?
-დაჯექი ამის დედაც! - წინ მდგომ ხის მაგიდას ძლიერად დაარტყა გაშლილი ხელის გული, მოულოდნელობისგან კი ადგილზე შეხტა ქალი, მაგრამ სახეზე არსებული მიმიკა მაინც არ შესცვლია. პირიქით, უფრო ამაყი გამომეტყველება აიკრა, თავს მყარად დგომა შემოუთვალა, არაფრის მთქმელი მწვანე თვალებით ჩააშტერდა ბრაზისგან თვალებ ანთებულ კაცს და მასთან სასაუბროდ შეემზადა.
-თქვი აქ რისთვის ხარ და წადი ჩემი სახლიდან.
-ჯანდაბა. - სახეზე ჩამოისვა ხელები მისი საქციელით გაღიზიანებულმა, ნერვებზე მოქმედებდა სესილიას ასეთი ქცევა, თანაც მას შემდეგ რაც ყველაფერი გაიგო განვლილ წლებზე. - ნუ ცდი ჩემს მოთმინებას სესა, შენ იცი რომ გაბრაზებულზე შემიძლია ბევრი რამ გავაკეთო, ნუ მაიძულებ ისეთი რამის გაკეთებას რაც გატკენს.
-საკმარისად არ მატკინე? მეტი რაღა გინდა? მითხარი რა ჯანდაბა გინდა აქ ამდენი წლის შემდეგ! - ხმის ტონს საგრძნობლად აუწია, სახე უფრო გაუმკაცრდა და ის დაბნეული, შეშფოთებული ქალი წამებში გადაიქცა სხვა ადამიანად, ისეთად აქამდე რომ არ ენახა სავარძელში მჯდომ კაცს.
-აქ ჩემი შვილის წასაყვანად ვარ, ვაპირებ სამშობლოში დავაბრუნო, სახლში რომელიც მას ეკუთვნის, საკუთარ მამასთან, რომელიც თურმე დიდი ხნის გარდაცვლილი ყოფილა. არ ვიცოდი მკვდარი თუ ვიყავი.
-დიდი ხნის წინ მოკვდი. - ფეხსაცმელი გაიხადა, თან სველი ქურთუკიც გადაიწია მხრებიდან. იქვე, სავარძელზე მიაფინა, შემდეგ კაშნე მოიშორა ყელიდან და საყვარელ ნაცრისფერებს შეხედა. - გაბრიელს კი ვერსად ვერ წაიყვან, შენ მისი მამობის არანაირი საბუთი არ გაქვს, არც უფლება.
-დარწუმუნებული ხარ? - ოდნავ ჩატეხა ტუჩის კუთხე, ქალის სიტყვებისგან გულში ნაგრძნობი არასასიამოვნო ჩხვლეტა ვერაფრით დააიგნორა, რომელიც ნემსივით ჩაერსო და კიდევ ერთი ტკივილი მიაყენა, მაგრამ გარეგნულად კარგად შენიღბა.
-არ მაინტერესებს. გაბრიელს ჩემგან ვერავინ წაიყვანს. დაუფიქრებლად მოვკლავ იმას ვინც ჩემს შვილს ხელს დაადებს! შენ იქნები ეს თუ სხვა. მისთვის მამა ისედაც მკვდარია, შენი გამოჩენა კი არაფერს ნიშნავს. გაბრიელი ჩემია, მე ვარ მისთვის ყველაფერი და მისი გრძნობებიც მხოლოდ მე მეკუთვნის. ის არასდროს დამტოვებს, შენ თუ ძალით წაიყვან, შეგიძულებს. მე ვიყავი მის გვერდით ყოველთვის, მე და არა შენ! ეს ყველფერი კი ძალიან კარგად ესმის ხუთი წლის ბავშვს. იმაზე მეტი ესმის და იცის ვიდრე შენ წარმოგიდგენია.
-რა ეგოისტი ხარ. გაიქეცი, დამემალე, ახლა კი იმის თქმის უფლებას აძლევ შენს თავს რომ მე მისი მამობის უფლება არ მაქვს? - სიმწრით ჩაეცინა, ოდნავ გააქნია თავი, მერე კი ქვევიდან ახედა ჩუმად მყოფ ქალს. - შენ! - მკაცრად წამოიძახა, თან ფეხზე წამოდგა და კედელთან ატუზული ქალისკენ თვალებ ანთებული დაიძრა, ისე სწრაფად მიაუახლოვდა ვერსად გაქცევა ვერ მოასწრო დაბნეულმა. - შენ შვილი დამიმალე, ჩვენი შვილი, მომპარე მამობის უფლება, მთელი ეს დრო მის გარეშე გამატარებინე, ისე რომ წარმოდგენაც არ მქონდა მისი არსებობის შესახებ. წახვედი ჩემგან ყველაფრის უთქმელად და ისე დაიმალე ვერ გიპოვნე, იქამდე სანამ შენი დამპალი ძმის მეგობარი არ ვიპოვნე, რომელიც თურმე მთელი ამ დროსი მანძილზე გმალავდა. - სესილიას სახესთან ძალიან ახლოს იყო, ჩაწითლებული თვალები გასდიდებოდა, გაბრაზებული ხმადაბლა საუბრობდა და ხელებს ძლივს იმორჩილებდა რომ არ შეხებოდა.
-ანრი არასდროს გეტყოდა ჩემს ადგილმდებარეობას! - თვალებში სითხე ჩასდგომოდა, მაგრამ არაფრის დიდებით ახამხამებდა. კაცის სურნელიც ცხვირს უწვამდა და სურვილისგან ამწვარი თვალების გახელილ მდგომარეობაში შენარჩუნებაც უფრო ურთულდებოდა.
-პირიქით, მეხვეწებოდა გეტყვიო. - მის ჩაშავებულ თვალებში უცნაური სხივი გაკრთა და ოდნავ შეაშინა კიდეც კედელზე აკრული ქალი ამის დანახვამ.
-ახლა ამას მნიშვნელობა აღარ აქვს. წადი აქედან და აღარ დაბრუნდე. არ მინდა შენთან რაიმე საერთო მქონდეს.
-აქ მხოლოდ ჩემი შვილის გამო ვარ, მხოლოდ ის და მისი მომავალი მაინტერესებს, ჩვენ კი დიდი ხნის წინ დავასრულეთ. - ამღვრეულ მწვანე თვალებში უყურებდა ნაკანს, ყველაფერს გრძნობდა რასაც იმ წუთებში ქალი განიცდიდა, ხედავდა როგორ უნდოდა შეხებოდა, წამით დახედა მთრთოლვარე ტუჩებზე სურვილისგან ერთმანეთს რომ დაშორებოდა და ჰაერში ცხელ ჰაერს ფანტავდა. მალევე ამოუტივტივდა გონებაში განვლილი დრო და დენდარტყმულივით ისე მოშორდა ქალს არც შეხებია. - ხვალ ისევ მოვალ და ავარჩიოთ დღე როდესაც თბილისში დავბრუნდებით. - კართან მისულმა სწრაფად ჩაილაპარაკა, მაგრამ მისი პასუხი არ გაუგია. - გაქცევაზე არც იფიქრო. - ოდნავ გაატრიალა გვერდზე თავი, იატაკს მიშტერებული ქალის სილუეტი დალანდა, მერე კი ღია კარებში გავიდა და კარიც გაიხურა.
**************
კედელზე გამოფენილ ნამუშევრებს ხალხი ინტერესით შესცქეროდა, ერთი, ანდაც ორი ადამიანი დაკვირვებით ეძებდა ნახატში არსებულ არსს, აზრებს ერთმანეთს უზიარებდნენ, შემდეგ კი სხვა ნახატისკენ ინაცვლებდნენ. უამრავი ხალხი შეკრებილიყო ახალბედა მხატვრის გამოფენაზე, ჯერ მხოლოდ მეორედ აჩვენებდა საზოგადოებას თავის ნაშრომებს, მაგრამ იმდენად ლამაზი და დახვეწილი ხელწერა ჰქონდა, მალევე მიიზიდა ამ გარემოთი დაინტერესებული ხალხი.
-ლილ, ის კაცი ვინ არის. - მეგობრის გვერდზე მდგომი შეუმჩნევლად აპარებდა თვალს კაცისკენ, რომელსაც თითებში შამპანიურით სავსე ჭიქა მოექცია, მეორე ხელი ჯინსის ჯიბეში ჩაედო, წარბები ოდნავ დაეახლოვებინა და სერიოზული გამომეტყველებით უსმენდა წინ მდგომ მოსაუბრე კაცს. თოთქოს ეცნობოდა კიდეც, სადღაც ჰყავდა ნანახი, მაგრამ ვერაფრით იხსენებდა.
-კონსტანტინე პირველი, მამას პარტნიორია როგორც ვიცი. მოგეწონა არა. - ოდნავ გაიღიმა, თან დაბნეულ დაქალს შეხედა.
-სიმპატიურია.
-როგორც ვიცი ბევრს მოსწონს, თავისი შარმით ადვილად ხიბლავს ქალებს, მაგრამ სერიოზული ურთიერთობა არასდროს არავისთან ჰქონია. როგორც ამბობენ რამდენიმე თვის წინ და გარდაეცვალა, მას შემდეგ უფრო სერიოზული, ცივი და უგრძნობი გახდა. ნინიმ მითხრა რომ ღამით თავის კლუბშია, ყოველთვის თავის მეგობრებთან არის და უცხოს არავის იკარებს. ასე რომ ჩვენი კონსტანტინე ბევრისთვის სასურველი მამაკაცია, მაგრამ ბევრი ვერ იმსახურებს მის ყურადღებას.
-შენ? შენც მოგწონს?
-მე არა, ჩემს გემოვნებაში არ ჯდება, მე უფრო ღია ფერის კაცები მიზიდავს, ხომ იცი?
-მაშინ მე მომწონს. - მხრები აიჩეჩა უდარდელად და ლილიანს ხელკავი გამოსდო.
-ლილიან! - გვერდიდან მოესმა მამისის ხმა, ისიც წამსვე შეტრიალდა მისკენ.
-მალე დავბრუნდები.
-მიდი. - მომღიმარმა გააყოლა თვალი, შემდეგ იქაურობა მოთვალიერა, კიდევ ერთხელ შეათვალიერა შავგვრემანი, ნაცრისფერი თვალების მქონე კაცი, მერე კი ნახატების თვალიერებას მიუბრუნდა. თეთრი დერეფნის გავლისას ბოლოში დაკიდებულ ნახატს მიადგა, ცოტა ხანს უყურა არეულ ფერებს რომლებიც ერთმანეთს შესანიშნავად ერწყმოდა, რამდენიმე წამში კი საკუთარი თავიც ამოიცნო. მოულოდნელობისგან გული აუჩქარდა, თვალები მომენტალურად გაუბრწყინდა და ბედნიერებით აივსო. გაშეშებული შესცქეროდა და კიდევ ვერ იჯერებდა ნანახს. ვერც განძრევას ახერხებდა, ვერც გვერდზე გახედვას ლილიანის მოსაძებნად, უბრალოდ უყურებდა და სიხარულისგან ბრწყინავდა.
-თქვენი მეგობარი მართლაც შესანიშნავად ხატავას. - უეცრად გამოჩენილი კაცის ხმა ძალიან ახლოს შემოესმა, თან მისი ამონასუნთქიც იგრძნო მხარზე და ეკალმაც წამსვე დააყარა ტანზე.
-გმადლობთ. არ მეგონა თუ მხატავდა. - ოდნავ გაიღიმა და ქვევიდან ახედა კაცს. ისედაც ემოციური, უარესად აფორიაქდა როდესაც მის ნაცრისფერ სფეროებს გაუსწორა თვალი. უცნაური თვალები ჰქონდა, ცივი, არაფრის მთქმელი, არც ანათებდა, არც ჩამქვრალს ჰგავდა, მაგრამ ეტყობოდა მის სიღრმეში რაღაც ამოუცნობი იმალებოდა, რასაც ვერავინ ხედავდა.
-დიდი სიამოვნებით დაგხატავდით რომ შემეძლოს. - ტუჩებზე ღიმილმა გადაურბინა, თვალებში ვნება გაუკრთა, თან ქალის მოშიშვლებული მკერდი ყურადღებით შეათვალიერა.
-სამწუხაროა. - ნერწყვი ძლივს გადაყლაპა იმ სიტუაციის წარმოდგენისას სადაც ის შიშველი იჯდა და ეს გრძელ თითება კაცი მის ყველა დეტალს ტილოზე აღწერდა.
-მეფლირტავებით.
-რას ბრძანებთ. - ისე შეიცხადა თითქოს რამეში სდებდნენ ბრალს, ქვევიდან უყურებდა ოდნავ გაფართოვებული მწვანე თვალებით და კაცს თავგზას უბნევდა, რაც ნამდვილად არ სიამოვნებდა პირველს.
-კონსტანტინე. - ხელი გაუწოდა ქალს, მოუთმენლად ელოდა როდის შეეხებოდა ხელზე, ნერვებზე მოქმედებდა მისი ქცევა, მაგრამ დიდი ძალისხმევის შედეგად ამასაც იტანდა.
-სესილია ნაკანი. - ამაყად წარუდგინა საკუთარი თავი, თან კმაყოფილმა დახედა კაცს, რომელიც მტევანზე ეამბორა.
-სასიამოვნოა თქვენი გაცნობა.
-ჩემთვისაც. - თმა უკან გადაიყარა მეორე ხელით, კაცის თითებიც არ ტოვებდა მის ნაზ თითებს, ზედმეტად სიამოვნებდა მისი შეხება, საერთოდ არ უნდოდა მოშორებოდა, მაგრამ თავს ძალა დაატანა და ნელა გასწია ხელი უკან.
-შესამჩნევი მზერა გაქვთ.
-უკაცრავად? - კაცის გაგრძელებული საუბრით გაკვირვებული წამსვე თვალებში მიაჩერდა, კონსტანტინეს არა, მაგრამ ნაკანს უბჭყვინავდა მწვანე თვალები მისი ყურებისას.
-მთელი საღამოა მიყურებთ.
-იქნებ თქვენ ხართ ზედმეტად მგრძნობიარე. აქ უამრავი ქალია ვინც თქვენ გიყურებთ, დავიჯერო მხოლოდ ჩემი შეამჩნიეთ?
-ხომ ვთქვი, ზედმეტად შესამჩნევი მზერა გაქვთ. თან აქ არავის აქვს მწვანე, ბრჭყვიალა თვალები, მხოლოდ თქვენ, სესიალია. - ზევიდან დაჰყურებდა თავისი უცნაური მზერით, ატყობდა როგორ მოქმედებდა ქალზე, მიუხედავად იმისა რომ ნაკანი ემოციების დამალვას ცდილობდა. იმ ყველაფრის შემდეგ რაც მასზე ჰქონდა გაგებული, ახლა ზედმეტად ადვილიც კი ეჩვენა ქალის შებმა, ხელში ჩაგდება და მასზე კონტროლის მოპოვება. ყოველთვის უწყობდა ხელს გარეგნობა, მიღებული განათლება და მეტყველების უნარი. არ უყვარდა ბევრი საუბარი, მაგრამ როდესაც ხმის ამოღებას საჭიროდ თვლიდა ყველაფერს უკანა პლანზე ტოვებდა. ახლა სესილია ნაკანი სჭირდებოდა მიზნის მისაღწევად და სურვილის ასასრულებლად, რომელსაც არა მხოლოდ ის, სხვებიც ელოდნენ.
-ნუ მაწითლებთ. - წამსვე გამოაჩინა თეთრი კბილები, შემდეგ ტუჩზე იკბინა.
-ხომ ვთქვი, მეფლირტავებით.
-ისე როგორც თქვენ, ბატონო კონსტანტინე.
-საინტერესოა. - ოდნავ დააწვრილა თვალები, წინ ჩამოშლილი თმა, რომელიც მისი მარცხენა თვალის მთლიანად დანახვაში ხელს უშლიდა ორი თითით უკან გადაუწია, მერე კი ყურთან ახლოს ჩამოატარა.
-ნამდვილად, მაგრამ გთხოვთ, ნუ მეხებით. - სახე ოდნავ გვერდზე გასწია მისი თითების მოსაშორებლად, კვლავ იღიმოდა და სახტად დარჩენილ კაცს ისე შეჰყურებდა მოციმციმე თვალებით. - ცუდად არ გამიგოთ, არ მიყვარს როდესაც საპირისპირო სქესის წარმომადგენლები მეხებიან. - ქვედა ტუჩზე დაიჭირა კბილი კაცის სახეზე რომ არ გასცინებოდა. გაოცებული, დაბნეული მისჩერებოდა მომღიმარს და ფიქრებს ვერ ალაგებდა. არც კი იცოდა რა უნდა ეთქვა, თითქოს ყველა იმედი და გეგმა ჩამოენგრა. თავზარდაცემულს ჰგავდა ერთ ადგილას მიყინული და ახლა ხვდებოდა რატომ იყო სესილია ნაკანი უამრავი კაცისთვის მიუწვდომელი. ცოტა ხანს უყურებდა, ხმის ამოღებას ვერ ახერხებდა, თან აზრების დალაგებას ცდილობდა. გონებაში უტრიალებდა ქალის რეაქციები, შეუძლებლად თვლიდა მის სხვა ორიენტაციის მქონე ადამიანობას. არცერთი დეტალი გამორჩენია ყველაფრის დაკვირვების შედეგად და იცოდა ქალი არცერთ მის მოქმედებას ურეაქციოდ არ ტოვებდა. ბოლოს თითქოს გონება გაუნათდა, თავი ჩახარა, ოდნავ გაიღიმა და ნაცრისფერი თვალები მიაბყრო ქალს, რომელიც წამსვე დაიბნა.
-კარგი ხერხია მოსაბეზრებელი კაცების თავიდან მოსაშორებლად, თუმცა არ მეგონა ვინმე ასეთ ადამიანად თუ ჩამთვლიდა.
-ასე არ არის, უბრალოდ… - დაბნეულმა აქეთ-იქით მიმოიხედა, ბოლოს ისევ პირველის თვალებს წააწყდა და უარესად აერია გონება.
-ნება მომეცით სასმელზე დაგპატიჟოთ, ასე დანაშაულსაც გამოისყიდით.
-თავს დამნაშავედ სულაც არ ვგრძნობ.
-ეს არას ნიშნავს?
-დიახ ბატონო კონსტანტინე. თქვენთან ერთად დალევის სურვილი არ მაქვს. - თავისი თავით კმაყოფილმა თავი მაღლა ასწია, თითებში მოთავსებული შამპანიურის ჭიქა შეათამაშა, კაცი შემფასებლური მზერით შეათვალიერა, შემდეგ მის ანთებულ თვალებსაც შეხედა და კმაყოფილების შეგრძნებაც უფრო გაეზარდა.
-მინდა ვთქვა რომ გამაოცეთ.
-ვფიქრობ ჩემი თავი მეც გავაოცე. - ვითომ მისი საუბრით მობეზრებულმა უდარდელად ჩაილაპარაკა. სინამდვილეში კი ყველაფერი სურდა, ყველაფერზე თანახმა იყო მასთან ერთად, მაგრამ საკუთარ თავს არ ღალატობდა, თან ერთობოდა შექმნილი სიტუაციით. არ ჩანდა კონსტანტინე უარის მიმღები კაცი და ახლა იცოდა თვითონ პირველი ქალი იყო რომელმაც უარი მიაფარა სახეზე. აღარ უყურებდა, იქაურობას ათვალიერებდა, მაგრამ მის დაჟინებულ, მწველ მზერას გრძნობდა. გრძნობდა და ეს მზერაც მთლიან ორგანიზმს უფორიაქებდა.
-ნამდვილად პირველი ხართ. ვფიქრობ მომავალში ბევრ სხვადასხვა საქმეში ვიქნებით ერთმანეთისთვის პირველები, სესილია. ახლა კი თქვენის ნებართვით, დაგტოვებთ. - ძლივს შეინარჩუნა მოწოლილი ემოციები, ირონიულად მომღიმარმა ქალის ყურთან ახლოს ჩაილაპარაკა, შემდეგ მისი თითები მოიქცია თავისაში და მტევანზე ტუჩები ნაზად მიაწება, თანაც ხანგრძლივად და ჭინკებ ათამაშებული თვალებით ქვევიდან ახედა ლოყებ შეფარკლულ ქალს.
-ნახვამდის. - ნერწყვი მძიმედ გადააგორა და ძლივს თქვა ერთი სიტყვა, დაინახა კიდევ უფრო როგორ გაწელა ტუჩის კუთხეები კაცმა და წამებში ყურების წვაც იგრძნო.
-შეხვედრამდე. - მტევანზე მიფერების შემდეგ ხელი გაუშვა, თავი ოდნავ დაუკრა და იქაურობას გაეცალა.
-სად მიდიხარ შე ჩემა. - გარეთ გასულს მხარზე დაადო ხელი კაცმა, მაშინვე მიაბრუნა თავი გვერდზე ამომდგარისკენ, სახეზე შეათვალიერა, თითებს შორის მოქცეული სიგარეტი გაუწოდა, თავისთვის კი ახალი ღერი ამოაძვრინა კოლოფიდან.
-ჩვეულებრივი ქალია, თავს იფასებს და გონია ამით უფრო მომაწონებს თავს.
-იქნებ ვაბშე არ ცდილობს თავი მოგაწონოს. - ფილტვებიდან ამოშვებული კვამლი ჰაერში გაუშვა ჩაფიქრებულმა. მერე კი წარბშეკრულ მეგობარს შეხედა. - რა? ის რომ წაგეფლირტავა და დაგელაპარაკა, არ ნიშნავს იმას რომ მოეწონე.
-რა გინდა ანდრო?
-უბრალოდ სიმართლეს თვალებში ვუყურებ. - მხრები აიჩეჩა უდარდელად და მოპირდაპირედ მდგომ მაღალ შენობას მიაშტერდა.
-21 წლის არის, პატარაა, ურთიერთობებში გამოუცდელი.
-ზუსტად მაგიტომ უნდა შეეშვა.
-ვიცი რასაც ვაკეთებ, ან ჩემს გვერდით იყავი და ხმა არ ამოიღო, ან საერთოდ შემეშვი. - მშვიდად ჩაილაპარაკა. გვერდზე მდგომმა ნიკოლაიშვილმა ოდნავ შეატრიალა მისკენ თავი და ურეაქციოდ მდგომი სწრაფად შეათვალიერა, მერე საკუთარ თითებში მოქცეულ სიგარეტს დახედა. ჩაფიქრებულმა გამოქაჩა დიდი ნაფაზი, ბოლოს წინ გადახრილმა მიწას დაასრისა. აღარაფერი უთქვამს, იცოდა აზრი არ ექნებოდა მის არცერთ სიტყვას, პირველი მაინც იმას გააკეთებდა რაც ჩაფიქრებული ჰქონდა. ზეპირად იცოდა მისი ხასიათი, მიუხედავად მისი გარდაქმნისა, მაინც ყველაფერს ხვდებოდა და უგებდა ბავშვობის მეგობარს. ნამდვილი, ძველი კონსტანტინე დიდი ხნის წინ დაკარგა, მაგრამ უკვე მის ახალ ვერსიასაც შეჩვეოდა და მთლიანად შეესწავლა. არ მოსწონდა მისი განზრახვა, მისი გეგმები და ის თუ რას აკეთებდა, ან რის გაკეთებას აპირებდა, მაგრამ ბევრი საუბრის მიუხედავად მაინც ვერანაირი ცვლილება ვერ მოახდინა პირველის გონებაში. უყურებდა სრულიად ცივს, რომელსაც მხოლოდ ნაცრისფერი ფერი მოსდებოდა და ირგვლივ თავის ფერს ავრცელებდა. კონსტანტინეს გვერდით მასაც ედებოდა პირველის სინაცრისფრე და ყოველ ჯერზე წუხდა წარსულში მომხდარი მძიმე შემთხვევის გამო. - მეგისთან მივდივარ. - სიგარეტი შორს მოისროლა, კიბეები სწრაფად ჩაიარა და უკან მოუხედავად წავიდა იქვე გაჩერებული მანქანისკენ. შიგნით მოთავსებულმა სწრაფად დაძრა ავტომობილი, სველ ქუჩებში დიდი სიჩქარით გააქროლო, მხოლოდ მოსახვევში შესვლისას დააჭირა ტორმუზს და მანქანის უკანა მხარეც საგრძნობლად მოცურდა, ბორბლების ხმამაღალმა წუილმა კი იქაურობა მთლიანად მოიცვა. ქუჩებს დიდი სისწრაფით კვეთდა, გზას მისჩერებოდა და თავისი სურვილის საწინააღმდეგოდ გონებაში მწვანეთვალება ქალი უტივტივდებოდა. წლები იყო ბოლო ნახვის შემდეგ გასული, ალბათ 5 წლის, ან ცოტა მეტის იქნებოდა პირველად რომ ნახა სულ შემთხვევით. სვანეთის ლამაზ მთებს შორის აშენებული სახლის პატარა ეზოში მდომ ხეზე აცოცებულიყო თეთრ სარაფანაში გამოწყობილი მწვანე თვალება გოგო და აშკარად ჩამოსვლა უჭირდა. შორიდან უყურებდა იმ ზაფხულს ბებიის სანახავად ჩასული, კარგად ვერ ხედავდა ფოთლებში ჩამალულს, ვერც მის ბუტბუტს არჩევდა სიშორის გამო. ნელა მიუახლოვდა ასწლოვან ხეს, გოგოს ქვევიდან ახედა, რომელიც კატას ჩაბღაუჭებოდა, ეფერებოდა და ამშვიდებდა რომ მალე გამოჩნდებოდა ვინმე, ვინც ორივეს გადაარჩენდა.
-ჰეი, მანდ რას აკეთებ? - წარბ შეკრულმა ახედა პატარა კაცმა, რომელსაც სვანური ქუდი დაემაგრებინა თავზე.
-შენი საქმე არაა! - ცხვირ აბზუებულმა დახედა ზევიდან, თან კატა კიდევ უფრო მჭიდროდ ჩაიკრა გულში.
-გინდა დაგეხმარო? - თვალები აატრიალა გოგოს საუბარზე, თან ხედავდა როგორ ათვალიერებდა თავისი მწვანე თვალებით.
-არ მჭირდება.
-კარგი. - მხრები აიჩეჩა უდარდელად, ზურგი აქცია და წასასვლელად რამდენიმე ნაბიჯი გადადგა.
-მოიცადე! - მალევე შემოესმა მისი ხმა, ისიც ურეაქციოდ შეტრიალდა მისკენ. - დამეხმარე.
-მთხოვე.
-გთხოვ. - შეშინებულმა დაუფიქრებლად ითხოვა დახმარება, ჯერ გაკვირვებული უყურებდა კონსტანტინე, ბოლოს ხეს მიუახლოვდა, მოხერხებულად აძვრა ზედ და რამდენიმე წამში მის გვერდით აღმოჩნდა. - ჯერ კატა ჩაიყვანე ხო?
-კატა თვითონ ჩავა. - კიდევ ერთხელ აატრიალა თვალები, პატარა ქალბატონმა კი წამსვე წარბები შეკრა. - რა?
-მე მიოს გადასარჩენად ამოვედი აქ!
-დებილი ხარ? კატა ყველგან დაძვრება, როცა უნდა ავა, როცა უნდა ჩამოვა.
-დებილი შენ ხარ, კნაოდა და ვერ ჩამოდიოდა.
-გითხრა მიშველეო? - შუბლზე მიირტყა ხელი სესილია რომ დაეთანხმა. - დებილი ხარ.
-არ ვარ!
-მომიყვანე კატა.
-მიო ჰქვია!
-შენნაირი დებილია ხიდან ჩამოსვლა თუ არ შეუძლია. - ჩასვლისას ქვევიდან ახედა. ხედავდა როგორ ბრაზდებოდა გოგო, ამ ბრაზისგან სახეზე სიწითლე ედებოდა და უფრო დიდი სურვილი უჩნდებოდა მისი გაბრაზების.
-ჩემს ფეხსაცმელს გესვრი იცოდე!
-ჩამოხტი და დაგიჭერ.
-ვერ დამიჭერ, დავვარდები და მოვკვდები.
-ნუ გეშინია მოდი. მე შენზე დიდი ვარ და შემიძლია დაგიჭირო.
-მართლა?
-მალე. - მობეზრებულმა ხელები გაიშვირა წინ, გოგოც ნელ-ნელა გადმოიწია, ბოლოს ხის დიდი ტოტიდან ჩამოხტა და კონსტანტინეს მკლავებში მოექცა, მაგრამ წონასწორობის ვერ შენარჩუნების გამო ორივე ბალახზე დაეცა.
-კარგად ხარ? - შეშინებულმა პირზე აიფარა ხელი, მის ზევიდან მოქცეულიყო და თვალებ დახუჭულს მომლოდინედ დასცქეროდა.
-თუ გადახვალ კარგი იქნება. - ზურგის ტკივილის გამო ამოიგმინა, თან ცალი თვალი გაახილა.
-ბოდიში. - სწრაფად გადაცოცდა მისი სხეულიდან, მერე კი ბიჭის თავთან მუხლებზე მდგომი წინ გადაიხარა, ხელის გულებით მიწას დაეყრდნო და სახე მის სახესთან ახლოს მიიტანა. - გტკივა?
-არა. - მწვანე თვალებში უყურებდა სუნთქვა შეკრული, ადგილიდან ვერ ინძრეოდა, თან ვერ იგებდა რა ხდებოდა მის თავს.
-წავალ ხო?
-წადი.
-მადლობა.
-არაფერს. - კვლავ ისე შესცქეროდნენ ერთმანეს, ბოლოს ლოყაზე აკოცა სესილიამ და სწრაფად წამოდგა ფეხზე.
-ნახვამდის. - იქვე მოსიარულე კატა ხელში აიყვანა, მეორე ხელი დაუქნია იდაყვებით მიწაზე ამოსულ მწვანე ბალახზე დაყრდნობილს, შემდეგ სირბილით წავიდა სახლისკენ.
-პატარა, დებილი ბავშვი. - ფეხზე წამომდგარმა შარვალი გაიბერტყა, ქუდი შეისწორა და სახლისკენ მიმავალ გზას ნელა გაუყვა.

თავიდან ოდნავ გაეღიმა ამ მომენტის გახსენებისას, მაგრამ მალევე მოიცვა ბრაზმა, სიჩქარეს არაფრით უკლებდა, იქამდე სანამ ნაცნობ კორპუსს არ მიადგა. გაჩერებული მანქანიდან სწრაფად გადავიდა, შენობაში შესვლისთანავე ლიფტი გამოიძახა, მოთმინებით დაელოდა როდის ავიდოდა მერვე სართულზე ეს ნელა მოძრავი მოწყობილობა, უკვე ნერვებიც აღარ ჰყოფნიდა, ყველაფრისგან გაღიზიანებული შინაგანად ფორიაქს გრძნობდა, ვერაფრით ისვენებდა, ვერაფერი ამშვიდებდა. ერთ-ერთ კარებთან გაჩერებულმა კარზე ბრახუნი ატეხა და როგორც ყოველთვის ახლაც უფრო მალე გაჩნდა სხეულზე შემოხვეული შავი ატლასის ხალათით მყოფი ქალი კარის გასაღებად.
-არ შეგიძლია ნელა დააკაკუნო? - საყვედურით შეამკო შიგნით შესული კაცი, რომელიც მაშინვე საძინებლისკენ დაიძრა, პერანგის ღილებს იხსნიდა და წარბ შეკრული ხმასაც არ იღებდა. - კოსტა…
-ნურაფერს მკითხავ. - საძინებელში შესულმა ყველაფერი მოიშორა სხეულიდან, მერე კი სრულიად შიშველი დაიძრა კართან მდგომი ქალისკენ. - ყველაფერი მაღიზიანებს, შენც ნუ დამიმატებ, ეცადე მასიამოვნო და დროებით ყველაფერი დამავიწყო. - ხალათის შესაკრავი აუჩქარებლად შეუხსნა, მხრებიდან მოაშორა, ქალის მიმზიდველი ტანი მთლიანად შეათვალიერე და თითები მკერდზე მოუჭირა.
-როგორც გნებავთ. - ოდნავ გაიღიმა, თმებში შეუცურა ხელი, ტუჩებზე ვნებიანად წაეტანა, გახურებულ სხეულზე აეკრა და საწოლისკენ ისე წავიდა. ლოგინთან მისული წამებში ზედ ჩამომჯდარი აღმოჩნდა ხელის კვრისგან ვერ შეკავებული წონასწორობის გამო, მაშინვე შეცურდა მის შავ თმაში გრძელი თითები, რომლებმაც თავი კაცის სხეულისკენ მიაწევინეს. წვრილი თითები შემოხვია კაცის სასქესო ადგილს, ქვევიდან ახედა ვნებისგან თვალებ ანთებულს, მალე ტუჩებს შორის მოიქცია ა.სოს თავი, ბოლოს კი მთლიანად დაფარა და კაცის გმინვაც შემოესმა. თვალებ დახუჭული ღრმად სუნთქავდა, მიღებული სიამოვნებისგან ყველა აზრი ეფანტებოდა, უკვე სიამოვნების მწვერვალს მიღწეულმა ზევიდან დახედა ქალს დაბინდული თვალევით და დაცარიელებული გონება ისევ ქაოსმა მოიცვა როდესაც ყავისფერი სფეროების ნაცვლად, ნაცნობი, მწვანე, კაშკაშა თვალები დაინახა. იქამდე უყურებდა სანამ თვალები არ დაახამხამა ქალმა, შემდეგ ყველაფერი თავის ადგილს დაუბრუნდა, მაგრამ ის მომენტი მაინც არ გამქრალა გონებიდან. წელზე ჩავლებული ხელებით მაღლა ასწია ქალის სხეული, ზევიდან მოქცეულმა კბილები ძუ.ძუს თავზე მოუჭირა, ცალი ხელი ფეხებს შორის შეუცურა და ქალის კვნესამაც არ დააყოვნა. სხეული უთრთოდა, ყოველთვის თრთოდა პირველის შეხებისას, გონება დაბინდულ კაცს კი უფრო მეტად აღაგზნებდა. რამდენიმე წამში ძლიერი ხელის კვრით მეორე მხარეს გადააწვინა კაცი, მის სხეულზე თვითონ მოთავსდა და ყველაფერი თავის თავზე აიღო. სიამოვნებისგან თვალები მიენაბა როგორც კი კონსტანტინეს სხეულს შეუერთდა, მალე კი სულ მთლად გამოეთიშა იმ სამყაროს.
საწოლზე, სახით ჭერისკენ მწოლს გადასაფარებელი მხოლოდ ქვედა ნაწილს უფარავდა, თითებს შორის მოქცეულ სიგარეტს ნელა ეწეოდა ფიქრებში წასული, ქალის თითების შეხებას გრძნობდა მკერდზე, მაგრამ დიდ ყურადღებას არ აქცევდა.
-კოსტა, მოხდა რამე? - ქვევიდან ახედა კაცს, თან მხარზე მიაკრო ტუჩები. ხმას არ იღებდა პირველი, ყავისფერ თვალებში უყურებდა, ფიქრობდა ეთქვა თუ არა ის რასაც იმ წუთებში ფიქრობდა, მაგრამ ბოლოს თვალები ისევ ჭერისკენ მიმართა და დიდი ნაფაზიც გამოქაჩა.
-არაფერი.
-მატყუებ.
-თუ ამას ხვდები, ტყუილის მიზეზსაც მიხვდები.
-შეხვდი იმ გოგოს?
-კი, გავიცანი.
-მგონი ანდრო მართალს გეუბნება. ბრაზისგან დაბრმავებული ხარ და სრულიად უდანაშაულოს სიბინძურეში რევ. ქალის გრძნობებს არაფრად აგდებ.
-ეს არც მე მომწონს, მაგრამ სხვა გამოსავალი არ მაქვს.
-მათ ხომ ურთიერთობა არ აქვთ.
-ეგ დაზუსტებით არ ვიცით.
-რას ფიქრობ? - სიგარეტის მოწევაში გართულს პროფილზე მიაშტერდა. ოდნავ მოჭუტული თვალები გაასწორა პირველმა, ზევიდან დააჩერდა ქალს და სახე მთლიანად შეუთვალიერა.
-ლამაზი ხარ. - სერიოზული გამომეტყველებით უყურებდა მოულოდნელობისგან დაბნეულს, მერე კი ჩაიცინა ქალმა თვალები რომ აატრიალა და იდაყვი მიარტყა გვერდში.
-დარჩები? - საწოლზე წამომჯდარმა საცვალი ამოიცვა, ტუმბოზე დადებული სიგარეტის კოლოფიდან წვრილი ღერი ამოაძვრინა და საცვლის ამარა აივნისკენ დაიძრა.
-არა. - ნელა წამოდგა ფეხზე და ტანსაცმლის ჩაცმას შეუდგა. აივანზე გასასვლელ კართან მდგომი ქალი კი თვალს არ აშორებდა. ეწეოდა, კვამლს კი ოდნავ გაღებულ ფანჯარაში უშვებდა. იცოდა არ დარჩებოდა, მაგრამ ყოველ ჯერზე ერთიდაიგივეს ეკითხებოდა, პასუხი კი არასდროს იცვლებოდა. წლების მანძილზე უყვარდა კონსტანტინე, ვერც ახლა ივიწყებდა, მაგრამ საკუთარი გრძნობების შენიღბვას კარგად ახერხებდა და თავს აჩვენებდა კაცს თითქოს იგივე განზრახვით იყო მასთან როგორიც პირველს სურდა. - ხვალ გნახავ. - ქალთან ახლოს მისულმა ხერხემალზე ჩამოატარა თითები, მომღიმარს ლოყაზე აკოცა, უკანალზე მიარტყა ხელი და ოთახიდან უკანმოუხედავად გავიდა.
*****

ბარში მაღალ სკამზე შემომჯდარი მარტოდ მარტო უმკლავდებოდა სევდას, რომელსაც მთელი ცხოვრება დაატარებდა. მხოლოდ კათხა ლუდი იყო მისი პარტნიორი იმ საღამოს, ის ეხმარებოდა დროებით გონების გათიშვაში. უინტერესოდ იშორებდა ყველას ვინც მიუახლოვდებოდა, რადგან იმ დროს არანაირი სურვილი არ ჰქონდა საუბრის, ანდაც ვინმესთან კონტაქტის. ალკოჰოლს შეუჩვეველ სხეულზე ადვილად იმოქმედა ლუდის ერთმა კათხამ, შემთვრალი ნელა ჩასრიალდა მაღალი სკამიდან, პატარა ჩანთა მხარზე გადაიკიდა და გასასვლელისკენ წავიდა. გარეთ გასულმა ხარბად შეისუნთქა ცივი ჰაერი, ოდნავ გაუგრილა სასმლისგან შეხურებული სხეული, მაგრამ ნაბიჯების გადადგმა უფრო გაუჭირდა. ცივ ჰაერზე უფრო მეტად იმოქმედა ალკოჰოლის გრადუსმა, მთლიანად გააბრუა ქალის სხეული, მაგრამ ყველაფრის მიუხედავად მაინც დაიძრა გადატვირთული გზისკენ. მომავალ ტაქსს ხელი აუწია, მანქანაც მალევე გაჩერდა მის ფეხებთან და უკანა სავარძელზე გაჭირვებით მოთავსდა, თან მძღოლს სასურველ ადგილას წაყვანა სთხოვა. მალე ვერის სასაფლაოსთან გააჩერა კაცმა მანქანა და უკანა სავარძელზე მჯდომ გოგოს გადახედა.
-გინდა გამოგყვე?
-არა გმადლობთ. - ფული დაუტოვა და სწრაფად გადავიდა მანქანიდან, ფეხით გაუყვა საფლავებს შორის გაყვანილ ბილიკებს, შემდეგ კი სიბნელეში გაუჩინარდა. ჩანთიდან ამოღებული ტელეფონი გაანათა და მალევე წააწყდა საყვარელ სახეს. საფლავს შემორტყმულ ქვის დაბალ ღობეს გადააბიჯა, ბრტყელ ქვის ზედაპირზე ჩამოჯდა და კაცის სახეს მიაჩერდა. ზუსტად ისეთი იყო როგორიც ახსოვდა, სიმპატიური, მკაცრი, ლამაზი სახის ნაკვთებით. რაც უფრო იზრდებოდა სულ უფრო რწმუნდებოდა რომ ყველაფრით მას ჰგავდა, ეს ფაქტი კი ძალიან აბედნიერებდა. ყველაფერს მისცემდა ახლა ისევ ცოცხალი, მის გვერდით რომ ყოფილიყო. ის იყო ერთადერთი ადამიანი რომელიც ყველაზე მეტად უყვარდა და სწორედ ის დაკარგა ყველაზე ადრე. ჩაფიქრებული იჯდა საფლავის ქვაზე მიშტერებული როდესაც ფეხის ხმა შემოესმა უკნიდან. სწრაფად შეატრიალა თავი, იქაურიბა მოათვალიერა, მაგრამ ვერავინ დაინახა. თავიდან იფიქრა რომ მოეჩვენა, შემდეგ ისევ განმეორდა ხმები, ამჯერად უფრო ახლოდან და შიშმაც წამსვე მოიცვა მისი სხეული. - არის ვინმე მანდ?! - ხმამაღლა დაიძახა, ხმა კიდევ უფრო უახლოვდებოდა, მამის საფლავთან ატუზული დაძაბული სხეულით ელოდა როდის გამოჩნდებოდა ის რაც ამ ხმას იწვევდა. ბოლოს მაღალი სილუეტი დალანდა, რომელიც მისკენ მიიწევდა, ტელეფონში ჩართული ფარანი მიანათა სახეზე და მისი ამოცნობისას ჯერ შეხტა, შემდეგ კი მთლიანად მოუდუნდა სხეული.
-აქ რას აკეთებ ამ დროს? ნორმალური ხარ?
-შენ თვითონ რას აკეთებ, შემაშინე. - მკერდზე მიიდო ხელი და ჰაერი დიდი რაოდენობით ჩაისუნთქა.
-მარტო ხარ? - შეეტყო რომ თვითონაც დამშვიდდა, სიგარეტს მოუკიდა და სესილიას გვერდზე მოთავსდა.
-არა, ნახე რამდენი ხალხია გარშემო. ჩემი ფიქრებიც ჩემთან არიან. - ოდნავ გაუღიმა, თან კაცის პროფილს არ აშორებდა თვალს. არანაირი გრძნობა არ აჩნდა სახეზე, მთლიანად ცარიელი და ცივი იყო, მაგრამ მაინც მოდიოდა მისგან უცნაური სიმხურვალე, რომელიც სხეულს უფორიაქებდა გოგოს.
-ვინ არის? - მშვიდად ჰკითხა, სიგარეტის კვამლი ჰაერში გაუშვა და საფლავის ქვას ჩაფიქრებული მიაჩერდა.
-მამაჩემი.
-ამ დროს მის გამო ამოხვედი აქ? - თვალებ მოჭუტულმა გადახედა, სავსე მთვარის ნათების დამსახურებით მისი თვალების ფერიც გაარჩია, არ გამოჰპარვია სისველე, რომელიც ჭაობის ფერ თვალებში ჩასდგომოდა, მთვარის სინათლეს ირეკლავდა და ის სფეროებიც უბრწყინავდა.
-დღეს მისი გარდაცვალების მეცამეტე წლის თავია. ჩემს გარდა მას არავინ ჰყავს. მშობლები დიდი ხნის წინ დაიღუპნენ, და ჰყავდა რომელიც 16 წლის ასაკში გათხოვდა, გაიპარა და მას შემდეგ მამაჩემს აღარ უნახავს. მოძებნა სცადა, მაგრამ დღემდე არ გამოჩენილა.
-და შენ?
-მე? მე შემთხვევით მოვევლინე ამ სამყაროს. რომ არა მამაჩემი, ალბათ დედა მომიშორებდა, ან გამაშვილებდა. დაბადების შემდეგ მამამ წამიყვანა, ასე იყვნენ შეთანხმებულები. - ჩაეცინა თავის წარსულის გახსენებისას. - რვა წლამდე მამასთან ვიზრდებოდი, ის იყო ჩემი ყველაფერი, მისი სიკვდილის შემდეგ კი ჩემი ბავშვობა დამთვავრდა. ხშირად მოვდივარ აქ, ვიხსენებ მასთან ერთად გატარებულ დროს და ვხვდები რომ ძალიან ცოტა მოგონება მაქვს, ზოგი დავიწყებულიც კი და ამის გამო ძალიან ვწუხვარ.
-სად წახვედი მისი გარდაცვალების შემდეგ?
-დედამ წამიყვანა, მასთან ვცხოვრობდი. ძმა მყავს, გიო, და ნარკომანი მამინაცვალი. - არასასიამოვნო შეგრძნებამ დაუარა მისი გახსენებისას, ოდნავ შეიშმუშნა, თვალი მამის სახეს გაუსწორა და მწვანე სფეროები ისევ აემღვრა. იგრძნო რაღაც რიგზე ვერ იყო, ჩაფიქრებული მიაჩერდა გოგოს პროფილს. იცოდა ჯერ ადრე იყო რამის კითხვა, ამიტომ თავი შეიკავა კიდევ ერთი კითხვის დასმისგან, ფეხზე წამოდა და დანაღვიანებულს ხელი გაუწოდა.
-წამოდი, წავიდეთ.
-სად? - უყოყმანოდ ჩაკიდა ხელი, შეხებისთანავე სხეულში სასიამოვნო ტალღამ დაუარა, სურვილი გაუჩნდა სხეულზე მიკრობოდა და აღარასდროს მოშორებოდა. ეუცნაურა ეს გრძნობა არასდროს გასჩენია ვინმესთან ყოფნის ასეთი სურვილი. სასმლის ზემოქმედების ქვეშ მყოფი ქვევიდან უყურებდა არეული მზერით, ფეხზე ადგომისას იგრძნო როგორ დაუარა ფეხებში უცნაურმა გრძნობამ და ძლივს შეინარჩუნა სიმყარე.
-შენ სად გინდა? - წელზე მოხვია ხელი და საფლავებს შორის გზა გაიკვალა ტელეფონის ფარნის დახმარებით.
-სახლში არა.
-კარგი. - სასაფლაოდან გასულმა გზის მეორე მხარეს გაჩერებულ მანქანასთან მიიყვანა სესილია, კარები გაუღო, ჩაჯდომაში მოეხმარა, შემდეგ თავისი ადგილი დაიკავა, გვერდზე მჯდომი წამებში შეათვალიერა, თან მანქანა დაქოქა, შემდეგ იქაურობას მოშორდა. ხმას არცერთი იღებდა, სრული სიჩუმე გავრცელებულიყო შავ სალონში, ორი წყვილი თვალი საქარე მინას მისჩერებოდა, შინაგანად ორივეს აწვებოდა გრძნობა რომელიც ერთმანეთთან საუბარს აიძულებდა, მაგრამ ორივე ჯიუტად დუმდა. შეუმჩნევლად აპარებდა კაცისკენ თვალს, ხან სიჩქარეებში გადამრთველზე მოთავსებულ კაცის მტევანს უყურებდა და ძლივს ეწინააღმდეგებოდა სურვილს რომელიც ხელის ჩაკიდებისკენ მიუთითებდა. საჭესთან მჯდომი კონსტანტინე თავისუფლად მართავდა საჭეს, არანაირი დაძაბულობა არ აწუხებდა, მაგრამ გრძნობდა გვერდზე მჯომი ქალის ფორიაქს. შუქნიშანთან გაჩერებული რამდენიმე წამით გადახედავდა ხოლმე ურცხვად, შემდეგ კვლავ გზას გაჰყურებდა. ბოლოდ მისი ჩაცინების ხმა შემოესმა და თავ ჩახრილს წამსვე გახედა. - რა?
-რამდენიმე დღის წინ თქვენობით ვესაუბრებოდით ერთმანეთს, დღეს კი ისე მომადექი თითქოს დიდი ხნის ნაცნობი ვიყო, ახლა კი შენს მანქანაში ვზივარ ნასვამი, არც კი ვიცი აქ რას ვაკეთებ, სად მოგყვები, ან საერთოდ შენთან რა მინდა. - სავარძლის საზურგეს მიადო თავი მომღიმარმა, თვალები დახუჭა და ჰაერი დიდი რაოდენობით შეისუნთქა.
-რამდენიმე დღის წინ, ანუ დიდი ხანია გიცნობ. - თვალი ჩაუკრა მასზე მიშტერებულს, მერე კი ერთი ბარის წინ გააჩერა მანქანა. ხმის ამოუღებლად გადავიდა მანქანიდან, სესილიაც გაჭირვებით გადაჰყვა, კართან მისულს გვერდში ამოუდგა და კიდევ ერთხელ დასძლია სურვილი რომელიც კაცის თითებზე შეხებას სთხოვდა.
-აქ…
-ცოტა ხალხი და მშვიდი გარემოა. - გაღებულ კარში შეატარა. შიგნით საკმაოდ ბნელოდა, პატარა ოთახს მხოლოდ მუქი ლურჯი განათება ანათებდა, ერთმანეთისგან მოშორებით მდგომ მაგიდებთან ორი, ან ოთხი სკამი იდგა, ზოგს სწორი სავარძლებიც ჰქონდა, ზედ კი ფიქრებში წასული, თავ ჩაღუნული ხალხი იჯდა, ზოგი მარტოდ მარტო უმკლავდებოდა გულის დარდს, ზოგი მოპირდაპირედ მჯდომს უზიარებდ. ნამდვილად მშვიდი, მყუდრო გარემო იყო, ისეთი წყნარად რომ გაგრძნობინებდა თავს. ერთ ადგილზე გაშეშებულს კვლავ წელზე მოხვია ხელი და ერთ-ერთი მაგიდისკენ დაიძრა. სკამზე დაჯდომაში მიეხმარა, თვითონ მის მოპირდაპირედ დაჯდა, მალე ოფიციანტიც წამოადგათ თავზე, კონსტანტინემ კი წინ მჯდომ ქალს მიაბყრო მზერა. - რას დალევ.
-ლუდს.
-ორი ლუდი და თქვენი ჩიფსები თავის სალსასთან ერთად. - ქვევიდან ახედა მიმტანს, ისიც მალევე მოშორდა იქაურობას.
-საჭესთან ხარ.
-პრობლემა არ არის. - მშვიდად ჩაილაპრაკა, თან სკამის საზურგეს მიეყრდნო და ისე დააკვირდა ჩაფიქრებულ ნაკანს.
-შენ რატომ იყავი იქ?
-სად?
-სასაფლაოზე. - თვალები აატრიალა კაცის პასუხზე, ეტყობოდა საუბრის სურვილი არ ჰქონდა, არც მისი ხასიათი გავდა წინანდელს. ხვდებოდა რაღაც აწუხებდა, ცივი იყო, არანაირ რეაქციას არ გამოხატავდა მისი მიმიკები, თითქოს იმ წუთებში საერთოდ დაჰკარგვოდა ცხოვრების ხალისი და იქ ჩუმად ჯდომის გარდა არაფერი სურდა.
-გავისეირნე. - მხრები აიჩეჩა, მიტანილ ლუდის კათხას ხელი მოკიდა და რამდენიმე ყლუპი მოსვა. - დათვრები.
-ისედაც ალკოჰოლის ზემოქმედების ქვეშ ვარ ახლა, თუ დავუმატე არაფერი მოხდება.
-გაითიშები.
-ზუსტად ეგ მინდა. - ოდნავ გაიღიმა, ჯამში მოთავსებული სიმინდის ჩიფსი აიღო, სალსაში ამოავლო და მაშინვე დააგემოვნა. - გემრიელია, ასეთი არასდროს გამისინჯავს.
-მექსიკურია, ჩემი მეგობარი მუშაობდა მექსიკურ რესტორანში და იმ რეცეპტით ამზადებენ ახლა აქ.
-ანუ ეს შენი მეგობრისაა. - თვალი შენობას მოავლო, კონსტანტინეც მდუმარედ დაეთანხმა.
-ჰო.
-კარგი ადგილია, ბევრჯერ ამივლია გვერდი, ინტერიერი მაინცდამაინც არ უვარგა გარედან და ალბათ ამიტომ.
-წიგნი ყდით არ უნდა შეაფასო, ხომ იცი. ხშირად ზოგი რამ შიგნიდან უფრო ლამაზია ვიდრე გარედან, და პირიქით.
-მახსოვს ხშირად მეუბნებოდა მამა ამ სიტყვებს. - ოდნავ გაიღიმა, თან ლუდი მოსვა.
-ახლა ვისთან ცხოვრობ?
-ჩემს მეგობართან.
-დიდი ხანია?
-როგორც კი თვრამეტი წლის გავხდი სახლიდან წავედი. - ნერწყვი ძლივს გადაყლაპა მაგიდის ზედაპირს მიშტერებულმა, ყელის ჩასაწმენდად ცივი სასმელი გამოიყენა, ვერც გაიაზრა თვალები როგორ აემღვრა, შემდეგ სწრაფად ახედა მასზე მიშტერებულ კაცს და ძლივს შეკავებული ცრემლები მაინც წამოუვიდა. - მინდა მამა ცოცხალი იყოს… მე… ვერ ვიტან იქაურობას… - ტუჩი აუთრთოლდა ჩუმად ატირებულს. დაბინდული თვალებით ლუდს დაჰყურებდა, კადრები გონებაში გაუჩერებლად ტრიალებდა და უფრო ამძიმებდა იმ ყველაფრის გახსენება რაც იმ სახლში გამოიარა.
-სესილია. - ქალის რეაქციით დაბნეულმა მტევანზე მოკიდა ხელი, არ იცოდა რა გაეკეთებინა, მისი ამ მდგომარეობაში ყურებისას გული უცნაურად ეკუმშებიდა, ცოტა ხანს მოძრაობას წყვეტდა, შემდეგ გაორმაგებულად იწყებდა. გრძნობდა რაღაც ისეთი გადახდა ქალს რასაც ვერ ივიწყებდა და თავის ვარაუდზე დაფიქრებაც არ უნდოდა.
-მაპატიე, თავს ვერ ვაკონტროლებ… - უკან გასწია ხელი, შემდეგ ცრემლები შეიმშრალა, მაგრამ შიგნიდან მოწოლილი ემოციები მარილიანი სითხის გარეთ გამოშვებას მაინც არ წყვეტდა.
-აიღე. - სალფეტკი გაუწოდა გოგოს, საფულიდან ამოღებული ფული იქვე დადო, ფეხზე წამომდგარმა სესილიაც წამოაყენა და გასასვლელისკენ დაიძრა, თან მიმტანს მაგიდისკენ ანიშნა. არ ეგონა ყველაფერი ასე თუ განვითარდებოდა. ბევრი რამ არ იცოდა ნაკანზე, წარმოდგენა არ ჰქონდა რა ხდებოდა მის თავს, არც ის იცოდა ასეთი ემოციური თუ იყო ქალი და ამდენ გრძნობას მალავდა ერთი შეხედვით მხიარული, გათამამებული გოგო. ახლა სრულიად შესცვლოდა აზრები, მანქანაში მჯდომი თვალს ქალისკენ აპარებდა, უნდოდა რამე ეთქვა, მაგრამ სიტყვებს ვერ პოულობდა. - სესილია.
-დაივიწყე გთხოვ. - ხელი აიქნია ისე რომ კაცისთვის არც შეუხედავს, პირველიც დადუმდა რამდენიმე წამით, მერე კი წითლად ანთებულ შუქნიშანთან გააჩერა მანქანა და ნაკანს სახეზე დააკვირდა.
-ჩემთან წამოხვალ? - თვალებ გაფართოვებულ ქალს თვალი გაუსწორა, ჯიუტად არ აშორებდა თვალს მწვანე სფეროებს და თავისი არაფრის მთქმელი გამომეტყველებით შესცქეროდა.
-მე… არ ვიცი…
-ვფიქრობ დღეს მარტო არცერთი არ უნდა დავრჩეთ. - ცოტა ხნის ყურების შემდეგ კვლავ გზას გახედა და გაზის პედალსაც ნელა დააჭირა ფეხი.
-თუ მომიყვები შენზე, წამოვალ.
-რა გაინტერესებს ჩემზე? საინტერესო არაფერია.
-მე ასე არ ვფიქრობ, იმაზე საინტერესო ჩანხარ, ვიდრე სხვა, ჩემს გარშემო მყოფი ადამიანები.
-სამი კითხვა-პასუხი, გაწყობს?
-სრულიად საკმარისია. - კმაყოფილმა ჩაილაპარაკა, თან საზურგზეს მიადო თავი. ხმა აღარ ამოუღიათ სახლამდე, მხოლოდ დინამიკებიდან გამოსული წყნარი მელოდია არღვევდა სიჩუმეს. სასიამოვნოდ იფანტებოდა ირგვლივ და მათ სხეულებსაც ედებოდა.
დროსთან ერთად ალკოჰოლიც გამოდიოდა ქალის სხეულიდან, სესილიაც ბოლომდე ვერა, მაგრამ ძველ მდგომარებასთან შედარებით ფხიზლდებოდა. ბოლოს დიდ შავ რკინის კარებთან გააჩერა მანქანა, ხმის ამოუღებლად გადავიდა მანქანიდან, ნაკანს კარი გაუღო და ხელი გაუწოდა. წვრილი თითები მოათავსა კაცის ხელის გულზე, ფეხზე მყარად დადგომის შემდეგ კი კვლავ უკან გასწია ხელი შეუმჩნევლად, მაგრამ კონსტანტინეს მაინც არ გამოჰპარვია მისი მოქმედება. გაღებულ კარებში პირველი სესილია შეატარა, მერე კი დიდ ეზოში შესულმა იქვე გაჩენილ მძღოლს გასაღები გაუწოდა. სახლში შესვლისთანავე კედელზე მოთავსებული შუქის ასანთებით გაანათა ოთახი და სამზარეულოსკენ დაიძრა.
-დალევ რამეს? - შუშის თაროებზე მოთავსებულ ვისკის ბოთლებიდან ერთ-ერთს შემოხვია თითები, ერთი ჭიქა გამოიღო და ღია ყავისფერი სითხით შეავსო.
-არა, მადლობა. საკმარისად დავლიე დღეს. - დაძაბულმა ხელის გულები წელიდან მენჯებამდე ჩაიტარა, თან იქაურობას უცებ მოავლო თვალი. - აქ მარტო ცხოვრობ?
-ჰო. - თითებს შორის მოქცეული სასმლით სავსე ჭიქით მიმოდიოდა სამზარეულოში. დიდ ფინჯანში ჩაის პაკეტი ჩადო, შემდეგ მადუღარიდან ცხელი წყალი დაასხა, ერთ-ერთი უჯრიდან ამოღებული პატარა კოვზით შაქარი ჩაუყარა, ფრთხილად მოურია და მისაღებისკენ დაიძრა.
-მარტო როგორ ცხოვრობ ამხელა სახლში, სიცარიელის შეგრძნება არ გაქვს?
-მაქვს. - სავარძელში ჩამჯდარმა ფინჯანი სესილიას გაუწოდა, სავარძლის საზურგეს მიეყრდნო და სასმელი მოსვა. - ჩემი და ცხოვრობდა ჩემთან ერთად, სახლი არასდროს იყო ცარიელი. მისი გარდაცვალების შემდეგ ყველგან სიცარიელე გავრცელდა.
-ვწუხვარ.
-ორი კითხვა დაგრჩა. - სწრაფად შეცვალა საუბრის მიმართულება რადგან ამ თემაზე საუბარი არ სურდა. მასზე მიშტერებულ ქალს თვალი გაუსწორა, ნაკანმა კი წამსვე სხვა მხარეს გაიხედა და კონსტანტინეს გაღიმებაც მოახერხა. ინსტიქტურად ეღიმებოდა მის შეფარკლულ ღაწვებზე, რომელიც თეთრ კანს ძალიან უხდებოდა. მაშინვე ხეზე კატით ხელში მჯდომი გოგო ახსენდებოდა და ღიმილის შეკავება კიდევ უფრო უჭირდა.
-ღმერთო… - ლოყებზე მიიდო ხელები, მაგრამ ვერაფრით დაიწყნარა აწითლებული სახე. - ნუ მიყურებ ასე.
-როგორ? - თვალები ოდნავ დააწვრილა, აფორიაქებულ ქალს მწვანე სფეროებში ჩააშტერდა, თან კბილები ქვედა ტუჩს დააჭირა. დაინახა როგორ გადაიტანა თვალები მის ტუჩებზე, ნერწყვი მძიმედ გადააგორა ყელში ქალმა და რამენიმე წამის შემდეგ გონზე მოსულმა კვლავ სხვა მხარეს გაიხედა.
-რომელია შენი საყვარელი ფერი?
-არ ვიცი… არასდროს დავფიქრებულვარ. - მოულოდნელი კითხვით დაბნეულმა ჩაილაპარაკა, ვერ მიხვდა ეს კითხვა რატომ დაუსვა, ეგონა ისეთ რამეს ჰკითხავდა რომელზე პასუხის გაცემაც არ მოუნდებოდა, ისიც კი იფიქრა რომ ქალი მის ცხოვრებაში ღრმად ჩახედვას მოისურვებდა, ეგონა თავის დას ან რაიმე მსგავს საკითხს შეეხებოდა, ყველაფერს წარმოიდგენდა, მაგრამ ამას ვერ.
-ახლა დაფიქრდი, სხვა შემთხვევაში პასუხს არ ჩავთვლი.
-ალბათ ნაცრისფერი. მახსოვს ბავშვიბაშიც ყველაფერი ნაცრისფერი მქონდა, მგონი ახლაც ასე მაქვს. - ჩაფიქრებულმა ჩაილაპარაკა, შემდეგ კვლავ თვალი გაუსწორა სესილიას.
-რისი გაკეთება გიყვარს, რა მოგწონს, ან რას აკეთებ ხშირად?
-გამოფენები მომწონს, ბევრ საინტერესო ნამუშევარს ვაწყდები. დილით სირბილი, ფილმის მარტო ყურება და ხატვა მიყვარს.
-შენ მითხაირ რომ არ შეგეძლო.
-ალბათ მქონდა მიზეზი დამალვის. - მხრები აიჩეჩა უდარდელად, თან ოდნავ გაეცინა სესილიას შეკრულ წარბებზე. უცნაური გარეგნობა ჰქონდა, მწვანე თვალები ყოველთვის უკაშკაშებდა, გაღიმებისას მთლიანად ბრწყინავდა ისეთი ლამაზი იყო, შეფარკლული ლოყები კი უფრო საყვარელს ხდიდა.
-და ახლა? შეგიძლია დამხატო? - გაუაზრებლად გამოსდო ქვედა ტუჩს კბილები, კონსტანტინეც წამსვე მათ მიაშტერდა და მისი ტუჩების დაპატრონების სურვილიც მაშინვე გაუჩდა.
-ჯერ არა. - სწრაფად მოეგო გონს, მზერა კვლავ მის თვალებზე გადაიტანა და თავისი ნაცრისფერი სფეროებიც ოდნავ მოჭუტა. - იქამდე არა სანამ არ მეტყვი რატომ ვერ იტან კაცის შეხებას.
-მე… მაშინ ვიხუმრე.
-მატყუებ. - უდარდელად ჩაილაპარაკა, თან სასმელი მოსვა. ჯიუტად მიაშტერდა თვალებ ჩაწითლებულ ქალს, მოუთმენლად ელოდა პასუხს, მაგრამ პასუხის გაცემას აგვიანებდა ნაკანი. ბოლოს თავ დახრილმა ქვევიდან ახედა ჩაწითლებული თვალებით პირველს, ცოტა ხანს უყურა ბოლოს კი ოდნავ გაიღიმა.
-თუ ამას ხვდები, იმასაც მიხვდები რატომ გატყუებ. - თვალი არ მოუშორებია პირველისთვის, ისიც დაბნეული შესცქეროდა. გონებაში თავისი სიტყვები უტრიალებდა და ახლა უფრო მეტი ინტერესი უჩნდებოდა მის მიმართ.
-კარგი, მაშინ დაველოდოთ დღეს როცა შენ აღარ მომატყუებ და მე დაგხატავ. - სავარძელში გასწორებულმა ჯიბიდან ამოღებული სიგარეტის კოლოფიდან ერთი ღერი ამოაძვრინა, ნელა მოუკიდა, შემდეგ ასანთი კოლოფთან ერთად მაგიდაზე დადო, კვლავ სავარძლის საზურგეს მიეყრდნო, ხელები სავარძლის სახელურებზე მოათავსა და ფეხი ფეხზე გადაიდო. ერთმანეთს მდუმარედ შესცქეროდნენ თვალებში, სიტყვას არცერთი ძრავდა, ისეთი სიწყნარე იყო თვითონ სიჩუმის ხმასაც გაიგებდით. ცოტა ხნის ყურების შემდეგ ნელა წამოდგა ფეხზე ნაკანი, მყარი ნაბიჯებით მიუახლოვდა სავარძელში მჯდომ კაცს, ხელისგულებით სავარძლის სახელურებს დაეყრდნო და კონსტანტინეს სახესთან დაიხარა. ძალიან ახლოს იყო, ერთმანეთის სუნთქვას სახეზე გრძნობდნენ, კვლავ არაფრის მთქმელ მზერას ცვლიდნენ, თან თავს ძლივს იკავებდნენ ერთმანეთის ტუჩებს არ შეხებოდნენ.
-ამის ცოდნა არ გჭირდება ბატონო კონსტანტინე, არასდროს გეტყვი და ვერასდროს გაიგებ იმას რისი თქმაც არ მსურს.
-დარწმუნებული ხარ? - თვითონ მისწია სახე ქალის სახესთან, თვალები ოდნავ დააწვრილა, შემდეგ მის ტუჩებზე გადაიტანა მზერა და მისი შეგრძნების სურვილისგან მთლიან ტანში ჟრუანტელმა დაუარა.
-რა გინდა... - ხმა ჩამწყდარმა ნერწყვი ძლივს გადააგორა და საბოლოოდ პირველის ტუჩებზე გაუშეშდა მზერა.
-შენ? შენ რა გინდა სესილია? - იმდენად ახლოს იყო საუბრის დროს მის გახურებულ ბაგეებს სულ ოდნავ ედებოდა ტუჩებით. ამხელა სურვილი არცერთი ქალის მიმართ არ ჰქონია, თავის გაკონტროლება უჭირდა, რაც აქამდე არასდროს დამართნია და ამის გააზრება გულის ფეთქვას უორმაგებდა.
-მე… ძილი და დასვენება. - სწრაფად გაიწია უკან, მთლიანად მოშორდა კაცს, მათ შორის ადგილი რამდენიმე მეტრით გაზარდა, მაგიდაზე მოთავსებულ ფინჯანს თითები შემოხვია და მაღალ კედელში ჩასმულ ფანჯარას მიუახლოვდა. საკუთარი გულის ცემა ესმოდა, შუშის კარებიდან გამოჩენილი ლამაზი ბაღის ხედს ათვალიერებდა, მაგრამ გონებაში სულ სხვა მომენტები უტრიალებდა. დაბუჟებულ ტუჩებზე კბილებს ძლიერად იჭერდა, პირველად იყო კაცთან ასე ახლოს თავისივე სურვილით და ეს ყველაფერი ყველაფერს უფორიაქებდა.
-წამოდი, საძინებელს გაჩვენებ.
-შეგიძლია ჩემთან ერთად კინოს უყურო? - ფეხზე წამომდგარს ლოყებ შეფარკლულმა შეხედა, პირველი კი დაბნეული შესცქეროდა, ფიქრებს ვერ ალაგებდა და არ იცოდა რა ეპასუხა. განვლილი დღით გადაღლილს წყლის გადავლების და საკუთარი საწოლის შეგრძნების გარდა არაფერი სურდა, საერთოდ არ იყო ფილმის ყურების ხასიათზე, მაგრამ ისეთი მომლოდინე თვალებით მისჩერებოდა ქალი, უარს ვეღარ ეუბნებოდა.
-წამომყევი. - ბოლოს დანებებლუმა ჰაერი დიდი რაოდენობით ჩაისუნთქა, სასმლის ბოთლს ხელი დაავლო და განიერ დერეფანს გაუყვა. ერთმანეთთან ახლოს მდებარე ორი კარიდან ერთი გააღო, იქვე მდგომ სესილიას თავით ანიშნა შესულიყო, შემდეგ თვითონაც უკან გაჰყვა კიბეებზე დაშვებულს, ბოლო საფეხურთან მისულმა შუქის ასანთებს ხელი აჰკრა და მალევე კომფორტულად მოწყობილ კინოში ამოჰყო თავი. მუქ ნაცრისფერ ოთახში დიდი დივანი იდგა რამდენიმე სავარძელთან ერთად, წინ შუშის მაგიდა, მოპირდაპირედ კი მთლიან კედელზე დიდი ეკრანი იყო მიმაგრებული. - რისი ყურება გინდა? - ფეხზე მდგომმა მალევე გაანათა ეკრანი და დივანზე მოთავსებულ გაოცებულ ქალს ზევიდან დახედა.
-შეიძლება მე ჩავრთო? - თვალებ გაბრწყინებული მიაჩერდა ჩაფიქრებულ კაცს, რომელსაც ვერ გადაეწყვიტა მინდობოდა თუ არა.
-კარგი. - ბოლოს დანებებული შუქის ჩასაქრობად დაიძრა, დიდი ეკრანის განათების წყალობით უპრობლემოდ მივიდა დივანთან, მძიმედ დაეშვა რბილ ზედაპირზე, სასმლით შევსებული ჭიქიდან სწრაფად გამოცალა ალკოჰოლი, შემდეგ დივნის საზურგეს მიეყრდნო და ეკრანს მიაჩერდა. ნაცნობი ფილმის დანახვისას ოდნავ გაეღიმა, მაგრამ არაფერი უთქვამს, ქალის მომდევნო მოქმედებას ელოდებოდა. როგორც კი ფილმი დაიწყო მაშინვე კონსტანტინეს მსგავსად მოთავსდა დივანზე. დიდხანს ვერ გაძლო ერთ პოზაში, უამრავჯერ შეიცვალა ადგილი, ბოლოს კი გამბედაობა მოიკრიბა და პირველს მიუახლოვდა, მაგრამ მის მხარს მიყრდნობა მაინც ვერ გაბედა. - მოდი. - უცებ მიუხვდა ფიქრებს ნაკანს, ისედაც დიდი ხანი უყურებდა როგორ ცდილობდა ნელ-ნელა მიახლოვებას. დივნის საზურგეზე გაშალა მკლავი, სესილიამაც სწრაფად მიადო კეფა მხარზე და ვითომც არაფერი ისე განაგრძო კინოს ყურება. წამსვე ნესტოებში შეუძვრა ქალის თმის სასიამოვნო სურნელი, იმდენად სასიამოვნო თავი ძლივს შეიკავა ცხვირი რომ არ ჩაერგო მასში და ფილტვები მთლიანად მისი სურნელით არ შეევსო. გახევებული იჯდა, გამოძრავებასაც ვერ ბედავდა იქამდე სანამ ქალის ხმამაღალი სუნთქვა არ შემოესმა. გაკვირვებულმა დახედა ზევიდან, შემდეგ გაუბედავად მოხვია მხარზე ხელი, ისიც პირველისკენ უფრო ახლოს მიიწია, სახე კაცის ყელში ჩარგო და ჰაერი დიდი რაოდენობით შეისუნთქა. სუნთქვა შეკრულმა აღარ იცოდა როგორ მოქცეულიყო, ინსტიქტურად ჩარგო ცხვირი მის თმაში და მისი სურნელის შეგრძნებისას მაშინვე თვალები მიენაბა. - ჯანდაბა, რას ვაკეთებ. - სწრაფად გაატრიალა თავი გვერდზე, მკლავი კვლავ დივნის საზურგეზე დააბრუნა და კინოს ყურება განაგრძო. რამდენჯერმე დახედა მძინარეს, რომელიც მშვიდად ფშვინავდა. სახეზე ეტყობოდა იმ წუთებში არაფერი ადარდებდა, კონსტანტინეს გონებაში კი სრული ქაოსი შექმნილიყო, ხედავდა ყველაფერი საპირისპიროდ მიდიოდა და ის ეჭვები მართლდებოდა რომლებიც სესიალიასთან შეხვედრამე გასჩენოდა. ვერაფრით ივიწყებდა პატარა გოგოს წლების წინ რომ ნახა, ყოველი მისი ქცევა ხეზე კატის გადასარჩენად ასულ ბავშვს ახსენებდა და ახლა გონებით გულთან ბრძოლა უწევდა, რაც კარგად ვერ გამოსდიოდა. ბოლოს ფიქრით გადაღლილს ისე ჩაეძინა ვერც მიხვდა და არც დილამდე გაღვიძებია გათიშულს.

გულზე სიმძიმის შეგრძნებამ გამოაღვიძა, მთლიანი სხეული დაბუჟებოდა და მოძრაობის საშუალება მთლიანად წართმეოდა. თვალი ოდნავ გაახიდა და მაშინვე თავის მკერდზე მოთავსებულ თავს წააწყდა. ირგვლივ მიმოიხედა, ოთახს კვლავ ოდნავ განათებული ეკრანი ანათებდა. წარმოდგენა არ ჰქონდა რომელი საათი იყო, ვერც ადგომას ახერხებდა მაგიდაზე დადებული ტელეფონის ასაღებად, იმასაც ვერ ხვდებოდა ასეთ პოზაში როგორ ან როდის მოთავსდა. შეეცადა ოდნავ წამოწეულიყო ისე რომ ქალისთვის ძილი არ დაეფრთხო, მაგრამ მის მოძრაობაზე წამსვე გონს მოვიდა ნაკანი, ფილტვები ჰაერით გაივსო, დამძიმებული ქუთუთოები გაჭირვებით დააშორა ერთმანეთ, თავი ოდნავ წამოსწია გარემოს აღსაქმელად, იქაურობა მოათვალიერა თვალებ მოჭუტულმა, ბოლოს ნაცრისფერ სფეროებსაც წააწყდა და გონზეც წამსვე მოვიდა.
-მე… მაპატიე… ვერ გავიგე როდის ჩამეძინა, ან ასე როგორ…
-არაფერია, ვერც მე მივხვდი როგორ ჩამეძინა. - როგორც კი სხეულიდან მოშორდა ქალი მაშინვე წამოიწია, ტელეფონს დასტაცა ხელი და განათებულ ეკრანს დახედა. - ამდენი დიდი ხანია არ მძინებია. - სახეზე ჩამოისვა ხელები, იქვე დადებული სესილიასთვის განკუთვნილი გაციებული ჩაი მოსვა და ერთ წერტილს მიშტერებულ ქალს შეხედა.
-რომელი საათია.
-სამი დაიწყო. - ატკიებული კისერი მოისრისა, მუხლებზე იდაყვებით დაყრდნობილმა ხელები თმაში შეიცურა და ცოტა ხანს თვალები დახუჭა. რამდენიმე წამში თითების შეხება იგრძნო კისერზე, რომლებმაც მასაჟის კეთება დაიწყეს. პირველმაც უცებ შეხედა გვერდულად, მერე კი თავი გაასწორა და სასიამოვნოდ მოძრავ თითებზე გადაიტანა ყურადღება.
-კიდე გტკივა?
-ცოტა.
-ჩემი ბრალია.
-არაფერია, მიჩვეული ვარ სავარძელზე ძილს. - თვალ დახუჭულმა ჩაილაპარაკა, მერე ნაკანის თითებიც მოშორდა და თვითონაც ფეხზე წამოდგა, თან გამოტოვებული ზარებიდან ერთ-ერთზე გადარეკა. - რა ხდება?.. მეძინა… ხო, გავითიშე და გამოვიძინე. - სესიალიას გაუსწორა თვალი, ისიც ჯიუტად შესცქეროდა. - რატომ მირეკავდი?.. რა საყვარელი ხარ… - თვალები აატრიალა მეგობრის ანერვიულებულ, ამავდროულად გაბრაზებულ ხმაზე. - სახლში ვარ… არა, მარტო არ ვარ… დამელოდე. - სწრაფად გაუთიშა ტელეფონი, შარვლის უკანა ჯიბეში ჩაიდო, სიგარეტის კოლოფიდან ერთი ღერი ამოაძვრინა, თან დიდი ეკრანიც გამორთო. - ჩემი მეგობარი მოვიდა, პრობლემა ხომ არ გაქვს?
-არა. - სწრაფად იუარა, მერე კი კიბეებისკენ დაძრულ კაცს აედევნა.
-დღეს რა დღეა?
-შაბათი.
-ჯანდაბა… ჩემი დამხმარე ქალი დღეს არ მუშაობს… რას დალევ? - პირველ სართულზე ასული კარისკენ წავიდა, სესილია კი ჩაფიქრებული მიშტერებოდა მის ზურგს. - შეგიძლია თავი ისე იგრძნო როგორც საკუთარ სახლში.
-ანუ მე თვითონ გავიკეთო ყავა. - მომღიმარმა დაუქნია თავი, კონსტანტინეს კი არც მიუხედავს უკან, შეკრული მუშტიდან ცერა თითი აუწია და ისე ანიშნა რომ შეეძლო ყველაფერი გაეკეთებინა.
-სად ხარ აქამდე? - როგორც კი კარები გაუღი მაშინვე წარბ შეკრულმა აუარა გვერდი, ჯიბიდან სანთებელა ამოაძვრინა და ისე გაუწოდა არაფრის თქმა არ დააცადა.
-დაბლა ვიყავი.
-რაღაც შეიცვალა მაგრამ ვერ ვხვდები რა. - იქაურობა მოათვალიერა, ბოლოს ერთ ადგილზე მდგომს მიაშტერდა.
-ტრა.კში ვარ. - სამზარეულოსკენ ანიშნა თავით, ანდრომ კი წამსვე წარბები ასწია და მოუთმენლად დაელოდა სტუმრის გამოსვლს, რომელიც სამზარეულოში იმყოფებოდა.
-ის არის? - ჩუმად ჩაილაპარაკა, პირველმა კი წამსვე თავი დაუქნია თანხმობის ნიშნად. - აქ რა უნდა?
-გრძელი ისტორიაა… უბრალოდ… მე დამერხა. - ნერვიულად გადაისვა თავზე ხელი, დიდი ნაფაზი გამოქაჩა, ცოტა ხანს ფილტვებში გაიჩერა, შემდეგ დამშვიდდა, სახეც დაიწყნარა და სავარძელში ჩაეშვა.
-გამარჯობა. - მისაღებში შესულმა ოდნავ გაუღიმა იქვე მჯდომ ანდროს.
-ანდრო. - ფეხზე წამომდგარმა ხელი გაუწოდა, შემდეგ კვლავ თავის ადგილს დაუბრუნდა.
-სესილია.
-სასიამოვნოა შენი გაცნობა. მაპატიეთ, ცუდ დროს მოვედი, უბრალოდ ვინერვიულე.
-არაფერია.
-კი, ცუდ დროს მოხვედი.
-ორი შეხვედრა გამოტოვე, არავის ზარს არ პასუხიბდი და რა გეგონა უდარდელად ვიჯდებოდი? - წარბ შეკრულმა შეხედა ძმაკაცს, სესილია რომ არ ყოფილიყო კარგად გამოლანძღავდა, მაგრამ იცოდა არც კონსტანტინე დააკლებდა პასუხს. - წავედი და საღამოს გნახავ.
-საღამოს რა ხდება?
-მეგის დაბადების დღეა კოსტა.
-ნუ მეროჟები რა, გადავიღალე და ვეღარ გამოვფხიზლდი.
-გუშინ იქ იყავი არა? - ფეხზე წამომდგარმა ზევიდან დახედა მეგობარს, მის ჩაწითლებულ თვალებზე ჰაერი დიდი რაოდენობით ჩაისუნთქა, მერე კვლავ ერთ ადგილზე მდგომ გოგოს შეხედა. - თუ მოახერხებ ჩვენი მეგობრის დაბადების დღეზე გეპტიჟები. - ჯერ სესილიას უყურებდა, შემდეგ თვალებ ანთებულ ძმაკაცს დახედა. - შეხვედრამდე.
-ნახვამდის. - ოდნავ გაუღიმა, თვალი გააყოლა გასასვლელისკენ წასულს, შემდეგ ნელა მიუახლოვდა დივანზე მდჯომს, გვერდზე მიუჯდა და ყავა გაუწოდა. - ვიფიქრე უშაქრო გეყვარებოდა.
-მეგონა დაგავიწყდი. - მომღიმარმა ახედა, სესილიამ კი გაუბედავად შეუცურა თმაში ხელი და კაცის სახესთან ახლოს მიიწია.
-დილით ყავას არ ვსვამ… გიხდება.
-რა? - მის მწვანე თვალებს მიაჩერდა, რომლებიც თავის სახეზე მოგზაურობდნენ.
-ღიმილი. - თითები ჩამოატარა საფეთქლიდან ლოყაზე. - აქ გეჩხვლიტება. - თითი დაადო ოდნავ ჩაღრმავებულზე, შემდეგ მთლიანი მისი ლოყა ხელის გულში მოიქცია. - უცნაური ღამე იყო. - ცერით მიეფერა ლოყაზე, თან მის თვალებში იძირებოდა.
-წამოხვალ? - ვერაფრით შეიკავა თავი რომ არ გაღიმებოდა და კიდევ ერთხელ აჩუქა ქალს თავისი სასწაული ღიმილი, რომელსაც ბევრი ვერ ხედავდა.
-ვფიქრობ ზედმეტი და ნაჩქარებია ჩემი შენს მეგბობრებთან წაყვანა. ჩვენ ერთმანეთისთვის არავინ ვართ, ჩემი იქ წაყვანა სისულელეა, შენც კი არ გიცნობ.
-გინდა რომ გამიცნო?
-არ ვიცი.
-იცი მე რა მინდა? - ამჯერად თვითონ მიეფერა ლოყაზე, ცერი ტუჩებზე გადაატარა, მერე კი თვალებში ჩახედა.
-მითხარი.
-სხვა დროს ვისაუბროთ. - სწრაფად მოაშორა ხელი, ფეხზე წამოდგა და საკუთარი საძინებლისკენ წავიდა. - წყლის გადავლებას ვაპირებ, თუ გინდა შემომიერთდი.
-სხვა დროს იყოს, ახლა წავალ. - მომღიმარმა ჩაილაპარაკა, კონსტანტინეც წამსვე გაჩერდა, გაოცებული ნელა შეტრიალდა ქალისკენ და თვალში მაშინვე კბილებს შორის მოქცეული ტუჩები მოხვდა. სუნთქვა შეეკრა, გულმა ფეთქვა შეწყვიტა, ქალის სხეული შეათვალიერა რომელიც გონებაში სრულიად შიშველი წარმოედიგინა. შემდეგ რამდენიმე დღის წინ მის ფეხებთან მდგომი მოლანდებული ქალი ამოუტივტივდა გონებაში და ჟრუანტელმაც წამსვე დაუარა სხეულში. იგრძნო როგორ აუდუღდა სისხლი, საკუთარი სასქესო ორგანოს გამყარებაც იგრძნო და სწრაფად შეტრიალდა.
-მალე შევხვდებით და დამიჯერე, ეგ სხვა დრო ძალიან მალე დადგება. - სწრაფად დაიძრა საძინებლისკენ, ნაკანი კი ერთ ადგილას გახევებული იდგა, ჯერ კიდევ იმ ადგილს მისჩერებოდა სადაც ბოლოს კონსტანტინე დაინახა, სუნთქვა შეკრული იდგა და კიდევ ვერ იჯერებდა რომ ის სიტყვები თვითონ წარმოსთქვა. გამოფხიზლებულმა სახეზე ჩამოისვა ხელები, თავისი ნივთები მოიძია და სახლიც მალევე დატოვა.
აბაზანაში მდგომს თავი გრილი წყლ.ისთვის შეეშვირა, მარცხენა ხელის გულით კედელს მიყრდნობოდა და გახურებული სხეულის დაწყნარებას ცდილობდა. ელოდებოდა როდის დამშვიდდებოდა, როდის დაუბრუნდებიდა ძველ მდგომარებას ფეხზე მდგომი ა.სო და საკუთარ თავს დასცინოდა ასეთ სიტუაციაში მოხვედრის გამო. ვერ ხვდებოდა როგორ მოქმედებდა მასზე ქალი, არასდროს ჰქონია მსგავში შემთხვევა, თინეიჯერობის ასაკშიც კი, ახლა კი საკუთარ ჰორმონებსაც ვეღარ აკონტროლებდა. ბოლოს ონკანიც დაკეტა, საძინებელში შესული თავის მოწესრიგებას შეუდგა. როგორც კი ყველაფერი დაამთავრა წასასვლელად მოემზადა, უკვე გასასვლელს უახლოვდებოდა ეზოში მდგომ საქანელაზე მჯდომი სილუეტი დიდი ფანჯრიდან რომ დალანდა და სწრაფად დაიძრა მისკენ.
-მეგონა დიდი ხნის წინ წახვედი. - იქვე ხის სავარძელზე მოთავსდა, სიგარეტს მოუკიდა და ანდროს მიაჩერდა. - არ გცივა?
-აქეთ გამოვედი და რამდენჯერმე შემთხვევით შემოვიჭყიტე.
-შემთხვევით? - წარბები ასწია პირველმა, თან თვითონაც ეცინებოდა ისეთი სახით უყურებდა ანდრო.
-თვალი გამომეპარა… რა გიკვირს შე ჩემა, პირველად გხედავ ასეთ სიტუაციაში ქალთან ერთად და დამაინტერესა როგორი იყავი.
-რა დაინახე მერე? - თავი გააქნია ბოლოს, ანდრიამ კი თვალები დააწვრილა, გაჩუმდა, ჩაფიქრებული მისჩერებოდა და კონსტანტინეს ფორიაქსაც გრძნობდა.
-დაგერხა სი.რო? - თვალებში მიშტერებოდა, ხედავდა ამ კითხვაზე პასუხის გაცემას არ აპირებდა, თვითონაც შესანიშნავად ხვდებოდა ყველაფერს. კიდევ ერთხელ შეიწყალა მეგობარი და სხვა კითხვაზე გადავიდა. - მიდი, მოყევი.
-რა მოვყვე?
-თავს ნუ იშტერებ. უყურე შენ, ასე მოქმედებს ეს გოგო?
-გეყოფა. - სერიოზული გამომეტყველებით მიაშტერდა და მზერითვე აგრძნობინა რომ საქმე სახუმაროდ არ იყო. ადნრომაც მაშინვე დაასერიოზულა სახე, ფეხი ფეხზე გადაიდო და მომლოდინედ მიაჩერდა მეგობარს. - არის რაღაც რაც შენთვის არ მითქვამს… - მუხლებს იდაყვებით დაეყრდნო, თავზე გადაისვა ხელი, მერე კი ანდროს ახედა. - სესილია… ის გოგოა სვანეთში რომ ვნახე.
-რა? - გაოცებულმა პირი დააღო მოსმენილისგან. არაფერი გაუკვირდებოდა, რომ ეთქვა ერთ დღეში შემიყვარდაო ისიც არ გაუკვირდებოდა ისე როგორც ამ ამბავმა გააკვირვა. მაშინვე მიუხვდა ყველაფერს ბავშვობის მეგობარს. მთელი თავისი ცხოვრების მანძილზე ასეთი აფორიაქებული არასდროს უნახავს მუდამ უემოციო პირველი, ბავშვიბაშიც კი ერთიდაიგივე გამომეტყველებით დადიოდა, ყველაფერს ცივი გონებით ხვდებოდა, ახლა კი მთლიანი სხეულით ფორიაქობდა და ვერაფრით ჩერდებოდა.
-ჰო, ხეზე რომ ავიდა კატის ჩამოსაყვანად.
-ჯანდაბა… რამდენი ხანია იცი? ან რატომ არ მითხარი?
-პირველად რომ ვნახე მისი სურათი მაშინვე ვიცანი… არ ვიცი, იმდენად ვიყავი გაბრაზებული დავ.იკიდე. მეგონა შევძლებდი ამ ფაქტის დაიგნორებას… მაგრამ არ შემიძლია. - სახეზე ჩამოისვა ორივე ხელი. - ჯანდაბა ისე მოქმედებს ჩემზე თავს ვერ ვაკონტროლებ. რაც უფრო მეტს ვიგებ მასზე უფრო სხვანაირი მეჩვნება და ფიქრები მერევა. აღარ ვიცი რა გავაკეთო.
-ჯანდაბა. - კიდევ ერთხელ გაიმეორა, თან თვალს ვერ აშორებდა კოსტას.
-არაფერი მითხრა გთხოვ, ისედაც არ ვარ კარგად… გიშინ ღამე სასაფლაოზე ვნახე… მამამისის საფლავთან ტიროდა და ისე არ მსიამოვნებდა მისი ტირილი სახლში წამოვიყვანე. სულ სხვანაირია, ვფიქრობ იმაზე მეტი აქვს გადატანილი ვიდრე რომელიმე ჩვენგანს, მაგრამ მალავს.
-მაინც რას მალავს.
-რომ ვეხები კრთება, ჩემს შეხებას გაურბის, ვფიქრობ საერთოდ კაცის შეხებას გაურბის რაღაც მიზეზის გამო, მითხრა დედასთან და მამინაცვალთან ვცხოვრიბდი მამაჩემის გარდაცვალების შემდეგო, შეიძლება ეს კაცია მისი ამ ქცევის მიზეზი.
-ვინ არის მამინაცვალი, იმ ნაბი.ჭვრის მამა?
-არ ვიცი. ალბათ ის ვისთან ერთადაც ახლა ცხოვრობს დედამისი.
-ფიქრობ სესილიაზე ძალადობდა?
-ზუსტად ვიცი. - არასასიამოვნო შეგრძნებამ დაუარა სხეულში, სახეზეც დაეტყო ის ყველაფერი თუ რას განიცდიდა იმ დროს.
-და ახლა რას ფიქრობ კოსტა, რა გინდა იმ გოგოსგან?
-არ ვიცი, მინდა ჩემთან მყავდეს სულ.
-შეგიძლია დაი.კიდო ის ფაქტი რომ იმ დამპალის დაა?
-მგონი უკვე შევძელი… უბრალოდ, ვგრძნობ რომ მჭირდება… ჯადნაბა, ასე არასდროს მისიამოვნია ქალთან ძილით. - სიცილით შეხედა პირ დაღებულ მეგობარს. - ნუ მიყურებ ეგრე ძმურად.
-ჯანდაბა.
-გეყოფა რა… გუშინ ფილმის ყურება მთხოვა და ჩაეძინა მერე.
-კინოს უყურე სესილიასთან ერთად? - გაოცებისგან თვალებიც კი გაუფართოვდა, პირველმა კი თვალები აატრიალა.
-ჰო…
-ახლა ვხედავ როგორც მოქმედებს შენზე.
-ეგ კიდევ არაფერია, ჩემზე ეძინა. - ქვედა ტუჩზე დაიჭირა კბილები ანდროს სახეზე სიცილის შესაკავებლად.
-როგორ? მეგისთანაც კი არასდროს გძინებია ამდენი წლის მანძილზე.
-დიდი სიამოვნებით დავიძინები ყოველ ღამე სესისთან.
-რამე ჯადო ხომ არ გაგიკეთა… -დაეჭვებულმა შეათვალიერა მეგობარი, მსგავს სიტუაციაში პირველად ხედავდა და ისიც არ იცოდა მოსწონდა თუ არა ასეთი. - არ მოგყავს დღეს?
-არა. თვითონ არ უნდა, რადგან ჯერ მეც არ მიცნობს.
-ჭკვიანი გოგოა.
-ისედაც არ წამოვიყვანდი… საერთოდ რატომ უთხარი. - წამსვე მოირგო ძველი გამომეტყველება და საკუთარ თავსაც დაუბრუნდა. - ჩემთან შეუთანხმლებლად, თან მეგის დაბადების დღეზე.
-კარგი, არ დავფიქრებულვა. - ხელები ასწია დანებების ნიშნად. - რას აპირებ საბოლოოდ.
-სესილიას ამ საქმიდან ვაშორებ.
*
-უკვე ვფიქრობდი რომ აღარ მოხვიდოდით. - ტანზე მომდგარ კაბაში გამოწყობილი იუბილარი ჯერ ანდროს მოეხვია, შემდეგ მომღიმარ კონსტანტინეს.
-შენს დაბადების დღეს როგორ გამოვტოვებდი. - ლოყაზე მიაკრო ტუჩები. - ბრწყინავ. - მთლიანად აათვალიერა, მერე კი წელზე მოხვეული ხელით იქ მსხდომ ხალხთან მიიყვანა და სხვების მოსანახულებლად მეგის დროებით მოშორდა.
-სხვანაირი მეჩვენები. - გვერდზე მჯომი ინტერესით შეათვალიერა. თითქოს ჩვეულებრივ გამოიყურებოდა, მაგრამ მაინც იყო მასში რაღაც შეცვლილი რასაც შეყვარებული ქალი ადვილად ამჩნევდა.
-სხვანაირი, როგორი? - სასმელი მოსვა, თან მეგის გადახედა, თვალები მის დეკოლტიდან მომზირალი მკერდისკენ გაექცა, ქვედა ტუჩს კბილები გამოსდო და ანთებული თვალებით კვლავ ქალს მიაჩერდა.
-ჯანდაბა, ნუ მიყურებ ეგრე. - ფეხი ფეხზე გადაიდო სუნთქვა შეკრულმა, კონსტანტინემ კი მტევანში მოიქცია მისი თითები და ხელის ზურგზე აკოცა. მერე კი კვლავ ჩვეულ პოზიციას დაუბრუნდა. სხვებს უსმენდა, ზოგჯერ ხუმრობებზეც იცინოდა, მაგრამ გონებით მაინც სხვაგან დაფრინავდა. ისევ უნდოდა სესილიას სიახლოვეს ყოფილიყო და მასთან ერთად გაეტარებინა დრო, თუნდაც კინოს ყურებაში, ან უბრალოდ მის ყურებაში და მოსმენაში. რამდენიმე წამით გაუსწორა თვალი ანდროს, რომელმაც ყველა მისი აზრი ამოიკითხა და ტუჩის კუთხე ოდნავ ჩატეხა, თან თვალი ჩაუკრა ყველაფრის გაგების ნიშნად. არც მეგის გამორჩენია მათი მზერა, ვერ იგებდა რა ხდებოდა, მაგრამ გული კარგს არაფერს უგრძნობდა.
*
საწოლზე გვერდულად მწოლი კაცის პროფილს მიშტერებოდა, გადასაფარებელი მხოლოდ ქვედა ნაწილს უფარავდა, შიშველი მკერდით მკლავზე ეხებოდა, მარცხენა ხელის თითებით კი თმებზე ეთამაშებოდა.
-არ გინდა მომიყვე რა ხდება?
-რა ხდება?
-რამდენი წელია გიცნობ კოსტა, ხომ იცი რომ ვერაფერს გამომაპარებ. ვერც შენ და ვერც ანდრო. როგორი ურთიერთობაც არ უნდა გვქონდეს ახლა, მაინც ჩემი საუკეთესო მეგობარი ხარ. თუ ეს ყველაფერი იმ მეგობრობას ანგრევს რაც გვქონდა, მაშინ აღარ მინდა ასეთი ურთიერთობა.
-არ მინდა გული გეტკინოს მეგ.
-რა არის ისეთი რაც გულს მატკენს კოსტა. ორივეს გითხარით წლების წინ რომ თქვენგან მხოლოდ უყურადღებობა, ამბების დამალვა და ფეხებზე დაკი.დება მატკენდა. მაშინ პატარები ვიყავით, გაზრდასთან ერთად პრობლემებიც გვემატება, ჩვენ ჩვენი ცხოვრება გვაქვს და ის რომ ყოველ დღე ვეღარ ვხედავთ ერთმანეთს იმას არ ნიშნავს რომ ერთმანეთი არ გვახსოვს. ჩვენ ხომ უნდა გავუგოთ ერთმანეთს ამ საკითხში. ასე რომ ნუ მიმალავ იმას რაც შენთვის მნიშვნელოვანია, თორემ თავი მარტო შენი საყვარელი მგონია რომელიც სურვილებს გიკმაყოფილებს და თვითშეფასება მივარდება.
-მგონი შეცდომა დავუშვით მეგ.
-მაგაზე ფიქრს აზრი არ აქვს.
-რატომ არ გამაჩერე მაშინ?
-მეც მთვრალი ვიყავი. - მხრები აიჩეჩა უდარდელად, ისე საუბრობდა თითქოს შიგნიდან არ იწვოდა და ტირილი არ სურდა.
-ამდენი წელია მატყუებ. - ონდავ ჩაიცინა, მეგისკენ გადაატრიალა თავი და დაბნეულს თვალებში ჩააშტერდა.
-რას გატყუებ.
-რატომ არ მეუბნები რომ გიყვარვარ. - ურეაქციოდ მიშტერებოდა ქალს რომელიც დამუნჯებულიყო და საქთმელს თავს ვეღარ უყრიდა. წარმოდგენა არ ჰქონდა საიდან იცოდა კონსტანტინემ ამის შესახებ, არასდროს არავისთვის უთქვამს თავისი გრძნობების შესახებ. - თუ შენი საუკეთესო მეგობარი ვარ, რატომ დამიმალე ყველაზე მნიშვნელოვანი რამ.
-კოსტა…
-მე შენი მეგობარი ვარ ჰო და ყოველთვის ვხვდები რა გაწუხებს ან რას გრძნობ. როგორც შენ ხვდები ამას.
-ალბათ იმიტომ რომ ვიცოდი იგივეთი არასდროს მიპასუხებდი. რომ მეთქვა, შენთან ურთიერთობას ვეღარ შევძლებდი. მაშინ არ გაგაჩერე, რადგან არ მინდოდა გაჩერებულიყავი. ისეთი გათიშული იყავი ვერც ხვდებოდი მე თუ ვიყავი. მეუბნებოდი მიხარია რომ გიპოვნე, ძალიან ლამაზი ხარო, მეგონა მე მეუბნებოდი სანამ არ თქვი, შენი მწვანე თვალები ვერაფრით დავივიწყეო.
-რა? - შოკირებულმა ძლივს თქვა ერთი სიტყვა, პირი დააღო მოსმენილის გააზრებისას, მეგი კი კვლავ თვალებ ამღვრეული შესცქეროდა.
-არ ვიცი მაშინ ვინ გეგონა, ან ვის წარმოიდგენდი, მაგრამ მე მაინც კარგად ვისიამოვნე. - ბოლოს სიცილით მიაყოლო და კონსტანტინეს მთლიანად მოშორდა.
-ჯანდაბა… - სახეზე აიფარა ხელები და კვლავ სესილიას სახე ამოუტივტივდა.
-აბა, ვინ არის, მომიყვები?
-მეგ… - თვითონაც ფეხზე წამოდგა, ნელა მიუახლოვდა ფანჯარასთან მდგომ ქალს და ორივე ხელი მოხვია. - მაპატიე რა.
-რა გაპატიო? ჩემი ნებით ვიყავი შენთან და ახლაც ჩემი ნებით ვარ. მერე რა რომ მე მიყვარხარ და შენ არა.
-როგორ არ მიყვარხარ…
-მეგობრული სიყვარული სხვა არის, მაგრამ მაინც მყოფნის. ალბათ რამდენიმე წელში მეც შევიყვარებ იმას ვისაც ვეყვარები. - მხრები აიჩეჩა უდარდელად, მაგრამ კაცს მკერდზე მაინც მიეკრა. ვერაფერს უხერხებდა თავს. სიამოვნებდა მისი შეხება და ყველაფერი ის რასაც მასთან აკეთებდა.
-ის მწვანე თვალება გოგო მართლა ვიპოვნე.
-ის არის არა? - ოდნავ გაიღიმა, გულში კი რაღაც ჩასწყდა. ტირილი უნდოდა, მაგრამ თავს უფლებას არ აძლევდა კაცის წინაშე ეტირა.
-ჰო.
-მინდა ბედნიერი იყო კოსტა. არ ვიცი რა მოხდა, მაგრამ დღეს სხვანაირი დაგინახე და ძალიან მიხარია იმ გოგოს ამდენის გაკეთება თუ შეუძლია. ჯერ არა, მაგრამ როცა მზად ვიქნები გავიცნობ.
-მაპატიე. - კიდევ უფრო მეტად მოუჭირა ხელები, მეგიც მის მკლავებში გაიტრუნა. - ნუ იკავებ ცრემლებს მეგ.
-მეტი საქმე არ მაქვს შენთან ერთად ვიტირო ამ ყველაფერზე.
-კარგი რა… რა გინდა რომ გავაკეთო მითხარი.
-დარჩი.
-არ შემიძლია ხომ იცი?
-რომ სცადო?
-ვერ გავჩერდები, თუ გინდა ვიქნები სანამ დაიძინებ.
-კარგი წადი. - სწრაფად მოშორდა მის სხეულს, საწოლისკენ დაიძრა, სწრაფად შეწვა გადასაფარებლის ქვეშ და ფეხზე მდგომს ზურგი აქცია. ნელ-ნელა ღიზიანდებოდა ქალის მსგავს საქციელზე, ცდილობდა გაეგო, არ ეწყენინებინა, მაგრამ თავის მოთოკვა უკვე უჭირდა, რადგან თავის ჩვეულ მესთან შედარებით განსხვავებულად იქცეოდა.
-მეგი… - საწოლზე ჩამომჯდარმა მხარზე აკოცა, თან თმაზე გადაუსვა ხელი.
-უკვე შეიცვალე კოსტა. ასე მოქმედებს ის ქალი შენზე?
-უფრო თბილად გექცევი, რა არ მოგწონს. - მხრიდან ყელზე გადავიდა, შემდეგ ლოყაზე აკოცა, ბოლოს მის ტუჩებს მისწვდა.
-რომ ვხედავ როგორ მოქმედებს შენზე ეგ არ მომწონს. - ზურგზე გადაწოლილმა თავი გვერდზე გადახარა როდესაც პირველის ტუჩები შეეხნენ ყელზე, თითები კი თმაში შეუცურა.
-ეჭვიანობ?
-ალაბთ კიდევ ბევრჯერ ვიეჭვიანებ და რამდენჯერაც მასთან ერთად გნახავ ყოველთვის ხასიათი გამიფუჭდება.
-მაინც არ გითქვამს რომ გიყვარვარ. - გადასაფარებელი მოაშორა და კოცნით მკერდამდე ჩავიდა. ბოლოს ძუ.ძუს თავზე მოუჭირა კბილები.
-აზრი არ აქვს თქმას. - სუნთქვა შეეკრა როცა კაცის თითები იგრძნი ფეხებს შირის. - ნუ ცდილობ ხასიათზე მომიყვანო, რომ წახვალ მაინც ამეტირება. - ხელი მოაშორებინა შემდეგ კისერზე მოხვია თითები და ტუჩებზე თვითონ დაეწაფა. - ვსიო, ორივე თავისუფლები ვართ. წადი.
-თუ გინდა დავრჩები სანამ არ ჩაგეძინება.
-არა, წადი.
-კარგი. - ფეხზე წამომდგარი სწრაფად მოწესრიგდა, შემდეგ მასზე მიშტერებულს ლოყაზე აკოცა, მერე შუბლზე და გასასვლელისკენ წავიდა. - შეხვედრამდე, მეგ. - კიდევ ერთხელ გამოხედა, თვალი ჩაუკრა და სახლიც მალე დატოვა. როგორც კი კარების ხმა გაიგო მაშინვე გადმოსცვივდა ცრემლები ქალს, სახე ბალიშში ჩარგო და ჩუმად ატირდა.
იმ დღეს საბოლოოდ დაასრულა ყველაფერი მეგისთან და ახალი ცხოვრების დასაწყებად მოემზადა, სადაც სესილია აუცილებლად იქნებოდა და იცოდა მისი დამსახურებით ბევრ საინტერესო დღეებს დააგროვებდა.
*****
დიდ ოთახში გრძელი, ოვალური მაგიდის თავში იჯდა, რომელსაც ბოლოებში კუთხეები უკეთდებიდა. იდაყვებით ყავისფერ ზედაპირს დაყრდნობოდა, ერთმანეთში ახლართული თითები ტუჩებზე მიედო და თანამშრომლების კამათს მოთმინებით უსმენდა.
-მე ვამბობ რომ ის რასაც ბატონი დიმიტრი გვთავაზობს ამ საქმისთვის შეუფერებელია. - უკვე მერამდენედ იმეორებდა ერთი და იგივეს სათვალებიანი კაცი ვეღარ ითვლიდა პირველი, რომლის არეული გონება ცოტაც და აფეთქდებოდა.
-მართალია, ისეთი რამ გვჭირდება რითიც სხვა კომპანიებსაც მოვიზიდავთ.
-ერთი საათია ამბობ რომ დიმიტრის იდეა შექმნილ სიტუაცუაში არასასურველია. - სავარძლის საზურგეს მიეყრდნო პირველი, ფეხი ფეხზე გადაიგო, მკლავები კი სავარძლის სახელურებზე დაალაგა. - შენ გაქვს რაიმე რაც დიმიტრის მოწოდებულ იდეას აჯობებს და საქმეს კარგად წაიყვანს? - ერთმანეთში ახლართული თითებიდან, საჩვენებელი თითები გამოჰყო და კაცისკენ გაიშვირა.
-ჯერ არა, მაგრამ ვმუშაობ ამაზე.
-ხვალ 3 საათამდე გაქვს დრო, მერე გადავწყვიტოთ რა ჯობია. დრო ფულია. რაც უფრო მეტ დროს მოანდომებ, უფრო მეტს დაკარგავ და პირიქით. ლუკა, როგორც შევთანხმდით დღესვე გადახედე ბაზარზე მედიკამენტების ფასს, შემდეგ კი შენს საქმეს მიხედე. - როგორც კი სიტყვა დაამთავრა ფეხზე წამოდგა და ოთახიდან გავიდა. - ელენე, ჩემს კაბინეტში შემოდი. - იქვე მჯდომ მდივანს თავით კარისკენ ანიშნა, შესვლისთანავე მაგიდაზე დალაგებულ საბუთებს მოკიდა ხელი, მეორე ხელით კი იქვე დაკიდებული კოსტუმი აიღო.
-გისმენთ.
-ეს ყველაფერი ნიკოს გაუგზავნე, ვახოს დაურეკე და უთხარი ჩემს კაბინეტში ელექტროობა შეამოწმოს… და კიდევ, განრიგს გადახედე, მერე კი შემატყობინე რომელ საათზე მექნება თავისუფალი დრო და ანდროსაც გაუგზავნე შეტყობინება.
-კარგით. - თვალი გააყოლა ლიფტისკენ წასულს, შემდეგ კი დავალებული საქმის შესრულებას შეუდგა.
ლიფტში კედელზე მიყუდებულს თვალები დაეხუჭა, გადაღლილს ერთი სული ჰქონდა სახლში როდის მივიდოდა, რბილ საწოლზე დაწვებოდა და გონებას გათიშავდა. როგორც კი პირველ სართულზე გაჩერდა ლიფტი, მაშინვე გასასვლელისკენ დაიძრა, ჯიბიდან ტელეფონი ამოიღო და მეგობრის ნომერზე გადარეკე. - სად ხარ?.. - შენობიდან გასვლისთანავე მოუკიდა ცეცხლი სიგარეტის ღერს და ფილტვებიც ნიკოტინით გაივსო. - ფასები იცვლება, ხვალ ჩემთან გამოიარე და ლუკა ყველაფერს აგიხსნის… ვიცი რომ მენდობი და იცი ყველაფერს სწორად გავაკეთებ, მაგრამ მაინც მოდი ნინოსთან ერთად… კარგი, მიდი… სახლში მივდივარ… არა, არ ვარ ხასიათზე… კარგი, ხვალ გნახავ. - სწრაფად გაწყვიტა ზარი, ფეხებთან გაჩერებულ მანქანაში უკანა ადგილი დაიკავა და მძღოლსაც ზრდილობიანად მიესალმა. - სახლში, ლევან.
უკვე მერამდენედ შედიოდა ცარიელ სახლში ცარიელი სხეულით ვეღარ ითვლიდა. ყოველ ჯერზე სესილია ახსენდებოდა, მისი ნახვის სურვილს ვერაფერს შველიდა, მაგრამ თავის შეკავებას მაინც ახერხებდა. უკვე ერთი თვე იყო გასული ბოლო ნახვიდან. შემთხვევითაც არსად ეყრებოდა, არც სანახავად მიდიოდა. თვითონაც ამჩნევდა როგორ იკარგებოდა უფრო და უფრო ნაცრისფერ ბურუსში რომელიც თანდათან მეტად მუქდებოდა. ხასიათი კიდევ უფრო ცივი უხდებოდა და მოსვენებას არ აძლევდა ჯერ კიდევ დედამიწაზე მოსიარულე დის მკვლელი, რომლის სიცოცხლის წაღების სურვილიც ჰკლავდა.
-გამარჯობა. - სამზარეულოდან გამოსულმა ქალმა ოდნავ გაუღიმა, პირველმაც თავი დაუკრა მისალმების ნიშნად. - ივახშმებთ?
-არა, მადლობა. - სიტყვის დამთავრებაც ვერ მოასწრო კარზე კაკუნი რომ ატყდა, იგრძნო გულმა დარტყმა როგორ გამოტოვა, უცნაურად შეუთამაშდა და თვალი შემოსასვლელისკენ გაუშეშდა. ქალი კი კარის გასაღებად დაიძრა.
-ბატონო კოსტა, თქვენთან არიან. - მალევე შემოესმა მისი ხმა, კონსტანტინეც ნელა წამოდგა სავარძლიდან და ჩქარი ნაბიჯით დაიძრა გასასვლელისკენ. უკვე იცოდა ვინც იქნებიდა, რადგან მიახლოვებისას გულის სიჩქარე უფრო ზევით იწევდა. ბოლოს წააწყდა კიდეც ბრჭყვიალა მწვანე თვალებს, კიდევ ერთხელ იგრძნო საკუთარი მფეთქავი ორგანოს ხტუნვა და ადგილზე გაშეშებულმა ყველაფერი გააკეთა იმისთვის რომ მისი იქ ხილვისგან მიღებული ემოციები არ გამოემჟღავნებინა.
-სესილია, აქ რას აკეთებ? - მშვიდად ჩაილაპარაკა, თან თავით ანიშნა შიგნით შესულიყო. ვერ წარმოიდგენდა როდისმე თავისი ფეხით თუ მივიდოდა მის სახლში ქალი, ბოლომდე კიდევ არ სჯეროდა რომ მის წინ იდგა, თან ლოყები შეფარკლოდა და აშკარად ხმის ამოღებას ვერ ბედავდა.
-არ ვიცი. - დამორცხვილმა ძლივს გაუსწორა თვალი კაცს, შემდეგ იქვე მდგომ ქალს შეხედა დაბნეულმა.
-რას მიირთმევთ? - ოდნავ გაუღიმა სესილიას და ნაკანსაც დაძაბულობის შეგრძნება ოდნავ მოეხსნა.
-არაფერს, მადლობა.
-ქეთი, თუ შეიძლება სასადილო ოთახში გაშალე მაგიდა. - უკვე შეტრიალებას აპირებდა კონსტანტინემ მშვიდი ტონით რომ უთხრა და ისიც მაშინვე პირველისკენ მიბრუნდა.
-ახლავე. - მომღიმარმა დაუქნია თავი და იქაურობას გაეცალა.
-ზუსტად ახლა მჭირდებოდი, სესილია. - რამდენიმე წამიანი სიჩუმის შემდეგ უთხრა და მის გაბრწყინებულ თვალებზე ოდნავ გაიღიმა.
-ვიგრძენი ალბათ. - ნელა მიუახლოვდა ერთ ადგილას მდგომ კაცს, მის ჩამოშვებულ ხელებს დახედა, გაყინული თითები გაუბედავად მოკიდა მტევანზე, თან მასთან უფრო ახლოს მივიდა.
-რატომ მაქვს ისეთი შეგრძნება რომ მოგენატრე.
-უბრალოდ შენი ნახვა მომინდა. - ცხვირის წვერი ოდნავ გაუსვა ყელზე, მისი სურნელიც შეისუნთქა, შემდეგ კვლავ უკან გაიწია და კაცს ქვევიდან ახედა.
-იცი შენი აქ მოსვლით სად გაყავი თავი? - ქალის ქცევით ნასიამოვნებმა ლოყაზე ჩამოატარა თითები, შემდეგ ნიკაპქვეშ ამოსდო და ცერი ერთმანეთისგან ოდნავ დაშორებულ ტუჩებზე გადაატარა. დიდმა სურვილმა შეიბყრო მისი დაგემოვნების, იმდენად დიდმა რომ ინსტიქტურად დაიხარა მისი ტუჩებისკენ, მაგრამ ქალის შეკრულმა სუნთქვამ და დაძაბულმა სხეულმა გაჩერება აიძულა. ლოყაზე ნაზად მიაკრო ტუჩები და შემდეგ თვალებში ჩახედა.
-დაახლოვებით ვხვდები, მაგრამ ბოლომდე დარწმუნებული არ ვარ.
-წავიდეთ. - თვითონ ჩაეჭიდა ქალის მტევანს და სასადილო ოთახისკენ ნაკანთან ერთად დაიძრა.
-შენს ხასიათს ალბათ ვერასდროს გავიგებ.
-არადა ძალიან ადვილი გასაგებია.
-მე ვფიქრობ რომ შენში იმაზე მეტი ემოცია და გრძნობა არსებობს ვიდრე წარმოგიდგენია, უბრალოდ გჭირდება ვინმე ვინც ამ ყველაფერს დაინახავს და შენც დაგანახებს. - ცოტა ხანს უყურა ერთმანეთში ახლართულ თითებს, შემდეგ კი ნელ-ნელა უკან გასწია გონებაში ამოტივტივებული ცუდი მოგონებების გამო, რომელმაც არასასიამოვნო შეგრძნებები გამოიწვია სხეულში. როგორც კი მისი მოქმედება შეამჩნია პირველმა, ჰაერი დიდი რაოდენობით შეისუნთქა, თვალები დახუჭა და ერთ ადგილზე გაჩერდა.
-ჯანდაბა, სესილია. ხომ შეგიძლია უბრალოდ მითხრა რომ დიდხანს ვერ უძლებ ჩემს შეხებას, რადგან ვიღაც ნაბი.ჭვარი გახსენდება და ასე ვითომ შეუმჩნევლად არ გაზარდო მანძილი.
-შენ… - თვალებ გაფართოვებული მიაშტერდა ურეაქციოდ მომზირალ კაცს, რომელსაც სახეზე არა, მაგრამ ხმაზე ეტყობოდა ოდნავ გაბრაზება. - საიდან მოიტანე… - თავი გვერდზე გაატრიალა, ხელები კი ისე მომუშტა ლამის კანი გაუჭრა საკუთარმა ფჩხილებმა.
-ნუ მიმალავ იმას რაც უკვე ვიცი.
-საიდან? როგორ გაიგე?
-არ არსებობს ქალი რომელიც ჩემს შეხებას გაურბის, სულ რომ სხვა ორიენტაციის იყო. ადვილი მისახვედრია რომ ბავშვობის ტრავმა გაქვს… თან ისე მოიხსენიებდი შენს…
-გეყოფა. - თვალებ ამღვრეულმა ზურგი შეაქცია კაცს, იქიდან გაქრობა სურდა, მისი ასეთი მშვიდი საუბარი ამ ყველაფერზე, რომელიც რეალობას თვალწინ უსახავდა, გულს ურევდა. სცხვენოდა, კაცის ურეაქციო საუბარი მისთვის მტკივნეულ თემაზე კი აბრაზებდა, სწყინდა კიდეც და იქიდან წასვლის სურვილს უჩენდა. - შენ არაფერი იცი და არ შეგიძლია ამ ყველაფერზე ისე ილაპარაკო თითქოს ჩვეულებრივი ამბავი იყოს. შეიძლება შენთვის არის და არ გაინტერესებს, მაგრამ ჩემთვის იმაზე მძიმეა ვიდრე წარმოგიდგენია. ამიტომ უბრალოდ გაჩუმდი. - ბოლოს ვეღარ შეიკავა თავი და ატირდა.
-სესი… - მხარზე შეხება დააპირა, მაგრამ ეგონა კვლავ მოიშორებდა შეხებისას, ამიტომ წინიდან ჩამოუდგა, ნიკაპზე მოჭერილი თითებით თავი ააწევინა და სველ, მწვანე თვალებში ჩახედა. კიდევ ერთხელ შეუთამაშდა გული, ამ ორგანოს მოქმედებებით დაღლილმა ჰაერი დიდი რაოდენობით შეისუნთქა, ქალის სურნელიც იგრძნო და თვალები რამდენიმე წამით დახუჭა. - ისე არ არის როგორც შენ ფიქრობ, უბრალოდ ასეთი ვარ. თუ გამიცნობ ჩემს ყველა სიტყვაში ამოიკითხავ ტონს და ემოციას. ხომ თქვი? ჩემში ბევრი ემოცია და გძნობა არსებობს რომელიც ჯერ მეც კი არ ვიცი. - ამღვრეულ სფეროებში უყურებდა, თან ძალიან მშვიდად საუბრობდა, ისე მშვიდად რომ სესილიას სხეულსაც ედებოდა.
-ყველაფერი მზად არის. - მათთან მისულმა ქეთიმ ოდნავ გაუღიმა წყვილს, პირველმაც მაშინვე მოაშორა ხელი ქალს.
-მადლობა.
-გემრიელად მიირთვით. - მომღიმარმა ჩაილაპარაკა, შემდეგ კი იქაურობას გაეცალა.
-უბრალოდ იცოდე რომ არასდროს გამიკეთებია და არც გავაკეთებ ისეთ რამეს რაც შენ ან სხვას არ ენდომება.
-კარგი.
-შევიდეთ? - ხელი გაუწოდა, თან სახეზე მიაშტერდა ლოყებ შეფარკულს. ხმის ამოუღებლად მოათავსა მტევანი პირველის ხელის გულზე, თითები მოუჭირა და კაცის ნაცრისფერ თვალებს გაუსწორა თავისები. ტუჩის კუთხე ოდნავ ჩატეხა პირველმა, ერთმანეთში ახლართულ ხელებს დააკვირდა, ცერით მტევანზე მიეფერა, შემდეგ კი მეორე ოთახში გავიდა, დაჯდომაში მიეხმარა სესილიას, მერე კი თავისი ადგილი დაიკავა. მაგიდის ზედაპირზე რამდენიმე სახეობის საჭმელი იდო დიდ თეფშებზე მოთავსებული, ყინულებში ჩადებული ღვინის გაუხსნელი ბოთლი და ორი ჭიქა.
-დაღლილი ჩანხარ. - მოპირდაპირედ მჯდომი კაცის სახე მთლიანად შეათვალიერა, თან ჭამა განაგრძო.
-ჰო, ვარ. - ხელსაწმენდით ტუჩები გაისუფთავა, შემდეგ სკამის საზურგეს მიეყრდნო, მაგიდიდან სიგარეტის კოლოფი აიღო, სანთებელით მოუკიდა ტუჩებს შორის მოქცეულ ღერს, სანთებელა მაგიდაზე, სიგარეტის კოლოფის გვერდით მოათავსა, შემდეგ კი საზურგეს მიყუდებულმა წინ მჯდომ ქალს შეხედა.
-ჭამის დროს რომ გაშტერდებიან არასასიამოვნოა. - ცოტა ხანში მომღიმარმა გაუსწორა თვალი კაცს, მაგრამ რეაქცია არ ჰქონია ნაკანის სიტყვებზე.
-მაპატიე, უბრალოდ ჩავფიქრდი.
-ფიქრობ რამ გადამაწყვეტინა აქ მოსვლა?
-დაახლოებით.
-არ მქონდა იმის იმედი რომ სახლში დამხვდებოდი, ვიფიქრე გასული იქნებოდი და მეც უკან მივბრუნდებოდი.
-რამდენი ხანია დედაშენი არ გინახავს?
-სახლიდან წამოსვლის შემდეგ, უკან არასდროს დავბრუნებულვარ, არ დამირეკავს და არ დაურეკია.
-და ძმა?
-არ მახსოვს ბოლოს როდის ვნახე, შესაშური ურთიერთობა არ გვაქვს, მაგრამ როცა მჭირდება ყოველთვის ჩემთან ჩნდება. არსაიდან ჩნდება და მალევე უჩინარდება. მასზე არაფერი ვიცი, ბავშვობიდან არ ვკონტაქტობდით, მაგრამ რაც არ უნდა მომხდარიყო ყოველთვის მიცავდა.
-ჰო, ძმებს უცნაური ინსტიქტები გვაქვს. - ოდნავ ჩაიღიმა, შემდეგ ყბები დაეჭიმა და ნაკანს რომ არ შეემჩნია თავი დახარა.
-ვწუხვარ შენი დის გამო, ლილიანმა მითხრა. - ბოლოს მიაყოლა კაცმა ქვევიდან რომ ახედა. არაფერი უთქვამს პირველს, წინ მჯდომ ქალს აკვირდებოდა და გონებაში იმდენი აზრი უტრიალებდა თავი სტკივდებოდა. წინ ეჯდა ქალი რომელიც თავის დის მკვლელის და იყო, იმის მაგივრად რომ რაიმე დაეშავებინა, ან კაცის მისატყუებლად გამოეყენებინა, ისე ექცეოდა არასდროს, არცერთ ქალს რომ არ მოქცევია. თავს თავისუფლად გრძნობდა და მის გვერდით ყველაფერი ავიწყდებოდა. მალე სიწყნარე მაგიდაზე მოთავსებულმა ტელეფონის ხმამ დაარღვია, რომელსაც სუნთქვა შეკრული, დამუნჯებული დასცქეროდა ნაკანი და აშკარად აღებას არ აპირებდა.
-სესილია.
-დედაჩემია.
-უპასუხე.
-არ მინდა. - ისე ჩაილაპარაკა თვალი არ მოუშორებია განათებული ეკრანისთვის, მალე ზარიც შეწყდა, სულ რამდენიმე წამით იყო ეკრანი დაბნელებული, შემდეგ კვლავ განათდა და ისევ ქალის სახელი გამოისახა. კიდევ ერთხელ ალოდინა ქალი. მალე შეტყობინება მიუვიდა, სადაც დედამისი ყურმილის აღებას სთხოვდა, მესამე ზარე კი რამდენიმე წამში უპასუხა, თან ჰაერი დიდი რაოდენობით ჩაისუნთქა. - გისმენ… არ შემიძლია მოსვლა… არ მაინტერესებს არც შენი და არც მისი მდგომარეობა… რა?.. - როგორც კი დედის ნათქვამი ბოლო სიტყვები გაიგო, წამსვე ახედა მის თვალიერებაში გართულ კაცს, კბილები ქვედა ტუჩს დააჭირა და თვალებიც შესამჩნევლად აემღვრა. - კარგი, გეყოფა, მოვალ. - სწრაფად გაწყვიტა ზარი, ხელები სახეზე აიფარა და სუნთქვა შეკრული შეეცადა ცრემლები შეეკავებინა. კონსტანტინე კი მოთმინებით ელოდა როდის ამოიღებდა ქალი ხმას, ვერ გაეგო რა მოხდა ისეთი რამაც ასე დაამწუხრა, იქამდე სანამ მისი სიცილი არ შემოესმა. - ჯანდაბა მოკვდა. - ცრემლებს იწმენდდა, თან იცინოდა, უფრო ისტერიულ სიცილს ჰგავდა, რომელსაც ცრემლები ერწყმოდა. - მოკვდა. - კიდევ ერთხელ გაიმეორა და თვალებ გაბრწყინებული მიაჩერდა კაცს. - ღმერთო, არ მჯერა… ვერ დავიჯერებ სანამ ჩემი თვალით არ ვნახავ იმ ნაბი.ჭვარს… - კვლავ შეიმშრალა ლოყებზე ჩამოგორებული სითხე და ფეხზე ნელა წამოდგა. - უნდა წავიდე.
-წაგიყვან. - სიგარეტის ნამწვი საფერფლეში ჩააჭყ.ლიტა, ფეხზე წამოდგა და ერთ ადგილას მდგომს მიუახლოვდა.
-მე არ…
-არაფერი თქვა, მე წაგიყვან და ისევ მოგიყვან. - კარგად შეუმშრალა სახე ცერა თითებით, შემდეგ თავით წასასვლელად ანიშნა. სიგარეტის კოლოფი ჯიბეში მოითავსა სანთებელასთან ერთად, გასაღებიც აიღო და გასასვლელისკენ დაიძრა. - ქეთი, რომ მორჩები ლევანს უთხარი და წაგიყვანს.
-კარგით.
*
იქამდე იყვნენ ჩუმად სანამ სესილიას მიერ ნაკარნახებ მისამართზე არ მივიდნენ. მანქანაში მჯდომმა ქვევიდან ახედა მაღალ შენობას, ნერწყვი მძიმედ გადაყლაპა და გვერდზე მჯდომისკენ ნელა შეატრიალა თავი.
-გამოგყვები. - სესილიას მწვანე თვალების ყურებისას ყველაფერი ამოიკითხა, მანქანიდან გადავიდა და შენობისკენ დაძრულს გვერდზე ამოუდგა.
-არ ხარ ვალდებული.
-ვიცი, მაგრამ შენი მარტო გაშვება არ მინდა. - ლიფტში პირველი სესილია შეატარა, ელოდებოდა როდის იპოვნიდა საფულეში ხუთ თეთრიანს რომ მეხუთე სართულზე ასულიყვნენ, ბოლოს როგორც იქნა იპოვნა ფული და მალევე სართულის ნომრის ღილაკსაც მიაჭირა თითი.
-არ ვიცი რატომ მოვედი…
-გინდა დარწმუნდე და განთავისუფლდე, არა? - მომღიმარმა დახედა ზევიდან, სესილია კი მის ტუჩებს მიაშტერდა და გონებაში წარმოდგენილი მისი ტუჩების შეხებისას მთლიან ტანში ჟრუანტელმა დაუარა. არ გამოჰპარვია პირველს მისი რეაქცია და მასაც წამსვე შეეცვალ გამომეტყველება. ერთმანეთზე ფიქრი მალევე შეაწყვეტინა ლიფტის კარებების გაღების ხმამ, სესილიამაც სწრაფად მოაშორა თვალი კაცს და ლიფტილან გავიდა. - ჯანდაბა, რა მემართება. - უკვე აღარ იცოდა მერამდენედ უმეორებდა საკუთარ თავს ამ სიტყვებს. სახეზე ჩამოისვა ხელი, მერე კი ისიც წინ წასულ ქალს აედევნა და შიგნით შესვლამდე ყურში სწრაფად ჩასჩურჩულა. - შენთან ვარ. - ისე მშვიდად ჩაილაპარაკა სესილიასაც მოუდუნდა სხეული, ქვევიდან ახედა და გამოხედვით გადაუხადა დიდი მადლობა იმ დროს მასთან ერთად ყოფნისთვის. სიტყვებით ვერ აყწერდა რამდენს ნიშნავდა იმ დროს კონსტანტინეს გვერდით ყოფნა და რამხელა გამბედაობას სძენდა.
შიგნით შესულს მისაღებში თავ მოყრილი სანათესაო დახვდა, რომელებიც დაქვრივებულ ქალს ორივე მხარეს უვსებდნენ. ისეთი სიტუაცია იყო შექმნილი თითქოს მართლაც ადარდებდათ კაცის სიკვდილი. ერთადერთი ალბათ ვინც ნამდვილად დარდობდა იქვე მჯდომი მოხუცი ქალი იყო, გარდაცვლილის დედა, რომელსაც ასაკი ვერაფერს აკლებდა და ნაკანიც დარწმუნებული იყო კიდევ ბევრს გაისტუმრებდა საიქიოს.
-სესილია… - ფეხზე წამომდგარი ნელა მიუახლობდა ქალიშვილს, ნაკანი კი ერთ ადგილზე იდგა გაშეშებული, თავს უცხოდ გრძნობდა, ეს ქალიც ეუცხოვებოდა და ტანზე მიკრულის მიმართ ვერანაირ გრძნობას ვერ განიცდიდა. უკვე წლები იყო გასული, მაგრამ მონატრება, ან რაიმე მსგავსი გრძნობა თავსაც კი არ იჩენდა.
-მეგონა მარტო იყავი. - ოდნავ მიარტყა ხელი მხარზე, შემდეგ კი უკან გაწევით ანიშნა ქალს რომ მოშორებოდა.
-მარტო როგორ დავტოვებდით. - ერთ-ერთმა თმები უკან გადაიყარა, თან იქვე მდგომი კაცი აათვალიერა.
-სესა. - უკან გაწეულმა ქალიშვილს თვალებში ჩახედა და ვერაფერი რომ ვერ დაინახა სხეული გაეყინა.
-ნუ მომმართავ ასე, გულის რევის შეგრძნება მეუფლება… აქ რატომ მომიყვანე? - ცივი ტონით ჩაილაპარაკა, ქალს კი ცრემლები გადმოსცვივდა. - რომელი ჩემი ახლობელი ის იყო ამ დროს ხვეწნით რომ მომიყვანე და თან მომატყუე შენი მარტო ყოფნის შესახებს… ამდენი ტყუილებით როგორ არ დაიღალე ეკა. - უემოციოდ ჩაილპარაკა იქ შექმნილი სიტუაციით დაღლილმა. დაძაბულობა და ცუდი შეგრძნება შესვლის წამიდან მოსდებოდა სხეულში და ყველა უჯრედი იქიდან აორთქლებას სთხოვდა.
-ვიცოდი ისე არ მოხვიდოდი… მე ბოდიშის მოხდა მინდა.
-საჭირო არ არის, რადგან არასდროს მივიღებ.
-ვიზიარებ თქვენს მწუხარებას. - სესილიას გვერდზე ამომდგარმა მარჯვენა ხელი გაუწოდა ქალს, მარცხენა კი ნაკანს მოხვია წელზე.
-მადლობა… თქვენ ვინ…
-სესილიას მეგობარი ვარ. - კითხვის დამთავრება არ დააცადა, ოდნავ გაუღიმა, ნაკანს კი წელზე ოდნავ მოუჭირა თითები.
-სად არის?
-სესა…
-ნუ მეძახი სესას, რამდენჯერ გითხრა? - ჩუმად ჩაილაპარაკა მკცარი, გამყინავი ტონით, რომელმაც ადგილზე გააქვავა ქალი. სულ სხვანაირი იყო ნაკანი ბოლო ნახვის შემდეგ, ის პატარა გოგო სულ შეცვლილიყო და საერთოდ ვეღარ ცნობდა. ახლა უფრო მეტად გავდა მამამისს, მისნაირი მკაცრი და ამაყი გამოხედვა ამშვენებდა მის ლამაზ, ქალურ სახეს.
-საძინებელშია.
-ისევ ისეთი თავხედია. - ცხვირ აბზუებულმა ჩაილაპარაკა ეკას ბიძაშვილმა, მაგრამ ყურადღება არ მიუქცევია ნაკანს.
-მამამისის გატუტუცებულია ბავშვობიდან… ყოველთვის სხვებზე მეტი ეგონა თავი, ბავშვებს მიტირებდა ხოლმე ისე ესაუბრებოდა.
-შენ მათზე მაღლა დგახარ. - როგორც კი ქალის დაჭიმული სხეული იგრძნო ყურში ჩუმად ჩასჩურჩულა პირველმა, შემდეგ კი ოთახისკენ დაძრულს უკან აედევნა. შიგნით შესულს საწოლზე მწოლი კაცი დახვდა, მაშინვე დაეუფლა ზიზღის შეგრძნება და სუნთქვა შეეკრა გონებაში ამოტივტივებული მოგონებების გამო. ალბათ უკვე ცივი იქნებოდა მისი სხეული, რომლის ყურებაც გულის რევას იწვევდა იქვე მდგომ ქალში. ირგვლივ სიჩუმე გამეფებულიყო, პირველიც მოშორებოდა სესილიას, იქვე კარებთან იდგა და ნაკანის ზურგს ათვალიერებდა. მოულოდნელად ამოუტივტივდა გონებაში მომენტი სადაც მუცელზე მწოლი ქალის შიშველ ზურგზე დაატარებდა თითებს, მის ნაზ კანს შეიგრძნობდა და ტუჩებით ეხებოდა. ჟრუანტელმა რომ დაუარა წამსვე თვალები დახუჭა, თავი დახარა და გულზე ხელებ დაკრეფილმა დაბინდული თვალებით ქვევიდან ახედა კაცთან ახლოს მდგომ ნაკანს, რომელიც სახეზე ზიზღით დაჰყურებდა გარდაცვლილს, ეტყობოდა სუნთქვა ასჩქარებოდა, რადგან ლამაზი ფორმის მკერდი ზევით-ქვევით უმოძრავებდა. იქამდე უყურებდა ურეაქციოდ სანამ სახეზე არ დააფურთხა კაცს, მერე კი დაწყნარებული სახით შემოტრიალდა და მყარი ნაბიჯებით, თავ აწეული დაიძრა გაოცებული პირველისკენ.
-წავიდეთ აქედან კოსტა. - გვერდი აუარა კაცს, ოთახიდან გასულმა მისაღები გადაკვეთა და გასასვლელთან მისული რამდენიმე წუთით შებრუნდა დედისკენ. - ნახვამდის ეკა და გთხოვ, აღარასდროს დამირეკო.
-გიორგი სად არის იცი? თვეებია ვერ ვუკავშირდები?
-არ ვიცი, გიო გამოჩნდება მაშინ, როცა თვითონ მოინდომებს ამას, არ მგონია იმ კაცის გამო მოვიდეს. - მთლიანად შეათვალიერა ქალი, შემდეგ კი ზურგი აქცია და იქაურობაც სამუდამოდ დატოვა. მანქანასთან მისვლისთანავე თავი მაღლა ასწია თვალ დახუჭულმა და ფილტვები ჰაერით გაივსო. - ღმერთო… ასეთი სიმსუბუქე არასდროს მიგრძვნია. - ხმადაბლა ჩაილაპრაკა, იქვე მდგომ კონსტანტინეს კი ხელები ჯიბეებში ჩაეწყო და ქალს შესცქეროდა. იმ დროს ძალიან უნდოდა მისულიყო და ტუჩები დაეკოცნა, თავს უკვე ვეღარ ერეოდა, თვალები აეწვა სურვილისგან და მაშინვე სხვა მხარეს გაიხედა.
-მგონი უკვე შენი დახატვაც შეიძლება. - რამდენიმე წუთის შემდეგ თვალი ჩაუკრა მომღიმარს და მანქანაში ჩაჯდა. კვლავ ერთ ადგილას იდგა სესილია, ტუჩებზე ღიმილი დასთამაშებდა, ახლა თუ მანქანაში ჩაჯდებოდა და პირველს სახლში გაჰყვებოდა იცოდა რაც მოხდებოდა. იმასაც ხვდებოდა რომ კაციც იგივეს ფიქრობდა, მაგრამ იმენად დიდი სურვილი ამოძრავებდა მის მიმართ აღარაფერი აინტერესებდა. დამშვიდებული მიუჯდა გვერდზე პირველს, სანამ მანქანას დაძრავდა თვალი გაუსწორა მის ნაცრისფერ თვალებს, გაუაზრებლად გამოსდი კბილი ქვედა ტუჩს და თვალებიც მისი ბაგეებისკენ გაექცა. - სად წავიდეთ, სესილია? - ნიკაპზე მოკიდებული თითებით ტუჩი გაუნთავისუფლა, მერე კი თვალებში ჩახედა.
-სახლში. - აბრჭყვუალებული სფეროებით შესცქეროდა კაცს და თავისი მზერით თავგზას უბნევდა. მაშინვე დააჭირა გაზის პედალს ფეხი და იქაურობას მალევე მოშორდა. გზას კმაყოფილი შესცქეროდა, ჯიუტად არ იხედებოდა ქალისკენ, მაგრამ მის დაჟინებულ მზერას გრძნობდა. მალე სახლშიც მივიდა, მანქანა ეზოში დააყენა და ნელა, აუჩქარებლად დაიძრა სახლისკენ. გვერდზე ამომდგარი ქალი პირველი შეატარა კარებში, შემდეგ შიგნით შესული დახურულ კარს რამდენიმე წამით მიეყრდნო, თან წინ წასული თავიდან ფეხებამდე შეათვალიერა, ბოლოს კი ისიც მისაღებში შევიდა, სავარძელში ჩაჯდა და ფეხზე მდგომ ნაკანს ქვევიდან ახედა, რომელიც ჭიქაში სასმელს ისხამდა. მალევე ჩაცალა ვისკი ერთი მოყუდებით, რომელმაც მაშინვე აუწვა ყელი. - ღმერთო… იმ დღეს ისე სვამდი წვენი მეგონა… როგორ შეგიძლია ამის ასე ჩვეულებრივ დალევა. - ბურტყუნით წავიდა სამზარეულოსკენ, მაცივრის კარი გამოაღო გაშინაურებულმა, სწრაფად გამოიღო ფორთოხლის წვენი, ჭიქა სითხით გაავსო და ალკოჰოლის გემოც ნახევრად გაიქრო.
-მიჩვეული ვარ. - გაეღიმა მის შეწუხებულ სახეზე, თან ყველა მის ნაბიჯს აკვირდებოდა. ხვდებოდა აქეთ-იქით სიარულით გამბედაობის მოკრებას ცდილობდა ნაკანი, მაგრამ ჯერ მაინც ვერ უახლოვდებოდა. ბოლოს ერთ ადგილზე გაჩერდა პირველისკენ ზურგით მდგომი. რამდენიმე წამში ნელა შეტრიალდა, ნელი ნაბიჯებით დაიძრა კონსტანტინესკენ, თვალები უბრწყინავდა და პორველიც მათში იძირებოდა.
-როდის დამხატავ, კოსტა? - უცნაურად წარმოსთქვა კაცის სახელი, ხელის გულებით სავარძლის სახელურებს დაეყრდნო და კაცთან სახე ახლოს მისწია.
-როგორ გინდა დაგხატო? ჩაცმული, თუ შიშველი. - ქალის ტუჩებთან ახლოს მისული თვალებში ჩააშტერდა, საჩვენებელი თითი კი ლავიწიდან მკერდამდე ჩაატარა.
-ვფიქრობ პასუხი შენც იცი. - სულ ოდნავ, წამით შეეხო ტუჩებზე და წამსვე სასიამოვნო ტალღამ დაუარა სხეულში.
-მითხარი, რა გინდა, სესილია.
-სიმშვიდე, რომელიც ვერ მექნება თუ ახლა… მე ახლა… - წინადადების დამთავრება ვეღარ შესძლო, კაცის ტუჩებს შეუერთა თავისები და წამსვე თვალები მიენაბა, კანი დაუხორკლა ტანში დავლილმა ტალღამ და უკან გაწეულ კაცს ინსტიქტურად მიჰყვა. წვრილ წელზე იგრძნო ძლიერი მკლავი რომელმაც წამებში კაცის მუხლებზე მოათავსა და მის სხეულს აკრულმა კოცნაც გააღრმავა. ჩუმი კვნესა წასკდა კაცის მხურვალე ენა რომ იგრძნო, გონებაც გაეთიშა. თითები შავ თმაში შეუცურა, თან კოცნაში მოხერხებულად აჰყვა. ნაზ კანზე ატარებული თითებით შიშველ მკერდამდე მიაღწია. ნაზად მოუჭირა გრძელი თითები და როგორც კი უკან გადასწია თავი ქალმა, სველი ტუჩები ყელზე მიაწება. არ ეგონა ასე სწრაფად თუ განვითარდებოდა ყველაფერი, მაგრამ იმ წუთებში იმდენად უნდოდა ქალის სხეულის შესწავლა და შეგრძნება, თავის კონტროლს ვეღარ ახერხებდა. სწრაფად მოაშორა სვიტერი, თან კბილები მკერდზე მოუჭირა. კიდევ ერთხელ შემოესმა ქალის ჩუმი კვნესა და მისი ხმამაღალი ნოტების გაგებაც მოუნდა. უკანალზე ჩავლებული ხელით თავისკენ კიდევ უფრო ახლოს მისწია და ნაჭრის შარვლის დახმარებით მისთვის სასურველი ადგილებიც გამოკვეთილად იგრძნო თავის ამობერილ სასქესო ორგანოზე. გული ისე სწრაფად უცემდა ქალის ჩქარა მფეთქავ გულსაც კი უჯოკრავდა. თვითონაც ვერ ხვდებოდა რა ემართებოდა ან როგორ მოქმედებდა ასე გოგო რომელთან მიმართებაშიც სხვა განზრახვები ჰქონდა, ახლა კი ყველაფერი საპირისპიროდ ხდებოდა. ფეხზე სწრაფად წამომდგარი თავისი საძინებლისკენ დაიძრა, შიგნით შესული კი ნაკანთან ერთად მოთავსდა საწოლზე. მაისური ისე მოიშორა არც მოშორებია ქალის სხეულს, შიშველი მკერდიდან ჭიპამდე ჩავიდა კოცნით, თითებს კი კვლავ მის სხეულზე დაათარეშებდა. ბოლოს მუხლებზე მდგომმა სწრაფად მოაშორა საცვალთან ერთად ნაჭრის შავი შარვალი გრძელი ფეხებიდან, შუაში მოქცეულმა თითებით სასურველი ადგილები დალაშქრა, თან ტუჩებზე წაეტანა და ყელიდან ამომავალი ხმები იქვე ჩაუხშო. ვეღარ ჩერდებოდა, ალბათ ვერც შეძლებდა მოშორებას ქალს რომ შეჩერება ეთხოვა, მაგრამ მისდა გასაკვირად სრულიად საპირისპიროს აკეთებდა გრძნობა არეული ქალი. კოცნით დაბლა ჩასულმა ორივე ფეხზე შემოხვია ხელი, ქვევიდან ახედა თვალებზე ბინდ გადაკრულ ქალს, შემდეგ თავის საქმე გააგრძელა და როგორც კი ქალის მგრძნობიარე ადგილს შეეხო წამსვე იგრძნო როგორ შეკრთა და მისი ხმაც შემოესმა, რამდენიმე წამში თმაში შეცურებული თითებიც იგრძნო. სხეული უთრთოდა გათიშულს, გულს საგულეში ვეღარ იტევდა, მიღებული სიამოვნებისგან სხეულს ვერ იმორჩილებდა და ვეღარც ხმას აკონტროლებდა. გრძნობდა ნელ-ნელა როგორ მიიწევდა სიამოვნების იმ მწვერვალამდე რომელიც ჯერ განცდილი არ ჰქონდა. თავქვეშ ამოდებულ ბალიშს თითები მაგრად მოუჭირა, კბილებით ქვედა ტუჩს ჩააფრინდა, მეორე ხეელით კი ზეწარს ჩაბღაუჭებოდა. ორგაზმს მიღწეულმა ხმე ვეღარ გააკონტროლა, მკერდი ზევით ამოზნიქა და ფეხებიც აუკანკალდა. - ღმერთო… - თვალებ დახუჭულმა ერთმანეს მიატყუპა ფეხები და შეეცადა კუნთების დაჭიმვისგან გამოწვეული ტკივილი გაექრო.
-ასე მალე? - სასიამოვნოდ გაკვირვებულმა ბარკალზე აკოცა, შარვალს იხდიდა, თან მომღიმარი დაჰყურებდა ათრთოლებულ ქალს რომელიც ერთ პოზაში ვერ ჩერდებოდა. - ეს არაფერია პატარა. - მუხლებს შორის მირტყმული ხელით ფეხები გააშლევინა, მათ შორის მოთავსებულმა კიდევ ერთხელ დაუკოცნა ტუჩები, თავქვეშ ამოდებული ბალიში იატაკზე მოისროლა, ქვემოთ დაქაჩა მისი სხეული და მის ქვეშ მოქცეულ ქალს თითები მკერდამდე ჩაატარა. თითებს შორის მოქცეულ ძუ.ძუს თავს მოუჭირა, ყელში აკოცა, თან თავისი გამკვრივებული ა.სო დასველებულ ადგილას შეახო. მთლიანი სხეულით შეკრთა ნაკანი, მაგრამ არაფერი უთქვამს, თმებში შეცურებული ხელით თავის სახესთან მიაწევინა თავი და ტუჩებზე აკოცა. ნელა შეუერთდა მის სხეულს, ხმები ტუჩებით ჩაუხშო, შემდეგ ცოტა ხანს გაჩერდა მის შიგნით მყოფი და კოცნით ყელამდე ჩავიდა. - მოდუნდი. - ყურში წყნარად ჩასჩურჩულა და მაშინვე იგრძნო როგორ მოეხსნა ქალს დაძაბულობა. ნელა განაგრძო მოძრაობა, თან სხეულზე ფერებით და ნაზი კოცნებით ცდილობდა მისი გონების დამშვიდებას და კვლავ გათიშვას. ისე ნაზად და მზრუნველად ექცეოდა თავისი თავის უკვირდა და თავის ქცევის მიზეზებს ვერ ხვდებოდა. თავისივე გრძნობები აბნევდა, გაურკვევლობაში აგდებდა, გული კი კვლავ დიდი სიჩქარით მოძრაობდა. თავის სხეულზე გაუჩერებლად მოძრავი თითები გონებას უფანტავდა, მოძრაობას უმატებდა და მასთან ერთად თვითონაც დიდ სიამოვნებას იღებდა. მკერდზე მიწოლილი ხელები და მისი დაჭიმული ფეხები რომ იგრძნო მიხვდა კიდევ ერთხელ ნახავდა სიამოვნებისგან გათიშულ ქალს. ხელები თავს ზემოთ გაუკავა, მეორე ხელი კი მკერდიდან მუცლამდე ჩაუცურა, თითებით მის სასქესო ორგანოზე გადავიდა და რამდენიმე წამში ქალის ხმამაღალ კვნესაზე თავის ჰორმონებმაც არ დააყოვნა და მის სხეულშივე გაა.თავა. ნაკანის გვერდზე მიწოლილი ღრმად სუნთქვდა, ჭერს მიშტერებოდა და ჯერ კიდევ ვერ აანალიზებდა რა ხდებოდა მის თავს. გვერდზე გადაატრიალა თავი, თვალებ დახუჭულ ქალს პროფილზე მიაშტერდა, რომელიც დიდი რაოდენობით ისუნთქავდა ჰაერს და მომენტებში მიღებული სიამოვნებისგან სხეული უკრთოდა. იცოდა იმ დროს როგორ სჭირდებოდა ქალს ემოციურად და ფიზიკურად გვერდში დგომა, ახლა კი ისეთ ენერგიაზე იყო მისი სიახლოვის გარდა სხვა არაფერი სურდა. მუცლიდან მკერდამდე აატარა ხელი ნაზად, მხარზე აკოცა, შემდეგ თხელ წელზე მოხვია მკლავი, თავისკენ გადააბრუნა და ერთმანეთის სხეულებს შორის მანძილი მაქსიმალურად შეამცირა. ნახევრად გათიშულმა ქალმაც მკლავი ზურგზე მოხვია, თავი მკერდზე მიადო და თვალები მინაბა. პირველის გახურებული სხეულიდან წამოსული სითბო მალამოდ ედებოდა სხეულზე, რომელიც ფიქრებს უფანტავდა და ძილს მიცემას აიძულებდა.
*
თვალის გახელისას მაშინვე ქალის სახე დაინახა, ცოტახანს უყურა მშვიდად ვშვინავ ნაკანს, რომელსაც ხელები ბალიშისთვის შემოეხვია და ტკბილად ეძინა მუცელზე მწოლს. გაუაზრებლად წაიღო ხელი მისი სახისკენ, წინ ჩამოყრილი თმის ღერები ნელა გადაუწია უკან, შემდეგ თმაზე მიაფერა, მოულოდნელად წინა ღამე ამოუტივტივდა გონებაში, წამსვე იგრძნო ხერხემალში დავლილი ჟრუანტელი და თვალებიც მიენაბა. მისი კოცნის სურვილმაც შეიპყრო, ბოლოს რომ იგრძნო თავის კონტროლს კარგავდა სხვა მხარეს გაიხედა, მერე კი საერთოდ საწოლზე წამოჯდა, ხელის გულებით რბილ ზედაპირს დაეყრდნო და ფანჯარაში გაიხედა. მოღრუბლული ამინდი იყო, ისეთი სახლში დარჩენის და მთელი დღე საწოლში კოტრიალის სურვილს რომ გაგიჩენდა. ალბათ რამდენიმე საათში გაწვიმდებოდა კიდეც. ნელა წამოდგა ფეხზე, ოთახი გადაკვეთა და ერთ-ერთი კარი გამოაღო, შიგნით შესულმა თბილი სპორტულები სწრაფად მოძებნა, იქვე ჩაიცა, შემდეგ კი აბაზანაში გადაინაცვლა. ნიჟარას ორივე ხელით დაეყრდნო და სარკეში საკუთარ თავს მიაშტერდა. უყურებდა საკუთარ გამოსახულებას, რომელშიც რაღაც შეცვლილიყო, რაღაც რასაც ვერ ხვდებოდა. ცხოვრებაში პირველად არ იცოდა რა უნდა გაეკეთებინა, როგორ უნდა მოქცეულიყო ქალთან რომელიც ახლა მის საძინებელში იმყოფებოდა. ერთადერთი რაც დაზუსტებით იცოდე ის იყო რომ სესილიას გვერდზე ყოფნა სურდა და მისი სიახლოვე სჭირდებოდა, წინა ღამის შემდეგ კი ამაში საბოლოოდ დარწმუნდა.
ტელეფონზე მისული შეტყობინება გახსნა, სადაც ქეთი წერდა რომ ცოტა დააგვიანდებოდა თავისი შვილის ავადმყოფობის გამო, პირველმაც მოკლე პასუხი დაუბრუნდა და სახლიც დატოვა. გარეთ ცივი ჰაერი ტრიალებდა, ყინავდა. საათი რვის ოცდაჩვიდმეტ წუთს უჩვენებდა. დილით ჰაერიც სულ სხვანაირი ეჩვენებოდა ქუჩებში მორბენალს, რომელსაც ყურსასმენები მოერგო და აუჩქარებლად დაძუნძულებდა. ფიქრებში გართული შესვენებითაც არ ისვენებდა იქამდე სანამ ფილტვებმა ჰაერის უკმარისობა არ იგრძნეს. იქვე, ახლოდ მდებარე მარკეტში შევიდა, მაცივრიდან ერთი ბოთლი წყალი გამოიღო და სალაროსკენ დაიძრა. დაინახა როგორ წუწუნებდა იქვე მდგომი ბავშვი, რომელიც დედას ქურთუკზე ქაჩავდა და თითით შოკოლადებისკენ ანიშნებდა. როგორც კი დედა-შვილმა სალარო დატოვა გამყიდველს ზრდილობიანად მიესალმა პირველი, თან ჯიბეში ნაპოვნი ათ ლარიანი დაუდო წინ.
-ამას ავიღებ. - იქვე დალაგებულ ორ M&M-სის კოლოფს და ერთ პატარა ტვიქსს მოკიდა ხელი, შემდეგ კი გასასვლელისკენ დაიძრა ისე რომ ხურდაც არ აუღია. გასვლისთანავე ირგვლივ მიმოიხედა, მალევე მოჰკრა თვალი კორპუსებისკენ მიმავალ ქალს და სწრაფად დაეწია. - უკაცრავად. - წინ გადაეღობა ქალს სუნთქვა აჩქარებული პირველი და ქალის დამფრთხალ სახესაც წააწყდა. - ეს დაგივარდათ. - ერთი კოლოფი ემენდემსი და ტვიქსის შოკოლადი გაუწოდა დაბნეულს, რომელიც ცისფერ თვალებს აქეთ-იქით აცეცებდა.
-მე არ…
-დავინახე ჩუმად რომ უყიდეთ და გასვლისას დაგივარდათ.
-მართლა დე? - თვალებ აბრჭყვიალებულმა ბავშვმა ქვევიდან ახედა ქალს, რომელმაც აღარ იცოდა რა გაეკეთებინა.
-გამომართვი. - ბავშვის წინ ჩაცუცქულმა ხელში დააჭერინა შოკოლადები, თან ხელი გადაუსვა თმაზე და დედის მსგავს ბრჭყვიალა თვალებში ჩახედა. - რა გქვია?
-ლუკა. - დამორცხვილმა ჩაილაპარაკა, კოსტანტინე კი ღიმილს ვერ იკავებდა მისი ყურებისას.
-ეს მეორე ჩემგან და არავის აჭამო. - მეორე კოლოფი ქურთუკის ჯიბეში ჩაუდო ბავშმა კი აღარ იცოდა სიხარულისგან რა გაეკეთებინა.
-საჭირო არ არის… ნუ წუხდებით.
-არ ვწუხდები, პირიქით.
-გაჭამო? - უკვე გახსნილ M&M-სზე ანიშნა გახარებულმა, კოსტამაც ხელი გაუწოდა, ლუკამ კი თითქმის ნახევარი დაუყარა დიდ ხელის გულზე.
-რა უნდა უთხრა დე?
-მადლობა. - ლოყებ შეფარკლულმა უკან გასწია ხელი, პირველმა კი თმები აუჩეჩა ბავშვს.
-კარგი ბიჭი ხარ. - ყურებამდე გაუღიმა, შემდეგ გასწორდა და დამშვიდობების თანავე თავის გზას დაადგა. ნახევარი ლიტრი ბოთლი მთლიანად ჩაცალა, ცარიელი სანაგვეში ჩააგდო, M&M-სის ჭამით გზას გაუყვა, ბოლოს კი კვლავ სირბილით მივიდა სახლამდე. ცხრა საათი ხდებოდა შიგნით რომ შევიდა, გაყინულ სახეზეც წამსვე მოედო სითბო და ტანზე ეკალმა დააყარა. ნელი ნაბიჯებით დაიძრა საძინებლისკენ, გაღებული კარების ჩარჩოს მხრით მიეყრდნო და საწოლზე მწოლს დააკვირდა. ეგონა ისევ ეძინა, მაგრამ მაშინვე წამოყო თავი ნაკანმა და იქვე მდგომ პირველს თვალი გაუსწორა. კაცის მომღიმარ სახეზე ლოყები შეეფარკლა, თავი კვლავ ბალიშზე დადო და საბანიც თავზე გადაიფარა. ქალის საქციელით გამხიარულებული სწრაფად მიუახლოვდა საწოლს, საბანი გადახადა და გაყინული ტუჩები ლოყაზე მიაწება. - მძინარა ყოფილხარ.
-ჯერ ცხრა საათია კოსტა… - სიცივისგან შეწუხებული კიდევ უფრო მოიკუნტა და კაცის ცივი თითების შეხებისას კანიც დაეხორკლა. - ცივი ხარ… სად იყავი?
-სარბენად. - ისე მიმზიდველად გამოიყურებოდა მისი ტუჩები თავს ძლივს იკავებდა ჰაერის გამოცლამდე რომ არ დაეკოცნა. ბოლოს მოთმინების ფიალა რომ ამოეწურა კეფაზე შეუცურა ხელი და ტუჩები ვნებიანად დაუკოცნა.
-გემრიელი გემო გაქვს. - ტუჩები გაილოკა როგორც კი მოშორდა პირველი. ქალის ქცევაზე გაეღიმა, მოწყვეტით აკოცა, შემდეგ თვალებში ჩახედა და აწეწილი თმა უკან გადაუწია.
-როგორ ხარ?
-შესანიშნავად. - წამსვე აუბრჭყვიალდა თვალები, მაჯაზე თითები მოხვია და ხელის გულზე აკოცა. - გაყინული ხარ.
-გარეთ ცივა. - კიდე ერთხელ აჩუქა კოცნა, მერე კი ფეხზე წამოდგა. - ჯაკუზს გავავსებ და იმედი მაქვს შემომიერთდები.
-აუცილებლად… და შეგიძლია გათბობას აუწიო? - საბანი ისევ გაფაიფარა და ისე შეხედა კარებთან მისულს.
-შემიძლია. - ოდნავ გაიღიმა, ჯერ აბაზანაში შევიდა, ცხელი წყალი მოუშვა ონკანიდან და სანამ გაივსებოდა საძინებლიდან გასულმა კედელზე მიმაგრებულ ტემპერატურის მარეგულირებელს გრადუსები მოუმატა, შემდეგ კვლავ საძინებელში შევიდა, საწოლზე მწოლს საბანი მთლიანად მოაშორა, მისი შიშველი სხეული ჰაერში ააფრიალა და აბაზანაში დაბრუნებულმა ნაკანი პირდაპირ ცხელ წყალში ჩასვა. ქალის ყველა უჯრედსაც წამსვე მოედო სითბო, სხეული მოუდუნდა და ტანსაცმლის გახდაში გართულს ახედა. - რა იყო? - წარბ აწეულმა დახედა ზევიდან, თან ეღიმებოდა მის შეფარკლულ ლოყებზე.
-ძალიან მიმზიდველი სხეული გაქვს…
-ჰოო? არ ვიცოდი… - კმაყოფილმა ჩაილაპარაკა, სესილიას მოპირდაპირედ ჩაწვა, კეფა ზედაპირს ჩამოადო, თვალები დახუჭა და წყალს ნება მისცა მისი სხეული გაეთბო. მალევე იგრძნო ზევიდან მოთავსებული ქალის სხეული, შემდეგ თბილი თითების შეხება სახეზე, მერე კი თმაში.
-დღეს მიდიხარ სადმე?
-ჩემს კომპანიაში, შეხვედრები მაქვს. - მშვიდად ჩაილაპარაკა, თან ხელი აატარა ქალს ზურგზე. - შენ?
-სახლში.
-სად სახლში? - მაშინვე ჭყიტა თვალები და სესილიას მწვანე სფეროებსაც წააწყდა.
-სახლში სადაც ვცხოვრობ კოსტა. - ჩაიცინა, თითი შეკრულ წარბებზე გადაატარა, შემდეგ სწორ ცხვირზე ჩამოაყოლა, ბოლოს ტუჩებთანაც მიაღწია.
-არ გინდა აქ გადმოხვიდე?
-არა. - ლოყაზე მიადო ხელის გული, ცერით ლოყაზე მიეფერა, თან ტუჩებზე ხანგრძლივად აკოცა. - ღმერთო, ძალიან გემრიელი გემო გაქვს, რაღაც ნაცნობი.
-ემენდემსი მაჭამა ბავშვმა. - გაეცინა სესილიას სიტყვებზე, მუხლები მოხარა და თავის სხეულზე მოთავსებული სესილიაც მათ მიეყრდნო ზურგით. - მინდა აქ გადმოხვიდე და სახლში მოსვლისას სიცარიელე აღარ დამხვდეს. - მკერდზე ჩამოატარა ხელები, ცერა და საჩვენებელ თითებს შორის მოიქცია მკერდი, მტკივნეულად მოუჭირა თითები, თან ერთმანეთზე მიატყუპა ორივე მკერდის მხარე. შემდეგ თხელ მუცელზე ჩამოატარა ხელები და ბოლოს მის ფეხებზე დაალაგა.
-ძალიან ჩქარობ, მე კი არ შემიძლია ერთდროულად ამ ყველაფერთან შეჩვევა ასეთ მცირე დროში. - მშვიდად ჩაილაპარაკა, საკუთარ ფეხებზე დადებულ მტევანს ხელის გული ზემოდან დაადო, შემდეგ თითები შემოხვია. - ამ სახლში თავს უცხოდ ვგრძნობ და ცოტა დრო მომეცი. - სესას მამა მეძახდა. - ცოტა ხნის სიჩუმის შემდეგ ჩაილაპარაკა, თან კონსტანტინეს თვალებში ვახედა. - მის გარდა არავის დაუძახებია და გუშინ ეკამ რომ დამიძახა საშინელი გრძნობა დამეუფლა.
-რატომ არავის უთხარი? - მტევანზე აკცა თვალებ ამღვრეულს, თან თვალებში ჩახედა.
-აღარ მინდა ამაზე საუბარი. არასასიამოვნო წარსულია და გახსენება არ მსურს.
-კარგი, უბრალოდ იცოდე რომ ყოველთვის შეგიძლია ითხოვო დახმარება. წარმოიდგინე იგივე რამ რომ გადახდეს შენს შვილს რაც შენ გადაიტანე და არ გითხრას…
-ეკას ვუთხარი კოსტა. - ცრემლისგან აეწვა თვალები და მაშინვე ჩაუწითლდა. - მეორედ აღარ გაიმეოროო მითხრა, მამაშენი მოკვდა და რაც არ უნდა მოიფიქრო ჩემთან მოგიწევს ცხოვრებაო. - დასველებულ სახეზე აიფარა ხელები. სესილიას შემხედვარე უდიდეს ბრაზს გრძნობდა პირველი, იმის წარმოდგენისას რომ ვიღაც მისი სურვილის წინააღმდეგ ოდნავ მაინც ეხებოდა სისხლს უდუღებდა, მისი ამ მდგომარეობაში დანახვა და მისთვის არადამახსსიათებლად სტკენდა. წამომჯდარმა მკლავები შემოხვია მის სუსტ სხეულს და მკერდზე მიიხუტა. თმაზე ეფერებოდა, კოცნიდა, უსიტვოდ უზიარებდა თანადგომას და ნელ-ნელა ამშვიდებდა. - მაგის შემდეგ ვეღარ ვიტან ეკას. - შედარებით დამშვიდებულმა ჩაილაპარაკა, სახე პირველის ყელიდან ამოსწია და მუქ ნაცრისფერ თვალებში ჩახედა. უცნაურად დიდი სითბო დაეუფლა, იმის შეგრძნებამ რომ უკვე დიდი ხანი იყო იცნობდა, სხეულში ჟრუანტელი მოჰგვარა, გული უცნაურად შეუთამაშდა და ამ შეგრძნებებისგან თვალები მინაბა.
-აღარ იტირო სესილია. - სახეზე მიეფერა, ორივე თვალზე აკოცა, შემდეგ შუბლზე მიაკრო ტუჩები, ბოლოს მის ბაგეებსაც დაეწაფა.
-არც კი ვიცი რას ვაკეთებ. შენთან ყოფნისას ვერ ვფიქრობ და მალევე უნდა გაგეცალო. - ოდნავ ჩაიცინა, ტუჩებზე წამიერად შეეხო, შემდეგ ფეხზე წამოდგა, კონსტანტინესგან ზურგშექცევით დადგა და დუშიდან წვრილ ზოლებად წამოსულ წყალს სახე შეუშვირა. ქვევიდან უყურებდა ქალს, მის ტანზე დააცოცებდა თვალებს და ყველა დეტალს გონებაში იმახსოვრებდა. თვითონაც ნელა წამოდგა ფეხზე, უკნიდან მიუდგა ქალს, მკლავი სწორ მუცელზე მოხვია და კისერზე მიაკრო ტუჩები. მაშინვე იგრძნო როგორ დაუარა სხეულში ტალღამ ნაკანს, ქაფიანი ღრუბელი გამოართვა, მერე კი თვითონ შეუდგა მისი სხეულის გაქაფვას. მხრებიდან დაიწყო, შემდეგ ზურგიდან წელზე გადავიდა, თავისკენ შეატრიალა და წინა მხარეც გაუსუფთავა. უფრო მეტი სურდა, ჯერ კიდევ ვერ იკმაყოფილებდა სურვილს რომელიც მოსვენებას არ აძლევდა, მაგრამ არც ქალის დაფრთხობა უნდოდა ზედმეტი მოქმედებით.
-გრცხვენია? - ნიკაპზე მოკიდებული თითებით თავი ააწვინა, მწვანე ბრჭყვილა თვალებში მხოლოდ რამდენიმე წამით მოასწრო ჩახედვა რადგან ნაკანმა ვერ გაუძლო დიდხანს პირველის სახის ყურებას, რომელზეც არაფერი აღიბეჭდებოდა, მხოლოდ ნაცრისფერ თვალებში შეიძლებოდა რაიმეს ამოკითხვა, ისიც თუ კარგად დააკვირდებოდი, რასაც ჯერჯერობით სესილია ვერ აკეთებდა.
-ისედაც ხომ იცი, რატომ მეკითხები? - ქაფიანი თითები მკერდზე ჩამოატარა, შემდეგ წელზე მოხვია და სახე გახურებულ მკერდზე მიადო.
-ჯანდაბა… - ქვედა ტუჩზე იკბინა მომღიმარმა, ორივე ლოყაზე ხელები მოკიდა თავის აწევით თანავე და ტუჩებზე დაეწაფა. - ზედმეტად საყვარელი ხარ ახლა, ასე არ შეიძლება… თუ მორჩი გადადი თორემ შენს გამო მეორედ გამოვტოვებ შეხვედრებს, რაც კარგი ნამდვილად არ არის.
-კარგი. - ოდნავ გაიღიმა, შემდეგ კი მეთლახზე დაფენილ რბილ ხალიჩაზე დადგა ფეხი, თან კონსტანტინეს ძლიერ მკლავს ეყრდნობოდა თითებით. - შეჭამ საუზმეს თუ გეჩქარება?
-არ მეჩქარება.
-და რას მიირთმევ?
-რასაც მოამზადებ. თუ გეზარება დამელოდე და მე მოვამზადებ. - ისე ჩაილაპარაკა არც შეუხედავს პირსახოცით მდგომი ქალისთვის.
-არ მეზარება. - მთლიანად შეათვალიერა კაცის სხეული, მასთან მისვლის და მისი ტანის შეგრძნების სურვილი ძლივს გადაიტანა მეორე პლანზე, საძინებელში გავიდა, იქვე მიგდებული საკუთარი ელასტიკი ამოიცვა, მერე კი საკუთარი სვიტერის მოძებნას შეუდგა, რომ გაახსენდა წინა ღამეს მისაღებში დატოვა, იქვე მდებარე კონსტანტინეს კარადას ესტუმრა. დიდი თეთრი სვიტერი სწრაფად გადაიცვა, შემდეგ თვალი სარკეში არეკლილ საკუთარ სილუეტზე გაუშტერდა. შეცვლილი იყო, სხვანაირად გამოიყურებოდა და თვალებიც ჩვეულებრივთან შედარებით უფრო უბრწყინავდა. სწრაფად აარიდა თვალი საკუთარ სახეს, იქაურობაც დატოვა და საძინებლიდან გასული პირდაპირ სამზარეულოსკენ დაიძრა. მაცივარში მდებარე უჯრაში სალათისთვის საჭირო მასალები მონახა, რამდენიმე კვერცხიც გამოიღო და მალე ყველაფერი მოამზადა.
-თმა სველი გაქვს. - თმები მაღლა აუწია, მაჯაზე დამაგრებული სესილიას თმის სამაგრით შეუკრა, მერე კი კისერზე მიაწება ტუჩები და მაგიდასთან მოთავსდა. - რას აპირებ დღეს?
-ლექცია მაქვს სამ საათზე, მერე სახლში და საღამოს შეიძლება სადმე წავიდე ლილიანთან ერთად.
-სად სადმე?
-კაფეში, ან ბარში კოსტა, არ ვიცი. - თვალი აარიდა მის მოჭუტულ სფეროებს, რამდენიმე წამში კარზე ზარის ხმაც გაისმა, სესილია მშვიდად მიირთმევდა საუზმეს, პირველი კი მას მიშტერებოდა. ბოლოს მშვიდად ადგა ფეხზე და გასასვლელისკენ დაიძრა. ნერვები ეშლებოდა, რაზე თვითონაც ვერ ხვდებოდა, გული უცნაურად უცემდა, რაღაც ცუდს უგრძნობდა და იმ დროს ყველაზე მეტად არ სურდა სესილიას ბარში გაშვება, მაგრამ იცოდა ჯერ ვერაფერს აიძულებდა ქალს და უკვე იმზე ფიქრს იწყდება საღამოს რა მოხდებოდა. კარების გაღების თანავე წააწყდა მეგობრის მზერას, ხმის ამოუღებლად გადაკოცნა, მერე კი შიგნით შეატარა.
-ელენემ მითხრა რომ დილით თავისუფალი იყავი, ვიფიქრე გამოგივლიდი და ერთად წავიდოდით… - საუბარი შეწყვიტა როცა დივანზე ქალის სვიტერი დაინახა, მაშინვე წინ მიმავლს შეხედა, თან ერთ ადგილზე გაჩერდა.
-გუშინ არ ვიცოდი დღევანდელი დილის გეგმები თუ შემეცვლებოდა… აბაზანაში ყოფნა ცოტა გამეწელა და კიდევ დიდხანს არ ვაპირებდი სახლის დატოვებას. - გაღიზიანებულმა ჩაილაპარაკა, ანდრო კი ვერაფრით მიხვდა მის ტონს. სამზარეულოში შეყვა და იქვე მჯდომი სესილიას დანახვისას გაკვირვებისგან წარბები მაღლა აზიდა.
-სესილია, როგორ ხარ? - მომღიმარმა ჰკითხა, შემდეგ ისიც მაგიდას მიუჯდა.
-კარგად, შენ? - ფეხზე წამომდგარმა სწრაფად დაუდო წინ თეფში ჩანგალთან ერთად, ამის შემდეგ კი კვლავ თავის ადგილზე მოთავსდა.
-შესანიშნავად… მაგრამ ეს რატომ არის უხასიათოდ? - დაეჭვებულმა შეხედა მეგობარს, რომელმაც გამყინავი ნაცრისფერი თვალები შეანათა.
-ორი წუთის წინ არ იყო. - ხმრები აიჩეჩა, თან თავისი გაკეთებული სალათი დააგემოვნა.
-დავიჯერო ჩემმა მოსვლამ გაუფიჭა ხასიათი?
-გეყოფა. - მშვიდად ჩაილაპარაკა პირველმა და ანდროც მიხვდა მისი სიტყვის არსს.
-შენ რას შვრები სესილია? სწავლის საქმე როგორ მიდის?
-ჩვეულებრივ, არაფერი განსაკუთრებული. ჩვეული ერთფეროვნება… მიხვდები რასაც ვამბობ.
-რათქმაუნდა… და რაზე სწავლობ?
-არქიტექტურა. - ანდროდან მზერა ჩუმად მყოფ კონსტანტინეზე გადაიტანა, თითები კაცის თითებში ახლართა და პირველმაც წამსვე შეხედა ქალს. - დღეს ლექციის შემდეგ არსად არ მივდივარ. - ოდნავ გაიღიმა, პირველმა კი ხმა ვეღარ ამოიღო იმის გააზრებისას რომ პირველად მოახერხა ქალმა მისი აზრების წაკითხვა და განწყობის შეცვლის მიზეზის გაგება. არც ანდროს გამოჰპარვია მათი მზერა, ატყობდა უკვე გაჩენილიყო რაღაც რაც ამ ორ ადამიანს აკავშირებდა და იმასაც ამჩნევდა რომ სესილია სხვა ქალებისგან ბევრად განსხვავდებოდა.
-იმედი მაქვს მეც დამიდგამ ერთ ულამაზეს სახლს.
-როცა მოგინდება, გონება სავსე მაქვს იდეებით… - ყურებამდე გაიღიმა, თან ბრჭყვიალა მწვანე თვალები მიაპყრო კაცს.
-სანამ შენ ცოლს მოიყვან სესილია უნივერსიტეტსაც დაამთავრებს და საკუთარ კომპანიასაც შექმნის. - თვალები აატრიალა კონსტანტინემ.
-გამორიცხული არ არის… - სიცილით დაეთანხმა მეგობარს, მერე კი გაურკვევლობაში მყოფ ქალს შეხედა. - წლების წინ ვთქვი რომ სახლს მაშინ ავიშენებდი როცა ცოლს მოვიყვანდი, მანამდე კი მაღალი კორპუსის ბოლო სართულზე ვიცხოვრებდი. მაშინ 16 წლის ვიყავი, ახლა ოცდარვის ვარ და მაღალი კორპუსის ბოლო სართულზე ვცხოვრობ, ცოლის მოყვანას კი ჯერ არ ვაპირებ.
-ვინმე რომ გიყვარდეს ასე არ ისაუბრებდი.
-მართალია… 21 წლის ასაკში მიყვარდა გოგო რომლის ცოლად მოყვანას ვაპირებდი, მაგრამ ჩემმა ერთგულმა და საუკეთესო მეგობარმა ამ შეცდომის დაშვებისგან გადამარჩინა… თორემ ახლა მეყოლებოდა მინიმუმ ორი შვილი და ყოფილი ცოლი, რომელიც სხვაზე იქნებოდა დაქორწინებული.
-საინტერესო ისტორია ჩანს…
-სხვა დროს მოგიყვები.
-სიამოვნებით მოგისმენ.
-მომწონხარ. - საჩვენებელი თითი დაუქნია მომღიმარმა და სესილიას გაცინებაც მოახერხა, კონსტანტინე კი ხან ერთს უყურებდა, ხან მეორეს და იმდენად ირეოდა სესილიასთან ახლოს ყოფნით, ისიც არ იცოდა რა ეფიქრა.
-მიხარია შენნაირი მეგობარი რომ ჰყავს კონსტანტინეს, თორემ სხვას ვერ გავუძლებდი მისი ხასიათებით. - როგორც კი თქვა ხმამაღლა გაიცინა ნიკოლაიშვილმა, თან წარბ აწეულ მეგობარს შეხედა.
-დიდი ხანია ასე არავის გავუცინებივარ, ვგრძნობ ძალიან მალე კოსტაზე უკეთ გავუგებთ ერთმანეთს. - თვალი ჩაუკრა სესილიას, რომელმაც ჯერ გაუღიმა, მერე კი ურეაქციოდ მჯდომ პირველს შეხედ. მშვიდად მიირთმევდა თეფშზე დალაგებულ საკვებს, თან ამ სიმშვიდის შენარჩუნებას ცდილობდა.
-მე სესილია უნდა გავიყვანო, შენ წადი შენი მანქანით და მეც მოვალ…
-მე ტაქსით წავალ.
-მე წაგიყვანს.
-ტაქსით წავალ კონსტანტინე და გთხოვ არ შემეწინააღმდეგო.
-იმედია მიზეზი გაქვს.
-სხვა დროს გეტყვი თუ გამახსენდება. თუ მორჩით ავალაგებ.
-კი კი, მადლობა. - თეფში წინ გასწია, მერე კი ტელეფონში შემოსულ შეტყობინებას გასცა პასუხი. ამასობაში კონსტანტინემ საძინებლისკენ წასასვლელად თავით ანიშნა სესილიას, თან ალაგებაში მოეხმარა.
-იყოს ესენი, ქეთი მოვა და ის მიხედავს.
-რა ვქნა? დაგელოდო თუ წავიდე?
-მოვალ ხუთ წუთში. - საძინებლისკენ დაიძრა, სესილიაც მალევე გაჰყვა უკან. საძინებელში შესული ფანჯარასთან მდგომი კაცისკენ წავიდა, წინიდან დაუდგა და ქვევიდან მომღიმარმა ახედა. - მართალია, ანდრო მე არ მგავს, უფრო თბილი და კომუნიკაბელურია, ამიტომ მისგან არაფერი გაგიკვირდეს და არც უხერხულად იგრძნო თავი. ანდრო ჩემი ბავშვობის მეგობარია, ყველაზე მეტად ვენდობი და თუ ის ჩათვლის რომ შენ ჩემთვის ძვირფასი ადამიანი ხარ ისიც შეგიყვარებს და ყველაფერს გააკეთებს შენთვის თუ დახმარება დაგჭირდება ჩემი არ ყოფნის დროს.
-შენნაირ მეორეს მართლა ვერ ავიტანდი.
-ჩემნაირი მეორე არ არსებობს. შეგიძლია მშვიდად იყო.
-დარწმუნებული ვარ ასეა. - თმებში შეუცურა თითები და ტუჩებზე აკოცა.
-დღეს სახლში იყავი კარგი?
-ამასთან დაკავშირებით პრობლემა გაქვს? იმიტომ რომ თუ გაქვს, ვერანაირად ვერ შევთანხმდებით.
-არა, მაგრამ დღეს არა, თუ გინდა ხვალ წადი, ზეგ ან მაზეგ, მაგრამ დღეს არა, კარგი?
-ძალიან საყვარელი ხარ როცა ცდილობ ისე ამიხსნა ყველაფერი რომ არ შეგეწინააღმდეგო.
-არასდროს არავის უთქვამს ეს სიტყვა ჩემზე, ჩემს დასაც კი, შენ კი აშკარად…
-მომწონს ეს ფაქტი, შენ არა? - ქვედა ტუჩზე იკბინა და არეული თვალები გაუსწორა პირველის ანთებულ სფეროებს. საიდან მოდიოდა ამხელა სითამამე ვერ ხვდებოდა, ასე ეგონა წლები იყო იცნობდა და ყოველდღიურად ასეთი საუბრები უწევდა კაცთან რომელიც სულ რამდენჯერმე ჰყავდა ნანახი.
-მე შენ მომწონხარ. - უკანალზე მოუჭირა თითები, თავისკენ მისწია და სხეულზე მიკრულს ტუჩები ვნებიანად დაუკოცნა. - წადი. - ყელზე მიაწება ტუჩები, შეუმჩნევლად შეისუნთქა ქალის სურნელი და მთლიანად მოშორდა.
მალე დატოვა იქაურობა სესილიამ, ქუჩას ფეხით გაუყვა და ბოლოს ძლივს გამოჩენილ ტაქსს ხელი აუქნია. შიგნით ჩამჯდარმა მძღოლს მისამართი უკარნახა, უკანა სავარძელზე მჯდომმა თვალები დახუჭა და განვლილი ღამის გახსენებისას თვალები აემღვრა. მოგონებები ისევ და ისევ ტრიალებდა გონებაში და ამ ყველაფერს ვერაფრით აჩერებდა ქალი. მალე მივიდა კორპუსთან, ფულის გადახდის შემდეგ სწრაფად დაიძრა შენობისკენ, ფეხით აირბინა კიბეები და ბოლოს კარებზე ბრახუნი ატეხა.
-გასაღები დაკარგე? - სწრაფად გაუღო კარი გამჭირვალე საცვლების ამარა მდგომმა ლილიანმა, სხეულზე მიკრულს ხელები მოხვია, თან წარბები შეკრა მის ქცევაზე. - კარგად ხარ?
-არა… არაფერი მკითხო გთხოვ, უბრალოდ ჩამეხუტე. - ატირებული კიდევ უფრო მეტად ხვევდა ხელებს, გაურკვევლობაში მყოფი ლილიანი კი უბრალოდ თავზე ეფერებოდა.
-რამე გააკეთა იმან? მითხარი თუ რამე დაგიშავა და გეფიცები ყველაფერს გავაკეთებ მის…
-არა… კონსტანტინე არაფერ შუაშია… ნუ ისიც, მაგრამ მისგამო არ ვტირი…
-ისიც? როგორ გავიგო ეგ სესი?
-გუშინ კონსტანტინესთან ვიწექი. - მიხვდა რომ არ შეეშვებოდა ლილიანი, ამიტომ სწრაფად მოშორდა და საკუთარი საძინებლისკენ დაიძრა.
-რა?
-სექსი მქონდა, ძალიან მაგარი სექსი. - ურეაქციოდ ჩაილაპარაკა, მერე კი შაძინებელში შესულმა კარები დახურა.
-სესილია! გამიღე კარი.
-ლაპარაკი არ მინდა გთხოვ, სხვა დროს მოგიყვები, ახლა მარტო ყოფნა მსურს.
-შემომიშვი, ხმას არ ამოვიღებ გპირდები. - დანებებულმა ჩაილაპარაკა და მალე დაინახა კიდეც სესილიას ამღვრეული თვალები. ოთახში შესულმა საძინებლის კარი მიკეტა, შემდეგ საწოლზე მოთავსებულს გვერდზე მიუწვა და ორივე ხელი მჭიდროდ შემოხვია. ხმა აღარ ამოუღიათ, მალევე ჩაეძინა ატირებულს, ლილიანი კი თმაზე ეფერებოდა. აფორიაქებული იყო მისი მდგომარეობით, ვერ იტანდა ასეთ მომენტებს, როცა უყურებდა და დახმარება არ შეეძლო. ყოველთვის ემოციური იყო სესილია, ყველა დეტალს ემოციურად უდგებოდა და ყველაფერი გულთან ახლოს მიჰქონდა. ახლა არ იცოდა მისი ცრემლების ნამდვილი მოზეზი, მაგრამ დარწმუნებული იყო კონსტანტინესკენ გადადგმული ახალი ნაბიჯიც მოქმედებდა მის ემოციურ მხარეზე. მძინარე მალევე დატოვა, არც უნივერსიტეტში წასასვლელად გაუღვიძებია და არც თვითონ გასულა სახლიდან. მთლიანი დღე გადააბა სესილიამ, შვიდი საათი იქნებოდა რომ გაიღვიძა, ტელეფონზე შემოსული უცხო ნომრის ზარები მოხვდა თვალში, მაგრამ დააიგნორა, ტელეფონი იქვე მიაგდო და საძინებლიდან გავიდა. დივანზე იჯდა ფეხებ აკეცილი ლილიანი, პლედე მიეფარებინა, პოპკორნს მიირთმევდა, თან კინოს უყურებდა. - მოდი. - როგორც კი დაინახა სესილია მაშინვე ასწია პლედი და ნაკანიც ნელი ნაბიჯებით დაიძრა მისკენ. გვერდზე მიუჯდა თვალებ ამღვრეული, თავი მხარზე ჩამოადა და თვითონაც ტელევიზორს შეხედა. - უკეთ ხარ?
-მცივა.
-მაპატიე კონსტანტინესავით ვერ გაგათბობ, მაგრამ პლედს გიყოფ ხომ ხედავ. - შუბლზე აკოცა, სესილიას კი გეღიმა.
-კოსტასავით ვერავინ გამათბობს.
-თავისი შარმით, საუბრით და სიმპატიურობით მოგაჯადოვა არა?
-არ ვიცი რა ქნა, მაგრამ მინდა ახლა ჩემთან იყოს.
-ჯანდაბა… - ზევიდან დახედა მეგობარს რომელმაც ხელები წელზე შეუცურა და მაგრად მიეხუტა.
-კონსტანტინე მინდა…
-რამ გადაგაწყვეტინა იმ კაცთან სექსი, არასდროს არავის იკარებდი, მეგონა მინიმუმ ექვსი თვე მაინც აწვალებდი კაცს.
-არ ვიცი, მასთან რომ ვარ და მეხება ფიქრის საშუალება აღარ მაქვს ხოლმე და სურვილებს ვყვები. ღმერთო რა სექსუალურია რომ იცოდე… ჯანდაბა ძალიან მინდა მასთან. - სხეულში ჟრუანტელმა დაუარა, თვალები აეწვა სურვილისგან, ორივე ხელი სახეზე აიფარა და დივანზეც წამოჯდა.
-ჯანდაბა რა ქნა ასეთი. - კვლავ ცრემლები რომ გადმოსცვივდა ლილიანსაც უმტყუნა ნერვებმა.
-ოთახში ვიქნები.
-კარგი. - თვალი გააყოლა წარბშეკრულმა, მერე კვლავ ფილმის ყურება განაგრძო.
სუსტად გრძნობდა თავს, ვერც იძინებდა, არც საწოლიდან ადგომა უნდოდა. ძალაც აღარ ჰქონდა რამის. ათი საათი იქნებოდა ნელი ნაბიჯების ხმა რომ გაიგო კარის უკან, შემდეგ კარებიც ნელა გაიღო და რამდენიმე წამში მამაკაცის სასიამოვნო სურნელიც იგრძნო. არ განძრეულა, კვლავ ფანჯარას მიშტერებოდა და ერთი სული ჰქონდა როდის მიუახლოვდებოდა კაცი.
-ძალიან ცუდად იქცევი, სესილია. - მის წინ ჩამომჯდარმა ზევიდან დახედა ქალს, კარგად არ გამოიყურებოდა, თვალები დასიებოდა, მწვანე სფეროებში უყურებდა სადაც თეთრი გარსი სრულიად გაწითლებოდა. - შენ… ტირი? რა გატირებს სესა… - ყბებზე მოკიდა ხელი, სახე მის სახესთან ახლოს მისწია და თვალებში ჩააჩერდა. ტუჩები ეწვოდა სურვილისგან ისე უნდოდა შეხებოდა მისაკუთრებულ ბაგეებს, მაგრამ ქალის ასეთი მგომარეობა მასაც აბნევდა. - ჯანდაბა რა გატირებს მითხარი! - მკაცრი, ცივი ტონით თქვა და სესილიასაც კიდევ ერთხელ გადმოსცვივდა ცრემლები.
-ნუ მეჩხუბები, ემოციური ადამიანი ვარ შენგან განსხვავებით და ყველაფერს განვიცდი. - ხელი მოაშორებინა, მერე კი ცრემლები შეიმშრალა.
-არ გეჩხუბები… უბრალოდ ვერ ვიტან როცა ტირი… საერთოდ ქალის ტირილს ვერ ვიტან. - ბოლოს მიამატა წინადადება რომ მიხვდა თავს ყიდიდა. - მითხარი რა გავაკეთო და გავაკეთებ, ოღონდ ნუ ტირი კარგი? - ცერა თითებით შეუმშრალ ცრემლები. ისევ ისეთი არაფრისმთქმელი გამომეტყველება ჰქონდა, ჩვეული ხმის ტონი, ისეთი ქალს აფიქრებინებდა რომ უბრალოდ ვალდებულების მიზნით ამბობდა ყველფერს, მაგრამ სესილია უკვე ეჩვეოდა ასეთს, მთავარი იყო მის შინაგან სამყაროს ნელ-ნელა უგებდა.
-ჩემთან დაწექი და ჩამეხუტე. - ლოყებ შეფარკლულმა ჩაილაპარა, კონსტანტინე კი ურეაქციოდ შეჰყურებდა, არადა გაკვირვებული იყო ქალის სიტყვების მოსმენისგან.
-რომ გირეკავ რატომ არ მპასუხობ? - პალტო იქვე სავარძელზე გადაკიდა, ფეხსაცმელი სწრაფად მოიშორა, საბანი ასწია და რბილ ლოგინზე დაწოლილმა ქალის სხეული მკლავებში მოიქცია.
-არ ვიცოდი შენ თუ იყავი, თან მეძინა, მთელი დღეა მძინავს.
-არაფერი გიჭამია? მაგიტომ ხარ ასე სუსტად. - წარბშეკრულმა ჩახედა თვალებში. - როგორ შეიძლება ასე მოქცევა სესილია? და რის გამო? რატომ ხარ ასე მითხარი!
-რატომ მეჩხუბები? - კვლავ აემღვრა თვალები, კონსტანტინეს მკლვებს მოშორდა და ზურგი აქცია.
-ჯანდაბა. - სახეზე ჩამოისვა ხელი შემდეგ ფეხზე წამოდგა და საძინებლიდან გავიდა. მალევე იპოვნა სამზარეულო, შიგნით შესულს კი ლილიანი დახვდა. - გაქვს რაიმე რითიც შენს დაქალს დავანაყრებთ?
-მაცივარში ნახე. - მხრები აიჩეჩა, თან დაკვირვებით შეათვალიერა კაცი. - ჩვეულებრივი ყოფილხარ.
-უკაცრავად? - წარბ აწეულმა შეხედა კარადებზე მიყუდებულ ქალს. ეს სიტუაცია უკვე აღიზიანებდა, თავის შეკავებაც უჭირდა და საერთოდ იქ რას აკეთებდა წარმოდგენა არ ჰქონდა. საკუთარი თავის საწინააღმდეგოდ იქცეოდა და ვერც ხვდებოდა ამ მყველაფერს რატო აკეთებდა.
-შენზე ყველა ისე საუბრობს თითქოს ზევიდან იყო ჩამოსული. - ჭერისკენ აიშვირა ხელი, მერე კი ჩაი მოსვა. - მაგრამ ჩვეულებრივი ჩანხარ.
-ჩვეულებრივი არავინ არის, ყველას გვაქვს რაღაც განსხვავებული. ხელოვანი ქალი ხარ, ამაზე საუბარი შენთან არ უნდა მჭირდებოდეს. - რამდენიმე კვერცხი გამოიღო, იქვე ზეთიც იპოვნა და უკვე გაზქურაზე შემომდგარი ტაფაც დაინახა. - ჯამი და ჩანგალი მჭირდება.
-შენთვის იკეთებ? სესილიას კვერცხი არ უყვარს.
-უყვარს დამიჯერე, ან შეუყვარდება… როგორ შეიძლება სახლში საჭმელი არ გქონდეთ…
-ჩვენთან შეიძლება. სახლში არასდროს ვართ, თან გარეთ ვჭამთ ძირითადად, არადა სესილია სასწაულად ამზადებს, მაგრამ ზედმეტად ზარმაცია.
-ან შენთვის გაკეთება ეზარება. - მაცივრიდან გამოღებული ყველი აურია ათქვეფილ კვერცხში, კარადაში ნაპოვნ სუნელს დასუნა, შემდეგ ცოტა დააყარა, მარილიც არ დავიწყებია, კარგად ათქვეფის შემდეგ ტაფაზე დაასხა და მომარჯვებული სქელი პლასტმასის ჩანგლით კვერცხის ტაფაზე გადანაწილებას შეუდგა.
-ვფიქრობ შენ შენთვის კვერცხის შესაწვამადაც არ იწუხებ თავს, ახლა კი აქ დგახარ და სხვას უმზადებ ვახშამს.
-ბევრს მელაპარაკები, მე კი ბევრი საუბარი არ მიყვარს. - არაფრის მთქმელი ტონით გასცა პასუხი, კვერცხი ტაფის სწრაფი მოძრაობით ამოატრიალა და მეორე მხრის შეწვაც განაგრძო.
-რა გაუკეთე ასეთი.
-ორ ადამიანს შორის გაჩენილი ვნება და მიზიდულობა იცი რა არის?
-და შენ ახლა იმიტომ აკეთებ ამ ყველაფერს რომ უბრალოდ გიზიდავს?
-ცნობის მოყვარე ყოფილხარ ლილიან, თანაც ძალიან სულელურ კითხვებს მისვამ.
-შენგან რომ მოვიდა ტიროდა, მთელი დღეა ძინავს. ერთი ღამე გაატარა შენთან და უკვე საკუთარ თავს არ ჰგავს, მე კი არ მინდა ასეთს ვხედავდე. - კონსტანტინესთან ახლოს მივიდა და მოჭუტული თვალებით ახედა ქვევიდან. - არ მინდა გული ატკინო და რატომღაც ვგრძნობ რომ ეს აუცილებლად მოხდება.
-ლილიან… - უკან გადადგა ნაბიჯი, მისი ასეთი ქცევა არ სიამოვნებდა, ქალზეც ნელ-ნელა გული უცრუვდებოდა, ისედაც დიდად არ იყო დაინტერესებული მისით. ერთი-ორჯერ თუ ჰქონდათ რამდენიმე სიტყვა ნათქვამი, ისიც მხოლოდ გამოფენაზე ნახატის შეფასების დროს. - ჩემთვის ყველაზე ამაზრზენი სანახავია ქალი რომელიც მეჭიმება. ვცდილობ არ გესაუბრო, რადგან ვხედავ სასიამოვნოდ არ ნვითარდება ჩვენი დიალოგი. მომწონხარ და არ მინდა შენზე წარმოდგენა შემეცვალოს, მხოლოდ და მხოლოდ სესილიას გამო. ვცდილობ მოგითმინო ყველა სიტყვა რომელსაც ჩემი მიმართულებით ისვრი. ამას არასდროს ვაკეთებ, მაგრამ ამჯერად მიწევს, ისევ და ისევ სესილიას გამო. გულის ტკენას რაც შეეხება, არავინ იცის რა მოხდება, შეიძლება აქეთ მატკინოს. - მშვიდად, უემოციო გამომეტყველებით ჩაილაპარაკა, თან ლანგარზე თეფშები დაალაგა.
-გაქვს გული საერთოდ?
-არ ვიცი, მაგას მომავალში გავარკვევთ. ეცადე ზედმეტად არ მომიახლოვდე… ასე ყველა მშვიდად ვიქნებით… და კიდევ, სუნამო გამოცვალე. - ოდნავ გაუღიმა, ლანგარი აიღო და საძინებლისკენ დაიძრა. მაშინვე დაყნოსა საკუთარ მაისურს, მეგობრის სუნამოს ამოცნობისას თვალები აატრიალა და საძინებლისკენ წასულს სიტყვები დააწია.
-ჩემი არაა! - ოთახში შემავალს მიაშტერდა ზურგზე, რომელსაც უკან არ მიუხედავს. - ღმერთო რა საშინელი სუნი აქვს. - სწრაფად მოიშორა გრძელმკლავიანი მაისური, თან საკუთარ საძინებელში შეიკეტა.

-შენ მომიმზადე? - თვალებ გაბრწყინებულმა დახედა ლანგარზე მოთავსებულ საკვებს, კვერცხის დანახვისას ტუჩები უცნაურად დაბრიცა, მაგრამ იმდენად გაოცებული და გახარებული იყო ისიც სიამოვნებდა.
-გავიგე კვერცხი არ გყვარებია, მაგრამ დამიჯერე, ასეთს ხშირად ვერ გასინჯავ.
-ერთხელ ვჭამე და ისეთი საშინელება იყო რომ მახსენდება ახლაც ცუდად ვხდები, თან ისეთი სუნი აქვს…
-მეორე შანსი აღარ გექნება. - პატარა ნაჭერი ჩამოაჭრა დანით და ჩანგალზე წამოცმული კვერცხი თვითონ შეჭამა. - ჯანდაბა, მართლა რა კარგია. - ჩუმად ჩაილაპარაკა, ოდნავ წარბებ დაახლოვებულმა დახედა საკუთარ ნახელავს, არ ეგონა ასეთი კარგი თუ გამოუვიდოდა. ბოლოს ალბათ წლების წინ მოამზადა თავისთვის ომლეტი, ახლა კი სესილიასთვის განკუთვნილს თვითონ მიირთმევდა.
-კარგი ჰო. - თვალები აატრიალა, შიმშილს საერთოდ ვერ გრძნობდა, მაგრამ ისე გემრიელად მიირთმევდა პირველი, თვითონაც უნდებოდა მისთვის საძულველი პროდუქტი. იქვე დადებულ პურს კუთხე მოატეხა, დანით მოჭრილი კვერცხი პურზე მოათავსა და დაძაბულმა მოითავსა პირში. ნელა აგემოვნებდა შეშინებული, მაგრამ გემოების არევა და ერთმანეთში იდეალურად შერწყმა რომ აღმოაჩინა მაშინვე გაოცებულმა ახედა კონსტანტინეს. - გემრიელია, ყველიც უქენი?
-კი.
-მომწონს. - თვალებ აბრჭყვიალებულმა განაგრძო ჭამა, პირველი კი ხმას აღარ იღებდა. ჩუმად უყურებდა, მის სახის ნაკვთებს, მიმიკებს აკვირდებოდა და წამიერად გული უჩქარდებოდა. იცოდა უფრო მეტი დრო რომ გაეტარებინა მასთან სესილიაზე დამოკიდებული გახდებოდა, გრძნობები გაუღრმავდებოდა და ალბათ მალე სიყვარულით დაბრმავდებოდა. წარმოდგენა არ ჰქონდა რა უნდა გაეკეთებინა ქალთან რომლის ძმამ თავისი და გააუბედურა, არადა ამდენი წლის შემდეგ ნაპოვნი ქალის გაშვება არ სურდა. მთელი დღის განმავლობაში აკლდა, ზარებს რომ არ პასუხობდა სესილია ნერვებიც ეშლებოდა და მასთან რაიმე ცუდის გასაკეთებლად მისულს ასეთ მდგომარეობაში რომ დახვდა ქალი გონება სულ აერია. ახლა უყურებდა, მის მოპიდაპირედ იჯდა, არ ეხებოდა, არადა სურვილი ჰკლავდა, იმდენად დიდი სურვილი რომ თავის გაკონტროლება უჭირდა. რა აკავებდა ისიც არ იცოდა.
-რატომ ტიროდი? - ჭამას რომ მორჩა ლანგარი ტუმბოზე გადადო, მისკენ მიწეულმა თმები ყურს უკან გადაუწია, მისი სახე ხელის გულებში მოიქცია და თვალებში ჩახედა.
-გუშინ რაც მოხდა… მამას წლის თავმა, იმის გარდაცვალებამ, დედაჩემის ნახვამ, მერე შენ… ჩვენმა ერთად ყოფნამ… ყველაფერმა ერთად იმოქმედა და ემოციურად ვეღარ გავძელი… უბრალოდ ასეთი ვარ… - ლოყებ შეფარკლულმა თვალები დახარა, მერე კონსტანტინესკენ გადაიწია, სახე მის ყელში ჩარგო და კაცის სასიამოვნო სურნელი დიდი რაოდენობით შეისუნთქა.
-მგონი ჩემი ემოციებიც შენ გაქვს სესილია. - თმაზე გადაუსვა ხელი, მერე კი ყელიდან თავი ამოაწევინა და ჩაის დალევა აიძულა, ნაკანიც ვერ ეწინააღმდეგებოდა ისეთი გამომეტყველებით უყურებდა კონსტანტინე.
-ზოგჯერ ისე მიყურებ მაშინებ. - ლოყებ შეფარკლულმა ჩაილაპარაკა, პირველს კი შუბლზე აუვიდა წარბები, ბოლოს ჩაიცინა კისერზე შეუცურა ხელი და აღარ დალოდებია მონატრებულ ტუჩებს ისე დაეწაფა. - დარჩები?
-არა. - ინსტიქტურად გასცა პასუხი, იმდენად იყო მიჩველი ამ კითხვის მოსმენისას მაშინვე სცემდა ყველას პაუხს, მაგრამ ახლა სესილიასთან იყო, სწრაფი პასუხისგან თვალებ გაფართოვებულს უყურებდა და როგორ შეეცვალა პასუხი ვეღარ ფიქრობდა, ქალი კი მომლოდინედ შესცქეროდა. - არასდროს არავისთან დავრჩენილვარ, არავისთან მძინებია ერთ საწოლში და ინსტიქტურად ვთქვი. - თავზე გადაისვა ხელი, ქვევიდან ახედა სახე გაბრწყინებულ ქალს და ამ ყველაფრის მიზეზი რომ ამოიცნო თავი სიცილით გააქნია. - ეგოისტო… გაგიხარდა არა? - სწრაფად ჩაისვა კალთაში, თეთრი სვიტერის ქვეშ შეუცურა ხელი, ზურგზე აატარა, მერე კი მკერდზე გადასულმა თითები ნაზად მოუჭირა. - ისევ ჩემი სვიტერი გაცვია.
-ჩემს გარდა არავისთან გძინებია? - თმებში შეუცურა თითები, თავი უკან გადააწევინა და ტუჩებზე თვითონ დაეწაფა.
-მახსოვს გითხარი რომ მომავალში სხვადასხვა რამეში ვიქნებოდით ერთმანეთისთვის პირველები.
-ღმერთო, როგორ მსიამოვნებს ამის გააზრება ვერ წარმოიდგენ. - სვიტერი თვითონ მოაშორა კაცს, შარვლის შესაკრავიც შეუხსნა და სახე აწითლებული ტუჩებზე წაეტანა. არაფრის გაკეთება არ დააცადა კონსტანტინემ, სწრაფად მოიქცია ქვემოთ, თითები უკანალზე მოუჭირა, თან ყელში აკოცა და სესილიას კვნესაც წამსვე შემოესმა. გონება არეული შიშველ ქალს ზევიდან მოქცეოდა, სხეულს უკოცნიდა, მისი კანის სურნელით ივსებდა ფილტვებს, რომელსაც თავის სუნიც შერეოდა, ყოველი მოძრაობის დროს თავს სხვანაირად გრძნობდა, მეტ სიამოვნებას იღებდა როცა მასზე მინდობილს ისე ექცეოდა როგორც სურდა. უფრო გათამამებული ნაკანიც არ ჩერდებოდა, კაცის სხეულს ყველა წერტილში ეხებოდა, ყელზე კოცნიდა, კბენდა და ჭკუას აკარგვინებდა ისედაც გაგიჟებულ კაცს.
-გაჩერდი თორემ თავს ვეღარ შევიკავებ და გატკენ, მე კიდე შენი დაფრთხობა არ მინდა. - გამაფრთხილებლად, მკაცრი ტონით თქვა, თან თვალებ ანთებული დააჩერდა ზევიდან, ხელები თავს ზემოთ გაუკავა, მის ბაგეებს მოწყურებული დაეტაკა, თითები კი ძუძუსთავებზე მოუჭირა. ნაკანის გახშირებულ სუნთქვაზე მიხვდა რომ უკვე ორგაზმს აღწევდა თვალებ ამღვეული ქალი და მაშინვე პირზე ააფარა ხელი. უცნაურად აუციმციმდა თვალები, იღიმოდა და ნაცრისფერ სფეროებში უყურებდა კაცს, ბოლოს თავი უკან გადასწია, თვალები გაუაზრებლად გადაატრიალა და მაშინ უკვე პირველი იღიმოდა ქალის მდგომარეობაზე. ტანში დავლილმა სიამოვნებამ და ორგაზმს მიღწეული ქალის ყურებამ პირველიც მიიყვანა სიამოვნების მწვერვალამდე. ბოლოს ნელა მოძრაობდა მის სხეულში, ქალის ათრთოლებულ სხეულს ეფერებოდა, ნაკანი კი თითებით აწვებოდა მხარზე და მოშორებას აიძულებდა, მაგრამ სესილიას სუსტი მკლავები ვერაფერს ხდებოდა.
-კოსტა… - ძლივს თქვა კაცის სახელი, სხეული უთრთოდა, სიამოვნება არ წყდებოდა და გული ისე სწრაფად უცემდა ეგონა მალე გაუსკდებოდა. მალე განთავისუფლდა კაცის ა.სოსგან, მაგრამ სხეულში დატრიალებულ ცეცხლს ვერაფერს უშვრებოდა.
-კარგად რომ შეგიხორცდება აქ, მერე გაჩვენებ რა არის ნამდვილი სიამოვნება, ეს ჯერ არაფერია პატარა… - თითები ფეხებს შორის ჩაუცურა და სველი ადგილები თითებით დალაშქრა. ტუჩებზე აკოცა, შემდეგ ლოყაზე, ბოლოს ყელში მიაკრო ხანგრძლივად ტუჩები და გვერდზე გადაწვა.
-კიდევ მინდა. - რამდენიმე წუთის სიჩუმის შემდეგ კაცის ზემოდან მოთავდსა, თითები მკერდზე ჩამოატარა, პრესზეც გადავიდა და მისკენ დახრილმა ენა ძუძუსთავზე აუსვა. მაშინვე დააყარა ეკალმა კანზე კაცს, სიამოვნებისგან გასცრა კოცნით მუცლამდე რომ ჩაუყვა, საზარდულთან მიაკრო ტუჩები და ქვევიდან ჭინკებ ათამაშებული თვალებით ახედა. სუნთქვა შეეკრა პირველს მის მზერაზე, შემდეგ წვრილი თითების მოხვევა იგრძნო საკუთარ ორგანოზე და თვალებიც დაებინდა.
-ბოდიშით შეწუხებისთვის, მაგრამ სესილია, სახლის ტელეფონზე გთხოვენ, სასწრაფოა და ახლავე გამოდი. - კარზე მიუკაკუნა ლილიანმა, მერე კი იქაურობას გაეცალა.
-ჯანდაბა. - თვალები აატრიალა, რამდენიმე წამით გაუსწორა თვალი კონსტანტინეს, მან კი გაუღიმა როგორც კი ყველაფერი ამოიკითხა მწვანე თვალებში.
-მიდი. - თავით კარისკენ ანიშნა, ისიც უცებ წამოდგა, ხალათი შემოიცვა და ოთახიც დატოვა. ისედაც იცოდა ვინ იქნებოდა, სახლის ტელეფონზე მხოლოდ გიორგი ურეკავდა. სწრაფად აიღო ყურმილი და მალე მისი თბილი ხმაც შემოესმა.
-როგორ ხარ პატარა?
-კარგად შენ?
-რამე ხდება? უცნაური ხმა გაქვს.
-ის ნაბი.ჭვარი მოკვდა.
-ჰო გავიგე.
-შენ როგორ ხარ? როდის დაბრუნდები?
-თუ გჭირდები ახლავე შენთან გავჩნდები, მაგრამ აშკარად ბედნიერი ხარ და მეც არ გჭირდები.
-აუცილებელია რამე მჭირდებოდეს? მგონი მომენატრე.
-მეც მომენატრე.
-გიოო. - თვალები აემღვრა, მაგრამ თავის შეკავება მაინც მოახერხა.
-არ იტირო ჩემს თავს გაფიცებ.
-მიყვარხარ გიო.
-ოჰო, ეს რა ესმის ჩემს ყურებს? მართლა კარგად ხარ? - პირველად ესმოდა სესილიასგან ეს სიტყვები, ისე ესიამოვნა, ისე მოეშვა ისიც აღარ ადარდებდა თუ მოკვდებოდა. - მეც მიყვარხარ სესილია, დაიმახსოვრე კარგი? რაც არ უნდა მოხდეს, რაც არ უნდა გაიგო ჩემზე, იცოდე რომ ერთადერთი ადამიანი ხარ რომელიც საკუთარ თავზე მეტად მიყვარს, მე კი ნამდვილად არ ვარ შენი სიყვარულის ღირსი პატარა.
-რატომ მგონია რომ მემშვიდოდბები.
-პირიქით, ალბათ მალე გნახავ.
-უკვე თიშავ? მითხარი კარგად ხარ?
-ცოდვებში ვარ ჩაფლული, ამოსვლას ვერ ვახერხებ და ნელ-ნელა ვიხრჩობი.
-გიო…
-მალე კიდევ შეგეხმიანები… ჭკვიანად მოიქეცი. - სწრაფად გაწყვიტა ზარი, სესილიაც კედელს მიეყრდნო და იქვე მდგომ ლილიანს გაუსწორა თვალი.
-ოდნავ ხმადაბლა. - მშვიდად ჩაილაპარაკა, თავისი საძინებლის კარი შეაღო და შევიდა. დიდი რაოდენობით ჰაერი ჩაისუნთქა სესილიამ, მერე კი ოთახში შევდია. კონსტანტინეს უკვე ჩაეცვა საცვალი, ფანჯარასთან იდგა, სიგარეტს ეწეოდა და მთვარეს შესქეროდა. ნელა მიუახლოვდა ნაკანი, გვერდზე ამოუდგა და მანაც მთვარეს შეხედა.
-მთვარეს გავხარ კოსტა. მისავით ნაცრისფერი, ცივი და თან ნათელი ხარ.
-შენ წარმოდგენა არ გაქვს რამდენად ბნელი ვარ სესილია, ჩემი გონება სიბნელეშია.
-შენი ფერი ჩემთვის ყველაზე ნათელი და კაშკაშაა, ბნელი მხარე ყველას გვაქვს, მე კი მინდა შენი ყველა მხარე ვნახო.
-არ შეგეშინდება? - ზევიდან გადახედა წარბ აწეულმა, სესილია კი კვლავ მთვარეს მისჩერებოდა.
-შეიძლება შემეშინდეს კიდეც, მაგრამ შენთან ყოფნის სურვილი უფრო დიდია ვიდრე შიშის გამო შენგან გაქცევის. თუ გაქცევა მომინდება არ გამიშვა. - თვალი გაუსწორა კაცის მთვარესავით თვალებს, ნათელს, მაგრამ ერთი შეხედვით ცივს. - მომწონს შენი თვალები კონსტანტინე და შენც მომწონხარ.
-მეც? - ოდნავ გაიცინა, თითები თმაში შეუცურა და ტუჩები დაუკოცნა. - მგონი ის გოგო მიბრუნდება პირველად რომ შევხვდი. - თავისთვის ჩაილაპარაკა, სესილიას კი ეგონა გამოფენის ღამეზე საუბრობდა კაცი.
-როგორ გესაუბრებოდი, მცხვენია.
-საყვარელი იყავი. - ორივე სხვადასხვა წარსულის მოგონებაზე საუბრობდა. პირველს მწვანე თვალება ბავშვი უტრიალებდა გონებაში და წუხდა თვითონ ქალს რომ არ ახსოვდა. მკლავები მოხვია სესილიას, ლოყაზე აკოცა, შემდეგ შუბლზე და მკერდზე მიკრულს ნიკაპი თავზე ჩამოადო.
-მადლობა რომ მოხვედი… რომ არ მოსულიყავი უფრო ცუდად გავხდებოდი. - ქვევიდან ახედა კაცს, კონსტანტინეს არაფერი უთქვამს, ტუჩებზე აკოცა, მერე კი საწოლისკენ დაიძრა. ხვდებოდა რომ სესილიასთან სხვანაირი ხდებოდა, იცვლებოდა, სხვანაირ განწყობაზე დგებოდა, ხასიათიც უკეთდებოდა. ეს ჯერ მხოლოდ დასაწყისი იყო, მომავალში კი კაცმა არ იცის რა მოხდებოდა. საწოლზე მწოლს ქალის მკლავები მოეხვია, რომელმაც სახე პირველის ყელში ჩარგო. მერე საკუთარ ფეხებში ახლართული გაყინული ტერფებიც იგრძნი და გაეღიმა ნაკანის პოზაზე. ყოველი შესუნთქვისას სესილიას სურნელიც მიჰყვებოდა ჰაერს და სულ ბრუვდებოდა. პირველად იყო ასე ქალთან, პირველად სიამოვნებდა ასე ახლოს ყოფნა ვინმესთან და უკვე ისიც იცოდა მასთან განშორებას ვერ აიტანდა. წარმოდგნე არ ჰქონდა სესილია რას გააკეთებდა ყველაფერი რომ სცოდნოდა, ალბათ მიატოვებდა კიდეც. ამ ყველაფერზე ფიქრი თავს ატკიებდა, სესილია უკვე ღრმად სუნთქავდა, მთელი სხეულით სიმშვიდეს გრძნობდა ქალი, მაგრამ კონსტანტინე თვალს ვერაფრით ხუჭავდა. გვიან ჩაეძინა ნაკანის სურნელში ჩაფლულს, ისე მშვიდად ცხოვრებაში რომ არ სძინებია.

დილით კონსტანტინეს ტელეფონის ზარმა ძილი დაუფრთხო ერთმანეთზე მიხუტებულ მძინარე წყვილს. სესილიას ზურგს მიკრული მალევე მოშორდა ქალის თბილ სხეულს ტელეფონის ასაღებად და ქალსაც მაშინვე ეკალმა დააყარა კანზე როგორც კი გახურებულ ზურგზე გრილი ჰაერი მოხვდა.
-გისმენ… ჰო მეძინა… არ ვარ სახლში, სესასთან დავრჩი გუშინ… მოკეტე და მითხარი რა გინდა? ამ ბოლო დროს ძალიან მიეჩვია დილით დარეკვას ან სტუმრობას. - ნამძინარევი, დაბოხებული ხმით საუბრობდა, ქალს კი მისი მოსმენაც კი ჟრუანტელს გვრიდა. - რომელი საათია? - ტელეფონი უკან გასწია, საათს შეხედა ცხრის ორმოცდარვა წუთს უჩვენებდა, მერე კი კვლავ ყურზე მიიბჯინა. - ვიცი მახსოვს და მოვდივარ… შენ სად ხარ?.. მეგისთან რა გინდა? ხომ კარგად არის?.. ბოლოს ერთი კვირის წინ ვნახე… არ უთხრა თორემ ეწყინება, ტირილს დაიწყებს და ისევ შენ მოგიწევს დამშვდება. - ოდნავ გაიღიმა, ანდროც მიუხვდა ყველაფერს და მაშინვე დასთანხმდა. - ხვალ გნახავთ. - ტელეფონი გაუთიშა, წამებში მისკენ გადმოტრიალებულ ქალს აბრჭყვიალებულ თვალებში ჩახედა, ტუჩზებზე აკოცა, შემდეგ კი ლოყაზეც მიაკრო ტუჩები. - დილა მშვიდობისა.
-ძალიან ცხელი ხარ. - ჯერ გაიზმორა კაცის მკლავებში მომწყვდეული, მერე ზურგზე მოხვია წვრილი მკლავები და სხეულზე უფრო მიეკრა. - ყოველი გაღვიძებისას უფრო და უფრო მომწონხარ. - მომღიმარმა ცხვირის წვერი გაუსვა ლოყაზე, შემდეგ ტუჩებზე აკოცა მოწყვეტით, თითები შავ თმებში შეუცურა და თვალებში ჩახედა.
-დღეს გაქვს ლექცია?
-კი ორ საათზე, მერე თავისუფალი ვარ.
-მე არ ვიცი როდის მოვრჩები საქმეებს, მაგრამ მინდა დღეს ჩემთან მიხვიდე უნივერსიტეტის შემდეგ.
-რატომ?
-შეგიძლია?
-კი. - დაბნეულმა გასცა პასუხი, პირველს აღარაფერი უთქვამს, ყელზე აკოცა, მერე საწოლზე წამოჯდა და მუხლებზე იდაყვებით დაყრდნობილმა თმები აიჩეჩა. - სამ დღეში ახალი წელია. - ბალიშს მოხვია ხელები და კაცს ზურგზე მიაშტერდა.
-მერე? რას აპირებ?
-არ ვიცი. - კაცის შეცვლილმა ტონმა და საუბარმა დააბნია, თავიდან არ ესიამოვნა, მერე კი მიხვდა რომ უბრალოდ ასეთი ხმის ტემბრი ჰქონდა. - ძირითადად ჩემს მეგობრებთან ერთად ვარ.
-ვნახოთ რა იქნება. - ზევიდან დახედა სესილიას, მთლიანად შეათვალიერა, მერე კი მისკენ დაიხარა, ჯერ მხარზე აკოცა, მერე ლოყაზე და საბოლოოდ ფეხზე წამოდგა.
-არ ისაუზმებ?
-არა, მეჩქარება. საღამოს გნახავ. - სწრაფად ჩაიცვა ტანსაცმელი, ტელეფონი შარვლის უკანა ჯიბეში მოათავსა, პალტოც მოიცვა და საწოლზე მწოლს კიდევ ერთხელ დახედა. არ უნდოდა წასვლა, არ უნდოდა იქ ასე ყველაფრის გარეშე დაეტოვებინა ქალი მაგრამ სხვა გზა არ ჰქონდა. ზედმეტად არეული იყო, ფიქრს ვეღარ ახერხებდა და ცოტა ხანს მისგან მოშორებით ყოფნა სჭირდებოდა.
-საღამომდე, კოსტა. - მომხიბვლელად გაუღიმა, კაცის ბალიშს მჭიდროდ მოხვია მკლავები და პირველს კიდევ უფრო დაუბინდა გონება. არაფერი უთქვმს ისე დატოვა იქაურობა, სამზარეულოდან გამოსული ხალათში მყოფი ლილიანისთვის არც შეუხედავს ისე გავიდა სახლიდან, კიბეებზე დაეშვა და მანქანაში მოთავსებული იქაურობას საერთოდ მოშორდა.

მთელი დღის მანძილზე აფორიაქებული დადიოდა, საქმეს გულს ვერ უდებდა, ფიქრები ეფანტებოდა და უკვე თავიც სტკიოდა ამ ყველაფრისგან. იქვე მჯდომი ელენე თვალს ადევნებდა უფროსს რომელიც ასეთი არასდროს ენახა, საქმეზე მუდამ კონცენტრირებული, უხეში, ცივი კაცი ახლა დაკარგულ ბავშვს ჰგავდა. ყველა ამჩნევდა მის შეცვლილ მდგომარეობას ვინც კი ხშირად ხედავდა. ბოლოს გაუბედავად წამოდგა ელენე თავისი მაგიდიდან, კაბინეტში შესვლამდე დააკაკუნა, მერე კი პასუხს არ დალოდებია ისე შევიდა. მაგიდაზე იდაყვით დაყრნობილმა პირველმა, რომელსაც თითები შუბლზე მიებჯინა, ქვევიდან ახედა წინ მდგომ ქალს, მიხვდა რაღაცის თქმა სურდა, მაგრამ აშკარად გამბედაობა აკლდა.
-გისმენ ელენე. - სკამის საზურგზეს მიეყრდნო, თან ჰაერი დიდი რაოდენობით ჩაისუნთქა გადაღლილმა.
-ვფიქრობ ჯობია სახლში წახვიდეთ, დაისვენოთ და ისე იფიქროთ თქვენს პრობლემაზე. აქ ვერც საქმეზე ახდენთ კონცენტრაციას, ვერც იმ პრობლემაზე რის გამოც ასე ხართ შეწუხებული. ამას ყველა ამჩნევს, ლაპარაკობენ, მე კიდევ არ მსურს ჩემს ყინულივით ცივ უფროსზე წარმოდგენა შეეცვალოთ, ან ამდენი ისაუბრონ.
-ყინულივით ცივ? - წარბები ასწია გაკვირვებისგან, შინაგანად იღიმოდა, მაგრამ სახეზე არაფერი ეტყობოდა. - ფიქრობთ რომ ასეთი ვარ?
-დიახ, ხართ. მე ყოველ დღეს თქვენთან ვატარებ და ვიცი როგორიც ხართ.
-კარგი ელენე, მადლობა ყურადღებისთვის, მაგრამ საჭირო არ არის. თუ დაამთავრე შეგიძლია წახვიდე. - ოდნავ მაინც გაუღიმა გოგოს, ხელში მოთამაშე კალამი მაგიდაზე დააგდო, თვალებ დახუჭულმა ამოიოხრა და ფანჯარაში გაიხედა. მართალი იყო ელენე, ვერც საქმეზე ფიქრიბდა და ვერც სესილიასთან დაკავშირებულ ამბავზე. ბოლოს სწრაფად წამოდგა, ტელეფონი აიღო და გასასვლელისკენ დაიძრა. ლიფტში შესულმა მძღოლის ნომერზე გადარეკა, გარეთ დახვედრა სთხოვდა და დაბლა ჩასული პირდაპირ შემოსასვლელი კარისკენ დაიძრა. კარის გაღებისთანავე ცივმა ჰაერმა დაუარა ყველა წერტილში, სიცივისგან კანი დაეხორკლა და მანქანის დანახვისას მაშინვე იქით დაიძრა. სწრაფად გამოაღო კარი, უკანა სავარძელზე მოთავსდა, შემდეგ კი სახლის გზას დაადგა. თვალები დაეხუჭა სავარძლის საზურგეზე თავ მიდებულს, ტკივილს გრძნობდა თავის ყველა ადგილში და ეგონა ცოტაც და გაუსკდებოდა. მალე მივიდნენ სახლში, მანქანა ეზოში გააჩერა ლევანმა და კონსტანტინეც პირდაპირ სახლისკენ წავიდა. შიგნით შესული მისაღებისკენ დაიძრა, იცოდა იქ სადღაც სესილია იქნებოდა და გულიც წინასწარ იწყებდა გაორმაგებულად ფეთქვას. არც შემცდარა, დივნის საზურგეზე მიედო საფეთქელი, ფეხები მოეხარა და მუხლებზე მიყუდებულ წიგნს წყნარად კითხულობდა. თითქოს იგრძნო ნაკანმა მისი იქ ყოფნა, სწრაფად შეატრიალა თავი გვერდზე, მისკენ მიმავალი პირველის დანახვისას თვალები წამსვე გაუბრწყინდა, უცებ გასწორდა და ფეხზე წამომდგარი მაშინვე მოეხვია მასზე მაღალ კაცს. წამსვე სესილიას ყელში ჩარგო სახე პირველმა, ქალის სასიამოვნო სურნელი შეისუნთქა და კიდევ ერთხელ დარწმუნდა იმაში რომ ამის გარეშე ვერ გაძლებდა.
-მეგონა გვიან დაბრუნდებოდი. - კიდევ უფრო მეტად მიეკრა სხეულზე კოსტას, ჯერ ყელზე აკოცა, შემდეგ ყბის ძვალზე, ლოყაზე და ბოლოს ტუჩებამდეც მიაღწია.
-ვხედავ მოგენატრე.
-ცუდად ხარ?
-თავი მტკივა. - სწრაფად შეუშვა ხელები ქალს, სავარძელში მოთავსდა და ხელები სახეზე ჩამოისვა.
-საღამო მშვიდობისა, რას მიირთმევთ? - ჩვეული მომღიმარი ღიმილით წამოადგა თავზე პირველს, კონსტანტინემ კი ქვევიდან ახედა გადაღლილი სახით.
-ტკივილ გამაყუჩებელი, ქეთი, თუ გვაქვს.
-ახლავე მოგიტანთ, საჭმელზე რას იტყვით?
-არ მშია, გმადლობ.
-გინდა ჯაკუზი გავავსო?
-მინდა რომ შემოვალ იქ დამხვდე. - სრულიად მშვიდი ტონით ჩაილაპარაკა, თან მტევანზე აკოცა, სესილია კი სულ გადაწითლდა სახეზე, სწრაფად აქცია კაცს ზურგი და სააბაზანოსკენ დაიძრა. ჯერ მხოლოდ ხუთი საათი იყო, მაგრამ უკვე ბნელოდა. ჯაკუზთან მდგომი იცდიდა როდის გაივსებოდა წყლით, იქვე დადებული კონსტანტინეს ტანის გელი ოდნავ ჩაასხა წყალში ასაქაფებლად, შემდეგ კი თმა კოსად დაიმაგრა თავზე, წყალში სრულიად შიშველი ჩაწვა და დაელოდა როდის შევიდოდა კაცი. თავს უცნაურად გრძნობდა, ხვდებოდა დღეს კიდევ რაღაც სიახლეს მიიღებდა, მაგრამ უარის თქმას არაფერზე არ აპირებდა. მალე კარიც გაიღი, საცვლის ამარა მყოფი პირველიც შიგნით შევიდა, წყ.ლის ტემპერატურა თითებით მოსინჯა, ონკანიდან ცხელი წყალი მოუშვა, ბოლოს საცვალიც მოიშორა. - მიიწიე. - მშვიდად ჩაილაპარაკა, მერე კი უკან მიუჯდა ქალს. არც მის ნაცრისფერ თვალებში ჩანდა რაიმე და არც სახეზე ეტყობოდა ემოცია, რაც ცოტა ძაბავდა ქალს. ჩვეულებრივთან შედარებით უფრო მეტად იგრძნობოდა გარშემო მისი ფერი და სესილიასაც მისდაუნებურად ედებოდა.
-კოსტა. - თავი ოდნავ შეატრიალა გვერდზე, მაგრამ კაცს პასუხი არ გაუცია, ყელზე მიაკრო ტუჩები, თითები კი მუცლიდან მკერდზე გადაიტანა.
-არის რამდენიმე საკითხი რომლის შენთვის გაზიარება და შენთან გარკვევა მინდა, იმ შემთხვევაში თუ ურთიერთობის ჩამოყალიბებას და გაგრძელებას ვაპირებთ.
-გისმენ.
-წარმუდგენლად დიდ ფანტაზიას ფლობს ჩემი გონება სესილია, მინდა ვიცოდე გამომყვები თუ არა ბოლომდე. - ხერხემალზე ჩამოატარა თითები, ქალს კი მაშინვე დაეხორკლა კანი.
-გამოგყვები იქამდე სანამ შენი ფანტაზიები არ ამოიწურება.
-არ მინდა შეგაშინოს ჩემმა მოქმედებებმა რომელიც შენთვის სიახლე იქნება.
-ეს ყველაფერიც სიახლეა ჩემთვის კონსტანტინე, მაგრამ ხშირად შენი ხასიათით უფრო მაშინებ, ვიდრე მოქმედებით.
-პირველ რიგში, მინდა იცოდე რომ ღალატს ვერ ვიტან, ვერც კაცის, ვერც ქალის. არასდროს დაუჯერო არავის თუ ჩემზე რაიმეს გეტყვის, არასდროს. მენდე მხოლოდ მე, შეგიძლია ანდროსაც. თუ რამეს გაიგებ, პირველ რიგში მე მკითხე და ერთად გავარკვიოთ სიმართლეა თუ არა. დაიმახსოვრე რომ შენთან ყოფნის დროს, სხვასთან არასდროს წავალ. ეს უბრალოდ ჩემი ერთ-ერთი პრინციპია. მეორე, ყოველთვის მითხარი თუ რამე გეწყინება, არ მოგეწონება, ან არ გესიამოვნება. არ მინდა რამის ატანა გიწევდეს შენი სურვილის საწინააღმდეგოდ. არასდროს არაფერი დამიმალო და ყოველთვის პირდაპირ მითხარი ყველაფერი. კარგი?
-ჰო.
-მინდა აქ გადმოხვიდე საცხოვრებლად.
-კოსტა…
-უბრალოდ არ მინდა აქეთ-იქით სირბილი სესილია. ერთად ცხოვრების დროს უფრო სწრაფად და კარგად გავიცნობთ ერთმანეთს…
-დაგთანხმდები თუ ერთ რამეს შემისრულებ. - საუბარი გააწყვეტინა პირველს, ლოყებ შეფარკლულმა შეატრიალა თავი მისკენ და მოჭუტულ თვალებში ჩააჩერდა.
-კარგი, რა გინდა? - ყურის მაღლა გამოწეული პატარა თმები უკან გადაუწია, მერე კი ცერით მიეფერს ლოყაზე.
-სამ დღეში ახალი წელია… თუ დღეს ნაძვისხეს ჩემთან ერთად დადგამ და მის მორთვაში ჩაერთვები, მე აქ გადმოვალ და შეგისრულებ ყველა სურვილს და მოთხოვნას რაც გონებაში გიტრიალებს. - ქვედა ტუჩზე იკბინა მომღიმარმა, ვერ ხვდებოდა რას ფიქრობდა კაცი, მაგრამ ის დანამდვილებით იცოდა რომ დასთანხმდებოდა.
-ნაძვის ხე არ მაქვს.
-როგორ…
-გადავაგდე.
-მაშინ ახალი ვიყიდოთ. - უდარდელად აიჩეჩა მხრები, პირველი კი კვლავ მოჭუტული ნაცრისფერი თვალებით შესცქეროდა.
-დაღლილი ვარ.
-მეც მეზარება შენთან გადმოსვლა. - კაცის ხელი მოიშორა, წინ მიიწია და მის მოპირდაპირედ დაჯდა.
-ჯანდაბას, ვიყიდოთ რაც მოგინდება… ახლა კი მოდი აქ და შეასრულე დაპირება. - კმაყოფილმა აიკრა ღიმილი სახეზე, მაგრამ სესილიას გასაღიმად არ ჰქონდა საქმე. წინ გადაწეულმა ხელი მოხვია წელზე, თავისკენ მისწია და ტუჩებზე დაეტაკა. უკანალიდან ხელები მოაშორებინა სესილიამ, მაჯებზე მოხვია თითები და თავს ზემოთ დაუჭირა. ოდნავ გაეღიმა კონსტანტინეს ქალის ქცევაზე, კბილები ძუძუსთავზე მოუჭირა, ყელში აკოცა, მერე კი მის ტუჩებსაც მისწვდა.
-მალე ამოდი წყლიდან, საყიდლებზე უნდა წავიდეთ. - როგორც კი მოშორდა კაცის ტუჩებს ჯაკუზიდან გადავიდა და სიტყვებიც მიაყოლა, პირველი კი გაურკვევლობაში მყოფი მისჩერებოდა ჯერ კიდევ ქაფიანი სხეულით მდგომ ნაკანს, მერე რომ გაიაზრა სესილიას ქმედება თვალებში ბრაზისგან გაჩენილი სხივი გაუკრთა.
-დაბრუნდი თორემ მერე უფრო მეტს მოგთხოვ.
-როდესაც პირობას შეასრულებ, მერე ვიფიქრებ იმაზე თუ შენ რას მომთხოვ.
-ისევ ქაფი გაქვს სესი.
-სხვა აბაზანაში გადავივლებ. მალე გამოდი თორემ დაიკეტება მაღაზიები.
-დღეს ღამე ვერ გადამირჩები სესილია. - უცნაურად მომღიმარმა თვალი ჩაუკრა ქალს, მაგრამ ნაკანს აღარაფერი უთქვამს ისე გაიხურა კარი. - ამის დედაც… - ფეხზე წამომდგარმა ხელები სახეზე ჩამოისვა, აღარ იცოდა გაბრაზებულიყო თუ გასცინებოდა ქალზე ასეთ მდგომარეობაში რომ დატოვა. როგორც კი დამშვიდდა აბაზანიდან გავიდა წელზე პირსახოც შემოხვეული, იქვე მდგომი მომღიმარი სესილია მთლიანად შეათვალიერა, მის კმაყოფილ სახეზე სურვილი გაუჩნდა მასთან მისვლის და რამის დაშავების. სწრაფად მოწესრიგდა, როგორც ყოველთვის ახლაც გემოვნებიანად გამოეწყო, სარკის წინ მდგომმა პალტო შემოიცვა, შავ სამოსს მუქი ნაცრისფერი კაშნეც შეუფერა, კისერზე მოიხვია და თავზე შავი კეპიც დაიმაგრა. - წავედით? - სავარძელში მჯდომ ქალს ზევიდან დახედა, თან ხელი გაუწოდა. ნაკანმაც სწრაფად ახლართა თითები პირველის გრძელ თითებში და მასთან ერთად გასასვლელისკენ დაიძრა. - ქეთი ჩვენ გავდივართ, გვიან დავბრუნდებით და შეგიძლია წახვიდე.
-კარგ საღამოს გისურვებთ. - მომღიმარმა გააყოლა თვალი წყვილს, შემდეგ თავის საქმეს მიუბრუნდა.
-რაღაც არ მგონია კარგი საღამო გამოვიდეს მაღაზიებში შენთან ერთად სიარულით. - ცივი ტონით ჩაილაპარაკა, ხელი გაუშვა სესილიას და მანქანის კარიც გამოაღო.
-თუ ასეთი განწყობით აპირებ ყოფნას ჯობია საერთოდ არ წავიდეთ. - კარის გაღებამდე შეხედა პირველს, მაგრამ კონსტანტინეს არაფერი უთქვამს, შიგნით მოთავსდა და საჭის გვერდზე დამაგრებულ ღილაკს თითი მიაჭირა მანქანის დასაქოქად. მალევე მიუჯდა სესილია გვერდზე, უსაფრთხოების ღვედი გაიკეთა და საქარე მინას გაუსწორა თვალი. ბოლოს მაინც გადახედა გვერდზე მჯდომს, თითები ოდნავ წამოზრდილ წვერზე ჩამოატარა და პირველმაც წამსვე გამოხედა, სწრაფად შეათვალიერა, მერე კი კვლავ გზას გახედა. - ვიცი რომ არ გეხალოსება, მაგრამ გაერთობი დამიჯერე. - ხელი ჩაკიდა, თან მტევანზე თვითონ აკოცა.
-შენი სიტყვები დამაჯერებლად არ ჟღერს.
-კარგი რა კოსტა, მე არ მინდა მთელი დღე სახლში ჯდომა, არ შემიძლია, არ ვარ მიჩვეული. ერთ ადგილზე გაჩერებას ვერ ვიტან.
-მე აქეთ-იქით სიარული არ მომწონს, მღლის და მფიტავს.
-იმას ხომ გააჩნია ვისთან ერთად დადიხარ? ჩემთან ერთად არ დაიღლები. - მისკენ გადაწეულმა ლოყაზე აკოცა, მერე ტუჩებზე და კონსტანტინეც გააღიმა.
-გეყოფა. - მარჯვენა ხელი ბარძაყზე დაადო, სესილიამ კი პირველის მტევანზე მოათავსა ხელისგული.
-თუ ჩემთან ყოფნა გინდა შენც მოგიწევს რაღაცების დათმობა.
-ჰოო? და მაინც რისი? - წარბებ აწეულმა გადახედა ქალს, თითები ბარძაყზე მოუჭირა და მის შეკრულ სუნთქვაზე ჩაიცინა.
-მე სახლში ვერ დაგიჯდები, ვერ დაგელოდები როდის მოხვალ რომ ჩემგან სექსით სიამოვნება მიიღო და დაიძინო. ზოგჯერ მოგიწევს ჩემთან ერთად გასეირნება, კინოს ყურება, კაფეში, ბარში ან კლუბში წასვლა, თუნდაც საყიდლებზე სიარული და ასე შემდეგ.
-რადგან საყიდლებზე სიარული მეზარება ფიქრობ რომ შენთან მხოლოდ სექსი და ძილი მინდა? სესილია… - თავი გააქნია აღშფოთებულმა, ვერ ხვდებოდა ასეთი ფიქრები რატომ ჩამოუყალიბდა ქალს, შეიძლება მართლაც ჩქარობდა ნაკანის თავის სახლში გადმოყვანას, მაგრამ ამ ყველაფერს იმიტომ აკეთებდა რომ მასთან ყოფნა სურდა. შინაგანად გრძნობდა რომ ძალიან დიდი დრო გაატარა მის გარეშე და ყოველი წუთი დაკარგა, ეს შეგრძნება არ შორდებოდა, დარჩენილი დროის დაკარგვაც აღარ უნდოდა და სესილიასთან ერთად კიდევ უფრო მეტი დროის გატარება სურდა. - ასეთი გგონივარ?
-არ ვიცი როგორი ხარ კონსტანტინე.
-ეს არის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი მიზეზი რის გამოც მინდა გადმოხვიდე ჩემთან. მინდა გამიცნო ისეთი როგორიც ვარ. მეც არ ვიცი როგორი ვარ სინამდვილეში, რადგან ძირითადად ყალბი ვარ, იმდენად ხშირად რომ ჩემი რეალური მხარეც არ მახსოვს. მე შენ გიცნობ, შეიძლება ის არ ვიცი კვერცხი გიყვარს თუ არა, მაგრამ შენს ხასიათებს და გრძნობებს ვიცნობ, ნელ-ნელა კი იმასაც გავიგებ რა გიყვარს, რა არ მოგწონს და ასე შემდეგ, ამისთვის კი საჭიროა ჩემთან ახლოს იყო. ჩემთვის მნიშვნელობა არ აქვს შენთან ერთად დროს ფილმის ყურებაში გავიყვან, საჭმლის კეთებაში, სექსში თუ სეირნობაში, მთავარია ჩემს გვერდით იყო, რადგან ის დანაკლილისის შეგრძნება რომელსაც წლების მანძილზე ვგრძნობდი, შენმა გამოჩენამ და გვერდზე ყოფნამ შემივსო. მაღაზიებში სიარულს ვერ ვიტან, ვერასდროს ვიტანდი. ჯერ არჩევა, მერე ყიდვა… ეს პროცესი ჩემთვის ტანჯვაა. - რამდენიმე წამით მოაშორა გზას თვალი და სესილიას შეხედა, რომელიც მომღიმარი მიშტერებოდა და ყურადღებით უსმენდა.
-უბრალოდ გართობის მოყვარული კაცი არ ჩანხარ.
-არ ვარ, მაგრამ ქალთან ურთიერთობით და სექსით კარგად ვერთობი… შენთან სხვა რამეებითაც გავერთობი. - აწითლებულ ლოყაზე უჩქმიტა, თითქოს დაღლილობაც მოეხსნა, სხეულიც შეუმსუბუქდა და საჭის მართვაც გაუადვილდა.
-რომ არ ვიცოდე შენი დამოკიდებულება ღალატის მიმართ, ვიეჭვიანებდი, მაგრამ ისეთი უცნაური ხარ ვერც ვეჭვიანობ.
-ხვალ ჩემი მეგობრები იკრიბებიან, შენი გაცნობა უნდათ და მთხოვეს რომ წაგიყვანო.
-ანდროს და მეგის გარდა კიდევ ბევრი გყავს?
-არიან კი, მაგრამ ისეთი მეგობრები არა როგორიც ანდროა. მე და ანდროს გვყავდა რამდენიმე ძმაკაცი სკოლიდან, მაგრამ წლების გასვლასთან ერთად სათითაოდ გვშორდებოდნენ, მეგიც სკოლიდან ჩვენთან ერთად არის… სხვათაშორის გოგო მეგობარს ბევრი რამის გაკეთება შეუძლია და საჭირონიც არიან ცხოვრებაში… ყოველ შემთხვევაში მეგიმ ჩემზე მეტი შეძლო და ერთ დროს ჭაობში მყოფი ანდროს გადარჩენაც მოახერხა. ჩემიც. - ბოლოს დაამატა, სიგარეტი ამოაძვრინა კოლოფიდან, სწრაფად მოუკიდა და ფანჯარა ოდნავ ჩამოსწია.
-ახლო ურთიერთობა გექნებათ. - ოდნავ გაიღიმა, პირველს კი კვამლი გადასცდა და ხველა აუტყდა. ვერ ფიქრობდა, ვერ ხვდებოდა უნდა ეთქვა მეგიზე თუ არა. არ უნდოდა არაკომფორტულად ეგრძნო თავი მასთან იმის გამო რომ სულ რამდენიმე კვირის წინ ჯერ კიდევ პირველის სექს მეგობრად ითვლებოდა, შეიძლება ვერ გაეგო, წარმოდგენა შესცვლოდა და ისევ გაჩუმება არჩია.
-ჩვეულებრივი. - ახალი თავსატკივატი გაუჩნდა პირველს, რამაც გონება სულ გაუფანტა. ჩუმად დაჰყვებოდა სესილიას, უყურებდა როგორ არჩევდა თითოეულ სათამაშოს, რაც კი მოსწონდა ყველაფერს იღებდა, რაიმე ძვირიანს თუ დაინახავდა ჯერ კონსტანტინეს გახედავდა, ისიც თვალების ტრიალით სთანხმდებოდა, ვეღარ ითვლიდა მერამდენედ უმეორებდა ქალს რომ ფასი მნიშვნელოვანი არ იყო და რაც უნდოდა ის აეღო. ლამაზი, საყვარელი სათამაშოების დანახვისას თვალებ გაბრწყინებული ბრუნდებოდა პირველისკენ, კონსტანტინე კი სხვა მხარეს ტრიალდებოდა. მისი ბრჭყვიალა თვალები აგიჟდებდა, აზროვნების უნარს უკარგავდა, გრძნობდა როგორ ჰიპნოზდებოდა და სურვილი უჩნდებოდა ძალიან დიდხანს ეყურებინა მათში.
-რა უჟმური ხარ, უემოციო, ცივი და უფერული. როგორ შეიძლება ასეთი სახით უყურო ამ სილამაზეებს.
-შენ ხომ ხარ მხიარული, ემოციური, თბილი და ფერადი. - ისე ჩაილაპარაკა არც შეუხედავს გვერდზე მდგომისთვის, მაგრამ მისი მწველი მზერა იგრძნო, მიხვდა ისევ იმ ბრჭყვიალა თვალებით უყურებდა და თავს ძლივს იკავებდა რომ არ შეეხედა, რადგან იცოდა ვეღარ გაუძლებდა და რამეს მოიმოქმედებდა. მაინც ვერ მოითმინა, ზევიდან დახედა მომღიმარს და პირველიც დაუფიქრებლად დაეტაკა მის ბაგეებს. სხეულში დავლილმა ჟრუანტელმა მთლიანი კანი დაუხორკლა. ლოყაზე მიაკრო ტუჩები, მერე თვალი ჩაუკრა თვალებ გაბრწყინებულს და სათამაშოების თვალიერება უინტერესოდ განაგრძო. ყველაფრის შეძენის შემდეგ სახლშიც დაბრუნდნენ, მაგრამ ნაკანი აშკარად არ იყო ბოლომდე კმაყოფილი შენაძენით, ჩუმად მყოფი აწყობდა თავისზე ბევრად მაღალ ნაძვის ხეს, კონსტანტინესაც არაფერს ეუბნებოდა და ცოტა უკვირდა კიდეც სავარძელზე სპორტული შარვლის და თეთრი მოკლე მკლავიანი მაისურის ამარა მჯდომ პირველს. ბოლოს ნაძვის ხესთან მდგომს ნელა მიუახლოვდა მუცელზე მოხვია ხელები და კისერზე აკოცა. - ისეთი გახარებული არ ჩანხარ როგორიც ამის ყიდვის დროს იყავი.
-არ მეხმარები, ნაძვის ხის მარტო აწყობა რა გასახარებელია. - მოწყენილმა ჩაილაპარაკა, გვერდულად შეხედა მის მხარზე ნიკაპ ჩამოდებულ კაცს, ლოყაზე აკოცა, მერე ტუჩებზე და კონსტანტინეც დანებდა.
-კარგი, გეხმარები, მაგრამ ამისთვის აუცილებლად გადამიხდი. - უკანალზე მოჭერილი თითებით თავისკენ მისწია და ტუჩები მომთხოვნად დაუკოცნა. რამდენიმე ტოტის ჩარჭობის შემდეგ კარზე ზარის ხმაც გაისმა, კონსტანტინემ ჯერ სესილიას შეხედა, რომელმაც რამდენიმე წამით გაუსწორა თვალი, მერე კი კვლავ წიწვების გაშლა განაგრძო. არავის თავი არ ჰქონდა იმ დროს პირველს, სესილიასთან ერთად ყოფნის გარდა არაფერი სურდა. უინეტერესოდ გამოაღო სახლის კარი, წამსვე ცივი ჰაერი მოედო ტანზე, კანი დაეხორკლა, მაგრამ მის წინ მეგობრების ხილვამ ყველაფერი გაუფანტა. მეგის დანახვამ დააბნია, მის გვერდზე მდგომ ანდროს ახედა, მერე კვლავ მეგის გაუსწორა თვალი.
-ჰა, არ გვიშვებ? - ხელები აუფრიალა კონსტანტინეს გამოფხიზლების ნიშნად, მერე შიგნით უკითხავად შესულმა მკლავები შემოხვია მონატრებულ კაცს, საყვარელი სურნელიც მოპარა ყელიდან, რაც არ გამოჰპარვია კონსტანტინეს და სხეულში უსიამოვნო შეგრძნებამ დაუარა.
-აქ საიდან გაჩნდით?
-ქალბატონმა მოინდომა წამოსვლა, მირჩევნია პირადად გავიცნო ჩემი საყვარელი კაცის საყვარელი ქალი ვიდრე იმ ხმაურში და არეულობაშიო. - მხრები აიჩეჩა ანდრომ, წამსვე ამოიკითხა მეგობრის თვალებში მისი განწყობა, მიხვდა ნერვები მოეშალა და ალბათ რომ არა სესილია ორივეს გააგდებდა სახლიდან.
-ხომ იცი რომ ვერ ვიტან ასეთ რაღაცებს მეგი. - ცივად ჩაილაპარაკა, მისაღებისკენ დაიძრა და ქალის მზერაც თან გაიყოლა.
-ტრა.კი. - წარბშეკრულმა ჩაილაპარაკა, მაინც დამალა წყენა და პირველს უკან აედევნა. - გამარჯობა. - მისკენ შეტრიალებულ გოგოს ოდნავ გაუღიმა, თან მთლიანად შეათვალიერა. ლამაზი იყო, იმაზე ლამაზი ვიდრე წარმოედგინა. მწვანე თვალები უცნაურად უნათოდა და დაბნეული, თან მომღიმარი მიიწევდა მისკენ.
-გამარჯობა, სესილია.
-მეგი… სასიამოვნოა შენი გაცნობა.
-ჩემთვისაც.
-ნაძვისხეს რთავთ? - გაკვირვებულმა, თან სიხარულ შეპარულმა ჰკითხა ქალს.
-მე ვრთავ. - სიცილით თქვა, თან იქვე მდგომი ანდრო გადაკოცნა.
-როგორ ხარ სესიი? - ლოყაზე უჩქმიტა. უცნაურ აურას ატრიალებდა ეს გოგო გარშემო და ნიკოლაიშვილსაც ეს შეგრძნება ძალიან მოსწონდა.
-კარგად, თავად? - ოდნავ გაუღიმა, თან ნაძვის ხისკენ დაიძრა.
-უკვე შესანიშნავად. შენ აშკარად რაღაც ძალას ფლობ, რომ მოვდივარ სულ კარგი შეგრძნება მეუფლება, რაღაც განსაკუთრებული. - უკან აედევნა სესილიას და საკუთარი ფიქრებიც დაუმალავად გაუნდო. თავიდან დაიბნა ნაკანი, წამსვე კონსტანტინეს შეხედა, მერე მისი ნათქვამი გაახსენდა და ანდროს საუბარში თვითონაც აჰყვა.
-განსაკუთრებული ადამიანი ვარ ალბათ და მაგიტომ. - თმა უკან გადაიყარა წარბებ აწეულმა, ნიკოლაიშვილს კი გაეცინა.
-შეიძლება…
-ნაძვის ხეს სიმღერის გარეშე რთავ? თუ კოსტა გაშინებს? - სიცილით მოიმარჯვა პულტი ხელში, ტელევიზორი გაანათა, შემდეგ იუთუბი ჩართო და საახალწლო სიმღერის სახელის ჩაწერას შეუდგა. - ამ უჟმურს რომ უყურო მოწყენილობისგან მოკვდები.
-არა, უბრალოდ... - მეგიზე მიშტერებულ კონსტანტინეს შეხედა, ხედავდა მის თვალებში ბრაზს, ხედავდა როგორ ითმენდა რომ არაფერი ეთქვა და ვერ ხვდებოდა ქალი ასე რატომ იქცეოდა თუ ყველაფერი იცოდა კონსტანტინეს შესახებ. - რთულია იმ ყველაფრის გაკეთება რასაც ერთ დროს შენთვის ყველაზე ძვირფას ადამიანთან ერთად აკეთებდი, ახლა კი გვერდზე აღარ გყავს და სხვებთან ერთად გიწევს იმის კეთება რაც მოგონებებს გიღვიძებს და განწყობას გიცვლის. მე კიდე არ მინდოდა ცუდ განწყობაზე დამეყენებინა, ისედაც სულ სერიოზული სახით დადის. - ბოლოს გაიცინა სიტუაციის განსამუხტად, მაგრამ ახლა კონსტანტინეს თვალებს პირდაპირ უყურებდა, ამჩნევდა მათში შერეულ სისველეს და უცნაურ სითბოს, რომელიც აქამდე არასდროს შეუმჩნევი.
-პრობლემა არ მაქვს. - ბოლოს მაინც ურეაქციოდ თქვა, სესილიასკენ დაიძრა და სხეულზე აკრულს ტუჩები დაუკოცნა. - შენ ასეთ რამეებზეც ფიქრობ პატარა? - ცხვირზე ჩამოჰკრა თითი, სესილიას აწეულ წარმბებზე გაიცინა და ტუჩები ლოყაზე ხანგრძლივად მიაწება, მერე მთლიანად მოშორდა და ნაძვის ხის აწყობას შეუდგა. იქვე მდგომი მეგი თვალებ ამღვრეული უყურებდა წყვილს, ასეთი კონსტანტინე არასდროს ენახა და იმ წუთებში ძალიან შურდა ნაკანის, იმდენად შურდა რომ მზად იყო ყველაფერი გაეკეთებინა მის იქიდან გასაქრობად, მაგრამ ბოლოს მაინც დაიწყნარა ნერვები, სიმღერა ჩართო, იქიდან წასვლის სურვილი სადღაც მოისროლა და ნაძვის ხეს დახვეულ მეგობრებს შეუერთდა. მალე სათამაშოებიც დაკიდეს, მატარებელის ლიანდაგიც დადგეს ხის გარშემო, ზევიდან მატარებელი მოათავსეს და კიდევ რამდენიმე დიდი სათამაშოც დაუდგეს გვერდზე. მოწყენილი სახლი გამოაცოცხლეს, სესილიას ნაყიდ ყველა სათამშოს ადგილი მიუჩინეს ცეკვა-სიმღერით. იქვე მდგომი კონსტანტინე უყურებდა სამ მოცეკვავე წყვილს და გაუაზრებლად იღიმოდა. ბოლოს ასეთი ხმაურიანი როდის იყო სახლი აღარც ახსოვდა. თავის ცისფერთვალება და გაახსენდა, ისიც ყოველთვის ასე იწყებდა ახალი წლის წინა დღეებს. მონატრება შემოაწვა, მოცეკვავე სესილიას ყურებისას ძველი კადრები ამოუტივტივდა გონებაში, ბედნიერი დიდან განადგურებულ დამდე მივიდა, იგრძნო ზიზღმა როგორ აუდუღა სისხლი და ეს ყველაფერი ნაკანზე რომ არ გადაეტანა სამივეს ზურგი აქცია. გარეთ გასასვლელი შუშის კარი გვერდზე გასწია, სიგარეტს მოუკიდა და თვითონაც გარეთ გავიდა. ანდრომ მაშინვე შეამჩნია, მიხვდა იმ დროს რაც აწუხებდა და როგორ ებრძოდა საკუთარ თავს, გასვლა დააპირა, მაგრამ სესილიამ გააჩერა, ოდნავ გაუღიმა და თვითონ გავიდა გარეთ პლედით ხელში. გადახურულ აუზთან მდგომს მხრებზე შემოახვი, მის წინ დადგა ზურგით და კეფა მხარზე მიადო. ცოტა ხანს გაუნძრებლად იდგნენ ასე, მერე კი მკლავები შემოხვია სესილიას, სახე მის ყელში ჩარგო და ნაკანის სურნელი დიდი რაოდენობით შეისუნთქა.
-მაპატიე. - სვიტერის ქვეშ იგრძნო გაყინული თითები, სიცივისგან და კაცის შეხებისგან ერთიანად გააჟრჟოლა.
-რა გაპატიო. - ისე ჩაილაპარაკა სახე არ ამოუწევია, სესილიას კი გონება ებინდებოდა მისი ასეთი სიახლოვისგან.
-არ ვიცი, თავს უცნაურად ვგრძნობ,
მინდა ეს სიტყვა ბევრჯერ გაგიმეორე.
-მოსაბოდიშებელი არაფერი გაქვს. შენ არა. - იქვე აკოცა, შემდეგ ყბის ძვალზე მიაწება ტუჩები, ბოლოს კი კვლავ ლოყაზე გაჩერდა. - კარგი საღამოა, შენნაირი ფერადი. - კიდევ ერთხელ აკოცა ლოყაზე, მერე თავისკენ შეატრიალა. - შევიდეთ, ცივა. - ტუჩებზე ამბორის შემდეგ მხრებზე მოხვია მკლავი და შიგნით ისე შევიდა.
-წავედით ჩვენ, ხვალ შევხვდებით. - მხრებზე მოახვია ქურთუკი მეგის, თვითონაც ჩაიცვა და სრაფად დაიძრა გასასვლელისკენ, ისე რომ ვერავინ მოასწრო გააზრება.
-სად გარბიხარ?
-გვიანია უკვე, დაღლილი ვარ და მეძინება. დარჩები შენ?
-არა სად დავრჩები… ნუ კი მივუწვებოდი კოსტას გვერდზე, მაგრამ ჩემი შემცვლელი ჰყავს უკვე. მე ვის რაში ვჭირდები. - ბოლოს ანდროს გასაგონად ჩაილაპაკა, მაგრამ სესილიამაც მოჰკრა ყური მის სიტყვებს და სხეული ინსტიქტურად დაეჭიმა. უამრავმა აზრმა გაუელვა თავში, მაგრამ ყველა ცუდი აზრი უკუაგდო და მისი სიტყვები პირდაპირი მნიშვნელობით არ მიიღო. როგორც კი წავიდნენ იქაურობის მილაგებას შეუდგა სესილია, შემდეგ კი საძინებელში გადაინაცვლა. საწოლზე მჯდომ კაცს შეხედა, რომელსაც თვალი ფანჯარაში გამოჩენილი მთვარისთვის გაეშტერებინა და სიგარეტს ეწეოდა. ნელა მიხურა კარები, სხეულიდან წამებში მოშორებულ სვიტერს შარვალიც მიაყოლა, საცვლის ამარა დაიძრა კაცისკენ. რბილ ხალიჩაზე კონსტანტინეს წინ მუხლებზე დადგა, თმებში შეუცურა თითები და მისკენ დახრილ კაცს ტუჩებში ვნებიანად აკოცა. საფერფლეში ჩაასრის ნამწვი და სესილიას დახმარებით თეთრი მაისური მოიშორა. ნაცრისფერ თვალებში უყურებდა კაცს, თან სპორტულ შარვლათან ერთად საცვალსაც ხდიდა. ქალის წვრილი თითები, რომელიც ჭკუას აკარგვინებდა პირველს, მის ფეხებზე ჩაცურდნენ, ორივე ტერფიდან მოაშორა ნაჭერი, მერე კი კვლავ ზევით აცურდა, ბარძაყზე ოდნავ მოუჭირა თითები, თან მკერდიდან ჯიპამდე კოცნით ჩაუყვა. მომღიმარმა პირველმა ინსტიქტურად შეუცურა თმებში თითები და თვალებიც დაებინდა ქალის ტუჩები საკუთარი სასქესო ორგანოს თავზე რომ იგრძნო. სიამოვნებისგან გააჟრჟოლა დაბლა რომ ჩაუყვა ქალი და პირველმაც თითები გაუაზრებლად მოუჭირა თმაზე. სუნთქვა გახშირებული ზევიდან დაჰყურებდა, ახლა პირისპირ უყურებდა ბრწყინავ, მომღიმარ მწვანე თვალებს და გული რამდენიმე დარტყმას ტოვებდა, შემდეგ კი მოძრაობის სიჩქარე ორმაგდებოდა. არასდროს მიუღია იმხელა სიამოვნება რასაც ამ დროის მანძილზე სესილიასგან იღებდა თავისი მოქმედებებით, გრძნობდა სხეულზე როგორ ეკიდებოდა ცეცხლი, სიამოვნების მწვერვალს უახლოვდებოდა, ქალი კი გაჩერებას არ აპირებდა.
-სესილია… - ჩამწყდარი ხმით ძლივს თქვა ქალის სახელი, საწოლზე მარცხენა ხელის გულით დაყრდნობილმა თავი უკან გადასწია, ქალის თმებს ჩაბღაუჭებულმა მოძრაობა ააჩქარებინა და ბოლოს მისი ჩუმი ოხვრაც მისწვდა ქალი სმენას. ზევიდან დახედა ნაკანს, დაჭიმული ხელი მოადუნა და განთავისუფლების საშუალებაც მისცა. სასიამოვნოდ გაოცებული უყურებდა, ვერ იჯერებდა რომ ამ გამოუცდელ ქალს ამდენის გაკეთება შეეძლო და გათიშული სიტყვებისთვის თავის მოყრას ვეღარ ახერხებდა. - იცი მაინც რა გააკეთე სესა? - ყბებზე მოჭერილი თითებით თავი ააწევინა, აბრჭყვიალებულ მწვანე თვალებში ჩახედა, შემდეგ მისი ტუჩებისკენ გაექცა თვალი რომელზეც ენა გადაიტარა ნაკანმა და ჟრუანტელის ახალმა ტალღამ დაუარა ხერხემალში კაცს. - ჯანდაბა… - საკუთარ ორგანიზმს ვეღარ იმორჩილებდა, ქვედა ტუჩს ჩაებღაუჭა, სწრაფად აიტაცა ჰაერში სესილიას სხეული და საწოლზე მიწვენილს ზევიდან მოექცა. - ეს არ უნდა გაგეკეთებინა სესილია, თანაც ასე არა… - ყელში აკოცა, თითები საცვლის ქვეშ ჩაუცურა და კბილები ძუძუსთავზე მოუჭირა. - რადგან ვშიშობ ხშირად მომიწევს შენი ამ პოზაში ხილვა.
-მთავარია სამაგიეროდ რას მივიღებ. - მომღიმარმა შეხედა კაცს, მერე კი სიამოვნებისგან კვნესა წასკდა.
-ნუ მეთამაშები სესილია. - ერთი ხელის მოძრაობით შემოახია რამდენიმე ზოლისგან შემდგარი საცვალი, ტუჩებზე დაეწაფა და ძლიერი ბიძგით შეუერთდა ქალის სხეულს. უხეში იყო ყველა მისი მოქმედება, მაგრამ ამავდროულად სასიამოვნო ქალისთვის. მისი ტუჩები და სხეულზე მოთარეშე თითები გონებას აკარგვინებდა, ითიშებოდა და გრძნობდა ეს ყველაფერი როგორ სიამოვნებდა კაცს. საკუთარ სხეულს ვერ იმორჩილებდა, ინსტიქტირად მოძრაობდა და მიღებულ სიამოვნებას გაუაზრებლად გამოხატავდა. მალე კისერზე შემოხვეული თითები იგრძნო, რომელმაც წამოჯდომისკენ უბიძგა, მკლავები შემოხვია კაცს, თმებში შეცურებილი თითები შეკრა, თავი კი უკან გადააგდო და კაცს მოძრაობაში აჰყვა…
*
ჩაბნელებულ კლუბში ტყავის სავარძელზე კონსტანტინეს გვერდით მოთავსებულიყო, რომელსაც მკლავი ქალის წვრილ წელზე შემოეხვია, ხელის გული კი ბარძაყთან მოეთავსებინა და სესილიაც მის მკლავებში მომწყვდეული თავს უფრო მშვიდად გრძნობდა. კონსტანტინეს მეგობრების ლაპარაკს უსმენდა, თვითონაც ესაუბრებოდა, დიალოგს აბამდა ყველასთან, კონსტანტინე კი როგორც ყოველთვის ახლაც მშვიდი, თავდაჯერებული, მაგრამ ყველასთვის მიმზიდველი იყო. უამრავი ქალის ყურადღებას იქცევდა, წინ მჯდომი მეგის მზერასაც გრძნობდა, მაგრამ თვითონ მხოლოდ სესილიას მიმართ გამოხატავდა ინტერესს.
-თუ მოგბეზრდა და თავს კომფორტულად არ გრძნობ, წავიდეთ. - ყბის ძვალზე მიაკრო ტუჩები, მერე კი თვალი გაუსწორა მის მწვანე სფეროებს და გულიც წამსვე შეუთამაშდა.
-არა, კარგად ვარ. - გაიღიმა კაცის ემოციების ამოკითხვისას, ქვედა ტუჩს გამოსდო კბილები და პირველისკენ კიდევ უფრო ახლოს მიიწია.
-შენი კაბა არ მომწონს, ძალიან ამოღებულია და ყველას ინსტიქტურად თვალი გაურბის მათკენ. - ტუჩი გაუნთავისუფლა კბილებიდან, თვალები მოშიშვლებულ მკერდზე გადაიტანა და მაშინვე მისი შეხების სურვილით აივსო.
-არ შემიმჩნევია. - დაბნეულმა მიმოიხედა ირგვლივ, მერე კვლავ კონსტანტინეს ანთებულ თვალებს წააწყდა და მისი მზერისგან სუნთქვა შეეკრა.
-დღესვე უნდა მივხედო ამ კაბის გაქრობის საკითხს. - სერიოზული ტონით ჩაილაპარაკა, მომღიმარ ნაკანს კი წამსვე თვალები აენთო. - ნუ მიყურებ ასე. - ყურში ჩასჩურჩულა და შეუმჩნევლად უკანალზე მოუჭირა თითები. იგრძნო როგორ დაუარა ტანში ჟრუანტელმა თვალებ დაბინდულ ქალს და მის შემხედვარეს უკვე თვითონაც უჭირდა თავის კონტროლი.
-უკაცრავად, უნდა ვუპასუხო. - განათებულ ტელეფონს დახედა რომელზეც ლილიანი იყო გამოსახული, თავის დაძვრენის მიზნით სწრაფად წამოდგა ფეხზე და საპირფარეშოსკენ წავიდა, ინსტიქტურად გააყოლა თვალი კონსტანტინემ, მერე კი მასზე მიშტერებულ მეგის შეხედა, რამდენიმე წამით აკვირდებოდა ქალს, შემდეგ კი მის გვერდზე გადაჯდა, ხელი გადახვია და დაბნეულს მოჭუტული ნაცრისფერი თვალებით მიაშტერდა.
-როგორ ხარ მეგი?
-შენგან დავიწყებული როგორ ვიქნები, ყურადღებას საერთოდ აღარ მაქცევ. - ირგვლივ მყოფები მოათვალიერა, შემდეგ კი ჩვეული ტონალობით განაგრძო საუბარი, მაგრამ პირველმა მაშინვე იგრძნო მისი დაჭიმული სხეული.
-ბოლო დროს შენი ქცევები არ მომწონს მეგი, ჩვენი ურთიერთობის შემდეგ ვცდილობ როგორც მეგობრული ურთიერთობა შევინარჩუნო, ამიტომ მოიქეცი როგორც მეგობარი და შეეცადე ის ილაპარაკო და ისე მოიქცე როგორც მეგობარს შეეფერება. მესმის შენთვის ადვილი არ არის მიყურო სხვა ქალის გვერდით, მაგრამ შენი ყველა სიტყვა, ან ქცევა იცოდე რომ ისევ ჩვენს ურთიერთობაზე იმოქმედებს.
-ასე ადვილად შეგიძლია ამდენ წლიანი ურთიერთობა ორჯერ გა.იმული ქალის გამო ფეხებზე დაიკიდო და დაანგრიო?
-ხედავ მეგი? უკვე გაბოროტებული საყვარელი ხდები, არადა ხუთი წამის წინ გარკვევით გითხარი რომ სიტყვები გეკონტროლებინა. ან იყავი ჩემი მეგობარი, ან ჩემთან აღარ მოხვიდე. ვიცი ხვდები ყველა ჩემს სიტყვას და უაზრო ეჭვიანობას შეეშვი.
-მაპატიე… უბრალოდ თავის შეკავება მიჭირს. - მოულოდნელად გადმოუვარდა თვალიდან ამ დროის მანძილზე შეკავებული ცრემლი და თავიც დახარა.
-ვიცი, ვხვდები, მესმის და იმედი მაქვს ამ ყველაფრის გადატანას შევძლებთ, ნუ ჩქარობ, დროს მიანდე ყველაფერი და გეფიცები იმაზე ბედნიერი იქნები ვიდრე ჩემთან ყოფნის დროს იყავი. - ცრემლი ნაზად შეუმშრალა, მერე კი საფეთქელზე მიაკრო რუჩები.
-კარგი, ჩემგან ვეღარასდროს გაიგებ ისეთ სიტყვას რაც ვიცი არ გესიამოვნება.
-ძალიან კარგი.
-ჩამეხუტე რა, მომენატრე. არ შეიძლება მეგობარს უბრალოდ რომ ჩაეხუტო?
-რომ ვიცი უბრალოდ ჩახუტება არ არის შენთვის, არა.
-ჯანდაბა კოსტა. - კიდევ ერთხელ გადმოსცვივდა ცრემლები, პირველმა კი თვალები აატრიალა და ძლიერი მკლავები მეგის შემოხვია.
-უტვინო ხარ. - მკერდზე მიკრულს თავზე გადაუსვა ხელი, თან მომღიმარ ანდროს შეხედა. რამდენიმე წამით ცვლიდნენ მზერას და აზრებს, მერე ნელა მოიშორა ქალის სხეული, თავზე გადაუსვა ხელი და თავის ადგილზე გადაჯდა.
*
-გეუბნები შენ ხარ ჩემი მეორე ნახევარი და სულიერი და. - საპირფარეშოში შესულმა მაშინვე უპასუხა ლილიანის ზარს და კედელს ზურგით აეკრო. - არა, საყვარელი ხალხია, უბრალოდ ხომ იცი ადვილად ვერ ვეწყობი ასეთ სიტუაციებს… რა? რატომ დარეკა?... როგორი ხმა ჰქონდა?.. ნახევარ საათში მანდ როგორ მოვიდე?.. რა ვუთხრა კონსტანტინეს?.. - თვალები აატრიალა დაქალის საუბარზე, თან ტუალეტის კაბინებიდან ერთ-ერთში შევიდა. - სადღაც ჯანდაბაშია და მაინც მიკონტოლებს სახლში მისვლის დროს… ეგ ზრუნვა არ არის, ავადმყოფობაა… კარგი მოვიფიქრებ რამეს. - ტელეფონი გათიშა და გაიგო კიდეც მაღალ ქუსლიანი ფეხსაცმლის კაკუნი, შემდეგ საუბარიც შემოესმა, ნაკანმაც ინსტიქტურად ცქვიტა ყურები როცა პირველის სახელი გაიგო.
-ალბათ სერიოზულად მოსწონს თორემ აქ ხომ არ მოიყვანდა. არასდროს მინახავს აქამდე.
-კარგი რა, არ მგონია მაგას საერთოდ ვინმე მოსწონდეს სერიოზულად. ისეთი ცივი მზერა აქვს გაღიმების დროსაც კი არ ულღვება… - მომღიმარი უსმენდა სესილია, არც უფიქრია ასეთი აზრები თუ აწუხებდათ უცნობ ქალებს.
-სერიოზული ურთიერთობა რომ არ უნდოდეს მეგის წინ ასე უბრალოდ ხომ არ დასვამდა. მეგიც რაღაც კარგად არ გამოიყურება, შეიძლება დაშორდნენ, მაგრამ მეგობრობის გამო უწევს ამ გოგოს ატანა.
-კარგი რა, მეგის დაბადების დღეზე ჯერ კიდევ ერთად იყვნენ, ვერ დაინახე ახლა? ორი წუთის წინ ერთმანეთს ეხუტებოდნენ.
-უცნაური ტიპია ეს პირველი…
-მაგრამ ძალიან სექსუალურია და საერთოდ ყველაფრით სასურველი კაცია. ძალიან მომწონს მაგის სახელი და გვარი, სასწაულად უხდება.
-მე ის გოგოც მომეწონა, ძალიან ლამაზია და კონსტანტინეს შეეფერება. სხვანაირს ვერც წარმოვიდგენდი მის გვერდით.
-წავა რა…
-გეყოფა, კარგად გისვია ყველაფერი, ლამაზი ხარ და გავიდეთ.
-ამ ბოლო დროს ნერვებს მიშლი უკვე. - ტუჩსაცხი პატარა ხელჩანთაში დააბრუნა, ელვა შესაკრავით შეკრა და საპირფარეშოდან გასასვლელი კარი თვითონ გამოაღო. ერთ ადგილზე მიყინული სესილია ცრემლებს ვეღარ იკავებდა, სუნთქვა საერთოდ შეეწყვიტა და ჯერ კიდევ მოსმენილის გააზრებას ცდილობდა. იქიდან წასვლა უნდოდა, ყველაფრის უთქმელად, პირველის ნახვის გარეშე უნდოდა იქაურობის დატოვება და საერთოდ მისგან შორს ყოფნის გარდა იმ წუთებში არაფერი სურდა. გულის არეში ოდნავ ტკივილი იგრძნო, უსიამოვნო შეგრძნებამ მოიცვა მისი სხეული და უჰაერობის შეგრძნება დაეუფლა. სწრაფად გავიდა კაბინიდან, ჰაერი დიდი რაოდენობით შეისუნთქა და სარკეში საკუთარი თავი შეათვალიერა. იმ დროს წარმოდგენა არ ჰქონდა რა უნდა გაეკეთებინა, ბოლოს კი სახე დაიმშვიდა, ფილტვები ჰაერით გაივსო, საკუთარი თავი სწრაფად შეათვალიერა და საპირფარეშო დატოვა.
-კონსტანტინე. - როგორც კი დაბრუნდა მაშინვე მიიქცია კაცის ყურადღება და არც პირველს გამოჰპარვია მისი გაყინული გამომეტყველება, სველი თვალები და შეცვლილი ტონი. მაშინვე წარბები შეკრა, ქალის სახესთან ახლოს მიიწია და სველ მწვანე თვალებში ყურადღებით ჩააშტერდა.
-იტირე?
-არა. - თავი უკან გასწია, მისი სიახლოვე გონებას უფანტავდა და სიტყვებისთვის თავის მობმას ვეღარ ახერხებდა.
-სესილია. - ჰაერი დიდი რაოდენობით შეისუნთქა სიმშვიდის შესანარჩუნებლად, ნიკაპზე მოჭერილი თითებით თავი ახლოს მიაწევინა და მომთხოვნი ტონით განაგრძო საუბარი. - მითხარი რატომ იტირე.
-არ მიტირია.
-იტყუები.
-და შენ კოსტა? შენ სუფთა ხარ?
-რაზე საუბრობ? - შეეტყო როგორ ანერვიულდა წამიერად, მაგრამ რამდენიმე წამში კვლავ საკუთარ თავს დაუბრუნდა.
-ლილიანმა მთხოვა რომ მასთან მივიდე.
-ახლა?
-ჰო, რაღაც პრობლემა აქვს და ვჭირდები.
-რაღაცას არ მეუბნები სესილია, არადა მახსოვს გითხარი რომ დამლაპარაკებოდი იმაზე რაც არ მოგეწონებოდა, ან გეწყინებოდა.
-ახლა არა კოსტა, ახლა არ მინდა არაფერზე საუბარი, უნდა წავიდე და გთხოვ ისე გააკეთე რომ ცუდად არ გამოვიდეს. - ჩუმად ესაუბრებოდა მის სახესთან დახრილს თვალები რომ მოეჭუტა და წარმოდგენა არ ჰქონდა რაზე ფიქრობდა.
-გაგიყვან.
-ტაქსით წავალ. - პირველის მსგავსი ტონით ჩაილაპარაკა, მერე კი ფეხზე წამოდგა. - გამიხარდა თქვენი გაცნობა, მაგრამ სამწუხაროდ დღეს ადრე მიწევს წასვლა.
-კარგი რა, ჯერ არც დაგვიწყია. - ერთ-ერთმა ქვევიდან ახედა, სესილიას კი გაეღიმა.
-ვიცი, მაგრამ მართლა ვერ დავრჩები, სხვა დროს იყოს.
-კარგი, როგორც გინდა…
-ნახვამდის.
-შეხვედრამდეე! - ხელის ქნევით დაემშვიდობნენ, თან გასასვლელისკენ წასულ წყვილს გააყოლეს თვალი.
-რა დაგემართა? - გარეთ გასულმა მაშინვე ჰკითხა, ზევიდან დააჩერდა ქალს რომელიც გზას გაჰყურებდა ტაქსის მოლოდინში.
-სხვა დროს ვისაუბროთ კონსტანტინე, ახლა არც ხასიათზე ვარ, არც შენთან საუბრის სურვილი მაქვს.
-სესილია. - ჩაიცინა, თან თავი ჩახარა, შემდეგ კი ცივი თვალები შეანათა. - ჩემთან ასე საუბარს არ გირჩევ. უბრალოდ იცოდე რომ შენი ასეთი ქცევით იმ პოზიციებს დაკარგავ რაც ახლა გიჭირავს და ამ მშვენიერ ურთიერთობასაც გააფუჭებს.
-შენ უკვე ყველაფერი გააფუჭე შენი ტყუილებით კოსტა. - თვალებ ამღვრეულმა ცივი ტონით ხმალაბდა თქვა და გაჩერებული მანქანის უკანა კარი გამოაღო, მაგრამ პირველმა მაშინვე მიხურა.
-რა გაიგე მითხარი.
-ის რაც შენგან უნდა მომესმინა! ახლა ძალიან ვბრაზობ შენზე იმის გამო რომ აქ მომიყვანე, თავს დამცირებილად ვგრძნობ, რაც აქამდე არასდროს მიგრძვნია და ამ წამს ამ ყველაფრის გამო ვერ გიტან. არ მინდა ქუჩაში ამაზე საუბარი, საქმეების გარჩევა და გაიწიე, გამიშვი რომ არ შემძულდე. - მისი ხელი მოიშორა, სწრაფად ჩაჯდა მანქანაში და მძღოლს წასვლა სთხოვა. გაშეშებული იჯდა სავარძელზე, თავს ტირილის უფლებას არ აძლევდა, მაგრამ მისი ემოციური მხარე რომელიც ყოველთვის ასრულებდა თავის საქმეს ახლაც შიგნიდან აწვებოდა და დაგროვილი სითხის გარეთ გამოშვებას აიძულებდა.

-ხო გიო? - კედელზე ატუზულმა მშვიდად ჩაილაპარაკა, მოუთმენლად ელოდა როდის ამოიღებდა ხმას მეორე მხარეს მყოფი ძმა, ფიქრებით კი მაინც სხვაგან დაფრინავდა.
-რა მოხდა?
-რა უნდა მომხდარიყო?
-შენი ხმა არ მომწომს, მითხარი ვინმემ გაწყენინა?
-არა, დაღლილი ვარ, ხასიათზე არ ვარ და ძილი მინდა.
-სესილია! ხომ იცი რომ მე ვერასდროს მომატყუებ.
-ბოლო დროს ზედმეტად ხშირად რეკავ, ხომ კარგად ხარ? ვნერვიულობ უკვე შენზე.
-თემას ნუ მიცვლი. მეტყვი რა მოხდა თუ ჩემით გავიგო?
-ჩემმა ლექტორმა ქულები დამაკლო, სამსახურსაც ვერ ვშოულობ და ამ ყველაფერზე ფიქრით დავიღალე უკვე. - ჩუმად ამოიოხრა, თან ქვედა ტუჩზე დაიჭირა კბილები და თვალები დახუჭა. იმედი ჰქონდა დაიჯერებდა მის ნათქვამს და მეტ შეკითხვას აღარ დაუსვამდა, რადგან ნამდვილად არ უნდოდა კონსტანტინეზე რამე გაეგო.
-რატომ დაგაკლო, არ გეწერა ალბათ სწორად.
-არ ვიცი, შეიძლება. გიო…
-რა?
-ხვალ ახალი წელია… არ ჩამოხვალ?
-არა. - ცოტა ხნის დუმილის შემდეგ თქვა მერე კი ზარიც გაწყვიტა.
-მოდი ახლა აქ და მომიყევი ყველაფერი. - თითით სავარძელზე ანიშნა ლილიანმა, ისიც მძიმედ ჩაჯდა რბილ სავარძელში, თვალები დახუჭა და ჰაერიც დიდი რაოდენობით ჩაისუნთქა.
-არ მინდა ბევრი საუბარი, უბრალოდ ნაწყენი ვარ რადგან არაფერი მითხრა თავის მეგობარ მეგიზე რომელთან ურთიერთობაც ჰქონდა ჯერ კიდევ რამდენიმე კვირის წინ. საპირფარეშოში შემთხვევით მოვისმინე როგორ საუბრობდნენ ჩემზე და თავი შეურაცხყოფილად ვიგრძენი.
-რა?
-ჰო, თავის მეგობარი მეგი მხოლოდ მეგობარი არ ყოფილა. გუშინ შევამჩნიე როგორ უყურებდა კოსტას, მაგრამ ყურადღება არ მივაქციე და უკვე ჩემს თავზე ვბრაზობდი რომ ახალ გაცნობილ კაცზე და თავის მეგობარზე უაზროდ ვეჭვიანობდი. არც ვეჭვიანობდი, არც ახლა ვეჭვიანობ, უბრალოდ არასასიამოვნოა ამ ყველაფრის გააზრება.
-იცის რომ გაიგე?
-არა, მაგრამ ალბათ მიხვდა, ან მიხვდება.
-შეიძლება იმიტომ არ გითხრა რომ არ უნდოდა მეგიზე წარმოდგენა შეგცვლოდა და უხერხული სიტუაცია შექმნილიყო მასთან ყოფნის დროს.
-ეგ მეც ვიფიქრელ ლილ, უბრალოდ ჩემი იქ მიყვანა, თავის მეგობრებში და თავის ყოფილთან ერთად ჯდომა ჩემთვის ზედმეტი იყო. ხომ იცი რომ ვერ ვიტან ასეთ სიტუაციებს, მნიშვნელოვანი ამბების დამალვას და ასე შემდეგ.
-ვფიქრობ ეგ კონსტანტინესთან უნდა გაარკვიო. - მხრები აიჩეჩა, თან ყავა მოსვა.
-ცუდი ადამიანი არ არის, მაგრამ მგონია რომ უყვარს და ეჭვიანობის გამო ბევრ რამეზე წავა.
-თვითონ კონსტანტინეც მიხვდება მაგას და დაელაპარაკება.
-ასე გგონია?
-დარწმუნებული ვარ.
-უბრალოდ… ძალიან მომწონს მასთან, მომწონს თავისი ყველაფრით, ხასიათით, რომელსაც ძირითადად ვერ ვიგებ, უცნაური სახის ნაკვთებით რომელზეც ემოციას ვერასდროს ვერ ვხერად, მაგრამ უკვე ვგრძნობ…
-ვიცი და მაგიტომ ვცდილობ ავიტანო ეგ კაცი შენს გვერდით.
-არ მოგწონს?
-მაგრძნობინა რომ ზედმეტად ვკი.დივარ და ჩემს მიმართ არანაირი ინტერესი არ გააჩნია, ასეთ ადამიანებთან კონტაქტი არ მომწონს.
-შენს მიმართ ინტერესი არც უნდა გააჩნდეს.
-შენი დაქალი ვარ, შესაბამისად რაღაცას მაინც უნდა წარმოვადგენდე… ნუ ახლა როგორც მხატვარი კი მოვწონვარ… მაგრამ როგორც პიროვნება მე არ მომწონს. საერთოდ ბევრ რამეს ვუწუნებ.
-შენ ყველას ყველაფერს უწუნებ და ვშიშობ მარტო დარჩები ან ისეთი ვინმე შეგიყვარდება ვისაც ყველა შენი დაწუნებული ნაკლი ექნება. - თვალების ტრიალით ჩაილაპარაკა, ლილიანმა კი წამსვე მას შეხედა თვალებ გაფართოვებულმა.
-მწყევლი?
-სიმართლეს ვლაპარაკობ.
-ხვალ ჩვენები მოვლენ.
-კოსტა მინდა. - თვალებ ამღვრეულმა შეხელა ლილიანს, მიუხედავად იმისა რომ ნაწყენი იყო მაინც მის მკლავებში მოქცევა და მისი სურნელის შეგრძნება სურდა. ცოტა ხანს უყურა ლილიანმა, მერე კი ხელი დაუქნია მასთან მისვლის ნიშნად. დივანზე მჯდომს გვერდზე მიუჯდა, ხელები წელზე მოხვია, სახე კი მის ყელში ჩარგო თვალებ ამღვრეულმა.
*
ახალი წლის ღამეს ძველებურად შეხვდნენ, თითქოს არავინ გამოჩენილიყო სესილის ცხოვრებაში, ჩვეულ ხასიათს დაბრუნებოდა და ცდილობდა პირველზე წუთითაც არ ეფიქრა, მაგრამ გონებას მაინც ვერაფერს უხერხებდა. როგორც კი ლამაზად მორთულ ნაძვის ხეს შეხედავდა მაშინვე კონსტანტინე უტივტივდებოდა გონებაში. მარტო დარჩენისას კი ფიქრებით სულ მასთან მიდიოდა. მთელი დღე ელოდებოდა, მისვლას თუ არა დარეკვას მაინც, მაგრამ ახლობლების გარდა სხვა ნომერი არ ჩანდა. ორი საათი იქნებოდა მისი ტელეფონი რომ ამღერდა, სუნთქვა შეკრული მიშტერებოდა მაგიდაზე ეკრანით დადებულ ტელეფონს და უკვე ხვდებოდა ვინც იქნებოდა. ბოლოს მანც მოიქცია თითებს შორის თხელი მოწყობილობა, სახელს რამდენიმე წამით უყურა, მერე კი სენსორს თითი გადაატარა და მოუთმენლად დაელოდა მისი ხმის გაგებას.
-დაბლა გელოდები. - ორი სიტყვა თქვა ჩვეული ტონით, სესილიას კი თვალები აემღვრა, ფეხზე წამომდგარმა თხელი ქურთუკი მოიცვა და გასასვლელისკენ დაიძრა.
-მოვიდა არა? - სასმლით ხელში მდგომმა ლილიანმა თვალებ მოჭუტულმა შეათვალიერა. - და შენც გარბიხარ.
-ვიცი შეგიყვარდება ვიღაც და ბევრ სისულელეს ჩაიდენ, მერე მიხვდები რატომ გავრბივარ ახლა. - თვალი ჩაუკრა სესილიამ, ლილიანს კი არაფერი უთქვამს, მდუმარედ შესცქეროდა უკვე დახურულ კარს და ვინ იცის მის გულში რა ქარიშხალი ტრიალებდა.
ლიფტით ჩავიდა ბოლო სართულზე, გარეთ რამდენიმე კიბის საფეხურიც ჩაირბინა და აკანკალებული დაიძრა მანქანისკენ. კარი სწრაფად გამოაღო, მძღოლის გვერდზე მოთავსდა და არც შეუხედავს კაცისთვის ისე მიაშტერდა საქარე მინას. ხმის ამოუღებლად დაძრა მანქანა პირველმა, ჩაფიქრებული მისამართისკენ აიღო გეზი, სესილიაც არაფერს ამბობდა, ვერ იგებდა საით აპირებდა წასვლს კაცი. ყველაზე მეტად რაც სურდა ახლა საუბარი და საბოლოოდ მის მკლავებში თავის ამოყოფა იყო. მარცხენა მხარე მთლიანად ეწვოდა, სიცივისგან ჯერ კიდევ კანკალებდა, მაგრამ პირველისგან წამოსული სითბო სხეულს ნელ-ნელა უთბობდა. თბილის რომ გასცდნენ მხოლოდ მერე ინება თავის მიტრიალება კაცისკენ, დაბნეული შესცქეროდა მის პროფილს, შემდეგ ისევ გზას და მზერა კვლავ კონსტანტინეზე გადაჰქონდა.
-სად მივდივართ?
-ნახავ.
დაახლოვებით საათნახევარი კიდევ იმგზავრეს, სესილიასთვის უცნობ, პატარა სოფელში ამოჰყვეს თავი, რომელიც თოვლისგან დაფარულ მთებს შორის მოქცეულიყო, შუქი კი მხოლოდ რამდენიმე სახლიდან გამოდიოდა. ჩაბნელებულ ქუჩებს მხოლოდ მანქანის ფარებიდან გამოღწეული დიდი განათებით იკვლევდა, ბოლოს ერთ სართულიანი სახლის წინ გააჩერა მანქანა, უკანა სავარძლებზე მოთავსებული საკუთარი მოსასხამი სესილიას გაუწოდა, თვითონ მანქანიდან გადავიდა, საბარგული გახსნა და ამოღებული ორი პატარა ჩანთა მხარზე გადაიკიდა. როგორც კი სესილია მიუახლოვდა მანქანა დაკეტა, ჯიბეში მოითავსა გასაღები, მერე ხელი გაუწოდა ნაკანს და თითების მოძრაობით ანიშნა ხელი ჩაეკიდა. ნელა ახლართა კაცის თბილ თითებში თავისი გაყინული თითები, შეხებისას მაშინვე დაუარა სხეულში სასიამოვნო შეგრძნებამ, თვალები დახარა ტელეფონის ფარანით განათებული გზის დასანახად, სიცივე ყველა უჯრედს ედებოდა, კანკალებდა, მაგრამ მაინც მდუმარედ მიჰყვებოდა პირველს. გასაღებით გააღო დაკეტილი კარი პირველმა, შესვლისთანავე შუქი აანთო და ოთახიც განათდა. პატარა მისაღები კომფორტულად მოეწყოთ, გარშემო ყველაფერს ძველებური ელფერი მიეღო და მყუდრო გარემოს ქმნიდა. ყველაფერი ხის იყო, გარედან ერთი შეხედვით უბრალო სახლი, შიგნით დიდ საიდუმლოს მალავდა და სესილიაც ვერ წარმოიდგენდა შესვლისას ასეთი გარემო თუ დახვდებოდა.
ერთი ჩანთა იქვე პატარა სამზარეულს სკამზე შემოდო, მეორეთი კი სიბნელეში გაუჩინარდა. სესილია კვლავ ერთ ადგილას იდგა, სიცივისგან კანკალებდა, კონსტანტინეს თბილ მოსაცმელს როგორც შეეძლო ისე იჭერდა და პირველის სურნელით გაჟღენთილი ნაჭრიდან ცხვირს არაფრით ყოფდა. მალე დაბრუნდა უკან კონსტანტინე, მთლიანად შეათვალიერა ერთ ადგილას ატუზული ქალი, მხარზე გადაკიდებული ფუმფულა პლედი დივნის სახელურზე გადაკიდა, შემდეგ ბუხრისკენ დაიძრა, მის გვერდზე ლამაზად დალაგებული დაჭრილი შეშა ბუხარში მოათავსა და მალე ცეცხლიც ააგიზგიზა. ხელში მოქცეული სანთებელით სიგარეტსაც მოუკიდა, დიდი ნაფაზი გამოქაჩა თვალებ მოჭუტულმა, ისე რომ ქალისთვის თვალი არ მოუშორებია. დივანზე დადებული პლედი უცებ აიღო, სიგარეტის ღერი ტუჩებს შორის მოიქცია, თან ცალი თვალი მოჭუტა კვამლს რომ არ შეეწუხებინა. მხრებიდან მოაშორა თავისი მოსასხამი და თბილი პლედით სხეული მთლიანად დაუფარა, მერე კი დივანზე დაეშვა და სესილიასაც სავრძელზე ანიშნა.
-მეგის სკოლაში, მეცხრე კლასიდან დავუახლოვდით მე და ანდრო, მას შემდეგ ჩვენი მეგობარია, რომელიც ყოველთვის ჩვენს გვერდით იმყოფება, ჭირშიც და ლხინშიც. - მშვიდად დაიწყო საუბარი პირველმა, სესილიამ წამსვე გაუსწორა მზერა, ამღვრეული თვალები შეანათა კაცს, რომელიც ცეცხლის ალს ირეკლავდა და უცნაურად ბრწყინავდა. ბრაზს, წყენას, იმედგაცრუებას ერთდროულად გრძნობდა, მიუხედავად იმისა რომ ახლა მისი მოსმენა თავის მეგობარზე საერთოდ არ სურდა, სხვა გამოსავალი მაინც არ ჰქონდა. - ჩვენთან ერთად იყო უნივერსიტეტშიც. არასდროს არ შევხებივარ ზედმეტად, ხელსაც კი იშვიათად ვხვევდი და მახსოვს სწყინდა, მაგრამ არ შემეძლო მასთან ისე მოქცევა როგორც სხვა გოგოებთან ვიქცეოდი. როგორ მეგობრადაც არ უნდა თვლიდე, როდესაც საპირისპირო სქესის ადამიანს ეხები, ეხვევი ან ეფერები, შენდა უნებურად, შენი სურვილის საწინააღმდეგოდ გეფიქრება ყველა შეხებაზე. მე კი არ მინდოდა მეგიზე ოდნავ სხვანაირად გამეფიქრა, ან ის დაფიქრებულიყო ჩემზე. ასე ვფიქრობდი და ახლაც ასე ვფიქრობ. წლების წინ ერთ-ერთ ჩემს დაბადების დღეზე დავთვერი, იმ ღამეს იმდენი დავლიე დღესაც არ მახსოვს ბევრი რამ, მათ შორის ის თუ როგორ აღმოვჩდი მეგისთან ერთად საწოლში. ჩემს თავს ვერაფრით ვპატიობდი იმას რომ ერთადერთი სიწმინდე რაც გამაჩნდა, ერთი მოქმედებით შევურაცხყვე. მას შემდეგ დიდი ხნის მანძილზე არანაირად არ შევხებივარ მეგის, მაგრამ რამდენჯერმე იყო მომენტი როცა არაფხიზელ მდგომარეობაში ერთად დავრჩენილვართ და სხვა დანარჩენისთვის ყურადღება აღარ მიგვიქცევია. მეგი ჩემი მეგობარი იყო, რომელსაც ჩემს ფიქრებს ვუზიარებდი, მიზიარებდა და ერთმანეთის სურვილებსაც ვაკმაყოფილებდით. კომფორტულად ვიყავი მასთან, მაგრამ მეგობრული სიყვარულის და სექსის იქით არასდროს წავსუვარ. შეიძლება არასასიამოვნოდ ჟღერს და ეს სიტუაცია გულის რევის შეგრძნებასაც გიჩენს, მაგრამ იმას გეუბნები რაც იყო. მე მიყვარს კარგი სექსი, მიყვარს კომფორტის შეგრძნება და თუ ამას ქალთან ვერ ვგრძნობ იქ ყველაფერი სრულდება. მეგისთან ყველაფერი იყო რაც მსურდა, ამიტომ გაიწელა ჩვენი ასეთი ურთიერთობა, იქამდე სანამ შენ არ შეგხვდი.
-ეს ყველაფერი იქამდე უნდა გეთქვა სანამ საპირფარეშოში მოლაპარაკე უცხო ქალებისგან გავიგებდი. შენ თავად თქვი რომ შენთვის არაფერი დამემალა, შენ კი ესეც კი არ მითხარი, გამაცანი ისე თითქოს ჩვეულებრივი მეგობარი იყოს და შენს მიმართ არაფერს გრძნობდეს, მაშინ როცა უყვარხარ და ჩემი შენთან ყოფნა ანადგურებს.
-სესილია…
-ვერ ვხვდები რატომ წამიყვანე იქ მაშინ როცა თქვენს შესახებ ყველამ იცის.
-და რა მერე? მეგისთან საბოლოოდ დავამთავრე ის ურთიერთობა რაც მქონდა. მეგის ვუყვარვარ კი, მაგრამ დროის გასვლასთან ერთად შეძლებს სხვის შეყვარებას. შენთვის კი მთავარი ის უნდა იყოს რომ მე შენთან ვარ, შენ მინდიხარ ყველანაირად და სხვა ფეხებზე მკი.დია.
-მე ის მეწყინა რომ არაფერი მითხარი!
-გავიგე სესილია, მივხვდი და მაგიტომ გიხსნი ამ ყველაფერს. რომ მეთქვა რას იფიქრებდი? არ მინდოდა მეგი ისე გაგეცნო როგორც ჩემი ყოფილი საყვარელი, გაგაცანი როგორც ჩემთვის მნიშვნელოვანი ადამიანი და მეგობარი, თუ შეძლებ კარგი იქნება ასე გააგრძელო ფიქრი და მასთან ერთად ყოფნისას სხვა რამეზე არ იფიქრო, რადგან სხვა არასდროს არაფერი იქნება. ახლა კი მოდი ჩემთან. - სიგარეტი საფერფლეში ჩაასრისა კვლავ ერთ ადგილას მჯდომ სესილიას დაჟინებით მიაჩერდა და ბოლოს ნაკანმაც ვეღარ მოითმინა, სავარძლიდან წამომდგარი სწრაფად მიუახლოვდა, კაცის მუხლებზე მოთავსდა, მკლავები წელზე შემოხვია და თითებით ჩაბღაუჭებული პლედი კონსტანტინესაც შემოახვია, თან სახე მის ყელში ჩარგო და პირველის სასიამოვნო სურნელით გაივსო ფილტვები. - მე ხომ გითხარი მაშინვე გეთქვა ყველაფერი თუ ჩემზე რამეს გაიგებდი. - ლოყაზე ჩამოატარა თითები, თმები ნაზად გადაუწია უკან, მერე კი მის თმებზე ფერება განაგრძო.
-მართლა უნდა წავსულიყავი, ლილიანს ჩემი დახმარება სჭირდებოდა.
-გადაგიარა წყენამ?
-თავიდანვე ასე რომ აგეხსნა და ყველაფერი გეთქვა გავიგებდი და არც მეგიზე ვიფიქრებდი ისე როგორც შენ გგონია. მე ასეთი არ ვარ, წინასწარ დასკვნების გამოტანა არ მიყვარს როცა რაღაც არ ვიცი, მე ის მეწყინა რომ არ მითხარი და არა ის რომ მეგისთან ასეთი ურთიერთობა გქონდა. ალბათ კომფორტულია იყო ადამიანთან რომელსაც ყველაფერს უყვები და ესმის შენი სურვილები. უბრალოდ რომ გეთქვა თავსაც არ ვიგრძნობდი დამცირებულად.
-გილოცავ ახალ წელს. - მომღიმარმა შუბლზე აკოცა, ნაკანსაც მაშინვე გაეწელა ტუჩის კუთხეები და პირველს ტუჩები ყელზე მიაწება.
-მეც გილოცავ.
-გაგიარა წყენამ. - სვიტერის შიგნით შეუცურა ხელები, ცალი ხელი ზურგზე აატარა და ბიუსჰალტერის შესაკრავიც გახსნა, თითები თბილ მკერდზე მოუჭირა და იგრძნო როგორ დაუარა ჟრუანტემა სხეულში ქალს.
-ცივა.
-ამის შემდეგ იცი რა უნდა გააკეთო თუ კიდევ ერთხელ აგიხსნა?
-უბრალოდ ემოციური ვარ და თავის გაკონტროლება მიჭირს. - თავი კვლავ ძველ ადგილას დააბრუნა და მკლავები კიდევ უფრო მჭიდროდ მოხვია.
-ჰო, მაგას უკვე მივხვდი. - ლოყაზე მიეფერა ცერით, ლოყა შუბლზე მიადო და ჰაერი დიდი რაოდენობით ჩაისუნთქა. - გათბება ცოტახანში ოთახები.
-ეს ვისი სახლია?
-დედაჩემის მშობლების.
-და შენი მშობლები სად არიან?
-დედა არ ვიცი, მამაჩემი მონასტერში, ჩემი და რამდენიმე თვის წინ გარდაიცვალა და ახლა სრულიად მარტო ვარ, თუ დედაჩემს არ ჰყავს სხვა შვილები, არ ვიცი. ოთხი წლის ვიყავი რომ წავიდა, მას შემდეგ აღარაფერი მსმენია მასზე.
-მაშინ შენი და როგორ…
-ერთი საყვარელისგან ჰყავდა მამაჩემს, მე ვიყავი მისი დედაც, მამაც და ძმაც. მახსოვს როგორ მიხაროდა რომ დაიბადა, მაშინ რვა წლის ვიქნებიდი. მარიტა დავარქვი. როგორი უცხო სახელიც ჰქონდა ისეთი უცნაური და განსხვავებული იყო. ერთადერთი ქალი რომელიც ყველაფერზე მეტად მიყვარდა და მისმა დაკარგვამ… ჩემში არსებული ყველა სინათლე გააქრო.
-მე შენში ვხედავ სინათლეს რომელიც ხანდახან ჩემთვის ჩნდება და არ აქვს მნიშვნელობა როგორი ხარ. ჩემთვის ისეთი ხარ როგორსაც გხედავ, სხვა არაფერი მაინტერესებს. პირველად რომ დაგინახე უცნაური შეგრძნება დამეუფლა, თითქოს გიცნობდი და მანამდეც მყავდი ნანახი, მაგრამ ვერაფრით ვიხსენებ სად, ან როდის. შეიძლება უბრალოდ ჩემი ილუზიაა, მაგრამ შენთან როცა ვარ თავს ყველაზე მშვიდად, დაცულად, ძლიერად და თან უსუსურად ვგრძნობ. შემიძლია მოგცე ყველაფერი და რატომ, ამას ვერ ვხსნი. - ლოყაზე ნაზად შეახო ტუჩები, შემდეგ მის ბაგეებს მისწვდა.
-მჭირდები სესილია, შენი ემოციები და გრძნობები მჭირდება. - ყელში აკოცა, თან მისი სურნელი ხარბად შეისუნთქა.
-იქამდე ვიქნები შენთან სადამდეც დაგჭირდები.
-დარწმუნებული ხარ?
-ჰო.
-მე კი მგონია სწორედ მაშინ მიმატოვებ როცა ყველაზე მეტად დამჭირდება შენი გვერდში დგომა. - დივანზე გადააწვინა, ქვემოთ მოქცეულს თითები კაბის ქვეშ ფეხზე აატარა, ნაჭერიც გაიყოლა, თან დეკოლტიდან ამომძვრალ მკერდში ცხვირით ჩაეფლო. სიამოვნებისგან ჟრუანტელმა დაუარა ქალს, სასიამოვნო შეგრძნებებმაც მაშინვე იჩინეს თავი როგორც კი კაცის თითები სასქესო ორგანოზე მოხვდა, ქვედა ტუჩს კბილებით ჩაფრენილმა ფეხები წელზე შემოხვია პირველს, თითები მის შავ თმაში ახლართა და გაუაზრებლად მკერდი ზევით ამოზნიქა. ნაკანის მოქმედებებით ნასიამოვნებმა ქამარი სწრაფად შეიხსნა ისე რომ ტუჩებით მისი ნაზი კანის შეგრძნება არ შეუწყვიტავს. თავგზას უბნევდა სესილიას, რეალობიდან სწყვეტდა და ამ ყველაფრის ხილვა სასწაულად სიამოვნებდა პირველს. თავის თავთან აღიარება არ სურდა, მაგრამ საათები რომლებიც სესილიას გარეშე გაატარა, აუტანელი იყო, იმდენად აუტანელი რომ ერთი დღე გაჭირვებით გადააგორა მის გარეშე. ქალის სხეულის შეგრძნებისას გულმა კვლავ სწრაფად დაიწყო ძგერა, საკუთარ
ზურგზე მოთარეშე თითები ფიქრებს უფანტავდა, ვერც კი მიხვდა როდის მოშორდა სხეულიდან სვიტერი, მხოლოდ სესილიაზე ფიქრობდა და მისით იყო გაბრუებული. ქალის შეუკავებელი, მაგრამ ჩუმი კვნესა ყურში მელოდიასავით ჩაესმოდა და იმ დროს უკვე იცოდა რომ ამ ყველაფრის გარეშე ვეღარ გაძლებდა.
ბუხარში ცეცხლი გიზგიზებდა, იქაურობას სითბოს ჰფენდა, დივანზე მოთავსებულ წყვილსაც ცეცხლის ალში ითრევდა, გახურებულ სხეულებს ედებოდა და წვამდა.
დივანზე მწოლი სესილიას ზემოდან მოქცეულს თავი ქალის ნახევრად შიშველ მკერდზე მოეთავსებინა, თვალები დაეხუჭა და აღელვებული ორგანიზმის დამშვიდებას ცდილობდა. თმაში მოთარეშე ქალის წვრილი თითებიც ადუნებდა, ყველა უარყოფით ფიქრს უფანტავდა და მხოლოდ მასთან რჩებოდა, სესილიასთან რომელიც მხოლოდ სინათლეს სძენდა. ირგვლივ მოდებული ნაცრისფერი არ ქრებოდა, მაგრამ ამ უფერულ ფერსაც ალამაზებდა.
*
დროის გასვლასთან ერთად კიდევ უფრო ხდებოდა სესილიაზე დამოკიდებული, ვერ ისვენებდა სახლში მის გარეშე, არ მოსწონდა როცა დიდხანს უწევდა ნაკანისგან შორს ყოფნა და იქამდე ვერ მშვიდდებოდა სანამ თავის მკლავებში მომწყვდეულს მკერდზე მჭიდროდ არ მიიკრავდა, ქალის გამაბრუებელ სურნელს არ ჩაისუნთქავდა და იქაურობას არ მოსწყდებოდა.
ვერაფრით შეუცვალა ხასიათი მუდამ მხიარულმა და ემოციურმა ნაკანმა, ბოლოს კი დარწმუნდა იმაში რომ ეს კაცი უბრალოდ ასეთი იყო, გარეგნულად უემოციო, მაგრამ მისი შინაგანი ემოციების შესწავლაც შეძლო მცირე დროში. უამრავ ადგილზე დაჰყავდა, ყოველი გარეთ გასვლა უფრო მეტს აგებინებდა პირველზე სესილიას, მისი ყველა მოქმედება და მისი ხასიათებიც კი თავს აყვარებდა.
-როდის მოხვალ? - სამზარეულოში მოფუსფუსე სესილია მომღიმარი საუბრობდა ტელეფონზე, თან ყველაფრის გამზადებას ცდილობდა.
-ნახევარ საათში, რას აკეთებ? რაღაც ხმები მესმის.
-ვახშამს ვამზადებ.
-ქეთი მანდ არ არის?
-გავუშვი.
-ისეთი შეგრძნება მაქვს ვახშმის გარდა სხვა რაღაცებიც დამხვდება. - ხმა შეეცვალა პირველს, სესილიას კი წამსვე ჟრუანტელმა დაუარა.
-მომენატრე, მალე მოდი.
-ამ ბოლო დროს საკუთარ შესაძლებლობებში ეჭვი მეპარება შენი დაუკმაყოფილებლობის გამო სესილია…
-უბრალოდ არ მყოფნი და მგონია რომ სულ მენატრები. ნეტა რისი ბრალია. - ქვედა ტუჩზე იკბინა, თან მარმარილოს ზედაპირს დაეყრდნო ხელის გულით.
-დღეს გავარკვიოთ ერთად. უნდა გავთიშო, ნახევარ საათში მოვალ.
-კარგი. - ტელეფონი იქვე დადო, მერე კი თავისი საქმის კეთება განაგრძო. თხუთმეტ წუთში გაისმა კარზე ზარის ხმა, სესილიაც სწრაფად დაიძრა გასაღებად და სტუმრისთვის არც შეუხედავს ისე დაიწყო საუბარი კარის გაღებისას. - ვერ მოითმინე და მალე… - სიტყვა გაუწყდა როგორც კი ქალის დაბნეული სახე დაინახა. ქალიც არა, უფრო ბავშვს ჰგავდა, ალბათ 18-19 წლის იქნებოდა, თხელი სხეული ჰქონდა, მაგრამ დიდ მოსაცმელში გამობერილი მუცელი მაინც ემჩნეოდა. თავიდან შეცბა, დაიბნა, სახეზე ფერები ეცვალა იმის წარმოდგენისას რომ ის ბავშვი შეიძლებოდა კონსტანტინესი ყოფილიყო.
-გამარჯობა… - სახე აწითლებულმა თვალები დახარა, ნაკანიც გონზე მოიყვანა და აზროვნების დაწყება აიძულა.
-გამარჯობა?
-კონსტანტინე პირველი აქ ცხოვრობს? - გაუბედავად ჩაილაპარაკა და ძლივს მოახერხა სესილიასთვის თვალის გასწორება.
-კი მისი სახლია… შემოდი.
-თქვენ… - თაბნეული აქეთ-იქით აცეცებდა თვალებს, შესვლას აჭიანურებდა და არ იცოდა მინდობოდა ამ ქალს თუ არა.
-სესილია, მეც აქ ვცხოვრობ, შემოდი ნუ გეშინია. - ოდნავ გაუღიმა როგორც კი მისი ფორიაქის მიზეზს მიხვდა. - მალე მოვა კოსტა… შეგიძლია იქ მოთავსდე, ახლავე დავბრუნდები. - სავარძელზე ანიშნა, მერე კი სამზარეულოში გავიდა. მაგიდას ხელის გულებით დაეყრდნო თვალ დახუჭული, ჰაერი დიდი რაოდენობით ჩაისუნთქა და თავს დამშვიდებისკენ მოუწიდა. ჯერ არაფერი იცოდა, კონსტანტინესგან არაფერი ჰქონდა მოსმენილი, მიუხედავად ამისა ყველანაირად ენდობოდა პირველს, იცოდა მისი ხასიათი, ისიც იცოდა რომ მასთან ყოფნამდე მეგისთან ჰქონდა ურთიერთობა და ვერაფრით უშვებდა იმას რომ ამ გოგოს სხეულში მყოფი ბავშვი შესაძლებელი იყო პირველის ყოფილიყო. ყველაფრის ერთად გაანალიზების შემდეგ სიმშვიდე დაიბრუნა, მაცივრიდან გამოღებული ნატურალური წვენი ჭიქაში ჩამოასხა და მისაღებში გავიდა.
-მადლობა. - აკანკალებული თითები შემოხვია მაღალ შუშის ჭიქას, ოდნავ მოსვა და იქვე მჯდომი სესილია მორიდებით შეათვალიერა.
-შენი სახელი?
-ნანუკა.
-კონსტანტინეს იცნობ?
-არა… - კიდევ უფრო მეტად აუწითლდა სახე, სესილია კი ოდნავ დაიბნა.
-ცოტა უხეში და მკაცრია, მაგრამ არ შეგეშინდეს. - როგორც კი კარის გაღების ხმა გაიგო მაშინვე თქვა, თან პირველის დასახვედრად წავიდა.
-ვერ მოვითმინე და ადრე წამოვედი. - მაშინვე სახეზე მოკიდა ხელები და ტუჩები დაუკოცნა მონატრებულ ქალს, მერე ხელები შემოხვია და მის ყელში სახე ჩარგულმა მისი სურნელი ხარბად შეისუნთქა.
-ვიცოდი ასე რომ მოხდებოდა.
-რატომ ვერ ვხედავ შენს სექსუალურ პენუარს. - უკანალზე მოჭერილი თითებით კიდევ უფრო ახლოს მიიზიდა და ყელში აკოცა.
-სტუმარი გვყავს.
-ვინ სტუმარი. - პერანგის მკლავებზე მოთავსებული ღილები შეიხსნა, თან მისაღებისკენ დაიძრა. გოგოს დანახვისას ოდნავ დაახლოვა წარბები, არანაირად არ ეცნობოდა და წარმოდგენა არ ჰქონდა ვინ იყო. - გამარჯობა.
-გამარჯობა, მე… ნანუკა…
-კონსტანტინე. - ხელი ჩამოართვა ზრდილობიანად, ეგონა სესილიას ნათესავი ან ახლობელი იყო, მერე იქვე ჩამოჯდა და გოგოს მუცელიც მაშინვე მოხვდა თვალში. - რამდენი წლის ხარ ნანუკა? მგონი მაგ პატარას ყოლა შენთვის ძალიან ადრეა.
-კონსტანტინე! - თვალები დაუბრიალა კაცს, პირველს კი ოდნავ გაეღიმა, თან თვალები უნათოდა ნაკანის ყურებისას.
-რა? რა ვთქვი ისეთი? - თითებზე მოკიდა ხელი, თავისკენ დაქაჩა და გვერდზე მიისვა. - შენი ნათესავია?
-ჩემი არა, შეიძლება შენი გახდეს. - როგორც კი თქვა მაშინვე დაასერიოზულად სახე პირველმა, გოგოს შეხედა, მთლიანად შეათვალიერა და მერე მიხვდა იქ რაც ხდებოდა.
-ჯანდაბა. - სიმწრით ჩაიცინა, სახეზე ხელები ჩამოისვა და სესილიას შეხედა. - არ მითხრა რომ ფიქრობ ის ბავშვი ჩემია.
-მე არაფერს არ ვფიქრობ, უბრალოდ ეს გოგო აქ მოვიდა შენს სანახავად.
-იმის ალბათობა უფრო დიდია რომ ეს გოგო თვითონ იყოს ჩემი შვილი ვიდრე ის პატარა არსება მის მუცელში. თვრამეტი წლის ბავშვთან რა მინდა სესილია. ამას რომ თავი დავანებოთ და კარგი ჯანდაბას, მასთან ვყოფილიყავი, ის ბავშვი ჩემი ვერანაირად ვერ იქნებოდა და გთხოვ ნუ დამაწყებინებ ახსნას. შენ კი ქალბატონო მითხარი აქ როგორ აღმოჩნდი. - ბოლოს წინ მჯდომ ნანუკას შეუტრიალადა, სახეზე ემოცია არ ეწერა და გოგოც ვერ ხვდებოდა გაბრაზებული იყო თუ რას ფიქროდა.
-მე… წავალ…
-ჯერ გავარკვიოთ როგორ გაიგე ჩემზე, რატომ ჩათვალე რომ მე ვარ ბავშვის მამა და როგორ მოხვედი აქ, მერე წახვალ რა თქმა უნდა.
-ნუ ესაუბრები ბავშვს ასე. ისედაც პატარაა, ორსული და დაბნეული. - ჩუმად ჩაილაპარაკა პირველის გასაგონად, თითები თმებში შეუცურა და მხარზე აკოცა.
-გისმენ. - არ შეუმჩნევია სესილიას სიტყვები, თვალებ ამღვრეულმა ნანუკამ კი ტელეფონი ამოიღო, სწრაფად მოძებნა რაღაც და სახე აწითლებულმა კონსტანტინეს გაუწოდა.
-ჩემმა მეგობარმა გადაგვიღო იმ ღამეს, რამდენიმე კვირის წინ თქვენი სურათიც იპოვნა შემთხვევით და დღეს მაიძულა მოვსულიყავი. ახლა ვხვდები რომ ეს ბიჭი თქვენ არ ხართ და ბოდიში შემოჭრისთვის. მოშორებას ვაპირებდი, მაგრამ რომ გავიგე როგორ ატარებდნენ ამ პროცედურას, ვეღარ შევძელი მოშორება. მისი არც სახელი ვიცი, არც სახე მახსოვს წესიერად რადგან არაფხიზელ მდგომარეობაში ვიყავი. მეც არ ვიცი რას ვაკეთებ, უბრალოდ არეული ვარ, მეშინია და ისიც არ ვიცი შევძლებ თუ არა ამ ყველაფრის გადატანას.
-დამშვიდდი, ყველაფერი კარგად იქნება. - ხელი დაადო მხარზე სესილიამ, ნუგეშის მიზნით მკლავზე რამდენჯერმე აატარა, კონსტანტინე კი კვლავ ტელეფონის ეკრანზე გამოსახულ სურათს უყურებდა.
-ამის დედაც… - ფეხზე წამომდგარმა სწრაფად მოიმარჯვა საკუთარი ტელეფონი ხელში, მეგობრის ნომერზე გადარეკა და ანერვიულებული დაელოდა როდის უპასუხებდა. - სად ხარ… ჯერ არ წასულხარ?.. მგონი დედაჩემი ვიპოვნე… ალბათ ძმა მყავს რომელიც ძალიან მგავს… შეგიძლია დათოსთან გაიარო?.. სურათს გამოგიგზავნი და იქნებ იპოვნოს რამე… მადლობა… - ტელეფონი გათიშა, ნელი ნაბიჯებით მიუახლოვდა დივანს, დამძიმებული დაეშვა რბილ ზედაპირზე, სესილიას ხელი წელზე მოხვია, რამდენიმე წამით ცხვირი მის ყელში ჩარგო, მისი სურნელი შეისუნთქა დასამშვიდებლად, თან იქვე აკოცა, მერე კი გასწორდა და თავდახრილ ნანუკას შეხედა. - თვრამეტი წლის ხარ?
-ცხრამეტის ვხდები ორ თვეში.
-ბავშვი?
-ექვსი თვის.
-დარწმუნებული ხარ რომ მისია?
-კოსტა! - წარბ აწეულმა შეხედა კაცს. - როგორ ელაპარაკები ბავშვს.
-სხვასთან არასდროს ვყფილვარ. არაფერი მინდა მისგან, უბრალოდ მინდა იცოდეს რომ ეს ბავშვი არსებობს და მომავალში რაიმე პრობლემა არ შეიქმას იმის გამო რომ დავუმალე. არ ვმალავ. თუ არ მოუნდება მის ცხოვრებაში არსებობა გავიგებ, არაფერს ვაიძულებ, არც პასუხისმგებლობის აღებას, მხოლოდ ის მინდა რომ იცოდეს, სხვა არაფერი.
-გამბედავი გოგო ჩანხარ.
-არ ვიყავი, ერთხელ ვცადე ვყოფილიყავი და ახლა თქვენც ხედავთ შედეგს. - ჩაიცინა, თან მუცელზე გადაიტარა ხელი.
-სად ცხოვრობ ახლა ნანუკა?
-ჩემს დაქალთან. მამაჩემი რთული ხასიათის კაცია… სამი თვეა არ მინახავს, რომ გაიგოს… ჩემმა მეგობარმა მითხრა რომ ცოლად მომიყვანდა და იტყოდა რომ ბავშვი მისი იყო, მაგრამ არ მინდა, არ შემიძლია თამაში, არც მასთან ერთად ცხოვრება მიუხედავად იმისა რომ მეგობარია.
-ვფიქრობ მალე ვიპოვნით მამას… შეიძლება ჩემი ძმისშვილი ზის მანდ… თუ ასეა ნამდვილად არ მოუწევს ბავშვს უმამოდ გაზრდა.
-თქვენ… იცნობთ?
-არა, მაგრამ იმედი მაქვს არ იქნება ის ადამიანი რომელიც საკუთარ შვილს მიატოვეს, თუ ისეთი არ აღმოჩნდა როგორსაც ვფიქრობ, მაშინ მე ვიქნები ბიძა.
-მიხარია თქვენ რომ არ ხართ მამა… - სიცილით მოიწმინდა ცრემლები. - ეს ბევრს ნიშნავს ჩემთვის.
-რატომ ვითომ. - კონსტანტინესაც გაეღიმა, უცნაური შეგრძნება დაეუფლა იმის გააზრებისას რომ შეიძლებოდა მისი სისხლის არა, მაგრამ ნახევარ ძმის შვილი ყოფილიყო ამ გოგოს სხეულში. შემდეგ საკუთარი და ამოუტივტივდა გონებაში, წარმოიდგინა როგორ მოუვლიდა ორსულად რომ ყოფილიყო, ნეტავ ცოცხალი ყოფილიყო და ყველაფერს გადაატანინებდა.
-ზედმეტად დიდი ხართ და მიხარია ასე ძალიან რომ არ გამოვშტერებულვარ… თან ვხედავ როგორი ჰარმონიული ურთიერთობა გაქვთ და ამ იდილიაში შემოჭრა ნამდვილად არ მინდოდა. - მომღიმარმა შეათვალიერა ორივე, სესილიამ მაშინვე კონსტანტინეს შეხედა, მწვანე თვალები უბრწყინავდა და კაცის პროფილს შესცქეროდა. მერე ლოყაზე აკოცა, თან ცხვირის წვერიც ოდნავ გაუსვა.
-ეს გოგო უკვე მომწონს. - სესილიას თითებში ახლართა თავისები, მტევანზე მიაკრო ტუჩები და ნაკანს ისე ახედა.
-გაგიმართლა. - სიცილით შეხედა ნანუკას. - შენ არ იცი რამდენს ნიშნავს ეს სიტყვები… ჩემთვისას კი არ უთქვამს.
-ბევრს ლაპარაკობ. - ბარძაყზე მოუჭირა თითები, ნაცრისფერი თვალები შეანათა სესილიას და სუნთქვაც შეუკრა.
-მე დაგტოვებთ… - ფეხზე წამომდგარმა მაშინვე მიიქცია წყვილის ყურადღება.
-დაგირეკავ თუ რამეს გავიგებ. - განათებული ტელეფონი გაუწოდა სადაც ციფრები იყო გამოსახული და ნანუკამაც საკუთარი ნომერი დაწერა.
-მადლობა.
-გაგაცილებ. - კარისკენ დაძრულს უკან გაყვა ნაკანი.
-ბოდიში შენც რომ აგანერვიულე.
-არაფერია საყვარელო, მართალია თავიდან შოკში ჩავვარდი მაგრამ ჩემს კაცს ყველაზე მეტად ვენდობი.
-ნახვამდის. - მომღიმარმა აქცია ზურგი და გასასვლელისკენ წავიდა.
-რატომ თქვი რომ ის ბავშვი შენი ვერანაირად ვერ იქნებოდა? - შესვლისთანავე პირველისკენ დაიძრა, კონსტანტინე კი დაბნეული მიაშტერდა.
-რა?
-რატომ იყავი დარწმუნებული რომ ბავშვი შენი არ იყო.
-შენ არ იყავი? - ქვევიდან მოიქცია ქალის სხეული და ტუჩები ყელზე მიაწება. მაშინვე შეუძვრა ნესტოებში ქალის სასიამოვნო სურნელი, სიამოვნებისგან შეაჟრჟოლა, კიდევ ერთი კოცნა დაუტოვა ყელში, შემდეგ ნაზად აუყვა ლოყისკენ.
-შენ იცი რასაც გეკითხები და თავს ნუ არიდებ პასუხის გაცემას კონსტანტინე… გაჩერდი. - ხელებით მიაწვა კაცს მაგრამ ვერაფრით მოიშორა.
-ნუ მეწინააღმდეგები სესილია! - მკაცრად გაიჟღერა მისმა ხმამ, მაგრამ მაინც არ შეუწყვიტავს ნაკანს კაცის მკლავებიდან დაღწევის მცდელობა. სესილიას ატლასის ხალათის ქამრით უკან შეუკრა ხელები მოხერხებულად, შემდეგ მუხლებზე დააყენა და ყბებზე ჩავლებული თითბით სახე მისკენ შეატრიალებინა, ტუჩებზე აკოცა, მაგრამ მისით ტკბობა დიდხანს არ დასცალდა ქალის ჩავლებული კბილების გამო. - ჯანდაბა როგორ მიწვევ. - უკანალზე მტკივნეულად მიარტყა ხელი. პირველის თითოეული მოქმედებ იმდენად ეროტიული ეჩვენებოდა, იმდენად ვნებიანი რომ თავს ვეღარ იკავებდა, სწრაფად სუნთქავდა და კაცისგან მიღებული სიამოვნების გარდა ვერაფერზე ფიქრობდა. მალე მთლიანად გადაეკრა თვალებზე ნისლი, მისი თითოეული შეხება ერთდოროულად იყრიდა თავს, იგრძნო როგორ დაეჭიმა ყველა კუნთი მოსალოდნენლი ორგაზმის მიღების შედეგად. - ჯანდაბა ჩემზე მალე როგორ ათა.ვებ. - სიცილით აკოცა ხერხემალზე, უკანალზე აარტყა ხელი, შემდეგ მაჯები გაუნთავისუფლა, სახით მისკენ მყოფის ფეხი მხარზე შემოიდო და ტუჩებზე დაეტაკა.
იქამდე ეფერებოდა და კოცნიდა სანამ საბოლოოდ ძალა გამოცლილმა დივნის საზურგეს არ ჩამოადო თავი, ზემოდან მჯდომ ქალს უკანალიდან ზურგზე აატარა თითები, თავის ყელში სახე ჩარგულს თავი ააწევინა და დაბინდულ მწვანე თვალებში ჩახედა. - ვგიჟდები შენზე სესილია. - წინ ჩამოშლილი თმა უკან გადაუწია, დაცვარული შუბლიდან სისველე მოსწმინდა და ტუჩები დაუკოცნა.
-მე შენ მიყვარხარ კოსტა. - თვალ მოუშორებლად უყურებდა და ელოდა რაიმე ნიშანს რაც მისი ემოციის წაკითხვაში დაეხმარებოდა. ცივ სახეზე არაფერი შეცვლილა მაგრამ რამდენიმე წამის შემდეგ დაინახა როგორ გაუბრწყინდა ჩამქვრალი ნაცრისფერი თვალები, ასეთი ჯერ არასდროს ენახა და მიხვდა მარტო ამ ყველაფრის სანახავად ღირდა ამ სამი სიტყვის თქმა.
-არადროს მიმატოვო სესილია. - წამსვე გაჩნდა მის თვალებში დარდი, რომლის მიზეზსაც ვერასდროს იგებდა ნაკანი, არადა ძალიან ხშირად ხედავდა ასეთს. მარტო დაჯდებოდა სიგარეტით ხელში და ისე ჩაცლიდა ნახევარ კოლოფს ვერ იაზრებდა. არ იცოდა რაზე ფიქრობდა, რა აწუხებდა და არც პირველი ამბობდა რამეს. - დამპირდი რომ არასდროს დამტოვებ.
-გპირდები. - ნაზად შემოხვია მკლავები, სახე მის ყელში მოათავსა და მისი სურნელის შეგრძნებისას თვალები მინაბა. - მაგრამ მითხარი რატომ იყავი დარწმუნებული რომ ბავშვი შენი არ იყო.
-ბავშვის ყოლა არ შემიძლია.
-დარწმუნებული ხარ?
-ახლა უკვე ორსულად უნდა იყო სესილია. როდის დამიცავს თავი? ყოველ წელს ვიტარებ გამოკვლევებს, პასუხი კი იგივეა.
-მკურნალობაზე არ გიფიქრია?
-არა.
-რატომ?
-მიზეზი არ მქონდა რადგან შვილზეც არ ვფიქრობდი. - ხერხემალზე ზევით-ქვევით დაატარებდა თითებს, კისრამდე ადიოდა, იქვე პატარა თმებზე ეფერებოდა და კვლავ უკან ბრუნდებოდა.
-და შეიძლება? - გაბრუებულმა ყელზე მიაკრო ტუჩები კაცს, თითები სახეზე ჩამოატარა, მერე თმებში შეუცურა.
-შეიძლება.
-თუ დროულად არ მიხედე მერე გვიანი იქნება.
-არასდროს მდომებია ქალთან სექსზე მეტი სესილია, საჭიროებას არასდროს წარმოადგენდა ჩემი ჯანმრთელი სპე.რმატოზოიდები, არ მაწუხებს ეს ფაქტი.
-ჯერ არ გაწუხებს, მერე შეგაწუხებს, ამიტომ ჯობია მიხედო თავს… რატომ უნდა გქონდეს პრობლემა ორგანიზმში მაშინ როცა ამის გამოსწორება შესაძლებელია. გთხოვ… - თავი წამოსწია და ნაცრისფერ თვალებში ჩახედა.
-რას? - ლოყაზე მიეფერა, სახე მთლიანად შეუთვალიერა, მერე კი ტუჩებზე აკოცა.
-დაიწყე მკურნალობა…
-ვნახოთ. - ცოტა ხნის სიჩუმის შემდეგ ჩაილაპარაკა, ფეხზე წამომდგარი პირდაპირ აბაზანისკენ დაიძრა, სესილიასთან ერთად დადგა ცხელი წყ.ლის ქვეშ, უკანალზე მოთავსებული ხელი წელის გავლით ზურგზე აატარა, თავის მხარზე დალაგებულ მკლავზე ტუჩები მიაკრო, მერე ყელზე გადავიდა, ბოლოს სველი თმა უკან გადაუწია და ტუჩები ვნებიანად დაუკოცნა. უცნაური ჰაერი ტრიალებდა სესილიას გარშემო, ყველა უარყოფითი აზრი, თუნდაც გრძნობა ქრებოდა და რჩებოდა მხოლო ნაკანი თავისი დადებითი ემოციებით, დღითიდღე უფრო მეტ სიამოვნებას, მეტ სასიამოვნო ემოციებს იღებდა მისგან და მასთან ერთად ყველაფერი სხვანაირად ეჩვენებოდა.
მხოლოდ საცვალი და ზევიდან შემოცმული ხალათი უფარავდა სხეულს ქალს, გვერდზე მჯდომ კონსტანტინეს მომღიმარი უყურებდა რომელიც მის გაკეთებულ საჭმელს ინტერესით აგემოვნებდა. - გემრიელია.
-ვიცოდი რომ მოგეწონებოდა. - ფეხზე წამომდგარმა ლოყაზე აკოცა, მერე მაგიდის ალაგებას შეუდგა.
-მადლობა. - ტუჩებზე რამდენიმე წამით დაეწაფა სესილიას, შემდეგ მაგიდაზე მოთავსებულ ტელეფონს სტაცა ხელი და სწრაფად უპასუხა, თან საძინებლისკენ წავიდა. მალევე გაჰყვა სესილიაც, ფანჯარასთან მდგომს შეხედა, რომელმაც მაშინვე შეათვალიერა მისი სხეული, მზერა ცოტა ხნით შიშველ მკერდზე გააჩერა, მერე კი თვალი ჩაუკრა ქალს და კვლავ საუბარი განაგრძო. - ხვალ გელოდები მაშინ… კარგი მიდი. - ტელეფონი როგორც კი გათიშა საწოლისკენ დაიძრა, სახით ჭერისკე დაწვა, ხელები თავქვეშ ამოიდო და თვალები დახუჭა. - ხვალ ანდრო მოვა დილით, მგონი იმ გოგოს ბავშვის მამა ვიპოვნე.
-რას ფიქრობ ამ ყველაფერზე კოსტა. - მისკენ გადატრიალებულმა პირველის პროფილზე გააჩერა თვალი. არ ეხებოდა, უბრალოდ იწვა მის გვერდით და თვალებ დახუჭულს მიშტერებოდა.
-არ ვიცი, მე დედაჩემიც კი არ მახოვს წესიერად, მისი ნახვის და გაცნობის სურვილიც არ მაქვს. უბრალოდ მინდა იმ ბავშვს მამა ჰყავდეს, შემეცოდა ის გოგო… რამდენი გამოსი.რებულის გამო ენგრევათ ცხოვრება.
-ბავშვის ყოლა ცხოვრების დანგრევა?
-თვრამეტი წლის გოგოსთვის კი სესილია. ცხოვრებას ახლა იწყებდა და იმის გამო რომ ვიღაც ჰორმონებს აყოლილმა ბიჭმა პრეზერვატივის გამოყენება არ იცის, ბავშვი უნდა გააჩინოს, გაზარდოს მარტომ და ის წლები დაკარგოს რომელიც ყველაზე დაუვიწყარია ცხოვრებაში. ბავშვის ყოლას დიდი პასუხისმგებლობა სჭირდება, ერთი შეცდომით კი სამი ადამიანის ცხოვრება ინგრევა. ბავშვი ვერასდროს გაიგებს რა არის ოჯახური სითბო და როგორც არ უნდა იზრუნო მასზე ყოველთვის იგრძნობს დანაკლისს. მე ყველაფერი მქონდა, ყველაფერი მომცა მამაჩემმა რისი მოცემაც შეეძლო ან არ შეეძლო, მაგრამ ის სიცარიელე რომელსაც დედის არ ყოლისგან განვიცდიდი ვერაფრით შემივსო. ზედმეტად მზრუნველი მამა იყო ყოველთვის და მისი დამსახურებით ვარ ის რაც ვარ. არა მხოლოდ მამა, საუკეთესო მეგობარიც, რომლისგან ძალიან ბევრი რამ ვისწავლე.
-ნახულობ ხოლმე?
-რამდენჯერმე ვცადე ნახვა, მაგრამ ჩემს სანახავად არ გამოდის.
-შენს დას როგორი ურთიერთობა ჰქონდა დედამისთან?
-ჩვეულებრივი. ხშირად ატარებდა დროს დედამისთან, ისეთი ენერგიული, მხიარული და პოზიტიური იყო ყველას აყვარებდა თავს… მე ვერ მივიღებ იმათ სესილია… რთული ადამიანი ვარ. თუ ადამიანს წლების მანძილზე არ ვიცნობ ან არ მაინტერესებს, უბრალოდ კონტაქტს არ ვამყარებ. ვერ ვენდობი მხოლოდ იმიტომ რომ ერთი ქალის ორგანიზმში ვართ გაზრდილები. ჩემი სისხლი არ აქვთ და შინაგანად ვერ ვგრძნობ ვერაფერს იმის მიუხედავად რომ გავიგე ორი ძმა და ერთი და მყავს.
-როგორ შეგიძლია…
-არ ვიცი. უბრალოდ ასეთი ვარ. შენთან ის ვარ რაც სინამდვილეში ვარ…
-ვიცი, ვიცი როგორიც ხარ და არ მესმის როგორ შეიძლება ასეთი იყო. მე რომ გამეგო მსგავსი რამ ალბათ სიხარულისგან უამრავ რამეს გავაკეთებდი, შენ კი წარბსაც არ ხრი, როგორ არასდროს გემჩნევა ემოცია სახეზე…
-ხომ გეუბნები, ჩემი ემოციებიც შენ გაქვს და ალბათ ამიტომ ხარ ახლა ჩემთან რომ ჩემი ნახევარი გამიზიარო. - სიცილით გადატრიალდა მისკენ, ისედაც შეხსნილი ხალათი მკერდიდან გადაუწია და ტუჩები იქვე მიაწება.
-მოიცადე… მართლა მაინტერესებს ემოცია რატომ არასდროს გემჩნევა სახეზე, შენ არ იმჩნევ თუ მართლა ასეთი სახე გაქვს.
-ასეთი სახე მაქვს. - მუცლამდე ჩავიდა კოცნით, შემდეგ ორივე ხელს დაეყრდნო და ლოყებ აწითლებულ ქალს ზევიდან დახედა. - სამაგიეროდ შენ გემჩნევა ყველაფერი შენს ლამაზ სახეზე. - ცხვირის წვერზე აკოცს გამხიარულებულმა, მერე ლოყაზე და ბოლოს ტუჩები დაუკოცნა. - კიდევ ვერ შემეჩვიე? რამდენი ხანი გავიდა სესილია? - ხელი აატარა ბარძაყზე, იღიმოდა და ისე დაჰყურებდა ქალს.
-რა ჩემი ბრალია კონსტანტინე, ხომ იცი რომ ვერ ვაკონტროლება ემოციებს, შენ კიდე ყველანაირად, ყველაფრით მოქმედებ ჩემზე. - მკლავები წელზე მოხვია და აიძულა საწოლზე დაწოლილიყო, მერე თავი მკერდზე მიადო და მომღიმარმა თვალები დახუჭა.
-ჩემი ბრალი ყოფილა. - ჩაიცინა, ხელებს კვლავ არ აჩერებდა, სესილიას სხეულზე დაათარეშებდა და მის სურნელში ჩაფლული ბრუვდებოდა.
*
საკუთარ სახლში, საკუთარ სავარძელში მჯომს ფეხი ფეხზე გადაედო, თითები ერთმანეთში აეხლართა და ურეაქციო გამომეტყველებით აკვირდებოდა წინ მჯდომ გაურკვევლობაში მყოფ 22 წლის ბიჭს, არ იცოდა საიდან დაეწყო ლაპარაკი ან რა უნდა ეთქვა. იქვე მჯომი ანდროც ჩუმად უყურებდა ხან ერთს, ხან მეორეს და მოუთმენლად ელოდა მათი საუბრის დაწყებას.
-ვინ ხარ. - ბოლოს პირველის წინ მჯდომმა დაარღვია სიჩუმე, კონსტანტინეს კი ოდნავ გაეღიმა.
-ხომ გითხარი, კონსტანტინე პირველი.
-და აქ რატომ ვარ? ჩემგან რა გინდათ?
-შენგან… მე არაფერი, მაგრამ შენს ჯერ არ დაბადებულ ბავშვს უნდა შენი გვერდში დგომა.
-რას მეკაიფები? - სიცილით აატრიალა თვალები, მაგრამ როცა კონსტანტინეს სახეზე ვერანაირი ემოცია ვერ შენიშნა დაიბნა, წამებში გადაუვიდა ფერი სახიდან და შოკირებული მიაჩერდა პირველს.
-ვფიქრობდი რადგან მგავდი გამოშტერებული არ იქნებოდი, მაგრამ ახლა შენი ყურებისას ფიქრები მეცვლება.
-რას გულისხმობ… ამის დედაც ამიხსნი რა ხდება?
-უყურე შენ, გაბრაზებაც სცოდნია პატარა ნიკუშას… - წარბ აწეულმა გადახედა იქვე მჯდომ ანდროს, მერე კვლავ წინ მჯდომს გაუსწორა თვალი, ნელა წამოდგა ფეხზე, თვალებ ანთებულს მოუახლოვდა და ზევიდან დააჩერდა. ყველაფერი სახეზე ეწერა, ყველა ემოციას კითხულობდა პირველი, ხედავდა როგორ ითმენდა ბიჭი და თვითონაც სცდიდა მის მოთმინებას. აინტერესებდა სადამდე გაძლებდა, ან რას მოიმოქმედებდა. საყელოში მოკიდა ხელი და წამოდგომისკენ უბიძგა, ისიც ბრაზმორეული დაჰყვა მის ნებას, თვალები წამით დახუჭა და ჰაერი დიდი რაოდენობით შეისუნთქა. - ჩვეულებრივი დედიკოს ბიჭი, რომელიც თინეიჯერობის ასაკიდან ჯერ კიდევ ვერ გამოსულა. - ახლოდან შეუთვალიერა სახე, ცინიკურად ჩაიცინა და ხელიც შეუშვა. - არც ისე ძალიან მგავხარ შენში რომ ავრეოდი ვინმეს… აბა, რას აპირებ? მიხედავ იმ გოგოს შენს ბავშვს რომ ატარებს მუცლით თუ აი.თესები სი.რივით.
-ვინ გოგო? საერთოდ რაზე საუბრობ? ვინ ჯანდაბა ხარ და შენ საიდან იცი ვინ ატარებს მუცლით ჩემს ბავშვს. - ბოლოს ხმა ჩაუწყდა, ცისფერი თვალები გაუფართოვდა და ოდნავ შებარბაცდა გააზრებისას. - ჯანდაბა… რაღაც ხუმრობაა ხო? - დივანზე ჩამოჯდა იდაყვებით დაეყრდნო მუხლებს, თავი კი ხელებში ჩარგო.
-ნანუკა ჰქვია ბავშვის დედას, გიშინ მომადგა სახლში, უნდა იცოდე რომ ბავშვს ელოდება, არ გიმალავს და თუ სურვილი გექნება შეგიძლია შენი წვლილი შეიტანო მის გაზრდაში, თუ არა და არაფერს გთხოვს.
-ნანუკა? ჟღალი… წითელ თმიანი ლამაზი გოგო? - წამსვე ახედა ქვევიდან თვალებ გაფართოვებულმა და პირველმაც ინტერესით შეათვალიერა ნიკოლოზის გაოცებისგან გაფართოვებული ცისფერი თვალები.
-საყვარელი, ჭორფლიანი ბავშვი, რომელიც უკვე ბავშვს ატარებს… საერთოდ რაზე ფიქრობდი, ქალთან სექსი პირველად გქონდა თუ იმდენი როგორ ვერ მოტვინე ამხელა კაცმა პრეზერვატივი გამოგეყენებინა, ან გამოგეღო მაინც. - ისე მოულოდნელად და გაუაზრებლდ მოირგო უფროსი ძმის როლი თვითონაც ვერ გაიაზრა, იქვე მჯდომი ანდრო კი გაოცებული უყურებდა სიტუაციას. დეჟავუს განიცდიდა იმ წუთებში თავ ჩახრილი ბიჭის და თავზე წამომდგარი კონსტანტინეს ყურებისას. - იმ გოგოსაც დაუნგრიე ცხოვრება და შენს თავსაც მაგრად გაუჩალიჩე.
-გათიშული ვიყავი ტო… მე რა ვიცი.
-შენ რა იცი… რა გამოსი.რებული თაობა წამოვიდა. - თავისთვის ჩაილაპარაკა, იქვე მიგდებული სიგარეტის კოლოფოდან ორი ღერი ამოიღო, ერთი ანერვიულებულ ბიჭს გაუწოდა, მეორე ტუჩებს შორის მოიქცია და ანთების შემდეგ სანთებელა სწრაფად გადაუგდო ბიჭს, მან კი უცებ დაიჭირა, ურეაქციოდ მოუკიდა და ჩაფიქრებულმა დიდი ნაფაზი გამოქაჩა. - ვხედავ გეცნო…
-ჰო მახსოვს, ბარში ვიყავით, მე რა ვიცოდი ეგეთი პატარა თუ იქნებოდა… ძალიან ლამაზად გამოიყურებოდა, სექსუალურად ცეკვავდა და მეც უბრალოდ ავყევი. არაფერს ვაპირებდი ცეკვის გარდა გეფიცები, პროსტა თვითონ გადმოდგა ნაბიჯი, მეც არ ვიყავი ვფხიზელ მდგომარეობაში და ქალისთვის რომელსაც ჩემთან ყოფნა უნდოდა უარი რატომ უნდა მეთქვა. ისე იქცეოდა რას ვიფიქრებდი ქალიშვილი თუ იყო. ისიც მეორე დღეს გავიგე. - დამნაშავე ბავშვივით ბურტყუნებდა, კონსტანტინე კი ჩუმად უსმენდა. - მახსოვს რომ ნანუკა ერქვა, თავის მეგობარი ასე ეძახდა. რამდენჯერმე ვცადე მოძებნა, მაგრამ ვერაფერი მოვახერხე, შენსავით იმის ფუფუნება არ მაქვს უცებ ვიპოვნო ადამიანი და სადღაც გადაკარგული ბარიდან წამოვიყვანო.
-სამწუხაროა, ნამდვილად.
-და შენ ვინ ხარ? რატომ გადარდებს ნანუკა, ან მე?
-დედაშენის პირველი შვილი ვარ, რომელიც ხუთი წლის ასაკში მიატოვა და მას შემდეგ ერთხელაც არ მოუკითხავს. - სავარძელში ჩაეშვა, კიდევ ერთი მიღებული ინფორმაციით შოკირებულ ნახევარძმას შეხედა და მის რეაქციაზე ჩაეცინა.
-არ მჯერა. - პირ დაღებულმა ძლივს თქვა ორი სიტყვა. ახლა ეს ამბავი უფრო მოქმედებდა მასზე ვიდრე ის რომ მალე მამა გახდებოდა.
-რა არ გჯერა?
-რომ დედაჩემმა მიგატოვა.
-თავიდან მეც არ მჯეროდა. - ურეაქციოდ გადაიდო ფეხი ფეხზე, თან ნიკოტინი ფილტვებში ჩაუშვა. - ეს მეორე ხარისხოვანია, ახლა მთავრი ბავშვია, რომელსაც არაფერი დაუშავებია და შენი დაუფიქრებელი საქციელის გამო ჩაისახა. ბავშვს ორივე მშობელი სჭირდება გვერდით, თუ თავმოყვარეობა და პრინციპები გაგაჩნია, უნდა მოიქცე როგორც კაცს შეეფერება და ის საწყალი გოგო მარტო არ დატოვო.
-საწყალი რატომ არის?
-ამ ასაკში აჩენს ბავშვს, თანაც ჩამოუყალიბებელი ბიჭისგან, რომელიც გაგებაში არაა ცხოვრებისგან რა უნდა.
-შენ ჩემზე არაფერი იცი.
-იმაზე მეტი გავიგე ამ მცირე დროში ვიდრე საჭირო იყო, ახლა გადაწყვიტე რას იზამ, დავურეკო იმ გოგოს?
-მართლა ჩემი ძმა ხარ? - თვალებში უცნაური სხივი უკრთოდა, რომელიც კონსტანტინეს ფიქრებს ურევდა, მისმა კითხვამაც დააბნია, მაგრამ შეეცადა არაფერი შეემჩნია. უცნაური სითბო მოდიოდა ბიჭისგან, პირველი კი ყველანაირად ცდილობდა ეს გრძნობები დაეიგნორებინა.
-ნახევარ ძმა.
-ჯანდაბა კიდევ ერთი ძმა.
-ნახევარ ძმა. - კიდევ ერთხელ გაიმეორა პირველმა, ბიჭს კი გაეცინა. - უბრალოდ ერთმა ქალმა გაგვაჩინა… მხოლოდ გენეტიკა მოქმედებს, ისიც ნახევრად.
-მაინც ვერ ვიჯერებ რომ დედამ მიგატოვა.
-დედაშენზე საუბარი არ მსურს, არც მისი ნახვა და საერთოდ დიდი ხნის წინ ამოვშალე ჩემი ცხოვრებიდან. დიდად არ მაინტერესებს ორსული გოგო, მაგრამ რადგან ბავშვი ჩემი ნათესავი გამოდის, უყურადღებოდ ვერ დავტოვე.
-რათქმაუნდა, შენს ძმის შვილს უყურადღებოდ ხომ არ დატოვებდი. - თვალები უციმციმებდა, კონსტანტინე კი უკვე ათასნაირ გაურკვეველ გრძნობებს განიცდიდა.
-ნუ მეძახი ძმას. - მკაცრად თქვა, მაგრამ არაფერი შეუმჩნევია ბიჭს, უცნაურად გახარებული იღიმოდა.
-რატომ?
-მე შენი ძმა არ ვარ, სისხლი არაფერს ცვლის, ჩემი ძმა აი იქ ზის და უცნობი ხალხის ოჯახში შემოშვებას ძნელად ვახერხებ. არ გენდობი და არ ვაპირებ ამის შესაცვლელად რამე გავაკეთო.
-ნინის გაუხარდებოდა შენზე რომ გაეგო… - ეცინებოდა კონსტანტინეს ჯიუტობაზე, ეგონა ჭირვეულობდა, პირველი კი სერიოზულად ამბობდა სათქმელს.
-მაგრამ ვერ გაიგებს, რადგან შენ არაფერს იტყვი.
-ვინ დამიშლის? შენი და...
-მომისმინე და კარგად დაიმახსოვრე! - მოულოდნელად სწვდა საყელოში, სახე ახლოს მისწია და გაღიზიანებულმა გარკვევით წარმოსთქვა სიტყვები. - არ ვარ შენთან ღლიცინის ხასიათზე, არც რაიმე ურთიერთობის ქონა მინდა შენთან ან რომელიმე შენს ოჯახის წევრთან. შენ მე არ მიცნობ, გირჩევნია არც გამიცნო, დარჩე იმ მხარეს სადაც ხარ და საზღვარი არ გადმოკვეთო. ჩემი და დიდი ხნის წინ დავასაფლავე, მეტი და მე არ მყავს. ახლა აქ დაჯდები, ხმის ამოუღებლდ დამელოდები სანამ იმ გოგოს მისამართს არ გავარკვევ და მერე აქედან ისე დაა.ხვევ რომ უკან არ მოიხედები.
-რა ადვილად საუბრობ… ალბათ მართლა არაფერს ნიშნავს ის რომ მე გყავარ, კიდევ ერთი და და კიდევ ერთი ტვინისმტყ.ნელი პატარა ძმა. - მომღიმარმა ჩაილაპარაკა, კონსტანტინე კი წამიერად გაშეშდა. თვალწინ გადაურბინა როგორ ხვდებოდა დას რომელიც ოდნავ ჰგავდა, ძმას რომელიც მოუსვენარი და ჰიპერაქტიული იყო, წარმოიდგინა ოჯახი სადაც სითბო ტრიალებდა და ამ ოჯახში თვითონაც შედიოდა, ბოლოს კი საკუთარ დამდე მივიდა, დედამდე რომელმაც მიატოვა, გულის არეში კიდევ ერთხელ იგრძნო ტკივილი, თვალები აემღვრა და ყბებიც დაეჭიმა.
-შენ მყავხარ? - ცინიკურად ჩაიცინა, ხელი შეუშვა ბიჭს და უკან დაიხია. აღარაფერი უთქვამს, ტელეფონში მოძებნა ნანუკას ნომერი, სწრაფად გადარეკა და რამდენიმე წუთში მისი ადგილმდებარეობაც გაიგო. - ამ მისამართზე მიდი და დაელაპარაკე იმ გოგოს.
-რა უნდა გავაკეთო. - მოულოდნელად შეეცვალა ხმა, გამომეტყველებაც და წამსვე დაბნეულ ბავშვად გადაიქცა.
-შენ რას ფიქრობ?
-არ ვიცი, მართლა არ ვიცი. წარმოდგენა არ მაქვს როგორ მოვიქცე… ჯერ კიდევ ვერ ვიაზრებ.
-რა გააზრება მაგას უნდა?
-კარგი შე ჩემა, ეგრე ნუ აწვები… რაც არ უნდა იყოს ჯერ პატარაა…
-ამის ასაკში უკვე კომპანიას ვმართავდი, რა პატარა, ამხელა ვირია.
-და თურმე არ უნდა ძმა. - თვალები აატრიალა მომღიმარმა, კონსტანტინემ კი წამსვე მას გახედა ანთებული თვალებით და ნიკოლოზმაც მაშინვე გაჩუმება არჩია.
-თუ ვეხმარებით ბოლომდე დავეხმაროთ… - კონსტანტინეს სასმლის კოლექციიდან ერთი ბოთლი გამოიღო, ვისკის ჭიქებიც მიიტანა და მაგიდაზე დალაგებულ სამ ჭიქაში აუჩქარებლად ჩაასხა ყავისფერი სითხე. - ახლა დაფიქრდი, ბავშვი უკვე არსებობს, ის გოგო გაჩენას აპირებს, როგორც გავიგეთ მშობლებმა არ იციან, თუ გაიგეს დიდი ალბათობით ყველაფერი ცუდად დასრულდება… ჯერ იქიდან დავიწყოთ… მოგეწონა ის გოგო?
-ამაზე საუბარს სერიოზულად ვაპირებთ? - თვალები აატრიალა პირველმა, უცებ მოხვია ჭიქას თითები და პირისკენ წაიღო.
-შენი ძმაა და გინდა ასე გზააბნეული დატოვო?
-შენ მომწონხარ. - მომღიმარმა გაიშვირა თითი ანდროსკენ, ნიკოლაიშვილმა კი გვერდულად გამოხედა წარბ აწეულმა. - უცნაურები ხართ.
-კითხვაზე გამეცი პასუხი.
-მომეწონა, ეგრე არასდროს არავინ მომწონებია.
-გეტყობა, ეგრევე გამოგაყ.ევა და ბავშვიც გააკეთე.
-შენ ვერ გაკმაყოფილებენ თუ ასეთი აგრესიული რატომ ხარ? - თვალებ მოჭუტულმა ჰკითხა, მის სიტყვებზე კი ანდროს მაშინვე სიცილი წასკდა.
-აგრესიული არ არის, ასეთი გამომეტყველება აქვს… მერე? რას ფიქრობ ახლა? კარგია რომ მოგწონს, ბავშვიც იმ გოგოსგან გყავს რომელიც მოგწონს, მაგრამ როგორ ურთიერთობას აპირებ? თქვი მოძებნა ვცადეო.
-არ ვიცი.
-რამე იცი საერთოდ? - კვლავ შეურია ირონია ხმაში პირველმა, ნიკოლოზმა რამდენიმე წამით შეხედა, შემდეგ კი უბრალოდ დააიგნორა მისი სიტყვები.
-ბავშვზე პასუხისმგებლობას ავიღებ რა თქმა უნდა, მართლია ჯერ კიდევ ვერ ვიაზრებ, მაგრამ ალბათ მალე სრულიად გავიაზრებ იმ ფაქტს რომ მამა ვხდები… ჯანდაბა, მე უნდა გავხდე მამა? - სახეზე ჩამოისვა ხელები. - ვერ ვიჯერებ.
-ბინა გაქვს? სადაც შეძლებ რომ გადახვიდე და ცოტა ხნით მასთან ერთად იცხოვრო.
-ჯანდაბა რა რთულია.
-მაგაზე მანამდე უნდა გეფიქრა სანამ დააორსულებდი იმ საწყალ გოგოს.
-უკვე გამაღიზიანებლად საუბრობ.
-სიმართლე მწარეა.
-ნუ ამბობ ისე თითქოს მომაკვდავი სენი შეეყარა.
-რა განსხვავებაა? შენ ორსულობა და ბავშვის გაჩენა ადვილი გგონია? წარმოდგენა გაქვს რისი გადატანა მოუწევს იმ პატარა ბავშვს რომელსაც ჯერ არაფერი უნახავს ცხოვრებაში. შენი სულელური საქციელის გამო მომავალი მთლიანად შეეცვალა.
-რატომ დარდობ ასე ამაზე?
-ქალი ყველაფერზე წინ დგას ჩემთვის, სამწუხაროდ ხშირად შენნაირი გამოსი.რებულების გამო ზარალდებიან და ამ ფაქტს უყურადღებოდ ვერ ვტოვებ. შენ თვრამეტი წელი დიდი გგონია? შენი და რომ დაარსულოს ვინმემ რას იზამ? როგორ მოიქცევი? ზუსტად შენი დის ტოლია ეგ გოგო და როგორც ნინია პატარა, ისე ნანუკაა ბავშვი. იყო ბავშვი, ვეღარ იქნება სამწუხაროდ.
-ახლა ვეღარაფერს შევცვლი.
-შეცვლი, დაუდგები იმ გოგოს გვერდში, დაეხმარები და ყველაფერს გააკეთებ მისთვის თუ გინდა რომ მე დაგეხმარო და დაგიდგე გვერდში.
-შენი არ მესმის.
-ბევრს არ ესმის და არც არის საჭირო გამიგო, გადახვალ მაგ გოგოსთან ერთად და გაზრდი ბავშვს?
-ჰო. - თავ ჩახრილმა ჩაიბურტყუნა. - მართლა მომეწონა… ასე არასდროს არავის მივუზიდივარ, არ მდომებია და არავისთან თავი არ შემიკავებია. მართლა მინდა ნახვა… დიდი ხანია მინდა და ვერ წარმოვიდგენდი როდისმე კიდევ თუ შევხვდბეოდი.
-ძალიან კარგი.
-ბინა გაქვს?
-კი, გლდანში.
-სად? - ისე ჰკითხა ანდრომ თითქოს მართლა ვერ გაიგო, ნიკოლოზმა კი თვალები აატრიალა. - ძალიან შორს წასულხარ ძმაო.
-ყველას არ გვაქვს თბილისის ცენტრში ცხოვრებს ფუფუნება.
-თუ ჭკვიანად მოიქცევი გექნება… შენი ტოლი რომ ვიყავი არც მე მქონდა, ნუ მე კი აქ დავიბადე და გავიზარდე მაგრამ... - თვალი ჩაუკრა ანდრომ, კონსტანტინე კი ხმას არ იღებდა. - ისე სად ცხოვრობ?
-გაყიდე ის სახლი, იმ ფულით ჩემს ერთ-ერთ ახალ კორპუსში გაყიდინებ სახლს.
-არ მინდა.
-თავის დაფასების დრო არ გაქვს, რამდენსაც დავამატებ გეტყვი და როცა გექნება დამიბრუნებ.
-უკვე გითხარი რომ არ მინდა.
-ჩემს ძმის შვილს სადღაც გადაყრუებულ ერთ ოთახიან ბინაში ვერ ვაცხოვრებ! - ბოლოს მკაცრად თქვა, თვალი გაუსწორა ნიკოლოზს და მის თვალებში ანთებული სხივებიც დაინახა. - ჯანდაბა, მართლა ბავშვია, ამან ბავშვს როგორ უნდა მიხედოს. - ანდროს გასაგონად ჩაილაპარაკა დაეჭვებულმა, შინაგანად კი მაინც სიამოვნებდა მისი ეს ემოციები.
-მიხედავს ნუ ნერვიულობ, საყავრელია, დამევასა.
-ამ ყველფერს დიდი დრო დასჭირდება.
-მანამდე პაემანზე დაპატიჟე, დრო ერთად გაატარეთ, გაიცანი და ყველაფერი რომ მოგვარდება შენთან გადასვლა შესთავაზე. მე არ მინახავს, მაგრამ კოსტას თუ მოეწონა ესეიგი მართლა საყვარელია.
-მადლობა. - სერიოზული გამომეტყველებით უთხრა ანდროს, მან კი უბრალოდ თავი დაუქნია.
-ყველაფერი დალაგდება, რამდენიმე წელი, ბავშვი რომ წამოიზრდება და ის გოგოც ფეხზე მყარად დადგება მერე შეიძლება დაშორება თუ არ შეგიყვარდა. უბრალოდ ერთად იცხოვრებთ და შენს მშობლებს შენს შეყვარებულად გააცნობ. ქორწილი და მსგავსი სისულელეები საჭირო არაა.
-და ნანუკას ოჯახი?
-ნუ თავიდან ისედაც ვერ გაიგებენ, გოგოს დიდად ურთიერთობა არ აქვს მშობლებთან. მერე ვნახოთ რა იქნება, გრძნობები გაჩნდება თუ არა. შეიძლება შენ თვითონ მოიყვანო ცოლად, ან პირიქით. თქვენ მოაგვარებთ… თუ რამეა ჩვენ აქ ვართ… მართალია კოსტა ცოტა ხისთავიანია, მაგრამ შენ შეგეჩვევა.
-მართლა არ გინდა ნახო…
-შენც საკმარისი ხარ. - სიტყვა არ დაამთავრებინა კოსტამ.
-კარგი. - ფეხზე წამოდგა, ფურცელზე დაწერილ მისამართს დახედა, მერე კი პირველს გაუსწორა თვალი. - მიხარია რომ გაგიცანი.
-იმედი მაქვს ისე მოიქცევი რომ მეც გამიხარდეს.
-ვეცდები. - ჩაიცინა, თან თავი ჩახარა. მერე კი უეცრად მოჰკრა თვალი გემოვნებიანად ჩაცმულ ლამაზ ქალს, რომელიც მომღიმარი მიიწევდა მათკენ. ისე სწრაფად გაჩნდა იქ ვერავინ მოვიდა აზრზე.
-გამარჯობა, სესილია. - ხელი გაუწოდა ნიკოლოზს, ისიც მაშინვე გაეცნო.
-როგორ ხარ სესი. - ლოყაზე უჩქმიტა ანდრომ ისე როგორც იციდა, მერე გადაკოცნა და ჩუმად მჯდომი კონტანტინესკენ მიუშვა რომელიც ნაკანის მისვლის წამიდან თვალს ადევნებდა ყველა მის მოქმედებას.
-სასიამოვნოდ დაღლილი, შენ?
-ძალიან კარგად.
-ნასვამი ხარ. - წარბები ოდნავ დაახლოვა პირველმა, სესილიას კი არ შეუმჩნევია არავინ ისე მიუჯდა გვერდზე, თითები თმებში შეუცურა და ტუჩებზე დაეტაკა საყვარელ კაცს.
-მხოლოდ სამი ჭიქა დავლიე კოსტა, ბევრი ვიცეკვე, გავერთე და მოვედი, ცალკე შენით ვისიამოვნებ და მერე დავიძინებ. - ლოყებ შეფარკლულმა კიდევ ერთხელ აკოცა, კონსტანტინე კი უკვე ღიმილს ვერ იკავებდა მის საუბარზე.
-ჩემიც აღარ გერიდება უკვე სესილია, რა გაგიკეთა ამ ჩემისამ შენ, ასეთ სათუთ ქმინილებას.
-ეგ მე და ჩემმა კაცმა ვიცით. - თვალი ჩაუკრა ანდროს, მომღიმარს კიდევ ერთხელ აკოცა, წელზე მოხვეული კაცის ხელი ფრთხილად მოიშორა, თანაც ისე კონსტანტინეს გაღიზიანება რომ არ გამოეწვია. მტევანზე აკოცა ისე რომ მისი თითებისთვის არ მოუშორებია ხელი, ფეხზე წამომდგარმა ლოყაზეც მიაკრო ტუჩები, შემდეგ მთლიანად მოშორდა. - მაპატიე, სასმელი ძალიან ადვილად მოქმედებს ჩემზე. შენ გაიგებდი უკვე ბავშვზე… ძალიან საყვარელი გოგოა.
-ჰო, მამა ვხდები. - მომღიმარმა თავი ჩახარა, მერე კვლავ მის უცნაურად ბრწყინავ მწვანე თვალებს შეხედა.
-არ შეგეშინდეს, ყველაფერი კარგად იქნება. კონსტანტინეც დაგეხმარება და თუ საჭირო გავხდები, მეც… თანაც დიდი სიამოვნებით. ახალგაზრდები გვერდში უნდა დავუდგეთ ერთმანეთს… შენი ძმა ბავშვობიდან ზრდასრული იყო როგორც ამას ისტორია მოგვითხრობს და ჩვენ ხომ მაინც უნდა შემოვიტანოთ მხიარული ფერები. - გამხიარულებულმა მხარზე მიარტყა ხელი, თან ყურებამდე იღიმოდა.
-სესილია, შეგიძლია საძინებელში შეხვიდე, ეს ლამაზი მაკიაჟი მოიშორო, ცოტა გამოფხიზლდე და იქვე დამელოდო. - წვრილ თითებზე სათითაოდ აკოცა, თან ქვევიდან ახედა მრავლის მთქმელი თვალებით.
-გამიხარდა შენი გაცნობა, იმედი მაქვს ახლო მომავალში აუცილებლად შევხვდებით. - კიდევ ერთხელ გაუღიმა ნიკოლოზს, შემდეგ კი ზურგი აქცია სამივეს. - შეხვედრამდე ანდრო. - თმები ოდნავ აუჩეჩა კაცს, დამშვიდობების შემდეგ კი საძინებლისკენ დაიძრა. წყალმა ოდნავ გამოაფხიზლა, მიუხედავად იმისა რომ სახლში მხიარული განწყობით შეაბიჯა მაინც ღელავდა და ნერვიულობდა კაცზე რომელიც იმ წუთებში უამრავ ახალ გრძნობას განიცდიდა. იცოდა როგორ დარდობა და აწუხებდა ის სიტუაცია რომელშიც მაშინ იმყოფებოდა. იცოდა მარტო დარჩენისას კვლავ გამოავლენდა თავის გრძნობებს პირველი, თავის შეკავების მიუხედავად ბოლოს ვერ გაძლებდა და სესილიასთან ყველაფერს იტყოდა. უკვე მთლიანად შეესწავლა რამდენიმე თვეში. მალევე დატოვა აბაზანა, საძინებელში გასულმა პირსახოცი სხეულიდან მოიშორა, პატარა ოთახში გადაინაცვლა სრულიად შიშველმა და ტანსაცმელს თვალი სწრაფად მოავლო, საცვალი ამოიცვა, თხელი პენუარიც გადაიცვა და ოთახში დაბრუნებულს კონსტანტინე უკვე იქ დახვდა, ფანჯრიდან იყურებოდა სიგარეტის მოწევაში გართული და კაცმა არ იცოდა იმ დროს რაზე ფიქრობდა. უკნიდან მიეკრო ზურგზე, ხელები მუცელზე შემოხვია და მოშიშვლებულ კისერზე აკოცა. არაფერი უთქვამს პირველს, არც კი შეტოკებულა, კვლავ მშვიდად ეწეოდა სიგარეტს იქამდე სანამ ბილო ნაფაზი არ გამოქაჩა, საფერფლეში ჩაასრისა ნამწვი, ოდნავ გაღებული კარი მიხურა და სესილიასკენ მთლიანად შებრუნდა. ცოტა ხანს მწვანე თვალებში ჩაჰყურებდა ქალს, შემდეგ მისკენ დახრილმა ძალიან ნაზად დაუკოცნა ტუჩები, მის ყელში ჩარგო სახე, ქალის სასიამოვნო სურნელის შეგრძნებისას გრძნობებმა კოდევ უფრო ნათლად იჩინეს თავი და სიამოვნებისგან გატრუნულმა მკლავები კიდევ უფრო მჭიდროდ შემოხვია. რამდენიმე წამი იდგნენ ასე, იქამდე სანამ კონსტანტინე არ მოშორდა, სწრაფად გაიხადა და საწოლზე გვერდულად დაწვა. ფიქრებში ჩაძირული დაკარგულ ბავშვს ჰგავა, საუბრის სურვილი არ ჰქონდა, არ უნდოდა რამე ეკითხა სესილიას, თავის ფიქრებთან მარტო დარჩენა სურდა და იმედი ჰქონდა გვერდზე მწოლი ქალი სწორად გაიგებდა. მალე შიშველ ზურგზე იგრძნო რბილი მკერდის შეხება, ცალი ხელი მუცელზე მოხვია ნაკანმა, ლოყა ბეჭებზე მიადო და გაყინული ტერფებიც ახლართა კაცის ფეხებში. ზურგზე რამდენჯერმე იგრძნო კოცნა, კოცნის ადგილიდან მაშინვე გავრცელდა სასიამოვნო შეგრძნებები და ხერხემალში დავლილი ჟრუანტელიც იგრძნო. არაფერს აკეთებდა, სესილიას ქმედებებით უბრალოდ ტკბებოდა, მალე მისი ღრმა სუნთქვაც შემოესმა და სხეული უფრო მოუდუნდა პირველს. ბავშვობის მოგონებები ამოუტივტივდა გონებაში, ტკბილი, მოსიყვარულე დედა გაახსენდა რომელიც მის მეტს ყურადღებას არავის არასდროს აქცევდა. წამიერად გაუთბა გული, შემდეგ კი ათმაგი ტკივილი იგრძნო. ზიზღი, სიძულვილი და ბრაზი არაფრით ტოვებდა. ნიკოლოზის ყურებისას კიდევ უფრო ღიზიანდებოდა. შურდა კიდეც, ძალიან შურდა იმ ბიჭის თავის სახლში რომ შეხვდა, რადგან მისი ნათქვამი “დედა” სულ სხვანაირად ჟღერდა, მის ხმაში სითბო და სიყვარული იგრძნობოდა საკუთარი დედის მიმართ, თვითონ კი ამ სიტყვის მნიშვნელობაც არ იცოდა, არამც თუ სითბო. წლების გასვლასთან ერთად ის ორიოდე მოგონებაც ავიწყდებოდა ქალზე რაც შერჩენოდა. იმდენი ხანი იყო გასული მისი სურათის ბოლო ნახვიდან სახეც კი აღარ ახსოვდა. არასდროს აპატიებდა მიტოვებას, ვერასდროს დაივიწყებდა და ვერ შეეგუებოდა იმას რომ ქალი ბედნიერად ცხოვრობდა საკუთარ შვილებთან ერთად, თვითონ კი მიტოვებული, სრულიად მარტოსული განაგრძობდა ცხოვრებას მის გარეშე. შეიძლება შინაგანად სურდა კიდეც ნიკოლოზის უკეთ გაცნობა, მაგრამ იცოდა ამ ყველაფერს რაც მოჰყვებოდა, დედის ნახვა კი არ უნდოდა. სხეული დასჭიმოდა ყველაფერზე ერთად ფიქრისგან, საკუთარ ბედს ვერ იტანდა, თითქოს წყევლად ჰქონდა საყვარელი ადამიანების დაკარგვა. როგორც კი მძინარე ქალი გაახსენდა მისკენ გადაბრუნდა, თავის მკლავებში მოიმწყვდია, მჭიდროდ მოეხვია და ცხვირი მის თმაში ჩარგო. ეშინოდა რომ სესილიასაც დაკარგავდა, ამის წარმოდგენისას გული უცნაურად შეეკუმშა, არასასიამოვნო შეგრძნებამ დაუარა სხეულში და ქალს ისე მოეხვია თითქოს სადმე გაექცეოდა. კიდევ ვერ იჯერებდა რომ ამდენი წლის მერე ნახა და სურვილი აისრულა, საკუთარი ქალი გახადა და მის გარეშე ვეღარც გაძლებდა.
*
რამდენიმე დღე სრულიად უემოციო დადიოდა. ისედაც ცივი პიროვნება კიდევ უფრო ცივი გამხადრიყო, არც სესილიას ესაუბრებოდა და აქცევდა დიდ ყურადღებას, მის ცდუნებაში გართულ ქალს ურეაქციოდ იცილებდა და ასე უბრალოდ ტოვებდა. მისი ნაცრისფერი ფერი კიდევ უფრო მუქდებოდა და დიდ მანძილზე ვრცელდებოდა, სხვებსაც ედებოდა პირველის ნაცრისფერი ფერი და გაღიმებასაც ვეღარავინ ახერხებდა მის გარშემო.
-რა გჭირს კოსტა? გინდა დამელაპარაკო? - გვერდზე მიუჯდა მეგობარს, კისერთან აკოცს, თან თმაზე გადაუსვა ხელი, მაგრამ კონსტანტინემ ხელის აკვრით უხეშად მოაშორებინა მტევანი და თავიც გვერდზე გასწია.
-არა.
-რანაირად მექცევ?!
-თავი დამანებე მეგი, შენი თავი არ მაქვს. ვხედავ რომ ცდილობ როგორც მეგობარი გვერდში დამიდგე და ხასიათზე მომიყვანო, მაგრამ არ მინდა, ამიტომ გადაჯექი შენს ადგილას და მიხედე თავს. საუბარი არა, ჩემს თავთან მარტო ყოფნა მჭირდება. - ურეაქციო, მშვიდი ტონით ჩაილაპარაკა, სასმელი ერთი დიდი ყლუპით ჩაცალა, თვითონ წამოდგა ფეხზე და იქაურობა დატოვა. ქუჩებს ფეხით მიუყვებოდა დამძიმებული ნაბიჯებით. თავ ჩახრილი მხოლოდ ხალხის ფეხებს არჩევდა, მოულოდნელად არასასიამოვნო შეგრძნებამ დაუარა სხეულში, ზევით აიხედა ერთ ადგილზე გაჩერებულმა, იქაურობა მოათვალიერა, მერე კი მარცხნივ გადაუხვია და კორპუსებს შორის გზა გაიკვალა. გული წამიერად უცნაურად შეუთამაშდებოდა, შემდეგ მშვიდდებოდა და კონსტანტინეს უკვე ნერვები ეშლებოდა თავს რომ ვეღარ აკონტროლებდა.
ბნელოდა, თვითონაც ვერ ხვდებოდა სად იყო, მოშორებით მდგარი ლამპიონი გაჭირვებით ანათებდა იქაურობას. ერთ ადგილას იდგა და ვერ ფიქრობდა საით წასულიყო. მოულოდნელად ჩურჩულის ხმა შემოესმა, მაგრამ ვერ ხვდებოდა საიდან მოდიოდა. დაძაბული იდგა მოლოდინში, ბოლოს ქალის ხმაც შემოესმა წამით და მაშინვე ერთ-ერთი კორპუსის შესასვლელისკენ დაიძრა. წამსვე ზიზღით აივსო იქ შექმნილი სიტუაციის დანახვისას. წამსვე აუდუღდა სისხლი ძარღვებში, გაუაზრებლად მოკიდა კაცს ხელი და მთელი ძალით უთავაზა მუშტი. ბრაზრმა შეიპყრო, თითქოს ის გოგო თავისი და ყოფილიყო, მთელ ბრაზს იატაკზე გაწოლილ ორ კაცზე ანთხევდა. იმ ბრაზს რომელსაც ამდენი ხნის მანძილზე იტევდა, მაგრამ მაინც ვერ მშვიდდებოდა. გათიშულებს ზევიდან დასცქეროდა, ოდნავ შეკრთა კიდეც იმის გააზრებისას რომ ასე ყველაფრის გარეშე მიაწვინა ორი კაცი, მაგრამ ოდნავი შვება მაინც იგრძნო, ესიამოვნა, ჰაერი რამდენჯერმე ჩაისუნთქა და დამშვიდებული იქვე კედელთან ჩაკეცილ გოგოს მიუახლოვდა, რომელიც მოკეცილ მუხლებს შიშველ მკერდზე იფარებდა და მთლიანი ტანით კანკალებდა. პატარა იყო, გამხდარი, მაგრამ ეტყობდა მოვლილი თეთრი, ნაზი კანი ჰქონდა. წინ ჩამოშლილი თმის გამო მის სახეს ვერ ხედავდა, მის წინ ჩაცუცქულმა ფრთხილად წაიღო ხელი გოგოსკენ, თმაზე ორი თითი შეახო და მანაც სწრაფად ახედა შეშინებულმა დამფთხალი თვალებით. თავზარ დაცემული შესცქეროდა კონსტანტინე, თვალებს ვერ უჯერებდა და ახლა მართლა ფიქრობდა რომ საკუთარი ბედი დასცინოდა, გამოცდას უწყობდა და ამ ყველაფრით ტანჯავდა. რას წარმოიდგენდა საკუთარი და თუ აღმოჩნდებოდა მის წინ, ნიკოლოზის მსგავს ცისფერ თვალებს შეშინებული აცეცებდა, ხმის ამოუღებლად ტიროდა და პირველი დარწმუნებული იყო რომ ჯერ კიდევ ვერ აანალიზებდა რა ხდებოდა. - დამშვიდდი პატარა, არაფერს დაგიშავებ… - თვალები აეწვა, ყელში ბურთი მოაწვა და გაუაზრებლად მიიხუტა გოგოს სხეული. - მოგისწარი… შენ მაინც მოგისწარი. - გონება დაბინდული ბუტბუტებდა, თვალებს ერთმანეთზე აჭერდა და თავის ქცევას ვერც იაზრებდა. წამით ისიც კი ეგონა რომ ახლა მარიტა ჰყავდა მკლავებში მომწყვდეული და მკლავებს გაუაზრებლად ძლიერად უჭერდა. ბოლოს აზრზე რომ მოვიდა აჩეჩილი თმები უკან გადაუწია, შუბლზე აკოცა და ნელა წამოაყენა ფეხზე.
-აქედან წამიყვანეთ გთხოვთ. - ჩამწყდარი ხმით ისე ჩაილაპარაკა ძლივს გაარჩია გოგოს სიტყვები კონსტანტინემ. თითქმის ორ მეტრიან პირველთან შედარებით ძალიან დაბალი იყო, შუბლით მკერდამდე სწვდებოდა და თავჩახრილი საკუთარ შიშველ სხეულსაც არ აქცევდა ყურადღებას.
-წაგიყვან პატარა… ჯერ ამას გაგხდი კარგი? - სვიტერისგან შერჩენილი ნაგლეჯები მკლავებიდან მოაშორა, საკუთარი გრძელმკლავიანი მაისური გაიხადა, წინ მდგომს ფრთხილად ჩააცვა და სხეული ისე დაუფარა წამითაც კი არ შეუხედავს ტანზე. ფეხსაცმელი თვითონ ჩააცვა, იქვე მიგდებული შარვალი მხარზე გადაიკიდა, გოგოს ხელი მოხვია და იქაურობა დატოვა. რამდენიმე ნაბიჯის გავლის შემდეგ ლამპიონებით განათებულ გზაზეც გავიდა, არავინ და არაფერი მოძრაობდა გარშემო, მაგრამ მოულოდნელად გამოჩნდა ტაქსი, თითქოს ზუსტად მათ ასაყვანად იყო იქ. სწრაფად გააჩერა, უკანა სავარძელზე მასთან ერთად მოთავსდა და მძღოლს მისამართი უკარნახა. რამდენიმე წამის შემდეგ მძღოლმა გაუხსნელი წყლის ბოთლი გაუწოდა კონსტანტინეს. - მადლობა… შემომხედე… ნინი. - თავზე გადაუსვა ხელი და გოგომაც წამსვე ახედა საკუთარი სახელის გაგონებისას. - დალიე მიდი. - თავმოხსნილი ბოთლი გაუწოდა, გოგომ აკანკალებული თითებით გამოართვა და გაჭირვებით დალია. მალე სხეულიც მოუდუნდა, აღარ კანკალებდა, კონსტანტინეს მხარს ეყრდნობოდა და მისი სიახლოვისას უცნაურად შინაურ გრძნობას განიცდიდა. - დამშვიდდი?
-ჰო. მადლობა.
-მადლობას ნუ მიხდი… მე… ვადლებული ვარ… - აღარ იცოდა რა ეთქვა, თავზე ეფერებოდა და სიტყვებს თავს ვერ უბამდა. მალევე მივიდნენ სახლში, ეზოში შესულმა ჯიბეებზე ხელი მიირტყა, მაგრამ გასაღებები ვერ იპოვნა, მერე კი კარზე დააკაკუნა. მალევე გაიღო კარი, სესილიას დაბნეული სახეც გამოჩნდა და კონსტანტინეც ისე შევიდა სახლში არაფერი უთქვამს ქალისთვის. ვერ ხვდებოდა როგორ სტკენდა თავისი ყველა მოქმედებით, ვერ ხვდებოდა რადგან ამაზე არც ფიქრობდა, ნაკანი კი მის გვერდით ასე ყოფნას ვეღარ უძლებდა.
-მე გადვივარ. - ხმადაბლა ჩაილაპარაკა, პირველმაც წამსვე გახედა, მაგრამ სესილია ზედაც არ უყურებდა.
-სად?
-რა მნიშვნელობა აქვს?
-სესა…
-ლილიანთან მივდივარ.
-ლევანს უთხარი და წაგიყვანს, მარტო არ წახვიდე. - ესღა თქვა, მერე შებრუნდა და გოგოსთან ერთად დაიძრა მეორე სართულისკენ. სესილია კი თვალებ ამღვრეული უყურებდა კაცს, მისი ასეთი უყურადღებობა გულს სტკენდა, უკვე ეჭვი ეპარებოდა ყველაფერში. ეს კაცი საერთოდ აღარ ჰგავდა კონსტანტინეს რომელიც უყვარდა და უკვე მისგან გაქცევა სურდა. ენატრებოდა, ის კი მასთან ყოფნის საშუალებას არ აძლევდა. სწრაფად გავარდა სახლიდან, ეზოც დატოვა და ქუჩას ფეხით გაუყვა. ლილიანთან არ წასულა, ტაქსის გაჩერების შემდეგ ერთ-ერთ ბარს მიადგა. დიდი ხანი იყო მარტო არ დაელია, მას შემდეგ რაც კონსტანტინე გაიცნო აღარც სვამდა, ფიქრებს პირველს უზიარებდა, ახლა კვლავ საკუთარ თავთან რჩებოდა და დიდად წინააღმდეგიც არ იყო ამის. ლუდით სავსე კათხა ედგა წინ, ხმადაბლა გაჟღერებულ მუსიკას უსმენდა და ეს ყველაფერი ძალიანს სიამოვნებდა, იქამდე სანამ საკუთარ გონებაში ფიქრით ღრმად არ შეიჭრა და სევდაც მოეძალა. მალე ფიქრი წინ დაუკითხავად ჩამომჯდარმა შეაწყვეტინა, სწრაფად აიხედა ზევით და თვალებ მოჭუტულ ანდროს წააწყდა. მის მზერაზე გაეცინა, თავი ჩახარა, შემდეგ კვლავ მისი სახისკენ მიმართა მზერა.
-რა იყო?
-აქ რას აკეთებ? თანაც მარტო.
-შენს ძმაკაცს ჩემთვის არ სცალია, ამიტომ გადავწყვიტე მარტო გავერთო. - კათხა მაღლა ასწია, წამიერად გაუღიმა, მერე კი კვლავ გადაეკრა სახეზე ძველებული გამომეტყველება. - ვწუწუნებ კიდეც…
-სესილია…
-არ ვარ ის ადამიანი რომელიც დაქალებთან გაიქცევა მაშინვე როგორც კი კაცისგან უყურადღებობას იგრძნობს. არ მიყვარს ურთიერთობებზე საუბარი და ჩემს ურთიერთობაშიც არავის ვახედებ, მითუმეტეს მაშინ როცა არ იცნობენ კონსტანტინეს. ყველა სხვანაირად იფიქრებს, ახსნის თავი კი არ მაქვს. უბრალოდ… უკვე აუტანელია მისი ქცევა… ვცდილობ გავუგო, მართლა ვცდილობ, მაგრამ იმ სიცივის ატანა არ შემიძლია რასაც ის გამოხატავს. შენ ხომ იცნობ როგორია? მეც გავიცანი და ჩემთან არასდროს ყოფილა ისეთი როგორც ახლაა. არასდროს. როგორი გაბრაზებულიც, სევდიანიც და ფიქრებში წასულიც არ უნდა ყოფილიყო. არ მელაპარაკება, ვცდილობ მეც არაფერი ვკითხო, თავი არ მოვაბეზრო და თავის თავთან ყოფნის საშუალება მივცე. დავიღალე ანდრო. მე მას ვენდობი, ყველაზე მეტად ვენდობი, არც მის მიტოვებას ვაპირებ, მაგრამ მისი ეს მდგომარეობა ძალიან მღლის, სურვილს მიჩენს საერთოდ მოვშორდე და დიდი ხნის მანძილზე აღარ ვნახო. - ცრემლები სწრაფად შეიმშრალა, ლუდი მოსვა, მერე კი კათხას დააშტერდა.
-ვფიქრობ ვერაფერს გეტყვი ისეთს, რაც შენ არ გეცოდინება, დავლიოთ უბრალოდ. - კათხა სესილიას კათხას მიუჭახუნა და სითხე ნახევრამდე ჩაცალა.
-ვიღაც გოგო მოიყვანა სახლში სანამ წამოვიდოდი. არ ვაპირებდი დღეს არსად გასვლას, მაგრამ რომ დავინახე როგორ ურეაქციოდ ამიარა გვერდი, თითქოს იქ არც ვყოფილიყავი, ვეღარ გავძელი. ვერ დავრჩებოდი.
-ვინ გოგო?
-არ ვიცი, ცოტა კი ჰგავდა. - უემოცდიოდ ჩაილაპარაკა, ანდროს კი წამსვე თვალები გაუფართოვდა.
-ასე, ყველა ემოციის გარეშე?
-აქვს აზრი ემოციის გამოხატვას?
-კარგი რა სესი, შენც კოსტა ხომ არ ხარ… მაგ გოგოს რაღა უნდოდა კოსტასთან…
-რა ვიცი აბა? კონსტანტინეს მაისური ეცვა… ალბათ რამე დაემართა.
-სესილია, გეყოფა, შენ ასეთი არ ხარ.
-აღარ ვიცი რა გავაკეთო ანდრო… - ორივე ხელში ჩარგო სახე, თვალები დახუჭა და ჰაერი დიდი რაოდენობით შეისუნთქა. - სადმე წავიდე? დავტოვო? ასე რატომ იქცევა… რატომ მიჩენს წასვლის სურვილს, იქნებ თვითონაც უნდა რომ წავიდე… აღარ ვიცი რა ვიფიქრო… ამდენი ფიქრისგან თავი ამტკივდა.
-ყველაზე ნაკლებად შენი წასვლა სჭირდება ახლა სესილია.
-ერთია რა სჭირდება, მეორე რა უნდა, ჩემთან კი ნამდვილად არ უნდა. იქნებ მოვბეზრდი, მობეზრდა ჩემთან ურთიერთობა.
-სისულელეა, კონსტანტინეს ახლა მარტო შენ დარჩი, ყოველთვის სჭირდებოდი და ახლა როცა გიპოვნა არასდროს გაგიშვებს.
-ისე ამბობ თითქოს მეძებდა… - თვალები აატრიალა, ანდრომ კი დიდი თავშეკავებულობის შემდეგ მაინც ვერ გააჩერა ენა.
-არ უთქვამს?
-რა?
-არაფერი დაივიწყე.
-ანდრო მითხარი! რა უნდა ეთქვა?!
-ვერ გეტყვი, რომ გაიგოს მომკლავს.
-გთხოვ, მომეცი მიზეზი რაც მაიძულებს რომ დღესვე არ წავიდე რამდენიმე დღით მისგან, ისე რომ არაფერი ვუთხრა.
-სესილია…
-თქვი ანდრო.
-არ უთხრა რომ იცი… პატარები ვიყავით რომ
მომიყვა ვიღაც პატარა გოგოზე რომელიც სვანეთში ნახა ერთ მშვენიერ ზაფხულს. კატის ჩამოსაყვანად იყო ხეზე ამძვრალი და დაბლა ვეღარ ჩამოდიოდა. კოსტამ ჩამოიყვანა, მე დეტალურად არ მახსოვს, მაგრამ იმ დღის მერე ყოველთვის ეძებდა გოგოს, ბოლოს რამდენიმე თვის წინ იპოვნა და მას შემდეგ აღარც გაუშვია. უბრლაოდ ახლა გამოშტერდა ცოტა. შენზე რომ მელაპარაკებოდა თავიდან, ისეთი ემოციებით საუბრობდა რომ ვიცი ახლა ყველაზე ძვირფასი შენ ხარ მისთვის სესილია, შენს გარეშე ვერ გაძლებს, შეიძლება არ გესაუბრება, მაგრამ მისთვის ისიც საკმარისია რომ გხედავს.
-მახსოვს. - ატირებულმა სახეზე აიფარა ხელებები. - როგორ გავბრაზდი დებილი რომ დამიძახა… - გაიცინა, მერე კი მომღიმარ ანდროს შეხედა. - ვერც წარმოვიდგენდი ის თუ იქნებოდა… აღარც მახსოვდა ის ამბავი, ახლაც მხოლოდ რაღაც ნაწყვეტები მახსოვს… ღმერთო რა მეტიჩარა ვიყავი…
-უბრალოდ იცოდე შენი ადგილი მის ცხოვრებაში, სხვა ყველა გადაწყვეტილებას საღი გონებით მიიღებ. კონსტანტინეს უყვარხარ, შეიძლება არ გითხრას, რადგან მეც არ მახსოვს მისი ნათქვამი ეს სიტყვა, მაგრამ იცოდე რომ შენ ყოველთვის განსხვავებულად უყვარდი.
-მადლობა. - წინ მჯდომს ხელი ჩაკიდა და თითები ოდნავ მოუჭირა. - ვერ წარმოიდგენ რამდენს ნიშნავს ამ ყველაფრის გაგება… გეფიცები მართლა ვაპირებდი ცოტა ხნით გაქცევას უკვე ისეთი აუტანელი გახდა მისი სიცივე. თან მითუმეტეს მისგან ეს არასდროს მიგვრძვნია და ახლა ძალიან მწყინს.
-ვხვდები, მესმის და ვიცი ძნელია. მე მიჩვეული ვარ. - მხრები აიჩეჩა, თან წარბები ასწია წამით.
-ყელზე ქალის ტუჩსაცხის კვალი ჰქონდა. - კვლავ ამღვრეული თვალებით ახედა, ანდრომაც წამით წარბები შეკრა, მაგრამ არაფერი უთქვამს. - მე მას ვენდობი, უბრალოდ… არ ვიცი… აღარ ვიცი რა როგორ ვიფიქრო.
-უცნაური ქალი ხარ… ასე მშვიდად როგორ ამბობ რომ ენდობი?
-არ ვიცი. ალბათ როცა გიყვარს ყველანაირად ენდობი. რომ არ ვენდობოდე მასთან არ ვიქნებოდი.
-დღეს ჩვენებთან აპირებდა მისვლას, ალბათ მეგია ტუჩსაცხის პატრონი.
-როგორ გინდა მერე არ გეწყინოს. - კვლავ გადმოსცვივდა ცრემლები სუნთქვა შეკრულს.
-კარგი ნუ ტირი რა, რაც შენ გამოჩნდი მეგისთან ყველაფერი დაამთავრა, დღესაც მოიშორებდა დარწმუნებული ვარ.
-ნუ მიხსნი, უბრალოდ საწყენია ის რომ სხვებთან ატარებს დროს როცა მე სახლში ველოდები. ამის მერე თვითონ მელოდოს.
-გახსოვს ირაკლი? ახალი საქმის წამოწყებას აპირებენ ერთად, იქ შეხვედრა სთხოვა, მეც დამირეკა მაგრამ ვერ წავედი, თორე ისე დიდი ხანია არსად გამოჩენილა.
-შენ როგორ იტანდი მათ ასეთ ურთიერთობას… გულის რევის შეგრძნება მეუფლება…
-გეყოფა ეს, წამოდი წავიდეთ. - კათხა ხელიდან გამოსტაცა, სასმლის ფული გადაიხადა და სესილიასთან ერთად დატოვა ბარი ისე რომ კითხვაზე პასუხი არ გაუცია. - სახლში წაგიყვანო?
-არა, არ მინდა.
-მაშინ შენს დაქალთან დაგტოვებ.
-არც იქ არ მინდა, მერე უნდა გამომკითხოს ყველაფერი და ამის თავი არ მაქვს.
-ჩემთან წავიდეთ მაშინ. - მხრები აიჩეჩა და საკუთარი მანქანისკენ დაიძრა.
-რა დაემართა მარიტას ანდრო? - მანქანაში ჩაჯდომის შემდეგ მალევე ჰკითხა, მაგრამ ნიკოლაიშვილისგან დუმილის მეტი ვერაფერი მიიღო. - ანდრო… მითხარი რა.
-გააუპატიურეს. რამდენიმე დღის შემდეგ ვიპოვნეთ გარდაცვლილი. ამის ნახვამ კონსტანტინე მთლიანად შეცვალა და ყველა ის მნათობი სხივი გაუქრო რაც კი გააჩნდა. კოსტას ყველაზე მეტად მარიტა უყვარდა, მისი დაკარგვისგან გამოწვეული ტკივილი კი იმხელა იყო დღემდე ვერ მოინელა.
-და იმას რა მოუვიდა ვინც ეს გააკეთა? - თავდახრილმა ჩაილაპარაკა. გულზე მოხვდა ანდროს სიტყვები და კაცის მდგომარეობაშიც უფრო შევიდა.
-დამალულია, თანაც ისე რომ ჩვენც ვერ ვპოულობთ. რომ ვიპოვნით არ ვიცი რას გააკეთებს.
-ძნელია… მიხარია რომ შეგხვდი, ამ ყველაფერს ვერ გავიგებდი შენ რომ არ გეთქვა.
-კოსტას არ უთხრა რომ გითხარი რა, მართლა მომკლავს.
-არა, ნუ ნერვიულობ. - ოდნავ გაუღიმა, მალევე შეცვალა საუბრის თემა, ანდროც აიყოლა და იმ ღამეს იმდენ რამეზე ისაუბრეს თითქმის მთლიანად გაიცნეს ერთმანეთი, კიდევ უფრო დიდი ნდობა გაუჩნდა ანდროს მიმართ. უხაროდა ასეთი მეგობარი რომ ჰყავდა კონსტანტინეს, იცოდა ახლა მისი მეგობარიც იყო, რომელიც ყოველთვის დაუდგებოდა გვერდში.
ღამის სამი საათი იყო ფილმის ყურება ამღერებულმა ტელეფონმა რომ შეაწყვეტინა, ცოტა ხანს უყურა, მერე კი სწრაფად უპასუხა.
-როდის მოხვალ? - მშვიდი ხმა ჰქონდა პირველს, ისეთი სესილიას მაშინვე ჟრუანტელი რომ მოჰგვარა.
-არ მოვალ დღეს. - გაჭირვებით თქვა და დაელოდა მის პასუხს.
-ნასვამი ხარ? სად ხარ? მოდი სახლში სესილია, ან მითხარი სად ხარ, მოვალ და წამოგიყვან.
-სახლში რა მინდა კოსტა? რა მნიშვნელობა აქვს შენთვის ჩემს მანდ ყოფნას?
-სესა…
-ღამე მშვიდობის. - პასუხის გაცემა არ დააცადა ისე გაუთიშა, თან ინსტიქტურად ანდროს შეხედა. - რა?
-გაბრაზდება.
-გადაუვლის.
-სესი ხომ იცი რომ არ გადაუვლის და კიდევ უფრო შორდები შენივე ნებით.
-მირჩევნია გაბრაზდეს ვიდრე ურეაქციოდ მიყურებდეს და არც მესაუბრებოდეს.
-არასდროს არავის შევიყვარებ. - სესილიას ყურების შემდეგ თქვა, ნაკანს გაეცინა, იდაყვი მიარტყა მკლავზე, მერე კინოს ყურება განაგრძო, ცოტა ხანში კი იმ სამყაროს მოსწყდა.
*
სახლში მისულს კონსტანტინე შინ არ დახვდა. სწრაფად შევიდა საძინებელში, ტანსაცმელი იქვე მოიშორა და აბაზანაში გადაინაცვლა. შინაგანად ნერვიულობდა, არ იცოდა რას გააკეთებდა მისი ნახვისას. სხეულს სურნელოვანი ტანის გელით გაჟღენთილი ღრუბელის მეშვეობით იქაფავდა, თან ფიქრებში წასული დიდი რაოდენობით ისუნთქავდა ჰაერს. დიდი დრო გაატარა აბაზანაში, ბოლოს კი ტანზე შემოხვეული პირსახოცით გავიდა საძინებელში და სავარძელში მჯდომი კონსტანტინეს დანახვისას მაშინვე დაიბნა.
-სად იყავი? - სიგარეტის კვამლში გახვეული მოჭუტული თვალებით შესცქეროდა პირსახოცის ამარა მდგომ ქალს, ნაკანი კი ზედაც არ უყურებდა.
-შენი ქცევებისგან დაღლილმა განტვირთვა გადავწყვიტე და ბარში წავედი, იქ ანდრო შემხვდა, ბევრი ვისაუბრეთ, ღამე კი მასთან დავრჩი.
-სესილია გეყოფა.
-მე კი არა შენ გეყოფა! - სწრაფად შებრუნდა მისკენ თვალებ ანთებული. - დავიღალე! ვცდილობ გაგიგო, ავიტანო შენი ეს მდგომარეობა, მაგრამ ყოველ ჯერზე მტკენ! შენ კი არ გაინტერესებს როგორ ვარ, ან რას ვგრძნობ. მიყვარხარ ჰო, მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს რომ უნდა ვიტანჯო, ვიჯდე სახლში და გელოდო როდის მომაქცევ ყურადღებას, როდის მოინდომებ ჩემთან საუბარს ან ურთიერთობას. თავს ზედმეტად მაგრძნობინებ და წასვლა მინდება ხვდები? მე კი თავს ვიკავებ. თუ გინდა რომ წავიდე მითხარი და წავალ რადგან მართლა აღარ შემიძლია ასე ყოფნა კოსტა. შინაგანად მაცლი ძალას შენი ასეთი ქცევით. - უცებ მიაყარა ყველაფერი თვალებ ამღვრეულმა, კონსტანტინეც სწრაფად გაჩნდა მის წინ, ხელები სახეზე მოკიდა და შუბლით შუბლზე დაეყრდნო.
-მაპატიე.
-ხომ შეიძლება უბრალოდ დამელაპარაკო… მე ხომ გყავარ, რატომ იკლავ ყველა დარდს შენში.
-მაპატიე სესილია. - დანამული ლოყები შეუმშრალა, მერე კი ათრთოლებული ტუჩებით შეეხო ქალის დასველებულ ბაგეებს. ხერხემალში იგრძნო დავლილი ჟრუანტელი და თვალები ერთმანეთს მაგრად დააჭირა.
-მომენატრე. - კვლავ გაიკვალეს ცრემლებმა გზა ქალის სახეზე, მაგრამ პირველმა შორს წასვლა არ დააცადა, წამსვე შეუშრო.
-მეც მომენატრე … - მერე მიხვდა ამდენ ხანს რა აკლდა, მთელი ძალით მოეხვია, სახე მის ყელში ჩარგო და მისი სურნელი ხარბად შეისუნთქა. მაშინვე მოედო სხეულში უცნაური სიმშვიდე რომელსაც ამდენი ხნის მანძილზე ეძებდა, ჟრუანტელი მოჰგვარა ყელზე ტუჩების შეხებამ, წამსვე გაუღვიძა მიძინებული შეგრძნებები და სისხლიც აუდუღა ძარღვებში. - რამდენჯერ გითხრა სესა, ყოველთვის მითხარი როცა რაღაც არ მოგწონს. ნუ ჩუმდები, ხომ ხედავ ისევ შენ გტკივა შენი სიჩუმით.
-შენ მე არც კი მიმჩნევდი და რა მეთქა კოსტა?
-ასე არ არის, მე შენ ყოველთვის გამჩნევ, შენი ჩემთან ყოფნა მამშვიდებს, გუშინ რომ არ იყავი მეც ვერ მოვისვენე… არც კი მძინებია რადგან ვერ გგრძნობი ჩემს გვერდზე.
-ვერ გიტან.
-მატყუარა. - უკანალზე მოჭერილი თითებით კიდევ უფრო მეტად აიკრა სხეულზე და ტუჩები დაუკოცნა განაბულ ქალს. - გუშინ სად იყავი? - სესილიას სიტყვების გახსენებისას მოულოდნელად მოსწყდა მის ტუჩებს, თავი უკან გასწია და წარბშეკრული ჩააშტერდა ბრჭყვიალა თვალებში.
-ანდროსთან, რომ დამირეკე მაგ დროს კინოს ვუყურებდით… - ქვედა ტუჩზე იკბინა, კონსტანტინე კი მის სახეს ათვალიერებდა, მერე ყველაფრის უთქმელად აატრიალა თვალები და კვლავ მის ტუჩებს დაეტაკა. უცებ მოაშორა პირსახოცი, საწოლზე გადააწვინა და საყვარელი სხეულის მოფერებას ნაზად შეუდგა. მისი თითების შეხებისას კანი ეხორკლებოდა პირველს, თმა ყალყზე უდგებოდა და უკვე არც საცვლის ქვეშ იმყოფებოდა კარგ მდგომარეობაში. მალე მისი სხეულიც შეიგრძნო და სხეულში დავლილმა სასიამოვნო ტალღებმა სრულიად მოწყვიტა იქაურობას. უცებ წამოაჯინა გათიშული ქალი და მოძრაობაში აყოლა აიძულა. დროის შეგრძნება საერთოდ დაეკარგათ, სხეულის ტემპერატურა საკმაოდ გაზრდოდათ და ერთმანთის სხეულების ტკობით გართულებს სხვა აღარაფერი ახსოვდათ. ნელა დააცოცებდა ტუჩებს ქალის მხრებზე, ლავიწებზე, ყელზე და იქვე გამაბრუებელ კოცნებს უტოვებდა, ზოგჯერ ტუჩებს კბილებითაც ანაცვლებდა. უამრავი გრძნობით სავსე იყო თითოეული მოქმედება და ყველა მათ მოძრაობაში ჩანდა ყველა ის გრძნობა რასაც განიცდიდნენ ერთმანეთის მიმართ. ვერ სწყდებოდა სესილიას სხეულს, ვერ ჩერდებოდა და წყვეტდა მის სხეულზე თითების თარეშს, ვერც ტუჩებს აჩერებდა. გული სწრაფად უცემდა, მაგრამ არც ამას აქცევდა ყურადღებას. სიამოვნების მწვერვალებს მასთან ერთად იპყრობდა და ამ შეგრძნებებზე მეტად იმ დროს არაფერი სიამოვნებდა.
საწოლზე მწოლ გათიშულ ქალს ზევიდან მოქცეულმა, მუცლიდან მკერდზე გადაინაცვლა კოცნით, კბილები მტკივნეულად მოუჭირა, მერე ყელზე გადავიდა და მალე ნაკანის ტუჩებსაც მიაღწია. ხელი მოკეცილ ფეხზე აატარა, მუცელს აუყვა და თოთები მკერდზე ნაზად მოუჭირა.
-ვერასდროს გავძღები შენით, სესილია. - ჩუმად ჩაილაპარაკა მის ყურთან, იქვე ყბის ძვალზე აკოცა, მერე კი ყელში მიაკრო ტუჩები. ცალკე სიამოვნებას მისი მთრთოლვარე სხეულის ყურებისას იღებდა, ჯიუტად არ წყვეტდა მოფერებას და ქალს გამოფხიზლების საშუალებას არ აძლევდა.
-გეყოფა, თუ არ გაჩერდები სულს განვუტევებ ზედმეტი სიამოვბებისგან. - თვალ დახუჭულმა ჩაილაპარაკა, თითები თმაში შეუცურა კაცს და მის ტუჩებს მალევე მიაგნო.
-არ შემიძლია. - ტუჩებიდან ყელამდე ჩავიდა კოცნით. - დაუკმაყოფილებელი გამხადე, სასწაულად მსიამოვნებს ორგაზმისგან გათიშულს რომ გხედავ და ვერ გეშვები.
-კოსტა გთხოვ, ვეღარ ვაზროვნებ. - გაბრუებული, თვალდახუჭული შეიგრძნობდა ყველა მის შეხებას და გონება დაბინდული ვეღარაფერზე ფიქრობდა.
-რომ იცოდე რა ლამაზი ხარ. - ცხვირი რამდენიმე წამით ჩარგო მის თმაში, მერე საფეთქელზე აკოცა და კვლავ ზევიდან დახედა გათიშულს. - ჯანდაბა, ძალიან ლამაზი ხარ… - ხმადაბლა ამოიოხრა, მერე კი ტუჩები დაუკოცნა.

-ის გოგო კიდევ აქ არის? - გონს რომ მოვიდა თავის სხეულზე მწოლ კაცს დახედა, წვრილი თითები თმაში შეუცურა, შემდეგ სახეზე ჩამოატა.
-სძინავს. - მისი თითები მტევანში მოიქცია და ხელის გულზე რამდენჯერმე აკოცა, მაჯას აუყვა, მკლავზეც მიაკრო ტუჩები, ბოლოს კვლავ საკუთარ თმებზე დაადებინა ხელი, ნიკაპი კი მკერდის ძვალზე დაადო და ისე ახედა სესილიას. - გუშინ ღამით ქუჩებში დავბოდიალობდი, შემთხვევით გავიგონე ხმა, რომ მივედი და ის დავინახე… ვერ ავღწერ რა ვიგრძენი სესილია, იქ ვერ დავტოვებდი. შეიძლება ვამბობ რომ ჩემი და არ არის, არ მინდა ჩემს ცხოვრებაში შემოვუშვა, მაგრამ ასეთ სიტუაციაში რომ დავინახე ისიც კი დამავიწყდა ვინ ვიყავი. აზრზე რომ არ მოვსულიყავი ალბათ მოვკლავდი იმ ნაბიჭ.ვრებს. უკვე ვიზრუნე იმაზე რომ დიდი ხანი ვერ ნახონ მზის სხივები. რამდენი გოგო ხვდება ასეთ სიტუაციაში, და რატომ? ვიღაც გამო.ლევებულის გამო. ისეთი პატარა და დაუცველია… ვერ ვიჯერებ ასეთ მდგომარეობაში რომ ვნახე. შიშველი და შეშინებული იყო, როგორ უნდა გააგრძელოს ჩვეულებრივ ცხოვრება? ვეღარასდროს იქნება ისეთი ლაღი ბავშვი როგორიც აქამდე იყო… ამის დედაც, კიდევ კარგი მივუსწარი. - თვალები დახუჭა, თან ჰაერი დიდი რაოდენობით ჩაისუნთქა. სესილია კი გაოცებული უყურებდა, პირველად ხედავდა ვინმეზე ამდენი ეფიქრა კოსტანტინეს, მოსწონდა კიდეც.
-მითხარი, გინდა ხო ურთიერთობა?
-არა. - მეორე მხარეს გადაწვა სახით ჭერისკენ, ხელები კი მუცელზე დაილაგა.
-კოსტაა, მე რას მიმალავ.
-არ ვიცი, გადაჩვეული ვარ ვინმეზე ზრუნვას, დარდს, სიყვარულს. მე რომ ისინი მივიღო როგორც საკუთარი და-ძმა, კიდევ უფრო დავმძიმდები რადგან ვერ ვიტან როცა ჩემთვის ძვირფას ადამიანს ყველაფერი რიგზე არ აქვს. მათთვის ყველაფრის გაკეთება მომინდება, ვინერვიულებ, ვიღელვებ და არ მინდა. ახლა შედარებით მკი.დია, არ მაინტერესებს ისე როგორც დამაინტერესებს მერე.
-ორი უკიდურესობა ხარ, ან არ გაინტერესებს, ან ზედმეტად გაინტერესებს, შუალედი არ გაქვს.
-ვიცი ჰო, მაგრამ სხვანაირად არ შემიძლია.
-ეტყვი რომ მისი ძმა ხარ?
-არა, მერე გამიჭირდება მისი მოშორება. გოგოა და სისუსტეს გამოვიჩენ, ნიკოლოზი ჩემზე ვერ მოქმედებს, მაგრამ ეს იმოქმედებს ვიცი.
-აბა რას აპირებ?
-უბრალოდ სახლში გავუშვებ… თავს უცნაურად ვგრძნობ სესილია. ვერ ვიტან ქალს რომელმაც გამაჩინა და როგორ ვიურთიერთო მის შვილებთან. მაღიზიანებს ის აზრი რომ მე დამტოვა, ოჯახი შექმნა და სხვა შვილები ჰყავს. მამაჩემმა რომ გაიგოს… არ ვიცი, ვერ ვხდები ასე რატომ მოიქცა. რატომ მიგვატოვა მაშინ როცა მამას ძალიან უყვარდა. არ მესმის. თავიდან ვფიქრობდი რომ რაიმე მიზეზი ჰქონდა, ორივე ვუყვარდით, მაგრამ რაღაც მიზეზის გამო დროებით დაგვტოვა. იმასაც ვფიქრობდი რომ შვილი არ უნდოდა, ან ამისთვის მზად არ იყო, მამაჩემისგან მქონდა გაგებული რომ ბავშვის ყოლას რამდენიმე წელი არ აპირებდნენ, მერე კი მოულოდნელად გაიგეს ჩემზე. ქალს თურმე ოჯახი ჰყოლია, სამი შვილი… სამი შვილი, ხვდები სესა? ამას რომ ვიაზრებ ძალიან დიდ ბრაზს, ზიზღს და სიძულვილს ვგრძნობ. ჯანდაბა, როდის შეწყდება ეს ყველაფერი, კიდე რისი გადატანა მომიწევს…
-მე მაინც მგონია რომ დედაშენს უყვარხარ…
-ვინც უყვართ იმას არ და ვერ ტოვებენ სესილია. იციან რომ თავის საყვარელ ადამიანს დატანჯავენ და თვითონაც დაიტანჯებიან, ამას კი ვერც სხვას და ვერც საკუთარ თავს ვერ გაუკეთებენ. მაგალითად მე შენ ვერასდროს მიგატოვებ. - გატრუნულს გადახედა, დაინახა როგორ აუბრჭყვიალდა თვალები და პირველმაც ტუჩებზე აკოცა. - მე ყოველთვის ვხედავდი როგორ უყურებდა მამაჩემი, ყველაფერს აკეთებდა მისთვის და ამდენი წლის მანძილზე ამ სიყვარულის მოლოდინში გაატარა დრო, ეგონა დაბრუნდებოდა… ჯანდაბა რაც უფრო მეტს ვიხსენებ უფრო ვბრაზდები და უფრო მიმძაფრდება ზიზღის შეგრძნება. კიდევ ვერ ვიჯერებ რომ შვილები ჰყავს, ქმარი და მამაჩემი კიდევ მას ელოდება. - სიმწრით ჩაიცინა, სახეზე ჩამოისვა ხელები, მერე კი თვალებ ამღვრეულ სესილიას შეხედა. - რა გატირებ სესა?
-უბრალოდ… ძალიან ემოციურია ჩემთვის ამ ყველაფრის მოსმენა. - წამსვე გადმოსცვივდა ცრემლები და სახეზე ხელები აიფარა.
-სესილია, კარგი რა, ამიტომ ხომ არ მომიყოლია. - სიცილით მოხვია მკლავები, ნაკანმა კი უფრო უმატა ტირილს. - სესიი…
-ვიცი უბრალოდ… როგორ ძლიერ უყვარს… ამდენი წლის შემდეგ კიდევ ელოდება და… - აქვითინებული ვეღარ წყნარდებოდა, კონსტანტინეს სიცილზე თვითონაც ეცინებოდა, თან ცრემლებს ვერაფრით აკავებდა. - ასეთი ადამიანები რატომ უნდა იყვნენ მარტო და იმათ რატომ უნდა ჰქონდეთ ყველაფერი ვინც არ იმსახურებს.
-გეყოფა, ნუ ტირიხარ თორემ გავჭედავ, სესილია!
-კარგი ჰო, უბრალოდ…
-გეყოფა!
-მოდი დღეს მამაშენთან წავიდეთ.
-არ გამოვა.
-ვცადოთ, გთხოვ… კოსტა გთხოვ რა, მინდა ვნახო როგორია… ღმერთო… რამდენი წელი გავიდა და… - ისევ დაბრიცა ტუჩები და ცრემლების კიდევ ერთი ნაკადი წამოვიდა სველ სახეზე.
-კარგი წავიდეთ, ნუ ტირიხარ, შეიმშრალე ცრემლები, ვერ ვიტან რომ ტირი.
-მართლა?
-ჰო, ოღონდ ჯერ ნინის მივხედოთ, მერე წავიდეთ.
-ჩავიცვამ და რამეს მოვუმზადებ. - ფეხზე წამომდგარი გაღებული კარისკენ დაიძრა, საიდანაც კონსტანტინეს ჩამოკიდებული პერანგები და კოსტუმები ჩანდა, ლამაზად დაკეცილი ტანსაცმელი, რომელიც თაროებზე შემოელაგებინათ, მისი ტანსაცმლის გვერდზე კი ფერების მიხედვით ჩამოკიდებული სესილიას ტანსაცმელი იყო.
-ქეთი მოვიდოდა უკვე.
-ჰო მართალია. - საათს შეხედა, მერე მომღიმარ კონსტანტინეს, რომელიც შიშველ სხეულს უთვალიერებდა და აშკარად კმაყოფილი ჩანდა. სარკის წინ რომ დადგა და სხეულზე ნაკბენები შენიშნა წამსვე უკან გავარდა თვალებ გაფართოვებული. - კარგი რა კოსტა, რით ვერ მოიშალე, ხომ იცი მილურჯდება და კვირები სჭირდება ჩემს კანს თავისი ფერის დასაბრუნებლად. - აწუწუნებული საკუთარ სხეულს უყურებდა, პირველი კი ნელა უახლოვდებოდა.
-არაუშავს, ჩემს გარდა მაინც ვერავინ ხედავს. - წელზე მოხვია ხელები, მერე კვლავ მისი ტუჩებისკენ დაიხარა. - ნუ მეწუწუნები და ჩაიცვი, მე წყალს გადავივლებ. - უკანალზე აარტყა ხელი, თან აბაზანისკენ წავიდა.

სესილია სამზარეულოში დატოვა ქეთისთან ერთად, თვითონ კი მეორე სართულისკენ დაიძრა. საძინებლის კართან იდგა, ვერ გადაეწყვიტა შესულიყო თუ არა, რა უნდა ეთქვა გოგოსთვის, ან როგორ დამოკიდებულება გამოეჩინა. ბოლოს მაინც გაბედა დაკაკუნება, მისი პასუხიც მალევე მიიღო და შიგნით ნელა შევიდა. მაშინვე დაინახა საწოლზე წამომჯადრი გოგო, მუხლები რომ მოეკეცა, ხელები შემეოხვია მათთვის, ნიკაპი კი ზევიდან ჩამოედო.
-როგორ ხარ? - საწოლთან მისული იქვე ჩამოჯდა, მთლიანი სახე შეუთვალიერა, თან ახალი ტანსაცმელი იქვე დაუდო.
-არ ვიცი. ვერ ვაზროვნებ… მადლობა გუშინდელისთვის.
-საჭირო არ არის. ეს ჩაიცვი და დაბლა ჩამოდი, საუზმე მზად არის… ვერ გეტყვი რომ გუშინდელი დღე დაივიწყო, მაგრამ ეცადე ერთ არასასიამოვნო, ცუდ სიზმრად ჩათვალო, რომელიც უბრალოდ გადაღლილზე დაგესიზმრა… ასე უფრო ადვილად შეძლებ ცხოვრების გაგრძელებას. ვიცი ადვილი არ არის, მაგრამ ამ დროს შენი ძლიერი მხარე უნდა გამოიყენო საკუთარ თავთან და გრძნობებთან დაკავშირებით. - თვალებში უყურებდა გოგოს და მისი ცრემლები არასასიამოვნო შეგრძნებას ჰგვრიდა. თავი ოდნავ დაუქნია გოგომ ყველაფრის გაგების ნიშნად, შემდეგ ცრემლები შეიმშრალა და თავიც დახარა. კონსტანტინე კი სწრაფად წამოდგა ფეხზე გასასვლელისკენ წასასვლელად, მაგრამ გოგოს ხმამ გაჩერება აიძულა.
-შენ… ჩემი სახელი საიდან იცოდი?
-შენს ძმას ვიცნობ, შესაბამისად შენი სახელიც ვიცი. - არ შეუხედავს ისე თქვა თვალდახუჭულმა.
-ნიკუშას მეგობარი ხარ?
-რაღაც ეგეთი.
-გთხოვ გუშინდელზე არაფერი უთხრა, გაგიჟდება და არ მინდა ინერვიულოს.
-ძმისთვის მსგავსი რამის დამალვა სწორი საქციელი არ არის პატარა. მე არაფერს ვეტყვი, მაგრამ ვფიქრობ შენ უნდა უთხრა.
-ყველაფერი დამთავრდა, მნიშვნელობა აღარ აქვს.
-კარგი, ეს ამბავი მარტო ჩვენ გვეცოდინება, მაგრამ ამის მერე თუ რაიმე საფრთხეს იგრძნობ მაშინვე უთხარი შენს ძმას, ან დაურეკე… და კიდევ ეს ატარე. - ჯიბიდან ამოღებული წიწაკის სპრეი გადაუგდე, მისი დანახვისას გაეღიმა გოგოს და მადლიერი თვალებით ახედა პირველს.
-შენ რა გქვია?
-კონსტანტინე. - ოდნავ გაუღიმა, მერე კი საძინებლიდან გავიდა, სწრაფად დაეშვა კიბეებზე და სასადილო ოთახში შესულმა იქვე მდგომ სესილიას ხელები მოხვია. - ცხოვრებაში პირველად არ ვიცი როგორ მოვიქცე… - მის ყელში სახე ჩარგულმა ჩუმად ჩაილაპარაკა, სესილიამ კი თმაში შეუცურა თითები, საფეთქელზე აკოცა და თვითონაც მოეხვია.
-არც მე ვიცი და ვწუხვარ რომ ვერ გეხმარები. უბრალოდ ვფიქრობ დედმამიშვილები ყველაზე დიდი საგანურები არიან ჩვენს ცხოვრებაში. შეიძლება ახლო ურთიერთობა არ გვქონდეს ერთმანეთთან, მაგრამ ყველანაირ გასაჭირში ერთმანეთის იმედი გვექნება. როცა ასეთი ძვირფასი ადამიანი გყავს, არ უნდა დაკარგო, მითუმეტეს მაშინ როცა მარტო ხარ. შეგიძლია რაღაც დონის ურთიერთობა მაინც დაიჭირო მათთან. უკვე იცი რომ არსებობენ, ერთ ქალაქში ცხოვრობთ და ჩემი აზრით მათთან ასე ახლოს და თან შორს ყოფნა უფრო დაგამძიმებს.
-ალბათ ცოტა დრო მჭირდება…
-მიყვარხარ და ყოველთვის შენს გვერდზე ვიქნები რაც არ უნდა გადაწყვიტო. - თავი უკან გასწია, წამებში შეათვალიერა საყვარელი სახე, რომელზეც ემოცია არ ეხატა, შემდეგ კი ტუჩებზე აკოცა. წელზე მოხვეული ხელით თავისკენ უფრო ახლოს მისწია ნაკანი, მეორე ხელი კეფაზე შეუცურა და საყვარელი ბაგეები ვნებიანად დაუკოცნა ქალს. არ ჰყოფნიდა, ვერ ძღებოდა მისით და წარმოდგენა არ ჰქონდა ამ პრობლემას როგორ გამკლავებოდა.
-გამარჯობა. - იქვე უხერხულად ატუზულმა ნინიმ ჩუმად ჩაილაპარაკა და წყვილიც გამოაფხიზლა. ნელა მოშორდა სესილიას პირველი, გოგოსკენ შებრუნდა და ოდნავ გაუღიმა.
-გამარჯობა. - თბილად გაუღიმა სესილიამ, მიახლოვებულს ხელი გაუწოდა და თავიც წარუდგინა.
-ეს ქეთია, ჩვენი ოჯახის წევრი რომელიც ძალიან გემრიელ საჭმელებს ამზადებს, ასე რომ შეგვიძლია დავსხდეთ და მივირთვათ. - მასზე მიშტერებულ გოგოს თავით ანიშნა მაგიდისკენ, მომღიმარ ქეთის თავი დაუქნია მადლობის ნიშნად და საკუთარი ადგილიც დაიკავა. პირდაპირ სესილიას ადგილზე დაჯდა ნინი, ნაკანს კი გაეღიმა და სამზარეულოში გავიდა. - ნინი, შეგიძლია აქეთ გადმოჯდე? - სანამ რაიმეს გადაიღებდა თეფშზე მანამდე უთხრა პირველმა. დაბნეულმა ახედა კონსტანტინეს, შემდეგ უსიტყვოდ ადგა და კონსტანტინეს მითითებულ ადგილზე დაჯდა.
-ეს სალათი აუცილებლად მოგეწონება. - უკან დაბრუნებულ სესილიას დაბნეულობა შეეტყო სახეზე სხვა მხარეს მჯდომი ნინი რომ დაინახა, მერე ყველაფერს მიხვდა, ნინის წინ დაუდო სალათი, პირველს ლოყაზე აკოცა და თავისი ადგილი კმაყოფილმა დაიკავა. - არ მოგერიდოს და თავი ისე იგრძენი როგორც საკუთარ სახლში.
-მადლობა. - ოდნავ გაუღიმა სესილიას, თვალი კი მაინც კონსტანტინესკენ გაურბოდა. უცნაურ მიზიდულობას გრძნობდა პირველის მიმართ, თავის შეკავებას ცდილობდა, მაგრამ ვერაფერს ახერხება. არც კოსტანტინეს გამორჩენია მისი მზერა, იცოდა რასაც ფიქრობდა და გრძნობდა იმ დროს გოგო, იცოდა ჩვეულებრივ კაცად აღიქვამდა, ეს სიტუაცია კი საერთოდ არ სიამოვნებდა.
-დღეს გასაუბრება მაქვს თორმეტ საათზე. - საუბარი წამოიწყო უხერხული სიჩუმის გასაფანტად, პირველმა მაშინვე მას გახედა, თან დანა-ჩანგალი თეფშის გვერდებზე მოათავსა.
-აქამდე რატომ არ მითხარი?
-როდის მეთქვა კოსტა? - წარბებ აწეულმა შეახსენა კაცს წინა დღეები და პირველიც დანებდა.
-კარგი, და სად?
-ფეიჯის კომპანიაში. ჩემი უნივერსიტეტიდან არჩევდნენ სტუდენტებს, ახალგაზრდები სჭირდებათ ახალი იდეებით. გუშინწინ დავამთავრე 10 სართულიანი კორპუსის მაკეტი. დღეს გასაუბრებაზე უნდა წავიღო.
-არ მანახებ?
-არ მინდა იდეა მომპარო.
-სესილია. - ქალის სიცილზე თვითონაც გაიცინა, თან კმაყოფილი იყო მისი წინსვლით. აინტერესებდა რა გააკეთა და ნახვაც ძალიან უნდოდა. - მართლა მაინტერესებს.
-ნუ მიყურებ ასე კოსტა.
-იქნებ მეც მომწონს, სხვას რატომ დავუთმო შენი თავი, როცა აქ მყავხარ.
-შენთან არ ვიმუშავებ.
-რატომ ვითომ? - წარბები ასწია მომღიმარმა, იქვე მჯდომი ნინი კი ყურადღებით უსმენდა მათ საუბარს.
-იმიტომ რომ ჩემს შესაძლებლობებს ვერ გამოვაჩენ. ყველას ეგონება რომ შენი საყვარელი ვარ და მაგიტომ ამიყვანე სამუშაოდ.
-საიდან ასეთი აზრები.
-ხალხი ასე იფიქრებს, ხომ ასეა ნინი?
-ჰო, მეც ასე ვიფიქრებდი. - უცებ დაეთანხმა გოგოც და პირველმაც წარბშეკრულმა შეხედა დას. წამსვე დაიბნა ნინი, თვალები გაუფართოვდა და ოდნავ დაფრთხა კიდეც. მაშინვე მიხვდა კონსტანტინე რომ ნინი არ იცნობდა, ის არ იყო მარიტა და ვერც მის გამოხედვას ამოიცნობდა.
-ყველა ქალი ერთნაირად აზროვნებს. - მშვიდად მოსვა ყავა, სესილიას კი გაეცინა მის უკმაყოფილო ტონზე.
-შენ რაზე სწავლობ? თუ ისევ სკოალში ხარ?
-საერთაშორისო ურთიერთობებზე ჩავაბარე ილიაში.
-ილიაში ძალიან კარგი ლექტორები გვყავს, როგორ მოგწონს?
-ძალიან მომწონს, ბევრ ჩემს კურსელთან კარგი ურთიერთობა მაქვს.
-ძალიან კარგია.
-ისე… მეც მაინტერესებს შენი მაკეტი.
-კარგი განახებთ. - თვალები აატრიალა სიცილით. საუზმის შემდეგ პირველ სართულზე ერთ-ერთი ოთახისკენ გაუძღვა უკან მიმავალ და-ძმას სესილია. შიგნით შესულ პირველს სრულიად შეცვლილი დახვდა ერთ დროს ცარიელი ოთახი, შუაში დიდი მაგიდა იდგა, კედელზე დიდი დაფა ჩამოეკიდათ, მასზე კი რამდენიმე ფურცელი იყო მოთავსებული, რომელზეც სხვადასხვა ფორმის ნახაზები გამოესახათ. დიდი ფორმატის ფურცლები, ფანქრები, სახაზავები, ფანჯარასთან სავარძელი იდგა, სავარძლის გვერდზე პატარა, მაღალი მაგიდა, რომლის ზედაპირზეც გამჭირვალე ფინჯანი მოეთავსებინათ, საიდანაც ნახევრად ჩაცლილი ჩაი მოჩანდა. მაგიდის შუაგულში მაღალი შენობის მაკეტი იდგა, თავისი ფანჯრებით, აივნებით, შესასვლელი კარებით, მანქანების სადგომით და გამწვანებული ეზოთი. ყურადღებით შეთავლიერა პირველმა, მართლაც შესანიშნავი პროექტი იყო, ყველა დეტალი ერწყმოდა ერთმანეთს და ამ პატარა შენობას რეალურად რომ წარმოიდგენდა ძალიან მოსწონდა.
-ჯანდაბა შენი თავი და ამხელა პროექტი როგორ მივცე სხვას. - ჩაფიქრებულმა ოდნავ ამოსულ წვერზე ჩამოისვა თითები და სერიოზული გამომეტყველებით კიდევ ერთხელ შეათვალიერა შენობა.
-კარგი რა კოსტა, სხვას შეიძლება ჩემზე უკეთესი შენობა ჰქონდეს, ნუ მე კიდევ სხვა იდეები მქონდა, მაგრამ ეს ყველაფერი მათი მოთხოვნების მიხედვით ავაწყე.
-არ მეგონა ასეთი კარგი თუ იყავი ამ საქმეში.
-მეწყინა.
-შენ იცი რასაც ვგულისხმობ. - არ შეუხედავს ნაკანისთვის ჩაფიქრებულმა ისევ შეათვალიერა ნამუშევარი. - რომ გაიგონ ჩემი შეყვარებული ხარ არ აგიყვანენ, ან ამ პროექტს დაამთავრებენ და გამოგიშვებენ.
-რა? რატომ?
-ფეიჯი ჩემი კონკურენტია.
-რა? - გაოცებულმა პირი დააღო.
-წლებია მეჯიბრება, ცდილობს ისეთი რამ მოიფიქროს რითიც მაჯობებს და შენ თუ ამას მიუტან, აუცილებლად წაიწევს წინ.
-კოსტა მე… - დაბნეული, თვალებ გაფართოვებული შესცქეროდა ჩაფიქრებულ პირველს და წარმოდგენა არ ჰქონდა რა ექნა. - რა გავაკეთო?
-შენ რაც გინდა ის უნდა გააკეთო სესილია.
-ხო მაგრამ… საერთოდ არ მინდა შენ რამე პრობლემა შეგექმნას.
-შენ რომ ჩემი ქალი არ იყო და არ მიცნობდე ჩვეულებრივად დაიწყებდი მუშაობას, ამ მაკეტს შექმნიდი და ყველაფერი ისე მოხდებოდა როგორც ახლა მოხდება. პრობლემა არ შემექმნება, უბრალოდ რომ გაიგებენ ჩემი ქალი სხვა კომპანიაში მუშაობს, არ ვიცი რას იფიქრებენ.
-ასე ნუ მელაპარაკები. წავალ დავიწყებ მუშაობას, იქნებ მომავალში პარტნიორებიც გახდეთ.
-ეგ არასდროს მოხდება.
-რატომ?
-შენი მომავალი უფროსის, აკაკის ცოლი, უმშვენიერესი მარია, ჩემი საყვარელი იყო. - მომღიმარმა ცხვირზე ჩამოჰკრა თითი შოკორებულ სესილიას, მერე ჯიბეებში ჩაიწყო ხელები და ოთახი მოათვალიერა. - ეგეც გამოსი.რებულია, სხვასთან ნაგორავები ცოლი სახლში მიიბრუნა და ბავშვი გაუკეთა მეორედ რომ არ გაქცეოდა.
-კონსტანტინე! - აღშფოთებულმა ხმამაღლა თქვა კაცის სახელი, პირველიც მისკენ შებრუნდა წარბაწეული, მერე იქვე ატუზულ ნინის შეხედა და ქალის თვალების ბრიალის მიზეზსაც მიხვდა.
-თუ მოისურვებ ახლავე დავურეკავ ჩემს მდივანს და რამდენიმე საათში ფეიჯის კომპანიის ნაცვლად ჩემს კომპანიაში დაიწყებ მუშაობას. საერთოდ რატომ არ მითხარი სამუშაოს თუ ეძებდი.
-შენ ხომ გყავს არქიტექტორი?
-მყავს, მედი, დიდი ფანტაზიის მქონე ქალია, მაგრამ ვფიქრობ ცოტა ხანს შესვენება სჭირდება, ძალიან დიდი საქმის წამოწყებას ვაპირებ და თუ შენ დამეხმარები აუცილებლად გამომივა.
-რა ვუყო ამას? - დანანებით მიაჩერდა თავის ნამუშევარს, პირველს კი კმაყოფილს გაეღიმა.
-ძალიან ბევრი რამის სწავლა მოგიწევს სესილია. - წელზე მოხვია ხელები ქალს და ტუჩები ლოყაზე მიაწება. - როცა ასეთი ნამუშევარი მიგაქვს ფასიც უნდა დაადო. მიუტანდი, ნახავდნენ, ალბათ გამოიყენებდნენ კიდეც და შენ ჯილდოს ნიშნად სამუშაოდ აგიყვანდნენ. ასეთ ნამუშევრებში ათასობით ლარს, ზოგჯერ დოლარსაც ვიხდით სესილია, და შენ გინდა შენი ნაწვალები ასე უბრალოდ მისცე სხვას? ისე კარგად მოუფიქრებია მაგ პრო.ჭს.
-ამაზე არ მიფიქრია. - დამნაშავე ბავშვივით ჩაიბურტყუნა, პირველს კი გაეღიმა, ლოყებზე მოჭერილი თითებით თავი ააწევინა და ტუჩებზე აკოცა.
-კარგია რომ მითხარი. ნახევარი საათი გვაქვს დრო. - მაჯაზე დამაგრებულ საათს დახედა, შემდეგ კვლავ სესილიას გაუსწორა თვალი. - თუ მომცემ საშუალებას, დაგეხმარები.
-რას აპირებ?
-გავარკვევ ზუსტად რა დაჯდება შენი ნაგებობა, მერე მიხვალ გასაუბრებაზე წარუდგენ ამ ყველაფერს და ფასს შესთავაზებ სამუშაოს ნაცვლად. დიდ ზეწოლას იგრძნობ, მაგრამ თუ გაუძლებ სახლში დიდი ფულით დაბრუნდები.
-მთავაზობ რომ ჩემი პროექტი მივყიდო?
-სესილია, ეს ჯერ პირველია, დასაწყისია და მომავალში კიდევ ძალიან ბევრ უკეთეს კედლებს შექმნი.
-იქნებ არც არის ისეთი კარგი როგორსაც ამბობს და სხვას ამაზე უკეთესი ჰქონდეს.
-დამიჯერე პატარა, ძალიან ბევრი მაქვს ნანახი და ეს ბევრ სტაჟიანი არქიტექტორის შემოქმედებას სჯობია. შეხედე, რას ფიქრობ, მოგწონს?
-მგონი… ჰო, არ ვიცი… ლამაზია, საუცხოო და მიმზიდველი… - დაბნეულმა სწრაფად ჩაილაპარაკა, კონსტამტინემ კი ტელეფონი ამოიღო და მდივნის ნომერზე გადარეკა.
-ელენე შენობის სურათებს გამოგიგზავნი, დათოს დაურეკე და უთხარი რაც შეიძლება მალე გაარკვიოს ფასი. - დაბნეულობა შეატყო გოგოს ხმაზე და სწრაფად გაუთიშა, შემდეგ კი მაკეტის სურათები გაუგზავნა.
-მადლობა რომ მეხმარები.
-მაპატიე უფრო მალე რომ ვერ მოვახერხე დახმარება. - ოღნავ გაუღიმა, მერე კი შენობისკენ დახრილმა თავსაფარი ახადა და ოთახების განლაგება ყურადღებით შეათვალიერა.
-მართლა ძალიან ლამაზია. - იქვე უხერხულად ატუზულმა გოგომ ძლივს გაბედა სიტყვის თქმა და მათი ყურადღებაც მიიქცია.
-გაუაზრებლად ზედმეტად შემოვუშვი ჩვენს ცხოვრებაში. - სესილიას გასაგონად ჩაილაპარაკა მისკენ გადახრილმა, უცებ გასწორდა და ნინის ოდნავ გაუღიმა. ნაკანი მომღიმარი შესცქეროდა პორველს, მის გრძნობებს და ემოციებს ხვდებოდა, ნელ-ნელა კი მის ფიქრებსაც იგებდა.
-მადლობა.
*
საღამოს ოთხი საათი იყო სახლში დივანზე მწოლ ქალს თავზე რომ წამოადგა პირველი, ნახევრად მძინარეს ყელში აკოცა, მისი სურნელი დიდი რაოდენობით ჩაისუნთქა თვალებ მინაბულმა და სესილიაც გამოაფხიზლა.
-როდის მოხვედი? - ოდნავ გაიღიმა, თითები თმებში შეუცურა კაცს და ტუჩებზე აკოცა.
-ახლა. - იქვე ჩამოჯდა კონსტანტინე, თმები სახიდან გადაუწია ქალს და თმაზე ფერება განაგრძო, თან სახეს უთვალიერებდა. - რა ქნეს საბოლოოდ?
-დამირეკეს და ხვალ მისვლა მთხოვეს.
-ხომ გითხარი. - კმაყოფილმა კიდევ ერთხელ აკოცა.
-დაიღალე?
-ფიქრით უფრო დავიღალე ვიდრე საქმით.
-მოდი ჩემთან. - დივნის საზურგეს მაქსიმალურად მიეყრდნო და კონსტანტინეს დასაწოლი ადგილი გაუნთავისუფლა. პირველმა სწრაფად გაიხადა ფეხსაცმელი, პერანგის რამდენიმე ღილიც შეიხსნა მაჯებზე მოთავსებულ შესაკრავებთან ერთად და ნელა მიუწვა გვერდზე მომლოდინე ქალს. ორივე ხელი მოხვია, სახე კი მისი სახის გასწვრივ დადო. მაშინვე იგრძნი სახეზე წვრილი თითების შეხება და თვალებიც მიენაბა. - როგორ დაემშვიდობე ნინის?
-ვხვდები რომ გრძნობს ჩვეულებრივი გამვლელი არ ვარ რომელმაც გადაარჩინა და ვიცი ამ შეგრძნებას სხვა ფორმაში მიიღებს.
-ჰო ეგ მეც შევამჩნიე.
-მთელი გზა ჩუმად იყო, მაგრამ თვალს სულ ჩემსკენ აპარებდა… ჯანადა, ძალიან არასასიამოვნოა როცა შენი და როგორც ჩვეულებრივ კაცს ისე აღგიქვამს. - სახეზე ჩამოისვა ხელები, შემდეგ ცხვირი სესილიას თმაში მოათავსა და თვალები დახუჭა. - ზედმეტად სწრაფად ნვითარდება ყველაფერი. კიდევ კარგი იმ გამოსირებულს არ უჭირს ქალთან ურთიერთობა და იცის როგორ მოიქცეს იმ ბავშვთან, თორემ მერე მართლა არ ვიცი რას გავაკეთებდი.
-არ წავიდეთ მამაშენთან?
-არ ვიცი.
-წავიდეთ გთხოვ. - ქვევიდან ახედა, თან თითები სახეზე ჩამოატარა.
-ახლა არ გეზარება?
-არა. ადექი. - ფეხზე წამომდგარმა ხელები ჩაკიდა და ფეხზე წამოდგომა აიძულა პირველს. კონსტანტინეც მორჩილად გაჰყვა თავდახრილი კარებისკენ წასულს, ხმის ამოუღებლად, ჩუმად მისდევდა პატარა ბავშვივით, ფიქრობდა რომ ტყუილად მოუწევდა დიდი გზის გავლა და სესილიას ამოკვიატებას როგორ თანხმდებოდა თვითონაც უკვირდა. - მე დავჯდები საჭესთან. - სახლის კარების დაკეტვის შემდეგ მანქანას შემოუარა და მარცხენა კარები გამოაღო. კონსტანტინესაც არაფერი უთქვამს, ჯერ საჭესთან სწრაფად მოთავსებულ სესილიას შეხედა, რომელსაც მანქანა უკვე დაექოქა, შემდეგ იქვე მდგომ ლევანის გახედა, თავი დაუქნია და მანქანაში მოთავსდა.
-რატომ გინდა ასე წასვლა და მისი ნახვა. - ცოტა ხნის შიჩუმის შემდეგ ჰკითხა, თავი სესილიასკენ შეატრიალა საზურგეს მთლიანი სხეულით მიკრულმა და ქალის სახე მთლიანად შეათვალიერა.
-მამაჩემი ცოცხალი აღარ არის, ყველფერს დავთმობდი მისი სიცოცხლის სანაცვლოდ, მაგრამ სამწუხაროდ მათი უკან დაბრუნება არ შეგვიძლია. მცხეთისკენ მივდივართ ხო? - სწრაფად გადახედა გვერდზე მჯდომს, რომელიც მას მიშტერებოდა და მაშინვე გაეღიმა.
-ჰო.
-როდესაც მამაშენზე მომიყევი მისი პიროვნება ჩემს გონებაში წარმოვიდგინე და ძალიან მომინდა მისი გაცნობა. მე და შენ თითქმის ერთ სიტუაციაში ვართ, დედასთან ურთიერთობა არც შენ გაქვს და მინდა მამაშენთან გქონდეს სანამ ცოცხალი და ჯანმრთელია. შენ ყველაზე ახლო ის გყავს, ასე ერთმანეთისგან შორს ყოფნა ორივესთვის ცუდია. მარტო ხარ, გარშემო აღარავინ დაგრჩა და ეს ანაცრისფრებს ყველაფერს შენს გარშემო.
-მე შენ მყავხარ…
-ოჯახის წევრებს სხვა ადგილი უჭირავთ ჩვენს ცხოვრებაში კოსტა.
-არ ვიცი უნდა ვუთხრა თუ არა. - სახეზე ჩამოატარა თითები, ლოყაზე მიეფერა, შემდეგ თმა ყურს უკან გადაუწია.
-გული ეტკინება.
-ტყუილი არასდროს რჩება დამალული, ახლა თუ არა, ღრმა სიბერეში მაინც გაიგებს, შეიძლება სადმე შეხვდეს კიდეც, ან ვინმემ უთხრას. მის მოლოდინში მაინც არ გაატარებს დარჩენილ დროს.
-სამაგიეროდ სიყვარულით იცხოვრებს, ახლა რომ უთხრა ის სიყვარულიც გაქრება და შენსავით ნაცრისფერი გახდება.
-ვერ ვიტან სესილია, წარმოდგენ არ გაქვს რას ვგრძნობ რომ მახსენდება. - ზიზღი და სიძულვილი გაუკრთა ხმაში, ნაკანმაც მაშინვე შეხედა. - კიდევ ვერ ვიჯერებ. - სიმწრით გაიცინა, ხელები სახეზე ჩამოისვა, თან თვალები ერთმანეთს დააჭირა. - მე მიმატოვა და სხვას გაუჩინა შვილები, თანაც სამი. ბოღმა მახრჩობს, საკუთარი და-ძმის მშურს სესილია და ამ ყველფერს რომ ვგრძნობ ჩემი თავი მზიზღდება.
-ნორმალურია ეს გრძნობები…
-არ არის, არაფერი არ არის ნორმალური ჩემს ცხოვრებაში. არაფერია მიტოვების, უსიყვარულობის და ყველა სხვა დამპალი გრძნობის გარდა. ოჯახი არ მყავს, სახლი არ მაქვს სადაც შემეძლება გაქცეულმა თავი შეფარო. ყველას უგულო, ცივი და უგრძნობი ვგონივარ რადგან არასდროს არაფერი მეტყობა და ყველას ჰგონია რომ არავინ მჭირდება. ხშირად ჩემი თავი დაკარგული ბავშვი მგონია, რომელიც უღრან ტყეში სიცივისგან აკანკალებული დადის და დედას ეძახის. ის კი არსად ჩანს, არავინ არის ირგვლივ და მეც ნელ-ნელა მარტოსულობაში ვიძირები, იქ სადაც არაფერია მუქი ნაცრისფერის გარდა. რამდენი წლისაც არ უნდა ვიყოთ, დედას ვერავინ შეცვლის, დედა დედად რჩება როგორიც არ უნდა იყოს და ის გრძნობა რომ ისევ არსებობს ჩემში მისი რაღაც ნაწილი, მაბრაზებს და არასასიამოვნო შეგრძნებას მიტოვებს.
-იმაზე ბრაზობ რომ მისი ნახვა გინდა? - სწრაფად შეიმშრალა ცრემლები, რადგან გზას ვეღარ ხედავდა დაბინდული თვალების გამო, თან თვალებ დახუჭულ პირველს შეხედა. ხმას არ იღებდა კონსტანტინე და სესილიამაც უკვე იცოდა პასუხი. ხვდებოდა კაცს ამის აღიარება ხმამაღლა არ უნდოდა, რადგან გონებაშიც საკუთარ თავთან იბრძოდა ამ სურვილის გასაქრობად. - მე შენში იმაზე მეტ ფერს ვხედავ ვიდრე წარმოგიდგენია კოსტა.
-ეგ შენი ფერებია სესილია, შენ თუ გაქრები, ეს ფერებიც გაქრება.
-რატომ ფიქრობ რომ შეიძლება როდისმე დამკარგო? - წამით გახედა მდუმარედ მყოფ კაცს რომელმაც კიდევ ერთი კითხვა დაუტოვა უპასუხოდ და იქამდე არ ამოიღო ხმა სანამ გზის მიმართულების შეცვლა არ გახდა საჭირო. სიმღერის წყნარი ჰანგების თანხლებით მივდინენ მონასტრამდე, სადაც სრული სიმშვიდე გამეფებულიყო. რამდენიმე კაცი ირეოდა ეზოში და ამასაც შორიდან ხედავდა საჭესთან მჯდომი სესილია.
-აქ დამელოდე. - მანქანიდან სწრაფად გადავიდა, ერთ-ერთ ბერთან მივიდა და ზრდილობიანად მიესალმა უკვე რამდენჯერმე ნანახ კაცს. მანქანაში მჯდომი სესილია ირგვლივ ყველაფერს ათვალიერებდა, იქაურობით მოხიბლული გამწვანებულ გარემოს თვალს ვერ აშორებდა და დიდი სურვილი უჩნდებოდა ყველა ადგილის დათვალიერების. მალევე კვლავ კონსტანტინეს შეხედა, რომელიც მისკენ იყურებოდა ბერის მოლოდინში, ხელები მკერდზე დაეკრიფა და ოდნავ იღიმოდა. წინ გადაწეულმა სესილიამ მკლავები საჭეს შემოხვია, ტუჩები საკუთარ ხელს ჩამოადო და პირველს თვალებ გაბრწყინებული მიაჩერდა. მალევე შეტრიალდა პირველი მარჯვნივ და სესილიაც მიხვდა კედლის უკან მდგომი კაცი გაკვირვებულ პირველს სასიხარულო ამბავს ეუბნებოდა. მიხვდა მადლობა გადაუხადა მოფარებულ ადგილას მდგომს და მანქანისკენ დაიძრა. - აქ ქალებს არ უშვებენ, მაგრამ რადგან მამაჩემმა ამდენი ხნის შემდეგ მოინდომა შეხვედრა გამონაკლისი დაუშვეს ჩვენთვის. ხუთ წუთში შევალთ.
-ქალებს რატომ არ უშვებენ?
-დანახვისას რამე რომ არ გაიფიქრონ. - მშვიდად ჩაილაპარაკა თან შესასვლელ კარებს მიაშტერდა. ხმა რომ არ ამოიღო ნაკანმა წამსვე მას გახედა და თვალებ გაფართოვებული მთლიანად შეათვალიერა. - რა? ღრმა რწმენაში არიან, წლების მანძილზე დედის გარდა არავის ნახულობენ და რამე რომ გაიფიქრონ დღეებს ლოცვებში ატარებენ მოსანანიებლად.
-და მამაშენი?
-მამაჩემი ბერი არ არის და არც ჩემს ქალზე იფიქრებს რამეს. - თითქმის კოჭებამდე სიგრძის ატლასის ქვედაბოლოში და ყელიან ზედაში გამოწყობილი სესილია შეათვალიერა და მისი ჩაცმულობაც მერე შეამჩნია.
-რა იყო? მონასტერში შორტებით და ბრეტელებიანი მაისურით ხომ არ წამოვიდოდი. - თვალები აატრიალა კონსტანტინეს მომღიმარ სახეზე, თვითონაც გაეღიმა მტევანზე რომ აკოცა პირველმა, შემდეგ კი მანქანიდან გადავიდა და მასთან ერთად დაიძრა მონასტრის ეზოში შესასვლელი კარებისკენ. რამდენიმე წუთის წინ თითქმის გავსებული ეზო მთლიანად ცარიელი დახვდათ, შენობის ფანჯრებს მუქი ფარდები ფარავდა და გამეფებულ სიჩუმეს მხოლოდ მათი ნაბიჯების და მოჭიკჭიკე ჩიტების ხმა არღვევდა. თითები ახლართა სესილიას თითებში ერთ-ერთი კარების წინ მდგომმა, ნაკანს უდნავ გაუღიმა, მერე კი კარებიც გააღო და შიგნით შესული მაშინვე წააწყდა მამის ნაცრისფერ თვალებს, რომელშიც წამსვე სითბო ჩაგუბდა. ფეხზე წამოიმართა და მონატრებულ შვილს დიდი მკლავები განიერ ბეჭებზე შემოხვია. - გაიცანი, სესილია, მამაჩემი დავითი.
-სასიამოვნოა ბატონო დავით. - მომღიმარმა ხელი გაუწოდა გაღიმებულ კაცს.
-ჩემთვისაც, სესილია. - მტევანზე ნაზად ეამბორა, შემდეგ კვლავ შვილს შეხედა, თითები მხარზე მოუჭირა და სკამებისკენ ანიშნა. - დასხედით.
-როგორ ხარ? - მოპიდაპირედ მჯდომი შეცვლილი მამა წამებში შეათვალიერა. უცნაურად იღიმოდა, გვერდზე მჯდომ სესილიას თვალს არ აშორებდა, ხან კონსტანტინეს გამოხედავდა და შემდეგ კვლავ ნაკანს უბრუნდებოდა.
-ახლა უკეთ. აქ როგორ გაჩნდით?
-როდესაც თქვენზე მიამბო კონსტანტინემ, თქვენი გაცნობის სურვილმა მძლია და დიდი ხვეწნა-მუდარის შემდეგ მოვახერხე მისი წამოყვანა. ამ ბოლო დროს ზედმეტად მარტოსულად გრძნობს თავს და ახლა ყველაზე მეტად თქვენი ნახვა სჭირდება, მიუხედავად იმისა რომ ამას არასდროს აღიარებდა. - მომღიმარი დავითის სახიდან მზერა კონსტანტინეზე გადაიტანა, რომელიც გაბადრული უყურებდა, თან ყველაფრის მიუხედავად წარბები მაინც შეეკრა.
-მეგონა დიდიხნის მანძილზე აღარ მოვიდოდა.
-არც ვაპირებდი. - წყნარად ჩაილაპარაკა, თვალები კი დავითს გაუსწორა.
-ვოცოდი ადრე თუ გვიან ვიღაც აუცილებლად შეუყვარდებოდა და მეც ამ დღეს ველოდი. - შვილის არაფრის მთქმელ გამომეტყველებაზე ჩაიღიმა, უკვე ზეპირად იცოდა მისი ყველა ფიქრი და ისიც იცოდა ახლა იმ დროს ამ სიტყვების მოსმენისას შინაგანად ბრაზობდა. მასზე მიშტერებულ სესილიას შეხედა, მართლა ლამაზი იყო, თითქოს ეცნობოდა კიდეც მისი სახის მოყვანილობა და ნაკვთების ფორმა.
-უკაცრავად, რომ გიყურებთ ასე მგონია დიდი ხანია გიცნობთ და… რაღაცით მამაჩემსაც კი მახსენებთ…
-შემიძლია იგივე გითხრა, შენი გვარი თუ შეიძლება ქალბატონო?
-ნაკანი. - ოდნავ გაიღიმა თან მის ფეხზე მოთავსებულ კაცის ხელს თითები შემოხვია.
-ალექსანდრეს შვილი ხარ? - სასიამოვნოდ გაკვირვებული ჩანდა უფროსი პირველი, გაფართოვებულ თვალებში უყურებდა ქალს და ახლა ზუსტად ყველა მის ნაკვთს წარმოიდგენდა გონებაში.
-დიახ.
-ძალიან გავხარ, ახლა რომ გხედავდეს სიამაყით აივსებოდა.
-იცნობდით?
-ოთხი წლით დიდი ვიყავი მასზე, სოფელში ერთად ვატარებდით ზაფხულს, მდინარეზე ჩვენ დაგვყვებოდა, ბებიაშენ მარუსას ძლივს ვარწმუნებდით რომ გამოეშვა.
-მარუსა?
-შენ ჯერ დაბადებული არ იყავი ავარიაში
რომ დაიღუპნენ, მარუსა და ბუბა. ბუბა ნაკანი ყველაზე კარგი კაცი იყო ვისაც კი ვიცნობდი და მამაშენიც მას დაემსგავსა. მათი გარდაცვალების შემდეგ მარტოსულად გრძნობდა თავს, გვერდში ვედექით მეც და სხვა დანარჩენებიც. კონსტანტინე ძალიან უყვარდა, იშვიათად მოდიოდა ჩვენთან და იმ დროსაც პატარა კოსტას უთმობდა. - მომღიმარმა შეხედა ჯერ სესილიას, შემდეგ წინ მჯდომ გაოცებულ შვილს.
-მე არაფერი მახსოვს.
-შენ ბევრი რამ არ გახსოვს.
-მერე რა მოხდა? - დაინტერესებულმა მამა-შვილის საუბარში გაჩენილი დაძაბულობა წამებში გაფანტა და კიდევ უფრო დიდი ყურადღება მიაბყრო პირველს.
-მერე შენზე გაიგო, არც უფიქრია ისე მიიღო გადაწყვეტილება და სიცოცხლის უფლება მოგცა. გუშინდელივით მახსოვს შენი დაბადება, მაშინ საქმეზე შევხვდი, ვსაუბრობდით რომ დაურეკეს და ორივე საავადმყოფოში გამოვვარდით. ეკას არც დაუჭერიხარ, დაბადების თანავე ალემ აგიყვანა ხელში, შენც მაშინვე გაჩუმდი. შენ გახდი მისთვის ყველაფერი და ყველაფერს აკეთებდა შენთვის... კონსტანტინე რომ დაიბადა პირველად და უკანასკნელად სწორედ მაშინ იტირა, მას შემდეგ რაც არ უნდა მოსვლოდა არასდროს ტიროდა. ზოგჯერ მეგონა მართლა ვერ გრძნობდა.
-ჩემთვის უმნიშვნელო საკითხებზე რეაქციას ძალით ვერ გამოვხატავ. - ურეაქციოდ ჩაილაპარაკა, თან თითები მაგიდის ზედაპირზე აათამაშა.
-ბევრი რამ ყოფილა შენთვის უმნიშვნელო.
-რომელ მათგანზე საუბრობ, გააჩნია. - თავისნაირ თვალებში უყურებდა, თითქოს იწვევდა თავისი გამოხედვით და აიძულებდა ეღიარებინა რომ თავის ყოფილ ცოლზე ფიქრობდა.
-დედამისი რომ წავიდა ხმა არ ამოუღია და მას შემდეგ აღარც უხსენებია.
-შენ ახსენებდი სამაგიეროდ მამა, ახლაც ახსენებ და რატომ ვერ ვხვდები. არ შეგიძლია უბრალოდ დაივიწყო? რამდენი წელი გავიდა. უბრალოდ შეწყვიტე იმაზე ფიქრი რომ როდისმე დაბრუნდება. 24 წელი. შენი აზრით ამ წლების მანძილზე მარტო იქნებოდა? ეყოლება ქმარიც, შვილებიც და შეიძლება შვილიშვილებიც. რის, ან ვის გამო გაატარე ცხოვრება მარტომ? ქალის გამო რომელსაც ფეხებზე კი.დიხარ, შენც და შენი შვილიც? თუ ასე ძალინ გიყვარდა ამდგარიყავი და მოგეძებნა. გეყოფა, დავამთავროთ ერთხელ და სამუდამოდ ეს თემა! მე დედა არ მყავს, დიდი ხნის წინ მოკვდა ჩემთვის. გაიაზრე ის რომ არ უყვარდი, არ უყვარხარ და არც ეყვარები. ჩემთან კი მეორედ აღარ ახსენო ეგ ქალი. - ბრაზ მოწოლილმა ძლივს გააკონტროლა ტონი, მკლავზე მოჭერილ სესილიას თითებს გრძნობდა, მაგრამ მასზე დიდად ვერ მოქმედებდა.
-მეგონა მაშინ მაინც გაიგებდი, როდესაც ვინმე შეგიყვარდებოდა, მაგრამ ახლა უარესად აურიე.
-არავინ იცის რა მოხდება. ჰო, შეიძლება სესილიაც წავიდეს ერთ დღეს, მაგრამ მისი ეს გადაწყვეტილება ჩემი ქცევიდან იქნება გამომდინარე. წავა თუ ვატკენ, იმდენად რომ ჩემგან შორს ყოფნა მოუნდება, და არა მაშინ როცა მისი ბედნიერებისთვის ყველაფერს გავაკეთებ. იმ ქალმა კი მაშინ მიგატოვა, როდესაც მის გაბედნიერებას ცდილობდი. ესაა განსხვავება მამა.
-კარგი, აღარ გვინდა ამ თემაზე საუბარი.
-დაბრუნდი, დაუბრუნდი ჩვეულ ცხოვრებას, გაიცანი ვინმე და გაატარე დარჩენილი ცხოვრება მშვიდად. იფიქრე მაინც ამაზე.
-რაღაც იცი და არ მეუბნები. - კონსტანტინესავით დააწვრილა ნაცრისფერი თვალები, წამით შეამჩნია როგორ გაკრთა ბრაზის სხივი შვილის თვალებში და გულში უცნაური ჩხვლეტა იგრძნო. - იპოვნე არა?
-არა, მე ის არასდროს მომიძებნია, არ მინახავს და იმედი მაქვს არც არასდროს შევხვდები. არც შენ გირჩევ მის მოძებნას და ნახვას.
-მითხარი!
-მამა! სათქმელი არაფერია და უკვე ვთქვი რომ მასზე საუბარი აღარასდროს არ მსურდა!
-რა გაიგე ასეთი?
-არ მინდა გული გეტკინოს, ამიტომ უბრალოდ დაივიწყე, ისე გააგრძელე ცხოვრება თითქოს დიდი ხნის წინ გარდაიცვალა.
-მე მამაშენი ვარ და უნდა მითხრა, გული მეტკინება თუ სხვა რამ, მაგას მე მივხედავ. გელოდები! - წარბშეკრულს თვალებში ჩააშტერდა, ხედავდა შინაგანად როგორი აფორიაქებული იყო, რამხელა ბრაზს და სიძულვილს გრძნობდა. ზიზღიც კი გაკრთა მის ცივ თვალებში. ერთ ადგილას იჯდა და ირგვლივ ყველაფერს ნაცრისფერ ფერში ითრევდა. თითქოს სიცივისგან გააკანკალა კიდეც და კანიც დაეხორკლა. დაძაბულობა ჩამოწვა, ვეღარც სუნთქავდა მის მოლოდინში წინ მჯდომი კაცი, უკვე იცოდა რასაც ეტყოდა, მაგრამ დაჯერება არ უნდოდა.
-ქმარი და სამი შვილი ჰყავს. ორი ბიჭი, ერთი გოგო. ყველაზე დიდი 22 წლის არის. - შვილის პირიდან ამომავალი სიტყვების გაგონებისას გულის არეში უდიდესი ტკივილი იგრძნო, იმდენად დიდი რომ ხელი მთელი ძალით მიიჭირა. - მამა...
-კარგად ვარ. - ხელის აწევით გააჩერა შვილი, ჰაერი გაჭირვებით ჩაისუნთქა და კონსტანტინეს ხელი მხარზე დაარტყა. - წადით.
-დაფიქრდი მამა, კარგად დაფიქრდი და მერე ვილაპარაკოთ. - მომთხოვნი ტონით ჩაილაპარაკა ბოლო წინანადადება, ფეხზე წამოდგა და არც დამშვიდობებია უკან მოუხედავად დაიძრა გასასვლელისკენ, სახეზე კმაყოფილება ეხატა, რადგან იცოდა მალე შეხვებობა მამამისს, მაგრამ მის სახეს ვერავინ ხედავდა.
-სიმართლეს ამბობს? - იქვე მჯდომ თვალებ ამღვრეულ სესილიას შეხედა, ნაკანმა კი უბრალოდ ხელი ჩაკიდა, მისკენ გადაიხარა და ხმადაბლა ჩაილაპარაკა.
-ჩვენ, ქალებს თუ გვიყვარს, საყვარელ მამაკაცს არასდროს მივატოვებთ, მითუმეტეს მისგან არსებულ შვილს. ის ქალი თქვენი სიყვარულის ღირსი არ არის, თქვენ უფრო მეტს იმსახურებთ, ძალიან დიდ სიყვარულს, სითბოს და ბედნიერებას. კონსტანტინემ ყოველთვის იცის რასაც ამბობს, შეიძლება უხეშად გამოუვიდეს, მაგრამ შედეგს მაინც აღწევს. სიმართლე ყოველთვის მწარეა, მას კი სიმართლის ლაპარაკი უყვარს. შეხვედრამდე ბატონო დავით. - თითები ოდნავ მოუჭირა, თბილად გაუღიმა და კონსტანტინეს უკან აედევნა. მანქანასთან იდგა პირველი, ტელეფონზე საუბრობდა, თან იქაურობას ათვალიერებდა.
-კარგი, მადლობა ელენე… დაჯდები? - ტელეფონი როგორც კი გათიშა სესილიას შეხედა.
-სად მივდივართ? - კარები გამოაღო მომღიმარმა, შიგნით ჩაჯდა და წამებში გვერდზე მოთავსებულს გადახედა.
-სასტუმროში, არ მინდა ღამე ვიაროთ, თან რამდენიმე დღე დავრჩებით და ცოტას დავისვენებ. - ხელი სესილიას ფეხზე მოათავსა, თავი საზურგეს მიადო და გზას ისე გახედა. არაფერს ამბობდა პირველი, სესილიასაც არ უნდოდა ფიქრებში წასული კაცის შეწუხება და მუსიკის ჰანგებს საჭეზე მოთავსებულ თითებს აყოლებდა, ხშირად გრძნობდა ფეხზე ოდნავ მოჭერას და ინსტიქტირად ეღიმებოდა.
-ვფიქრობ მამაშენის მსგავსი ხასიათი გაქვს. - ცოტა ხნის სიჩუმის შემდეგ ფიქრებიდან გამოიყვანა პირველი, წარბ აწეულმა გადახედა ქალს, მთლიანად შეათვალიერა წამებში, ოდნავ გაიღიმა და კვლავ გზას გახედა.
-ამბობენ რომ ხასიათებით პაპას ვგავარ, მამაჩემის მამას. მე არ მახსოვს, ორო წლის ვიყავი რომ დაიღუპა. სიმსიმნე ჰქონდა ყელში. ხშირად მჯდარა ბებიაჩემი ჩემს წინ, ჩუმად მიყურებდა, მერე თვალებ ამღვრეული თავს გააქნევდა, ხელს ჩაიქნევდა ხოლმე, მომიახლოვდებოდა, მერე კი შემაწუხელბად აგრძელებდა მოფერებას და კოცნას. ვერ ვიტანდი ზედმეტ სიახლოვეს და არც არავის ვიკარებდი, მაგ დროს იცოდა პაპაჩემის გახსენება, ამბობდა ზუსტად მისნაირი ცივი, უხასიათო და უჟმური ხარ, უჯიშოო. ვიცოდი ბებო გურიიდან იყო, ვაბრაზებდი უჯიშო მე კი არა შენ ხარ, შემოგვეპარე სვან კაცებსთქო. ცოტა რომ წამოვიზარდე დავცინოდი ასეთი სიმპატიური, მთა კაცი სოფლიდან ჩამუსლმა ქალმა როგორ დაკერეთქო და სულ გიჟდებოდა. ასაკში რომ შევიდა მძიმედ იყო, მეუბნებოდა ჩემი ყველაზე დიდი სადარდებელი შენ ხარ ბებია, შენი სერი ფერებითო. მითხრა პირველები რამდენად ცივებიც ხართ, იმდენად დიდი სიყვარული შეგიძლიათო და მგონი მართალიც იყო. მამაჩემი სხვანაირი კაცია, უფრო ბებოს გავს, პაპაჩემის ხასიათი კი სურათებშიც კარგად ჩანს.
-გენებში გაქვთ ანუ. - სიცილით შეხედა მოსმენილით ნასიამოვნებმა. უნდოდა უფრო მეტი გაეგო კონსტანტინეს ბავშვობაზე, ყველა დეტალი სცოდნოდა, მაგრამ იშვიათად ანებივრებდა პირველი თავისი ისტორიებით.
-შეიძლება, და რა? - წარბები ასწია, სესილიას დაბნეულ სახეზე კი ოდნავ გაიღიმა. - საერთოდ არ ვიქნები წინააღმდეგი ჩემს გოგოს თუ ჩემნაირი ხასიათი ექნება.
-გოგოს? - როგორც კი წარმოიდგინა კონსტანტინეს მსგავსი კიდევ ერთი ადამიანი, გული უცნაურად შეუთამაშდა, იგრძნო თბილმა ტალღამ როგორ დაუარა სხეულში და სასიამოვნოდ გააჟრჟოლა.
-რამე პრობლემაა?
-შენნაირ გოგოს არავინ მოიყვანს ცოლად და შინაბერა დარჩება. ბიჭი კიდევ, უცნაურობით, ამ ცივი გამომეტყველებით და განსხვავებული ქარიზმით მოხიბლავს გოგოებს, თან ქალებს მოგვწონს ასეთი ტიპის კაცები, მაგრამ გოგო… რა? - მომღიმარ კონსტანტინეს გაუსწორა წამით თვალი, თითები საჭეს კიდევ უფრო მჭიდროდ შემოხვია და ლოყებიც აუხურდა. - შენმა ქცევამ, მანერებმა და უემოციო გამომეტყველებამ მიმიზიდა პირველად… ნუ მიყურებ ეგრე.
-ჩვეულებრივ გიყურებ სესილია.
-მაინც მთლიანი სახე მიხურს. - ფეხებს შორის სიმხურვალე იგრძნო კაცმა თითები მაღლა რომ ააცურა და ოდნავ მოუჭირა, ნერწყვი მძიმედ გადაყლაპა, გონება გაეფანტა და დაბნეულმა დაიწყო თვალების ცეცება გზაზე. - კოსტა, საშიშია, მანქანის ტარებაში დიდად არ გამოვირჩევი და… - წინიდამ მომავალი სინათლე რომ დაინახა უფრო დაიბნა და საჭე საგრძნობლად გადასწია მარჯვენა მხარეს.
-კარგი, კარგი. - მომღიმარმა მოაშორა ხელი, სესიალიაც დამშვიდდა და ჰაერის ჩასასუნთქად ფანჯარას ჩაუწია.
მალე მივიდნენ ერთ-ერთ ძვირად ღირებულ სასტუმროში, პირველის სახელზე დაჯავშნილი ნომრის გასაღებიც აიღეს და ნომრისკენ დაიძრნენ, მანამდე სავახშმოდ რამდენიმე კერძის შეკვეთა მოასწრო კონსტანტინემ და ნომერში ასული პირდაპირ სააბაზანოსკენ დაიძრა. აბაზანაში კედელზე ხელის გულებით მიყრდნობილს თავი ცხელი წყლის ჭავილისთვის შეეშვირა, განვლილ დღეს იხსენებდა თავ ატკიებული და ჯერ კიდევ ვერ იაზრებდა მომხდარს. მამა ნახა, რომელიც თვეების მანძილზე არ შეხმიანებია, ისე შეხვდა თითქოს ერთი კვირის უნახავი ჰყავდა, არადა გულში მაინც გრძნობდა მონატრებას, ენატრებოდა ის დრო როცა მარიტა ცოცხალი ჰყავდა და თავისი ლაღი ღიმილით უემოციო ძმას და საყვარელ მამას ყოველ დღეს უფერადებდა. ახლა ყველაფერთან ერთად წლების მანძილზე არსებული სიყვარულიც გაუცამტვერა საკუთარ მამას და მისი ჩამქვრალი თვალები რომ ახსენდებოდა დანაშაულის გრძნობას განიცდიდა. მხარზე თითების შეხება რომ იგრძნო ოდნავ მიატრიალა თავი გვერდზე, არ შეუხედავს ქალისთვის, მაგრამ თვალი მოჰკრა მის შიშველ სხეულს, ორივე ხელი მოაშორა გედელს, სესილიასკენ მთლიანი ტანით შებრუნდა და მწვანე თვალებში ჩააშტერდა.
-თავს ნუ იდანაშაულებ კოსტა, ადრე თუ გვიან მაინც გაიგებდა. - მკერდზე ჩამოატარა წვრილი თითები, შემდეგ კვლავ ზევით აუყვა და ბეჭებზე გადავიდა. - რამდენი გადაიტანე შენი ცხოვრების მანძილზე, მაინც ასე როგორ დგახარ. - ჩურჩულით ჩაილაპარაკა, ქვევიდან ახედა კაცს და სველი წამწამების ქვეშ ამღვრეულ თვალებსაც წააწყდა. გული შეეკუმშა, იგრძნო ის რასაც იმ დროს გრძნობდა პირველი და სუნთქვა შეეკრა. ვერ აიტანა, ვერც გაუძლო და მისი თვალის ჯებირებიც დატოვეს ცრემლებმა. არ უნდოდა სტკენოდა, არ უნდოდა ასეთ მდგომარეობაში ყოფილიყო მისი საყვარელი კაცი. იმ დროს ისეთი დაპატარავებული, ისეთი უსუსური ეჩვენებოდა. მთელი ძალით შემოხვია ხელები წელზე, სახე მის ყელში ჩარგო და იქვე ნაზად მიაწება ტუჩები. - აქ ვარ, შენთან ვიქნები რაც არ უნდა მოხდეს და ვეცდები დაგეხმარო როცა ჩემი გვერდში დგომა დაგჭირდება. - ათრთოლებული ტუჩებით ჩუმად საუბრობდა, მისი ნაზი ხმა სასიამოვნოდ ჩაესმოდა კაცს ყურში, გული უჩქარდებოდა და ცხვირშიც მისი გამაბრუებელი სურნელი უძვრებოდა. ნელა წაიღო აკანკალებული ხელი მისი თმისკენ, ნელა გადაუსვა თავზე და საფეთქელზე ფრთხილად აკოცა. - მიყვარხარ კონსტანტინე და ვიცი ყველაფერი კარგად იქნება.
-მადლობა. მადლობა რომ ჩემთან ხარ, ჩემი ხარ, და გიყვარვარ. ვერც კი წარმოიდგენ რამდენს ნიშნავს ეს ყველაფერი და თვითონ შენ ჩემთვის სესილია. - კიდევ ერთხელ აკოცა საფეთქელზე, შემდეგ შუბლზე. თავი ააწევინა და ორივე თვალზე ნაზად ეამბორა. ბოლოს ქალის მთრთოლვარე ტუჩებს შეეხო და ტანში დავლილი ჟრუანტელის შეგრძნებისას თვალები ერთმანეს მაგრად დააჭირა, შუბლით შუბლზე დაეყრდნო და ლოყებზე ცერა თითებით მიეფერა.
-გავიდეთ. - თითები შემოხვია კაცის მტევნებს და ორივე ხელის გულზე აკოცა, მწვანე თვალები შეანათა ქვევიდან და აიძულა წყალს მოშორებოდა.
-სესილია.
-მალე საჭმელს მოიტანენ. - თვითონ შეუმშრალა სხეული, შემდეგ იქვე დაკეცილი თეთრი ხალათი გაშალა და ჩაცმაში დაეხმარა. - მიყვარხარ. - ტუჩებზე მოწყვეტით აკოცა და ხალათის მოცმის შემდეგ საძინებელში გავიდა. მალე კარზეც გაისმა ხმა, გასასვლელისკენ დაძრული სესილია კარებში გააჩერა პირველმა, აბაზანაში შესვლა აიძულა, კარი კი თვითონ გააღო. მომსახურე პერსონალის მიერ შიგნით შეტანილი კერძები იქვე მაგიდაზე მოათავსებინა კაცს, თვითონ საკუთარი მოსასხამის ჯიბეში დაიწყო საკუთარი საფულის ძებნა, ნაპოვნი ას ლარიანი გაუწოდა და მადლობებით დაემშვიდობა გახარებულ კაცს. იქვე სავარძელზე მოთავსდა, ნაკანიც მაშინვე გამოვიდა და ხმის ამოუღებლდ მიუჯდა მაგიდას. არაფერი უთქვამთ, თითქოს მადაც არ ჰქონდათ მთელი დღის უჭმელებს, მაგრამ გემრიელი კერძების დაგემოვნებას მაინც შეუდგნენ. ბოლოს ფეხზე წამომდგარი პირველი აივანზე გასასვლელ კარს მიაუახლოვდა, ოდნავ გვერდზე გასწია და სიგარეტის კოლოფიდან ამოღებულ ღერს ცეცხლი მოუკიდა. დიდი ნაფაზი გამოქაჩა ჩაფიქრებულმა, რამდენიმე წამით ფილტვებში გაჩერების შემდეგ კვამლი გარეთ გაუშვა, ბოლოს ნახევრად ჩამწვარი სიგარეტი გარეთ იატაკს დაასრისა და უკვე ჩამქვრალი ნაგვის ურნაში მოათავსა. ხალათის შესაკრავი ნელა შეიხსნა, თან დინჯი ნაბიჯებით დაიძრა საწოლისკენ, საცვლის ამარა შეწვა თხელი საბნის ქვეშ, სესილიასკენ გადაბრუნებულმა წელზე მოხვია ქალს ხელი და ისიც წამსვე მოექცა საყვარელი კაცის მკლავებში. სახე კონსტანტინეს მკერდზე მოათავსა და მის სურნელში ჩაფლულმა პირველის გულის ცემას დაუგდო ყური. მთელი სხეულით გრძნობდა მის ფორიაქს, არაფერი ეტყობოდა მაგრამ გრძნობდა ამ ყველაფერს როგორ განიცდიდა ერთი შეხედვით მშვიდი და უგრძნობი კაცი. გრძნობდა როგორ უყვარდა, ყოველ ჯერზე ამის გააზრებისას კი სხეულში ჟრუანტელი უვლიდა.
***
-გირეკავენ. - აწკრიალებული ტელეფონი მიუტანა ქეთიმ სასადილო ოთახში გაშლილ მაგიდასთან მჯდომ სესილიას და ნაკანმაც უცებ გამოართვა.
-მადლობა… ჰოუ. - ჩვეული ტონით უპასუხა მეგობრის ზარს, მაგრამ კაცის ხმის გაგებისას მაშინვე დაიბნა, რაც მის გვერდზე მჯდომ კონსტანტინეს არ გამოჰპარვია. დანა-ჩანგალი თეფშზე ნელა დაალაგა, თითები ერთმანეთში ახლართა და ზედ ნიკაპით დაყრდნობილი დააკვირდა აღელვებულ სესილიას. - მარტო არ ვარ… - თვალი პირველისკენ გააპარა, წამსვე მიხვდა რომ ყველა ემოცია ზედ ეწერა და მოუწევდა კონსტანტინესთვის ამ ყველაფრის გამომწვევი მიზეზის ახსნა. - სახლში ხარ?.. კარგი, მოვალ მალე. - როგორც კი თქვა მაშინვე გაწყვიტა ზარი, სასწრაფოდ ფეხზე წამოდგა და იქიდან გასვლა დააპირა, მაგრამ მაჯაში ჩავლებულმა თითებმა შორს არ გაუშვეს.
-სად მიდიხარ?
-ლილიანთან.
-რა მოხდა? - თვალებ მოჭუტული შესცქეროდა დაბნეულს, მთლიანი სხეულით გრძნობდა მის მღელვარებას, რომელსაც წამებში შეებყრო ნაკანი და კონსტანტინეც ხვდებოდა რაღაც კარგად არ მიდიოდა.
-ვჭირდები.
-ჰოო? - წარბ აწეულმა ოდნავ ჩაიღიმა.
-გეკითხები ხოლმე რატომ მიდიხარ ანდროსთან? - იცოდა გააბრაზებდა, ნერვებს მოუშლიდა ისედაც განვლილი დრეების მანძილზე აღელვებულ კაცს, მაგრამ სხვა გამოსავალი არ ჰქონდა. რაც შეიძლება მალე უნდა დაეღწია თავი იქაურობიდან.
-სესილია. - თავი ჩახარა, თან ჩაიცინა მის მცდელობაზე. სწრაფად მიხვდა ნაკანის სიტყვების მიზეზს როგორც კი ამღვრეული თვალები და მისი გამომეტყველება დაინახა, რომლითაც ბოდიშს უხდიდა და სთხოვდა იქიდან გაეშვა. - რომ მოხვალ აუცილებლად ვილაპარაკებთ. - მტევანზე აკოცა, სესილიასაც წამსვე გაუელვა გონებაში ფიქრმა რომ კონსტანტინე ყველაფერს მიუხვდა და დამშვიდებულმა მკლავები ყელზე მოხვია.
-მიყვარხარ. - ლოყაზე აკოცა, რამდენიმე წამით ჩახედა თვალებში, შემდეგ გასწორებული იქვე ჩუმად მჯდომ დავითს დაემშვიდობა, რომელიც წინა დღეს დაბრუნებულიყო თბილისში. საძინებლისკენ დაიძრა და სწრაფად მომზადების შემდეგ სახლიც დატოვა. ტაქსში მჯდომი ნერვიულად აწვალებდა თითებს, თვეების მანძილზე უნახავი ძმის სანახავად ფსიქოლოგიურად ემზადებოდა, თანაც აშკარა იყო კონსტანტინეზე ყველაფერი იცოდა და წარმოდგენა არ ჰქონდა რა უნდა ეთქვა მისთვის. - აქ გამიჩერეთ. - ტაქსის მძღოლს მოულოდნელად უთხრა და დაბნეულმა მძღოლმაც სწრაფად დაამუხრუჭა. ფულის მიცემის თანავე გადავიდა მანქანიდან, ისე რომ ხურდაც არ გამოურთმევია კაცისთვის და კორპუსისკენ სწრაფი ნაბიჯებით დაიძრა. კიბეები ჩქარა აიარა, ბოლოს კი სახლის კართან გაჩერდა, სწრაფად სუნთქავდა, რკინის ზედაპირს მისჩერებოდა და უკვე აღარ იცოდა შესულიყო თუ არა. ბოლოს ზარიც დარეკა და რამდენიმე წამში ლილიანის სახეც გამოჩნდა. - აქ არის?
-მისაღებშია. - შეცვლილი ხმით უთხრა სხეულზე მიკრულ ნაკანს, მერე კი ნელა მოშორდა და თავით მისაღებისკენ ანიშნა. შიგნით შესული სრულიად შეცვლილ ძმას წააწყდა, არაფერი იყო დარჩენილი ძველი გიორგიგან. მკაცრი გამომეტყველება აჰკვროდა, შავი თვალებით უცნაურად შესცქეროდა და სესილიას სხეულში არასასიამოვნო, შიშის გრძნობას აღძრავდა. - გიო. - თვალებ ამღვრეულმა ჩაილაპარაკა სითბოთი გაჟღენთილი ხმით, კაცსაც უცებ შეეცვალა გამომეტყველება, სახეზე სინათლე გადაეკრა და ფიქრებიდან გამორკვეული ფეხზე წამოდგა ხელებ გაშლილი.
-მოდი პატარა. - ოდნავ გაიღიმა და სესილიაც მაშინვე აეკრა სხეულზე. ცხვირი მის ყელში ჩაერგო და ნაცნობ, განსხვავებულ სურნლეს ხარბად ისუნთქავდა. ბოლოს მაინც მოშორდა, სავარძელში ჩაეშვა და ნაკანსაც ანიშნა იქვე დამჯდარიყო.
-როდის ჩამოხვედი.
-ერთი საათის წინ. ვიფიქრე მოვიდოდი, სურპრიზს გაგიკეთებდი, მაგრამ არ დამხვდი.
-მატყუებ. ისედაც იცოდი სახლში რომ არ ვიყავი. მიდი, გელოდები, მითხარი რაც გინდა. - თვალები აატრიალა ძმის პასუხზე, ფეხი ფეხზე გადაიდო, მკლავები სავარძლის სახელურებზე დაალაგა და საშიშად მოელვარე შავ თვალებში მიაშტერდა ძმას. არ იცოდა საიდან მოსდიოდა ამხელა გამბედაობა ასე რომ ესაუბრა გიორგისთან, მაგრამ რაღაც აღუწერ ძალას გრძნობდა როცა საქმე კონსტანტინეს ეხებოდა.
-არ მეგონა ასე თუ დაიმცირებდა თავს ჩემი და და ვიღაცის საყვარელი გახდებოდა. - შეცვლილი გამომეტყველებით ჩაილაპარაკა, თან სესილია მთლიანად შეათვალიერა. მაშინვე აენთო თვალები ნაკანს, გულში რაღაც მტკივნეულად ჩასწყდა მისგან წამოსული სიტყვების გაგონებისას, წამით სიბრალულიც იგრძნო მის მიმართ, სიძულვილი გარდაქმლი ძმის ყურებისას, წყენაც იგრძნო როდესაც გიორგის თვალებში რამდენიმე წამით გამკრათალი ზიზღის შეგრძნება დაინახა. გაშეშებული სავარძლის სახელურებს ძლიერად უჭერდა თითებს და დაჯერება არ უნდოდა რომ ეს სიტყვები მისგან ესმოდა.
-თუ ამის სათქმელად ჩამოხვედი, შეგიძლია უკანმოუხედავად წახვიდე აქედან და ჩემი ცხოვრებიდან! არავის მივცემ უფლებას ვინმეს საყვარელი დამიძახოს! აღარასდროს გაბედო ჩემთან ასეთი ტონით და სიტყვებით საუბარი! შენ არაფერი იცი ჩემი და ჩემი საყვარელი კაცის გრძნობების, ან ურთიერთობის შესახებ! არ გაქვს უფლება თვეების შემდეგ მოხვიდე ჩემთან და ასეთი ტონით, ასეთი გამომეტყველებით დაჯდე ჩემს წინ!
-შეუცვლიხარ. - ცინიკურად ჩაიცინა დის სიტყვების მოსმენისას, ასეთი სესილია არასდროს ენახა, უფრო ძლიერი ჩანდა იმ გოგოსთან შედარებით რომელიც დატოვა. - გგონია უყვარხარ?
-მე ვიცი რასაც გრძნობს ჩემს მიმართ და სხვა დანარჩენს აზრი არ აქვს. მე მას ყველაზე კარგად ვიცნობ, ყველა მისი ქცევით ვხვდები რას გრძნობს, ან რას განიცდის და საერთოდ არ მჭირდება მისი ნათქვამი მიყვარხარ. შენ არ იცი და ვერც გაიგებ რას ვგრძნობ ახლა, რადგან არ შეგიძლია ადამიანის შეყვარება. მიყვარხარ, მაგრამ არ მოგცემ უფლებას საზღვრები გადაკვეთო და ჩემს ცხოვრებაში ღრმად შემოიჭრა. - უკვე ფეხზე იდგა და ზევიდან დასცქეროდა თვალებ ანთებული მშვიდად მჯდომს და იქაურობიდან გაქცევის სურვილი ჰკლავდა.
-შენ წარმოდგენა არ გაქვს ვინ არის კონსტანტინე პირველი სესილია, თორემ ასე არ ისაუბრებდი. გგონია იცნობ, მაგრამ არაფერი იცი მის შესახებს. ქალები გულუბრყვილო არსებები ხართ, ერთი-ორჯერ გაგიღიმებთ, თბილ სიტყვებს გეტყვით და მაშინვე თავს კარგავთ. ვერ ხვდები რომ გიყენებს, შენი საშუალებით ცდილობს ჩემამდე მოსვლას, შენ კი ფიქრობ რომ შენს მიმართ დიდი გრძნობები ამოძრავებს კაცს რომელსაც გრძნობები საერთოდ არ გააჩნია.
-რას ბოდავ საერთოდ?! - უკვე ყვირილზე გადასულმა ხელები ჰაერში აიქნია, გიორგი კი კმაყოფილი შესცქეროდა წყობიდან გამოსულ ქალს. - რატომ ჩამოხვედი? რა გინდა გიორგი?! არ შეიძლება ცხოვრებაში ერთხელ მაინც ვიყო ბედნიერი?!
-ის შენ გატკენს სესი, თანაც ისე რომ სიცოცხლის სურვილი გაგიქრება. ამიტომ ვარ აქ რომ იქამდე მოგაშორო სანამ ღრმად შეტოპავ.
-არც კი იცი რას ლაპარაკობ. - თვალებ ამღვრეული უკან დგამდა ნაბიჯებს, გიორგი კი მას უახლოვდებოდა.
-კონსტანტინეს მე ვჭირდები და მაგიტომ დაგიახლოვდა სესილია. უნდა შენიდან მოვიდეს ჩემმამდე, დარწმუნებული ვარ ახლაც ვინმე თავისი კაცი გამოგაყოლა.
-შენი არ მჯერა.
-კონსტანტინე მკვლელია, ჩემი ორი მეგობარი ისე მოკლა წარბიც არ შეურხევია. ახლა მე მეძებს და შენ გიყენებს ჩემთან მოსაღწევად.
-შენი არ მჯერა! - ატირებულმა სახეზე აიფარა ხელები, უკვე სუნთქვა უჭირდა, აღარ უნდოდა მისი მოსმენა, გული სწრაფად უცემდა და კონსტანტინეს სიტყვები უტრიალებდა გონებაში, სადაც ეუბნებოდა რომ არავის ნათქვამი არ დაეჯერებინა სანამ მას არ დაელაპარაკებოდა.
-პატარა, დაფიქრდი, რატომ მოგატყუებ და დაგიშლი ბედნიერებას. პირიქით, არ მინდა რომ დაიტანჯო და ამიტომ გეუბნები ამ ყველაფერს. - მისი სახე ხელებში მოიქცია და სველ მწვანე თვალებში ჩახედა.
-სიმართლე რომც იყოს, არ მაინტერესებს! ჩემთვის მთავარი კონსტანტინეს ჩემდამინ არსებული გრძნობებია. შენ არაფერი იცი და ის რასაც მე მის თვალებში ვხედავ, ყალბი ვერ იქნება. მიყვარს და არ ვაპირებ დაშორებას შენი მოყოლილი ზღაპრების გამო. - ხელის ზურგები მაჯებზე აარტყა და მისი თითები მოიშორა, თავი მაღლა ასწია, გამომეტყველება გაუმკაცრდა და საკუთარ თავში დარწმუნებულმა მშვიდად ჩაილაპარაკა.
-სესილია…
-აღარაფერი თქვა, შენი მოსმენა არ მინდა. იმის ნაცვლად რომ უბრალოდ ჩემთან ერთად ყოფნით დამტკბარიყავი და ამდენი ხნის უნახავი მოგესიყვარულებინე, ჯერ ბოზ.ად შემრაცხე, შემდეგ ვიღაც უტვინო ქალად რომესაც იყენებენ. მე იმ ადამიანთან არასდროს ვიქნები ვის თვალებშიც ჩემდამინ არსებულ გრძნობას ვერ დავინახავ. კონსტანტინეს მიტოვებას არ ვაპირებ, მას ჩემს გარდა არავინ ჰყავს და მე მისი მიტოვება არ შემიძლია. მიყვარს თავისი ბნელი მხარით და არ აქვს მნიშვნელობა შენი ნაბი.ჭვარი მეგობრები მოკლა თუ არა. ამის არც მჯერა, და სიმართლე რომ იყოს, არც მაინტერესებს. - კედელზე ზურგით აკრული ანთებული თვალებით შესცქეროდა გაღიზიანებულ ბიჭს რომელსაც ბრაზი უფრო და უფრო ედებოდა.
-მაგის დედს შევ.ცი! ასე ძალიან როგორ შეგაყვარა თავი?! - მუშტი მიარტყა კედელს სესილიას სახის გასწვრივ, მერე კი თავი რომ ვეღარ გააკონტროლა ყბებზე წაავლო თითები ნაკანს. - ფეხებზე მკი.დია გაიგე? შენ მასთან ვერ იქნები და მორჩა! შეიყვარე სხვა, ვისთანაც გინდა იმასთან იყავი, მაგრამ კონსტანტინეს მოშორდი!
-ხელი მომაშორე და ხმას დაუწიე! ვინ ხარ რომ მომადექი აქ და მიწყვიტავ ვისთან ვიყო და ვისთან არა?! რა უფლება გაქვს?
-სესილია!
-აღარაფერი მითხრა, საუბარი დავასრულე, აი ამ შენი გამოხტომის გამო კიდევ დიდიხანი ვეღარ მნახავ! გმადლობთ აზრის გამოხატვისთვის რომლის გაზიარებაც არ მითხოვია, ახლა შეგიძლია და.ახვიო აქედან.
-ძალიან გათამამებულხარ სესი, სიტყვებს დაუკვირდი პატარა და ნუ გამაკეთებინებ ისეთ რამეს რაც ძალიან არ მინდა.
-შენთან საუბარი აღარ მსურს, არც შენი ყურება მინდა… და საერთოდ არ უნდა მოვსულიყავი აქ. - სწრაფად დაავლო საკუთარ ჩანთას ხელი და გასასვლელისკენ დაიძრა.
-ახლა თუ მასთან წახვალ, ვეღარასდროს მნახავ სესილია.
-მე მას ვერ მივატოვებ, არჩევნის წინაშე ნუ დამაყენებ.
-კონსტანტინე ჩემი მტერია სესილია, ადრე თუ გვიან სიცოცხლეს გამომასალმებს და გინდა ძმის მკვლელთან იყო?
-გაჩერდი, შეწყვიტე საუბარი, ვერც კი ხვდები როგორ მტკენ ყველა შენი სიტყვით. უბრალოდ წადი, აღარ დაბრუნდე და არც ის გაისვრის ხელებს შენს სისხლში.
-მიზეზიც კი არ გიკითხავს.
-არ მაინტერესებს.
-ასე ძალიან გიყვარს? როგორ? - თავზე მოიკიდა ხელები, თან თვალები დახუჭა, აღარ იცოდა რა მოეხერხებინა სიყვარულით დაბრმავებული დისთვის.
-იმაზე მეტად მიყვარს ვიდრე წარმოგიდგენია. - ოდნავ გაუღიმა, მერე კი სახლი დატოვა. უამრავი ფიქრებით სავსე სიმძიმეს გრძნობდა, სხვადასხვა კითხვები უტრიალებდა გონებაში და უკვე თავის ტკივილიც აწვებოდა. სახლში დაბრუნება არ სურდა, მაგრამ სად წასულიყო ისიც არ იცოდა. დიდხანს დადიოდა ქუჩებში უგზო-უკვლოდ, ბოლოს მაინც იმ ადგილისკენ დაიწყო სვლა სადაც ყოველთვის სიმშვიდეს პოულობდა. უცნაური დღე იყო, ცაც ნაცრიფერი ღრუბლებით გადაჭედილიყო და ნელ-ნელა კიდევ უფრო მუქდებოდა. მალე იწვიმებდა, მაგრამ ნაკანი მაინც მიიწევდა ჩქარი ნაბიჯებით სასაფლაოსკენ. მამის საფლავთან მისული წამით ერთ ადგილზე შესდგა, შემდეგ ნელა მიუახლოვდა, იქვე დალაგებული სანთლებიდან ერთი აანთო და კაცის ნაკვთებს თითები ნელა ჩამოატარა. - ნეტა ცოცხალი იყო მა. - მის მსგავს თვალებს გაუსწორა მზერა, ნაცრისფერი იყო ნახატი, მაგრამ სესილიას წარმოსახვაში მწვანე, ბრწყინავი თვალები ჩანდა. მაშინვე გაიკვალეს გზები ცრემლებმა ლოყებზე, მის შესაჩერებლად არც არაფერი უქნია ქალს, შუბლი ცივ ქვას მიადო და ფიქრებით წარსულში გადაეშვა. - ნეტავ ჩემთან იყო. - ჩუმად ჩაილაპარაკა, ნიავმა მაშინვე დაუბერა და სიცივისგან კანიც დაეხორკლა. ოდნავ გაიღიმა, იქვე ჩამოჯდა და დანთებულ სანთელს მიაჩერდა. მალე ტელეფონის ხმამ შეაწუხა, არც დაუხედავს ისე გაუთიშა ხმა და პატარა ცეცხლის ალის ყურება განაგრძო. გაწვიმდა, წვრილი წვეთებით დაიწყო მიწის დანამვა, ცეცხლი კი მაინც ებრძოდა ბუნების ორ სტიქიას. ბოლოს წვიმამაც იმატა და სანთელიც ჩაქრა. რამდენიმე წამით სუნთქვაც კი შეეკრა სესილიას, ბოლოს გაიღიმა და თავი ჩახარა. თავზე აწვიმდა, მაგრამ სიცივეს ვერ გრძნობდა, სრულიად მოწყვეტილი იყო იქაურობას და შეგრძნებაც დაჰკარგოდა. არ იცოდა უნდა დალაპარაკებოდა კონსტანტინეს თუ არა იმ ყველაფერზე რაც ძმისგან მოისმინა. არ უნდოდა ის ყველაფერი სიმართლე ყოფილიყო. გათიშული მხოლოდ მხრებში ჩავლებულმა ხელებმა მოიყვანა გონს, შემდეგ მისი ხმაც შემოესმა და მალე დედამიწას დაუბრუნდა. თავ აწეულმა საყვარელ ნაცრისფერ თვალებს გაუსწორა თვალი. დაინახა კიდეც შიგნით არსებული ღელვა, შიში და სითბო, რომელიც მისგან იყო გამოწვეული.
-ამის დედაც. აქ რა გინდა ამ დროს სესილია? იცი რამდენი ხანია გეძებ? - ხმაზე ნერვიულობა ეტყობოდა, საკუთარ მოსაცმელს ხვევდა აკანკალებულ მხრებზე, თან სახეზე ეფერებოდა.
-კოსტა…
-ადექი. - წელზე მოხვია ხელი, რომ მიხვდა სიარულს ვერ შეძლებდა სწრაფად ააფრიალა ხელში და ჩქარი ნაბიჯებით მოშორდა იქაურობას. - რამდენჯერ დაგირეკე?! რატომ არ პასუხობდი ტელეფონს, ლამის მთლიანი ქალაქი გადავატრიალე, რა აღარ ვიფიქრე… ჯანდაბა, როდის შეწყვეტ ბავშვივით მოქცევას და ჩემს გაბრაზებას?!
-რატომ მეძებდი? - ჩუმად ჩაიბურტყუნა, კონსტანტინემ კი წარბშეკრულმა ზევიდან დახედა თავდახრილს.
-შენმა დაქალმა მომწერა სამი საათის წინ რომ მისგან წახვედი და ლილიანის ზარებსაც არ პასუხობდი. აინტერესებდა სახლში იყავი თუ არა.
-მარტო ყოფნაც არ შეიძლება?
-შეიძლება, უბრალოდ შეგიძლია მითხრა სად იქნები რომ არ ვინერვიულო. - საფეთქელზე აკოცა, შემდეგ მანქანაში ჩასვა. - სულ კანკალებ სესილია! მითხარი რა გიყო ამ საქციელისთვის. - წარბშეკრულმა შეუკრა ღვედი, შემდეგ თავის აგილას მოთავსდა და მანქანაც დაძრა, თან ტელეფონი მოიმარჯვა, ქეთისთან გადარეკა და ჯაკუზის ცხელი წყლით გავსება დაავალა. სწრაფად კვეთდა ქუჩებს, თან თავისი მხურვალე ხელით სესილიას გაყინულ თითებს უთბობდა. სახლში მისვლისთანავე შეიყვანა აბაზანაში, სველი ტანსაცმელი მოაშორა აკანკალებულს და ცხელ წყალში ჩასვა. - აღარასდროს გააკეთო ასეთი სისულელე, თორემ ძალიან გავბრაზდები, გაბრაზებულზე ძალიან უხეში და საშიში ვარ. შენ მე გყავარ, ამიტომ სანამ რამეს გააკეთებ დაფიქრდი ხოლმე, გამაბრაზებს შენი საქციელი თუ არა.
-გავითიშე უბრალოდ. - დამნაშავე ბავშვივით ჩაილაპარაკა, მაგრამ კონსტანტინეზე დიდად არ უმოქმედია მის ტონს.
-მეც ეგ ვიფიქრე რომ სადმე გათიშული ეგდე ძირს… ჯანდაბა ასე არასდროს მინერვიულია და იცოდე მეორედ აღარ გაიმეორო მსგავსი სისულელე. თუ საუბარი არ გინდა მომწერე მაინც რომ ვიცოდე კარგად ხარ. - გაბრაზებული, მკაცრი ტონით საუბრობდა, თან საცვლის ამარა იქვე მდგომი სესილიას სხეულზე თითებს დაატარებდა, გაყინულ თავს თბილი წყლით უთბობდა და ხედავდა ეს ყველაფერი როგორ სიამოვნებდა ნაკანს.
-კარგი ჰო.
-რა მოხდა ისეთი რაზეც ფიქრებმა გაგთიშა, ლილიანსაც ანერვიულებული ხმა ჰქონდა, იჩხუბეთ?
-არა.
-გათბი?
-ვერა.
-მოდი. - ნელა წამოაყენა, პირსახოცი შემოახვია და საძიებელში შესულმა საწოლზე დასვა. თბილი სპორტულები გამოუტანა, შემდეგ თმა გაუშრო, ქუდიც დააფარა, სწრაფად ჩააცვა, სქელი წინდებიც ამოაცვა და საწოლში მწოლს სქელი გადასაფარებელი გადააფარა. - მოვალ ახლავე. - საძინებლიდან გასული მალე დაბრუნდა საჭმლით, ჩაით და სიცხის საზომით. თვითონ მოუთავსა სიცხის საზომი იღლიის ქვეშ, შემდეგ წვნიანი დაუდო მუხლებზე და დაბნეულ სესილიას კოვზი პირთან მიუტანა.
-მოიცადე.
-მალე, დამექცევა. - უცებ აჭამა, მეორე კოვზიც მიაყოლა, შემდეგ მესამეც. ისეთი მზერით შესცქეროდა წინააღმდეგობის გაწევას ვერ ბედავდა სესილია. აწრიპინებული სიცხის საზომით თვითონ ამოიღო და პირველმაც სწრაფად ააცალა ხელებიდან. - კარგად მოგცხებდი ახლა რომ არ იჯდე. - ციფრების ნახვის შემდეგ თქვა და სიცხის საზომი იქვე ტუმბოზე დადო.
-კოსტა…
-ხმა არ ამოიღო. სანამ ამას არ დაამთავრებ, წამალს არ დალევ და სიცხე არ გაგივლის არაფერზე საუბარი არ მინდა.
-არ მინდა…
-გაბრაზებული ვარ და არ მაინტერესებს რა გინდა, გააკეთებ იმას რასაც გეტყვი და დანაშაულს ასე გამოისყიდი ნახევრად… გაჭამო თუ შეჭამ? - არ უყურებდა ისე საუბრობდა, თან სესილიას საჭმლით უკავებდა პირის ღრუს.
-არ შევჭამ… აღარ მინდა… კონსტანტინე გეყოფა! - ბოლოს რომ ვეღარაფერი მოიფიქრა მთლიანი ტანით შებრუნდა გვერდზე. თავბრუს ხვევას გრძნობდა, შინაგანად კანკალებდა და თვალებიც ეწვოდა. - გეყოფა გთხოვ, არ მინდა არაფერი, უბრალოდ ჩამეხუტე და კარგად გავხდები. - ამღვრეული, ჩაწითლებული თვალები შეანათა პირველს და რამდენიმე წამის შემდეგ ისიც დანებდა. წამალი მაინც დაალევინა, რადგან მისი ტემპერატურა ოცდათვრამეტს სცდებოდა. შემდეგ გვერდზე მიუწვა, აკანკალებული ცხელ სხეულზე მიიხუტა და სახე მის თავთან დადო. აღარც ახსოვდა ასე ბოლოს როდის ინერვიულა, ყველა შესაძლო ფაქტი წარმოიდგინა რაც კი შეიძლებოდა შემთხვეოდა. პირველად შეეშინდა ასე ვინმეს დაკარგვის მარიტას შემდეგ, იმაზე ძვირფასი გახდა მისთვის ვიდრე წარმოიდგენდა და მას რომ რამე მოსვლოდა თავსაც დაკარგავდა. - კოსტა…
-არაფერი თქვა.
-მაპატიე… არ მიფიქრია ასე თუ ინერვიულებდი.
-სამი საათი გეძებდი სესილია, შენი აზრით რას ვიფიქრებდი მაშინ როცა არავის ზარებს არ პასუხობდი და არც სადმე ჩანდი.
-რას ვიფიქრებდი ლილიანი თუ დაგირეკავდა…
-დაიძინე.
-არსად წახვიდე რა. - მკლავები კიდევ უფრო მჭიდროდ შემოხვია, თავი ასწია და თვალ დახუჭულმა ტუჩებზე აკოცა.
-აქ ვიქნები რომ გაიღვიძებ. - შუბლზე მიაწება ტუჩები, თვითონაც დახუჭა თვალები და მთელი ღამის უძილო რამდენიმე წუთში გაითიშა.
ათი საათი ხდებოდა ტელეფონის ზარმა რომ დაუფრთხო ძილი ერთმანეთზე მიხუტებულ წყვილს. პირველი ყველანაირად ეცადა სესილიას გამოფხიზლებამდე ეპასუხა ტელეფონისთვის, მაგრამ ვერ მოასწრო ძილბურანში მყოფმა, ბოლოს ყურზე მიიდო ტელეფონი, ტუჩები კი საფეთქელზე მიაკრო ნაკანს სიცხის შესამოწმებლად.
-სამჯერ დაგირეკე უკვე, ხომ კარგად ხარ?
-მეძინა, რა ხდება?
-მარტო? - ხმადაბლა, მშვიდი ხმით ჰკითხა, მაგრამ პირველი მაშინვე მიხვდა ბავშვობის მეგობრის რეალურ ტონს.
-ბოლოს მარტო როდის მეძინა აღარ მახსოვს. ჩემი ქალი ვიღაცამ გამიბრაზა და რომ ვიპოვნე სულ გაწუწული იყო, ახლა სიცხე აქვს და მარტო ვერ ვტოვებ.
-მომიკითხე და უთხარი ბევრი ჩაი დალიოს.
-რომ გამოფხიზლდება ვეტყვი… დაგირეკავ ცოტახანში. - ტელეფონის გათიშვისთანავე იქვე ტუმბოზე დადო, თითები ქუდის ქვეშ, თმაში შეუცურა სესილიას და შუბლზე ხანგრძლივად მიაწება ტუჩები. - აღარ გაკანკალებს, მაგრამ მაინც ცხელი ხარ.
-შენ მათბობ და მაგიტომ.
-გამიშვი. - რამდენჯერმე აკოცა, მერე საწოლიდან წამომდგარი აბაზანისკენ დაიძრა. უკან დაბრუნებულმა სიცხის საზომით ხელში მწოლ სესილიას შეხედა, რომელსაც ხელი შუბლზე მიედო და თერმომეტრს შესცქეროდა.
-ოცდაჩვიდმეტი და ოთხი. - თავზე წამომდგარს ახედა შეწუხებულმა, ხელებით საწოლზე დაყრდნობილი პირველი მისკენ დაიხარა, შუბლზე ნაზად აკოცა, საფეთქელს ჩამოუყვა, ლოყაზე მიაკრო ტუჩები, ბოლოს მის ბაგეებთან მიღწეულმა გამაბრუებელი კოცნა დაუტოვა და ისევ გასწორდა.
-ჩაის მოგიტან, დალიე, ისევ დაიძინე და რომ გაიღვიძებ სიცხე აღარ გექნება.
-შენ?
-რა მე?
-შენ სად იქნები.
-აქ ვიქნები სესილია, სად წავალ ამ დროს.
-მართლა? - თვალებ ამღვრეული უყურებდა, თავს ვერ იკავებდა კონსტანტინეს ცივ ტონზე. მის ჩახლეჩილ ხმაზე მაშინვე მიხვდა ტირილს აპირებდა ქალი, მაგრამ არ შეტრიალებულა, გასასვლელისკენ დაიძრა ისე რომ პასუხიც არ გაუცია სესილიასთვის. გაბრაზებული იყო, ხვდებოდა რაღაც კარგად ვერ მიდიოდა, სესილია თითქოს ძველებურად იქცეოდა, მაგრამ გრძნობდა როგორ განსხვავებულად უჩქარდებოდა გული მისი სიახლოვისას. უკვე ფიქრობდა რომ დილით ის ადამიანი ნახა ვისაც ამდენ ხანს ეძებდა. იმ დრომდე სჯეროდა რომ სესილიას კონტაქტი არ ჰქონდა თავის ძმასთან რადგან არასდროს შესწრებია რაიმე დასაეჭვებელ შემთხვევას. არც სესილია ახსენებდა ხშირად რადგან თავიდანვე ნათქვამი ჰქონდა ყველაფერი გიორგიზე, მაგრამ ახლა ეჭვები ღრღნიდა, ხასიათიც შესცვლოდა და მისი მდგომარეობაც უარესად ხდიდა. სამზარეულოში შესულმა წყლის მადუღარა ჩართო, ფინჯანში ჩაის პაკეტი მოათავსა და მარმარილოს ზედაპირს ხელის გულებით დაეყრდნო თვალდახუჭული. უფრო და უფრო მეტი პრობლემა ემატებოდა, ეს ყველაფერი მეტ საფიქრალს უჩენდა და თავის ტკივილსაც ვერაფრით იყუჩებდა. წყალი როგორც კი ადუღდა მაშინვე დაასხა ჭიქაში, შაქარიც ჩაყარა და საძინებელში დაბრუნდა.
-ეს დალიე.
-კოსტა… - ჭიქას შემოხვია თითები თავ დახრილმა, ზედმეტად ცხელი შუშის გამო მალევე მოაშორა, მაგრამ სითბო ძალიან სიამოვნებდა.
-რამის თქმა გინდა? - იქვე ჩამოჯდა, თავიდან ქუდი მოაშორა და დახვეული თმები მხრებზე შეუსწორა. - გიხდება. - ყურს უკან გადაუწია თმა, ლოყაზე ცერით მიეფერა და სესილიამაც ჩაწითლებული თვალები შეანათა. თმაში შეუცურა თითები ნაკანმა, პირველს კი მთელ სხეულზე ეკალმა დააყარა, სასიამოვნო შეგრძნებამ დაუარა სხეულში და რამდენიმე წამით გაბრუვდა.
-დღეს ლილიანის ნომრიდან ჩემმა ძმამ დამირეკა და ვნახე. - ცოტა ხნის სიჩუმის შემდეგ ჩაილაპარაკა, კონსტანტინეს კი სუნთქვა შეეკრა, გულში უცნაური ჩხვლეტა იგრძნო, შემდეგ ზიზღის შეგრძნება დაეუფლა, სესილიას შეხებაც ვეღარ აიტანა, თავი გვერდზე გასწია, მუხლებზე იდაყვებით დაყრდნობილმა სახე ხელებში ჩარგო და ჰაერი დიდი რაოდენობით ჩაისუნთქა.
-რატომ არ მითხარი? - ეცადა სიმშვიდე შეენარჩუნებინა, არაფერი ეტყობოდა მაგრამ შიგნიდან იწვოდა.
-გიოს გაფრთხილებული ვყავდი არასდროს არავისთვის მეთქვა რომ რაიმე ურთიერთობა მქონდა მასთან. ისედაც არ გამოვირჩეოდით დიდი და-ძმობით, მაგრამ ჩემთან კონტაქტი საერთოდ შეწყვიტა და სახლის ტელეფონზე მირეკავდა თვეში ან ორ თვეში ერთხელ, ერთი წუთით მესაუბრებოდა და თიშავდა.
-ახლა რატომ მეუბნები ამას.
-იმიტომ რომ არ მინდა რამე დაგიმალო, ამას რომ არ გეუბნებოდი ცუდად ვგრძნობდი თავს და…
-რა გითხრა? - საუბარი შეაწყვეტინა სესილას, ოდნავ შეატრიალა თავი მისკენ და პასუხის მოლოდინში სუნთქვაც კი შეწყვიტა.
-რომ შენ მისი მტერი ხარ, დიდი ხანია ეძებ და ჩემთან იმის გამო ხარ რომ გიომდე მიაღწიო. მითხრა რომ მისი ორი მეგობარი მოკალი და მის მოკვლასაც აპირებ.
-თუ ეს ყველაფერი იცი, ისევ აქ რატომ ხარ.
-იმიტომ რომ მთხოვე რაც არ უნდა გამეგო შენზე, ჯერ შენთან გამერკვია. გარდა ამისა მე დაგპირდი რომ არ მიგატოვებდი. მიყვარხარ და შენს მარტო დატოვებას არ ვაპირებ იქამდე სანამ არ მაიძულებ წავიდე. მე არ მჯერა რომ ჩემთან რაიმე მიზეზით ხარ. ყოველ დღე გიყურებ და ვხედავ შენში არსებულ გრძნობებს რომლებიც შენთან კიდევ უფრო ახლოს მოსვლას მაიძულებს. მე ვერ დავიჯერებ რომ ჩემთან თამაშობდი, რადგან შეუძლებელია ეს ყველაფერი უბრალო თამაშის ნაწილი იყოს. ახლავე წავალ თუ მეტყვი რომ მხოლოდ გიორგისთან მისაღწევად იყავი ჩემთან, მხოლოდ სურვილებს იკმაყოფილებდი და სხვა არაფერია ჩვენს შორის.
-ჩემთან ყოფნამ ჭკუა მოგმატა. - მოსმენილით ნასიამოვნებმა ნიკაპზე მოკიდა თითები და ტუჩებზე ნაზად ეამბორა. - ჯანდაბა, ვერც გეჩხუბები ისე საუბრობ.
-ჰო, ალბათ თავიდანვე რომ გამეგო უთქმელად მიგატოვებდი. - ჩაიცინა, თან ქვედა ტუჩი კბილებს შორის მოიქცია მომღიმარმა.
-როგორც მაშინ გაიქეცი როცა მეგიზე გაიგე.
-ეგ სხვა რამეა. შენ მასთან ურთიერთობა გქონდა ჩემი გაცნობის შემდეგ და საერთოდ ახლა რომ ვიხსენებ გულის რევის შეგრძნებას მიჩენს შენი ქცევა.
-გეყოფა, ამაზე საუბარი დიდი ხნის წინ დავამთავრეთ, აღარც მახსოვს და არც ახლა ვაპირებ რამის გახსენებას.
-მე სულ მახსენდება როცა ერთად გიწევთ ყოფნა, მასაც სულ ახსოვს და ყოველთვის ტკივილს განიცდის როცა ჩემთან გხედავს.
-არ მაინტერესებს სესილია.
-რატომ? ის ხომ შენი მეგობარია, რატომ ექცევი როგორც ძველ საყვარელს.
-რა გინდა რომ გითხრა? რატომ იწყებ ამაზე საუბარს ახლა?
-მაშინ, ნინი რომ მოიყვანე შენს ყელზე ქალის ტუჩსაცხი დავინახე. ვიცი მისია, ასე ახლოს შენთან სხვა ვერ მოვიდოდა და არ მსიამოვნებს კოსტა, ვერ ვიტან სხვა რომ გეხება, თუნდაც მეგი, ვიცი სულ სხვა ფიქრები აწუხებს შენთან ახლოს ყოფნისას. რატომ უნდა გაკოცოს ყელზე როცა იცის რომ ყველაფერი დამთავრდა და სახლში მოსვლისას მაგ ტუჩსაცხის კვალს ვნახავ.
-არც შემიმჩნევია. - დაიბნა, მაგრამ როგორც ყოველთვის არც ახლა დასტყობია რამე, სესილია კი მაინც მიუხვდა.
-რა მნიშვნელობა აქვს, ნუ გკოცნის, ნუ გეხება იმ ადგილებში სადაც მხოლოდ მე მაქვს შეხების უფლება. მაგ დროს მზიზღდები შენი ვითომ მეგობრიანად და შენთან ყოფნის სურვილი მეკარგება.
-სესილია. - წარბებ აწეულმა შეხედა ქალს რომელსაც თვალები ამღვრეოდა, მაგრამ მკაცრი გამომეტყველებით შესცქეროდა. სულ სხვა რამეზე საუბრობდნენ, თითქოს ამ დიალოგებით ცდილობდნენ მთავარი თემისთვის გვერდის ავლას. უყურებდა საყვარელ ქალს, მის ეგოისტობაზე და მესაკუთრეობაზე გულში იცინოდა, სიამოვნებდა კიდეც, თან მისი ამ მდგომარეობაში ყურებისას სიცილს ვერ იკავებდა. ბოლოს სერიოზული გამომეტყველება სულ შეეცვალა, ყველა კბილი გამოაჩინა და ხმით გაიცინა, სესილია კი გაოცებული უყურებდა მოხარხარე პირველს, ასეთი არასდროს ენახა, ხშირად უღიმოდა, მისი ჩაცინებაც უნახავს ბევრჯერ, ანდაც რამდენიმე წამიანი გაცინება, მაგრამ ასეთი არასდროს ენახა. მიშტერებული შესცქეროდა და ძალიან მოსწონდა, უფრო მეტ სიყვარულს გრძნობდა ამ კაცის მიმართ, მისი ყურებისას გული უფრიალებდა, მუცელში ათასობით მფრინავი არსება მოძრაობდა და გულიც განსხვავებული სისწრაფით უფეთქავდა. - შენ მე გამაგიჟებ. - ჭიქა ხელიდან ააცალა, სწრაფად ჩაისვა კალთაში და მთლიანი სახე დაუკოცნა.
-რა გაცინებს კონსტანტინე? - წარბ შეკრული უყურებდა, ღიმილის შეკავებას ცდილობდა და გაბრაზებულ გამომეტყველებას ძლივს ინარჩუნებდა. - მე დამცინი ხო?
-რას წარმოვიდგენდი ქალი ასე თუ მიმისაკუთრებდა და მეც არაფერს ვიტყოდი.
-აღიარე რომ გსიამოვნებს.
-ძალიან. - ტუჩზე უკბინა, მერე ვნებიანად აკოცა, თან თბილ თითებს სესილიას ზურგზე დაატარებდა. - შენ იმაზე მეტი ხარ ჩემში ვიდრე წარმოგიდგენია, სესილია. შენ ხარ ერთადერთი სინათლე რომელიც ჩემს ნაცრისფერ ცხოვრებას ანათებს, არასდროს ჩაქრე, თორემ სრულ სიბნელეში აღმოვჩნდები, აი მაშინ კი იმაზე საშიში და ბნელი გავხდები ვიდრე ახლა ვარ. - ცხვირის წვერი ყელზე გაუსვა, მისი სურნელით გაივსო ფილტვები, ტუჩები იქვე მიაწება ხანგრძლივად, შემდეგ კი კვლავ სესილიას ტუჩებს დაეპატრონა.
-მართლა მოკალი ისინი?
-მე არავინ მომიკლავს, მაგრამ შენი დამპალი ძმა სიცოცხლის ღირსი არ არის. მეზიზღება ის ფაქტი რომ შენი ძმაა, მეზიზღება ის რომ მისი სიკვდილი გულს გატკენს. არ მინდოდა ეს ყველაფერი გაგეგო, არ მინდოდა გცოდნოდა ჩემი მისდამინ დამოკიდებულება, რადგან ვიცი დამტოვებ და ყველაზე მეტად ამის მეშინია სესა.
-მე არ…
-ნეტა არ გამოჩენილიყავი, ნეტა უფრო გვიან მეპოვნე. - ცრემლებს უმშრალებდა, სახეს უკოცნიდა და გრძნობდა გული როგორ ეკუმშებოდა მისი ამ მდგომარეობაში ყურებისას.
-არ დაეცე მის დონემდე გთხოვ კოსტა. არ ვიცი რა გაგიკეთა, მაგრამ მას არ დაემსგავსო გთხოვ.
-ამაზე საუბარს შენთან აღარ ვაპირებ და შეწყვიტე ტირილი. - გაციებული ხმით ჩაილაპარაკა, სესილიამ კი სახე მის ყელში ჩარგო, თვალები დახუჭა და მისი სასიამოვნო სურნელი ხარბად შეისუნთქა ატირებულმა.
-მიყვარხარ, ძალიან მიყვარხარ კონსტანტინე. - ხელები მთელი ძალით შემოხვია, პირველს კი მაშინვე გაულღვა გული. - სულ მეყვარები რაც არ უნდა მოხდეს, რამდენი დროც არ უნდა გავიდეს და სადაც არ უნდა ვიყოთ, ყოველთვის მეყვარები. - გულიდან წამოსული სიტყვებით გაუთბო სხეული, ფიქრები სულ გაუფანტა და ეიფორიაში მყოფს ნაზად აკოცა ყელზე, იგრძნო როგორ დაუარა ჟრუანტელმა კაცს, კანიც დაეხორკლა და თითები დახორკლილ ყელზე ჩამოატარა, შემდეგ მისი სახე მოიქცია ხელებში, ორივე ლოყა დაუკოცნა და ბოლოს ხანგრძლივად მიაკრო ტუჩები მის ბაგეებს. არაფერი უთქვამს პირველს, საწოლზე მასთან ერთად დაწვა და სხეულზე მიკრულს თმებზე იქამდე ეფერა სანამ არ ჩაეძინა. მხოლოდ მასთან ყოფნის დროს გრძნობდა ბედნიერებას, როგორც კი მისგან შორს აღმოჩნდებოდა მაშინვე მუქ ფერებში იძირებოდა.
*
-ისევ გაქრა.
-ამის დედაც მოვტ.ან, ხომ გითხარი თვალი გედევნებინა, მეორედ როგორ გაგექცათ?! - ოთახში ბოლთას სცემდა პირველი, ნერვების მოთოკვას ცდილობდა, ახლა ფიქრი და კონცენტრაციის მოხდენა სჭირდებოდა.
-მისმინე წადი სახლში, ხომ იცი მაინც ვერაფერს იზამ აქ ყოფნით. - მხარზე დაადო ხელი ანდრომ, პირველმა კი ხელები ჩამოისვა სახეზე და ჰაერი დიდი რაოდენობით ჩაისუნთქა.
-სახლში რომ წავიდე რა გავაკეთო? მშვიდად დავიძინო?
-ნუ ატრა.კებ რა, ქალი გყავს სახლში რომელიც ცუდად არის და შენი გვერდზე ყოფნა სჭირდება, თუ არ დაგეძინება არ დაიძინო, მაგრამ აქედან წადი, თორემ ხელს უშლი ხალხს საქმის კეთებაში.
-მეორედ არ გაუშვა ანდრო.
-წადი. - თვალი ჩაუკრა, უცებ გადაეხვია, შემდეგ კი აიძულა იქაურობა დაეტოვებინა. გვიანი იყო, საათი ხუთის ორმოცდარვა წუთს უჩვენებდა, მიუხედავად გაზაფხულის თბილი ამინდებისა, მაინც გრილოდა, მანქანაში მჯდომი რამდენიმე წუთში საკუთარი სახლის ეზოში იყო, ჩაბნელებულ სახლს შესცქეროდა და ვერ გადაეწყვიტა შესულიყო თუ არა. ბოლოს ჰაერი დიდი რაოდენობით ჩაისუნთქა, მანქანიდან გადავიდა და სწრაფი ნაბიჯებით შევიდა სახლში. სიბნელეში გაიკვალა გზა, კიბეები ნელა აიარა და მეორე სართულზე ასული ერთ-ერთ კარებთან გაჩერდა თავდახრილი, სახელურს თითები შემოხვია და დაბლა ნელა ჩამოსწია. ფრთხილად შედგა საძინებელში ფეხი, იქ შემორჩენილი სურნელის შეგრძნებისას თვალები დახუჭა და მეხსიერებაშიც წამსვე ამოუტივტივდნენ ძველი კადრები. მარიტას სიცილი გაახსენდა, ოთახში მოსიარულე ყოველ დღე რომ ალაგებდა საკუთარ საძინებელს, მაგრამ მაინც სულ არეული ჰქონდა. რამდენჯერ უნახავს მუსიკების მოსმენაში გართულს ცეკვა-ცეკვით დაელაგებინა ოთახი, რამდენჯერ აჰყოლია სიმღერას თავისი წკრიალა ხმით, იქვე კარის ჩარჩოზე მხრით მიყრდნობილი ძმის შემჩნევის შემდეგ კი უფრო ფართოდ იღიმებდა, სიმღერას აგრძელებდა და პირველსაც ცეკვაში იყოლიებდა. უყვარდა ყველაფერს რომ ეუბნებოდა გოგო, ვინ იცის რამდენჯერ დაურეკია საწოლზე მწოლ, მოწყენილ მარიტას ძმისთვის რომ მისულიყო და მასზე მიკრულს მთელი დღე მოეყოლა.
შიგნით შესულმა საწოლის მარცხენა მხარეს მდგომი ტუმბოს უჯრა გამოაღო, შიგნით ჩადებული დიდი ალბომი ამოიღო, პატარა სანათიც გაანათა და ლოგინზე ჩამოჯდა. როგორც კი გადაშალა მაშინვე დის სახეს წააწყდა, მარჯვენა ლოყა, მზისგან თვალებ მოჭუტული პირველის ლოყაზე მიეკრო და ყურებამდე იღიმოდა. მაშინ დაახლოვებით 16 წლის იქნებოდა მარიტა, თვითონ კი 24-ს, აღარც ახსოვდა ასეთი საკუთარი თავი, მთლიანად შეცვლილიყო მისი დაკარგვის შემდეგ. რამდენიმე გვერდი დაათვალიერა, მის პატარაობის სურათებს ათვალიერებდა და ყურებამდე იღიმოდა. თვალწინ ედგა ის მომენტი პირველად რომ გაიარა. ყველაფერი ახსოვდა და ყველაფერი იცოდა მის შესახებ, ალბათ ამიტომ იყო უფრო რთული ამ ყველაფრის გადატანა. მალევე შენიშნა კარის ჩარჩოზე მხრით მიყრდნობილი ქალი, თავიდან ოდნავ დაიბნა, არასასიამოვნო შეგრძნებამ დაუარა სესილიას იქ ყოფნისას, მაგრამ მალევე გაფანტა ფიქრები და თითებით ანიშნა მასთან მისულიყო.
-რატომ არ გძინავს. - გვერდზე მდჯომს საფეთქელზე მიაკრო ტუჩები, თან ზევიდან დახედა სესილიას, რომელმაც ხელები მკლავზე შემოხვია და თავი მხარზე ჩამოადო.
-გამეღვიძა რომ მოხვედი. - მკლავი გაუნთავისუფლა პირველს, წელზე მოეხვია და ყბის ძვალზე აკოცა.
-აღარ გაქვს სიცხე.
-ჩემთან რომ არ ხარ მენატრები.
-მართლა? - თმაზე გადაუსვა ხელი მომღიმარმა, შუბლზე აკოცა და სხეულზე მჭიდროდ მიიკრა.
-შეიძლება? - სურათებზე ანიშნა, თან ქვევიდან ახედა კაცს. რამდენიმე წამი აკვირდებოდა კონსტანტინე, შემდეგ თავით საწოლზე ანიშნა.
-მოდი. - საწოლის საზურგეს მიეყრდნო, ზურგით მკერდზე მიიკრა ნაკანი და მოკეცილ მუხლებზე დიდი ალბომი მიაყუდა.
-საერთოდ არ გგავს.
-ორივე დედას ვგავართ და მაგიტომ. ხომ ნახე, ნიკოლოზი ყველაფრით მე მგავს.
-მაგრამ მარიტას შენნაირი სიცილი აქვს და თვალებიც შენნაირად ეჭუტება. - ფოტოზე ანიშნა სადაც მარიტას ყველა კბილი გამოეჩინა, პირველი კი ყურებამდე გაღიმებული შესცქეროდა.
-ეს ჩემს ოცდამეექვსე დაბადების დღეზეა გადაღებული, 12-ს რომ გადასცდა ტორტით ხელში შემოვარდა სახლში, თან იცინოდა. იქამდე ვერ მივხვდი რა აცინებდა სანამ ტორტი არ დავინახე. - მეორე გვერდზე გადაშალა და ტორტთან გადაღებულ და-ძმის სურათსაც წააწყდა. სესილიასაც გაეცინა ორი ძუ.ძუს დანახვისას რომლებიც წითელი საცურაო კოსტუმიდან ამოვარდნილიყვნენ. - საიდან მოაფიქრდა წარმოდგენა არ მაქვს.
-იცოდა ალბათ შენი მკერდის მიმართ არსებული სიყვარულის შესახებ. - სიცილით დახედა საკუთარ მკერდზე მოთამაშე კაცის თითებს, პირველმა კი გაკვირვებულმა შეხედა, მერე მომღიმარმა კისერზე აკოცა და სურათების თვალიერება განაგრძო.
-ინსტიქტურად გამირბის თითები.
-ვიცი. - ნიკაპთან ახლოს აკოცა, უამრავი სურათი დაათვალიერა პირველთან ერთად გადაღებული, მერე კი ანდროზე მიკრული მარიტაც ნახა.
-ანდრო უყვარდა. - ჩუმად ჩაილაპარაკა. პირველად თქვა ხმამაღლა ეს სიტყვები, თან თვალები დახუჭა. - არასდროს უთქვამს, მაგრამ ძნელი მისახვედრი არ იყო მისი გრძნობები როცა ანდროს დანახვისას თვალები უნათდებოდა. ანდროს არასდროს არაფერი უთქვამს ჩემთან, ან მართლა ვერ ამჩნევდა და როგორ ჩემს დას ისე უყურებდა, ან ამჩნევდა და მარიტასთვის გული რომ არ ეტკინა არაფერს იმჩნევდა.
-რას იზამდი რომ გაგეგო ანდროც იგივეს გრძნობდა.
-მე მისი ბედნიერების გარდა სხვა არასდროს არაფერი მდომებია სესილია. როცა ჩემს ორ ძვირფას ადამიანს ერთმანეთი უყვართ, რატომ უნდა დავუშალო ბედნიერება და მათ შორის ჩავდგე. რა თქმა უნდა არასასიამოვნო და მიუღებელი იქნებოდა მისი მხრიდან ჩემი დის სიყვარული, მაგრამ სიყვარული სრულიად სხვა გრძნობაა. ერთადერთია რომელსაც არ შეგიძლია შეეწინააღმდეგო, ასეთ დროს ყველა და ყველფერი უძლურია. ამიტომ ვერცერთს მოვთხოვდი გადაყვარებას.
-ანდრომ მითხრა რომ შენგან არასდროს გაუგია ეს სიტყვა.
-ანდრომ ზედმეტი ხომ არ ილაპარაკა? ზოგჯერ ენას ვერ აჩერებს ხოლმე და იმას იძახის რაც არ უნდა თქვას.
-დარწმუნებული ვარ იცის ვისთან რა უნდა ილაპარაკოს… მე კი არ ვიცი ზედმეტში რას გულისხმობ, კიდევ რამეს მიმალავ?
-მე არაფერს არ გიმალავ, უბრალოდ არ გეუბნები, რადგან თქმის საჭიროებას ვერ ვხედავ. ადექი, ჩავიდეთ და დავიძინოთ.
-აღარ მინდა ამდენი ძილი, აღარ მეძინება, მალე გათენდება კიდეც.
-მოვიფიქრებთ რამეს. - ალბომი ძველ ადგილას დააბრუნა, სესილიას თითებში ახლართა თავისები და საძინებლიდან გავიდა.
-ძალიან ლამაზი ხედი აქვს.
-მარიტას ოთახს? - კიბეებზე ნელა ჩავიდა, მერე კი საკუთარი საძინებლისკენ დაიძრა.
-ჰო.
-ჩვენს გოგოს დავუთმობ თუ დამემსგავსება. - უდარდელად ჩაილაპარაკა, თან თვალი გააპარა სესილიასკენ, აინტერესებდა მისი რეაქცია და წამსვე წააწყდა კიდეც თვალებ დამრგვალებულ ქალს რომელმაც ქვევიდან ახედა. ეგონა მისი სიტყვები მოესმა, ყურებს ვერ უჯერებდა და იმის გააზრებისას რომ შეიძლებოდა როდისმე მათი საერთო შვილი ენახა, სხეულში ათასნაირ სასიამოვნო შეგრძნებებს განიცდიდა. - რატომ მიყურებ ასე? მე შენს გაშვებას არ ვაპირებ და ბავშვებს ხვასთან ხომ არ გავაკეთებ როცა ტრა.კი მექნება.
-ახლა რატომ საუბრობ ბავშვზე, ექიმმა რამე გითხრა?
-თავის დაცვა უნდა დაიწყოო. - გაეცინა სესილიას გაბრწყინებულ თვალებზე, თვითონ საერთოდ არ მოსწონდა ეს ფაქტი, მაგრამ ასეთი ნაკანის სანახავად ყველაფერზე იყო წამსველი, თანაც რომ წარმოიდგენდა მათ საერთო შვილს უცნაური შეგრძნება ეუფლებოდა სხეულში.
-მართლა? - კისერზე მოხვია ხელები, მოწყვეტით აკოცა და საძინებელში უკან სვლით შევიდა.
-ჰო მართლა. - ლოყაზე მიაკრო ტუჩები, შემდეგ ყელზე და საწოლზე მასთან ერთად დაწვა.
-კიდევ რა გითხრა.
-სულ ერთი საათი სესილია, დამაცადე რომ გამოვიძინო და მერე რაც გინდა ის მკითხე, გამიკეთე, ან გამაკეთებინე. - წამით გაუკრთა თვალებში სხივი, მომღიმარმა ნაკანმა კი თვალები აატრიალა, თითები თმაში შეუცურა და ტუჩები დაუკოცნა საყვარელ კაცს. რამდენიმე წამში გაითიშა პირველი, სესილია კი ნაზად ეფერებოდა, ისე რომ ძილი არ დაეფრთხო მისთვის. ვერაფრით დაიძინა, ვერც საწოლში მოისვენა და ბოლოს ძლივს დააღწია თავი კონსტანტინეს მკლავებიდან, ფეხზე წამომდგარი სამზარეულოში გავიდა, წყალი აადუღა ჩაისთვის, მეორე სართულზე მოწყობილ ვერანდაზე გავიდა და ჩაის ჭიქით ხელში სავარძელში მჯდომი შეხვდა მზის ამოსვლას. გრილი ამინდი იყო, ირგვლივ ჯერ კიდევ ტრიალებდა წვიმის სურნელი, ნაცრისფერ ღრუბლებში იმალებოდა მზე და ალბათ კიდევ დიდი ხნის მანძილზე არ გამოანათებდა. გული რაღაც ცუდს უგრძნობდა, იცოდა ვერ გადააფიქრებინებდა კონსტანტინეს გიორგისთვის რამის დაშავებას. ისიც არ იცოდა რა დაუშავა გიორგიმ მოსაკლავად რომ დასდევდა თავის საყვარელი კაცი. თითქოს ხვდებოდა კიდეც, მაგრამ ამაზე ფიქრს გაურბოდა. ვერ წარმოიდგენდა რომ თავის ძმა ქალს რამეს დაუშავებდა. ასეც რომ ყოფილიყო და კონსტანტინეს მართლა მოეკლა მისი ძმა, მერე რა უნდა გაეკეთებინა, როგორ უნდა დარჩენილიყო ისევ მასთან და ცხოვრება მშვიდად გაეგრძელებინა. ვერ ფიქრობდა, რეალობას თვალს ვერ უსწორებდა და არც უნდოდა ამ ყველაფრის დაჯერება. ორ საათზე მეტი იჯდა გარეთ, გაციებული ჩაის ფინჯანი იქვე დატოვა, ნელი ნაბიჯებით დაიძრა პირველი სართულისკენ, საძინებელში შესული რამდენიმე წამით დააკვირდა მძინარე კაცს, საწოლზე ნელა ავიდა, გაყინული თითები სახეზე ჩამოატარა, ტუჩები ლოყაზე მიაწება, შემდეგ ყელზე გადავიდა და კოცნით მკერდამდე ჩავიდა. სხეულზე ცივი თითების შეხებამ პირველიც გამოაფხიზლა, თვალები ოდნავ გაახილა და ზევიდან მოქცეული ქალის დანახვისას გაეღიმა, თმებში შეუცურა თითები, თავისკენ მისწია და ტუჩები დაუკოცნა. - რას აკეთებ პატარა? - დაბოხებული ხმით ჩაილაპარაკა და ქალს სხეულში ჟრუანტელი მოჰგვარა.
-სიზმარში ნანახს ვისრულებ.
-შენსას თუ ჩემსას? - მომღიმარმა თვალები მინაბა და თვალდახუჭული შეუდგა ქალის შეხების შეგრძნებას.
-ჯერ ჩემსას, მერე თუ გინდა შენიც ავასრულოთ. - ჭიპთან ახლოს იგრძნო ტუჩების შეხება და სუნთქვაც დაუმძიმდა.
-სესილია… - მომღიმარმა ოდნავ დააშორა თვალები ერთმანეთს როცა ქალმა საცვალი მოაშორა.
-მოდუნდი და ისიამოვნე. - თითები შემოხვია კაცის გამოღვიძებულ ა.ოს და ხელის ამოძრავების თანავე თვალები რომ მიენაბა კაცს კმაყოფილს გაეღიმა. გიჟდებოდა ასეთს რომ ხედავდა, იმ დროს სრულიად მართავდა და საკუთარ ძალაუფლებას გრძნობდა. უყვარდა იმის შეგრძნება თუ როგორ მოქმედებდა კაცზე, მოსწონდა როდესაც ნებდებდა და სიამოვნებისგან გათიშულს ხედავდა, შემდეგ კი ორმაგად უბრუნებდა პირველი. უკვე ზეპირად იცოდა რა სიამოვნებდა კაცს და სესილიაც ყველაფერს აკეთებდა მისთვის სიამოვნების მისანიჭებლად. მალევე იგრძნო თმებში გაუაზრებლად წავლებული ხელი, მისი გახშირებული სუნთქვაც შემოესმა და კმაყოფილმა მოძრაობის ტემპს უმატა.
-სესა… ჯანდაბა არ… - დაბოხებული, ჩახლეჩილი ხმით ძლივს თქვა სიტყვები და ოდნავ გახელილი დაბინდული თვალებით ძლივს გაარჩია სესილიას ეშმაკურად მოელვარე მწვანე თვალები. გიჟდებოდა მასზე, უყვარდა და ყოველ ჯერზე ამის გააზრებისას უდიდესი გრძნობით ივსებოდა. თმებში ჩავლებული ხელით გაუაზრებლად დააწვა თავზე და მიღებული სიამოვნებისგან ხმაც ვერ გააკონტროლა. - ჯანდაბა პატარა… გული მაინც არ გერევა? რამდენჯერ გითხარი ნუ…
-მოკეტე. - გათამამებულმა თითები ააფარა ტუჩებზე, შემდეგ პენუარი მოიშორა სხეულიდან, თითები მკერდზე გადაატარა, პრესს ჩაუყვა და კბილები ძუ.ძუს თავზე მოუჭირა. თვალებ მოჭუტულმა პირველმა სწრაფად მოიქცია ქალის სხეული თავის ქვეშ, თითები ყბებზე მოუჭირა და თვალებ ანთებული ჩააშტერდა მწვანე სფეროებში.
-ცუდად მეთამაშები. - ქვედა ტუჩზე ისე გამოსდო კბილები, სისხლი წასკდა ქალს. - სხვათაშორის მეტკინა. - საკუთარი მკერდი დაიზილა და ქალის სხელს მოულოდნელად შეუერთდა ძლიერი ბიძგით.
-მართლა? - ენის წვერი გადაიტარა ტუჩზე, სისხლის გემოც წამსვე შეიგრძნო და კონსტანტინეს უხეშ მოძრაობებზე თავი რომ ვეღარ შეიკავა კვნესაც დასცდა მის ბაგეებს, შემდეგ გაიცინა, ფეხები წელზე შემოხვია პირველს, მის მოძრაობას კი თვითონაც აჰყვა.
-ნუ ცახცახებ, ხომ იცი ისეთს არაფერ გავაკეთებ რაც არ გესიამოვნება. - ტუჩებზე აკოცა მისი ალერსისგან გათიშულ ქალს, რომელიც ყველა მის მოქმედებას მკვეთრად აღიქვამდა. მხრებიდან მოაშორებინა მკლავები, თითებზე აკოცა, შემდეგ კი ორივე მაჯა დიდ მტევანში მოითავსა და თავს ზემოთ გაუკავა. უხეშად ეფერებოდა, კბენდა, უამრავი კოცნით ავსებდა და ისედაც გათიშულ ქალს ყველა მოძრაობით სიამოვნებისგან თიშავდა. მოსწონდა იმის ყურებდა თუ როგორ აღწევდა ქალი სიამოვნების მწვერვალს და ყველაფერს აკეთებდა ამის ბევრჯერ სანახავად. - საოცრება ხარ... - ყურებამდე გაიღიმა, ხელი ფეხებს შორის ჩაუცურა და კიდევ ერთხელ იგრძნო როგორ შეცბა ქალი მთლიანი სხეულით.
-არ გინდა, გთხოვ.
-შენი ბრალია სესილია, ახლა ისეთი ლამაზი ხარ თავს ვერ ვიკავებ. გადაბრუნდი. - თვითონ მიეხმარა სწრაფად გადატრიალებაში, თეძოებზე ჩავლებული თითებით უცებ დააყენა მუხლებზე და ხელის გული უკანალზე მტკივნეულად აარტყა. - ვგიჟდები შენზე სესილია. - ბალიშზე თავ დადებულს ყურთან უჩურჩულა, ლოყაზე აკოცა, შემდეგ გაშლილი თმები მაღლა აუწია, მაჯაზე დაიხვია და კისერზეც აკოცა. - გაღმერთებ. - ხერხემალს კოცნით ჩუყვა, მის მოძრავ სხეულზე ეღიმებოდა, იმის დანახვა თუ როგორ რეაგირებდა ქალის ყველა უჯრედი მისი შეხებისას, გულს უჩქარებდა. კბილები მტკივნეულად მოუჭირა მხარზე თან მის სხეულს შეუერთდა და ნაკანსაც ტკივილნარევი ხმა აღმოხდა...
ბოლოს გათიშული ქალის სხეულზე იწვა მისი სურნელით გაბრუებული პირველი, თითებს მის ფეხზე დააცოცებდა, ცხვირის წვერს კანზე უსმევდა, მის სურნლეში არეულ საკუთარ სურნელსაც გრძნობდა და უდიდეს სიამოვნებას განიცდიდა. ბოლოს მკერდზე აკოცა, ხელებით საწოლზე დაყრდნობილმა ტუჩებიც დაუკოცნა და გვერდზე გადაწვა. გაშლილ მარცხენა ხელზე სესილიამ მოათავსა თავი, ხელი მკერდზე დაადო და ტერფები კონსტანტინეს ფეხებში ახლართა.
-რა იქნება მერე კოსტა. - ყბის ძვალზე აკოცა, პირველმა კი მისკენ გადააბრუნა თავი და მთლიანი სახე შეუთვალიერა.
-ხომ არ დამტოვებ სესილია? - ცხვირის წვერი გაუსვა ცხვირზე, იქვე აკოცა, მერე შუბლზე მიაკრო ტუჩები.
-სულ ამას ნუ მეკითხები, ხომ გითხარი უკვე.
-მგონია რომ შენი პირობა მერყევია.
-თუ წავედი მიპოვნე და დამაბრუნე. - მომღიმარმა ტუჩებზე აკოცა მოწყვეტით. - მიყვარხარ. - თვალებ აბრჭყვიალებული შესცქეროდა და პირველსაც უჩენდა სურვილს რომ ყველაფერი ეთქვა რასაც კი გრძნობდა. ერთი სიტყვით ვერ აღწერდა იმ ყველაფერს რასაც სესილიას მიმართ განიცდიდა.
-იმაზე მეტად შემიყვარდი, ვიდრე ვგეგმავდი სესა. - ბოლოს ხმადაბლა, დაბოხებული ხმით ჩაილაპარაკა, ისე თითქოს მათ გარდა ოთახში სხვაც იმყოფებოდა და არ უნდოდა ეს სიტყვები ვინმეს მოესმინა თავის მკლავებში მოქცეული ქალის გარდა. გაეღიმა გაბრწყინებული თვალებიდან ბედნიერების ცრემლები რომ გადმოსცვივდა ქალს, ნაზად მოსწმინდა ცერა თითით სითხე და ლოყაზე მიეფერა. მაშინვე შემოხვია თითები კაცის მტევანს, ხელის გულზე აკოცა, შემდეგ კვლავ ლოყაზე მიიდო მისი ხელი და თვალი პირველის გამუქებულ ნაცრისფერ თვალებს გაუსწორა.
-ცუდი ამინდია.
-დღეს რაღაც მოხდება ვგრძნობ. - ცერით ეფერებოდა ლოყაზე, თან თვალებში უყურებდა. ბოლოს შუბლზე ხანგრძლივად მიაკრო ტუჩები და მის სხეულს მოშორებული საწოლზე წამოჯდა. მალევე შემოუარა საწოლს, ჯერ კიდევ მწოლიარე ქალს მკლავებზე მოხვია თითები და მაშინვე წამოაჯინა. - მოდი, დროა წყალი გადავივლოთ და მივხედოთ საქმეებს. - სწრაფად შემოისვა წელზე, ტუჩებზე აკოცა, თან აბაზანაში შევიდა. სესილიასთან ერთად დადგა ცხელი წყლის ქვეშ, თითებს კვლავ მის სხეულზე დააცოცებდა და დროდადრო რომ უკრთოდა სხეული ქალს, კმაყოფილი იღიმოდა. - დღეს მიდიხარ სადმე? - თვალდახუჭულ ქალს თმებს უქაფავდა, ზევიდან დაჰყურება, სხეულს კი ცხელ წყალს უშვერდა.
-დღეს ლილიანის მშობლების ქორწინების ოცდამეოთხე წლის თავია და ყოველ წელს აგარაკზე აღნიშნავენ ჩვენთან ერთად. ბილიარდს ვთამაშობთ, ძველ ამბებს ვიხსენებთ, მერე კინოს ვუყურებთ ხოლმე და მეორე დღეს მარტო მიდიან სადმე დასასვენებლად ერთი კვირით. ლილიანის უმცროსი ძმა 17 წლის არის, უკვე კაცობს და მის საუბარზე ძალიან ვერთობი.
-ანუ დღეს იქ რჩები.
-ჰო.
-კარგი. - სველ თმაში შეუცურა თითები, თავი უკან გადააწევინა და სველი ტუჩები ისევ დაუკოცნა.
-მომენატრები… სულ მენატრები, როცა ჩემთან არ ხარ და მაშინაც როცა ჩემთან ხარ.
-ნუ მაგიჟებ სესილია.
-სიყვარულს ადამიანი სიბნელიდან გამოჰყავს, სიძულვილს ავიწყებს, ბედნიერებით და სასიამოვნო გრძნობებით ავსებს. - ქვემოდან შეჰყურებდა ნაცრისფერ თვალებში, ყველაფერს ეუბნებოდა თავისი თბილი გამომეტყველებით, კონსტანტინე კი არაფერს ამბობდა. აღარაფერი უთქვამთ, მშვიდად განაგრძეს ცხელი წყლის ქვეშ ნებივრობა, ბოლოს სამზარეულოში გადაინაცვლეს და იქვე მოფუსფუსე ქეთისაც წააწყდნენ. საუზმის შემდეგ საძინებელში შეიკეტა სესილია, გული სწრაფად უცემდა მოსალოდნელი ამბისგან და ვეღარც ისვენებდა. ოთახში მიმოდიოდა როცა კარები ფრთხილად შეაღო კონსტანტინემ, აღელვებული ქალისკენ ნელა დაიძრა და ხელები წელზე შემოხვია.
-დაწყნარდი სესილია.
-შეგიძლია დღეს სახლში დარჩე? მოდი უბრალოდ დავივიწყოთ ყველა და სახლში დავრჩეთ, კინოს ვუყუროთ, რაც გინდა ის გავაკეთოთ, უბრალოდ სახლში ვიყოთ ერთად გთხოვ.
-შენც გრძნობ არა? - ოდნავ გაიღიმა, მისი სახე ხელებში მოიქცია და შუბლით შუბლზე დაეყრდნო.
-გთხოვ კოსტა.
-დაიმახსოვრე დღეს რაც გითხარი.
-რომ გიყვარვარ? - თითები შემოხვია მის მაჯებს, თან ცრემლები გადმოსცვივდა თვალებიდან.
-ჰო.
-მგონია რომ საბოლოოდ გნახულობ და ახლა ერთმანეთს ვემშვიდობებით.
-მე არსად არ მივდივარ სესილია, საღამოს სახლში დავბრუნდები როგორც ყოველთვის, ხვალ საერთოდ დავისვენებ, დაგელოდები როდის დაბრუნდები და მთელ დღეს შენთან ერთად გავატარებ. რას იტყვი?
-თანახმა ვარ.
-უნდა წავიდე. - შუბლზე აკოცა, მერე კვლავ თვალებში ჩახედა.
-მიყვარხარ კოსტა.
-ისე მოიქეცი რომ დავიჯერო შენი სიტყვები სესილია. - ხანგრძლივად მიაკრო ტუჩები საყვარელ ბაგეებს, მოშორება გაუჭირდა, მაგრამ მაინც მოსწყდა ქალის რბილ ტუჩებს და ისე დატოვა ოთახი უკან არ მიუხედავს. სახლიდან გასული პირდაპირ იქ წვიდა სადაც ანდრო ეგულებოდა, მისგან მიღებული შეტყობინება სწრაფად წაიკითა, მერე კი მანქანაზე მჯდომმა სიჩქარეს უმატა.
*
ორი საათი იყო სახლიდან აუჩქარებლად რომ გავიდა, კრებთან მდგომი ორი ახალგაზრდა ბიჭი დაბნეულმა შეათვალიერა, სიტყვის თქმა ვერ გაბედა იქამდე სანამ ერთ-ერთმა საუბარი არ დაიწყო.
-ორი დღეა აქ ვართ, უფროსმა შენი დაცვა დაგვავალა, ასე რომ მე წაგიყვანთ თუ სადმე გასვლა გინდათ.
-საჭირო არ არის.
-სამსახურის დაკარგვა არ მინდა, თანაც საჭიროა. - ურეაქციოდ შეათვალიერა სესილია, რომელმაც წამსვე ტელეფონი მიიდო ყურზე, თან თვალს არ აშორებდა ბიჭებს.
-კოსტა ეს რა საჭირო იყო?.. გიორგი ჩემი ძმაა და მე არასდროს არაფერს დამიშავებს… ნუ მეუბნები ასე გთხოვ, არ ვიცი შენ რა გაგიკეთა მაგრამ მონსტრი არ არის… არ მჭირდება დაცვა… კოსტა გთხოვ, ასე არ შემიძლია… მოგწერ ყველა ნაბიჯზე და მშვიდად იქნები… კარგი. - ტელეფონი მიაწოდა იქვე მდგომ ბიჭს, თან ყურადღებით აკვირდებოდა პირველთან მოსაუბრეს.
-შეგიძლია წახვიდე. - ტელეფონი დაუბრუნა და ხელით კარისკენ ანიშნა.
-მადლობა. - ოდნავ გაუღიმა წარბშეკრულს, შემდეგ იქაურობაც დატოვა, ტაქსში მოთავსდა და პირველი შეტყობინებაც გაუგზავნა კონსტანტინეს. მეორე მაშინ მიწერა როცა ლილიანის მშობლების სახლში მივიდა და ტელეფონის ჯიბეში მოთავსებისთანავე დიდი კარისკენ დაიძრა. სანამ კარებს მიუახლოვდებოდა მანამდე იგრძნო პირზე აფარებული ხელი, მუცელზე ძლიერი მკლავიც შემოეხვია რომელმაც ჰაერში ასწია და იქვე გაჩერებულ მანქანაში უკანა მხარეს ძალდატანებით ჩატენა.
-დაწყანრდი, ნუ ფართხალებ არაფერს დაგიშავებთ, უბრალოდ შენს ძმასთან მიგიყვანთ და მორჩა, კარგი? - თვალებში უყურებდა ლურჯთვალა ბიჭი, სესილიამ თავი დაუქნია თანხმობის ნიშნად, ბიჭმაც ნელა მოაშორა პირიდან ხელი, მძღოლს წასვლა უბრძანა, თან ხელჩანთა გამოართვა თვალებ ამღვრეულ სესილიას. - არ იტირო, არავინ შეგეხება. - ცრემლი შეუმშრალა, მერე კი წინ გადაჯდა და მძღოლთან დიალოგი გააბა უდარდელად. დაახლოვებით 45 წუთი იმგზავრეს, შემდეგ ერთ-ერთი სახლის წინ გააჩერეს მანქანა და სესილიაც უსიტყვოდ გადავიდა ავტომობილიდან, მათთან ერთად დაიძრა სახლისკენ და ბოლოს მის შიგნითაც ამოჰყო თავი, იქ სადაც რამდენიმე კომპიუტერის ეკრანი იყო მოთავსებული დიდ მაგიდაზე, გიორგი კი ნაცნობ ბიჭთან ერთად მისჩერებოდა ეკრანზე გამოსახულ სილუეტებს.
-ეს რა მასკარადი მოაწყე გიორგი?! - ცივი ტონით ჩაილაპარაკა ხმამაღლა და ყველას ყურადღებაც მიიქცია.
-დაწყნარდი. - მისკენ დაიძრა, ხელები ჩაკიდა და ორივე მტევანზე აკოცა. - ნუ მებღვირები, არ ვიცი კიდევ თუ გნახავ როდისმე და მინდა დარჩენილი დრო შენთან გავატარო.
-გიო…
-ტელეფონი აიღე და ლილიანს დაურეკე, უთხარი რომ ჩემთან ხარ. შეწინააღმდეგების გარეშე სესილია. - სენსორიანი მოწყობილობა გაუწდა, ნაკანმაც სწრაფად შეიმშრალა ცრემლები და დაქალის ნომერზე გადარეკა.
-ლილ ვერ მოვდივარ მაპატიე, გიოსთან ერთად ვარ, საბოლოოდ მემშვიდობება მგონი და უნდა რომ მთელი დღე ჩემთან ერთად გაატაროს... კარგი, გკოცნი. - ზარი როგორც კი გაწყვიტა მაშინვე გიორგიმ ააცალა ტელეფონი ხელებიდან. - რას აკეთებ გიო?
-ვდილობ დაგანახო შენი კაცის რეალური გრძნობები.
-გეყოფა! შენ არაფერი იცი მასზე! ჩემზეც კი!
-შტერი ქალივით ნუ მესაუბრები, დაჯექი აქ და უყურე რას იზამს შენი საყვარელი დღეს.
-რეებს ბოდავ? - წარბშეკრული მიუახლოვდა ეკრანებს და დაინახა კიდეც კამერებიდან გამოჩენილი რამდენიმე ოთახი, ერთში კი სკამზე მიბმული ქალი იჯდა. ეკრანს მიუახლოვდა ნაკანი, პირზე სახვევ ახვეულ ქალს ყურადღებით დააკვირდა და მეგის ამოცნობისას თვალები გაუფართოვდა. - სულ გააფრინე?
-ნუ კივიხარ, დაწყნარდი, დაჯექი იქ და ნუ მაიძლუბ შენი კაცის საყვარელივით დაგაბა. - ზიზღი გაუკრთა თვალებში და ისე აათვალიერა სესილია. აბრაზებდა ის ფაქტი რომ თავის დაც მასთან გორაობდა. პირველის მოკვლის სურვილი უმძრაფრდებოდა როცა წარმოიდგენდა რომ თავის დას ასე იყენებდა და თან აჯერებდა რომ უყვარდა.
-არ გინდა გიო გთხოვ.
-უკვე შეატყობინეს შენი გატაცების შესახებ.
-რა…
-გეგონა მარტოს გამოგიშვებდა? შენ კიდევ არ გჯერა ჩემი სიტყვების არა?
-არ ვიცი ამას რატომ აკეთებ გიო, მაგრამ მე მისი მჯერა, რატომ ცდილობ ჩემს ბედნიერებაში შემოძრომას და გაუბედურებას?
-შენს აზრზე მოყვანას ვაპირებ სესი.
-გაჩერდი, შეწყვიტე ეს ყველაფერი გთხოვ!
-უბრალოდ მოითმინე, შეწყვიტე ტირილი, ჩემთან ხარ ტო. მალე წახვალ სახლში.
-მანიაკი ხარ გიო, მამაშენისავით ავადმყოფი. ტყუილად ვფიქრობდი რომ რამე გრძნობა გაგაჩნდა. - როგორც კი თქვა მაშინვე შეხედა ბიჭმა, თითქოს გაიყინა, ადგილიდან ვეღარ იძვროდა, ბოლოს კი ბრაზით აენთო თვალები. - მისნაირი ნაბიჭვრები კი სიცოცხლის ღირსები არ არიან.
-გეყოფა, უბრალოდ გაჩუმდი და ნუ მაიძულებ ისეთი რამ გავაკეთო რაც თავს საბოლოოდ შემაზიზღებს…. გაჩუმდი კარგი? - სესილიას მიუახლოვდა, ცერით ლოყაზე მიეფერა, თან ბრაზისგან ანთებულ თვალებში უყურებდა. - ვერ ვიტან იმ ფაქტს რომ გიყვარს. - ცოტა ხანს უყურა თვალებში, მერე კი ტუჩები შუბლზე მიაწება ხანგრძლივად და მალევე მოშორდა.
აღარაფერი უთქვამს სესილიას, იქვე სავარძეში ჩაჯდა და მოვლენების განვითარებას დაელოდა. არაფერი ხდებოდა რამდენიმე საათის მანძილზე, უკვე დროის შეგრძნებაც დაეკარგა, ჩუმად იჯდა და ყველაფერს აკვირდებოდა. გიორგი ხმას არ სცემდა, მარტო იქ მსხდომებს ესაუბრებოდა, მაგრამ ხშირად იხედებოდა სესილიასკენ და ოდნავ უღიმოდა. ვერ ხვდებოდა მის ჩანაფიქრს, კონსტანტინესთან საუბარი უნდოდა, დარწმუნებული იყო გიჟივით დაეძებდა და ნერვიულობდა ამდენი ხნის მანძილზე რომ არ უკავშირდებოდა. ხშირად გადიოდა გიორგი ოთახიდან, სესილია კი ეკრანზე გამოსახულ მეგის უყურებდა და ეცოდებოდა კიდეც იმ დროს, თავს მის ადგილზე წარმოიდგენდა, ხვდებოდა გაურკვევლობაში მყოფს როგორ ეშინოდა. არ ესმოდა მეგისგან რა უნდოდა გიორგის და ნერვები ეშლებოდა ეს ყველაფერი მის გამო რომ ხდებოდა. გარეთ გასული გიორგი ტელეფონზე საუბრით შემოვიდა, სახეზე კმაყოფილი ღიმილი აჰკვროდა და სესილიას ნიშნის მოგებით შეჰყურებდა.
-რა? - შუბლზე მიბჯენილი ხელი მოიშორა და ძმას თვალი გაუსწორა.
-უკვე დაადგინა შენმა კაცმა შენი და თავის საყვარლის ადგილმდებარეობა, უკვე გზაშია.
-მაშინ რატომ იღიმი? გიორგი! არაფერი დაუშაო კონსტანტინეს!
-დაწყნარდი. - ფეხზე წამოვარდნილს მიუახლოვდა, ხელი მხარზე მოხვია და ეკრანების წინ დასვა. - უბრალოდ უყურე.
-მეგის რა გაუკეთეთ? - მის დახეულ ტანააცმელს შეხედა რომელიც აქამდე არ შეუმჩნევია. ამჩნევდა როგორ ცახცახებდა თავჩახრლი ქალი და გული ეწურებოდა. - როდის გახდი ასეთი გიო? - თვალებ ამღვრეულმა ახედა ქვევივდან.
-უბრალოდ შეაშინეს სესილია, ნუ ნერვიულობ შენი კაცის გარდა არავის გაუ.იმია.
-აუტანელი, საზიზღარი და საცოდავი ხარ. - თვალებ ანთებულმა ახედა ქვევიდან. გიორგიმ კი კვლავ შუბლზე აკოცა. - ნუ მეხები!
-შენ ბევრი რამ არ იცი პატარა, ძალიან ბევრი რამ. შენ სუფთა ხარ, ყველა შენნაირი კეთილი და საყვარელი გგონია, ამ დროს კი ტყუილებით სავსე გარემოში ცხოვრობ. არავის ენდო საკუთარი თავის გარდა.
-ვისაც ვენდობი, ვენდობი და ვიცი იმედს არ გამიცრუებენ.
-შენს დაქალს წლებია ვუყვარვარ და მას შემდეგ რაც ჩამოვედი ჩემთან წევს. - უემოციოდ ჩაილაპარაკა, ისე რომ ეკრანებისთვის თვალი არ მოუშორებია. სესილია კი თავზარდაცემული იჯდა და ხმას ვერ იღებდა. გაშეშებული, შოკურ მდგომარეობაში მყოფი მისჩერებოდა ძმის სახეს და მის სიტყვებს გონებაში ატრიალებდა. - იმ დღეს შენ რომ წახვედი არ გამიშვა, გავაფრთხილე რომ ის ადამიანი არ ვიყავი ვისთან ერთადაც ბედნიერ ცხოვრებას გაატარებდა და სიბერეში შვილიშვილებს გაზრდიდა, მითხრა რომ იცოდა და მისთვის ის ერთი დღეც საკმარისი იქნებოდა. თქვა რომ ჩემთან ყოფნა უნდოდა, იმ დროს მისთვის სხვა არაფერს ჰქონდა მნიშვნელობა და მთხოვა ის დღე მისთვის მეჩუქებინა. მეც ვცადე ქალთან ერთად გამეტარებინა ბოლო დღეები. სხვათაშორის მომეწონა. ალბათ სიყვარული რომ შემეძლოს მასთან ერთად გავატარებდი მთელ ცხოვრებას, მაგრამ არ შემიძლია.
-ხვდები… ხვდები რას მეუბნები? - ყველა ფიქრმა ერთად მოიყარა თავი, იმდენი რამ დაგროვდა გრძნობებიც კი აერია ერთმანეთში. თავში სრული ქაოსი ჰქონდა, ერთ ადგილას გაქვავებული იჯდა, გიორგის სიტყვები ჩაესმოდა ყურში, გაფუჭებული რადიოსავით მეორდებოდა და საკუთარი გრძნობები, ლილიანის ეს ნაბიჯები, მისი საიდუმლოებები და კიდევ სხვა ყველაფერი ერთად გულის რევის შეგრძნებას იწვევდა მასში.
-მაპატიე. - ცოტა ხნის შიჩუმის შემდეგ დახედა დას, სახე გაყინულმა სესილიამ ქვევიდან ახედა და ცრემლებმაც მაშინვე გაიკვალეს გზა მის სახეზე. - არ მინდა რომ მერე კიდევ უფრო გეტკინოს სესილია და ამიტომ ვცდილობ ახლავე მოგვარებას.
-კონსტანტინე მოვა, წამიყვანს და საერთოდ დავივიწყებ შენს არსებობას გიო.
-როგორც გინდა, უბრალოდ თუ როდისმე რამე დაგჭირდება, შეგიძლია ანრის უთხრა და ყველაფერს გააკეთებს. - კომპიუტერთან მჯდომ ბიჭზე მიუთითა და მანაც მომღიმარმა დაუქნია თავი. ამ ყველაფრისგან შოკირებული სესილია თვალებ ამღვრეული უყურებდა ყველაფერს და ხმასაც ვეღარ იღებდა.
-აქედან წასვლა მინდა გიო. - კიდევ ერთმა ნაკადმა დატოვა თვალის ჯებირები, თან თითები მკლავზე მოუჭირა ძმას.
-სულ ცოტახანიც, უბრალოდ მინდა განახო ის რასაც ვერ ხედავ.
-გიო გთხოვ. - ხმა ჩაუწყდა და ძლივს შეიკავა თავი ხმით რომ არ ატირებულიყო. ზუსტად მაშინ ამღერდა გიორგის ტელეფონიც და მაგიდაზე დადებული ხმამაღალზე ჩართო.
-მოვიდა. - წამსვე გაიგო ხმა სესილიამ და თვალები სიხარულისგან აენთო საყვარელი კაცის მოლოდინში. კარისკენ გაიხედა, ელოდა როდის შემოაღებდა პირველი კარს. ელოდებოდა, ელოდებოდა მაგრამ არავინ ჩანდა, ირგვლივ სრული სიწყნარე იყო, ბოლოს ეკრანზე გადაიტანა მზერა და დანახულმა სიუჟეტმა გული გაუჩერა. სუნთქვაც კი შეწყვიტა მეგისთან ჩამუხლული ნაცნობი სხეული რომ დაინახა. მიშტერებული უყურებდა მოძრავ სილუეტებს, ძლიერი ჩხვლეტა იგრძნო გულის არეში ქალმა მკლავები რო მოხვია კისერზე, შემდეგ კი მოულოდნელად მის ტუჩებს დაეტაკა. სიმწრის ცრემლები გადმოსცვივდა მწვანე თვალები სულ ჩაუწითლდა და იგრძნო ყველაფერი თავზე როგორ ჩამოექცა. ყველა გრძნობა, ყველა მოფერება, ჩახუტება და სიტყვა ფარსი მოეჩვენა. რამდენიმე წამით თვალზე ბინდი გადაეკრა, სიბნელე უფრო და უფრო ვრცელდებოდა, წინააღმდეგობის გასაწევად კი არაფერს აკეთებდა. უნდოდა გათიშულიყო, ის ტკივილი აღარ ეგრძნო რასაც იმ წუთებში განიცდიდა, მალე კი სრულიად ჩამობნელდა და გონებაც გაეთიშა.
-გიო დარწმუნებული ხარ? - შეშინებულმა დახედა გულწასულ ქალს.
-კი.
-მაგრამ ისე უყვარს…
-გეყოფა. - არც შეუხედავს ისე უთხრა, თან სახეზე ეფერებოდა სესილიას. - დამპირდი რომ რაც არ უნდა მოხდეს ყოველთვის დაეხმარები.
-მაგას რა კითხვა უნდა გიო, უბრალოდ…
-დამპირდი.
-გპირდები ჰო. - ბურტყუნით ჩაილაპარაკა, მერე კვლავ თავისი საქმის კეთებას მიუბრუნდა.
***
ნაცრისფერ ქუჩებს მიწასთან ახლოს მყოფი მუქი ღრუბელი უფრო მეტად აბნელებდა, რამდენიმე წუთში ერთხელ ღრუბლებში თვალის მომჭრელი ელვის შუქი ანათებდა, მას კი წამებში ძლიერი გრუხუნიც მიჰყვებოდა. ტელეფონზე მოსული შეტყობინება ამინდის პროგნოზს ამცნობდა ხალხს და გარეთ სიარულისგან თავის შეკავებას მოუწოდებდა. ავტობუსის გაჩერებასთან მდგომი ქალი თანამოქალაქეებთან ერთად ატუზულიყო ტრანსპორტის მოლოდინში, ხშირად ტელეფონის ეკრანს უყურებდა, საათს ამოწმებდა, შემდეგ თხელი ქურთუკის ჯიბეში იბრუნებდა და თითებს შორის მოქცეულ სტარბაქსის ცხელ ყავას სვამდა. შემოდგომის ბოლო თვეში დღე ექვის ნახევარზე უკვე მთავრდებოდა, შემდეგ გაწელილი, უაზრო, უინტერესო და ერთფეროვანი ღამე დილის შვიდ საათამდე გრძელდებოდა. ასეთ მოღრუბლულ, ბნელ ამინდებში კი უფრო დიდხანს გრძელდებოდა ჩამოწოლილი სიბნელე, ამ ყველაფერს კი სიცივეც ემატებოდა. გაჩერებაზე მისულ ავტობუსში სწრაფად ავიდა, მგზავრობის გადახდის მერე ფანჯარასთან მოთავსებულმა საფეთქელი შუშას მიადო და თვალები დახუჭა. ავტობუსი გერმანიის პატარა ქალაქში, დორტმუნდში, ერთ-ერთ კორპუსთან მდებარე გაჩერებაზე გაჩერდა, იმ დროისთვის უკვე ძლიერად წვიმდა, ნახევარი წუთიც არ დასჭირვები უქოლგოდ ჩასული ქალის დასასველებლად. სციოდა, მაგრამ ტუჩებზე მაინც დასთამაშებდა ღიმილი წვიმის შეგრძნებისას. შენობაში შესულმა გასაღებით გააღო შიგნით, დერეფანში შესასვლელი კარი, შემდეგ ლიფტში შევიდა და მეოთხე სართულზე ასული პირდაპირ საკუთარი ბინის კარისკენ დაიძრა. გასაღებად გამზადებული გასაღები ხელში გაუშეშდა როგორც კი ოდნავ გაღებული კარი შეამჩნია, გულმა დარტმა გამოტოვა, რამდენიმე წამში კი გაორმაგებულად დაიწყო ფეთქვა. ნელა გააღო კარები და სიგარეტის კვამლის სუნიც მაშინვე იგრძნო. ფრთხილად დაიძრა მისაღებისკენ, რაც უფრო უახლოვდებოდა გულიც უფრო სწრაფად განაგრძობდა მოძრაობას. ირგვლივ სიბნელე იყო, ვერაფერს ხედავდა, მაგრამ მალევე გაარჩია სავარძელში მჯდომი სილუეტი, თითქოს მიხვდა კიდეც მის ვინაობას. გაუბედავად, ნელა აჰკრა თითი შუქის ასანთებს, წამებში განათდა ოთახი, სავარძელში ჩაფლული სიგარეტით ხელში მჯდომი კაცის სახეც გამოჩნდა, მის შემყურე ქალს კი სუნთქვაც გადაავიწყდა. ვერასდროს წარმოიდგენდა როდისმე იქ თუ ნახავდა, ისევ თუ შეხვდებოდა და იმ ცივ, ნაცრისფერ თვალებში ჩახედავდა. ისევ ისეთი იყო, ისევ ისეთი ცივი გამომეტყველება ჰქონდა, არა, ახლა ყინულივით გამხდარიყო, კვლავ არაფრისმთქმელი მზერით შესცქეროდა, ისეთით, მისი ხილვისგან ათრთოლებული ქალი ვერასდროს რომ ვერ იგებდა. დიდი დრო იყო გასული ბოლო ნახვის შემდეგ, ის დღე ახლაც თვალწინ ედგა, მაგრამ არ ესმოდა იმ დროს იქ რას აკეთებდა. ირგვლივ მის გარდა არავინ ჩანდა, ნათელი იყო უკვე ყველაფერი იცოდა კაცმა, რომელსაც ემოციები არ გააჩნდა. ახლა კი შიში იტანდა, შიში მისთვის ყელაზე ძვირფასი ადამინის დაკარგვის.
-შენ… - ძლივს გაბედა ხმის ამოღება ერთ ადგილზე მიყინულმა, სუნთქვა შეკრული აკვირდებოდა ოდნავ მოჭუტულ თვალებში და წარმოდგენა არ ჰქონდა რას ფიქრობდა იმ წუთებში.
-გამარჯობა, სესილია. - ცივი, უემოციო ტონალობით ჩაილაპარაკა, ისე რომ თვალი არ მოუშორებია მისთვის. ოდნავ ჩაეღიმა შესამჩნევად რომ შეეკრა სუნთქვა ქალს, გრძნობდა ყველა ემოციას რასაც იმ წუთებში განიცდიდა მისთვის საყვარელი ქალი. ამდენი წლის უნახავი ისე ენატრებოდა თავს ძლივს იკავებდა რომ არ მისულიყო და მოხვეოდა. თავის დაძლევაში სიბრაზე ეხმარებოდა რომელიც მასში მძაფრად ფუნქციონირებდა, მითუმეტეს იმ მომენტში. - დაჯექი. - საფერფლეში ჩააჭყ.ლიტა სიგარეტის მორჩენილი ნამწვი, თითები ერთმანეთში ახლართა და ტუჩებთან მიიტანა.
-აქ რა გინდა? - ნერწყვი მძიმედ გადაყლაპა კაცის შემყურემ. ასეთ პოზაში ჯდომისას დიდ სურვილს აღძრავა მასში, ისე როგორც წლების წინ. მაშინ თავს არ იკავებდა, ახლა კი ვინ იცის რა ფასად უჯდებოდა ერთ ადგილზე დგომა და უბრალოდ საუბარი.
-დაჯექი. - თითებს მოშორებული საჩვენებელი თითი სავარძლისკენ გაიშვირა, თან თვალს არ აშორებდა ქალს.
-არა.
-სესილია… - უცნაურად ჩაიცინა, თან თავი გააქნია ქალის შემყურემ.
-რა გინდა?
-დაჯექი ამის დედაც! - წინ მდგომ ხის მაგიდას ძლიერად დაარტყა გაშლილი ხელის გული, მოულოდნელობისგან კი ადგილზე შეხტა ქალი, მაგრამ სახეზე არსებული მიმიკა მაინც არ შესცვლია. პირიქით, უფრო ამაყი გამომეტყველება აიკრა, თავს მყარად დგომა შემოუთვალა, არაფრის მთქმელი მწვანე თვალებით ჩააშტერდა ბრაზისგან თვალებ ანთებულ კაცს და მასთან სასაუბროდ შეემზადა.
-თქვი აქ რისთვის ხარ და წადი ჩემი სახლიდან.
-ჯანდაბა. - სახეზე ჩამოისვა ხელები მისი საქციელით გაღიზიანებულმა, ნერვებზე მოქმედებდა სესილიას ასეთი ქცევა, თანაც მას შემდეგ რაც ყველაფერი გაიგო განვლილ წლებზე. - ნუ ცდი ჩემს მოთმინებას სესა, შენ იცი რომ გაბრაზებულზე შემიძლია ბევრი რამ გავაკეთო, ნუ მაიძულებ ისეთი რამის გაკეთებას რაც გატკენს.
-საკმარისად არ მატკინე? მეტი რაღა გინდა? მითხარი რა ჯანდაბა გინდა აქ ამდენი წლის შემდეგ! - ხმის ტონს საგრძნობლად აუწია, სახე უფრო გაუმკაცრდა და ის დაბნეული, შეშფოთებული ქალი წამებში გადაიქცა სხვა ადამიანად, ისეთად აქამდე რომ არ ენახა სავარძელში მჯდომ კაცს.
-აქ ჩემი შვილის წასაყვანად ვარ, ვაპირებ სამშობლოში დავაბრუნო, სახლში რომელიც მას ეკუთვნის, საკუთარ მამასთან, რომელიც თურმე დიდი ხნის გარდაცვლილი ყოფილა. არ ვიცოდი მკვდარი თუ ვიყავი.
-დიდი ხნის წინ მოკვდი. - ფეხსაცმელი გაიხადა, თან სველი ქურთუკიც გადაიწია მხრებიდან. იქვე, სავარძელზე მიაფინა, შემდეგ კაშნე მოიშორა ყელიდან და საყვარელ ნაცრისფერებს შეხედა. - გაბრიელს კი ვერსად ვერ წაიყვან, შენ მისი მამობის არანაირი საბუთი არ გაქვს, არც უფლება.
-დარწუმუნებული ხარ? - ოდნავ ჩატეხა ტუჩის კუთხე, ქალის სიტყვებისგან გულში ნაგრძნობი არასასიამოვნო ჩხვლეტა ვერაფრით დააიგნორა, რომელიც ნემსივით ჩაერსო კიდევ ერთი ტკივილი მიაყენა, მაგრამ გარეგნულად კარგად შენიღბა.
-არ მაინტერესებს. გაბრიელს ჩემგან ვერავინ წაიყვანს. დაუფიქრებლად მოვკლავ იმას ვინც ჩემს შვილს ხელს დაადებს! შენ იქნები ეს თუ სხვა. მისთვის მამა ისედაც მკვდარია, შენი გამოჩენა კი არაფერს ნიშნავს. გაბრიელი ჩემია, მე ვარ მისთვის ყველაფერი და მისი გრძნობებიც მხოლოდ მე მეკუთვნის. ის არასდროს დამტოვებს, შენ თუ ძალით წაიყვან, შეგიძულებს. მე ვიყავი მის გვერდით ყოველთვის, მე და არა შენ! ეს ყველფერი კი ძალიან კარგად ესმის ხუთი წლის ბავშვს. იმაზე მეტი ესმის და იცის ვიდრე შენ წარმოგიდგენია.
-რა ეგოისტი ხარ. გაიქეცი, დამემალე, ახლა კი იმის თქმის უფლებას აძლევ შენს თავს რომ მე მისი მამობის უფლება არ მაქვს? - სიმწრით ჩაეცინა, ოდნავ გააქნია თავი, მერე კი ქვევიდან ახედა ჩუმად მყოფ ქალს. - შენ! - მკაცრად წამოიძახა, თან ფეხზე წამოდგა და კედელთან ატუზული ქალისკენ თვალებ ანთებული დაიძრა, ისე სწრაფად მიაუახლოვდა ვერსად გაქცევა ვერ მოასწრო დაბნეულმა. - შენ ჩემი შვილი დამიმალე, ჩვენი შვილი, მომპარე მამობის უფლება, მთელი ეს დრო მის გარეშე გამატარებინე, ისე რომ წარმოდგენაც არ მქონდა მისი არსებობის შესახებ. წახვედი ჩემგან ყველაფრის უთქმელად და ისე დაიმალე ვერ გიპოვნე, იქამდე სანამ შენი დამპალი ძმის მეგობარი არ ვიპოვნე, რომელიც თურმე მთელი ამ დროსი მანძილზე გმალავდა. - სესილიას სახესთან ძალიან ახლოს იყო, ჩაწითლებული თვალები გასდიდებოდა, გაბრაზებული ხმადაბლა საუბრობდა და ხელებს ძლივს იმორჩილებდა რომ არ შეხებოდა.
-ანრი არასდროს გეტყოდა ჩემს ადგილმდებარეობას! - თვალებში სითხე ჩასდგომოდა, მაგრამ არაფრის დიდებით ახამხამებდა. კაცის სურნელიც ცხვირს უწვამდა და სურვილისგან ამწვარი თვალების გახელილ მდგომარეობაში შენარჩუნებაც უფრო ურთულდებოდა.
-პირიქით, მეხვეწებოდა გეტყვიო. - მის ჩაშავებულ თვალებში უცნაური სხივი გაკრთა და ოდნავ შეაშინა კიდეც კედელზე აკრული ქალი ამის დანახვამ.
-ახლა ამას მნიშვნელობა აღარ აქვს. წადი აქედან და აღარ დაბრუნდე. არ მინდა შენთან რაიმე საერთო მქონდეს.
-აქ მხოლოდ ჩემი შვილის გამო ვარ, მხოლოდ ის და მისი მომავალი მაინტერესებს, ჩვენ კი დიდი ხნის წინ დავასრულეთ. - ამღვრეულ მწვანე თვალებში უყურებდა ნაკანს, ყველაფერს გრძნობდა რასაც იმ წუთებში ქალი განიცდიდა, ხედავდა როგორ უნდოდა შეხებოდა, წამით დახედა მთრთოლვარე ტუჩებზე სურვილისგან ერთმანეთს რომ დაშორებოდა და ჰაერში ცხელ ჰაერს ფანტავდა. მალევე ამოუტივტივდა გონებაში განვლილი დრო და დენდარტყმულივით ისე მოშორდა ქალს არც შხებია. -ხვალ ისევ მოვალ და ავირჩიოთ დღე როდესაც თბილისში დავბრუნდებით. - კართან მისულმა სწრაფად ჩაილაპარაკა, მაგრამ მისი პასუხი არ გაუგია. - გაქცევაზე არც იფიქრო. - ოდნავ გაატრიალა გვერდზე თავი, იატაკს მიშტერებული ქალის სილუეტი დალანდა, მერე კი ღია კარებში გავიდა და კარიც გაიხურა.
***
-დედა. - სამზარეულოში ბართან მდგომ მაღალ სკამზე მჯდომმა, დაკვირვებით შეათვალიერა ჩაფიქრებული ქალი, რომელიც ჩაის ერთი ჭიქიდან მეორეში ასხამდა უკვე მეშვიდედ.
-მმ… გისმენ, რა გინდა?
-ჩაი. - დაეჭვებულმა კიდევ ერთხელ აათვალიერა, ბოლოს წინ დადებულ ფინჯანს შემოხვია თითები და ცოტა მოსვა. - დღეს მამა უნდა მოვიდეს.
-ვინ? - წამსვე ყურები ცქვიტა ბავშვის ნათქვამზე. იმდენად ეუცნაურა მისი ნათქვამი “მამა” წამით ვერც მიხვდა ვისზე იყო საუბარი. შემდეგ ჩამოსცხა, იგრძნო სიმხურვალე როგორ წავიდა თავიდან ქვემოთ, ერთ ადგილზე გაშეშდა და ხელებიც აუკანკალდა იმის გააზრებისას რომ კონსტანტინე მალე ისევ იქ გაჩნდებოდა.
-რატომ არ მითხარი?
-გაბრიელ, შეგიძლია უბრალოდ შენი საუზმე მიირთვა? - ურეაქციოდ მჯდომ ბავშვს ნაცრისფერ თვალებში ჩააშტერდა. კიდევ უფრო გაარჩია მამა-შვილს შორის არსებული მსგავსება და სუნთქვა შეეკრა მათი ერთად წარმოდგენისას.
-დედა, თუ არ გინდა მასთან ერთად, შეგვიძლია დავრჩეთ. - დიდი კაცივით წყნარად ჩაილაპარაკა, ორცხობილა ჩაიში ოდნავ ჩაყო, შემდეგ დარბილებული ადგილი მოაჭამა და კვლავ არაფრის მთქმელი თვალები მიაბყრო ფეხზე მდგომს.
-და შენ რას ფიქრობ? - ხმამაღლა ამოიოხრა, მის გვერდზე მოთავსდა და ხელი თმებზე გადაუსვა.
-მე მამა მჭირდება. - სრულიად მშვიდი ტონით განაცხადა, სესილიამ კი ხელებში ჩარგო სახე და იდაყვებით ბარის ზედაპირს დაეყრდნო.
-ჯანდაბა, რატომ გავხარ ასე ძალიან.
-არ მოგწონვარ?
-ძალიან მომწონხარ.
-რადგან ის მოგწონდა ხო? - მასზე მიშტერებულ დედას ოდნავ გაუღიმა. მის მოჭუტულ თვალებზე კიდევ უფრო გაეღიმა, სწრაფად ჩახტა მაღალი სკამიდან და ჯიბეებში ხელებ ჩაწყობილი თავისი ოთახისკენ დაიძრა.
ერთ ადგილას იჯდა ხელებში თავ ჩარგული, თვალ დახუჭული ფიქრობდა რა გაეკეთებინა, მაგრამ ვერაფერი გადაეწყვიტა. მალე ფიქრი სახლში შესულმა დამხმარე ქალმა შეაწყვეტინა და ოდნავ გონზეც მოვიდა.
-არ მიდიხარ დღეს?
-გავენთავისუფლე.
-რამე მოხდა? გუშინ ვიღაც კაცი იყო მოსული, გაბრიელს ელაპარაკებოდა, მაგრამ ვერ გავიგე რა თქვა. მის გამო ხარ ასე?
-კონსტანტინე. - თავი დაუქნია ოდნავ. - მისი მამაა.
-ასეც ვიფიქრე… - სკამზე ჩამომჯდარმა სტარბაქსის ჭიქაში მოთავსებული ყავა გაუწოდა სესილიას, თან თავისი მოსვა. - ძალიან გავს, ასეთი მსგავსება არასდროს მინახავს.
-ძალიან გაბრაზებული იყო, ასეც უნდა იყოს, მაგრამ მე მაშინ არ შემეძლო მასთან დარჩენა.
-მისმინე. ადამიანები ხშირად ვუშვებთ შეცდომებს და არასწორ გზაზე მივდივართ. გაბრაზებულზე მცდარ გადაწყვეტილებებს ვიღებთ, ხშირ შემთხვევაში კი ამის გამოსწორებას ვეღარ ვახერხებთ. მე არ ვიცი რა მოხდა, მაგრამ ვფიქრობ მშვიდად საუბარი არცერთს გავნებთ.
-მე გავიქეცი.
-შეიძლება სწორად მოიქეცი, ან შეცდი, არავინ ვიცით რა როგორ იქნებოდა, მთავარია ახლა რა მოხდება და რა იქნება მომავალში. კარგად უნდა დაფიქრდე და ისე მიიღო გადაწყვეტილება, რადგან შეიძლება მთელი შენი მომავალი, და არა მხოლოდ შენი, ამ ერთ გადაწყვეტილებაზე იყოს დამოკიდებული.
-შეგიძლია დღეს დაისვენო. - ოდნავ გაუღიმა მადლიერების ნიშნად, თან თითები მოუჭირა მტევანზე.
-იმას ვნახავ და წავალ.
-მადლობა, ემა. - გაბრიელის საძინებლისკენ წასულს გააყოლა თვალი, შემდეგ შვილთან ერთად გააცილა და რამდენიმე წამში ტელევიზორთან მოთავსებულ შვილს მიუახლოვდა. დივანზე წამოწვა, თავი მის მუხლებზე დადო, თვალებ დახუჭულმა ღრმად ჩაისუნთქა და შვილს ხელისგულზე აკოცა. მან კი დედის თმებზე დაიწყო თამაში, თან ტელევიზორს უყურებდა.
მალე კარებზე ზარის ხმაც გაიგო, ანერვიულებული დაიძრა მის გასაღებად. იცოდა ვინც იქნებოდა და ნერვიულობისგან შინაგანად კანკალებდა. კარის გაღებისთანავე წააწყდა ნაცრისფერ თვალებს, წამსვე სუნთქვა შეეკრა, რაღაცას ეძებდა, რაიმე ნიშანს რითიც მიხვდებოდა კაცის ახლანდელ გრძნობებს, მაგრამ ვერაფერი ამოიკითხა. ჩვეული სინაცრისფრე, რომელსაც ერთ დროს ყველაზე ნათელ ფერად თვლიდა. თვალი აარიდა მის სახეს, კარები ფართედ გააღო და შიგნით შეატარა. მშვიდად, მყარი ნაბიჯებით მიაბიჯებდა მისაღებისკენ, სესილია კი მის ზურგს მიშტერებული უკან მიჰყვებოდა. ყოველთვის მოსწონდა მისი სიარულის მანერა, მხრებში გასწორებული, თავ აწეული რომ დააბიჯებდა ამაყი გამომეტყველებით. შესასვლელთან გაჩერებული შორიდან უყურებდა როგორ უახლოვდებოდა პირველი შვილს, აინტერესებდა როგორ შეხვდებოდნენ ერთმანეთს ორი ერთნაირი თვისებების მქონე ადამიანი და რა გრძნობას გამოაჩენდნენ ერთმანეთის მიმართ. უყურებდა მამის დანახვისას ფეხზე წამომდგარი როგორ ელოდებოდა კაცის მიახლოვებას, შემდეგ მის წინ ჩაიმუხდა კონსტანტინე, ბავშვს თავზე გადაუსვა ხელი, რაღაც უთხრა ხმადაბლა, მაგრამ გაბრიელს წარბიც არ შეუხრია, კისერზე მოხვია ხელები, ტუჩები კი მხარზე ჩამოადო. ლოყაზე ცრემლი რომ იგრძნო მაშინ გაანალიზა რომ აღარ სუნთქავდა. ზურგი აქცია მამა-შვილს, ერთი ხელი მკერდზე მიიჭირა, მეორე პირზე აიფარა და ნესტობით ჰაერის ღრმად შესუნთქვას მოჰყვა, თან ცრემლებს ვერაფრით იკავებდა.
-დედა. - კვლავ შვილის ხმამ გამოაფხიზლა, ცრემლები სწრაფად შეიმშრალა, შემდეგ მათკენ დაიძრა. - ტირი?
-არა, უბრალოდ… ემოციურია ეს სანახაობა. - სიტუაციის განსამუხტად ჩაიცინა, მათ წინ სავარძელზე მოთავსდა და კონსტანტინეს თვალი გაუსწორა, შემდეგ შვილს შეხედა და გული რამდენიმე წამით გაუჩერდა მათი ერთად დანახვისას. ზუსტად ერთნაირად ისხდნენ, ერთნაირი გამომეტყველებით და ეს ყველაფერი გონება არეული ქალისთვის ზედმეტი იყო.
-დედაშენი ზედმეტად ემოციურია.
-ვიცი, ჩემი ემოციებიც მას აქვს. - მშვიდად ჩაილაპარაკა, პირველს კი ჩაეღიმა იმის გახსენებისას თუ როგორ ეუბნებოდა სესილიას ზუსტად ამ სიტყვებს.
-მეც ამას ვეუბნებოდი ერთ დროს.
-ძველი დროის გახსენება საჭირო არ არის, დიდი დრო გავიდა, ბევრი რამ მოხდა და შეიცვალა. გაბრიელ, შენს ოთახში შედი, ჩვენ სალაპარაკო გვაქვს.
-ეს ხომ მე მეხება, რატომ არ შეიძლება დავრჩე?
-ზედმეტი შეკითხვების გარეშე, მალე. - ხელი გაიშვირა საძინებლისკენ, ისიც თვალების ტრიალით ჩავიდა დივნიდან და თავისი ოთახისკენ კვლავ ჯიბეებში ხელებ ჩაწყობილი წავიდა.
-ნამდვილად 5 წლის არის? - დაეჭვებულმა გააყოლა თვალი შვილს. ბედნიერებით ივსებოდა მისი არსებობისგან და იმის ცოდნისგან თუ რამდენად ჰგავდა.
-ასეთია, ყოველთვის წყნარი იყო, თვეებისაც კი არ ტიროდა. რომ დაიბადა მეგონა მკვდარი იყო, რადგან ტირილის ხმა არ გამიგია. ექიმები გაოცებულები იყვნენ. - ერთმანეთში ახლართულ თითებს დახედა, შემდეგ კვლავ მის თვალებს გაუსწორა მზერა.
-გუშინ გაბრაზებული ვიყავი, საკუთარ თავს არ ვგავდი, ბოდიშს გიხდი ყვირილისთვის და კიდევ იმისთვის თუ რაიმე არასწორად გითხარი. - ფეხი ფეხზე გადაიდო, თან პიჯაკის საყელო შეისწორა. - მშვიდად საუბარი და ყველაფრის გარკვევა მინდა. გთხოვ, ზედმეტი დრამების გარეშე.
-კარგი. - არასასიამოვნო შეგრძნებამ დაუარა სხეულში, ეუცხოვა ეს ტონი და მისი ასეთი საუბარი. ისეთი გრძნობა დაეუფლა თითქოს სრულიად სხვა ადამიანი იჯდა მის წინ, თოთქოს ის არ იყო კაცი რომელიც უყვარდა და უცნობს ესაუბრებოდა.
-მინდა გითხრა რომ მისი არსებობა იქამდე ვერ დავიჯერე სანამ არ ვნახე. ხვდები ალბათ რატომ.
-კი. - თავი თათბირზე ეგონა, სადაც სერიოზულ პროექტზე მსჯელობდა. დაძაბულ სხეულს ვერაფრით ადუნებდა, თითქოს ეკლებზე იჯდა, თითებს გაუაზრებლდ აწვალებდა, ვერც თვალს უსწორებდა სერიოზული სახით მჯდომ კაცს.
-ამიტომ გამიკვირდა და წარმოუდგენლად ჩავთვალე მისი არსებობა. მე შენს გამო დავიწყე მკურნალობა, შენ კი მამობის უფლება წამართვი თვალის დაუხამხამებლად. ამის გააზრებამ გამაბრაზა და ალბათ სადღაც გულის სიღრმეში მატკინა კიდეც. - ურეაქციოდ დაასრულა საუბარი, იატაკს მიშტერებულმა ნაკანმა კი წამსვე ქვევიდან ახედა. სუნთქვა უჭირდა, საკუთარი გულის ცემა ესმოდა და მისი ხმის მოსმენისას უფრო და უფრო იპყრობდა ის ვნება რომელიც მის მიმართ გააჩნდა.
-როგორ უნდა დავრჩენილიყავი კაცთან რომელიც სხვებს ჩემზე მაღლა აყენებდა. - დაუკითხავად გადმოკვეთა ცრემლმა თვალის ჯებირები და ლოყაზე დაეშვა. - ვერ ვიქნებოდი მეორე ხარისხოვანი, ამას უშენოდ ცხოვრება მერჩივნა, ახლა კი აქ ვართ.
-რაზე საუბრობ სესა? - ჯერ სიმწრით ჩაიცინა, მერე კი დაბნეული ყურადღებით დააკვირდა ქალს. ვერ იგებდა რას გულისხმობდა, არასდროს უგრძნობინებია მისთვის რაიმე მსგავსი, პირიქით ყოველთვის ყველაზე წინ აყენებდა და ამას სესილიაც ხედავდა. ნელ-ნელა უფრო მეტ გაურკვევლობას აწყდებოდა მისი წყალობით.
-ხომ მიიღე ის რაც ჩემგან გინდოდა?
-და რას ფიქრობ, რა მინდოდა? - წინ გადახრილი მუხლებს დაეყრდნო იდაყვებით, თვალებ მოჭუტულმა მთლიანად შეათვალიერა წარბშეკრული, უფრო ლამაზი, ქალური და დახვეწილი რომ გამხდარიყო. ფორმებიც შევსებოდა, ახლა უფრო სექსუალურად გამოიყურებოდა და კაცსაც სურვილი უმძაფრდებოდა. ისედაც მონატრებული ჰყავდა, ეს ყველაფერი, მასთან ასე ახლოს, თანაც შორს ყოფნა სულს უხუთავდა, მაგრამ ის ბრაზი რომელიც წლების მანძილზე მის გულში სახლობდა, ზედმეტი მოქმედების საშუალებას არ აძლევდა. - მე შენგან სიყვარულის და გვერდზე ყოფნის გარდა არაფერი მდომებია სესილია, მეგონა ეს ისედაც იცოდი, მაგრამ ახლა ჩვენი საუბრიდან გამომდინარე, ვხედავ ორივე სხვადასხვა ტალღაზე ვყოფილვართ.
-მნიშვნელობა აღარ აქვს. ჩვენ ჩვენი არჩევანი გავაკეთეთ, ახლა ჩვენი შვილის მომავალი გადავწყვიტოთ.
-მინდა ჩემს გვერდით იყოს. ისევე სჭირდება მამა, როგორც დედა. მე მის გვერდით არ ვყოფილვარ ამ დროის მანძილზე, არცერთმა არ ვიცით რას ნიშნავს მამა-შვილური ურთიერთობა, ეს შენი ბრალია, მაგრამ ამისთვის სხვა დროს მოგთხოვ პასუხს. - მის თვალებში უცნაური სხივი გაკრთა, კარგად ეცნობოდა ეს მზერა ნაკანს, ამის გააზრებისას წამსვე სუნთქვა შეკრული გასწორდა სავარძელზე, გაოფლიანებული ხელის გულები შარვალზე გაისვა, სხეულში დავლილმა ჟრუანტელმა კი აიძულა ფეხები ერთმანეთზე კიდევ უფრო მიეტყუპებინა. ძლივს შეძლო მზერის კვლავ გასწორება კაცისთვის.
-შენ მოითხოვ მივატოვო ყველაფერი აქ და დავბრუნდე საქართველოში შენთან ერთად, მხოლოდ იმიტომ რომ ბავშვი შენთან ახლოს იყოს.
-რა გაქვს აქ რასაც ვერ თმობ?
-ყველაფერი. სამსახური, მეგობრები, თავისუფლება და ცხოვრება რომელიც მხოლოდ მე მეკუთვნის. ჯანდაბა, ყველაფერი შენს გამო მოხდა კოსტა. შენ ამირიე ცხოვრება. შენს გამო მივატოვე ყველაფერი და ახლა გინდა აქაურობაც დავტოვო. დავბრუნდე ქვეყანაში სადაც არანაირი პერსპექტივა არ ექნება ჩემს შვილს და არც მე. ქვეყანაში სადაც შენი წყალობით აღარავინ მყავს, მხოლოდ იმიტომ რომ შენ ასე გინდა?
-შენ რას იზამდი ჩემს ადგილას სესილია? ფეხებზე დაი.კიდები საკუთარ შვილს და გააგრძელებდი ცხოვრებას ჩვეული რუტინით? შენ უნდა გესმოდეს როგორია უმამოდ გაზრდა. ახლა როცა ჩემმა შვილმა მნახა, გინდა უბრალოდ ავდგე, წავიდე და ცარიელი დავტოვო?
-ამბობ რომ ჩემს გამო დაიწყე მკურნალობა. ჩემგან თუ გინდოდა ბავშვი, რატომ არ იფიქრე იმაზე რომ ერთ დღეს, როცა გაიზრდებოდა შეიძლება გაეგო საკუთარი მამის სიბინძურის შესახებს, გაეგო რომ საკუთარ მამას, ბიძის სისხლში ჰქონდა ხელები გასვრილი. შენ, ტკივილის მოყენების შემდეგ მოდიხარ და პრეტენზიას გამოთქვამ იმაზე თუ როგორ დაგიმალე ბავშვი.
-ანუ ეს ყოფილა პრობლემა… - ცინიკურად ჩაიცინა თავდახრილმა. - შენ მე დამპირდი რომ არ მიმატოვებდი, გახსოვს? გითხარი კიდეც რომ შენი პირობა მერყევი იყო. მითხარი თუ წახვიდოდი, მომეძებნე და დამებრუნებინე… ჰოდა ახლა მეც აქ ვარ, მაგრამ დარწმუნებული აღარ ვარ რომ კვლავ შენი ჩემთან ყოფნა მინდა.
-შენ შენი არჩევანი გააკეთე და ახლა არ გაქვს უფლება აქ მოხვიდე და ამაზე შემედაო!
-ანუ მე მკვლელი ვარ, რომელმაც შენი გრძნობები არაფრად ჩააგდო და ძმა მოგიკლა. - სიმწრით გაიცინა, ყურებს ვერ უჯერებდა, უკვე ეჭვიც ეპარებოდა იმაში რომ სესილიას ესაუბრებოდა. - სესილია... შენი დამპალი ძმის წყალობით ჩემთვის ყველაზე ძვირფასი ადამიანი მიწას მივაბარე. სრულიად შიშველი, შეურაცხყოფილი, დამახინჯებული სხეულით, სამი დღის მკვდარი ვიპოვნე მდინარის პირას! ამის ნახვის შემდეგ, შურისძიების და ამის ჩამდენის მოკვლის აუტანელი წყურვილის გარდა არანაირი სურვილი არ მამოძრავებდა! - თვალებ ჩაწითლებული შესცქეროდა ქალს, ზიზღი მთლიან სახეზე მოსდებოდა და ანთებული თვალებით საშიშ მხეცს ჰგავდა. პირველად ხედავდა ასეთს სესიალია, პირველად ესმოდა ეს სიტყვები მისგან და ყურებს ვერ უჯერებდა. ცრემლები დაუკითხავად მოსდიოდა, ყელში გაჩხერილი ბურთის გადაყლაპვას ვერაფრით ახერხებდა და თვალსაც ვერ აშორებდა გაცოფებულ კაცს. - მე დამნაშავე დავსაჯე, არა ისე როგორც მინდოდა, ან ვაპირებდი, ესეც მხოლოდ შენს გამო. არ ჰქონდა უფლება ის ჰაერი ესუნთქა რომელსაც მე ვსუნთქავდი და ჩემი და ვეღარ. ამიტომ აღარასდროს მოიხსენიო ის ნაბი.ჭვარი ჩემი შვილის ბიძად! შენთან კი… შენ სხვა იყავი, იქამდე იყავი სანამ შენი დამპალი ძმა გამოჩნდებოდა. იქამდე სანამ ერთმანეთს გამოფენაზე შევხვდებოდით. ჯანდაბა სესილია! მე შენ გითხარი რომ მიყვარდი, ახლა კი მეუბნები რომ მეორე ხარისხოვანი იყავი და შენზე მაღლა სხვებს ვაყნებდი. რატომ ფიქრობ ასე როცა შენთვის მიზეზი არ მომიცია?!
-მაშინ… რატომ არ მოხვედი იმ დღეს ჩემს წასაყვანად. - ატირებულმა ქვევიდან ახედა, იმ ყველაფრის გახსენება წარმოუდგენლად სტკენდა, საუბრის გაგრძელება აღარ სურდა, მაგრამ რადგან აქამდე იყვნენ მისულები უნდოდა ყველაფერი დაემთავრებინა.
-რომელ დღეს, სესილია? - წარბ შეკრულს თვალები მოეჭუტა და ისე დასჩერებოდა ქალს ზევიდან, რომელიც მიღებული პასუხისგან გაშეშებულიყო, ცრემლები მოსდიოდა მწვანე თვალებიდან და წარმოდგენა არ ჰქონდა პირველს იმ დროს რას ფიქრობდა. ნაკანი კი თავზარდაცემული მისჩერებოდა კაცს. ხმას ვეღარ იღებდა, ვეღარც საკუთარი გულის ფეთქვას გრძნობდა, უნდოდა ეფიქრა რომ უბრალოდ თავს ისულელებდა კონსტანტინე და ყველაფერს ხვდებოდა, მაგრამ მისი სახის ყურებისას სერიოზული გამომეტყველების გარდა ვერაფერს ხედავდა.
-თავს ნუ ისულელებ კონსტანტინე!
-უკვე ზედმეტად ბევრს გითმენ და ჯობია სიტყვებს დაუკვირდე, არც ერთი ვართ ძველ მდგომარეობაში და ნუ ისარგებლებ იმით რომ ჩემი შვილის დედა ხარ. - ცივად ჩაილაპარაკა და კიდევ ერთხელ მიანიშნა ქალს თავის ცხოვრებაში მისი ახლანდელი ადგილმდებარეობის შესახებ.
-შენ მეგისთან წახვედი მაშინ როცა საათების მანძილზე გელოდებოდი. ვნერვიულობდი იმაზე რომ გიჟივით მეძებდი რადგან შეტყობინებებზე არ გპასუხობდი და მაშინ როცა მეგონა კარებს შემოაღებდი და იქიდან, ჩემი ძმისგან საბოლოოდ წამიყვანდი, შენს საყვარელ მეგობართან მიხვედი! ახლაც გული მერევა იმის გახსენებისას როგორ გაკოცა. - ზიზღი გაუკრთა მწვანე თვალებში და თავი გვერდზე გაატრიალა.
-რეებს ბოდავ? - სიმწრით გაიცინა, უკვე ფიქრობდა რომ თავის დასაძვრენად იგონებდა ზღაპრებს და ამით მის ნერვებზეც თამაშობდა. - შენ საიდან იცი მე ვისთან მივედი, ან მეგი სად იყო? - წარბ შეკრულმა მაშინვე დასვა კითხვა როგორც კი სესილიას სიტყვები გაიაზრა.
-ჯანდაბა კოსტა აღიარებაც კი არ შეგიძლია და აქ როგორ დგახარ.
-გითხარი სიტყვები გეკონტროლებინა, ნუ ცდილობ ჩემს მეტად გაბრაზებას და გაღიზიანებას. საერთოდ რაზე საუბრობ, ბოლოს მთელი დღის მანძილზე მწერდი და მიყვებოდი როგორ გაგწუწა ლილიანის ძმამ. - ხელი აიქნია ქალის საუბრით გაღიზიანებულმა, მის შოკირებულ სახეზე კი ოდნავ თვითონაც დაიბნა.
-რა? - ძლივს თქვა ერთი სიტყვა, ყველა მოგონება ამოუტივტივდა გონებაში და მისი საუბრიდან გამომდინარე მიხვდა რომ მწარედ მოტყუვდა. გულის არეში კიდევ ერთხელ იგრძნო ტკივილი, შემდეგ ისე აეწვა მარჯვენა მხარე სუნქვაც კი გაუჭირდა. ხელი მთელი ძალით მიიჭირა მკერდზე და ცრემლებიც მაშინვე გადმოსცვივდა. - შეუძლებელია… ასე როგორ… მან მე… ჩემმა ძმამ… - შეუწყვეტლივ ბურტყუნებდა, წინადადებას ვერ აბამდა, გონებაში ყველაფერს აკავშირებდა და ტირილსაც უფრო. თვალები ეწვოდა, ყელში გაჩხერილი ბურთი სუნთქვის საშუალებას აღარ აძლევდა და დივნის სახელურს დაყრდნობილი ჰაერს დიდი რაოდენობით ისუნთქავდა. მისი შემყურე პირველი კი აფორიაქებული უყურებდა და ვერ გადაეწყვიტა მიახლოვებოდა თუ არა. ყველაფრის მიუხედავად მისი ასეთ მდგომარეობაში ყურება არ მოსწონდა, მაგრამ დაგროვილი ბრაზის და სიამაყის გამო ერთ ადგილზე გაშეშებული იდგა, მუჭები შეეკრა და ყბებ დაჭიმული იატაკს მისჩერებოდა. ბოლოს მაინც უღალატა თავს, იქვე პატარა მაგიდაზე მოთავსებული წყლის დოქიდან გამჭირვალე სითხე ჭიქაში ჩამოასხა და ისე მიაწოდა არც შეუხედავს.
-დეე კარგად ხარ? - ანერვიულებული ბავშვი იქვე ჩამომდგარიყო, ხან ლამის გონება დაკარგულ ქალს უყურებდა, ხან ფეხზე მდგომ ორმეტრიან მამას და მისვლასაც ვერ ბედავდა.
-ჰო, ყველაფერი რიგზეა შედი შენს ოთახში და არ გამოხვიდე სანამ არ გეტყვი.
-დედა…
-გაბრიელ ნუ გამამეორებინებ.
-მაგრამ ცუდად ხარ და არ მინდა ცუდად იყო, თუ ეს საუბარი ცუდად გხდით შეწყვიტეთ და სხვა დროს გააგრძელეთ.
-წამოდი შევიდეთ, მანამდე დედაც კარგად გახდება. - ბავშვს ზურგზე მიადო ხელი და საძინებლისკენ წაიყვანა, მასთან ერთად შევიდა შიგნით, კარებიც მიხურა და საწოლზე ჩამომჯდარი შვილის წინ ჩაიმუხლა. - ნუ ნერვიულობ, უბრალოდ ანერვიულდა, ხომ იცი როგორი ემოციურია. - თმაზე გადაუსვა ხელი, თავის მსგავსი სახე მთლიანად შეუთვალიერა და სხეულში სასიამოვნო შეგრძნება დაეუფლა იმის გააზრებისას რომ ეს პატარა არსება მისი იყო, თანაც ასე ძალიან ჰგავდა.
-შენც გაბრაზდი ხო? - თავ დახრილმა ჩაილაპარაკა, კონსტანტინეს კი თვალები გაუფართოვდა. - ჩემი თავი რომ დაგიმალა… - ბოლოს მიაყოლა სიტყვები და მამას ქვევიდან ახედა.
-მე და დედაშენს ლამაზი წარსული გვქონდა, მაგრამ მისმა სულელურმა ნაბიჯმა ყველაფერი გააფუჭა. რომ არა მისი ეს ქცევა ახლა არ გავიცნობდით ერთმანეთს და ჰო, გაბრაზებული ვარ, თანაც ძალიან და არ ვიცი როდისმე მის პატიებას თუ შევძლებ, მხოლოდ შენი დამალვის გამო არა, ბევრი რამ არის რისი პატიებაც ჩემთვის ძალიან რთულია.
-მესმის ჰო, მეც გავბრაზდი დედაზე, მაგრამ არაფერი მითქვამს. არ მიყვარს როცა ჩემგან რამე სწყინს, ნერვიულდება და თავს ძლივს იკავებს რომ არ იტიროს, ზოგჯერ უბრალოდ მიყურებს ხოლმე ჩაფიქრებული იქამდე სანამ ცრემლი არ გადმოუვარდება ხოლმე, მერე ფხიზლდება და სხვა თემაზე იწყებს საუბარს. - წარბშეკრული ბუტბუტებდა, მის საუბარზე კი ღიმილს ვერ იკავებდა პირველი, ისეთი შეგრძნება ჰქონდა თითქოს ყოველ დღე უყურებდა და მის გაზრდაში მონაწილეობას იღებდა. უკვირდა ბავშვი ამდენ რამეზე ფიქრს რომ ახერხებდა, მაგრამ მერე მათ შორის მსგავსება ახსენდებოდა და ამ გაკვირვებას სიამაყე ანაცვლებდა. ერთი სული ჰქონდა როდის გაიგებდა მის დაძახებულ მამას, მაგრამ ბავშვი ჯერ არაფრის თქმას არ აპირებდა. ესმოდა რთული იყო ბავშვისთვის მასთან უცებ შეგუება, თან ისეთი ბავშვისთვის როგორიც გაბრიელი იყო, მაგრამ მაინც ძალიან უნდოდა მისი ნათქვამი ერთი სიტყვის მოსმენა.
-არ ინერვიულო, უბრალოდ წარსულში მომხდარს გავარკვევთ, რაც არ უნდა იყოს სახლში დავბრუნდებით და თუ გინდა მისი არ ანერვიულების მიზნით საერთოდ არ დაველაპარაკები. - მომღიმარმა მოჩქმიტა ლოყაზე, მის ჩაცინებაზე კიდევ უფრო გაიღიმა და გულიც სითბოთი აევსო.
-არა ეგრე უფრო ინერვიულებს ალბათ. - თვალები აატრიალა და კონსტანტინეც გააცინა. - სამივე ერთად ვიცხოვრებთ?
-მთავარია შენ იყო ჩემთან, სახლი დიდია და დედაშენიც დაეტევა. უკან დიდი ეზო გვაქვს, ბასეინიც, რომ ჩავალთ მაშივე იბანავე თუ გინდა.
-მართლა? ძაღლი?
-ძაღლი არ მყავს, მაგრამ თუ გინდა ვიყიდოთ.
-მართლა? - თვალებ დამრგვალებულს სიხარულისგან მნათობი სხივები გაუკრთა ნაცრიფერ თვალებში და პირველიც მიხვდა იმ დროს მხოლოდ ამ ადამიანისთვის ღირდა ცხოვრება.
-ჰო მართლა... გავალ, დაველაპარაკები დედაშენს და ჩვენ მერე გავაგრძელოთ ლაპარაკი კარგი?
-ეცადე ცუდად არ გახდეს ხო?
-კარგი. - შუბლზე აკოცა მომღიმარმა, მერე კი ოთახიდან გავიდა, კარი გაიხურა და თვალებ დახუჭულმა კეფა კარის ზედაპირს მიადო. რამდენიმე წამი ღრმად სუნთქავდა, შემდეგ კვლავ მისაღებისკენ დაიძრა და შედარებით დამშვიდებულ ქალს ნელა მიუახლოვდა. ქვევიდან ახედა სესილიამ, თან სახეზე ჩამოისვა ხელები. - მეგონა შევთანხმდით დრამების გარეშე საუბარზე.
-არ გინდა.
-იცი სესილია, რაც უფრო მეტად ვიაზრებ რომ შვილი მყავს და შენ ის დამიმალე, უფრო მეტად მიმძაფრდება შენთვის რამის დაშავების სურვილი.
-იმ დღეს ლილიანთან რომ წავედი და მოგწერე მივედითქო, მაგ დროს ვიღაცეებმა დამიჭირეს, მანქანაში ჩამტენეს და მახარეს შენს ძმასთან მიგვყავხარო. გიომ ტელეფონი წამართვა და მითხრა ისედაც იცის კონსტანტინემ, შენმა დაცვამ მოახსენა უკვეო.
-დაცვა სახლში დატოვე როგორც მახსოვს.
-შენ არ… არ გამოგიყოლებია? - ამღვრეული მწვანე თვალები შეანათა პირველს, კონსტანტინეს კი სიმწრით ჩაეცინა მის უნდობლობაზე, ხელი სახეზე ჩამოისვა, შემდეგ კი თავი დანანებით გააქნია.
-დაცვა შენს დასაცავად იყო და არა სათვალთვალოდ, რა სისულელეებს მელაპარაკები?
-გიომ მითხრა რომ უკან მომყვებოდნენ და შეგატყობინეს ჩემი წაყვანის შესახებ.
-და შენც დაუჯერე.
-რაში დასჭირდებოდა მოტყუება?
-ჯანდაბა, კიდე ვერ ხვდები? - ნერვებ მოშლილმა ტონს გაუაზრებლად მოუმატა და სესილიაც ადგილზე შეხტა. - ისიც აღარ ვიცი დავიჯერო თუ არა შენი სიტყვები სესილია.
-მე ვხედავდი მეგის… გიომ მითხრა რომ ჩემი ადგილ მდებარეობის შესახებ გაიგე და მოდიოდი, გელოდებოდი, ერთი სული მქონდა როდის წამიყვანდი რომ მისი საუბარი აღარ გამეგო, მერე კი… შენ მეგისთან მიხვედი… - ცრემლების ახალმა ნაკადმა დატოვა მისი სველი თვალები და ტუჩებიც უნებურად დაბრიცა თავ დახრილმა. - და მან რომ გაკოცა… უკვე ვეღარაფერზე ვფიქრობდი კონსტანტინე.
-მერე შენც ადექი და გამოიქეცი ისე რომ არც მნახე. - მის მონაყოლზე სიცილით გააქნია თავი, დაუჯერებელი ეჩვენებოდა მისი მონაყოლი, არც დაიჯერებდა რომ არ სცოდნოდა ამ ყველაფერს სესილია ყვებოდა და მისი მოტყუება უბრალოდ არაფერში დასჭირდებოდა. - ყოველ ნახევარ საათში ვიღებდი შენგან შტყობინებას, სადაც წერდი როგორ ერთობოდი, სად უნდა მოვსულიყავი? - კვალავ გაეცინა, თავზე გადაისვა ხელი, თან წინ და უკან სიარულს მოჰყვა.
-ჩემი ტელეფონი გიორგის ჰქონდა… რაში დასჭირდა…
-შენს ჩემგან მოშორებაში და გამოუვიდა კიდეც. მე კი შენი ნდობა და სიყვარული დამანახა. კარგად იმუშავა რა გინდა. - აკანკალებული თითებით ტუჩებს შორის მოქცეულ სიგარეტს ცეცხლი მოუკიდა და დიდი ნაფაზი გამოქაჩა. - მერე რა მოხდა? რომ დაგარწმუნა შენს მიმართ მხოლოდ სამაგიეროს გადახდის სურვილი მამოძრავებდა, აქ გამოგიშვა?
-კოსტა…
-გააგრძელე, მართლა მაინტერესებს.
-იმ დროს ვერაფერზე ვფიქრობდი კოსტა, მისი საუბარი, შენი იქ ხილვა, ლილიანის დამალული საიდუმლოებები და ყველაფერი ერთად სრულ ქაოსს ჰქმნიდა. გიომ მაიძულა წავსულიყავი, ასე ვთქვათ ფსიქოლოგიური გავლენა მოახდინა, ისე სწრაფად აღმოვჩნდი აეროპორტში და ისე გამოვფრინდი გააზრებაც ვერ მოვასწარი. მეუბნებოდა რომ მხოლოდ ჩემი შენგან დაცვა სურდა და რამდენჯერაც ვეუბნებოდი რომ მიყვარდი იმდენჯერ მახსენებდა როგორ აირჩიე შენი მეგობარი და პირველად მასთან მიხვედი. კიდევ უამრავ მსგავს რამეს ამბობდა, იმ დროს კი ვერანაირად ვერ ვაზროვნებდი, არ ვიცოდი შენს ქცევაზე მეფიქრა, თუ ლილიანზე რომელიც წლების მანძილზე მიმალავდა ჩემი ძმის მიმართ არსებულ სიყვარულს და მიუხედავად იმისა რომ იცოდა გიორგი ვერაფერს მისცემდა მაინც მასთან იწვა. ჰო მეც ავდექი და გამოვიქეცი შენს უნახავად, მაგრამ არა ჩემი სურვილით, რადგან იმ წუთიდან მენატრებოდი და მინდოდა შენი ნახვა როცა დილით სახლიდან წახვედი. აქ ანრის შეყვარებულთან ვიყავი და ყოველი შენს გარეშე გატარებული დღე ჯოჯოხეთი იყო ჩემთვის. მინდოდი, მენატრებოდი, მჭირდებოდი. მერე რამდენიმე დღეში მისი სიკვდილის შესახებ გავიგე და სრულიად მარტო დავრჩი, სრულ ბურუსში აღმოვჩნდი, ყველგან შენი ფერი იყო და ყველაფერს დამატებული იმის გააზრება რომ შენ ის მოკალი შენთან მოსასვლელ ყველა გზას მიჭრიდა.
-შენ ჩემი სიტყვები არაფრად ჩათვალე, ჩემი გრძნობები დააიგნორო, არ მენდე და იმ ადამიანს დაუჯერე რომელთან ურთიერთობა არც კი გქონდა შენი თქმით.
-ის ჩემი ძმა იყო. - ატირებულმა ამოილაპარაკა და არც კი სცადა დანამული სახის შემშრალება, ქვევიდან უყურებდა დაბინდული თვალებით. - ყველაფრის მიუხედავად ჩემი ძმა იყო და მისი დაკარგვა მეტკინა. ძალიან მეტკინა. - ძველი დროის გახსენებისას ყელში ბურთი მოაწვა, გულში მტკივნეული ჩხვლეტა იგრძნო და ხელიც ინსტიქტურად მიიჭირა, ისე თითქოს ტკივილს დაიამებდა. - მე მის გარდა სხვა ახლობელი არავინ მყავდა.
-შენ მე გყავდი სესილია, მაგრამ მისი შენარჩუნების მცდელობით ორივე დაკარგე.
-კოსტა…
-მე ის არ მომიკლავს, მის დონემდე არ დავცემულვარ, ისევ შენს გამო, არადა იყო ღირსი მომეკლა. ძლივს შევიკავე თავი ტვინი რომ არ გამესხმევინებინა, მაგრამ იმდენად არ ჰქონდა მის სიცოცხლეს ფასი, არც სხვისთვის და არც თავისი თავისთვის, ისევ საკუთარ თავს გაუჩალიჩა.
-რა?
-ზედმეტი დოზით მოკვდა. - მშვიდად ჩაილაპარაკა. იმდენი დრო იყო მას შემდეგ გასული რეაქციასაც ვეღარ გამოხატავდა. მისი სიკვდილის შემდეგ ოდნავ სიმშვიდე მაინც მოიპოვა, მაგრამ სესილიას არ ყოფნა მთლიანად მშვიდად ყოფნის საშუალებას არ აძლევდა.
-კი მაგრამ… მე მითხრეს რომ შენ მოკალი…
-ჯანდაბა ნუ აგრძელებ ამ საუბარს, უფრო ვბრაზდები. ყველაფერთან ერთად გეგონა შენი გრძნობები არაფრად ჩავაგდე და ის ნაბი.ჭვარი მოვკალი. მომეკლა მაინც, ტყუილად მაინც არ გაატარებდი დროს ამაზე ფიქრში.
-ერთი თვის შემდეგ გავიგე რომ ორსულად ვიყავი… - ხმა აკანკალებულმა გააგრძელა საუბარი და კონსტანტინემაც მაშინვე ყურები ცქვიტა. - მითხრეს რომ ნაყოფი სუსტი იყო და თუ მისი შენარჩუნება მინდოდა თავისთვის უნდა მიმეხედა, არ მენერვიულა, ზედმეტი არ მემოძრავა და კვების რაციონი მეკონტროლებინა. იმის შიშით რომ მასაც დავკარგავდი ცხრა თვის მანძილზე საწოლიდან არ ავმდგარვარ, მხოლოდ აბაზანაში გავდიოდი და აივანზე სუფთა ჰაერის ჩასასუნთქად. ისეთი მშვიდი იყო... ისე გგავდა… ბევრჯერ დავაპირე შენთან დარეკვა, მინდოდა თქმა, მაგრამ მეშინოდა შენი რეაქციის და ახლაც მეშინია. ამიტომ ინსტიქტურად გადმოვედი პირდაპირ შტევაზე… ასე ადვილად არავის უახლოვდება. ბევრი არ მოსწონს და თუ რამე ან ვინმე არ მოსწონს, რაც არ უნდა გააკეთო აზრს ვერ შეაცვლევინებ. დღეს ისე ჩაგეხუტა... ჩემს გარდა არავის ეხუტება, ვერ იტანს ზედმეტ სიახლოვეს და შენთან ასე ადვილად რომ დაამყარა კონტაქტი… ისე გგავს...
-ჩემი შვილია, რომელიც დამიმალე და ამას ვერასდროს გაპატიებ. შენი ფეხით რომ მოსულიყავი… თუმცა ამას მნიშვნელობა აღარ აქვს, დიდი დრო გავიდა. - საათზე დაიხედა წინადადების დამთავრების თანავე, შემდეგ გასასვლელისკენ დაიძრა. - საქართველოში ხვალ საღამოს დავბრუნდებით, მოემზადე. ბავშვს უამრავი ადამიანი ელოდება, რომლებსაც მისი ნახვის დიდი სურვილი აქვთ. - კარის სახელურს მოჰკიდა ხელი, თან ოდნავ გვერდზე გაიხედა. - იმ დღეს მეგის დაკარგვის შესახებ ანდრომ შემატყობინა და მე მის წამოსაყვანად წავედი. შოკურ მდგომარეობაში მყოფმა, შეშინებულმა მეგიმ მაკოცა ჰო, მერე სახლში წავიყვანე, დავბანე და მთელი ღამე მის საწოლთან გავატარე, რადგან ყოველ ნახევარ საათში ტირილით იღვიძებდა და შეშინებული მეხვეწებოდა არაფერი დამეშავებინა. როგორიც არ უნდა იყოს და რაც არ უნდა მქონოდა მასთან ისიც ქალია, შენ კი კარგად იცი როგორ ვერ ვიტან როცა ქალს ასე ექცევიან. შენი სულელური, დაუფიქრებელი ნაბიჯის გამო ყველაფერი დაკარგე და ამაში მე აღარასდროს დამადანაშაულო, ის კიდე ჩემთან აღარასდროს ახსენო და არც ჩემს შვილს უთხრა რომ მისნაირი არსებობდა. - მშვიდად ჩაილაპარაკა, კარები ნელა გამოაღო და გასვლისას უხმაუროდ გაიხურა.
***
დილით ტელეფონის ხმაზე თვალების ფშვნეტით გამოვიდა საძინებლიდან ნახევრად მძინარე ბავშვი, საცვლის ამარა შევიდა მისაღებში და მელოდიის ხმას გაჰყვა, ბოლოს დივნის და სახელურის შორის ჩაჭედილი დედის ტელეფონიც იპოვნა, უცხო მონერს წარბშეკრულმა დახედა, ჯერ საძინებლისკენ გაიხედა, შემდეგ კი სწრაფად უპასუხა.
-გაბრიელ, შენ ხარ?
-ჰო.
-დედაშენი სად არის?
-ძინავს, ღამე არ სძინებია და ალბათ ახლა გათიშულია.
-შენ საიდან იცი…
-მესმოდა მთელი ღამე რომ დადიოდა. - წამსვე უპასუხა ურეაქციოდ და მისმა პასუხმა ტელეფონის მეორე მხარეს მყოფი ისე დააბნია დიდი ხნის მანძილზე ხმის ამოღება ვეღარ მოახერხა.
-მმ… შეგიძლია პასპორტებს სურათი გადაუღო და გამომიგზავნო?
-კი.
-მიდი მაშინ გელოდები.
-დღეს მოხვალ? - დედის საძინებლისკენ დაიძრა, შიგნით შესული კი პირდაპირ კარადას მიადგა.
-კი, ორ საათზე მანდ ვიქნები და მერე საქართველოში გავფრინდებით… რამე ხომ არ გინდა?
-მმ… არა… არაფერი. - ყოყმანით გადააბა სიტყვები ერთმანეთს, პირველი კი მაშინვე მიხვდა რომ ბავშვს რაღაცის თქმა სურდა, მაგრამ მათ შორის არსებული მანძილის გამო ჯერ კიდევ არ შეეძლო თავისუფლად ყოფნა.
-მიდი მითხარი.
-არაფერი. - ჩუმად ჩაილაპარაკა, მერე კი პასპორტის ერთ გვერდს სურათები გადაუღო და პირველს ნომერზე გაუგზავნა.
-დე აქ ხარ? - შვილის ხმაზე გონზე მოსულმა თავი წამოსწია, ნახევრად გახელილი ცალი თვალით შეხედა და მის ღიმილზე თვითონაც გაეღიმა. - მოდი ჩემთან. - ხელი დაუქნია და ისიც სწრაფად ავიდა საწოლზე, ქალის წვრილ მკლავებში გაეხვია და თავი მკერდზე მიადო. - ჩემი პატარა... ასე ადრე რატომ გაიღვიძე. - თავზე კოცნიდა, თან თმებზე ეფერებოდა. - რა ტკბილი ხარ. - სახეზე რომ გადავიდა კოცნით მაშინვე ამოძრავდა ბავშვი.
-ოო… არ მიყვარს ამდენი კოცნა ხომ იცი… - თავი უკან გასწია და შეეცადა მისგან თავი დაეღწია. - დედა გამიშვი!
-ყველაფერში მამაშენს რატომ დაემსგავსე… - მაინც არ მოშორდა შვილს, კიდევ უფრო მეტად მიიკრო სხეულზე და ცხვირი მის თმაში ჩარგო.
-შენ გინდოდა ალბათ რომ დავმსგავსებოდი.
-ამ ბოლო დროს ზედმეტად ბევრს ლაპარაკობ.
-მაგრამ მაინც მოგწონვარ.
-გაბრიელს მოხვდება.
-დედა, ხომ იცი რომ შენს საიდუმლოს არასდროს ვეტყვი სხვას. - თავი სესილიას მკლავზე ჰქონდა მოთავსებული, ქვევიდან უყურებდა დედას, ის კი თმებზე ეფერებოდა.
-რა საიდუმლოს, ჭკვიანო? - სახეზე ჩამოატარა თითები, თან შუბლზე აკოცა.
-მაგალითად იმას რომ მამა ისევ გიყვარს. - თვალებ მოჭუტული ჩააშტერდა მწვანე თვალებში, სესილიას ზურგს უკან დაგდებული ტელეფონის წყალობით კი ყველაფერი ესმოდა პირველს. სუნთქვა შეკრული ისმენდა მათ საუბარს, თვითონაც უნდოდა იქ ყოფილიყო, მათთან ერთად დაეწყო დილა და შვილის მსგავსი საუბრისთვის მოესმინა. ისე დამაჯერებლად უთხრა სესილიას მისი საიდუმლოებების შენახვაზე, თვითონაც ლამის დარწმუნდა რომ ბავშვსაც აღარ ახსოვდა მისივე ხელიდან მოსასმენად დაგდებული ტელეფონი. მისი ნათქვამი მამა რომ გაიგო სხეულში სასიამოვნო შეგრძნებამ დაუარა, მაგრამ მაინც სესილიას პასუხს ელოდა. თვითონაც შესანიშნავად იცოდა მისი გრძნობების შესახებ, მაგრამ მისგან მოსმენა მაინც უნდოდა ამდენი წლის შემდეგ.
-საიდან დაასკვენი ტვინიკოსო.
-ვიცი.
-ბევრს ლაპარაკობ, ადექი ვისაუზმოთ და მერე მივხედოთ საქმეს თორემ მამაშენი რომ მოვიდეს და მზად არ დავხვდეთ, ყველაფრის გარეშე წაგვიყვანს. - მაშინვე შეეცვალა ხმა, საწოლზე წამოჯდა, ხელები სახეზე ჩამოისვა და ჰაერი დიდი რაოდენობით შეისუნთქა.
-დე… შენ გაქვს პრობლემა მამასთან ერთად ცხოვრებაზე?
-საიდან ეს კითხვა.
-ჩვენ ხომ მასთან უნდა ვიცხოვროთ.
-რა? - მერე გაანალიზა რომ კონსტანტინესთან ერთად მოუწევდა იმ სახლში ყოფნა რომელშიც უამრავი თბილი მოგონება აკავშირებდა. იმ დროს წარმოუდგენლად ჩათვალა მასთან ერთად ერთ ჭერქვეშ ცხოვრება და მაშინვე უარი განაცხადა. - ჩვენ მასთან არ ვიცხოვრებთ, ჩვენც გვაქვს ბინა და…
-ხო მაგრამ ჩვენ ხომ იმიტომ მივდივართ რომ მასთან ვიყო, გავიცნო და როგორც შენთან ვარ, მამასთანაც ისე გავატარო დრო.
-მე მამაშენთან ვერ ვიცხვორებ და შენ დამტოვებ?
-ოო არა, მაგრამ მამა მჭირდება და მინდა მასთან.
-რას ითხოვ ამ სიტყვებით გაბრიელ? - წარბები შეკრა და შვილის ურეაქციო გამომეტყველებას მიაჩერდა.
-მასთან ვიცხოვროთ.
-გაბრიელ…
-ჩემს გამო მაინც… შენ ხომ არ მითხარი მის შესახე.
-კარგი. - ცივად გასცა პასუხი, ფეხზე წამოდგა და აბაზანისკენ დაიძრა.
-დედა.
-მოემზადე. - კარები დაკეტა და მაშინვე კარებთან ჩაცურდა.
-დეე… აუ არ გეწყინოს რა… დედა. - კარებზე უკაკუნებდა, ხელებში სახე ჩარგული სესილია კი ყველაფერზე ერთად ფიქრობდა. ბოლოს ფეხზე წამომდგარმა კარები გამოაღო და იქვე მდგომ ანერვიულებულ შვილს ზემოდან დახედა წარბ შეკრულმა.
-როდემდე უნდა მიკაკუნო? თუ დამაცდი თავის მოწესრიგებას?
-მითხარი რომ არ გეწყინა.
-არ მწყენია არაფერი პატარა, რატომ ნერვიულობ… ჯანდაბა ნუ გავხარ ასე, ხომ შეიძლება ჩემიც გქონდეს რამე.
-რა ჩემი ბრალია. მიყვარხარ და მენერვიულება.
-შეგჭამ. - შეკრულ წარბებს შორის აკოცა, შემდეგ ორივე ლოყა დაუკოცნა და ისიც მალე გამოეცალა ხელებიდან. აბაზანაში შესული ცხელი წყლის ქვეშ დადგა, სახე დუშიდან წამოსულ წვეთებს შეუშვირა და ჰაერიც დიდი რაოდენობით შეისუნთქა. გული სწრაფად უცემდა, არ იცოდა რა მოხდებოდა მომავალში, როგორ მოიქცეოდა თვითონ კონსტანტინესთან, ან თვითონ პირველი რა ინტერესს გამოიჩენდა. დარწმუნებული იყო გაბრიელთან შესანიშნავ ურთიერთობას ჩამოაყალიბებდა, მაგრამ ერთად როგორ გაძლებდნენ იმ ყველაფრის შემდეგ, წარმოდგენა არ ჰქონდა.
მთელი დღის მანძილზე აფორიაქებული დადიოდა, საჭირო ნივთებს ჩემოდანში ალაგებდა და გაბრიელის რამდენიმე წყვილ ტანსაცმელსაც თვითონ ამზადებდა.
ორი საათი ხდებოდა კარებზე ზარის ხმა რომ გაისმა და სესილიაც ანერვიულებული დაიძრა გასაღბად.
-დე ჩემი სახატავი რვეული სად არის?
-შენს ზურგ ჩანთაში ჩავდე. - კარების გაღებისას გასძახა შვილს, შემდეგ კონსტანტინეს ნაცრისფერ თვალებს შეხედა და ისე დაიბნა როგორ წლების წინ თავიდან იბნეოდა მის გამოხედვებზე. გული აუჩქარდა და სხეულშიც ნაცნობმა შეგრძნებამ დაუარა. იმ დროს ძლივს გადააგორა სურვილი რომელიც ჩახუტებას, მისი სურნელის შეგრძნებას და კოცნას სთხოვდა. მისი შეხების წყურვილმა ისე აიტანა სუნთქვაც კი შეეკრა და რომ არა მისი ხმა, გონს კიდევ დიდი ხანი ვერ მოვიდოდა.
-მზად ხართ?
-კი. - კარები ფართოდ გამოაღო, პირველი შეგნით შეატარა და კარის დაკეტვის თანავე რკინის ზედაპირს შუბლით მიეყრდნო. მის სიახლოვეს ყოფნა წარმოუდგენლად უჭირდა, მისი ცივი გამომეტყველება ყინავდა და გულზე მტკივნეულად ხვდებოდა.
-წავიდეთ? - შვილთან ჩამუხლულმა თავზე გადაუსვა ბავშვს ხელი, ისიც თავის ქნევით დაეთანხმა.
-შეგიძლია ჩემს მეგობართან გამატარო? გასაღები უნდა დავუტოვო და გაბრიელი საბუთები გამოვართვა. - ყოყმანით ჰკითხა ბავშვთან მდგომს რომელსაც არც კი შეუხედავს მისთვის.
-შემიძლია… სულ ეს არის? - ორ ჩემოდანს შეხედა, სესილიას თანხმობაზე ჩანთებს ხელი მოკიდა და გასასვლელისკენ დაიძრა, გაბრიელიც მას აედევნა დაპარაკით. ბინიდან გასვლამდე თვალი მოავლო იქაურობას ნაკანმა, გულიც კი სწყდებოდა სახლის და საკუთარი ცხოვრების დატოვების გამო, მაგრამ ბოლოს კარიც გამოიხურა, გასაღებით გადაკეტა და მამა-შვილს უკან აედევნა. ერთმანეთთან ახლოს და ამავდროულად შორს ყოფნა ორივეს სულს უხუთავდა. დაძაბულობა და არასასიამოვნო გარემო ტრიალებდა მათ გარშემო, უხერულადაც კი გრძნობდა სესილია თავს, თვალს შეუმჩნევლად აპარებდა წლების უნახავი კაცისკენ. უნდოდა დიდხანს ეყურებინა, ყვლა მისი შეცვლილი დეტალის ამოცნობა სურდა, დაბალ წვერზე შეხება, რომელიც სასწაულად უხდებოდა. მისი შეხების სურვილით შპყრობილს წამით სუნთქვაც კი შეეკრა და ფიქრების გასაფანტად გვერდზე მჯომ შვილს თმაზე გადაუსვა ხელი, ის კი მკერდზე მიეყრდნო კეფით, თან ტელეფონში მულტფილმს უყურებდა. მომღიმარმა ბავშვიდან კონსტანტინეზე გადაიტანა მზერა, რომელიც ორივეს ჩაფიქრებული მიშტერებოდა. იქამდე უყურებდნენ ერთმანეთს თვალებში სანამ სესილიამ არ გაიხედა, მაგრამ მერეც გრძნობდა მწველ მზერას და სიმშვიდეს სრულიად კარგავდა.
გერმანიის დატოვების შემდეგ რამდენიმე საათში ჩაფრინდნენ თბილისში და სესილიას გულმაც სხვანაირად დაიწყო ფეთქვა, ფეხდაფეხ მიგჰყვებოდა კონსტანტინეს, მაგრამ თვალები ირგვლივ შემოკრეფილი ხალხისკენ გაურბოდა. ქართული საუბარი ყურს სასიამოვნოდ ხვდებოდა და მონატრებაც უფრო მეტად აწვებოდა. გასვლისთანავე დაინახა მანქანასთან მდგომი გაჭაღარავებული ლევანი, რომელიც თბილი ღიმილით მისჩერებოდა, მერე კი კონსტანტინეს გვერდზე მდგომ ბავშვზე გადაიტანა თვალები და შესამჩნევად დაბნევის შემდეგ სახე გაუბრწყინდა.
-გამარჯობა, ლევან. - თბილად გაუღიმა სესილიამ, მან კი თავი დაუქნია და უკანა კარგი გამოუღო.
-კეთილი იყოს შენი დაბრუნება.
-მადლობა. - უხერხულად შეიშმუშნა, თვალები დახარა და მანქანაში მოთავსდა.
-ეს ლევანია, ჩვენი ოჯახის წევრი რომელიც ჩვენს გადაადგილებაზე ზრუნავს. - მხარზე დაადო ბავშვს ხელი და თვალებ გაბრწყინებული კაცი ისე წარუდგინა.
-გამარჯობა. - პატარა ხელი გაუწოდა უცნაურად მომღიმარ კაცს, თვითონ კი წარბიც არ შეუხრია.
-გამარჯობა. - პატარა ხელს თავისი შეაგება, მერე მომღიმარ კონსტანტინეს ახედა და მათ შორის მსგავსება მაშინვე აღმოაჩინა.
-წავიდეთ. - მხარზე მიადო ხელი ლევანს, თან მანქანაში მოთავსდა ბავშვთან ერთად.
-როგორ ხარ ლევან? - უხერხული სიჩუმის გასაფანტად საუბარი წამოიწყო სესილიამ, პირველმაც წამსვე მას გახედა წარბ აწეულმა.
-ძველებურად სესი, მადლობა.
-თქვენი ცოლი როგორ არის?
-ოთხი წლის წინ გარდაიცვალა გულის შეტევით.
-არ ვიცოდი, ვწუხვარ.
-მადლობა.
-მალე მივალთ? - ქვევიდან ახედა გვერდზე მჯდომ მამას გადაღლილი თვალებით, კონსტანტინეს კი მაშინვე გული გაუთბა.
-მალე მივალთ. დაიღალე? - თავზე გადაუსვა ხელი, მერე მხარზე მოხვია. - მოდი. - თავისკენ მისწია და ისიც მის მკერდს მიეკრო. სასიამოვნო შეგრძნებამ დაუარა სხეულში, გული სითბოთი აევსო და ისიც კი იგრძნო სახე როგორ გაუნათდა.
-ჰო. - დაღლილი ხმით ჩაიბურტყუნა, თვალი კი ფანჯრისკენ გაადაიტანა.
-ვინ არის სახლში ლევან?
-მხოლოდ მამაშენი.
-კარგია. - თავი სავარძლის საზურგეზე დამაგრებულ მისაყრდნობს მიადო და თვალები დახუჭა. არ იცოდა რა მოერხებინა სესილიასთვის, როგორი ურთიერთობა დაეჭირა მასთან, მისი ყურებისას ბრაზი, წყენა და იმედგაცრუება თავისით იჩენდა თავს, რაც მასთან კონტაქტის სურვილს უკარგავდა, მაგრამ შინაგანად ძლიერად სურდა მისი გულში ჩაკვრა, თავის მკლავებში მოქცევა და მისთვის საყვარელი სურნელის შეგრძნება. უნდოდა მთლიანი სახე დაეკოცნა, ეთქვა როგორ ენატრებოდა და ეს მონატრებაც ეჩვენებინა. გული აუჩქარდა იმის წარმოდგენისას როგორ ეხუტებოდა, კოცნიდა და ეალერსებოდა. გაბრიელმაც წამსვე ახედა ქვევიდან, პირველმა კი თვალი ჩაუკრა და ხელი უფრო მჭიდროდ მოხვია. დილის საუბარზე ეფიქრებოდა, წარმოდგენა არ ჰქონდა როგორ უნდა ეცხოვრა სესილიასთან ერთად ერთ სახლში ისე რომ დილით გაღვიძებულს მისი სახე არ დაენახა, ძილის წინ კი მისი სითბო არ შეეგრძნო. ალბათ როგორი რთული იქნებოდა ორივესთვის ამ ყველაფრის გადატანა, იცოდა როგორ დაიტანჯებოდა ქალი მის მიმართ გამოვლენილი სიცივით და ყველაფრის მიუხედავად ამის ნახვა საშინლად არ სურდა, მაგრამ ვერც საკუთარ თავს და პრინციპებს ღალატობდა.
როგორც კი ეზოში შეაყენა მანქანა ლევანიმ, გაბრიელმაც წამსვე წამოყო თავი. პირველი სწრაფად გადავიდა ავტომობილიდან, მას მიყოლილ შვილს ზემოდან დახედა და მის გაფართოვებულ თვალებზე ოდნავ გაიღიმა.
-ეს ჩვენი სახლია?
-ჰო. - თმები აუჩეჩა, მერე ირგვლივ მიმოიხედა, სესილია რომ ვერ დაინახა მანქანის თავს ხელი დაადო, რამდენიმე წამის შემდეგ შიგნით შეიხედა და ერთ ადგილზე მიყინული ქალი მთლიანად შეათვალიერა. - გადმოხვალ, თუ მანდ დარჩენას აპირებ? - მის ხმაზე გონს მოსულმა ნელა გააღო კარი, ისე რომ არც შეუხედავს კონსტანტინესთვის და არც რამე უთქვამს. - შევიდეთ, ცივა. - ბავშვს ხელი ჩაკიდა და სწრაფი ნაბიჯებით დაიძრა შესასვლელი კარისკენ. კარები სწრაფად გააღო და პირველი გაბრიელი შეატარა, სესილიას კი არც დალოდებია. ნელა მიჰყვებოდა მამა-შვილს, იქაურობას ათვალიერებდა და მოწოლილი მოგონებებისგან ყელში ბურთი აწვებოდა. სახლში შესვლა ძლივს მოახერხა, აღარც წარმოდეგინა როდისმე ისევ თუ შეაბიჯებდა. შიგნით შესულს ბავშვთან დახრილი დავითი დახვდა, შორიდან უყურებდა როგორ ესიყვარულებოდა ერთადერთ შვილიშვილს კაცი რომელსაც წლების მატება აშკარად შესტყობოდა, მაგრამ მაინც თბილი გამომეტყველება აჰკვროდა. სესილიას დანახვისას ცოტა დაიბნა კიდეც, მისი რეაქციის დანახვისას ნაკანსაც თვალები აემღვრა, თავი დახარა და იატაკს მიაშტერდა. ყველაზე მეტად ტირილი არ უნდოდა, მაგრამ მოწოლილ ემოციებს ვერაფერს უხერხებდა. იქიდან წასვლა სურდა, ვერ უძლებდა ამ ყველაფერს ერთად და არც კონსტანტინესი ესმოდა. ვიღაცის მიახლოვება რომ იგრძნო თავი მაშინვე ასწია, კაცის სევდიან, მაგრამ მაინც მომღიმარ სახეს მიაშტერდა და მისი თანაგრძნობა რომ დაინახა თავი ვეღარ შეიკავა. ხმის ამოუღებლად შემოხვია კაცს ხელები, თავი მკერდზე მიადო და თვალები ერთმანეთს მაგრად დააჭირა. უცნაური სიმშვიდე მოედო სხეულზე, თავი დაცულად იგრძნო, მამისეული სითბო მოდიოდა მისგან და მის მხარდაჭერასაც გრძნობდა, ისე როგორც საკუთარი მამის გვერდში დგომას იგრძნობდა.
-ყველაფერი კარგად იქნება. - სითბოთი გაჟღენთილი თბილი ხმით დაიჩურჩულა მის ყურთან, ცრემლები სწრაფად შეუმშრალა და სესილიამაც თავი წამოსწია.
-მადლობა.
-ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, ალექსანდრეს შვილი ხარ, ახლა უკვე ჩემი შვილიშვილის დედა, და დღეს ძალიან ბედნიერი კაცი ვარ. - კონსტანტინესთან მდგომ ბავშვს შეხედა რომელიც ინტერესით სასვსე თვალებით შესცქეროდა მამას და ყურადღებით უსმენდა მის დასმულ კითხვაზე გაცემულ პასუხს. - როგორ გვანან ერთმანეთს.
-თქვენ ჯერ კიდევ არ იცით მათი მსგავსების შესახებ.
-დარწმუნებული ვარ მალე გავიგებ. ერთი განსხვავება ნამდვილად აქვთ, კონსტანტინე ასე ადვილად კონტაქტში არავისთან შედიოდა.
-დამიჯერეთ, მისი კომუნიკაცია მისივე ინტერესზეა დამოკიდებული. თუ არ აინტერესებ, არც მოგიახლოვდება. რამდენიც არ უნდა ველაპარაკო არ ესმის, ან არ უნდა გაიგოს.
-შვილიშვილი ყოველთვის განსაკუთრებული და საყვარელია როგორიც არ უნდა იყოს.
-გამარჯობა! - სახე გაბრწყინებული ქეთი წამებში აესვეტა წინ სესილიას და მაშინვე მოეხვია. - მომენატრე ჩემო გოგო. - გახარებული მალევე მოშორდა და ბრჭყბიალა მწვანე თვალებში ჩახედა.
-მეც მომენატრე ქეთი. - გაკვირვებული იყო მისი ასეთი ქცევით, ყოველთვის მშვიდი ქალი ახლა სულ სხვანაირი ეჩვენებოდა, მაგრამ მისი ეს მოქმედება ძალიან ესიამოვნა. - ის პატარა კაცი მამამისს როგორ გავს. - თავით კიბისკენ ანიშნა და სესილიამაც მოჰკრა თვალი როგორ ადიოდნენ ერთად კიბეებზე.
-ჰო. - ოდნავ გაუღიმა, მერე იქაურობას მოავლო თვალი.
-დაახლოვებით ერთი წლის წინ შეცვალა ყველაფერი.
-გასაგებია.
-ქეთი გაბრიელს ბოლო ოთახი გაუმზადე, მერე თვითონ მოაწყობს როგორც მოუნდება. - კიბეებზე მარტო დაეშვა, თან სესილიას არ აშორებდა თვალს.
-და… - დაბნეული მიაჩერდა ნაკანს, ისიც მაშინვე მიუხვდა კითხვას.
-სულ ერთია, შენ აარჩიე. მადლობა წინასწას. - ხელი ჩაკიდა დანაღვლიანებულ ქალს, მან კი უბრალოდ თავი დაუქნია.
-და ქეთი, საღამოს ჩემები მოვლენ, თუ შეგიძლია ხორცი გაამზადე მწვადისთვის.
-სხვა რამეებსაც მოვამზადებს.
-მადლობა. - თავი დაუქნია ქეთის, მან კი ჩვეული ღიმილი აიკრა სახეზე, შემდეგ კიბეებისკენ დაიძრა.
-მივეხმარები. - კონსტანტინესგან შორს ყოფნის მიზნით ქეთის გაჰყვა, სწრაფად დაეწია და ერთ-ერთ საძინებელში მასთან ერთად შვიდა.
-ცოტა უცნაურად ვგრძნობ თავს სხვა ოთახში რომ იძინებ… - ყოყმანით ჩაილაპარაკა ქეთიმ, არ უნდოდა ჰგონებოდა ქალს რომ მის პირადში ზედმეტად იხედებოდა, მაგრამ თავს ვერაფრით იკავებდა.
-მე საერთოდ აქ ყოფნით ვგრძნობ თავს უცნაურად ქეთი… გაბრიელს რომ არ აეჩემებინა, აქ საერთოდ არ მოვიდოდი. წარმოდგენა არ გაქვს როგორი რთულია ჩემთვის ახლა აქ ყოფნა და საერთოდ მისი სიახლოვე.
-ყველაფერი კარგად იქნება, არ ვიცი არ მოხდა, მაგრამ თქვენ დიდხანს ვერ გაძლებთ ცალ-ცალკე ვიცი.
-შერიგების იმედი არ მაქვს, ახლა ერთადერთი რაზეც ვფიქრობ ისაა როგორ დავაღწიო თავი აქაურობას.
-საღამოს ხომ ისინი უნდა მოვიდნენ…
-სწორედ ამიტომ მინდა წასვლა. - წელზე შემოიწყო ხელები და ფანჯრიდან ჰორიზონტს გახედა.
-დედა. - საძინებელში შესული პირდაპირ სესილიასკენ დაიძრა, ქეთიმ კი მაშინვე მას გააყოლა თვალი.
-ჰოუ. - შვილთან ჩამუხლულმა ხელებში მოიქცია მისის სახე და ლოყაზე აკოცა.
-სადმე უნდა წახვიდე?
-ჰო, ჩემი მეგობარი უნდა ვნახო.
-მე?
-შენ არ დარჩები აქ? მამაშენის მეგობრები და შენი მომავალი ნათლია შენს გასაცნობად მოდიან.
-და შენ? შენს გარეშე არ მინდა.
-გაბრიელ უკვე ჯიუტი ბავშვივით იქცევი.
-უბრალოდ… რო არავინ ვიცი? - შეწუხებულმა ჩაილაპარაკა, თვალი კი მომღიმარი ქეთისკენ გააპარა.
-გაიცნობ დე, რისთვის ჩამოგიყვანა მამაშენმა აქ, უნდა მის გვერდით იყო, მისი საყვარელი ადამიანები გაიცნო.
-ხო მაგრამ... მე შენთან ერთად მინდა.
-მე არ ვარ მზად მათთან შესახვედრად და გთხოვ, ნუ მაიძულებ.
-კარგი ჰო. - უკმაყოფილოდ ჩაიბურტყუნა, ხელები კისერზე მოხვია, ცხვირი კი მის ყელში ჩარგო. - მომწონს აქ. - კიდევ უფრო ჩაიმალა დედის ყელში, სესილია კი მაშინვე მიუხვდა შვილს ემოციებს.
-ძალიან კარგი.
-მამაც მომწონს.
-როდის დაუძახებ მამას?
-ოო ვერ ვეძახი, თავს რაღაცნაირად ვგრძნობ. - მაშინვე მოაშორა მკლავები და გასასვლელისკენ წავიდა.
***
საძინებლიდან საღამომდე არ გასულა, საკუთარ ტანსაცმელს კარადაში ალაგებდა ყურებში გაკეთებული ყურსასმენებიდან გამომავალი მუსიკის თანხლებით, ათას რამეზე ერთად ფიქრობდა, არც არავინ აწუხებდა, არც გაბრიელი ჩანდა და არც საძინებლიდან ძლივს გაშვებული ქეთი. არ იცოდა თავში რა უტრიალებდა კონსტანტინეს, ან თუნდაც იმ საღამოს რას აპირებდა, როგორ შეახვედრებდა თავის მეგობრებს, ან თვითონ პირველი როგორი იყო ამდენი წლის შემდეგ. ერთადერთი რაც დანამდვილებით იცოდა ის იყო რომ კონსტანტინეს გულის გალღობა მხოლოდ გაბრიელს გამოსდიოდა. სულ სხვანაირი იყო ბავშვთან ერთად, ზუსტად ისეთი როგორსაც წარმოიდგენდა. ყველაფრის დალაგებას რომ მორჩა დაბლა ჩავიდა, კონსტანტინესთან და თავითთან მოსაუბრე შვილიც მაშინვე მოხვდა თვალში და გაუაზრებლად გაეღიმა. კიდევ ვერ იჯერებდა იმ სახლში ყოფნას, ყველაფერი ერთი დიდი სიზმარი ეგონა, მაგრამ გაღვიძება ნამდვილად არ სურდა. საკუთარი შვილის ბედნიერ სახეს ხედავდა, მასზე მნიშვნელოვანი კი არაფერი იყო იმ წუთას. საყვარელი კაცი გვერდით ჰყავდა, მიუხედავად იმისა რომ ვერ უახლოვდებოდა, ვერ ეხებოდა, მაინც კმაყოფილი იყო იმით რომ მისი ყურება შეეძლო. მონატრება მთელ სხეულში ედებოდა, გულს უჩქარებდა და სუნთქვის საშუალებას უქვეითებდა.
კონსტანტინეს ტელეფონი რომ ამღერდა, მაშინ მოვიდა გონს, მიხვდა მალე ნაცნობი სახეები მიადგებოდა მთავარ შესასვლე კარს და დრო იყო იქაურობას გასცლოდა.
-სესი, სადმე მიდიხარ? - ჩანთით ხელში რომ დაინახა ნაკანი, მაშინვე ჰკითხა უფროსმა პირველმა და სესილიაც დააბნია.
-ჰო, უნდა გავიდე. - მასზე მიშტერებულ კონსტანტინეს გახედა ერთ ადგილზე გაშეშებულმა, ელოდებოდა რომ რამეს იტყოდა, მაგრამ პირველი უბრალოდ იდგა ჯიბეებში ხელებ ჩაწყობილი და ურეაქციო გამომეტყველებით მისჩერებოდა. შეამჩნია როგორ გაეღიმა ოდნავ, სესილიაც მიხვდა კაცს უკვე ამოეცნო მისი განზრახვა და ოდნავ სახეც აუწითლდა.
-ისინი რომ მოდიან?
-დარწმუნებული ვარ აქ ჩემს სანახავად არ მოდიან, მთავარი მიზეზი კი აქ რჩება. თან ჩემი მეგობრის ნახვა მინდა. - მისკენ დაძრული შვილის წინ დაიხარა, ლოყაზე აკოცა, მერე ნაცრისფერ თვალებში ჩახედა.
-მალე მოდი ხო? - როგორც ყოველთვის წასვლამდე ახლაც იგივე სიტყვები გაუმეორა და სესილიასაც გაეღიმა.
-ჭკვიანად მოიქეცი. - შუბლზე მიაკრო ტუჩები, თითები შავ თმებზე გადაუსვა, ბოლოს კი სახლიც დატოვა იქამდე სანამ კიდევ ვინმე რამეს ეტყოდა. არც დაფიქრებულა ისე წავიდა ძველი მეგობრის სახლისკენ, რომელიც წლები იყო არ ენახა და არც მისი ხმა გაეგონა, ისიც არ იცოდა ისევ იქ ცხოვრობდა თუ არა. ნაცნობ კორპუსს რომ მიადგა გულიც აუჩქარდა, წამით გადაიფიქრა კიდეც ასვლა, მაგრამ საბოლოოდ მაინც აიარა კიბეები შიგნით შესულმა და ბინის კარსაც მიადგა. გაუბედავად მიაჭირა ზარის დასარეკ ღილაკს თითი და ერთ ადგილზე გაშეშბულმა ყელზე მომდგარი დიდი ნერწყვი ძლივს გადააგორა. ერთი წუთიც არ დაუცდია, მალევე გამოაღო კარები მაღალმა, სასიამოვნო გარეგნობის მამაკაცმა, რომელსაც წელს ზემოთ სხეული მოეშიშვლებინა და ბევრი ვარჯიშის კვალიც ეტყობოდა. - გამარჯობა…
-სესილია ხო? - ყურებამდე გაუღიმა, თან სესილიას გაფართოვებულ მწვანე თვალებში ჩააშტერდა.
-თქვენ ვინ…
-სანი, ლილიანის შეყვარებული. - ყურებამდე გაუღიმა, სესილიას კი კიდევ უფრო გაუდიდლა ლამაზი თვალები. - შემოდი. - ხელით ანიშნა შიგნით შესულიყო, კარების დაკეტვის შემდეგ მისაღებისკენ წასულ სესილიას აედევნა, იქვე დივანზე დაგდებული საკუთარი მაისური სრაფად გადაიცვა და დაბნეული გოგო ყურადღებით შეათვალიერა. მართლა ისეთი იყო როგორსაც ლილიანი აღწერდა, ბევრ ინფორმაციას არ ფლობდა, მაგრამ ის მაინც იცოდა როგორი მნიშვნელოვანი იყო სესილია ლილიანისთვის. - აბაზანაშია, მალე გამოვა. დალევ რამეს?
-არა იყოს.
-ჩემს გამო თავს უცხოდ ნუ იგრძნობ, როგორც გავიგე აქ ცხოვრობდი წლების წინ.
-არ მეგონა ჩემზე ვინმეს თუ მოუყვებოდა.
-ჯერ მხოლოდ ექვსი თვეა ვხვდებით, მაგრამ ამ ექვს თვეში იმაზე მეტი გავიგე მასზე ვიდრე თვითონ იცოდა. - სიცილით იკბინა ქვედა ტუჩზე მერე კი ლილიანის ხმაც შემოესმა.
-სანი შეგიძლია მოხვიდე?
-მალე დავბრუნდები. - თვალი ჩაუკრა დაბნეულ სესილიას, მერე ფეხზე წამომდგარი აბაზანისკენ დაიძრა. თვალებს ვერ უჯერებდა ნაკანი, თან გულის სიღრმეში ყურებამდე იღიმოდა იმის გააზრებისას რომ ლილიანს ასეთი პოზიტიური ადანიანი ჰყავდა გვერდით. მოულოდნელად გამოვარდა საცვლების ამარა ლილიანია, თვალებ გაფართოვებული შესცქეროდა იქვე მჯდომ დაქალს და სიხარულს, სიყვარულს, ბრაზს, წყენას, თუ მონატრებას ერთად განიცდიდა. ამდენი წლის შემდეგ კიდევ არ ჰქონდა წარმოდგენა იმ მიზეზის შესახებ რის გამოც სესილია იქიდან წავიდა, მაგრამ დარწმუნებული იყო მასზე და გიორგიზე ყველაფერი იცოდა და მისი ცხოვრებიდან გაქრობის მიზეზად ამ საიდუმლოს დამალვას თვლიდა. ერთმანეთს უყურებდნენ გაშეშებულები, განძრევას ვერცერთი ბედავდა, ვერც სიტყვებს უყრიდნენ თავს რამის სათქმელად, ბოლოს კი ერთდროულად დაიძრნენ ერთმანეთისკენ და წლების უნახავებმა ერთი ჩახუტებით გამოხატეს ის ყველაფერი რასაც ამ დროის მანძილზე გრძნობდნენ. ორივე ჩუმად ტიროდა, არც ერთმანეთ შორდებოდნენ და ვერც რაიმეს თქმას ბედავდნენ.
-მომენატრე. - ბოლოს ატირებულმა ნაკანმა ძლივს გასაგონად ჩაილაპარაკა მთელი გრძნობით, ლილიანმა კი უფრო მჭიდროდ ჩემოხვია ხელები.
-მეც მომენატრე. ძალიან მომენატრე და შენ წარმოდგენა არ გაქვს როგორი მარტოსული ვიყავი აქამდე. - სახე უკან გასწია, მერე ცრემლები შეუმშრალა სესილიას, თან ოდნავ შეცვლილ სახეზე დააკვირდა. - რაღაცნაირი ხარ.
-რანაირი. - წამსვე გაეცინა, თან კვლავ ცრემლებს იმშრალებდა.
-ქალური.
-შვილი მყავს. - ლიალიანის შოკირებულ თვალებზე ჩაიცინია, მერე კი იქ გაჩენილ სანის ახედა.
-ლილ დიტომ დამირეკა, ცოტახნით უნდა გავიდე, თქვენ ილაპარაკეთ მანამდე. და ეს ჩაიცვი, შეგცივდება. - მაისური და სპორტული ჩარვალი დივანზე დაალაგა, ლილიანს ხელი შიშველ წელზე მოხვია და ტუჩებზე სწრაფად აკოცა. წამსვე განაბულ ქალს ლოყაზეც მიაკრო ტუჩები, შემდეგ მომღიმარმა თვალი ჩაუკრა და სესილიასთან დამშვიდობების შემდეგ სახლიც დატოვა.
-მიყვარს. - დივანზე მძიმედ დაშვებულმა ამოიოხრა, თან გაოცებულ სესილიას ქვევიდან ახედა. - რა იყო? - თვალები აატრიალა, თან ტანსაცმლის ჩაცმას შეუდგა.
-შენც სხვანაირი ხარ.
-მოდი აქ, მომიყევი შვილი ვისგან გყავს, პირველზე ყურებამდე შეყვარებული ასე მალე ვერავის შეიყვარებდი, ისე რომ ბავშვი გაგეჩინა მისთვის.
-კონსტანტინესია ბავშვი ლილიან. - თვალები აატიალა, გვერდზე მიუჯდა და როგორც ადრე სჩვეოდა ისე დაიწყო საუბარი. - რომ წავედი მერე გავიგე…
-გაგიჟდებოდა ბავშვზე რომ გაიგებდა, მიკვირს როგორ ხარ ცოცხალი, თანაც აქ.
-არასდროს მაპატიებს.
-რა ქვია ბავშვს, ჰგავს? რატომ არ წამოიყვანე?
-გაბრიელი, ჰგავს ჰო. და ნუ მისმევ ამდენ კითხვას ერთად.
-მე კიდევ ძალიან ბევრი კითხვები მაქვს და სანამ არ დამაკმაყოფილებ აქედან ვერ წახვალ.
-დღეს კონსტანტინეს მეგობრები მოდიოდნენ ბავშვის სანახავად და გამოვასწარი.
-იმ .ლექალა მეგის რა გაუძლებდა.
-რა? - გაკვირვებულმა შეხედა ლილიანს, მან კი თვალები აატრიალა.
-ხშირად ვხედავდი კონსტანტინეს გვერდით და ახლა შენ რომ ენახე იქ წარმომიდგენია რა როჟებს დაკერავდა, ან ნეტა როგორი დამოკიდებულება ექნება ბავშვთან.
-შეცვლილი ხარ.
-სანიმ ჩემი ცხოვრება გააფერადა.
-როგორ გაიცანი?
-ხომ იცი სასაფლაოებს ვერ ვიტან, ამიტომ შიგნით რომ ვერ შევედი გარეთ ვიჯექი მარტო. - უხერხულად შეიშმუშნა, თან სესილიას რამდენიმე წამით შეხედა. - მერე უცებ ვიღაც მომიჯდა გვერდზე, შემეშინდა მაგრამ მისი მშვიდი, თან მომღიმარი თვალები რომ დავონახე მაშინვე დავმშვიდდი. მელაპარაკებოდა ათას უაზრობაზე, მეც ხასიათზე მოვყავდი, მერე სახლამდე მომაცილა და სახელიც არ უთქვამს ისე წავიდა. რამდენიმე დღეში სადარბაზოსთან დამხვდა და გასეირნება შემომთავაზა. მერე პაემანზე მეპატიჟებოდა ხშირად, ახლა აქ ვართ და თავის სახლში გადასვლას მთავაზობს, მაგრამ ჯერ კიდევ უარზე ვარ.
-კარგი ადამიანი ჩანს.
-ძალიან, ძალიანნ კარგია და ღმერთის ძალიან დიდი მადლობელი ვარ მას რომ შემახვედრა.
-მიხარია ბედნიერს რომ გხედავ. - მკლავები მოხვია მომღიმარმა, ლილიანს კი წამსვე მოედო სიმშვიდე სხეულში.
-მომიყევი იმ დღეს რა მოხდა. - თმაზე ჩამოატარა თითები, სესილიამ ერთი ამოიოხრა, სავარძლის საზურგეს მიეყრდნო და ყველაფერი დაწვრილებით მოუყვა კონსტანტინეს გამოჩენის ჩათვლით.
-რომ დამირეკე მივხვდი რაღაც კარგად არ წავიდოდა, მაგრამ ვერც კონსტანტინესთან დავრეკე და არც თვითონ ის რეკავდა.
-ხომ გითხარი, ჩემი ტელეფონით ემესიჯებოდა გიო.
-ძალიან დიდი ხნის მანძილზე მიყვარდა… მიუხედავად ყველაფრისა ახლაც არ ვგრძნობ სიძულვილს. - მშვიდად ჩაილაპარაკა, სესილიას გადახედა და მის შეკრულ წარბებზე გაეცინა. - ბოდიში რომ დაგიმალე, უბრალოდ რთული იყო…
-ეგ არ გამართლებს, მე შენი საუკეთესო მეგობარი ვიყავი და უნდა გეთქვა, მითუმეტეს ჩემი ძმა იყო.
-ვერ ვიტან იმ წლებს.
-აღარ მინდა გახსენება.
-და ახლა რას აპირებ, იქ უნდა იცხოვრო?
-სხვა გამოსავალი არ მაქვს ჯერ-ჯერობით, რა დაემართა გაბრიელს არ ვიცი, ან კონსტანტინემ რა უთხრა ასეთი რომ გვერდიდან არ შორდება. უკვე ვეჭვიანობ კიდეც. მოსწონს მამამისი, მაგრამ ჯერ მამას ვერ ეძახის, არადა ვხედავ როგორ უნდა კოსტას მისი ნათქვამი ამ სიტყვის მოსმენა.
-მე მის ადგილას რამე სასწაულს დაგმართებდი ბავშვის დამალვის გამო.
-სულ იმის მხარეს რატომ ხარ.
-შენ ხარ დებილი და მე მოაზროვნე ადამიანებს ვუჭერ მხარს.
-ლილიან!
-კარგი ჰო, მესმის და ვიცი იმ დროს ვერც იაზროვნებდი, ან საერთოდ რას წარმოიდგენდი ასეთ თეატრს თუ დადგამდა შენი ძმა. მას არ სჯეროდა კონსტანტინეს სიყვარულის სესილია, ვერც მე დავაჯერე და ერთადერთი რაც უნდოდა შენი მისგან დაცვა იყო, თავის ჭკუით სწორად იქცეოდა. არ უნდოდა უბრალოდ გამოეყენებინე და შენთვის გული ეტკინა კოსტას.
-მაგას მნიშვნელობა აღარ აქვს, უბრალოდ ძნელია მისი შორიდან ყურება, მაშინ როცა სიგიჟემდე მენატრება. ისე ცივად მექცევა თითოს მისთვის არაფერს წარმოვადგენ.
-მაგას ვერ დავიჯერებ, ცხოვრებაში მგონი ერთადერთხელ შეუყვარდი და შენს გადაყვარებას ვერ შეძლებს.
-აღარ ვიცი რა ვიფიქრო.
-დროს მიჰყევი და ყველაფერი დალაგდება, მთავარია აქ ხარ, მეც შენთან ვარ და რაღაც ეშველება.
-ძალიან მომენატრე. - კიდევ უფრო მჭიდროდ მიეკრა მის სხეულს, შემდეგ კი საუბარი გააგრძელა. გვიანობამდე იყო ლილიანთან, ბოლოს კი ტაქსით დაბრუნდა სახლში. იმედი ჰქონდა ყველა წასული დახვდებოდა და არავის ნახვა არ მოუწევდა იმ დროს. ემოციურად და ფიზიკურად იმდენად დაღლილი იყო ძილის გარდა სხვა არაფერი უნდოდა. სახლში მისულს არავინ დახვედრია, მხოლოდ მისაღებიდან ისმოდა ტელეფვიზორის ხმა. ნელი ნაბიჯებით დაიძრა შუქ ჩამქვრალი ოთახისკენ და მალე ტელევიზორთან მჯდომი ორი სილუეტიც გაარჩია. ტელევიზორის დიდი ეკრანი ანათებდა მთლიან ოთახს, მულტფილმის გმირები სწრაფად მოძრაობდნენ, მაგრამ დივანზე ჩაძინებულ მამა შვილს უკვე აღარაფერი ესმოდა. გაბრიელს თავი კონსტანტინეს მკერდზე ედო, პირველს კი დივნის საზურგეზე ჩამოედო კეფა და ორივე ხელს შვილს ხვევდა. ნელა დაიძრა მათკენ გულ აჩქარებული, არ უნდოდა რომელიმე გაეღვიძებინა, მაგრამ ასეც ვერ დატოვებდა. კონსტანტინეს სახესთან ახლოს დაიხარა, თან მძინარეს ყურადღებით დააკვირდა, ისე მოუნდა შეხებოდა სისხლი აუდუღდა, თითები დაუბუჟდა და რომ ვეღარ მოითმინა გაუბედავად სახეზე ჩამოატარა. მისი კანის შეგრძნებისას თვალები მიენაბა, ცრემლის ერთი წვეთიც გადმოუგროდა ჯებირებიდან და კაცის სახეზე დაცემისას წამსვე დენდარყმულივით მოშორდა. შეეშინდა რომ გაეღვიძებოდა რაიმე ისეთს ეტყოდა რაც უარესად გახდიდა, მაგრამ არც კი შეტოკებულა პირველი, ამიტომ შედარებით დამშვიდებული მძინარე შვილს მიეფერა. - გაბრიელ, დე… - სახეზე ჩამოატარა თითები, შემდეგ თმაში შეუცურა. - გაბრიელ. - კიდევ ერთხელ ჩაილაპარაკა, მაგრამ ბავშვის ნაცვლად კონსტანტინემ წამოყო თავი.
-არ გააღვიძო. - დაბოხებული ხმით ჩაილაპარაკა და სესილიასაც წამსვე დაუარა სხეულში ჟრუანტელმა. ხელი გაუშეშდა, შემდეგ კი უკან გაიწია.
-შეგცივდებათ და კისერი გეტკინებათ.
-მე ავიყვან. - ქვევიდან უყურებდა ქალს, მის სხეულს ათვალიერებდა და სიგიჟემდე უნდოდა საკუთარ მკლავებში მოექცია. სესილია რომ შებრუნდა და საძინებლისკენ წავიდა, მაშინვე მოისვა ლოყაზე თითი და სისველის შეგრძნებისას ინსტიქტურად გაიხედა კიბეებისკენ. არ უნდოდა ასეთისთვის ეყურებინა, ვერ იტანდა მის ცრემლებს და ახლა როცა საკუთარ ლოყაზე მის კვალს გრძნობდა, სხეული შინაგანად მთლიანად ეწვოდა. ბოლოს გონზე მოსულმა ბავშვიც აიყვანა, ფეხზე წამომდგარი ნელა დაიძრა კიბეებისკენ, საძინებელში შესულმა საწოლზე დააწვინა, იქვე ჩამოჯდა და თავზე ხელი გადაუსვა მძინარე ბავშვს. მიუხედავად იმისა რომ მას ჰგავდა, პირველი მაინც ამჩნევდა საყვარელი ქალის მიმიკებს ბავშვის სახეზე და იმ დროს გული უცნაურად უძგერდებოდა. მალე შევიდა სესილიაც ბავშვის საძინებელში, ტანსაცმელი გამოეცვალა და საღამურებში მყოფი საწოლისკენ მიიწევდა.
-პირველი დღეა, ღამე შეიძლება გაეღვიძოს და არ მინდა შეეშინდეს. - თვალებ მოჭუტულს უცებ აუხსნა სიტუაცია, გვერდზე მიუწვა ბავშვს, საბანი გადააფარა და თავზე აკოცა. მათზე მიშტერებულ კონსტანტინეს თვალი გაუსწორა, თან ხელი თავქვეშ ამოიდო. ჩუმად უყურებდნენ ერთმანეთს, გული ორივეს გაორმაგებულად უცემდათ, მაგრამ რამის თქმას ვერცერთი ვერ ახერხებდა.
-ღამე მშვიდობის. - სწრაფად აქცია სესილიას ზურგი რადგან მის ყურებას ვეღარ უძლებდა. ყოველ ჯერზე ძველი დრო ახსენდებოდა, ტკბილი მოგონებები რომლებიც მასთან აკავშირებდა და ამის გამო თავის შეკავებაც უფრო და უფრო იჭირდა.
სახლში არ გაჩერებულა, მიუხედავად იმისა რომ გვიანი იყო სახლი დატოვა და რამდენიმე წუთში მეგობრის ბინის კართან აღმოჩნდა.
-გელოდებოდი. - ოდნავ გაიღიმა, კედელზე ხელით მიყრდნობილმა კონსტანტინემ კი ქვევიდან ახედა. წამებში შეათვალიერა, შემდეგ კი შიგნით მიპატიჟების გარეშე შევიდა. - დალევ? - სპორტული შარვლის ამარა მყოფი ფეხშიშველი დაიძრა ბარისკენ, პირველის თანხმობის თანავე აიღო სასმელი ორ ჭიქასთან ერთად და მის გვერდზე სავარძელში მოთავსდა. ყავისფერი სითხე ჭიქებში ჩამოასცა, ერთი მაგიდის ზედაპირზე გააცურა კონსტანტინეს მიმართულებით, მეორე კი თვითონ აიღო და სწრაფად გადაუშვა ორგანიზმში. შემდეგ მაგიდაზე მოთავსებული გათლილი ხილიდან ფორთოხალი აიღო და ალკოჰოლის გემოც მალევე გადაფარა.
-წარმოდგენა არ მაქვს რა მოვუხერხო. - ტუჩებში მოქცეული სიგარეტიდან დიდი ნაფაზი გამოქაჩა, ცოტა ხანს ფილტვებში გაიჩერა, ბოლოს კი საპირისპირო მხარეს გაუშვა და დაბალი ჭიქიდან ვისკი მოსვა.
-რაო, რა თქვა?
-იმ ნაბი.ჭვარს წაუყვანია იმ დღეს, დიდი სცენა დაუდგამს, მეგის გამოყენებით აჩვენა სესილიას რომ ჩემთვის მეორე ხარისხოვანი იყო. ჩვენ რომ მეგის ვეძებდით, მაგ დროს სესილიაც იმას ჰყავდა და ეუბნებოდა რომ მისი ადგილმდებარეობის შესახებ ვიცოდი. ისიც მე მელოდებოდა და რომ ნახა მეგისთან მივედი… ჯანდაბა, ნაბი.ჭვარი, რეები ჩახლართა. მეგის მიმართ სესილიას დამოკიდებულება ხომ იცი, ალბათ სულ აერეოდა ტვინი მისი კოცნის შემდეგ.
-ღადაობ? - სიმწრით ჩაიცინა, თან სახეზე ჩამოისვა ხელები.
-მერე ეგრევე გაუგზავნია იმ ანრის შეყვარებულთან.
-ანუ თავისი ნებით არ წასულა.
-რა მნიშვნელობა აქვს, ამდენი წლის მანძილზე რას ფიქრობდა. ცოტა ადრე რომ ეთქვა თავისი პირით… თვითონ რომ მოსულიყო ჩემთან… ალბათ უფრო გამიადვილდებოდა პატიება, მაგრამ ახლა...
-რატომ არ ცდილობ მის მდგომარეობაში შესვლას და გაგებას. - თვითონაც მოუკიდა სიგარეტს და კონსტანტინეს არაფრის მთქმელ თვალებს თავისი გაუსწორა. - რა? შენ არ ამბობდი რომ გამოუცდელი იყო? პირველი იყავი ყველაფერში, შენ აგრძნობინე სიყვარული და შენვე ატკინე გული, ნუ შენი ბრალი არ ყოფილა, მაგრამ ხომ ეტკინა? ამას დამატებული ის რომ საკუთარი ძმა, რომელიც ყველაფრის მიუხედავად უყვარდა ფსიქოლოგიურად მოქმედებდა და გონებას ურევდა. ადვილი გგონია ამხელა ზეწოლის გაძლება 21 წლის გოგოსთვის? დედმამიშვილები ყველაფრის მიუხედავად გვიყვარს მათი ნაკლებიანად. სესილიას ვერც მოსთხოვდი მის გადაყვარებას. და ვერც ახლა მოსთხოვ.
-ბავშვი დამიმალა და ბავშვი ჯერ კიდევ ვერ მეძხის მამას იმის მიუხედავად რომ ცდილობს, არც მე ვარ დალაგებული…
-თუ ის რაც შენ ილაპარაკე მართლა მოხდა, გაუჭირდებოდა თქმა. როგორია მიხვიდე კაცთან რომელისთვისაც მეორე ხარისხვოანი ხარ და უთხრა მისგან ბავშვს ელოდები.
-შენ მას ამართლებ. - წარბები ასწია პირველმა, ანდრომ კი თვალები აატრიალა.
-ეგრევე პატარა ბიჭი ხდები როცა რამე სესილიას ეხება და აზროვნების უნარს კარგავ. კი არ ვამართლებ, ვმსჯელობ და მის ადგილას წარმოვიდგენ თავს. შენ ჩვენ მაინც გყავდით აქ, ის კიდე მარტო იყო ბავშვით, ტყუილებში, გაურკვევლობაში და თან შენი მონატრებით იტანჯებოდა, მაგრამ მოსვლაც არ შეეძლო.
-გეყოფა.
-არაფერიც არ მეყოფა, რატომ დაივიწყე ის რაც გამოიარა, შენ არ იყავი მის გვერდით ნაბი.ჭვარი მამინაცვალი რომ მოკვდა? მერე ცალკე თავის ძმა და ცალკე შენ. კიდე კარგად არის… ისე გაბრიელი რა მაგარი ტიპია, თან ქართულად რა კარგად ბაზრობს, მე მეგონა არ ეცოდინებოდა ენა, იმან კიდე ლექსების მოყოლა დამიწყო. - სიცილით გააქნია თავი გახსენებისას და კონსტანტინეც გააცინა. - მერე პატარა ლუკიტოც გააცანი და დაძმაკაცდებიან.
-დიდი ხანია არ მინახავს.
-ისე ნიკოლოზი ასე თუ გაქაჩავდა ნამდვილდ არ მეგონა. კეკე რა ლამაზია, ნანუკას ჰგავს, ნაზი და ლამაზია.
-ყველაზე მეტად მაინც მე ვუყვარვარ. - კმაყოფილმა ჩაილაპარაკა, ანდრომ კი თავი გააქნია სიცილით.
-მაშინ რას წარმოვიდგენდი მეორესაც თუ მიაყოლებდა.
-თავიდანვე ეტყობოდა რა გამოქლიავებულიც იყო.
-ნინი რას შვრება? ბოლოს მგონი ერთი თვის წინ ვნახე, სამუშაოზე წუწუნებდა. - გაეღიმა აწუწუნებული გოგოს გახსენებისას, კონსტანტინესთან რომ ბუზღუნებდა, მაგრამ მის შეთავაზებულ დახმარებაზე უარს ამბობდა.
-ორი კვირის წინ დაიწყო და ჭკუაზე არაა.
-შენთან სულ პატარა ბავშვია და სულ წუწუნებს.
-მარიტას არაფრით გავს, სულ სხვანაირია. - ჩაფიქრებულმა ჩაილაპარაკა ცოტა ხნის შემდეგ, ანდრო კი უბრალოდ თავის ქნევით დაეთანხმა.
-ზოგჯერ ძალიან მენატრება მისი კისკისი. - პირველად თქვა თავის გრძნობების შესახებ ხმამაღლა, თან სასმელი მოსვა. - ის რომ ერთი სისხლი არ გვქონდა, არ ნიშნავს იმას რომ შენზე ნაკლებად მიყვარდა კოსტა. როგორც შენი ისე ჩემი პატარა და იყო და მისი დაკარგვა შენზე ნაკლებად არ მტკენია.
-ვიცი.
-არა არ იცი. მე მისთვის არასდროს შემიხედავს როგორც გოგოსთვის და არც როგორც შენი დისთვის. აღვიქვამდი როგორც ჩემს დას და მის გაზრდაში მეც ვიღებდი მონაწილეობას. ნინი სხვა არის და ნუ ცდილობ მას შეადარო. ისიც შენი დაა, მაგრამ სხვა ადამიანია. სხვანაირი ხასიათებით, სვანაირი ემოციებით და ამ ემოციების გამოხატვის ხერხებით.
-რის თქმას ცდილობ ანდრო? პორდაპირ მითხარი. - წარბები დაახლოვა პირველმა, ყურადღებით შეათვალიერა მეგობარი, მაგრამ სახეზე ვერაფერს ატყობდა.
-იმას რომ მიიღე ისეთი როგორიც არის და შეწყვიტე მასში მარიტას ძებნა.
-მე მაინც მგონია რომ სხვა რამის თქმა გინდა. - ცარიელი ჭიქა მაგიდის ზედაპირზე დადგა, სიგარეტის ნამწვი იქვე საფერფლეში ჩაასრ.ისა და ფეხზე წამომდგარი გასასვლელისკენ დაიძრა.
-მოიცადე, სად მიდიხარ?
-სახლში.
-დაფიქრდი მაინც სესაზე. - ჯიბეებში ხელებ ჩაწყობილი გაჰყვა უკან, კონსტანტინეს კი არაფერი უთქვამს, ხმის ამოუღებლად მოეხვია, გაშილი ხელის გული რამდენჯერმე მიარტყა მხარზე, მერე კი ბინა დატოვა.
***
შუადღე იყო თვალი რომ გაახილა, მთელი ღამე გაათენა ფიქრში და ამის გამო ნახევარი დღეც გადააბა. გაბრიელთან მეტი დროის გასატარებლად საკუთარ თავს დასვენების დღეები აჩუქა და თავისუფლად ნებივრობდა საწოლში. თვალები სტკიოდა, ოთახში შემოსული შუქი გახელის საშუალებას არ აძლევდა და არც თავის აწევა სურდა ბალიშიდან. ბოლოს მაინც წამოდგა, პირდაპირ აბანაზაში გადაინაცვლა და მოწესრიგების შემდეგ სპორტულების ამარა გავიდა სამზარეულოში, საიდანაც ბავშვის წუწუნი ესმოდა. პირველი დღე იყო მისით დაწყებული, წამით ადგილზე გაშეშდა იმის გააზრებისას რომ შვილი ჰყავდა სახლში და დღეს მასთან ერთან გაატარებდა. ღიმილი მოედო სახეზე და თმებ აჩეჩილი სამზარეულოსკენ დაიძრა.
-მამას ვეტყვი. - წარბ შეკრული სკამის საზურგეს მიყრდნობოდა, ხელები მკერდზე დაეკრიფა და წინ დადებულ საჭმელს ისე უყურებდა.
-რას ეტყვი მამას. - შიგნით შესულმა ლოყაზე ოდნავ უჩქმიტა ბავშვს, თან თავზე აკოცა. ყოველ ჯერზე მისი ნათქვამი მამა უცნაურ მუხტს სძენდა და გარშემო ნაცრისფერ ფერს უფერადებდა.
-დედა ამბობს რომ ბაღში უნდა ვიარო, მე კიდე არ მინდა.
-რატომ არ გინდა? - საკუთარ ადგილას მოთავსებულმა ჯერ შვილს შეხედა, მერე კი ყავის მადუღარასთან მდგომ სესილიას ააყოლა თვალი სხეულზე, მის სახეს ვერ ხედავდა და ერთი სული ჰქონდა როდის მოტრიალდებოდა ქალი რომ მისი მწვანე თვალები დაენახა.
-რიცხვები, ასოები, თვლა და კითხვა ვიცი და რა მინდა ბაღში.
-აბა სახლში რა უნდა აკეთო მარტო, იქ ბავშვებს გაიცნობ, გაერთობი, დაუმეგობრდები. დღეს შენს ბიძაშვილს გაგაცნობ, ლუკა ჰქვია, შენზე რამდენიმე თვით დიდია, ერთად ივლით და არ მოიწყენ. სახლში ჯდომას არ ჯობია? - თვალებ მოჭუტულს უყურებდა, მომღიმარ დავითს შეხედა, მან კი თვალი ჩაუკრა შვილს. - ქეთი არ არის?
-დღეს შაბათია. - მისკენ შეტრიალებულმა სესილიამ ისე ჩაილაპარაკა არც შეუხედავს, თან ყავის ფინჯანი დაუდო წინ, მერე კი თავის ადგილზე მოთავსდა.
-მადლობა. - იმდენად ესიამოვნა მისი გაკეთებულო ყავდა, სახეზეც კი შეეტყო, მაგრამ ისე გაატარა ეს ფაქტი ვითომც არაფერი ყოფილიყო. იქვე მჯდომი დავითი კი მომღიმარი უყურებდა სიტუაციას.
-მე პაპასთან უფრო ვერთობი, ბევრ სხვადასხვა ამბავს მიყვება.
-გაბრიელ ტყუილად წუწუნებ, მამაშენიც ვერ გიშველის, ორშაბათიდან დაიწყებ სიარულს ბაღში და ამ თემის განხილვა აღარ მინდა. - მშვიდად ჩაილაპარაკა, საკუთარი ჩაი მოსვა და მასზე მიშტერებულ კონსტანტინეს თვალებით ანიშნა რომ მისი მხარე დაეჭირა. - ჭამე სანამ გაგიცივდება.
-არ მინდა.
-ბაღში მაინც წახვალ, ჯიუტობას აზრი არ აქვს. - წარბ აწეული ჩააშტერდა შვილს თვალებში, შემდეგ წინ დადებულ საჭმელზე ანიშნა და ისიც ბოლოს დანებდა.
-არც მე მიყვარდა ბაღში სიარული, მაგრამ იქ რომ არ მევლო ანდროს ვერ გავიცნობდი.
-იქ გაიცანი? - დაინტერესებულმა ჭამა დაიწყო, თან პირველს უყურებდა.
-ჰო, მერე სკოლაშიც ერთად დავდიოდით, უნივერსიტეტშიც და ახლაც ერთად ვართ.
-მერე ყველა ეგრე ხომ არ იცნობს, თან შეიძლება არც იყვნენ წესიერი ბავშვები.
-გაბრიელ რა ლაპარაკია? რამდენჯერ გითხარი რომ ერთმანეთისგან გამოყოფა არ შეიძლება.
-დედა შენ არ იცი და ნუ მეუბნები ეგრე. - წარბშეკრულმა გადახედა. კონსტანტინემ კი კბილები დააჭირა ტუჩებს რომ არ გასცინებოდა.
-მომხედე. - ნიკაპზე მოკიდა თითები, მისკენ გადაწეულმა თვალებში ჩახედა და ის უთხრა რისი მოსმენაც უნდოდა. - ერთი კვირა იარე, თუ არავინ მოგეწონა, ვერავის გაუგე და წასვლა აღარ მოგინდა, გპირდები აღარ გაგიშვებ, კარგი?
-მართლა? მერე დედა?
-დედასთან მე მოვაგვარებ. - თმები აუჩეჩა შვილს და მისი თანხმობის შემდეგ სკამზე კმაყოფილი გასწორდა, სამაგიეროდ სესილია უყურებდა ორივეს წარბშეკრული.
-ლუკა დაარქვეს?
-მეორეც ეყოლათ უკვე, ეკატერინე. - ყავა მოსვა, თან სესილიას კითხვასაც მშვიდად გასცა პასუხი. ისე მშვიდად და სასიამოვნოდ დაიწყო დღე ამ მდგომარეობის შეცვლა არანაირად არ სურდა.
-ბიძაშვილი? - მაშინვე შეხედა გაბრიელმა და კონსტანტინესაც გაეღიმა.
-ჰო, 2 წლის არის. ჯერ ვერ ლაპარაკობს, მაგრამ ძალიან საყვარელი და მეტიჩარაა.
-როდის ვნახავ?
-დღეს ალბათ. - საათს დახედა, თან გაეღიმა მის გამოხატულ ინტერესზე.
-მადლობა სესილია. - ფეხზე წამომდგარმა დავითმა იქვე მჯდომს ხელზე მოუჭირა თითები, თან თბილად გაუღიმა.
-სამადლობელი არაფერია.
-მე გავდივარ, ალბათ საღამოს დავბრუნდები. - მშვიდად განაცხადა და გასასვლელისკენ დაიძრა იქამდე სანამ კონსტანტინე რამის კითხვას მოასწრებდა.
-დე აღარ მინდა ხო?
-მთლიანად უნდა ჭამო თუ გინდა რომ დიდი გაიზარდო.
-ისედაც ხომ ვიზრდები. - თვალები აატრიალა, კონსტანტინე კი ვერაფრით იკავებდა ღიმილს მის საუბარზე.
-რომ ჭამ მაგიტომ.
-აუ დედაა.
-ხომ იცი რომ წუწუნს აზრი არ აქვს? თუ მამაშენის დასანახად იქცევი ასე თავი რომ შეაცოდო? - წარბ აწეულმა ფინჯანი მაგიდის ზედაპირზე დადო, თან კონსტანტინესკენ გააპარა თვალი.
-აბა შენ არ გეცოდები და… - ისე ჩაილაპარაკა თავი ვეღარ შეიკავა პირველმა და ჩუმი სიცილი წასკდა.
-კარგი თუ არ უნდა… - საუბარი დაიწყო პირველმა, მაგრამ სესილიამ ისეთი თვალებით შეხედა მაშინვე გაჩუმდა. - სხვა რამე ჭამოს.
-ოო მამა კარგი რა. - ბოლო იმედიც რომ გადაეწურა აბუზღუნებულმა ჩაილაპარაკა და ძალით განაგრძო მორჩენილი საჭმლის ჭამა, ბოლოს კი დამთავრების თანავე წამოდგა და წარბ შეკრული დაიძრა საძინებლისკენ. თვალებ გაბრწყინებულ კონსტანტინეს ჯერ კიდევ შვილის დაძახებული მამა ჩაესმოდა ყურში, სესილია კი მის რეაქციაზე იღიმოდა. მისი მზერა რომ იგრძნო ნაკანს გაუსწორა თვალი და მზერით გადაუხადა მადლობა მისი არსებობისთვის.
-დღეს სახლში ხარ? - ყოყმანით წამოიწყო საუბარი, თან ფეხზე წამოდგა მაგიდის ასალაგებლად.
-კი, რა არის?
-მამაჩემის საფლავზე მინდა გასვლა და...
-შეგიძლია წახვიდე. - წინადადება არ დაამთავრებინა სესილიას.
-ეცადე ყველაფერზე არ დასთანხმდე... თავის შეცოდება და ხალხის თავის ჭკუაზე ტარება კარგად გამოსდის.
-ჩემი შვილია. - კმაყოფილმა ჩაილაპარაკა, სესილია კი წარბშეკრული მისჩერებოდა რამდენიმე წამით, შემდეგ თავი გააქნია სიცილით. ისე მოუნდა იმ დროს მისვლა და ჩახუტებ აჩქარებული გული ლამის საგულედან ამოუხტა, თავი ძლივს შეიკავა ცდუნებისგან, არც პირველი იყო კარგ დღეში. მხოლოდ ორნი იყვნენ შესაშურად მშვიდ გარემოში, ხმას არცერთი იღებდა, ერთმანეთს უყურებდნენ და სულ ცოტა აკლდათ ერთმანეთთან მისვლამდე.
-საღამოს დავბრუნდები. - ჩამწყდარი ხმით ძლივს თქვა ორი სიტყვა, ხმის ჩასაწმენდად ჩაახველა და თავ დახრილმა ზურგი აქცია პირველს.
-ეცადე არ გაცივდე. - ბოლოს რომ ვერ მოითმინა მაინც გააყოლა სიტყვები და მის ხმას შეპარულმა მზრუნველობამ სუნთქვა შეუკრა ნაკანს, თვალები წამსვე გაუბრწყინდა, მაგრამ პირველისთვის აღარ შეუხედავს ისე დაიძრა კიბეებისკენ. რაც შეიძლება მალე უნდა მოშორებოდა იქაურობას, იმ სახლში ყოველი დეტალ