შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ალუბლის სიტკბო (სრულად)


21-03-2022, 17:13
ავტორი Qetatoo
ნანახია 23 449

I
"სასტუმრო არ იყიდება!"
დამძიმებული ქუთუთოები ერთმანეთს ძლივს მოაშორა.ოთახის სიბნელეს მზერა შეაჩვია და გაირინდა. რაღაც ამოუხსნელის მოლოდინში გულმა ძგერა დაიწყო და ლამის მკერდიდან ამოვარდა.ირგვლივ სიჩუმე იყო.ისევ სიზმარი ნახა და ამჯერადაც ვერ დაიმახსოვრა შინაარსი, მხოლოდ შეგრძნება, შიშის და სასოწარკვეთის. უკვე ერთი წელია, რაც გამთენიისას აღვიძებს ეს საშინელი შეგრძნებები და მაინც, ვერაფრით გაერკვა ასეთს რას ხედავდა სიზმრების სამყაროში, რომ გაღვიძებისას მზად იყო მთელი არსებით ეღრიალა. დამშვიდებული სხეულის თრთოლვა საშუალებას აძლევდა წამომდგარიყო, იატაკის სიცივეს შეაჩვია ფეხისგულების სითბო და წამომართულმა, ფარდა ერთიანად გადასწია. უკვე თენდებოდა, მზის მანათობელი სხივები თავაწყვეტით მოქროდნენ დარაბებისკენ და მის ოთახში შლიდნენ სპექტრს. ფანჯრის სახელურს დაჯაჯგურებულმა, ოდნავ შეაღო თუ არა, მაშინვე ეცა ავტომობილების გამაყრუებელი ხმაური.
ქალაქის აუტანელი ატმოსფერო აფრთხობდა და აღიზიანებდა.ნელ-ნელა მიენდო იატაკის სიცივეს და მუხლებს ხელი მოხვია, თავჩაქინდრულმა მზერა გაუშტერა ჰორიზონტს და ღრმად ჩაისუნთქა. კარგა ხანს იყო ასე, მერე კი, როცა ხმაური მისწვდა მის ყურთასმენას, მიხვდა, რომ ბინის მაცხოვრებლებმა გაიღვიძეს. ძალდაუტანებლად წამოდგა, ხალათი მოიცვა და ფეხშიშველმა გაიარა დერეფანი.
არ შემცდარა, სამზარეულოში უკვე ფუსფუსებდნენ და შუახნის ქალმა დანახვისთანავე თბილად გაუღიმა.მაგიდის სათავეში მჯდომ ჭაღარაშეპარულ კაცს, ყავის ფინჯანი მოემარჯვებინა,დიდი ყურადღებით ჩასცქეროდა გაზეთის გადაშლილ ფურცლებს.მის დანახვაზე მამაკაცმა წარბები გახსნა და გაზეთს თავი მიანება.
-აბა ჩემო ლამაზო გოგო, ჩაი თუ ყავა?...-ალაპარკდა ქალის თბილი ხმა და ჩაიდანმომარჯვებული დაელოდა პასუხს.
-ჩაი იყოს ლალიკო...-ღიმილით დააბრუნა პასუხი და რამდენიმე წუთში, წინ დადგმულ ფინჯანს შემოხვია შეცივებული თითები.
-დღეს რას აპირებ? რა გეგმები გაქვს?...-საქმიანი ტონით წარმოთქმულ ამ სიტყვებზე პასუხი თითქოს უკვე მზად ჰქონდა, თუმცა ხელი შეუშალა ოთახში შემორბენილმა პატარა ბიჭუნამ, რომელმაც მამის ყურადღება ერთიანად მიიპყრო და მის კალთაში იპოვა თავშესაფარი.
-ისეთი გახარებულია საზაფხულო სკოლის პირველი დღით, მგონი გუშინ არც უძინია...-სამზარეულოს სივრცე დაიპყრო ახალგაზრდა ქალის ხმამ და მარმარილოს იატაკზე მისი მაღალქუსლიანი ფეხსაცმლის კაკუნმა. ყურადღების გადასატანად კრუასანს დასწვდა და ძალისძალით დაიწყო ტკბილეულობით პირის გამოტენვა, ვაიდა რამე არ წამომცდეს, ან სახის მიმიკამ კიდევ ერთხელ არ გამცესო...-ლალი ჩაი გაუკეთე და ლანჩის ყუთი მაცივრიდან გამოიღე, სანამ წავალთ ჩანთაში ჩავუდებ.
-შენ მიგყავს? ავტობუსმა არ უნდა მოაკითხოს?...-იკითხა გაკვირვებულმა მამაკაცმა და ბავშვი კიდევ უფრო მიიკრო გულზე.
-დღეს პირველი დღეა და მე წავიყვან, მერე ნელ-ნელა მიეჩვევა...-მადლიერი თვალებით გადახედა ქალს, რომელმაც ჯერ მის შვილს დაუდგა ფინჯანი და შემდგომ ყავის არომატით ავსილი ჭიქა მასაც მიაგება...-შენ დღეს ადრე მოხვალ?
-არა, დღეს ჩვეულებრივზე გვიან მოვალ, მთელი დღე შეხვედრები მაქვს და ოფისიდან კარგა ხანს ვერ მოვიცვლი ფეხს, ასე რომ არ დამელოდოთ.
-ახლა გამახსენდა...სასტუმროს გამო? დღეს მოდიან მყიდველები?...-უწყინარი იყო კითხვა, თუმცა მისთვის არა, გაფართოებული თვალებით შეხედა წინ მჯდომს და ეცადა მშვიდი ტონით წარმოეთქვა კითხვები.
-ეს რას ნიშნავს? მყიდველები სასტუმროსთან რა შუაშია?...-კრუასანით უგემურად მოლუკმე მხოლოდ ამჯერად გამოერკვა.
-მისთვის ჯერ კიდევ არ გითქვამს?...-ყალბი გაკვირვებით წამოიძახა ქალმა და მთლიანად დააიგნორა მეუღლის თვალების დაბრიალება., ისე განაგრძო ცეცხლზე ნავთის დასხმა...-მამაშენმა გადაწყვიტა სასტუმრო ინვესტორებს მიყიდოს, სხვათაშორის საკმაოდ სარფიანი შემოთავაზებაა.
-მისმინე ტასო, სასტუმრო უკვე წლებია აღარ ფუნქციონირებს, ბოლო ოთხი წელია, საერთოდ დავკეტეთ, სარეველას მიაქვს ეზო და შემოსავალი კი არა, უკვე ხარჯის მეტი არაფერი მოაქვს. გამოჩნდა ინვესტორი, რომელმაც დიდი თანხა შემოგვთავაზა და ეს საუკეთესო შანსია...-მშვიდი ტონით ხსნიდა კაცი, თუმცა თვალებს არიდებდა მის მზერას.
-ვისთვის? შენთვის?...-ბრაზი ვერ მოთოკა, ცინიზმით იყო გაჟღენთილი მისი სიტყვებიც და მზერაც, ჯიქურ შემოხედა მამაკაცმაც და ამან უფრო მეტად გაამწარა...-სასტუმროს არ გაყიდი, ამის უფლება არ გაქვს! სასტუმრო არ იყიდება ბატონო გიორგი !
-დაუკვირდი ტონს, როცა მამაშენთან საუბრობ...-შხამივით ჩააწვეთა ახალგაზრდა ქალმა, ისე რომ თავის თეფშზე კრუასანისთვის თვალი არ მოუცილებია, თითქოს მშვიდად მიუთითა, თუმცა ანასტასიამ იცოდა ეს სიმშვიდე რაზეც მიანიშნებდა.
-შენ ნუ ერევი, მაშინ როცა მამაჩემთან ვსაუბრობ...-ნიშნისმოგებით გადახედა, სხეულში იგრძნო მზადყოფნა თმის ღერის გარეშე დაეტოვებინა მისი ქერა, ტვინისგან დაცლილი თავი.
-მამაშენი ჩემი ქმარია და არ მოგცემ უფლებას დაამცირო! ყველაფერს აკეთებს შენს უზრუნველსაყოფად და სამაგიეროდ უმადურობას იღებს.
-გეყოფათ! ლილე ბავშს ხელი მოკიდე და სკოლაში წაიყვანე, დაგაგვიანდებათ. დანარჩენს მე მივხედავ.
თვალებგაფართოებულ ბავშვს დედამისმა ხელი დაავლო და უკმაყოფილოდ გადახედა მეუღლეს, რომელმაც მაჯაში ხელი წაავლო, წამიერად თვალები დახუჭა,ღრმად ამოისუნთქა და დამშვიდებული სახით დაიხარა რომ კოცნაზე ეპასუხა.ცოლ-ქმარმა ამ ჟესტით პირობა გაცვალეს, რომ კინკლაობა არ ღირდა და ერთმანეთს არ გაუბრაზდებოდნენ.ნელ-ნელა კარებს მიღმა მიიმალა კაკუნის ხმა და სამზარეულოში დარჩენილ ორ მტრულ ბანაკს შორის, დამხმარე ქალბატონის უხერხულობა პიკს აღწევდა.ანასტასიამ მზერა გაუსწორა მამამისის თვალებს და ღვარძლით აივსო გუგების სიშავე.
-და მაინც, ისე აპირებდი გაყიდვას რომ სიტყვაც არ დაგცდებოდა?...-ბრაზი აქ იყო, წყენასა და იმედგაცრუებას შორის მედგრად გამოჭიმული.
-ვაპირებდი შენთვის თქმას...-ამ ოთახში, სამზარეულოს თაროზე შემოდებული კაქტუსისთვისაც კი რომ გეკითხათ, ისიც გეტყოდათ, რომ უფროსი ჯანაშია ცრუობდა.
-როდის? ინვესტორი რომ მსუყე თანხას შემოგთავაზებდა და ხელშეკრულებას ხელს მოაწერდი, თუ როცა იქ ჩასვლას მოვინდომებდი და აღმოვაჩენდი რომ ყველაფერი შეცვლილია და მე აღარ მეკუთვნის?...-ნელ-ნელა ამაღლდა ხმა და გაყინა სიტყვები, ზიზღი იყო ანასტასიას მამოძრავებელი ძალა და მზად იყო თავისი ეს გრძნობა დაუფარავად გამოეხატა.
-შენ ოთხ წელიწადზე მეტია იქ არ ყოფილხარ, სანამ ლილე არ ახსენებდა აღარც კი გახსოვდა მისი არსებობა, ახლა კი როცა მიხვდი რიმ სარგებლის ნახვა, როგორც ბიზნესმენს შემიძლია, აფორიაქდი...შენ ყოველთვის ბრაზდები როცა ჩემი საქმე წინ მიდის და ვერ ვხვდები რატომ.
-შენ თვითონ გამგზავნე ბერლინში სასწავლებლად და ახლა მიმტკიცებ რომ ჩემი ნებით ვთქვი უარი იმ ადგილზე?...-გაიცინა და სკამის საზურგეს მიეყრდნო გადაჯვარედინებული მკლავებით, წარბები შეკრა და თავდასხმისთვის მოემზადა...-სასტუმროს არ გაყიდი, ის არ იყიდება !
-ბერლინში შენ თვითონ გაიქეცი ანასტასია! რაც შეეხება სასტუმროს...-წარბშეკვრით წაუსისინა და მერე მშვიდად განაგრძო...-ეს სასტუმრო მე ავაშენე ოცდახუთი წლის წინ, ჩემი შრომით, ასე რომ ვერც შენ და ვერც ვერანაირი ძალა ვერ მეტყვის როდის გავყიდო ან როდის დავანგრიო, გასაგებია?
-დაანგრიო?...-ჩურჩულით ამოთქვა და იმედგაცრუებულმა შეაწება თვალები კაცს, რომელმაც წამიერად ინანა წამოყვირებული სიტყვების სიცივე და თავი უღონოდ ჩახარა.
-მის დანგრევას არ აპირებენ, უბრალოდ...წადი, ჩაიცვი! ოფისში გამომყევი და ინვესტორებს ერთად შევხვდეთ, მერე შენთვითონ დარწმუნდები რომ ჯობია სასტუმრო გაიყიდოს და ისევ შეძლოს სტუმრების მიღება, ოღონდ რესტავრირებულმა და განახლებულმა...-გაშეშებული იჯდა და მისი გონება ყველგან იყო ამ სამზარეულოს გარდა...-ანასტასია ჩაიცვი, დროზე! ...-ცივი წყლის გადასხმის ეფექტი ჰქონდა კაცის წამოყვირებას და ფეხზე გველნაკბენივით წამოხტა.
კარადაში ყველაფერი ჯერ კიდევ არეული იყო, ეტყობოდა რომ მისი დალაგებისთვის ჯერ ვერ მოეცალათ.საკიდებში მცირეხნიანიანი ბურტყუნის შემდგომ,მოიძია კლასიკური შარვალი და პიჯაკი, ლოგინზე უდარდელად მიაგდო და სააბაზანოში შესულმა, წყლის წვეთების სიცივე აგემა სახის სითბოს, ნიჟარას ჩამოეყრდნო და სცადა ისევე დაემშვიდებინა საკუთარი თავი, როგორც შფოთიანი ძილების შემდგომ.ეცადა აბურდული თმისთვის რამე მოეხერხებინა, თუმცა უშედეგო ცდების შემდეგ, ცხენის კუდად მოუთმენლად შეკრა და უარი თქვა მაკიაჟის მცირე ეფექტზეც კი.სწრაფად ჩაიცვა და ფეხზე მოირგო დაბალძირიანი , შავი ბათინკების სიმძიმე.ათ წუთში უკვე მზად მყოფი, სამზარეულოს კართან აეყუდა და ამოთქვა წავიდეთო.მამაკაცი მაშინვე წამოდგა და უსიტყვოდ გაკრა მხარი, კარში გაჩხერილ ფიგურას.ლალიმ თანაგრძნობით გადმოხედა და გაუბედავად მოიქცია მისი ხელისგული თავისაში, იმის ნიშნად რომ ეთანხმებოდა.
მანქანაში, მამის გვერდით დაჯდომაზე უარი თქვა, უკანა სავარძელზე მოთავსდა და საერთოდ არ ანაღვლებდა გულისგამაწვრილებელად უხერხული სიჩუმე.გიორგიმაც პირში წყალი ჩაიგუბა და ქვეშ-ქვეშად თუ გადახედავდა სარკიდან თავისი შვილის სახემოღვენთილ ფიგურას.
ოფისში შესულებს შემოეგებათ ტანზემომდგარ შავ ბარხატის კაბაში გამოწყობილი ახალგაზრდა გოგონა, რომელმაც ნერვიულად ამცნო უფროსს, რომ შეხვედრა უკვე დაიწყო და ათი წუთია სათათბიროში ელიან.შუშებიანი ოთახი ჟალუზებს დაეფარათ და უკვე მის სივრცეში შესულმა ანასტასიამ, შეხვედრის წევრები ფრთხილად მოათვალიერა. მალევე აისვეტა მის წინ ბატონი გაიოზ გაწერელია, მამისის მრავალწლიანი პარტნიორი და მეგობარი, რომელმაც მხიარულად მიიკრა გულზე და გულთბილად მხრებში ჩაჭიდებულმა მოიკითხა.
-ანასტასია, როდის ჩამოხვედი?...-ფართე მხრებიდან მოიშორა გალეული გოგო და ღიმილის კუთხე გაუწელა სიამოვნებით.
-ორი დღის წინ...-მობეზრებით ამოთქვა და სცადა მისი მკლავებისგან თავი დაეხსნა.
-რცხვენოდეს მამაშენს, დიდ გიორგი ჯანაშიას, რომელმაც საგულდაგულოდ დამალა თავისი ანგელოზის ჩამოსვლა...-მხიარულად წამოიძახა ორი თავით მაღალმა მამაკაცმა და ადგილისკენ მიუთითა უხეშ მოფართხალეს.ანასტასია წარბშეკრულ მეგობარს მიუჯდა გვერდით, რომელმაც სახე იბრუნა,თუმცა როცა მიხვდა თვითონ არ გამომელაპარაკებაო, ისევ მოუბრუნდა და ჯიქურ გაკრა ნიდაყვი მკლავზე.
-ესეიგი ორი დღეა ჩამოხვედი და არც კი გამაგებინე.იმედია მიზეზი გაქვს ამ საქციელის გასამართლებლად...-კოსტა მამამისისგან კუთვნილ კუპრივით შავ თმასა და კეხიან ცხვირს შესაშურად იხდენდა და აშკარას ხდიდა გაიოზ გაწერელია, ახლა უკვე თმაშევერცხილი, ახალგაზრდობაში როგორი ბიჭიც უნდა ყოფილიყო.
-იგივე მიზეზი მაქვს, რაც შენ, როცა სასტუმროს ამბავი დამიმალე...-ბუტიამ თვალი აარიდა და მწარედ უსისინა.
-ვიცოდი გაბრაზდებოდი, თან ტყუილად, უკვე გადაწყვეტილია.გიორგი და მამაჩემი აზრს არ შეიცვლიან და...-ბიჭმა ისევე სცადა თავის მართლება, როგორც გიორგი ჯანაშიამ საკუთარი სახლის სამზარეულოში.
-მაგასაც ვნახავთ!...-თავდაჯერებულმა დაიჩურჩილა და მთელი ყურადღება მასიური მაგიდის წინ, კედელზე ჩამოკიდებული მონიტორისკენ მიმართა.
პრეზენტაცია დაიწყო, ახალგაზრდა ჯანაშიას გულმა გამალებით დაიწყო ძგერა, როცა ნაცნობი ადგილის ფოტოებს შესცქეროდა. ისე შეცვლილიყო, გარეთა ფასადის კედლებს ხავსი მოეკიდებინათ, წლებმა და უყურადღებობამ, აქამდე მისთვის ნაცნობი ზაფხულიის თბილი დღეების ავტორი შენობა, ნაცრისფერ, ჩამონგრეულ და სარეველების სავსე ეზოთი გარშემოტრყმულ ციხესიმაგრედ აქცია.მის წინ მჯდომი უცნობი, შუახნის მამაკაცი თავმომწონედ საუბრობდა მომავალ გეგმებზე და აქტიურად განიხილავდა წინადადების მომგებიანობას, ხელშეკრულების ორივე მხარისთვის.
-ამ ოთახში ყველამ ვიცით, რომ ეს უბრალოდ ოფიციალური შეხვედრაა, ფასზე შეთანხმებულები ვართ და ორივე მხარე თანახმაა ხელშეკრულების დადებაზე, ამიტომ...-ღიმილით საუბრობდა მაგიდის სათავეში მჯდომი გაიოზი, თუმცა უეცრად შეწყდა მისი გამოსვლა, როცა სივრცეში ქალის ცივი ხმა ექოსავით დატრიალდა.
-სასტუმრო არ იყიდება ! ...-ახლა ყველას მზერა აეკრო მის მშვიდ სახეს, რომელსაც გადაწყვეტილების სიმტკიცე კიდევ უფრო კუშტს აჩენდა.
-ბატონო გიორგი ეს როგორ გავიგოთ?...-თავის დაძვრენის გზად ესღა მოიფიქრა უცხო მამაკაცმა და კითხვის ნიშნებით სავსე თვალებით გადახედა ჯანაშიას.
-ჩემი შვილი დღეს მარცხენა ფეხზე ადგა და სიმართლე გითხრათ უკვე ვფიქრობ რომ ბერლინში ოთხი წელი სწავლის მაგივრად ჭერში ბუზების თვლით იყო გართული...-უხერხული სიჩუმე გამეფდა, რადგან ეს ხუმრობა არ იყო.გაწიწმატებული ჯანაშია ერთიანად აჭარხლებული მიშტერებოდა შვილს და საუბარი ისე გააგრძელა, თითქოს ყველას გასაგონად ამბობდა, თუმცა სათათბირო ოთახში მყოფთაგან თითოეული მიხვდა რომ მის სიტყვებს ერთადერთი ადრესატი ყავდათ...-სასტუმრო, რომლის ეზოც ერთ ჰექტარს უდრის, ხელოვნური ტბით, 450 კვადრატული მეტრის შენობით, რომელიც ერთიანად გაანადგურა ოთხწლიანმა ჩაკეტილობამ და მოუვლელობამ ჩემთვის წლიურად იმაზე მეტი ხარჯის მომტანია ვიდრე მის მოკლე ჭკუას შეუძლია, რომ დათვალოს. ეს კი მხოლოდ იმ მდგომარეობის შესანარჩუნებლად რომ ინვესტორი დაინტერესებულიყო და შეეძინა, მისი მუშაობის განსანახლებად.
-თუ საქმე ფასშია, ამაზე მოლაპარაკება შესაძლებელია...-ანასტასიას გაუკვირდებოდა, რომ გაეგო, უცხო ადამიანის გულში როგორი მწარე გავლენა იქონია, მამის მიერ შვილზე ასეთი სიტყვებით საუბარმა. ამიტომაც ეცადა აფეთქების პირას მყოფი გოგონასთვის ასეთი კატეგორიულობის მიზეზი დაეცინცლა.
-საქმე იმაშია, რომ მე ნამდვილად ვერ მივუთითებ გაიოზს როგორ მოექცეს თავის წილს, თუმცა 50% ამ სასტუმროსი ჩემია და მე მას არ ვყიდი ! ...-თვალები დააკვესა, ჯიქურ დააკვირდა და ხელებში ძალის მოზღვავება იგრძნო.
-მე არ მსურს სასტუმროს ნახევარი, ის მთლიანად მჭირდება და მეგონა რომ პირობები უკვე ყველასთვის გასაგები და მისაღები იყო...-მშვიდმა, თუმცა შეუვალმა ტონმა მაგიდის მეორე სათავედან გაიჟღერა.ეს უცხო ხმა იყო, რომლის მესაკუთრეც აქამდე ჩუმად იჯდა და სიტუაციას თავისი ერთიანად ნაცრისფერი თვალებით აკვირდებოდა.ანასტასიას მისკენ მიხედვის შანსი მხოლოდ წამიერად ჰქონდა, რადგან სკამიდან წამომართულმა გიორგიმ მკლავში ხელი წაავლო და ბოდიშის მოხდით გამოათრია ოთახიდან.
კაბინეტისკენ ისე წაიყვანა რომ ხელი არ მოუცილებია, კარი გააღო, წინ უბიძგა და ერთიანად აფოფრილმა წამიერად მუშტები შეკრა.როცა მიხვდა რომ თავისი შვილი, გაბოროტებით უყურებდა, ზურგი შეაქცია, ტუმბოს ჩამოეყრდნო და ღრმად ჩაისუნთქა, თითქოს ასე სურდა დაძაბულობის მოხსნა.კარგა ხანს იყო ასე, სანამ კაბინეტს მისი ბარიტონი არ დაეპატრონა.
-დილიდან ჯიუტი ბავშვივით იმეორებ "სასტუმრო არ იყიდებაო"...-შემპარავად იწყებდა აფეთქებისთვის მზადებას კაცი.
-იმიტომ რომ არ იყიდება...-მშვიდად წარმოთქვა ანასტასიამ, იმდენად მშვიდად რომ გამაღიზიანებელიც კი იყო.
-ის იყიდება ! ...-ბოლო ხმაზე იღრიალა...-იცი რატომ იყიდება? იმიტომ რომ დაწყველილი ადგილია, იმიტომ რომ ის გამოუსადეგარი ხარჯი და ტვირთია ჩემს მხრებზე...
-როგორც მე...-ნიშნისმოგებით იყო ნათქვამი, თუმცა თუკი მოისურვებდით შეგეძლოთ დაგენახათ, იმედგაცრუება და სასოწარკვეთილება თითქმის აცრემლებულ თვალებში, მთელი ძალით რომ ცდილობდნენ ტკივილის საიდუმლოს არ გამჟღავნებას.
-ასეთი სისულელეები საიდან მოგაქვს ანასტო?...-აშკარა იყო რომ შვილის სიტყვებმა გული მოუკლა, მისკენ წაიწია, თუმცა იმდენივე ნაბიჯით მოშორდა გოგოს ფიგურაც.
-შენი სენტიმენტები შენთვის შეინახე!..რაც შეეხება სასტუმროს, მე მის ნახევარს და რესტავრაციისთვის საჭირო თანხას ვითხოვ, მერე კი თავიდან მოგშორდებით შენც და შენს ცოლსაც.შენს მემკვიდრედ ყოფნაზე სრულად ვიტყვი უარს და თქვენი ტკბილი ოჯახი ისევე გააგრძელებს იდილიაში ცხოვრებას, როგორც ოთხი წლის წინ ბერლინში ჩემი წასვლის შემდეგ.
-არ გამოვა, ხომ გაიგონე, მათ არ სურთ ნახევარი, მთლიანად უნდათ შეძენა.თან არ ვაპირებ ამ სულელური გადაწყვეტილების გამო შენი ცხოვრების დანგრევის საშუალება მოგცე და მემკვიდრეობის გარეშე დაგტოვო.შენ ბერლინში იმისთვის ისწავლე რომ ჩემ ბიზნესს გაუძღვე გესმის?
-მე ბერლინში კი არ ვსწავლობდი, ჭერში ბუზებს ვითვლიდი გახსოვს?...-ღვარძლი და ბოღმა იყო მისი შვილობილი, ზიზღი აეკრო სახეზე და დაფარვას არც კი ცდილობდა...-არ ვაპირებ შენ ბიზნესს სათავეში ჩავუდგე! მე სასტუმრო და მისი რესტავრაციისთვის საჭირო ფინანსები მჭირდება, მერე კი მე და შენი ოჯახი სამუდამოდ დავემშვიდობებით ერთმანეთს.
-ანუ მზად ხარ მამაზე უარი თქვა იმ საზიზღარი ადგილის გამო?...-თითქოს საკუტარ ყურებს ვერ უჯერებსო კაცი...-ადგილის, რომელმაც ჩვენი ცხოვრება დაანგრია?...-წამიერად წაივლო ხელისგული გულმკერდზე.
-თუ დანგრევაზე ვსაუბრობთ, მაშინ მხოლოდ მე ვარ ის,ვისი ცხოვრებაც განადგურდა. შენ მშვენივრად გააგრძელე ცხოვრება შენს კუსკუსელა მდივანთან ერთად...-მიზეზი ამ სიტყვებში უნდა ეძებნა გიორგის, თუმცა არც კი ცდილობდა.
-ანუ ვაპირებთ ეს ახლა და აქ განვიხილოთ? ისევ წრეზე წავიდეთ?...-თავი აარიდა კაცმა.
-არა ! მე მინდა რომ ეს საქმე მოაგვარო და რაც შეიძლება მალე დავიშალოთ...-გიორგის კიდევ სურდა შვილისთვის პასუხის დაბრუნება თუმცა ანასტასიამ გვერდი იბრუნა და მიხვდა რომ აზრი არ ჰქონდა.უფროსმა ჯანაშიამ მხოლოდ ისღა სთხოვა ბერაიებს დაუძახე და უთხარი რომ კაბინეტში ველოდებიო.
დიდხანს არ დაუყოვნებია, სათათბიროში დემონსტრაციულად გამოაცხადა გოგომ მათი გვარი და დანაბარებიც გადასცა. გაიოზის უკმაყოფილო სახის შეუმჩნევლად მოთავსდა კოსტას გვერდით და როგორც კი ბიჭმა კითხვები მიაყარა " რა დაგემართა" "ასე რატომ იქცევი" "რა მოხდა შენსა და გიორგის შორისო", მობეზრებული წამოხტა ფეხზე და უცერემონიოდ დატოვა ოთახი. სამზარეულოს ისე მიაშურა, როგორც თავშესაფარს და ელექტრონული ჩაიდანი ჩართო. სამზარეულოს ზედაპირს ხელისგულებით ჩამოეყრდნო და თვალები მთელი ძალით დახუჭა.სურდა რომ გამქრალიყო, ახლა ზუსტად ისეთი შეგრძნება ჰქონდათ როგორც ყოველ დილით, სიზმრებიდან გამოღვიძებულს თუმცა იცოდა, რომ ამ შემთხვევაში გამოღვიძებული უკვე კარგა ხანია იყო.
დაძაბული სიტუაცია იყო თავად ჯანაშიას კაბინეტშიც, რომელშიც სავარძელში მოთავსებული გიორგი უხერხულად იშმუშნებოდა, უფროსი ბერაია ფანჯარასთან ბოლთას ცემდა, ხოლო მისი ვაჟი დემეტრე, ისევ ისეთი გაყინული მზერით მიშტერებოდა გიორგის, რომელიც ყველაფერზე იყო წამსვლელი ოღონდ კი დემეტრეს ამ მზერას ასცილებოდა.
-შენ მე მითხარი რომ მზად იყავი სასტუმროს გასაყიდად, ახლა კი უეცრად, როცა ხელშეკრულება უკვე მზადაა და შეხვედრას მხოლოდ ოფიციალურობის გამო ვატარებთ, უარს ამბობ წილის დათმობაზე...-დაბალი ტონი არ ნიშნავდა სიმშვიდეს.დემეტრე ბერაია ღვარძლს ჩუმად ანთხევდა...-ოფისი საბავშვო ბაღად როდიდან გადააქციე?
-მისმინე დემეტრე, ჩემი შვილი ასე ადრე არ უნდა ჩამოსულიყო...-თავის დაძვრენა ისევ უწევდა უფროს ჯანაშიას.
-არ მაინტერესებს შენი შვილი ბატონო გიორგი!...-კბილები გააღრჭიალა და ხელისგული მომუშტა...-მე ამ პროექტზე ათიათასობით დოლარი უკვე დავხარჯე, იმიტომ რომ მოვილაპარაკეთ და მე შენი სიტყვის მჯეროდა.
-მისმინე დემეტრე, ანასტასია მაინც ჩემი შვილია და გინდ დაიჯერე გინდ არა, მე მისი მესმის...-იქნებ ჯობდა პირდაპირ ეთქვა...- ვიცი რატომაც არ უნდა ამ ადგილის დათმობა. საქმე არც ფულშია და არც თავხედობაში. მას თავისი მიზეზები აქვს.
-ხოდა სასამართლოში შევხვდებით, შენ, შენ შვილს და მის მიზეზებს...-წამოიმართა თუმცა გიორგის სიტყვებმა ისევ ადგილზე დააბრუნეს.
-მისმინე დემეტრე, ეს სიტუაცია შენთვისაც მომგებიანია...-სასოწარკვეთილებას ყველანაირ სიმახინჯემდე მიჰყავდა კაცის გონება, ასე თავგანწირვით რომ ცდილობდა გამოსავლის პოვნას...-მისმინე, ჩემი შვილი სასტუმროს გარშემო ყველა ოჯახს იცნობს, ყველას უყვარს, ბავშვობიდან, იქ გაიზარდა. ამ ოჯახებში მშრომელი ხალხი ცხოვრობს. შენ არ დაგჭირდება ყველა მუშის წაყვანა, დაბინავება, გამოკვება, ადგილობრივები დაგეხმარებიან ეზოშიც და შენობაშიც, შენ მათ ხელფასებს გადაუხდი და მშვიდად დაიძნებ იმის ცოდნაში რომ ზედმეტი თანხის გადახდა არ დაგჭირდება. ეს ხარჯებს შეგიმცირებს და თან სასტუმროს ადგილობრივების გაცნობის, მათთან მეგობრობის გარეშე ვერ ამუშავებ გესმის?
-ანუ მთავაზობ...?...-წარბები მაღლა ასწია დაცინვის ნიშნად და დაელოდა გიორგი ჯანაშია სადამდე დაეცემოდა.
-მე გთავაზობ რომ ეს მოცემულობა გამოიყენო, აცადო ანასტასიას იმის დანახვა რომ ვერ შეძლებს სასტუმროს გაძღოლას, მობეზრდება და თავად გთხოვს დარჩენილიც იყიდო...-შეთქმულივით ეჩურჩულებოდა მისკენ წაწეული კაცი.
-გინდა რომ სასტუმროს რესტავრირებაში ტონობით ფული ჩავრთო და შენი ქალიშვილის იმედზე ვიყო, მობეზრდება და წილს მომყიდისთქო? შენ გგონია შევჭამე ეხლა ეგ მე?...-დემეტრე ბერაიას ყოველ ჯერზე აცვიფრებდა ადამიანური მანკიერებები.
-მისმინე, რესტავრირებაში რამდენსაც ჩადებ იმდენივეს ჩავდებ მეც, უფროსწორედ ანასტასია, როგორც წილები, ისევე რემონტის ხარჯებიც 50/50 გავიყოთ...-არ აინტერესებდა მისი სარკაზმი, ჯერ კიდევ რომ უსმენდა მისთვის თანხმობის ნიშანი იყო.
-და გაყიდვა რომ არ მოუნდეს?...-წინადადება არც ისე ცუდად ჟღერდა და ეჭვნარევმა ჩაკითხვამ დაარწმუნა ჯანაშია, რომ ბერაია აუცილებლად დათანხმდებოდა.
-მოანდომე ! ...-ყველაფერი იყო ამ ერთ სიტყვაში ჩადებული, თითქოს ჯანაშიამ ბერაიას მზერით ანიშნა, გიცნობ როგორიც ხარ, ამიტომ არ გაგიჭირდება ჩემი შვილის ფერად-ფერადი ოცნებების კოშმარად ქცევაო. გამომცდელად აკვირდებოდა ბერაიაც და ეჭვის მიუხედავად თვითონაც ხვდებოდა რომ გატუტუცებული გოგო დიდხანს ვერ გაძლებდა მთის სასტუმროში, სადაც მალე ათეულობით მუშა, სოფლის მაცხოვრებელი და მტვერი ერთმანეთში აირეოდა. "ალბათ ორ თვეში ატირებული გამოიქცევა მამიკოსთან და პატიებას თხოვს"- ფიქრობდა ბიჭი.
მას შემდგომ რომ კაბინეტში განხილვა უკვე ახლად წამოყენებულ პირობებზე დასრულდა, ბერაიებმა და ჯანაშიამ გადაწყვიტეს სათათბიროს დაბრუნებოდნენ, გაიოზთან მოლაპარაკების დასასრულებლად.შუშებიანი ოთახისკენ მიმავალი ჯაბა ბერაია და გიორგი ჯანაშია ჯერ კიდევ საუბრობდნენ, მათ უკან მომავალი დემეტრე კი უეცრად შეჩერდა, როცა ოფისის სამზარეულოს ღია სივრცეში თვალი მოკრა იმ გამაღიზიანებელ ფიგურას რომელმაც მისი სამ თვიანი შრომა და შემდგომი გეგმები ერთიანად შემოატრიალა.მისკენ წავიდა და ჯერ ყურადღებით დააკვირდა, ფინჯანში როგორ ყრიდა შავ ფხვნილს, შემდეგ უფრო ახლოს მივიდა, ხელისგულებით სამზარეულოს ზედაპირს ჩამოეყრდნო და როცა ანასტასიამ ცხელი სუნთქვა იგრძნო, გველნაკბენივით შემობრუნებული უცხოს მკლავებს შორის გაჩხერილი აღმოჩნდა.თვალები დააკვესა და ბრაზით შეხედა სითავხედის ადრესატს.
- აინშტაინი ამბობდა ადამიანის სისულელეს საზღვარი არ აქვსო, მგონია რომ ცდებოდა. ადამიანის სითავხედეს არ აქვს მხოლოდ საზღვრები!...-დამცინავად წარმოთქვა და თვალები დააკვესა როცა მის წინ მდგომს ხელისგული ჰკრა მოსაშორებლად, თუმცა შედეგი ვერ მიიღო.

-გეთანხმები. განსაკუთრებით იმიტომ რომ ამას ის ამბობს, ვინც ოთახში სითავხედის ხელოვნებას უმაღლეს დონეზე ფლობს...-ხელის კვრამ კიდევ მეტად გაუღვივა წვალების სურვილი და ნაბიჯით შეამცირა, ისედაც ერთი ბეწო მანძილი.
-ხელები გაწიე და სადმე სხვაგან ისუნთქე!..-შედეგი მაინც ვერ მიიღო, პირიქით, ბერაია მისკენ უფრო მეტად მიწეულიყო მისკენ და ამჯერად წარბები შეკრა, ნაცრისფერი თვალები ჩაუმუქდა, ერთიანად გაუბოროტდა და მოექუფრა.
-სასიამოვნო იქნება შენი ტანჯვის ყურება, განსაკუთრებით მაშინ როცა იქ ჩაეკვეტე სადაც შენი ადგილი არ იყო...-უმცროსმა ჯანაშიამ სინაცისფრის ასეთ ჩამუქებაზე მძიმედ გადაყლაპა ნერწყვი და შეშინებული მზერის დამალვას თავგანწირვით ეცადა...-მალე შევხვდებით, ოღონდ იმ ტერიტორიაზე სადაც დამცველი არ გეყოლება.
-ეს როგორ გავიგო?...-დამცინავად ამოთქვა ანასტასიამ და ჯიქურ დააკვირდა.
-გილოცავ პარტნიორო, ახლა მე და შენ სასტუმროს თანაბარ წილებს ვფლობთ და თანაბარი პასუხისმგებლობა გვეკისრება მის განახლებაში...-მოჩვენებითი მხიარულებით გაუშალა ხელები ბიჭმა.
-შენ ? ...-მთლიანი წინადადება არც იყო საჭირო გაკვირვების გამოსახატად.
-დიახ! დავთანხმდი 50%-ს და ზუსტად ვიცი რომ ორ თვეში შენ თვითონ მთხოვ დანარჩენიც შევისყიდო.
-იოცნებე, თავად დამითმობ შენ წილს, თან ისე რომ მუხლებზე დადგები და მთხოვ შენგან, როგორც საჩუქარი ისე მივიღო...-ხმამაღალი განაცხადი იყო ჯანაშიასგან თუმცა ნაპერწკლები, რომელიც ორივესგან მოდიოდა, აშკარას ხდიდა მუქარის ასრულებისთვის ყველანაირი მცდელობის საფრთხეს.
ხელი მთელი ძალით ჰკრა დემეტრეს ორი თავით მაღალ, მოხრილ ფიგურას და სასწრაფოდ წავიდა გიორგის კაბინეტისკენ. გულში ფიქრობდა როგორც კი კაბინეტში დაბრუნდება მაშინვე პასუხს მოვთხოვ ამ იდიოტთან ჩემი გადაკიდებისთვისო. ფიქრებმა არ დატოვა, ტექსტიც კი დააწყო, ოთახში ნერვიულად მოსიარულემ თითოეული სიტყვა გათვალა რასაც მამამისს ეტყოდა გადასარწმუნებლად. ფიქრობდა და აწყობდა, თუმცა გიორგი კაბინეტს არაფრის დიდებით უბრუნდებოდა. ნერვიულად გამოგლიჯა სახელური და ისევ სათათბიროსკენ წავიდა.სწრაფად შეაღო კარი და ის იყო სიტყვა უნდა გადმოსცდომოდათ მის ბაგეებს, რომ დაინახა როგორ დადო გაიოზმა კალამი და როგორ ჩამოართვა გაბადრულმა ხელი დემეტრე ბერაიას, რომელიც ნიშნისმოსგებით შესცქეროდა ახალგაზრდა ქალბატონის აჭარხლებულ სახეს და მზერით თითქოს ემუქრებოდა კიდეც მის მომავალ დღეებს.


II
"გამოცანა უჩურჩულე და კომპრომისზე გამოგყვება"

შეხვედრა დასრულდა და ქალბატონი ჯანაშია მაინდამაინც კმაყოფილი ვერ დარჩა საბოლოო შედეგით.დემეტრემ გვერდი აუარა ირონიული ღიმილით და ხელთ შერჩა გიორგის, ენერგიისგან დაცლილი, გამომეტყველება.კარში გაჩხერილი მანამ იყო, სანამ კოსტამ არ წაავლო მკლავში ხელი და გამოლაპარაკება არ სცადა.წამიერად დააკვირდა ბიჭის სახეს და იმედგაცრუებულმა შეაქცია ზურგი, ჩქარი ნაბიჯით გაეცალა ოფისის სივრცეს და ქუჩაში პირველივე შემხვედრ ტაქსში ჩაჯდა.ახლა უნდა წასულიყო, აქაურობას მოშორებოდა, მამამისის გარემოცვა სულს უხუთავდა, ჰაერი არასდროს ყოფნიდა და ყოველთვის მზად იყო მუხლებზე დასაცამად.იცოდა რომ გიორგი ჯანაშიას ახალი, ბრწყინვალე ოჯახის თავსატეხი იყო მხოლოდ, გოგონა რომელსაც პრობლემები და დავიდარაბა მოჰქონდა ყოველ გამოჩენაზე.დიდად არც დარდობდა, ძალიან პატარა იყო ამ დასკვნამდე რომ მივიდა და წლების განმავლობაში ცდილობდა თვალში ზედმეტად არავის გაჩხეროდა, თუმცა ახლა სიტუაცია შეიცვალა, გადაწყვეტილება უნდა მიეღო, მოშორებოდა ჯანაშიებს და საკუთარი თავიც ამ პროცესში სანაგვეზე მოესროლა.მცირე ხნის შემდგომ, ლისის ტბის ბილიკს მიაბარა თავი და მოზომილი ნაბიჯებით მოსიარულემ დადო პირობა, რომ ყველაფერს გააკეთებდა მიზნის ასასრულებლად და დემეტრე ბერაია პაწაწინა წინაღობა იყო იმასთან შედარებით, რაც აქამდე გამოიარა.შუა გზამდე მისულმა შეისვენა,დიდ ქვაზე მთელი სხეულით მოთავსდა, მუხლებს მკლავები შემოაჭდო და თავი დახარა. დიდი ხანია ვეღარ ხვდებოდა რა მოეხერხებინა თავისი ცხოვრებისთვის,არც კი ახსოვდა როდისმე თუ სურდა ისე ძალიან რამე რომ მის ასასრულებლად ნაბიჯი გადაედგა, ანასტასია დაცლილი იყო მომავლისგან და მაინდამაინც არც აწმყო ადარდებდა.ცის თვალმა ნელ-ნელა იცვალა ფერი, თუმცა თავად ამას ვერც კი ამჩნევდა, გუგებგაფართოებული უაზროდ შესცქეროდა ჰორიზონტს და გონება გათიშული ელოდა სასწაულს, რომელიც ცამეტი წლის გოგონამდე დააბრუნებდა და პასუხების პოვნაში დაეხმარებოდა.
სახლში გვიან დაბრუნდა, ის იყო კარი შეაღო და თავისი ოთახისკენ წავიდა, რომ მტკიცე ხმამ უხმო.დაღლილი მზერა მოავლო სამზარეულოს სივრცეს, თუმცა იქ მხოლოდ ლალი დახვდა, რომელმაც გაკვირვებით გამოხედა და აუწყა მისაღებში სხედანო.ნაბიჯი უკან წადგა და ამჯერად ვრცელი ოთახის მიმართულებით წავიდა, სადაც მთელ სიგრძეზე გაშლილი მაგიდის გარშემო ნაცნობი სახეები დალანდა, გიორგის მოთხოვნას დაყვა, კოსტას გვერდით მოთავსდა და პიჯაკი მხრებიდან მოიხსნა.
-ცოტა გვიანი ხომ არ არის სახლში დაბრუნებისთვის?...-თავშეკავებით იკითხა უფროსმა ჯანაშიამ.
-ზრდასრულ ქალს გინდა ლექცია ჩამიტარო საღამოს ცხრა საათზე სახლში დაბრუნებასთან დაკავშირებით?...-ყველაფერი ისედაც მოხდა, მის გაღიზიანებას უკვე დაეკარგა შემაშინებელი ეფექტი.
-არა, მინდა გთხოვო რომ როცა გაგვიანდება გამოიჩინო ყურადღება და დარეკო.სტუმრები გელოდებოდნენ.
-ეგ არაფერი, ორი დღის წინ დაბრუნდა გიო, გოგოები მოსვენებას არ მისცემდნენ, მიკვირს ახლაც როგორ გამოუშვეს...-სიტუაციის განეიტრალება სცადა გაიოზმა და შემწყნარებლურად გადახედა ანასტასიას, რომელიც უკვე მზად იყო სახეში ეთავაზა ყურადღების მთელი ტალღა მამამისისთვის.
-რა მოხდა? რამე მნიშვნელოვანი გამოვტოვე?...-სასხვათაშორისოდ იკითხა.
-უბრალოდ ავღნიშნავთ შენსა და ბერაიას პარტნიორობას და გვინდოდა დაგლაპარაკებოდით.
-რაზე? ყველაფერი ისედაც გარკვეულია...-ინტერესით ჩაეკითხა.
-არაფერი არ არის გარკვეული, შენმა უტვინო თავმა დაიჯერა რომ უბრალოდ წილი დაიტოვა და ყველაფერი დამთავრდა, ის კი ვერ...-უჩვეულოდ იყო აფორიაქებული გიორგი და საკუთარი ემოციების მართვის დიდოსტატს აქამდე მოყოლილი სიმშვიდე ყოველ ფეხის ნაბიჯზე ღალატობდა.
-მამაშენს იმის თქმა უნდოდა ანასტო რომ, ბერაიები საკმაოდ გავლენიან ოჯახს წარმოადგენენ,ინვესტიციებს სხვადასხვა სფეროში აბანდებენ და მათ გვერდით ჩვენი კომპანიის წინსვლა გარანტირებულია, მითუმეტეს თუ რაიმე მიზეზით, მაგალითად მეწილის გულკეთილობით, ზრდილობით და სიმარტივით მოინდომებენ ხანგრძლივ თანამშრომლობას ფულის დაბანდებით...-შეფარულად და დაკვირვებით საუბრობდა გაიოზი, ქვეტექსტი გასდევდა მთელ ამ მონათხრობს და მართალია უფროს ჯანაშიას ეგონა ჩემი შვილი ერთი ტუტუცი ქარაფშუტააო, თუმცა ანასტასიასთვის ყველაფერი ნათელი იყო.ეს მისი მომენტი იყო და არც აპირებდა ვინმესთვის სიტყვის შერჩენას.
-მოდი პირდაპირ ვთქვათ, გინდათ რომ ბერაიებმა თქვენს სხვა ბიზნესებშიც დააბანდონ ფული? პარტნიორობას უმიზნებთ?...-სარკაზმით გაჟღენთა მისაღების ატმოსფერო და დამცინავად დააკვირდა გაიოზს.
-კარგი პირდაპირ იყოს ! ...-როგორც იქნა, მანაც იცვალა ტონი...-შენ მასთან თანამშრომლობა მოგიწევს რესტავრაციის პროცესში, თუ შეძლებ რომ აცადო თავისი მიზნების განხორციელება და უბრალოდ ხარჯების გაყოფით დაკმაყოფილდე, შენ ოჯახს საშუალება ექნება შენი მასთან სასიამოვნო ურთიერთობა ჩვენს კომპანიასთან სასიამოვნო ურთიერთობად აქციოს, დანარჩენი კი თავისით მოგვარდება.
-აჰა...-გაეცინა და ორივეს ინტერესით დააკვირდა...-ანუ თქვენი წარმოდგენით, მე ღაჟღაჟა სარაფნები უნდა ჩივიცვა, ტბას და ბაღს შორის ვიფრიალო და რასაც დემეტრე ბერაია მეტყვის თავი ვაქნიო ცხვარივით, რომ მერე იფიქროს გაიოზი და გიორგიც ასე ცხვრებივით დამიქნევენ თავსო ხო? ესაა გეგმა?
ოთახში სამარისებური სიჩუმე ჩამოწვა, გიორგი ჯანაშია მთელი ძალით უჭერდა ღვინის ჭიქას თითებს და ბრაზისგან ტყავში ვერ ეტეოდა.კოსტა გაკვირვებული იყურებოდა და ვერ ხვდებოდა ასე როდის დაიძაბა სიტუაცია, როდის გაჩნდა ერთ ჭერქვეშ ორი მტრული ბანაკი, რომელიც საჭირო მომენტს ელოდა ერთმანეთს რომ სწვდომოდნენ. ანასტასიას ბევრი აღარც დაუცდია, ხელი დაავლო თავის პიჯაკს, ღვარძლიანად ამოიჩურჩულა გემრიელად მიირთვითო და პირდაპირ თავისი ოთახისკენ წავიდა.გააფთრებულმა მიაგდო ხელში მოყოლილი ჩანთაც და მოსაცმელიც ლოგინზე და ფანჯარა გამოაღო. ისევ ის შეგრძნება დაეუფლა, სული ეხუთებოდა და მუხლებში სისუსტეს გრძნობდა, სადაცაა ჩავიკეცებიო ირწმუნებოდა ოთახის სიცარიელესთან.აბაზანაში შევარდა, კარი ჩაკეტა და სასწრაფოდ მოიშორა სხეულიდან ყველა ზედმეტი მატერია, მერე კი ცხელი წყლის წვეთებს მისცა საშუალება მისი თითოეული უჯრედი დაემშვიდებინათ და დასაძინებლად მოემზადებინათ.
სააბაზანოდან გამოსულს ლოგინი აშლილი დახვდა და ფანჯარასთან დალანდა შუახნის ქალის სილუეტი, ის შემობრუნდა, ტორშერის თბილ შუქზე გამოაჩინა მტკივნეული ღიმილი და როცა ანასტასიას სახეს წააწყდა მხრები ფართოდ გაშალა, რომ მისკენ მთელი არსებით წამოსულ გოგონას, მშვიდი, უსაფრთხო ნავსაყუდელი ეპოვნა გადიას გულთან.ანასტასიას ხელები მომთხოვნი ხდებოდნენ, ისე ეჭიდებოდნენ ქალის ზურგს თითქოს სადაცაა დავარდება და ეს ერთადერთი საშუალებაა გადასარჩენადო.ლალიმ ერთიანად გალეული სხეული ფრთხილად მოიშორა და სახეზე მონდომებით მიეფერა.
-გგონია არასწორად მოვიქეცი ლალიკო?...-შუახნის გადიასთან დასამალი არ იყო თავისი სისუსტე.
-მე მგონია, რომ სხვებს უნდათ ასე იფიქრო.შენ კი უნდა დაწვე, დაიძინო და ხვალ დილით ყველაფერი უფრო მარტივი, ასატანი და შესაძლებელი მოგეჩვენება.აი ნახავ.
დამამშვიდებელი იყო უჩვეულო სიჩუმით და სინაზით წარმოთქმული სიტყვები.ლალიმ ლოგინამდე მიიყვანა, საბანი დააფარა და მხოლოდ რამდენიმე წამით დააკვირდა, ანასტასიას გაახსენდა როგორ მრავლისმეტყველად ეჩვენებოდა ახალგაზრდა მომვლელის ეს ჩვეულება პატარაობაში და ჩვევის უცვლელობაზე ჩაეღიმა.მისი ოთახი მალევე დაცარიელდა, ჭერში გუგების მიწებებამ არ გაამართლა და გვერდი იცვალა.თვალები დახუჭა, გონების გათიშვას ახლა გადარჩენის ერთადერთ გზად თვლიდა და თითქოს გამოსდიოდა კიდეც.ის იყო უნდა ჩაეთვლიმა რომ მარჯვენა ტუმბოზე ტელეფონი აწრიალდა და სწრაფად დაავლო ხელი.უცხო ნომერმა ყურადღება მიიპყრო და გაკვირვებით უპასუხა.
-გისმენთ?!
-ხვალ მზად იყავი, დილით გამოგივლი და ერთად წავალთ სასტუმროს სანახავად!...-სასხვათაშორისოდ და უცერემონიოდ საუბრობდა ნაცნობი ხმა.
-უკაცრავად?...-თავისებური ეფექტი იქონია ჯანაშიაზე ბერაიების ასეთმა ხასიათმა, თითქოს ყველაფერი მათი გეგმის მიხედვით უნდა წასულიყო და საერთოდ არ აინტერესებდათ შენ აზრი გაგაჩნდა თუ არა.
-გავიმეორო?...-მობეზრებით იკითხა დემეტრემ
-სასტუმროში რა გვინდა? ანუ ხვალ რა ხდება?...-დაიბნა.
-შენგან განსხვავებით მე უკვე სამი თვეა ამ პროექტზე ვმუშაობ და არ ვაპირებ დროის დაკარგვას. ხვალ ბუღალტერთან, სამშენებლო პროექტის ხელმძღვანელთან, დიზაინერთან და სხვა საჭირო ხალხთან ერთად ოფიციალურად დავიწყებთ რესტავრაციის პროცესს.ასე, რომ ხვალ დილის რვა საათზე მზად დამხვდი, იმედია პასუხისმგებლობის გრძნობას მოძებნი და ნახევარი საათი სადარბაზოსთან არ მალოდინებ...-ერთი შეხედვით მშრალი ინფორმაცია სავსე იყო მინიშნებებით და წაკბენებით, რამაც ეფექტი აშკარად მოახდინა.
-არაა საჭირო გამოვლა და ერთად წასვლა, მე თვითონ ჩამოვალ.
-ვიღაცას გონება გაუნათდა და მიხვდა რომ იქ ჩაეკვეტა სადაც მისი ადგილი არ იყო? ძალიან კარგი. ზოგადად რაც უფრო ნაკლებად ჩაერევი მით უკეთესი ჩემთვის...-თვითკმაყოფილება ჟღერდებოდა ბერაიას ბარიტონში და მინიშნებამ ანასტასია უფრო მეტად გააღიზიანა.
-ხვალ რვა საათზე ჩემს სადარბაზოსთან იყავი, გაჩვენებ ვინ ვის საქმეში არ უნდა ეკვეტებოდეს !
-საჭირო არაა ყოველ წინადადებას ღრიალებდე. თუ ვერ შეამჩნიე გეტყვი რომ ყრუ ნამდვილად არ ვარ და ქართულიც გარკვევით მესმის !
-მეგონა თვითონ მიხვდებოდი რომ უბრალოდ თავაზიანობას ვიჩენ, თორემ შვიდ ენაზე შემიძლია გიღრიალო რომ იდიოტი ხარ ! არ დაიგვიანო !...-ამოისისინა და გათიშულ ტელეფონს ხელი უშვა.ხელისგულში მოქცეული საბნის ნაჭერი ნიშნავდა რომ ანასტასია თანახმა იყო ბერაისთან ომზე.
მაღვიძარა მისთვის კარგა ხანია უფუნქციო გახდა.სიზმრების სამყაროს ისედაც დილაადრიან გამოჰყავდა ძილბურანიდან, ერთიანად გაოფლილი და შეძრწუნებული.დრომ ყველა შეგრძნებას შეაჩვია, არც ეს დილის ექვსი საათი ყოფილა გამონაკლისი.
თვალები მოიფშვნიტა და სააბაზანოს მიაშურა.პირსახოცში გახვეულმა მოიძია კარადაში შავი, ფართე შარვალი და თეთრი მაისური, ნახევრად მშრალი თმა ჩამოიშალა და სანამ ზურგჩანთაში ყოველი შემთხვევისთვის წასაღებ ნივთებს ალაგებდა, ხელი დასტაცა თეთრ კედებს.მზად იყო, სასტუმრომდე მისასვლელ გზას კომფორტულად და ზედმეტი პრანჭვის გარეშე გაივლიდა.
სამზარეულოში ჩამოწოლილმა სიჩუმემ შესაშურად ასიამოვნა, აივნის კარები გამოაღო და ჯერ კიდევ ნახევრად განათებულ ჰორიზონტს, ამომავალი მზის ცისფერი ნათება რომ დაჰყვებოდა, თვალი შეაჩვია. ჩაიდანი ჩართო და ფინჯანში ჩაყრილ ყავას შაქარი დაამატა.ბლანტი სითხით ავსილ ლამბაქს არომატული ოხშივარი ასდიოდა და აივანზე გასულმა, მაგიდასთან, სკამზე მოიკალათა, მუხლები მკერდამდე მიიტანა, თვალებგაფართოებული დააკვირდა მოპირდაპირე კორპუსის ჩაბნელებულ ფანჯრებს.რამდენიმე წუთიანი იდილიის შემდგომ, ზაფხულის ჩვეულებამ თავი იჩინა და ერთიანად განათდა სივრცე, შეგრილებული ყავის სიტკბო ტუჩებს მიანდო და ერთიანად დაუარა სხეულში მისმა სითბომ.უნდოდა მანამ გასულიყო სახლიდან სანამ სხვები გაიღვიძებდნენ, სანამ ოჯახური საუაზმე მთელი თავისი სიმშვენიერით დაატყდებოდა თავზე. იღბალი მის მხარეს არასდროს ყოფილა, თუმცა ბედი ხანდახან დასცინოდა.კარი ცელოფნებით ხელებდატვირთულმა ლალიმ შემოაღო და ინტერესით გახედა ღია აივნის სივრცეში გატრუნულ ფიგურას, რომელიც წამოიმართა და ღიმილით შეეგება.
-ადრე ამდგარხარ და თან ყავას სვამ...-ეჭვნარევად ამოილაპარაკა ქალმა.
-დღეს სასტუმროს სანახავად მივდივართ...-კითხვაზე "მიდიხართ?" პასუხი არ დააყოვნა...-ბერაიას რაც შეიძლება მალე უნდა რესტავრაციის დაწყება და საჭირო ხალხი მიყავს, ახლა თუ არ გავყევი მერე ტრადიციად აქცევს ჩემთან შეუთანხმებლად გეგმების დაწყობებს.
-ფრთხილად იყავი, გუშინ მესმოდა ის გაიოზი და მამაშენი რასაც გაწვეთებდნენ და არ მომწონს ეგ ბერიები...-უკმაყოფილოდ თუმცა შიშნარევი ჩურჩულით წარმოთქვა მოფუსფუსე ქალმა.
-ბერაიები ლალიკო, ბერაიები...-გაეცინა ანასტასიას და განაგრძო...-მე მხოლოდ სასტუმრო მაინტერესებს და დანარჩენებს თავი კედელზე ურტყიათ. მთავარი ჩემთვის ის ადგილია.
-მისმინე...-უჩვეულოდ სერიოზული გაუხდა ტონი და მთელი ტანით შემობრუნდა გოგოსკენ...-ვიცი რომ ეს ბოლო წლები მაინდამაინც ადვილად ვერ გადაიტანე და ისიც უხეშად გექცეოდა, მაგრამ არ დაივიწყო რომ რაც არ უნდა იყოს მამა-შვილი ხართ.ხანდახან სწორი მიზნისთვის ბრძოლა გამართლებულია, ვიცი, შენი ჯიუტობისაც მესმის, მაგრამ არ გაბედო და გიორგი არ შეიზიზღო გესმის? რაც არ უნდა იყოს...
-მამაჩემია...-იმედგაცრუებულმა დააბოლოვა და მისი მაჯა ხელისგულში მოიქცია, თვალებით მიახვედრა ვიცი რასაც გულისხმობ და მართალი ხარო.
-რომელზე მიდიხართ?...-თემა შეცვალა და საუზმის მზადებას მიუბრუნდა.
-მითხრა რომ რვაზე გამომივლიდა.
-ესეიგი ოცი წუთი კიდევ მაქვს სენდვიჩის მოსამზადებლად, დაჯექი მაგიდასთან...-შეგულიანებული დასწვდა პომიდორს დასაჭრელად.
-არა, ასე ადრე ვერაფერს შევჭამ, თან გზა...-გაგრძელებას აპირებდა თუმცა მის ჯიბეში ტელეფონი ახმაურდა და ყურმილიდან მოისმა დემეტრეს ხმა, რომელმაც ამცნო ცოტა ადრე მომიწია მოსვლა და თუ შეძლებ ჩამოდიო.
ლალიკოს ლოყაზე მოწყვეტით აკოცა, კართან დაგდებულ ჩანთას ხელი დაავლო და ისე ჩაირბინა კიბეები რომ ვერ გაიგო ქალის შეშფოთებული ხმა, რომელიც ამბობდა "ამ ბოლო დროს საერთოდ აღარ ჭამო".სადარბაზოსთან ჩასულმა გარემო შეათვალიერა და მანქანიდან გადმოსულ ბერაიას შეეჩეხა, ხელით რომ ანიშნებდა აქეთ წამოდიო.ახალგაზრდა მამაკაცი გამოწყობილი იყო მონაცისფრო ნახევრად კლასიკურ შარვალსა და ბაცი ფერის კუბოკრულ პერანგში. ნელი ნაბიჯით მიახლოებულმა უკანა კარის გაღება გადაწყვიტა თუმცა აცნობეს წინა ადგილას დაჯექი, უკან დაკავებულიაო.ზურგჩანთა ფეხებს შორის მოათავსა და ღვედი შეიკრა, წამიერად მიტრიალდა და მიხვდა რომ ავტომობილში მხოლოდ ორნი ისხდნენ.
-ამდენი ადამიანი უკან უხერხულია, გზაში დაიღლებიან...-სარკასტულად მიახალა.
-წესით ჯერ მათთვის უნდა გამევლო, მაგრამ გეგმები შევცვალე...-მშვიდად წარმოთქვა და სადგომს მოშორდა თუ არა სათქმელი დააბოლოვა...-ორივესთვის გასაგებია, რომ ჩვენი შეხედულებები არ ემთხვევა და სულ სხვა მიზნები გვაქვს სასტუმროს მომავალთან.თუმცა ჩემი რჩევა იქნება ერთმანეთის მიმართ თავაზიანობა გამოვიჩინოთ სხვების თანდასწრებით, მითუმეტეს რომ ჩვენი თანამშრომლები არიან და არცერთს გვაწყობს მათ წინაშე ყველა უთანხმოების მუშტებით და ლანძღვით განხილვა.
-მუშტები?
-სიტყვის მასალად გამოვიყენე...-მობეზრებით გაიქნია თავი და გზისთვის თვალი არ მოუშორებია.
-თუ შენ შენს ტყავში დაეტევი, არც მე ამოვძვრები ჩემიდან...-მშვიდად ამოთქვა.
-შენ კომპრომისზე გსმენია რამე? ...-წამოიყვირა უცებ მდგომარეობიდან გამოსულმა და წარბშეკვრით გამოხედა.
-არაა, რას ნიშნავს?...-იკითხა ცინიკურად და ყალბი ინტერესით გახედა, ცდილობდა მაქსიმალურად გაეღიზიანებინა, იქნებ სასტუმრომდე სანამ მიაღწევდნენ მანამ მიეხვედრებინა რომ წილის შესყიდვა სულელური აზრი იყო.
-ბერლინში რას გასწვალიდნენ? სხვის თვალში გაჩხერის, გაღიზიანების და ხელის შეშლის ხელოვნებას?...-ანასტასიას სახე მოექუფრა, ამ სიტყვებმა მამამისის მონოლოგი გაახსენა.
-როგორ მიხვდი? ფრიადოსანი ვიყავი...-კმაყოფილმა წარმოთქვა და მაშინვე ღიმილი გაიქრო სახიდან.
ახლა ორივესთვის ნათელი იყო, რომ ზავს აზრი არ ჰქონდა.ანასტასია ყველა ძალას მოსინჯავდა ბერაიას მწყობრიდან გამოსაყვანად და დასამარცხებლად, მითუმეტეს რომ კაცმა თავისდაუნებურად ყველაზე მტკივნეული ადგილი აჩვენა დარტყმის მისაყენებლად. ჯანაშიას ის სწორედ თანამშრომლების წინ უნდა დაემცირებინა, განუწყვეტლივ და ფრთხილად, თუმცა იმდენად მწარედ რომ ადრესატისთვის ყველაფერი გასაგები ყოფილიყო.
უჩვეულო სიჩუმე მანამ გაგრძელდა სანამ მანქანა მაღალსართულიან შენობას არ მიუახლოვდა და ბერაია არ გადავიდა.სადარბაზოში შესული გაუჩინარდა და ანასტასიას საშუალება მიეცა თვალები დაეხუჭა და ღრმად ამოესუნთქა. იდილია მალევე დაირღვა, როცა კარი გამოაღეს და მხიარულად მიესალმნენ, უკანა სავარძლებზე სამი ახალგაზრდა მოთავსდა, ჯანაშია სარკიდან ყურადღებით ათვალიერებდა თავისუფლად გამოწყობილ პირებს და წამიერად შეეცადა დემეტრეს მოძებნას, მარცხენა მხარეს ოდნავ მოშორებით იპოვა თვალთვალის ადრესატი, უცხო მანქანასთან როგორ ესაუბრებოდა სარაფანში გამოწყობილ მაღალ ჩალისფერთმიან გოგონას, გვერდით კიდევ ორი უცხო ბიჭი ედგათ და ჯანაშიამ თვალები მოჭუტა თითქოს ასე უკეთ შეძლებდა მათ დანახვას.უკან მსხდომნი თითქოს ერთმანეთში საუბარს მორჩნენ და ერთ-ერთი გადავიდა.მარცხნივ მჯდომმა კი ანასტასიასთან გასაუბრება უცერემონიოდ განიზრახა.
-თქვენ ანასტასია ხართ...-რიტორიკული შეკითხვაც არ ეთქმოდა, ისე დარწმუნებით ამოილაპარაკა შავგრემანმა,ლურჯ პერანგსა და ჯინსებში გამოწყობილმა ბიჭმა...-სასტუმროს მეორე მეწილე ხო?...-ხმის ამოღებით ქალბატონი არ შეწუხებულა, მხოლოდ თავის დაკვრით დაკმაყოფილდა, თუმცა მონოლოგი არ შემწყდარა...-აჰაა, მე ბაჩო ვარ, დემეტრეს მეგობარი და ამ პროექტის ხელმძღვანელი ბუღალტერი.
-სასიამოვნოა...-ამოილაპარაკა ხმადაბლა და თავი სხვა მხარეს მიატრიალა...
უხერხული სიჩუმე უკვე გადამდები იყო, მანამ სანამ ჯანაშია მანქანას არ დაუბრუნდა და სასხვათაშორისოდ ამოთქვა ლუკა და დანარჩენები მეორე მანქანით წამოვლენო.მაშინვე დაძრა და მეორე ავტომობილს უკან მიყვა.ამჯერად უხერხულობა მხოლოდ ანასტასიას მტერი იყო, დანარჩენებს ეტყობოდათ ახლო მეგობრობა და საუბარიც უშუალოდ, მარტივად გამოსდიოდათ.
-არ გინდა ნომრები წინასწარ დავჯავშნოთ? ყოველი შემთხვევისთვის...-აქამდე ჩუმად მყოფმა მეორე ბიჭმა ხმა ამოიღო.
-იქნებ მოვასწროთ დაბრუნება, თუ არადა ახლომახლო სასტუმროში ადგილები არამგონია პრობლემა გახდეს ნიკო...-უდარდელად ამოილაპარაკა დემეტრემ.
-ანასტასიას პროექტი აჩვენე?...-უეცრად იკითხა ბაჩომ
-არ დაინტერესებულა...-ფაქტია, ამ მანქანაში მხოლოდ ჯანაშიას თუ წაკბენდა ვინმე, განსაკუთრებით დემეტრე ბერაია.
-არ შემოუთავაზებიათ...-ბრაზით გადახედა.
ბაჩო უკანა სავარძელზე აფუსფუსდა და ნიკოს მოთხოვა მიდი საქაღალდე ამოიღე და მიაწოდეო.მხოლოდ წამიერად მისი და დემეტრეს მზერა ერთმანეთს შეხვდა და ამ უკანასკნელმა თითქმის შეუმჩნევლად დაუქნია თავი თანხმობის ნიშნად.ანასტასიამ ფურცლებში თავი ჩაყო და ტრიდე ნახაზების,დაგეგმარების, ოთახების დიზაინის სამოთხეში აღმოჩნდა,აქ ყველაფერი სხვანაირი იყო, მათი გეგმის მიხედვით ძველი სასტუმროსგან ფერფლიც არ დარჩებოდა, ნახაზები გადატვირთული იყო თანამედროვე მინიმალისტური სტილით,შემოსასვლელი მარმარილოს დიდი ფილებით უნდა მოეპირკეთებინათ და ინტერიერი მაქსიმალურად მოერგოთ მდიდარი ადამიანების გემოვნებაზე.ასეთი სტილი ბერლინში რამდენჯერმე ნახა როცა მასთან ჩამოსული მამა უარს ამბობდა ჩვეულებრივ ჰოტელებში ღამის გათენებაზე და ხუთვარსკვლავიან სასტუმროში იდებდა ბინას.ასეთი დიზაინი სძულდა, თავს უსულოდ და უფუნქციოდ აგრძნობინებდა,თითქოს საკუთარი არაფერი გააჩნდა.ბრაზით დაკეცა საქაღალდე და თვალები დახუჭა რომ ყვირილი არ დაეწყო, რეალური, ყოველგვარი ცინიზმისგან დაცლილი, ნამდვილი ანასტასია ჯანაშიას გაბრაზებული ყვირილი.
-ცვლილებებია შესატანი...-ამოთქვა როგორც იქნა, მშვიდად.
-ეს ერთ-ერთი საუკეთესო პროექტია რაზეც კი გვიმუშავია.ცვლილებებში რას გულისხმობთ?...- გაურკვევლობის შეგრძნებით ჩაეკითხა ნიკოლოზი.
-ეს ტბის სახლია...-თვალები დახუჭა, როცა მიხვდა რომ ისევ შეეშალა...-სასტუმრო ტბასთანაა, ეს არაა ხუთვალრსკვლავიანი კურორტი, რომელზეც მილიონერები დაისვენებენ წელიწადში ორჯერ, იმის გამო რომ პირველ სართულზე აუზს, საუნას და სპას გააკეთებთ.
-აუზთან, სპასთან და საუნასთან რამე პრობლემები გაქვს?...-ღიმილით ჩაეკითხა ბაჩო სიტუაციის განსამუხტად.
-კი მაქვს ! უფროსწორედ არა, არ მაქვს პრობლემა, უბრალოდ....-აიბნა, ვერ მიხვდა სათქმელს ისე როგორ იტყოდა რომ პირადი დეტალები არ გაეზიარებინა, არადა იცოდა რომ სწორედ პირად ემოციებზე გადიოდა მისთვის ეს საკითხი.
-უბრალოდ ანასტასია ჯანაშია მდიდარი მამიკოს გოგოა, რომელმაც ყურადღების მიქცევა გადაწყვიტა და სასტუმროს წილსაც კი იტოვებს რომ მერე თავისი დიდი ცხვირი ყველგან ჩაყოს, განსაკუთრებით იმაში რისთვისაც თვეების განმავლობაში თავაუღებლად მას არ უშრომია...ასეა?...-წარბშეკრული დემეტრე სრული სერიოზულობით საუბრობდა და ანასტასია მიხვდა რომ სიტუაციას თავისი საუბრით უბრო დაძაბავდა, როგორღაც სისხლის მოზღვავება უნდა ჩაეხშო.
-იმას ვამბობ, რომ თუ სასტუმროს იერსახეს ასე შეუცვლით ის თავის სულს დაკარგავს, თავის მნიშვნელობას...-ამოიბურდღუნა და როცა ცინიკური ჩაცინება მის ყურთასმენას მისწვდა, გაინაბა, ფანჯარას აეკრო და გაჩუმდა.
გზას უყურებდა, არ ესმოდა სხვები რაზე საუბრობდნენ.მიხვდა რომ თავისი ოცნება აუხდენელი იყო, ამას ოცნებასაც ვერ დავარქმევდით, მომაკვდავის გაბრძოლებას ჰგავდა მისი ახირება, ერთადერთი ლამაზი მოგონება ისეთივედ შეენარჩუნებინა როგორადაც ახსოვდა.რა ეგონა, რომ დემეტრე ბერაია ეტყოდა, აჰა შენ ჩემი ფინანასები, ჩემი წილი და როგორც შენ გულს გაეხარდება ისე მოაწყვე ბავშვობისდროინდელი ლამაზი თავშესაფარიო?ახლა, როცა შორს იყო გიორგის მარწუხებისგან თითქოს გრძნობდა რომ სისულელე ჩაიდინა, ჯანდაბაში უნდა გაესტუმრებინა ის დანარჩენი დღეებიც და უკან, ბერლინში დაბრუნებულიყო. უნდა ეღიარებინა ბოლოსდაბოლოს, ამდენი წლის შემდგომ რომ ჯანაშიებს ახალი ოჯახი ჰქონდათ და ანასტასიას ადგილი უკვე დიდი ხანია მათ შემადგენლობაში აღარ არსებობდა.ავტომობილმა გზიდან გადაუხვია და გაჩერების ეფექტმა იმოქმედა, გამოფხიზლდა და მიმოიხედა,გაკვირვებით გადახედა საჭესთან მჯდომს, რომელმაც ღვედი შეიხსნა.ეგონა უცერემონიოდ გადავიდოდნენ, თუმცა მისდა გასაკვირად დემეტრე მოუბრუნდა და მშვიდად აცნობა.
-რაღაცეებს ვიყიდით გზისთვის...-პარალელურად მისკენ გადმოიხარა და ანასტასიას გაფართოებული თვალები მაშინვე დამშვიდნენ როცა მიხვდნენ, რომ ბერაია საფულეს სანივთო უჯრაში ეძებდა, მხოლოდ, მალევე გასწორდა და სასხვათაშორისოდ წარმოთქვა...-რა წამოგიღო?
-ფეხები მეც მაქვს, წამოვალ...-ზურგჩანთიდან საფულე ამოიღო და მანქანიდან გადმოვიდა.
უკან მიჰყვა ბერაიას, რომელსაც გვერდით ის უცნობი გოგონა ამოუდგა, რომელიც დილით შეამჩნია.სავაჭრო ცენტში შესულს სურდა თვალს მოშორებოდა, თუნდაც ხუთი წუთით ამ ჯგუფისგან შორს ყოფილიყო და მისთვის სრულიად საკმარისი იქნებოდა.უაზროდ დაიწყო ბოდიალი დახლებს შორის, არაფერი უნდოდა, შიმშილის გრძნობა მისთვის კარგა ხანია უცხო ხილი გამხდარიყო, მაგრამ მიზეზი უნდა ჰქონოდა ამდენი ხნით ბოდიალის გასამართლებლად.სენდვიჩებისკენ წავიდა და ისე, რომ არც კი დაკვირვებია ხელი დაავლო, ასევე სპონტანურად აირჩია რამდენიმე პროდუქტი, რომელთა ადგილიც დღის ბოლოს სანაგვეში იქნებოდა.შიდა სივრცეში სიარულისას, თვალი მოკრა ყავის პატარა მაღაზიას და მისკენ წავიდა,რიგში დგომისას მაღალ კარადაზე ჩამოლაგებულ წიგნებს თითები ჩამოაყოლა, ბესტსელერები მაინდამაინც არ უყვარდა, მაგრამ ერთ-ერთის სახელწოდებამ მისი ყურადღება მიიპყრო,ხელი წაატანა და ფურცლებში თავი ჩარგო,ორი გვერდის წაკითხვის შემდეგ ანოტაციას მოუბრუნდა და მთელ ამბავში გართულმა, ვერც კი გაიგო თანამგზავრის მოახლოება.
-ბესტსელერები მოგწონს? რატომღაც ვერ წარმოვიდგენდი...-გაკვირვებულმა მოიხედა და მის უკან ასვეტილ ბაჩოს მშვიდად უპასუხა.
-ან მანქანაში ხუთ საათიანი უხერხული მგზავრობა უნდა ავიტანო ან აქ არსებული წიგნებიდან ერთ-ერთი ამოვარჩიო და ვიკითხო, მაინდამაინც დიდი არჩევანი არ მაქვს.
-გაქვს, შეგიძლია ჩვენთან ერთად დაჯდე მაგიდასთან და ყველა გაიცნო, მერე უკვე თამამად შეძლებ ყველასთან დიალოგს...-ღიმილით, უშუალოდ დაუბრუნდა პასუხი.
-მაგიდასთან?...-იკითხა იჭვნეულად.
-ხო, დილით ისე ადრე გამოვცვივდით რომ არცერთს გვისაუზმია, ამიტომ წამოდი, თორემ ვერ მოასწრებ...-ხელი წაატანა მკლავზე მხიარულად, თუმცა ანასტასიამ იუცხოვა, ერთი ნაბიჯით უკან წავიდა და წარბშეკრული დააკვირდა.
-არა, მირჩევნია ყავა და ეს წიგნი ავიღო, მერე კი მანქანაში დაგელოდებით...-მტკიცე იყო მისი ნათქვამი და ადრესატი მიხვდა რომ აზრს ვერ შეაცვლევინებდა.
-კარგი, მაშინ სანამ ყავს იყიდი დემეს გასაღებს გამოვართმევ...
ანასტასიამ დათანხმებაც ვერ მოასწრო ისე უცებ შეტრიალდა ბიჭი და მოშორდა. თავი გაიქნია და ღიმილით წავიდა კონსულტანტისკენ, ყავა შეუკვეთა და წიგნი მიაწოდა გასატარებლად.გადახდის შემდგომ, სანამ ყავას ელოდებოდა ირგვლივ სივრცის თვალიერება დაიწყო და მალევე მადლობა გადაუხადა ღიმილიან გოგონას.ბაჩო მალევე მოვიდა და მანქანისკენ თავადაც გაყვა.ჯანაშია ვერ ხვდებოდა, ეს ხალხი სულელი იყო და ვერ აანალიზებდნენ რომ მანქანაში მარტო ყოფნის გამო ბრუნდებოდა, თუ სპეციალურად ცდილობდნენ მის გაღიზიანებას.ავტომობილში მოთავსებულმა ხელები გაითავისუფლა თუ არა, ეცადა წიგნში ჩამძვრალიყო და კიდევ ერთი საუბრისთვის თავი აერიდებინა. გაუმართლა მის უკან მჯდომს ტელეფონზე დაურეკეს და ისიც გადავიდა. ფანჯრიდან გახედა და მიხვდა რომ მოწევასა და საუბარში გართული ბატონი ბაჩო კარგა ხანს არ დაუბრუნდებოდა მანქანის სივრცეს.მოდუნდა, მუხლებით მიეყრდნო სანივთო უჯრას და წიგნი მოითავსა, მერე ხელისგულებში ყავის სითბო მოიქცია და ფურცლებში ჩაიძირა.
ნაწარმოები საინტერესო გამოდგა, იმდენად რომ ვერ გაანალიზა როგორ დაუბრუნდა დემეტრე ბერაიას ატმოსფერო მანქანას, სწრაფად ჩამოსწია მუხლები ქვემოთ და წელში გასწორდა. სამივე მათგანი ადგილებს დაუბრუნდნენ და სანამ მანქანას დაძრავდა, ისე რომ მისკენ არც გამოუხედავს, მშვიდად თქვა.
-ისე მოთავსდი როგორც კომფორტულად მოგეჩვენება, კიდევ დიდი გზაა წინ.
პასუხი არ გაუცია, არც ძველებურ მდგომარეობას დაბრუნებია, უბრალოდ ფეხი ფეხზე გადაიდო და ფანჯარას მიყრდნობილმა ცალ ხელში წიგნით, ცალ ხელში უკვე შემთბარი ყავით გააგრძელა კითხვა.მხოლოდ გაკვრით ესმოდა რაზეც საუბრობდნენ, თუმცა თავად დიალოგში ჩართვის სურვილი არ გასჩენია.აპირებდა მთელი გზა უხმოდ გაელია.მის მუხლებში ტელეფონი აწკრიალდა და ყურმილიდან ნაცნობი ხმები მოისმა.
-ტასო არ გრცხვენია? კოსტაა ჩემთან და მითხრა ჩამოვიდაო...
-ვეღარ მოვახერხე დარეკვა...-ჩუმად ამოთქვა.
-გამო, გოგოები ვართ და კოსტაა ნოესთან ერთად, საღამოს სადმე გავიდეთ.
-ვერა, სასტუმროში მივდივარ ახალ მეწილესთან და მის თანამშრომლებთან ერთად...
-გვემალები?
-არა, მართლა ვერ მოვახერხებ, სხვა დროს იყოს.
-მაშინ ხვალ, რომ ჩამოხვალ დამირეკე, იცოდე...-უეცრად სიცილის ხმა მოესმა და ამჯერად უკვე ტელეფონიდან ნოეს ხმა გაიგო...-გოგონი იმედია ნამუსი გაწუხებს, კოსტასგან არ უნდა ვიგებდე შენი ჩამოსვლის ამბავს...-პასუხის გაცემას ამ სულელურ, ერთიდაიმავე დაზეპირებულ წინადადებაზე აღარ აპირებდა...-ალო, აქ ხარ? კარგი კარგი, არ გაბრაზდე, ხვალ მოახერხებ გამოსვლას?
-კარგი ხვალ გამოვალ...-ამოილაპარაკა მობეზრებით.
-მპირდები ? იცოდე სიტყვაზე გიჭერ.
-კარგი ნოე, ხვალ აუცილებლად. გპირდები.
აღარ დალოდებია საუბრის გაგრძელებას ისე გაუთიშა. წიგნში თავით რომ არ ყოფილიყო გადავარდნილი შეამჩნევდა, რომ მანამდე გაცხარებით მოსაუბრე სამეული, ყურადღებით უგდებდა ყურს მის საუბარს და თითოეულმა თავისებური დასკვნა გამოიტანა ნოეს ვინაობაზე.გზას გახედა და მიხვდა რომ მხოლოდ ნახევარი საათი იყო დარჩენილი და ნაცნობ ადგილს ხელგაშლილი შეეგებებოდა.
თუ როდისმე მშობლიური სახლიდან შორს, დიდი ხნით წასულხართ და თუკი მშობლიური სახლი თქვენთვის სიმშვიდის და სიყვარულის ანალოგიას წარმოადგენდა, მაშინ მიხვდებოდით რას ნიშნავდა ჯანაშიასთვის ნაცნობ ადგილას დაბრუნება. თვალებგაფართოებული გადმოვიდა მანქანიდან, ნელი ნაბიჯით წავიდა უკვე დაძველებული, ხავსმოკიდებული კედლებისკენ, რომლებსაც გარდასული დღეების სიმარტოვე, მოუვლელობა გარშემო შემოეკრიბათ და ფართოდ გამოეფინათ. წვიმისგან სანახევროდ ჩამოშლილი გარე ფასადი აღარ იყო ხასხასა მონაცისფრო, უკვე სიშავისკენ მიდიოდა და მრავალწლიანი ნესტისგან ობი მოეკიდებინათ. ანასტასიას დაავიწყდა რომ მარტო არ იყო, განცვიფრებული შესცქეროდა ნაცნობ მაგრამ გაუცხოვებულ შენობას და ბოღმა ახრჩობდა სარეველათი გადავლილი ეზოს შემყურეს.მოზომილი ნაბიჯით მიუახლოვდა, მუხლებში სისუსტეს გრძნობდა, ყელში თითქოს რაღაც გაეჩხირა, თითები აამოძრავა და სახე ახლოს მიიტანა, თითის ბალიშები მიადო სიმარტოვისგან დაბეჩავებულ შენობის კედელს და ამოისლუკუნა, წამიერად მოუნდა სრულიად მარტო ყოფილიყო და ამდენი ხნის ნაგროვები თავშეკავება ქვითინად ექცია.ყურთასმენას საიდანღაც მისწვდა მშობლიური ხმა, გონებამ გაიხსენა ბავშვობაში დატოვებული მოგონება და მისკენ მოაბრუნა.
-თუ გამოცანას ეჩურჩულები ვერ გიპასუხებს, დაბერდა...-ხმამაღალი იყო მოგონების ხმა, მისკენ მიბრუნდა და ის იქ იდგა ხორცშესხმული, გაზრდილი, მაგრამ ისევ ისეთი თმააბურდული, მანქანას მიყრდნობოდა და მთელი სახით იღიმოდა.
-კიტაააა...-ბავშვობის მოგონებამ ბავშვურობა ხმაშიც გაუღვიძა და თავადაც სახეგაბადრული მისკენ გაიქცა.
ბერაია, თავისი თანმხლები პირებით, ახლოდან ადევნებდა თვალს მოვლენებს. ეუცნაურა, როცა მისთვის სულ მუდამ მოღუშული, პრობლემების შემქნელი და არამკითხე მოამბე გოგონა, ხელებგაშლილი გაიქცა მაღალი, შავგრემანი ბიჭისკენ და ჩახუტებული ჰაერში პატარა ბავშვივით, სახეგაბადრული დააბზრიალეს. მიწას დაბრუნებული კი აღტაცებული შეჰყურებდა და იმეორებდა არ შეცვლილხარო.ყურადღება მომავალ ავტომობილზე გადაიტანა, რომელიც მათ გვერდით გაჩერდა და იქედან შუახნის წყვილი გადმოვიდა. ამჯერად ქალი თვითონ წამოვიდა ანასტასიასკენ და მოუთმენლად ჩაიკრა გულში.
-ჩემო ლამაზო, რამხელა გოგო გაიზარდე, როგორ გალამაზდი, შეიცვალე...-იმეორებდა ქალი და ვერ ძღებოდა მონატრებულის ფერებით.
-ელიკო, ელიკო...-იმეორებდა სახელს და თვითონაც მაგრად უჭერდა მკლავებში მოქცეულს...- აქ, ასე მალე როგორ გაჩნდი?
-გიორგიმ დამირეკა და მითხრა რომ ჩამოხვიდოდი, კიტა უკვე დიდი ხანია გიცდის, როგორც კი დამირეკა აქ არიანო ზურამ გამომაქცუნა...-უცებ აჟიოტაჟი შეწყვიტა, თვალებით ძებნა დაუწყო და მანქანაზე მიყუდებულს, სევდარევ ღიმილიანს წააწყდა.გაახსენდა რომ ბავშვობაშიც სულ ერიდებოდა მისი, მაგრამ თუ გაუღიმებდა სამყაროში ყველაზე ბედნიერი ეგონა თავი.დარცხვენილი წავიდა მისკენ და ორივემ უჩუმრად გაცვალეს ჩახუტების სითბო.
ანასტასია უკვე სახლში იყო, საერთოდ არ აინტერესებდა ბერაია, თავისი გუნდით, როგორ გაიკვლევდნენ გზას ან საერთოდ გაიკვლევდნენ თუ არა, კვიციანების ოჯახთან ერთად შევიდა შენობაში და ნელ-ნელა დაუწყო სიტუაციის ახსნა.რამდენიმე წუთში მათთან ბერაია, ნიკოსთან და იმ ახალგაზრდა ჩალისფერთმიან გოგონასთან ერთად გაჩნდა.კიტა სათითაოდ გაეცნო და როგორც აღმოჩნდა გოგონას ლიზა ერქვა, ისიც პროექტის ფარგლებში იმუშავებდა. საუბარიდან მალევე გაირკვა რომ კიდევ ერთხელ საფუძვლიანი დაკვირვებით, პირველ რიგში სახურავის და გარე ფასადის შეკეთება უნდა დაეწყოთ, რისთვისაც იმაზე მეტი მუშა დასჭირდებოდათ ვიდრე თბილისიდან ჩამოყვანას შეძლებდნენ.სასტუმროს გარშემო დიდი სოფლები იყო, ამიტომ ზურა კვიციანმა დანამდვილებით უთხრა რომ მუშაობის მსურველი ბევრი გამოჩნდებოდა. თავისთავად დემეტრემ შესთავაზა რომ როგორც თბილისიდან წამოიყვანა მუშების ხელმძღვანელი პირი, ისევე სურდა ზურაბსაც მსგავსი პასუხისმგებლობა შეეთავსებინა, ოღონდ სოფლიდან მოყვანილი მუშების მიმართ და შესაბამისი ანაზღაურებაც მიეღო.
-მე არც არქიტექტორი ვარ და არც ინჟინერი, შენება მხოლოდ ჩემს ეზოში შემიძლია, ისიც იმიტომ რომ თუ რამე არასწორად გამოვა ჩემ თავთან შევრცხვები მხოლოდ...
-არა, მშენებლობის ხელმძღვანელობას არ გთავაზობთ, უბრალოდ მე ვერ დავივლი და ვერ მოვიძიებ მუშაობის მსურველებს.აქ ცხოვრობთ, ყველას იცნობთ, უბრალოდ მოიყვანთ და თუ დააგვიანებენ, არ მოვლენ, წასვლას გადაწყვეტენ თქვენ მეტყვით...
-არ ვიცი, მეგონა ბაღს მივხედავდი, როგორც აქამდე...-ხელები გაასავსავა კაცმა და დინჯად დახარა თავი.
-ზურა ბიძია სასტუმროს მებაღე იყო და ეს მიწა სანტიმეტრებით იცის.იცის სად გაიხარებს ყვავილი და სად ხეხილი...-ღიმილით თქვა ანასტასიამ და ქვეშქვეშად გახედა ბერაიას.
-თქვენ მაგ საქმისთვის ახალგაზრდები გჭირდებათ, ძალა რომ ერჩით და მაგარი მუხლი აქვთ, ამიტომ კიტა უფრო გამოგადგებათ, სანამ აქ არის გამოგადგებათ, მერე კი თქვენ თვითონაც ყველას გაიცნობთ და აღარ დაგჭირდებათ...-გულწრფელად წარმოთქვა უფროსმა კვიციანმა.
- მაშინ კიტა იყოს...-დაეთანხმა ბერაია.
-მაგრამ მებაღე უკვე ავარჩიეთ და ერთ კვირაში ჩამოვა...-გაკვირვებით და ერთგვარად ამპარტავნულად წარმოთქვა ლიზამ, მერე ბერაიას დააკვირდა და თვალით რაღაც ანიშნა.
-მართალია, სამწუხაროდ მებაღე უკვე კარგა ხანია ავარჩიეთ...-დაფიქრებით გაიმეორა დემეტრემ.
-ეგ არაფერი, მე უბრალოდ ვთქვი...-იხტიბარი არ გაიტეხა ამ ხნის კაცმა.
ანასტასიას შეპასუხება უნდოდა, მაგრამ სამეული უეცრად მოშორდათ როცა ბაჩომ უკანა მხრიდან მოუხმოთ.ნირწამხდარი ჯანაშია კვიციანებს მოუბრუნდა,უნდოდა რაღაც ეთქვა მაგრამ სათქმელი ყელში ეჩხირებოდა,სიტუაცია ელისაბედმა შემოაბრუნა,თავისი უეცარი შეცხადებით, ამ ლაქლაქში სულ დამავიწყდა რომ წიწილები შესაწვავი დამრჩაო და გაკვირვებულ ანასტასიას მოუყვა, დილიდან, რაც გიორგიმ გააგებინა შენი გოგო ჩამოვაო, როგორ დაფუსფუსებდა სუფრის გასაშლელად.აქ ახლომახლო ვერსად ისადილებთ და ჩემთან უნდა წამოხვიდეთო. თავიდან ჯანაშიამ იუარა, საერთოდ არ ეპიტანავა ბერაიას და მისი თანმხლები პირების ისეთ კარგ ოჯახში ფეხის შებიჯება როგორიც კვიციანების იყო, მაგრამ ქალი გიჟდებოდა, ამდენი იმისთვის კი არ ვიწვალე რომ ცარიელ სუფრასთან დავჯდეო.რას იზამდა, გაჩუმდა და დაყვა.შესთავაზეს ჩვენთან ერთად წამოდიო, მაგრამ დარჩენა უნდოდა, ამდენი წლის შემდეგ შანსი ჰქონდა ის ოთახი ენახა, რომელიც ხელუხლებელი იყო და ელოდა.სანამ ვინმე შევიდოდა და თავისი თანამედროვე ტრიდე ნახაზებით მოინდომებდა განადგურებას, უნდა ენახა. კიტა გასაცნობად მიიხმეს და მას შემდეგ რაც კვიციანები სახლისკენ წავიდნენ, კიბეებს აუყვა.ოთახი, რომელზეც ამდენს ფიქრობდა სხვენში იყო, ყველაზე მაღალ გუმბათში, მორკალული დარაბებით და შუშაბანდით.სიძველისსუნადინებულ კარს ხელი ჰკრა და შეაბიჯა.
ნესტის სუნი ცხვირში ეცა, ვარდისფერ ყვავილებიანი ხასხასა შპალერისგან, ნახევრად ჩამოფლეთილი, მზისგან გადახუნებული, ძლივს გასარჩევი სინაცისფრე შერჩა ხელში.მისდა გასაკვირად ოთახი სუფთა იყო, საწოლის გადასაფარებელს და თეთრეულს ეტყობოდა რომ ვიღაცას საგულდაგულოდ გაერეცხა.მოვლის და მზრუნველობის კვალი თითოეულ ავეჯს ეტყობოდა და ანასტასია მიხვდა რომ ელიკო წლების განმავლობაში მუდმივად ალაგებდა აქაურობას .თითებით მიეფერა ძველებურ ტუმბოზე ჩამოდებულ გრამაფონს, სასხვათაშორისოდ მიედ-მოედო თაროებზე ჩამწკრივებულ, ფურცლებგაყვითლებულ წიგნებს.კარადა გამოაღო და შეცბუნებამ სხეულში დენის დარტყამასავით გაუარა, გაშეშდა.
კარგა ხანს აკვირდებოდა საკიდებზე დიდი სიფრთხილით განაწილებულ კაბებს. მომაკვდინებელი ცოდვასავით ჟღერდა მათი შეხება, მაგრამ შეშინებულმა მაინც გაბედა ხელის შევლება.ჯერ ფრთხილად, დიდი მოწიწებით გამოაცალკევა დანარჩენებისგან, მერე გულთან მიიკრა, საწოლზე ჩამოჯდა და დააკვირდა.მუქი ლურჯი, წითელი კოპლებით, საგულდაგულოდ გაუთოვებული და მაინც ისეთივე რბილი როგორც ბავშვობაში.სიმწრისგან ნაჭერი მოჭმუჭნა, ხელისგულებში მოიქცია, ცხვირთან მიიტანა, მაგრამ სუნის ნატამალიც ვერ იგრძნო.ყელთან ამოსულმა და იქ გაჩხერილმა ბურთმა უმტყუნა, საცოდავად ამოისლუკუნა და საწოლზე ემბრიონის ფორმაში მოიკუნტა.
დამფრთხალმა გაახილა თვალები, უცებ წამოხტა და მიმოიხედა,ვერ მიხვდა როდის ჩაეძინა, საათს დახედა და სუნთქვა შეანელა.დიდი ხანი არ იყო გასული, ხუთი საათი სრულდებოდა. კაბა მუხლებიდან მოიშორა და სახე მოიფშვნიტა.ფრთხილად მივიდა შუშაბანდთან, ეზოს დააკვირდა და გონება გაუნათდა, იცოდა რაც უნდა გაეკეთებინა. მაშინვე დაეშვა კიბეებზე, პირველ სართულზე ჩასულს ხმები ესმოდა და ბიბლიოთეკისკენ წავიდა. შესულს ოთახში ნაცნობი სახეები დაცვდა, დიდი მაგიდის გარშემო შეკრებილნი გაშლილ პროექტს აკვირდებოდნენ და თან გაცხარებით განიხილავდნენ.სწორედ ამიტომ იყო რომ მისი მიკნავლებული ხმა დაიკარგა, არავის გაუგია.უფრო თამამად სცადა,უფრო ხმამაღლა.
-დემეტრე საქმე მაქვს.
-ახლა არ მცალია...-სასხვათაშორისოდ მიუგდო კაცმა და ისევ ლიზასთან გააგრძელა კამათი.
-აუცილებლად უნდა ვილაპარაკოთ...-მოთმინება დაკარგულმა ხმამაღლა წამოიძახა და წამიერად გადაფარა ყველას სათქმელი.ბერაია მობეზრებული სახით მოუბრუნდა.
-ანასტასია ახლა არ მცალია შენი კაპრიზებისთვის, საქმეს მოვრჩებით და მერე მითხარი რომელმა მწერმა გიკბინა...-არც შეუხედავს ისე მიუგდო პასუხი,ნახაზებში ლიზასთან ერთად ჩაკარგულმა ისიც არ მოინდომა რომ წამით შეეხედა.
-ნენე რამე გჭირდება?...-ფრთხილად, მორიდებით ჰკითხა კიტამ და თბილად გაუღიმა.ამან თითქოს ოთახში მყოფებზე იქონია გავლენა.ყველანი გაკვირვებით მიაშტერდნენ ორივეს.გამონაკლისი ბერაიაც არ იყო, წარბაწევით გადმოხედა ჯანაშიას და მიხვდა რომ ოთახში უცხო არავინ იყო.ანასტასია ადგილს მოწყდა, დემეტრეს მკლავს ხელისგული შემოაჭდო და მკაცრად განუცხადა "რომ ვამბობ ვილაპარაკოთ, ვლაპარაკობთ!"-ო და თავისკენ უბიძგა,გაკვირვებული ბერაია მორჩილად მიჰყვა უკან და ყურადღება არ მიუქცევია ოთახში მყოფების მზერისათვის, რომელთა უმეტესობა ეშმაკური ღიმილით აყოლებდა თვალს და მხოლოდ ერთი იცქირებოდა ეჭვიანად და გაბოროტებით, ზურმუხტისფერი თვალები ლიზას ეკუთვნოდა.
ჯანაშია ბერაიას კიბეებზე მიათრევდა და ხელის გაშვებას არც აპირებდა, ისიც თავის მხრივ დაინტერესებული მიჰყვებოდა.ზღურბლს გადასცდნენ და აქამდე ზურგშექცეულმა ანასტასიამ ხელი უშვა, მისკენ შემობრუნდა და დააკვირდა. ბიჭმა ოთახს მიმოავლო თვალი და როცა დაკვირვებას მორჩა, მასზე შეაჩერა მზერა.ხელები გაშალა და ჟესტებით ანიშნა, აბა გისმენო.
-გახსოვს კომპრომისზე რომ ვლაპარაკობდით?...-მშვიდად იკითხა.
-ეგ ისაა, წარმოდგენაც რომ არ გაქვს რას ნიშნავს?...-სარკაზმს არც ამჯერად იშურებდა.
-მოვრჩეთ წაკბენებს...სერიოზულად, კომპრომისი გინდოდა და გთავაზობ...-როგორც კი სახიდან დამცინავი ღიმილი მოიშორა და საქმიანი იერი მიიწება, მაშინვე განაგრძო ანასტასიამ...-არ ჩავერევი სასტუმროს პროექტში, როგორც გინდა ისე მოაწყობ, ფინანსებს გავიყოფთ და მე ჩემს ტყავში დავეტევი.
-სანაცვლოდ?...-დიდხანს ელოდა გაგრძელებას თუმცა მიხვდა რომ არ იქნებოდა, ამიტომაც ჩაეკითხა.
-სანაცვლოდ შენ ბაღის პროექტს მომცემ და არ ჩაერევი, მას ისე მივხედავ როგორც საჭიროდ ჩავთვლი, იმ ადამიანის დახმარებით ვინც მე მომინდება...-თითქოს რაღაც ავიწყდებოდა, რაღაც რაც ასე მნიშვნელოვანი იყო, ჩაფიქრდა და მერე გონება გაეხსნა, წამოიძახა...-ხო და სასტუმროში მხოლოდ ამ ოთახს არ ახლებ ხელს, მასაც მე მომცემ, ჩემი ოთახი იქნება, ჩემი საკუთარი ოთახი.
-ანუ გინდა რომ ბაღს და ამ ოთახს საერთოდ არ გავეკარო და სანაცვლოდ მხოლოდ იმას მთავაზობ რაც ისედაც ჩემია ? ...-სარკასტულად ამოთქვა და არხეინად ჩამოჯდა ლოგინზე, თუმცა გაწიწმატებული ანასტასიასგან შეუმჩნევლად კაბას გაკვირვებით შეავლო თვალი,ტასო მის პირდაპირ დადგა და ხელების შლა დაიწყო.
-არააა, შენი არ არის, მხოლოდ შენი არაა, ჩემიცაა.
-ჩვენია, მაგრამ შენ იმაზე მეტს იღებ ვიდრე მთავაზობ, ეზო, თავისი ტბით, ხეხილის ბაღით და ჩემს სივრცეშიც იჭრები, სასტუმროში ოთახი უნდა დაგითმო...ოთახის სანაცვლოდ რაღაც უნდა მომცე და გავსწორდებით.
-რა?...-გაკვირვებით იკითხა ანასტასიამ და ბერაიას მოქმედებებს გაფაციცებით მიადევნა თვალი. ნაცრისფერთვალა დემეტრე მისკენ მოდიოდა, სამი ნაბიჯის გადადგმა უსასრულოდ გაწელა დროში, უცნაურად ანთებულ სახეზე მზაკვრობა დასთამაშებდა და როგორც კი მინიმალურად შეამცირა მანძილი მასსა და ჯანაშიას შორის, ზემოდან დააკვირდა ერთი თავით დაბალს, შეშინებულს და აბუზულს.თვალებში ჭინკები აუცეკვდნენ და ტანში სასიამოვნოდ დაუარა მოსალოდნელი ეფექტის შეგრძნებამ.მძიმედ გადაყლაპა ანასტასიამ ნერწყვი და ძლივს ამოიხრიალა...-სხვაგან ისუნთქე.
-გაწითლდი, თითქოს დაგცხა, არადა სასიამოვნო სიგრილეა...-ცეცხლზე ნავთს უსხამდა ბერაია და აშკარად ეტყობოდა მის სიფათს როგორ ერთობოდა.
-უბრალოდ ჰაერი არ მყოფნის...-ამოიჩურჩულა და ეცადა გვერდზე გაეხედა, თუმცა უარესი აღმოჩნდა, დემეტრეს ცხელი სუნთქვა ახლა სახის მაგივრად კისერზე ევლებოდა და ეს უფრო უხუთავდა სულს.უკვე სასოწარქვეთილმა ამოიჩურჩულა...-კომპრომისზე თანახმა ხარ თუ არა?
-რათქმაუნდა...-ანასტასიამ გაკვირვებით ახედა...-რაც უფრო ნაკლებად გამეჩხირები თვალში მით უკეთესი...-ზიზღით ამოილაპარაკა და ერთიანად მოშორდა.კარისკენ წასულს გზაში დააწია გამოფხიზლებულმა კითხვა.
-მაგრამ სანაცვლოდ რა უნდა მოგცე? თუ არ მეტყვი, ვერ შევთანხმდებით.
-ის არა, რაზეც შენ ორი წუთის წინ ოცნებობდი...-დამცინავად მოუბრუნდა, მხოლოდ წამიერად და უკვე ზღურბლს გადამცდარმა მოაძახა...-მთავარია გახსოვდეს რომ ერთი კოზირი ყოველთვის ჩემს მხარესაა, ნენე.
დემეტრესთან ლაპარაკის შემდგომ, მალევე, კიტამ ანასტასია თავისთან წაიყვანა.კვიციანების ოჯახში ხომ დიდი ფუსფუსი იყო, სახლში ახლადგამომცხვარი პეროგის სუნი ტრიალებდა.ეზოში გამოსული ზურაბი მაყალს უტრიალებდა და შიგადაშიგ აშიშხინებულ ხორცს ძმრის მჟავე არომატს აგემებდა.ხელებაკაპიწებული ელიკო მთლიანად ფქვილში იყო ამოსვრილი, მაგრამ სახეზე ღიმილაკრული ღიღინებდა.ამასობაში კიტა და ანასტასია ზურაბთან ახლოს ხის გრძელ სკამზე ჩამომსხდრები მხიარულად აკვირდებოდნენ შუახნის კაცის მოუსვენრობას და ჩრდილოეთიდან მონაქროლი ნიავი საამურად ევლებოდათ ნაკვერჩხლებიდან მომავალი სიმხურვალის გასაფანტად.
სასტუმროში თავის გუნდთან ერთად მარტო დარჩენილი ბერაია წარბშეჭმუხვნით ჩასჩერებოდა მტვრიანი ბიბლიოთეკის ვრცელ, ხის მაგიდაზე გადაშლილ ნახაზებს და ციფრებს.მის გარშემო ყველა გასუსული და გაფაციცებული იყო, ელოდნენ როდის ამოიღებდა ხმას.დემეტრემ თავი ასწია და საბოლოოდ დაასკვნა.
-კარგი, ყველაფერი გასაგებია. სანამ ზაფხული და სიცხეა სახურავის შეკეთება დავიწყოთ, პარალელურად გარე ფასადს ხავსი და ნესტიანი ნაწილები მოვაშოროთ, რომ კედლებმა შრობა დაიწყოს, ხელოსნების მეორე ჯგუფი შიდა სივრცეში რამდენიმე საძინებლის, აბაზანის და სამზარეულოს რემონტს დაიწყებს, რომ ერთი თვის შემდეგ მუშებმა აქვე ცხოვრება შეძლონ.
-ეგ გასაგებია, მაგრამ მანამდე რა უნდა ვქნათ?...-ინტერესით ჩაეკითხა ლუკა.
-კიტას ვკითხოთ ახლომახლო საოჯახო სასტუმროებზე...-ჩაერთო ბაჩო და ის აზრი გამოთქვა რასაც დემეტრე ფიქრობდა.
-ლიზა ავეჯის ხელოსანს ხვალვე შეუთანხმდი რომ უკვე დაიწყოს მესამე სართულის საძინებლების ავეჯის მზადება, ტრიდე დიზაინები გადაუგზავნე და გააკონტროლე მასალის შერჩევის და დამზადების პროცესი...-მერე ბაჩოს მიუბრუნდა და უფრო მშვიდად, თითქოს ახლობლური ტონით განაგრძო...-ბაჩო შენ ხარჯთაღრიცხვაში ცვლილებები შეიტანე როცა სოფლიდან მსურველები მოვლენ დასახმარებლად და კვიციანები არ დაგავიწყდეს.
-გასაგებია, ამ ორი დღის გეგმა რა არის?...-წიგნაკ და კალამ მომარჯვებულმა მთავარი კითხვა გააჟღერა.
-ხვალ ოფისში შევიკრიბოთ და თათბირზე კიდევ ერთხელ გადავხედოთ ყველაფერს, არ მინდა რამე გამოგვრჩეს...შემდეგი დღეების გეგმას ერთად შევადგენთ.
ყველასთვის გასაგები იყო რომ დღეისთვის საქმეს მორჩნენ, ახლა უკვე მზად იყვნენ წასასვლელად.სათითაოდ შეუდგნენ ფურცლების ალაგებას და ის იყო კიტაც შემოესწროთ. კვიციანების ოჯახში მიპატიჟება იუარეს, დაგვაგვიანდება და გვიან ღამით მგზავრობა მოგვიწევსო, მაგრამ როცა გაიგეს რამდენი იწვალა შუახნის ცოლ-ქმარმა მათ გასამასპინძლებლად უარი ეუხერხულათ. სათითაოდ მიყვნენ მასპინძლის მანქანას და მალევე სამი ავტომობილი გაჩერდა ამწვანებული ეზოს ჭიისკართან.კარგა ხანს აკვირდებოდა ბერაია სოფლის მყუდრო ორ სართულიან, წითელი აგურით ნაშენებ სახლს, მის მოპირდაპირედ პატარა ფარეხს და გარშემო შემორგულ ხეხილის ბაღს, ალაგ-ალაგ კუთხეები გადავსებული იყო ფერადი ყვავილებით და ბაბუაწვერათი, სუროშემოვლებული ფანჩატურის გარშემო ვიღაცას დიდი სიყვარულით გაეზარდა ალუბლის და მანდარინის ხეები.მზერა უეცრად შეაჩერა იქვე, ხის გრძელ სკამთან დადგმულ მაყალზე და ზურაბზე, რომელიც დაფიქრებით მოდიოდა მისკენ.სტუმრებს სასმელი შესთავაზეს და საჭესთან მსხდომმა ლუკამ და დემეტრემ უარი თქვეს საპატიო მიზეზით, რაზეც კვიციანებს ჩაეცინათ.
-თქვენ გგონიათ რომ ელისაბედი ამ საღამოს სადმე გაგიშვებთ?...-ღიმილნარევმა ზურაბმა ამოილაპარაკა და დემეტრეს გვერდით დაჯდა ხის გრძელ სკამზე.
-ვერ დავრჩებით, ხვალ, დილით ადრე თათბირი უნდა ჩატარდეს...-უხერხულად შეიშმუშნა ბერაია, ერიდებოდა მასპინძლის წყენინებას.
-ჩვენთან სტუმარ-მასპინძლობა ერთ-ერთი მთავარი ღირსებაა, განა გონების გათიშვამდე დალევას და ტყუილი სიტყვებით გაბერილ სადღეგრძელოებზე გეუბნებით ბავშვებო.არა! თქვენ რომ შორი გზიდან ჩამოხვედით და ჩვენ რომ ახალგაზრდების დანახვა, მათთან საუბარი გვიხარია ამაზე.თქვენ ჩემს წინა წლის დაყენებულ შუშხუნა ღვინოს და ელიკოს ნახელავს მიირთმევთ, ჩვენ კი თქვენგან საინტერესო ამბებს გავიგებთ, ისე მალე გამოგვეპარება დრო რომ წასვლას ვეღარც მოახერხებთ...-დინჯად საუბრობდა ზურაბი, მამაშვილურად, ყველა გასუსული და გაბადრული ისმენდა მის გულწრფელ სიტყვებს და არცერთმა იცოდა რომ რასაც გრძნობდნენ აერთიანებდათ, ეს იყო მშობლიური შეგრძნება, თითქოს შორი გზიდან მოსულები მშობლიურ სახლს მოადგნენ და წასვლას უხალისოდ ჩქარობდნენ.
-არის ახლომახლო სასტუმრო? დავრეკავ და ნომრებს დავჯავშნი...-ნიკომ პირველმა დაარღვია დუმილი და ამით მიახვედრა დემეტრე მე წასვლა საერთოდ არ მინდაო.
-ჩემს სახლს შეხედეთ, მეორე სართული ყოველთვის მზადაა სტუმრების მისაღებად, ადგილი ყველას გეყოფათ...-თბილად ამოილაპარაკა კვიციანმა და ისევ მაყალს მიუბრუნდა.
წინააღმდეგობა არავის გაუწევია, სოფლის სიმწვანესა და უბრალოებაში აღმოჩენილებმა ფარხმალი დაყარეს.ბაჩო და ლუკა მალევე ზურაბის გვერდით მასლაათობდნენ და შორიდან ერთი შეხედვითაც ჩანდა, რომ რაღაც მეტად საინტერესოს განიხილავდნენ.ჰამაკში გვერდულად მიწოლილი ლიზა მონაქროლ სიოს სახეს უშვერდა და თვალდახუჭული ნება-ნება ირწეოდა.ნიკოს ფეხი არ მოუცვლია ისევ დემეტრეს გვერდით იჯდა და სამეულის საუბარს ყურს უგდებდა.სამაგიროდ თანმხლები ორეული, რომლებსაც მომავალში მუშების ზედამხედველობა დაევალებოდათ ფანჩატურში ისხდნენ და არხეინად აგორებდნენ ნარდს.
ბერაია როგორც იქნა მოდუნდა, ფეხები გაშალა და სხეულს დასვენების უფლება მისცა, მკლავები გადააჯვარედინა, თავი უკან გადასწია, თვალები დახუჭა, სანამ ლიზამ არ ამოილაპარაკა დემე შენ მანქანაში ტელეფონის ზარის ხმააო.ზანტად წამოდგა, ავტომობილის კარი გამოაღო და ანასტასიას ტელეფონს ხელი დაავლო, გარშემო მიმოიხედა და ახლაღა გაახსენდა რომ რაც მოვიდა, თვალი არსად მოუკრავს მისთვის.რეკვა შეწყდა, ტელეფონის ეკრანზე გამოტოვებული ზარების კორიანტელი იყო, კარი მიხურა და ის იყო უნდა ეკითხა ჯანაშია სად არისო რომ ისევ ახმაურდა მობილური, გიორგი როგორც ჩანს ნერვიულობდა, გადაწყვიტა რომ ეპასუხა.
-ბატონო გიორგი საღამო მშვიდობის.
-დემეტრე სად ხართ?...-მამაკაცის მშვიდი ბარიტონი იღვრებოდა ყურმილიდან.
-ზურაბ კვიციანთან ვართ, ვახშამზე დაგვპატიჟა და გვიან ღამით არ გვიშვებს, ხვალ დილით წამოვალთ.
-ანუ დღეს მანდ რჩებით...-დაასკვნა ჩაფიქრებით...-ანასტასიას ტელეფონს შენ რატომ პასუხობ?
-მანქანაში დარჩა ტელეფონი და თვითონ არ სცალია, გადავცემ რომ დარეკეთ...-იცრუა თავისდა უნებურად.
-უთხარი გადმომირეკოს როგორც კი შეძლებს,სასწრაფო საქმე მაქვს...
-მშვიდობაა?...-კაცის ხმამ ისე იცვალა ტონი, რომ თავადაც დაეჭვდა.
-უბრალოდ უთხარი დამირეკოს !
ჯანაშიამ გათიშა და ამჯერად უკვე ბერაიამ დაიწყო ეზოს დათვალიერება, ფაქტია ანასტასიას ვერსად მოკრა თვალი.ტელეფონი ჯიბეში ჩაიდო და კიტასკენ წავიდა.კითხვაზე ღიმილით უპასუხეს რომ ელიკოსთან იყო სამზარეულოში და ეხმარებოდა.სახლისკენ წასულმა, მოზომილად შეაბიჯა, მისაღებს თვალი მიმოავლო, ტორშერის შუქზე ყველაფერი მყუდრო ჩანდა, კედლის სიგრძეზე გაშლილი წიგნების თარო, შუშებიან კარადაში საგულდაგულოდ შელაგებული ძველებური ჭურჭელი, ყავისფერი სავარძლები ბუხართან მიელაგებინათ და დივანი კუთხეში გადაედგათ, მაგიდისთვის ცენტრში ადგილის გასანთავისუფლებლად. სანახევროდ გაშლილ მაგიდას დიასახლისის უხვი ხელი ეტყობოდა, მარჯვენა მხარეს კი დარაბების შუაში ერთმანეთის მიყოლებით დაეკიდათ უთვალავი ჩარჩო სურათებით.ზოგიერთის ეტყობოდა რომ ახალთახალი გადაღებული იყო, ნაწილი გაყვითლებული და ნაცრისფერ ფონზე გადაღებული საბჭოთა კავშირის დროინდელი, ნაწილი კი ოჯახური.გვერდითა ოთახიდან ხმაური მოესმა და ფრთხილად გაემართა შესამოწმებლად.ბერაია ამჯერად არ შემცდარა, სამზარეულოს მიადგა და ჯაშუშივით შეათვალიერა განათებულ სივრცეში, გაზქურასთან მოფუსფუსე ელისაბედის ფიგურა, რომელიც ვიღაცას ექოთქოთებოდა. ხედვა უფრო შორს მიმართა და გაეღიმა, მის წინ თვით ანასტასია ჯანაშია გახლდათ, აშკარად დიდი ზომის წინსაფარში გამოწყოფილი, თავსაფარწაკრული და ერთიანად გაფქვილული, იცინოდა და დაინეტერესებულმა დემეტრემ ყურთასმენა დაძაბა.
-შე მავნე, ბავშვობიდან გასწავლი ხაჭაპურის ცხობას და მაინც იმ ექვსი წლის ბავშვად დარჩი ბოლოს ყვავილი რომ გამოსდის...-იცინოდა ელიკო და შიგადაშიგ მიიხედებოდა მის მხარეს.
-მე მახსოვს რომ ზურიკო დიდი სიამოვნებით მიირთმევდა ჩემს ხაჭაპურებს, შენ მემგონი გავიწყდება რაღაცეები ქალბატონო ელიკო...-იცინოდა სახე აბრდღვიალებული და ანცობა დაუხტოდა თვალებში.
-იმიტომაც ტკიოდა მერე მუცელი...-გაეხუმრა ქალი და მოჩვენებითი დაცინვით მოუჭუტა თვალები.
-შენ ეტყობა სხვა ზურიკოს ცოლი ბრძანდებოდი...-არ დააკლო ანასტასიამაც და მისკენ ფქვილში ამოსვრილი ხელებით წასულმა,ლოყაზე გემრიელი კოცნის კვალი დაუტოვა.
ზურგზე მიხუტებულმა თვალები იატაკს გაუშტერა და სახიდან ღიმილი მოშორდა, ბერაია ხედავდა რომ ანასტასია ახლა ამ ოთახში აღარ იყო, ფიქრებით სულ სხვაგან დახეტიალობდა და ინტერესით ასწია წარბები, კარის ზღურბლს თავისდაუნებურად მიეყრდნო დაღლილი, თუმცა ძველი ხის ჩარჩომ თავისი ქნა და ჭრიალზე გოგონამ თვალები მისი მიმართულებით მოისროლა.გაბრაზებით დააკვირდა უსირცხვილოდ მოთვალთვალეს და უხეშად ჩაეკითხა აქ რა გინდაო. დემეტრემ იხტიბარი არ გაიტეხა, მოუყვა გიორგის ზარის შესახებ, ტელეფონი უგულოდ მიაწოდა და უკან გაბრუნდა.ეზოში დაბრუნებული ცოფებს ყრიდა ჯანაშიას თავხედობაზე, ხელში ნიკოლოზი მოხვდა, ის კი მიხვდა რომ გაცლა სჯობდა და ადგილი შეიცვალა.ბერაიამ სიგრძეზე გაშალა ხელები და თვალდახუჭულმა უკან გადასწია თავი.მალე მკლავზე სითბო იგრძნო, გაკვირვებით გამოხედა ლიზას, რომელიც ერთიანად აკვროდა,მის მკერდზე მიყრდობილს სახე კისერთან ჰქონდა მიტანილი.დემეტრემ უღონობის ნიშნად ამოიხვნეშა და დანარჩენებს დაუწყო თვალიერება.
წინსაფრიანი ანასტასია ეზოში გამოვიდა და გეზი მაყალის გარშემო შემოკრებილებისკენ აიღო, ზურაბთან მისულს მზერა გაუშტერდა ხის გრძელ სკამზე ბერაიას და ლიზას მდგომარეობის დანახვისას,ახლა მიხვდა ამ ორის ურთიერთობის სტატუსს და გონებაში მწარედ გაკრა ახალმა აზრმა, თუმცა მალევე მიანება თავი, რომ ყველა მაგიდასთან მიეხმო.
ნელ-ნელა წამოიშალნენ სტუმრები, მისაღებში გაშლილ სუფრის თავში ზურაბმა დაიკავა ადგილი და დანარჩენებიც რიგ-რიგობით დასხდნენ.შამპანიურის ბოთლებში, წინა წლის მოსავლის შუშხუნა ღვინო ჭიქებში ნაწილდებოდა და ყველა აღტაცებით შესცქეროდა მის შემოქმედს.ელისაბედი ხანდახან შემოიხედავდა, ცხელ ცომეულს თან მოიყოლებდა, ქმრის თხოვნით მცირე ხნითაც ჩამოჯდებოდა.ჯანაშია არც ამ სუფრის ნაწილი ყოფილა და როდესაც უფროსმა კვიციანმა მოიკითხა გოგონა, ელიკომ ჩუმად გადაულაპარაკა ქმარ-შვილს, სკამზე მოკუნტულს სანახევროდ მაგიდაზე ჩამოეძინა და ისეთი დაღლილი სახე აქვს გაღვიძებისთვის მებრალებაო.ის იყო პასუხის გაცემა დაამთავრა, რომ წიგნის თაროზე შემოდებული ტელეფონის ზარის ხმა გაისმა, ელისაბედი უცებ წამოდგა და უპასუხა. სუფრასთან მსხდომებმა ხმა დაიდაბლეს, ამის გამო კი მკვეთრად მოისმა ქალის დაბნეული პასუხები.
-მითხრა გზაში გავჩერდით და იქ ვისაუზმეო, ამიტომ არ დავაძალე...ახლა ჩაეძინა...დემეტრე ანასტასიამ თქვენთან ერთად ისაუზმა ხო?...-ეჭვნარევი იყო მისი შეკითხვა და დაბნეულმა ბერაიამ წამით გონება დაძაბა.
-ჩვენთან ერთად არა, მანქანაში მირჩევნიაო...
-მანქანაში მხოლოდ ყავა დალია...-დარწმუნებით ამოილაპარაკა სუფრის კუთხიდან ბაჩომ.ელისაბედმა სიტყვასიტყვით გადასცა ყურმილს მიღმა, ბიჭებისგან მოსმენილი ინფორმაცია.
-ძალიან დაღლილია გიო, ცოდოა, ხვალ...კარგი...კარგი...გასაგებია...-ღრმად ამოსუნთქა და ზურაბს თავის გაქნევით რაღაც ანიშნა.
გაურკვევლობაში აღმოჩენილი სტუმრები მასპინძლებს რიგ-რიგობით მისჩერებოდნენ და ვერ გაერკვიათ რა ხდებოდა.ელისაბედი სამზარეულოში მიიმალა, მას კიტა მიჰყვა.ბერაია ქვეშ-ქვეშად იხედებოდა თვალით მიუწვდომელი ოთახისკენ, მოჩვენებითი ინტერესით უგდებდა ყურს მოჩურჩულე ლიზას. მისაღებში ნახევრად მძინარე ანასტასიას წინ კიტა მოუძღოდა, უკან კი ელისაბედი მოჰყვებოდა, დემეტრემ ინტერესით აათვალიერა და დაინახა რომ ჯანაშია მისკენ ხელს იშვერდა,"დემეტრე მანქანის გასაღები მათხოვე", მხოლოდ მესამე თქმისას გაანალიზა რომ ზემოხსენებულს მისგან მოითხოვდნენ, წამოდგა ჯიბეები სასწრაფოდ მოიჩხრიკა და მოუთმენლად წინ წასულებს მიედევნა,უკან ბაჩო მიჰყვებოდათ. ავტომობილის კარები გამოაღო ანასტასიამ და ზურგჩანთაში ქექვას მიჰყო ხელი, მერე პატარა, პეპლებიანი ჩანთა ამოიღო და ის იყო ელვაშესაკრავს დაეჯაჯგურა რომ მისდა გასაკვირად ბაჩომ ხელი დაავლო ზურგჩანთას და იქედან სუპერმარკეტის ცელოფანი ამოაძვრინა.სახე მოექუფრა, გონებაში მწარე აზრმა გაუელვა,თითქოს იცოდა პატარა პეპლებიან ჩანთაში რაც იქნებოდა და დანაშაულზე წასწრებული ბავშვის გამომეტყველების ანასტასიას ბრაზით გადახედა.ჯანაშიამ ნერწყვი მძიმედ გადაყლაპა და ავტომობილის კარი მიაჯახუნა.ჩქარი ნაბიჯით წასულს მხოლოდ ბერაია და ელისაბედი მიჰყვნენ უკან.მისაღების სივრცე უხმოდ გაიარეს, სამზარეულოში შესულმა, სკამზე ფეხი მოირთხა და ჩანთა გახსნა, იქედან რიგ-რიგობით ამოაძვრინა ფირფიტები და სათითაო ტაბლეტები ერთმანეთის გვერდით დააწყო.კვიციანმა უხმოდ აავსო ჭიქა წყლით, სანამ დემეტრე სამზარეულოს კარადას მიყრდნობილი ითვლიდა ტაბლეტებს.
-გაწყენინა?...-ძლივს ამოიხრიალა, როცა ჩანთიდან ლაგებას მორჩა.
-მითხრა რომ გუშინაც არ დაგილევია...-გაბზარული ხმით უპასუხა ქალმა.
-ჯერ რამე შეჭამე, უზმოზე ამდენი წამლის ერთიანად დალევა კარგი არ არის...-ხელებგადაჯვარედინებულმა დემეტრემ სასხვათაშორისოდ ამოილაპარაკა.
-არ მითხრა რომ სამედიცინოში დოქტორის ხარისხი გაქვს...-სარკასტულად ესროლა სიტყვებიც და ღიმილიც, მოჩვენებითი აღტაცებით.
მიწოდებულ ჭიქას ხელი დაავლო და სათითაოდ დალევა დაიწყო, რამდენიმე ტაბლეტის შემდგომ იგრძნო რომ უკვე გული ერეოდა, თვალები აუწყლიანდა მაგრამ არ აპირებდა ვინმესთვის სისუსტის ჩვენებას.სწორედ ამ დროს შემოუერთდათ ახალი წევრი.ანასტასიასგან ყურადღების გადატანის მიზნით ელისაბედმა ახსნა დაიწყო, რომ ზედა სართულზე სამი საძინებელი იყო, აპირებდა იქ გადაენაწილებინა ბიჭები, მაგრამ ერთს ქვემოთ მოუწევდა დაძინება ერთსაწოლიან პატარა ოთახში, როცა ანასტასია და ლიზა ერთ კონტექსტში მოიხსენია, ლიზამ წამოიძახა "მე და დემე ბავშვობის მეგობრები ვართ, ერთად გავიზარდეთ და მირჩევნია ერთ ოთახში მასთან ერთად დავიძინოო", ბერაიამ გაკვირვებით და წარბაწევით გადახედა, მიხვდა რომ უხერხულად გამოუვიდა და დაამატა უცხოსთან ერთად ვერ დავიძინებო. ანასტასიამ დამცინავი ღიმილი არ დამალა და ელისაბედის ხელს დასწვდა, პატარა ოთახში მე დავიძინებო.განაწილება დასრულებული იყო, როდესაც კიტა შემოესწროთ. ჯანაშიამ მის დანახვაზე უხერხულად დახარა თავი და კედელს დაუწყო ყურება.
-დედა სტუმრებს უკვე ეძინებათ, ნელ-ნელა დავაბინავებ...-თანხმობის ნიშნად თავი დაუქნიეს და უკან გაბრუნდა.
დაცარიელებულ მისაღებში გამოსულ ანასტასიას ელისაბედი დაუხვდა, რომელსაც სუფრის ალაგება დაეწყო,ზურაბი ცარიელ შამპანიურის ბოთლებს ყუთში აწყობდა და გარაჟისკენ მიჰქონდა.უჩუმრად დაიწყო მიხმარება და ელისაბედი მიხვდა, რომ გოგონას არ უნდოდა საუბარი,ამიტომ არ შეუწუხებია. კიბეებიდან ჩამოსული ბერაიამ, მისაღებში შემოაბიჯა, უეცრად პერანგის სახელოს ღილები შეიხსნა, მოხდენილად აიკეცა და როგორც კი თეფშებს დაავლო ხელი, კვიციანის ქალმა შეიცხადა რას აკეთებ, თავი გაანებე, დაისვენეო.მისთვის ყური არ უთხოვებიათ და უფრო თამამადაც დაიწყეს მიხმარება, როცა იგივე, მისაღებში დაბრუნებულმა კიტამაც დაიწყო.სანამ ელიკო მაცივარს ალაგებდა, ანასტასიამ თბილი წყალი მოუშვა და თეფშების რეცხვას მიჰყო ხელი.რამდენიმე წუთში დემეტრემ დაკეცილ ტილოს ხელი მოკიდა და ჯერ კიდევ დაუწრთობელი ჭურჭლის მშრალებას შეუდგა.ერთმანეთის გვერდით მდგომნი, ერთი სასტუმროს მეწილეები, ორი მტრული ბანაკი ელოდა პირველ ნაღმზე ვინ აფეთქდებოდა.
-ელისაბედ თქვენი ოჯახი სასტუმროში მუშაობდა? ანუ ჯანაშიების ოჯახს საიდან იცნობთ, ამან დამაინტერესა...-ერთ-ერთი ცნობილი ინვესტორული კომპანიის მფლობელის შვილი, მთავარი მემკვიდრე,ნოვატორული იდეების ბაზარზე შემომტანი, მუდამ თავდაჯერებული დემეტრე ბერაია ახლა იდგა, თეფშებს ამშრალებდა უცხო ხალხის ოჯახში და საუბრის დაწყებას მორიდებით ცდილობდა, უხერხულობის გასაფანტად.ის იყო ელისაბედს პასუხი უნდა გაეცა, რომ ანასტასია გააფთრებული მოუბრუნდა, თითქოს ვიღაცამ თავში მთელი ძალით ჩაარტყაო ისე ჰქონდა მოთმინება დაკარგული.
-ეგ შენი საქმე არ არის...
-შენთვის შეკითხვა არავის დაუსვამს, სულ ჩხუბის ხასიათზე როგორ ხარ ?!...-ჩხუბის ხასიათზე ყოფნა მხოლოდ ჯანაშიას არ ეტყობოდა, ახლა უკვე ორინი იყვნენ ოთახში.
-ჩხუბი? ჩხუბიო? მემგონი მუშტების მხოლოდ სიტყვის მასალად გამოყენება ცუდი აზრი იყო იცი?...-დოინჯშემოყრილი სასაცილოდ ცდილობდა ფეხის წვერებზე დადგომას რომ ერთი თავით მაღალს გათანაბრებოდა და გაჭიმვოდა.
-რა ვერ გაიყავით?...-ღიმილით იკითხა ზურაბმა, როცა კიტასთან ერთად შემოსული მაგიდას მიუჯდა.
-სკოლაში გრამატიკის მასწავლებელი გჩაგრავდა და ამიტომ იცი ნაცვალსახელებიდან მარტო "მე"?
-მე გავყოფ დემეტრე ბერაიას ორ ნაწილად, ამ წამს !...-დაგვიანებით გასცა პასუხი ზურაბის შეკითხვას, გაწიწმატებულმა გაშალა ხელები და სანამ მისკენ გაიწევდა კიტამ სიცილით მოხვია მკლავები ერთ ადგილზე ახტუნავებულს და ფეხების მქნეველს.
-კიტა ეზოში პიტნა ხომ არ მოგეპოვებათ? ვიღაცას მისი ჩაი დაამშვიდებდა...-ცეცხლზე ნავთს ასხამდა ბერაია.
-პიტნა შენს შეყვარებულს დაალევინე, რაღაც ნერვიული ჩანს, თვალთახედვიდან თუ ჩამორჩი თმის პუტვას რომ იწყებს ღერა-ღერა...- ნიშნისმოგებით დაუღრიალა და თვალი ჩაუკრა.
-ვინ შეყვარებულს გოგო? რას ბოდავ?...-წარბშეკვრით წამოიძახა ამჯერად თავადაც ჯანაშიას აგრესიულ ტალღაზე დამდგარმა.
-აი იმას, "მე უცხო ადამიანთან ერთად ვერ დავიძინებ, ჩემი დემე მინდა"...-ენა მოიჩლიფა და სახე დამანჭა...-წადი იავნანა უმღერე, ჭრიჭინების ხმამ არ დააფრთხოს...-გააგრძელა ღვარძლიანად.
უეცრად სიჩუმე აუტანელი აღმოჩნდა, როცა გასუსულებს მოავლო თვალი და მომღიმარ ცოლ-ქმარს წააწყდა, თავი რომ დაეხარათ და შიგადაშიგ ერთმანეთს გადახედავდნენ.მერე ბერაისკენ ჩუმად გაიხედა და ისიც გაჩუმებული, კარადას მიყრდნობილი, სარკასტული გამომეტყველებით რომ დალანდა, ნერვები უფრო მეტად მოეშალა.ძილინებისაო ამოიბურღუნა და გველნაკბენივით გავარდა სამზარეულოდან.
საძინებლისკენ გზა, მარტომაც მშვენივრად გაიკვალა.



III
"უტიფარი მატყუარა"

დამძიმებული ქუთუთოები ერთმანეთს დააშორა,სიბნელეს თვალი შეაჩვია,გვერდი იბრუნა და საწოლზე წამოჯდა.სიფრიფანა ფარდიდან აღწევდა განთიადის ცისფერი შუქი, დილა ჩიტების ჭიკჭიკში თენდებოდა და შეღებული დარაბიდან მოცოცავდა სუსხიანი სიო.საწოლის კიდესთან მიგდებულ ხალათს ხელი დაავლო და ერთიანად გაეხვია.ფეხაკრებით გამოსცდა საძინებლის ზღურბლს, სიბნელეში ხელისცეცებით გაიარა ჰოლი და სამზარეულოსთან მისულმა ჩამრთველს ხელი დააჭირა, სივრცე განათდა.ჩაიდანი ჩართო და ფინჯანში ყავა ჩაყარა. ამჯერადაც შფოთვამ გააღვიძა, უსიამოვნო შეგრძნებას ვერაფერს უხერხებდა და ხვდებოდა რომ მალე ისევ მოუწევდა ძილის წამლების მიღება, რაზეც გიორგი ცოფების ყრას დაიწყებდა.აღარ უნდოდა მოსიარულე აფთიაქის იარლიყის ტარება, სურდა ერთი დილა მშვიდად დაწყებულიყო, მაშინ გაღვიძებოდა როცა ოთახი მზის ოქროსფერი შვილებით იქნებოდნენ სავსე და სხეული იგრძნობდა გამოძინებულის სიმშვიდეს.ბლანტმა სითხემ ჰაერში მოხარშული ყავის არომატი დაატრიალა და ჯერ კიდევ ძალიან ცხელს წაეტანა, ენაზე მწარედ მოხვდა, სახე დაემანჭა და იმავ წამს ხმის გაგონებამ ადგილზე შეახტუნა.
-გაგიჟდი? ცოტა ფრთხილად, ენას თუ დაიწვავ მერე სხვებს როგორღა დაგესლავ...-ცინიკურად იღიმოდა მის გვერდით ასვეტილი ბერაია და წელსზემოთ შიშველი პერანგს იცვამდა.
-ჩუმად, ყველას ძინავს...-ამოიჩურჩულა ანასტასიამ და როცა მიხვდა, ჭიქას ეძებსო ფრთხილად მიაწოდა.
-ასე ადრე რატომ ადექი?...-დახმარება ზავად ჩათვალა და სასხვათაშორისოდ კითხა.
-შენთვითონ რამ აგაყენა დილაუთენია? არ მითხრა ყოველდღე ალიონს ვეგებები და სანამ მამიკოს ფულების თვლას დავიწყებ, მანამდე ჩიტების ჭიკჭიკით რომ დავტკბეო...-თავისივე ნათქვამზე გაეცინა, ანცურად.
-საკუთარი გამოცდილებით ვსაუბრობთ?...-დინჯად შეეკითხა დემეტრე, ახლადგამოღვიძებულს კინკლაობის თავი არ ჰქონდა.ხელისგული კისერზე წაივლო, თავი გადასწია და წარბები შეჭმუხნა.
-მძიმე ღამე იყო?...-ეშმაკი არ ასვენებდა ჯანაშიას, ეშმაკი.
-მისაღებში რომ დივანი დგას, მაინდამაინც მოსახერხებელი არ არის...-ამოიბუზღუნა და უკვე მომზადებული ყავით მიუჯდა მაგიდას.
ანასტასიამ თითქოს თავიდან ვერ გაიგო რას ნიშნავდა ბერაიას ნათქვამი, მერე კარის ჩარჩოს გასცდა და მისაღების დიდი დარაბებიდან შემოსულ სინათლეზე დალანდა, დივანზე საგულდაგულოდ დაკეცილი თეთრეული, პლედი და ბალიში.მიხვდა, რომ ბერაიას გუშინ ზურაბის, კაკლის ხისგან დამზადებულ დივანზე ეძინა, რომელიც სირბილით ნამდვილად ვერ დაიკვეხნიდა და კმაყოფილებისგან სახე გაუნათდა.
-რა მოხდა, შეყვარებულმა ოთახიდან მოგისროლა?...-ისევ დასცინა და თვითონაც, მისგან ყველაზე მოშორებით მდგარ სკამზე ჩამოჯდა.
-არა, შენი დადგმული ცირკის მერე გვიანობამდე ვიყავით სამზარეულოში და არ მინდოდა გამეღვიძებინა...-გრძნობდა მოთმინების ფიალა როგორ ეცლებოდა ამ გოგოს თითოეულ სიტყვაზე.
-რას ამბობ?...-შეიცხადა და წამწამები ააფახურა...-საწყალი ლიზა, ნეტავ ღამით ხომ მშვიდად სუნთქავდა შენ გარეშე.სირცხვილი შენ...-დამცინავად გადახედა და ფინჯანში ჩამალა სახის ნაკვთები.
-ლიზას კი ეძინა მშვიდად, მაგრამ შენ რა გაყვირებდა შუაღამით?...-სახე დაისერიოზულა ბერაიამ.
-ვყვიროდი?...-ხმაში შიში შეეპარა ჯანაშიას და თვალების ცეცება დაიწყო, ოღონდ კი მის მზერას გაქცეოდა...-რას ვყვიროდი?...-პასუხის მოლოდინში ერთიანად დაიძაბა.
-მართლა არ გახსოვს რა გესიზმრებოდა?...-ინტერესით დააკვირდა.
-სიზმრებს ვერ ვიმახსოვრებ...-ისევ სასხვათაშორისოდ ამოთქვა...-ხმამაღლა ვყვიროდი?
-მთელ სახლს ესმოდა, უბრალოდ მოგვერიდა და არ გაგაღვიძეთ...
-ხოდა რას ვყვიროდი, რას?...-მოთმინება დაკარგულს საერთოდ დაავიწყდა რომ ახლაც ყვიროდა.
- თავიდან რაღაც გაუგებრად ისროდი სიტყვებს...-დაბნეული საუბრობდა, ეჭვნარევად...-მერე კიდევ ბოლო ხმაზე ყვიროდი, მიშველეთ დემეტრე ბერაიაზე ოცნებას ჭკუიდან ისე გადავყავარ, რომ მზად ვარ ლიზას თვალები დავთხაროო...-სრული სერიოზულობით, დამაჯერებლობით წარმოთქვა და დასრულებისთანავე გულიანად გაიცინა.
მწარედ უნდა ეპასუხა ამ "უფასო ცირკის" სამაგიერო, თუმცა სამზარეულოში ელისაბედი შემოვიდა და განცვიფრებით იკითხა თქვენ ასე ადრე რამ აგაყენათო.პასუხი არცერთს ჰქონდა, მხოლოდ გაუღიმეს, აი დემეტრეს სახით გაღიზიანებულმა ანასტასიამ გასაქცევად ეზო აირჩია.ყავის ფინჯნით ხელში მოთავსდა ჰამაკში და ცალ ფეხაკეცილმა ნება-ნება დაიწყო რწევა.მზე მხოლოდ სანახევროდ ჩანდა, ჯერ კიდევ იკარგებოდა სიმინდების მაღალ წვეროებში, ალაგ-ალაგ თუ აღწევდნენ მისი შვილები გარემოს გასანათებლად. სამზარეულოში მოფუსფუსე ელისაბედი გაბადრული ეუბნებოდა დემეტრეს, მე ხაჭაპურს შევაცხელებ ღუმელში და გემრიელად გასაუზმებო.ბერაია მაინდამაინც ძლიერი ვერ იყო გრძნობების ფართოდ გამოჩენაში, თუმცა გულის სიღრმეში იცოდა რომ კვიციანების ოჯახს, რაღაც განსაკუთრებით თბილი და მშობლიური შეგრძნება მოჰქონდათ მათ გარშემო მყოფებისთვის, მისი ჩათვლით.ყურთასმენა დაძაბა როცა მიხვდა რომ ამჯერად ქალი ქოთქოთებდა, ის ანცი სად გამეპარა, რა ჰგონია მამამისის საყვედურებს დღესაც მოვისმენო?
-რა სჭირს გიორგი ჯანაშიას შვილს?...-შინაგანად ფიქრობდა თუ მის სახელს არ ვახსენებ, უმნიშვნელო გამოჩნდებაო.
-არაფერი ...-გაკვირვებით მობრუნდა ელისაბედი და მიხვდა ამდენ ლაპარაკში ზედმეტი წამომცდაო, შეიშმუშნა, არადამაჯერებლად გამოუვიდა პასუხის გაცემა და ღიმილით გაიმეორა...- რა უნდა სჭირდეს? უბრალოდ ჭამა ავიწყდება ხოლმე ქალბატონს.
-ჭამაზე არ გეკითხებით, წამლებს ვგულისმობ...-ტონი დაისერიოზულა ბერაიამ და ამან კიდევ უფრო დააბნია ქალი.
-ანასტასიას არ უყვარს როცა მასზე კითხვებს უცხოები სვამენ დემეტრე, გაითვალისწინე...-მშვიდად უპასუხა და თავის საქმეს მიუბრუნდა.
დემეტრე, კვიციანის სახის ამგვარმა ცვლილებამ, უხერხულობაში ჩააგდო, თითქოს იმ გოგოს თვისება გადმოედო და იქ ჰყოფდა ცხვირს სადაც არაფერი ესაქმებოდა. მას შემდგომ კითხვები აღარავის დაუსვამს, ისე ჩამოლაგდნენ სტუმრები საძინებლებიდან, ნელ-ნელა მოემზადნენ, მასპინძლის საუზმეს შეექცნენ და უკვე იცოდნენ რომ ახალი დღის დასაწყებად მზად იყვნენ.ათი საათი სრულდებოდა როცა გადაწყვიტეს თათბირი სასტუმროში ჩაეტარებინათ და ეს შმეთხვევა დეტალების დასაზუსტებლად გამოეყენებინათ.კვიციანებთან დარჩენილი ანასტასია კიტას გაჰყვა ნაცნობების სანახავად და მათთვის სამუშაოს შესათავაზებლად. სოფლის მუდმივი მაცხოვრებლები გაკვირვებით ხვდებოდნენ ოდესღაც ნაცნობ, ცელქ გოგონას, რომელსაც ტანი აეყარა, გალამაზებულიყო მაგრამ ძველებური სიხალისე დაეკარგა.სასტუმროსკენ გაგზავნილი ახალგაზრდების დათვლის შემდგომ გადაწყვიტეს, ბავშვობის კიდევ ერთ ტკბილს მოგონებას შეხვედროდნენ და კიტამ მანქანა ნაცნობ ჭიისკართან გააჩერა. ეზოში პატარა ხის ოდა იდგა, რომლის ფანჯრებსაც თეთრი საღებავი უკვე აქერცვლოდათ და ალაგ-ალაგ აბლაბუდებში იყო გახვეული.თხილის ხეები ჯერ კიდევ მედგრად იყვნენ გამოჭიმული და გაზაფხულზე გასხლულებს ამაყად მიემართათ ტოტები ცისკენ. კოპიტის ქვეშ ჯერ კიდევ იდგა გადაჭრილ ჯირკებზე დადებული გრძელი ფიცარი. ტასოს გაახსენდა, როგორ ჩამოჯდებოდნენ მოხუც მანოსთან ერთად ჩრდილში, აბოჭილ თხილს რომ არჩევნდნენ, მერე კი მზის გულზე გამოფენდნენ ზამთრისთვის გასაშრობად.კიტა ოდიდან გამოვიდა და უკან მოჰყვა მხრებში ოდნავ მოხრილი, თუმცა მაინც მხნე, ჭაღარა ქალბატონი.ჯანაშია ფეხზე წამოდგა, ღიმილით დააკვირდა ნაოჭებით დაღარულ სახეს და გაახსენდა, როგორი ფაფუკი იყო მანოს სახე, პატარაობაში რომ მიეფერებოდა და კოცნას დასტყუებდა ცელქობის საპატიებლად. მოხუცს თვალები გაუნათდა, როცა დარწმუნდა რომ კიტა არ ცრუობდა, გოგონა მართლაც აქ იყო, მის ეზოში, დაქალებული, კოხტა, თუმცა ისეთი გამხდარი რომ ყველა ბებიის კოშმარს ანსახიერებდა.
კოპიტის ჩრდილში ჩამომსხდრებმა ძველი დრო გაიხსენეს, საუბრისას უხერხულად შეიშმუშნებოდნენ თუკი შემთხვევით საერთო მოგონებაზე წამოსცდებოდათ რაღაც.კიტა თავისებურად ხუმრობდა და რიგ-რიგობით გადახედავდა ხოლმე მათ გაღიმებულ სახეებს.
ახლად დაყენებული ჩაით, თუთით, ეზოს ვაშლით და საადრეო თხილის თეთრი გულით გამასპინძლებული ბავშვები კარგა ხნის შემდგომ დაემშვიდობნენ მოხუცის თბილ გულს. ჭიისკარი მოიხურეს და მანქანაში ჩამჯდარმა ანასტასიამ იცოდა რომ გონებაში ოცნებისმაგვარი რაღაც შეუჩნდა, რისი ასრულების სურვილიც მთელ სხეულზე მოედო.მართალია, ჯანაშიას უკვე ჰქონდა რაღაც რისთვისაც ცხოვრება ჯერ კიდევ ღირდა.
სასტუმროში თავმოყრილ ხალხს ერთიანად განუმარტეს მოვალეობები, დემეტრე ბერაია ახალი ენერგიით იყო ავსილი და უკვე იცოდა რომ დროს ვეღარ დაკარგავდნენ. თბილისში დაბრუნებულებს ყველაფერი უნდა მოეგროვებინათ და რადგან სოფლიდან ოჯახურ სასტუმროში მუშების დამბინავებელთა მოსურნეებიც ამოვიდნენ, ფაქტიურად ყველაფერი მზად იყო ორ-სამ დღეში აქ გადმოსაბარგებლად.კიტამ ანასტასია სახლში დატოვა და თავადაც სასტუმროში მივიდა.სოფლის ახალგაზრდობა ერთ გუნდად იდგა და რაღაცას განიხილავდნენ, მისი გუშინდელი სტუმრების ნაწილი კი აქეთ-იქეთ დადიოდა და ტელეფონზე გაცხარებით საუბრობდნენ.ბიჭებისგან გაიგო რომ სამუშაოებს ზეგიდან შეუდგებოდნენ და მიხვდა რომ სოფლის მაცხოვრებლებს უკვე უნდა დაეწყოთ მზადება სტუმრების სახლებში მისაღებად.როგორც იქნა სიცოცხლე ბრუნდებოდა და უჩვეულოდ ჩქეფდა წლების განმავლობაში ჩაჩუმებულ არე-მარეში.
უკვე ოთხი საათი სრულდებოდა როცა მასპინძელ ოჯახთან გამოსამშვიდობებლად წუხანდელი სტუმრები უკვე ნაცნობ ეზოს მოადგნენ, სათითაოდ გადაუხადეს მადლობა და სანამ კიდევ დააგვიანდებოდათ მანქანებში განაწილება დაიწყეს.ანასტასიას მთელი გულით უნდოდა ელისაბედის შემოთავაზებას დათანხმებოდა და დარჩენილიყო, მაგრამ იცოდა რომ გიორგისთან საუბარს ვერსად გაექცეოდა და ამიტომ უკან უნდა დაბრუნებულიყო.ზურაბმა ყურთან უჩურჩულა, უკან ორ დღეში დაბრუნდები და მერე აღარსად გაგიშვებთო, მისი აწყლიანებული თვალები, ასე საგულდაგულოდ რომ უმალავდა გოგონა ყველას, მცირედად მაინც რომ დამშრალიყვნენ.ზურგჩანთა მოკიდებული გაყვა კვიციანებს ავტომობილებისკენ, მიახლოებისას კი დაინახა რომ დემეტრეს გვერდით ლიზას დაეკავებინა ადგილი, ვერ მიხვდა რომელ მანქანაში უნდა ჩამჯდარიყო, სანამ ბაჩომ უკანა კარიდან არ მოაძახა სიცილით,ჩემ გვერდით ჯანაშიაო.ნაბიჯი წინ წადგა და უეცრად ხელზე მოჭიდებამ შეაჩერა, ელისაბედი უჩვეულოდ აკვირდებოდა და თითქოს აქამდე ყელში გაჩხერილ სათქმელს ვერაფერს უხერხებდა, უნდა ამოეთქვა.
-მითხარი რომ ისევ არ დაწყებულა, გეხვეწები მითხარი რომ უბრალოდ გიორგის ეშინია და აბუქებს...-ესეც ასე, კვიციანის ქალს შიშით ჰქონდა სავსე თვალები და მავედრებლად ითხოვდა პასუხს კითხვაზე, რომელიც გუშინდელი საუბრის მერე სჭამდა.
-არა...-მძიმედ გადაყლაპა ნერწყვი და უტიფრად იცრუა...-კარგად ვიქნები ელიკო, უბრალოდ დაღლილი ვიყავი და არ გამხსენებია, დამავიწყდა...მართლა...-დამაჯერებლად ჟღერდა მისი პასუხი, ძალისძალად გაუღიმა და სწრაფად შებრუნდა რომ აღარ გაეგრძელებინათ.
ბერაიას ავტომობილის უკანა სავარძელზე მოთავსებულმა მზერა მანამ შეატოვა კვიციანების სახლს, სანამ თვალთახედვის არედან სრულიად არ გაქრა.ბაჩო ტელეფონზე საუბრობდა, დემეტრეს თვალები გზისთვის ჰქონდა გაშტერებული და ლიზა, საუბრიდან გამომდინარე ავეჯის ხელოსნებთან ათანხმებდა შეხვედრის დროს.ერთიანად ფანჯრისკენ მიტრიალებული, სავარძელზე თავმიყრდნობილი ანასტასია კი მანქანის რიტმს ყვებოდა და ამჩატებული სხეული თავისდაუნებურად ირწეოდა, უსწორმასწორო გზების გავლისას.
კარგა ხანი ისხდნენ სიჩუმეში, სანამ ლიზა გაკვირვებით არ მიუბრუნდა ბერაიას და კითხვა არ დასვა.
-დემე მესამე სართულის მაღლა, გუმბათში ოთახია, ისიც უნდა გადაკეთდეს, ყველაფერი ძველი და გადასაყრელია...-ჯანაშიას ლამის ტვინში სისხლი ჩაექცა, როცა გაანალიზა რომ ვიღაც უცხო იმ ოთახში იყო და თანაც უტიფრად აცხადებდა ყველაფერი გადასაყრელიაო.
-იმ ოთახში გადასაყრელი არაფერია და მეორედ ისე მოერიდე რომ შიგნითაც კი არ შეიხედო...-არ იყო საჭირო პირდაპირ სახეში წვდომა, იქნებ მკაცრად თქმამაც გაჭრასო და ამ ხერხს დასჯერდა.
-კიდევ ხომ არ მიბრძანებთ რამეს?...-დაცინვით ამოთქვა ლიზამ და მაინც ვერ დაწყნარდა...-შემთხვევით ხომ არ გაწუხებთ ერთი ჰაერით რომ ვსუნთქავთ?
-შენ შეყვარებულს ,აი ის წილის გამო რომ ეშმაკს სულს მიყიდის, ყველაფრს რომ იკადრებს ოღონდ ხელში ჩაიგდოს, შეიძლება ოცნება ავუსრულო.ასე რომ ცოტა ფრთხილად თორემ...
-თორემ?...-ჰოო უკვე ტყავიდან ძვრებოდა მოწინააღმდეგეც.
-თორემ შენი გაგდების სანაცვლოდ დარჩენილ წილს შევთავაზებ და მერე ვნახოთ "წილის გამო მოსროლილის "პროექტის დიზაინერი როგორ აღმოჩნდები.
-ჯანაშია მშვიდად...-სარკიდან გამოხედა და იყვირა ბერაიამ, მერე კი ლიზას მიუბრუნდა და სერიოზული ტონით აუხსნა...-ლიზა ეგ ოთახი ჩვენი არ არის, ჯანაშიასია, ისე მოექცევა როგორც სურს.ამიტომ მეორედ აღარ შეხვიდე იქ...-ლიზამ წარბაწევით გადმოხედა მაგრამ მის გაყინულ გამომეტყველებას რომ წააწყდა, მზერა აარიდა და გაბრაზებული დააკვირდა გზას.მერე ისევ ანასტასიას ჯერი დადგა...-თქვენ ცალკე დაგელაპარაკებით ქალბატონო.
გაურკვევლობაში აღმოჩენილი ბაჩო, ჯანაშიას აშტერდებოდა და ვერ ხვდებოდა ამ პატარა გოგოს ამხელა აგრესია ასე ჰაერზე საიდან მოჰქონდა, თუმცა ფაქტია რომ თუ ხმას ამოიღებდა ირგვლივ ყველაფერი ხმობას იწყებდა ისე იგესლებოდა.
თბილისში რომ შევიდნენ უკვე ღამდებოდა, ჯერ კიდევ ბინდბუნდი იყო ზაფხულის გრძელი დღეების დამსახურებით, მაგრამ ლამპიონები მაინც ჩაერთოთ.უკანა სავარძელზე მოკუნტულ ჯანაშიას თავისდაუნებურად მიეძინა შუაგზაში და საერთოდ არ გაუგია როგორ დატოვეს ბაჩო და ლიზა თავის სახლთან, არც ის დაუნახავს როგორ ეჭვიანად გადმოხედა გოგომ სანამ გადავიდოდა, რადგან იცოდა რომ დემეტრესთან მარტო რჩებოდა.სანამ ჯანაშიების კორპუსამდე მივიდოდნენ, ბერაია ცდილობდა გეგმა დაეწყო, როგორ გაეღვიძებინა ისე რომ არც საშვილთაშვილოდ შეეშინებინა დაყვირებით და არც ზედმეტი ფოფიალი დასჭირვებოდა.დრო ამოეწურა, უკვე სადარბაზოსთან იყო და ავტომობილის ძრავა გამორთო, ხმამაღლა ამოიხვნეშა როცა მიხვდა რომ ანასტასიას ღრმად ეძინა და გაჩერება ისევ არ გაუგია.რამდენიმე წუთიანი უმოქმედობის მერე, ღვედი შეიხსნა, მისკენ მიტრიალდა და დამცინავად ჩაეღიმა.გოგონა, რომელიც ორი დღეა რაც გაიცნო და ყველაზე დიდი თავის ტკივილი აღმოჩნდა, ჯანაშიას უფროსი ქალიშვილი, რომელიც როგორმე თავიდან უნდა მოიშოროს სანამ რესტავრაციის ბოლო ეტაპზე გადავა, ახლა მის მანქანაში მუხლებაკეცილი, მოკუნტული ზის და მშვიდად სძინავს. თითქოს შესაძლებლობით სარგებლობდა და ამ ორი დღის მანძილზე პირველად შეათვალიერა საგულდაგულოდ, მამამისს საერთოდ არ ჰგავდა, ღია თაფლისფერი თმა ოქროსფერში გადასდიოდა, ან ლამპიონის შუქზე ჩანდა ასე, მაღლა აპრეხილი კონუსა ცხვირი და გაბუსხული ტუჩები, აშკარა იყო რომ გიორგი ჯანაშიას შავგრემანი თმისა და კეხიანი ცხვირის გენებს ამ გოგონას გენების გვერდით არც კი გაუვლიათ.თავი გააქნია ფიქრების მოსაშორებლად, რაში აინტერესებდა ვის გავდა ეს აბეზარი. ავტომობილიდან გადმოვიდა და და ანასტასიას მხარეს უკანა კარი გამოაღო, აპირებდა ხმამაღლა დაეძახა თუმცა მობეზრებით თვალები დახუჭა და თითქოს თავის თავთან რაღაც განიხილა, დაიხარა და სახეზე ჩამოშლილი თმები სწრაფად გადაუწია, მერე მოზომილი ხმის ტემბრით წარმოთქვა სახელი, რამდენჯერმე,სანამ გოგონამ ფრთხილად არ გაახილა თვალები.
-ჰოო...რა მოხდა?...-ნახევრად ძილბურანში მყოფმა იკითხა ჩურჩულით და თვალები მოიფშვნიტა, დემეტრეს გაეღიმა ახლადგამოღვიძებულის სიმშვიდეზე.
-თუ გინდა ჩემთან წამოდი, არ არის პრობლემა...-გაკვირვებით შეხედა ჯანაშიამ, ახლაღა გამოერკვა რომ მის წინ დემეტრე იყო...-მაგრამ იცოდე ამას ჩვენს კომპრომისში ვერ გაგიქვითავ...- რომ ამბობენ, თითქოს ცივი წყალი გადაესხაო, ალბათ ამას გულისხმობენ, ისე სასწრაფოდ გაუფართოვდა ანასტასიას თვალები, როცა მიხვდა ბერაია რაზეც მიანიშნებდა.
-იოცნებე შე უბედურო, ოცნებას კაცი არ მოუკლავს...-გაწიწმატებულმა დაავლო ზურგჩანთას ხელი და მანქანიდან გადმოვიდა, როგორც კი დემეტრე კარს მოშორდა.მკლავზე მთელი ძალით ჩაეჭიდნენ და უკან გამოათრიეს, მანქანის კარზე აყუდებულს ბერაიას ცივი ფიგურა ედგა თავზე და გაბოროტებით ესისინებოდა.
-მე როგორც მახსოვს ჩვენი კომპრომისი ზრდილობის ფარგლების შენარჩუნებასაც ითვალისწინებდა.
-მე რაღაც არ მახსოვს მაგ ფარგლებს გავცდენოდი, აი შენ კიდევ მემგონი სიბრაზის კონტროლის კურსები გჭირდება, რას დამაფრიალებ აქეთ-იქეთ?!
-ეშმაკს სულს მივყიდი? ყველაფრის მკადრებელი? ჯანაშია ტყავში დაეტიეთქო ხომ გირჩიე? კიდევ ერთხელ გირჩევ, მესამეზე უკვე ისე მოგიფრიალებ რომ სასტუმრო ტელევიზორშიც ვერ ნახო თვალით.
-შენ ახლა მემუქრები და გგონია შემეშინდა?...-დასცინა და თვალები დააკვესა.
-ნუ მაიძულებ ცუდად მოგექცე, არ მოგეწონება, დამიჯერე...-ხმა დაიდაბლა და თავისი გაბოროტებული სახე ახლოს მიუტანა.
-ნურც შენ მაიძულებ ცუდად მოგექცე, თორემ ყოველ ღამე იმის ინტერესით დაიძინებ, დილით ცოცხალი თუ გაახელ თვალს...-არ ეშინოდა, აღარაც აფრთხობდა მისი სიახლოვე, თუ ემუქრებოდნენ ყველანაირი შეგრძნება უქრებოდა, ამიტომაც იყო რომ თამამად დააკვირდა ღვარძლიანი თვალებით.
-ფსიქოტროპულები შედის შენ წამლებში? აშკარად გჭირდება რასაც სვამ, მამაშენს დაუჯერე...-დაუფიქრებელი სიტყვები ხანდახან ზუსტად იმ ადგილს ხვდება , რომლის დამალვასაც ყველაზე მეტად ვცდილობთ.არც ბერაიამ იცოდა რაზე საუბრობდა და გაბრაზებულ გულზე ისეთი რამ წამოროშა რის შესახებაც წარმოდგენაც არ ჰქონდა.
ანასტასიას სახე შეეცვალა, აქამდე გაკაპასებული, ანთილი თვალები ჩაუქვრა და ბერაიას მარწუხებისგან გასანთავისუფლებლად მომართული ხელი გაუშეშდა, უღონობამ მთელ სხეულში დაუარა და იგრძნო რომ საიდანღაც სისუსტემ გამოჟონა.იმედგაცრუებული დააკვირდა წესების გარეშე მოთამაშეს, რომელმაც ცვლილებები შენიშნა და განცვიფრებული აკვირდებოდა მოვლენების განვითარებას.რამდენიმე წამი გაჩუმებულები იდგნენ ერთმანეთის პირისპირ და ანასტასიამ გონებაში გადახარშა, რამდენიმე საათის უკან გაჩენილი მოკაშკაშე იმედის სხივი როგორ ჩაქვრა, სისულელე იყო იმაზე ოცნება რომ არსებობდა რამე რისთვისაც ღირდა გარისკვა.მდუმარედ დახარა თავი და უსიტყვოდ გაეცალა დემეტრე ბერაიას ფიგურას, რომელიც ხვდებოდა რომ სიტყვებით ნასროლი ტყვია, უკვე ნატყვიარ ადგილს მოხვდა.
ისე მოათრევდა სხეულს, თითქოს ზურგზე ტომრები ეკიდა, ჩუმად შეაღო კარი და შემოსასვლელის კარადაზე დააგდო გასაღები, წელმოწყვეტილი წავიდა საძინებლისკენ და ყურადღება არ მიუქცევია გიორგის ძახილისთვის.ჩარჩოს გადამცდარმა ზურგჩანთა იატაკზე მოისროლა, ფეხებიდან კედები გაიძრო და საწოლის კიდიდან საბანი თავისკენ წამოიღო.
საძინებლის კარში გიორგი ჯანაშიას მაღალი, ჩაფსკვინილი ფიგურა გაეჩხირა.
-ანასტასია, შენ გელაპარაკები!...-ხმამაღლა დაიყვირა გაბრაზებულმა, მაგრამ როცა დაინახა როგორ შეძვრა ტასო საბნის ქვეშ და ზურგი აქცია, გაშეშდა.ყოყმანი დაეტყო, თუმცა ფრთხილი ნაბიჯით მაინც წავიდა მისკენ, ტუმბოზე ჩამოდებულ სანათს ხელი დაკრა და სივრცე თბილი, მბჟუტავი სინათლით აივსო.მუხლები მოხარა, ფრთხილად ჩამოჯდა ლოგინზე, მის თავთან.
-ტასო ცუდად ხომ არ ხარ?...-პასუხი არ გაუციათ, დიდი ხელისგული მისი სახისკენ წაიღო და ლოყაზე თითის ბალიშებით მიეფერა...-მოხდა რამე?...-ამოიჩურჩულა კაცის ტუჩებმა.ანასტასია მისკენ სანახევროდ შემობრუნდა, ცარიელი თვალებით დააკვირდა, მერე დამაჯერებლად, თუმცა ცივად ამოთქვა, თითქოს გიორგის კი არა სივრცეს ელაპარაკებოდა.
-იქ აღარ არის... დედა დიდი ხანია მოკვდა...სისულელეა იმ იმედის ქონა, რომ როდისმე დაბრუნდება.
შვილის სიტყვებმა მწარედ დაუარეს ტანში, შეძრწუნებული აკვირდებოდა სიმშვიდეს, რომელმაც ასე აუღელვებლად წარმოთქვეს იგივე სიტყვები, რაც მაშინ.....ხელებაკანკალებულმა მოაშორა თითები შვილის სახეს და კარისკენ გაიხედა. ჩარჩოს მიყრდნობილი ლილე იქ იდგა, მეუღლეს მზერას უსწორებდა და შორი მანძილიდანაც ჩანდა მის თვალებში აცეკვებული ცრემლების სევდა.ანასტასიას გონებას თავის ცარიელ სამყაროში ჩაეძინა.
მეორე დილით ჯანაშიას უფროსი ქალიშვილი საუზმეზე არ გამოცხადდა და ოთახში შესულების მოთხოვნას ადგომასთან დაკავშირებით, გაფითრებული სახით და ჩაცვენილი თვალებით უპასუხა, უბრალოდ დაღლილი ვარ, ძილი მაცადეთო.
თქვენ ხომ უკვე მიხვდით, ანასტასიამ უტიფრად იცრუა ელისაბედთან, როცა თქვა, კარგად ვიქნებიო.


IV
"შენ დაიხუჭე და მე დავიმალები"

კედლის მთლიან სიგრძეზე ამოჭრილი დარაბებიდან იღვრებოდა დღის სინათლე, ახლადგამოღვიძებული, წელსზევით შიშველი ფიგურა თეთრ თეთრეულში იყო გახვეული და მზემოკიდებულ მის კანზე ანცად თამაშობდნენ ოქროსფერი სხივები.ზანტად შეირხა, თავი მოაბრუნა და თვალები გაახილა.რამდენიმე წუთის შემდეგ იატაკის სითბოს შეეხო მისი კანი და ფეხშიშველი შევიდა სააბაზანოში მოსაწესრიგებლად.ცივი შხაპის შემდგომ, კლასიკურ შარვალსა და ცისფერ პერანგში გამოწყობილი დაეშვა კიბეებზე.მისთვის ყავა უკვე მზად ჰქონდათ და გაკვირვებულები, ჩუმად აპარებდნენ თვალს დაგვიანებით მოსულისკენ.ჯაბა ბერაია ყურადღებით აკვირდებოდა შვილის სახეს, შიგადაშიგ ცოლის მხარეს მიმართავდა მზერას, მშობლებმა იცოდნენ რომ სასტუმროში ვიზიტმა კარგად ჩაიარა, თუმცა ორივე ეჭვობდა რომ რაღაც უნდა მომხდარიყო, რაც გაამართლებდა შვილის უცნაურ ქცევას.
-დემე პროექტთან დაკავშირებით რამე ისე არ მიდის, როგორც გინდოდა?...-ფინჯანმომარჯვებულმა ქალბატონმა დიპლომატიურად სცადა წარბშეჭმუხვნილი, დოკუმენტებში თავჩარგული შვილის ალაპარაკება.
-არა ყველაფერი იმაზე კარგადაა, ვიდრე წარმომედგინა...-თავაუწევლად გასცა პასუხი.
-ის გოგო? ანასტასია ჯანაშია ? უთანხმოება ხომ არ მოგივიდათ? ... -ეჭვის თვალით უყურებდა ჯაბა, დემეტრემ წარბები აზიდა და მოუთმენლად გამოაცხადა.
-თათბირზე მაგვიანდება, კომპანიაში შეგხვდები...-საბუთებს ხელი მოხვია და გასაღებმომარჯვებული წავიდა კარისკენ, როცა დედამისის ნათქვამი მისწვდა ყურთასმენას "დღეს ადრე დაბრუნდი რა, ხვალ მიდიხარ და ერთად ვივახშმოთო".
თბილისში დაბრუნებიდან ორი დღე იყო გასული, თუმცა ანასტასია ჯანაშიას ტელეფონი ისევ გამორთული ჰქონდა.როგორც დაგეგმეს, ხვალიდან მუშებთან ერთად უნდა დაეწყოთ სამუშაოები და დღევანდელ შეხვედრაზე ყველას თავ-თავისი შესრულებული საქმე წარმოედგინა.საკონფერენციო ოთახში თავმოყრილ ადამიანებს უკვე ყველაფერი მზად ჰქონდათ იმის საჩვენებლად რომ რესტავრაციის პირველი პერიოდი ყოველგვარი გართულების გარეშე ჩაივლიდა. ბაჩოს შესწორებული ხარჯთაღრიცხვა, ნიკოს ნახაზები და ლიზას ავეჯის ხელოსანთა ჯგუფის მიერ შეკვეთილი მასალების ფოტოსურათები თავისი ტრიდე ნახაზებით, ლუკა კი ლოჯისტიკის მთელი გეგმით.ორ საათიანი განხილვა დასრულდა და ერთმანეთს ტაშით მიულოცეს სამთვიანი დაუღალავი მუშაობის ხორცშესხმის დაწყება.ახლა მხოლოდ გარშემო არსებული მიწის დამუშავების, ეზოს გასუფთავების და ბაღის ხელახალი დაპროექტების საკითხი იყო დარჩენილი, მეორე მეწილეს კი ტელეფონზე ვერავინ უკავშირდებოდა, იმასაც ვერ იგებდნენ ხვალ მათთან ერთად აპირებდა თუ არა წამოსვლას. უპასუხისმგებლო საქციელი ერთის მხრივ აღიზიანებდა, მეორე მხრივ კი ინტერესს აჩენდა ბერაიაში, რაც არ უნდა ყოფილიყო, ღრმად სწამდა რომ ეს სასტუმრო ბევრს ნიშნავდა ჯანაშიასთვის და უბრალო წაკინკლავების გამო ასეთ შეხვედრას არ გამოაკლდებოდა.
წასვლის აუცილებლობიდან გამომდინარე, დასატოვებელი საქმეების ნუსხა მთლიანად მდივანს გადააბარა, რომელსაც უფროსის არყოფნის პერიოდში ყველაფრისთვის უნდა გაერთვა თავი.საქმეებს რომ მორჩა და კაბინეტიც უსარგებლო საქაღალდეებისგან დაცლილი დაიგულა , სავარძელში კომფორტულად მოთავსდა, კედლებს თვალი გაუშტერა და მძიმედ ამოიხვნეშა.ტელეფონ მომარჯვებულმა კონტაქტებში გიორგი ჯანაშიას ნომერი მოძებნა და ისე, რომ ორჯერ აღარ დაფიქრებულა, დარეკა.ლოდინმა გაამართლა და ყურმილიდან მოისმა მამაკაცის ბოხი ბარიტონი.
-გისმენ დემეტრე.
-ბატონო გიორგი, როგორ ხართ?...-დიალოგი როგორღაც,ბუნებრივად, უნდა დაეწყო.
-კარგად, თავად როგორ ხარ, როგორ მიდის საქმეები?...-აშკარა იყო რომ ზრდილობის გამო ეკითხებოდნენ.
-ჩვენთან ყველაფერი კარგადაა, ერთი პატარა პრობლემა შეგვექმნა.ანასტასიას უკვე ორი დღეა ვურეკავ და ტელეფონი გამორთული აქვს.დღეს თათბირზე მისი ბაღის პროექტი უნდა განგვეხილა და ისიც კი ვერ გავაგებინე რომ მოსულიყო.
-ხოო, არ არის პრობლემა, როგორც შენ გქონდა გადაწყვეტილი ისე გააკეთე, ჩვენ გენდობით...-უკვე ნათელი იყო ჯანაშიას სურვილი, რაც შეიძლება მალე დაეღწია დიალოგისგან თავი.
-მოკლედ, იქნებ გადასცეთ რომ თავად შემეხმიანოს, ხვალ ვიწყებთ რესტავრირების პროცესს და როგორც მაშინ, 8 საათზე გამოვუვლი, მზად იყოს...-ესეც ასე, მშრალი ინფორმაციის გაზიარება.
-არა, არაა საჭირო გამოვლა...-ახლა კი იგრძნობოდა ანერვიულება კაცის ტონში...-ანასტასია წამოსვლას ვერ მოახერხებს, რაღაც საქმეები აქვს. როგორც გითხარი ბაღის პროექტი ისევ შენია, როგორც გინდა ისე გააკეთე, ხარჯთაღრიცხვა გამომიგზავნე და ფინანსებს გავიყოფთ.
-მომეჩვენა რომ აშკარად ძალიან უნდოდა ამ საქმის თავის თავზე აღება...-ეჭვი გაძლიერდა, აქ რაღაც რიგზე ვერ იყო და მშვენივრად აცნობიერებდა რომ ჯანაშია რაღაცას უმალავდა.
-დემეტრე შენ ის მიიღე რაც გინდოდა, ბონუსად კი ამხელა პროექტის განხორციელების ფინანსებიდან ნახევარს მე ვიხდი, ასე რომ ზედმეტით ნუ დაინტერესდები.....ვიცი რომ საქმეები გაქვს, ისევე როგორც მე, ამიტომ დაგემშვიდობები, წარმატებები და მამა მომიკითხე აუცილებლად.
გაუთიშეს, ესეც ასე, ატკიებული თავი უფრო მეტად აიტკივა.მისი აზრით, მოლოდინები გამართლდა, გათამამებული გოგონა მიხვდა რომ ამხელა პროექტს ვერ შეეჭიდებოდა, მამიკოსთან ჯინიანობას მოეშვა და ისევ უდარდელ ცხოვრებას მიუბრუნდა.დასკვნებით შეგულიანებული მიდიოდა სახლისკენ,თუმცა პაწაწინა ეჭვი მაინც გულს უღრღნიდა, ის წინადადება რომელიც ვგიორგი ჯანაშიას წამოცდა არ ასვენებდა.რას ნიშნავს: "შენ ის მიიღე რაც გინდოდა"?, ანუ გამართლდა მათი შეთანხმება და ბერაიამ მოახერხა გოგოს ახალგაზრდული შემართების ჩახშობა? ისევ პირველ დასკვნებთან დაბრუნდა და არხეინად შეაბიჯა სახლში.ვახშამმა ჩვეულად ჩაიარა, მხოლოდ მას შემდეგ რაც ჯაბა ბერაიაც დაბრუნდა მნიშვნელოვანი შეხვედრიდან რომელიც არაოფიციალურ გარემოში ტარდებოდა.კითხვებზე, რომელსაც დედამისი სვამდა პასუხები არ ჰქონდა, რადგან თვითონაც არ იცოდა დედლაინები, თუკი მიხვდებოდა რომ ოფისში საჭირო გახდებოდა, რამდენიმე დღით ჩამოვიდოდა, თუ არადა გეგმიურ გრაფიკს ვერ დაარღვევდა, პროექტის ძირითადი ნაწილი ზაფხულამდე უნდა დაესრულებინათ, რომ შემოდგომის ნესტიან ამინდებს კიდევ ერთი წლით არ გადაედო სასტუმროს გახსნა.
უკვე აბაზანაში შესასვლელად ემზადებოდა, როცა ბაჩომ დაურეკა, ჩემთან გამოდი ცოტა ხნით, თითო ჭიქა წითელი ღვინო დავლიოთ და დავილაპარაკოთო.როგორც აღმოჩნდა პატარა შეკრება მოაწყვეს და ხვალინდელი დღიდან მოსალოდნელ ცვლილებებს ყველა შიშნარევი მოუთმენლობით ელოდა.უკვე ცხრა საათი სრულდებოდა, როცა მეგობრის ბინის კარი შეაღო.ბარის მაგიდასთან ჩამომსხდარი ლუკა და ნიკო ბანქოს თამაშობდნენ და ღვინით შეზარხოშებულებმა მხიარულად მიუთითეს მათ გვერდით სკამზე ჩამოსაჯდომად.ბაჩო რომელიც გაზქურასთან ტრიალებდა, წამით დააკვირდა დემეტრეს ჩამოშვებულ ცხვირს და შეუმჩნევლად ჩამოუსხა ბლანტი,ლალისფერი სითხე ჭიქაში. ელოდა, ახლა ამოიღებს ხმასო, მაგრამ ბერაია უაზროდ მიშტერებოდა ბანქოს და პირში წყალი ჩაეგუბებინა.
-ჰე ეხლა ამოთქვამ რა მოხდა? რა ცხვირ-პირი ჩამოგტირის?...-წამოიყვირა და ცოდვამ უწია, როცა ტაფას თავი ახადა, იქედან კი მოშიშხინე ხორცის ორთქლი პირდაპირ სახეში დაეტაკა.
-არაფერი, უბრალოდ ოფისში ბევრი საქმე იყო და თან არ ვიცი ორი საქმის ერთად გაკეთებას როგორ მოვასწრებ...-დინჯად თქვა და ღვინო მოსვა.
-ჩვენც იქ ვიქნებით და თუ შევხედავთ რომ ხელში გვაკვდები, დაგეხმარებით, ნუ გეშინია...-გახუმრება სცადა ნიკოლოზმა და გამოუვიდა, ბერაიას სახეზე ღიმილმა გაკრა.
-ანასტასიას ელაპარაკე? რატომ არ იყო დღეს?...-ბაჩო ზედმეტად დიდი ხნის მეგობარობა აკავშირებდა ბერაისთან, იმისთვის რომ ეს სულელური მიზეზი დაეჯერებინა, ამიტომ სხვანაირად მიუდგა.პასუხი არსად ჩანდა, დემეტრე მიხვდა რომ თუ უფრო დიდი ხნით იქნებოდა ჩუმად,სიტუაცია უხერხული გახდებოდა.
-ანასტასიას არა, მამამისს ველაპარაკე.რომელმაც მითხრა რომ მისი შვილი არ აპირებს წამოსვლას, სრულიად გვენდობა და როგორც ჩვენ მოგვესურვება ისე დავაპროექტოთ და გავაკეთოთ ყველაფერი, რათქმაუნდა მათგან სრული ფინანსური მხარდაჭერის იმედით.
-მოიცა ეგ ის ანასტასიაა, ლამის ყველას რომ თვალები დაგვთხარა სასტუმროს პროექტი რომ ნახა და არ მოეწონა, მემგონი სხვადასხვა ანასტასია ჯანაშიაზე ვსაუბრობთ...-თავი გააქნია ნიკოლოზმა და სასაცილოდ გაასავსავა ხელები მეტი დამაჯერებლობისთვის.
-სახლში რომ მიიყვანე, მშვიდობიანად დაიშალეთ?...-საინტერესოა ბაჩო როგორ გახდა ბუღალტერი როცა გულთმისნობის ნიჭი მიამადლა ღმერთმა.
-აბა რაა..... ერთმანეთიც გადავკოცნეთ, ოჯახებში მოკითხვა დავაბარეთ, მშვიდობიანი ღამე და ტკბილი ძილი, ფერად-ფერადი სიზმრები...-სრული სერიოზულობით საუბრობდა ბერაია...-შენ მშვიდი ანასტასია ჯანაშია იმ ორი დღის მანძილზე რომელიმე მონაკვეთში ნახე? რათქმაუნდა დავხოცეთ ერთმანეთი...-ჩვეული სარკაზმი და შინაგანი გაღიზიანება დემეტრეს უკვე ორგანულად ჰქონდა შესისლხორცებული.
-ამჯერად რაზე, რა ვერ გაიყავით ასე სასტიკად?...-მოუთმენლობით წამოიყვირა ლუკამ და თვალებგაფართოებულმა გადახედა ბერაიას.
-ბიჭო ხუთი თვეა მაგ სასტუმროს ყიდვაზე ვფიქრობთ, აქედან სამი თვე ენაგადმოგდებულები დავრბივართ პროექტებზე, იმხელა თანხას ვდებთ მგონია ხეზე ვკრეფთ, მოდის ვიღაცა მამიკოს წინააღმდეგ ამხედრებული პრანჭია და ამ საქმიდან ხელის გაუნძრევლად მიაქვს ნახევარი და კიდე კითხულობ რა ვერ გავიყავი?...-თავის დაცვის უბადრუკ მცდელობას გავდა დემეტრეს გაბრძოლება.
-კარგი, მაგაზე ხო იჩხუბეთ წამში ოცჯერ, ამჯერად რა იყო განსხვავებული ის თქვი...-ბაჩო მაინც არ ეშვებოდა, გუმანით გრძნობდა ახლა ზუსტად იმას იტყვის რაც მე მგონიაო.
-რავიცი მე, საუბარში ვუთხარი ფსიქოტროპულებზე გადადი, მამაშენს დაუჯერეთქო...-ესეც ასე, როგორც კი წარმოთქვა თვითონაც დარწმუნდა რა საშინლად ჟღერდა, აქამდე დიალოგის ამ ნაწილს მალავდა, თუმცა ამჯერად ეს აღარ გამოუვიდა.
-რაო?...-კილო მოაყოლა ლუკამ და გაკვირვებული აცეცებდა თვალებს.
-ბიჭოო, აღუ-აღუს პერიოდიდან გიცნობ, სულ იმის გამო მირტყამდი თავში, ცოტა სიტყვები აკონტროლეო და შენთვითონ, რომ ამბობდი, ყურებზე ხელს იფარებდი ხოლმე?...-ეს უკვე დაცინვაც აღარ იყო, ბაჩოს ბრაზი პირდაპირ ყვირილში არ გამოიხატებოდა.მშვიდად უნდა მიეხვედრებინე რომ დიდი სისულელე გქონდა ჩადენილი.
-ხო კაი რაიყო, რას შედექი?!. უთხრა და უთხრა! დიდი ამბავი....მაგის გამოა გაბუტული ახლა?....-ლუკა ერთგული გულშემატკივარი იყო, ოღონდ იმ გულშემატკივარს გავდა, საფეხბურთო მოედანზე შემთხვევით რომ აღმოჩნდა და წარმოდგენა არ ჰქონდა რატომ დასდევს ამდენი კაცი ერთ ბურთს.
-შენა და.... ისიც ხო არ მიაყოლე, აბა შენ იცი, უკეთესი ადგილი გელოდება ამ ცხოვრების მიღმაო?...-გაღიზიანება იგრძნობოდა ბაჩოს ხმაში, სამაგიეროდ ნიკოლოზი ბაიბურში არ იყო საერთოდ რა ხდებოდა და ეს ორი რაზე ლაპარაკობდა.
-შენ ხო არ გააფრინე ეგ საერთოდ რა შუაშია?...-ყელში ამოუვიდა ბერაიას ეს მიკიბ-მოკიბული, ვითომ შეფარული წამოძახილები.
-რა შუაშია და კვიციანებთან რომ მამამისმა დარეკა და ააწრიალა ყველა სასწრაფოდ გააღვიძეთო, რა გგონია იმაზე დარდობდა ჩემი შვილი ხო კარგი ნაჭამ-ნასვამიაო?
-მემგონი რაღაც ისეთი იცი, რაც ჩვენ არა...-თავისთავად დაასკვნა ნიკოლოზმა და თვალების პრაწვით ანიშნა ამოთქვი ეხლა, სანამ ჭკუიდან გადაიყვანო.
-კვებითი აშლილობისკენ აქვს მაგ გოგოს მიდრეკილება...-ამოთქვა ბოლოსდაბოლოს და თვალი აარიდა დემეტრეს დაბნეულ გამომეტყველებას.
-ეგ დასკვნა საიდან?...-არანაკლებ დაბნეული იყო ლუკაც.
-სუპერმარკეტში რაღაცეები იყიდა ყავასთან ერთად, მაგრამ გზაში მარტო ყავა დალია. თავის ზურგჩანთაში რომ იქექებოდა ეგ ცელოფანი ვიცანი და შიგნით ყველაფერი ხელუხლებელი იყო, რომ შევხედე თვალი ამარიდა და ის პეპლებიანი ჩანთა წაიღო უცებ, თითქოს არ უნდოდა რომ მეკითხა.სამზარეულოში ეს ვაჟბატონი ბრძანდებოდა, ერთი თქვი რა იყო იმ ჩანთაში.
-წამლები...ძალიან ბევრი წამლები...-გონებაგანათებულმა ამოთქვა.
-ის ვისაც კვებითი აშლილობა აქვს ვიტამინებით იჭყიპება რომ ორგანიზმი არ გამოეფიტოს, პლუს მადის მოსამატებელი წამლები და ანტიდეპრესანტები, ანტიდეპრესანტები რა არის? ფსიქოტროპული წამლები...-შეისვენა იმის შიშით იმაზე ზედმეტი არ მომივიდეს, ვიდრე საჭიროაო...-მოკლედ მაზოლზე წიხლის დაჭერას კი არა, ტანკით გადავლას უდრიდა მაგ გოგოსთვის ეგ შენი ორი სიტყვა ჩემო დემეტრე.
-ესეიგი ამიტომ არ დაჯდა ჩვენთან ერთად სასაუზმოდ და ამიტომ არ უნდოდა ლაპარაკი...-ნიკოლოზისთვის ახლა უკვე გასაგები იყო, აგრესიის უკან დამალული მიზეზები.
-შენ რატომ იცი ამდენი...-ჩუმად იკითხა ლუკამ,რომელიც თან თვალს არიდებდა კითხვის ადრესატს,უნდოდა ის პასუხი არ გაეცა რასაც ფიქრობდა.
-მე იმიტომ ვიცი, რომ ნინიკოს ჰქონდა წინა ნიშნები თინეიჯერობის ასაკში...-არც ადრესატს აუწევია თავი პასუხის გაცემისას, ვითომ დიდის ამბით უცვლიდა გვერდს მოშიშხინე ხორცის ნაჭრებს და არ ეცალა გასახედად.
-შენ დას?...-მძივივით გაიბნა ნიკოლოზი გონება ოთახში...-და ჩვენ აქამდე რატო არ ვიცოდთ?
-შენ რომ ყოველდღე ძალით გატენიდნენ ან აცრემლებული იტენიდე საჭმელს პირში,მაშინ როცა საერთოდ არ გშია. თხუთმეტი დასახელების ვიტამინს და ანტიდეპრესანტებს სვამდე, კვირაში რვა საათი ფსიქოლოგის წინ ჯდომამ მოგიოწიოს, პირადი ფსიქო-თერაპევტი გყავდეს და ოთახიდან შენი სურვილის საწინაარმდეგოდ წიხლით გაგდებდნენ ვაიდა თავი არ მოიკლასო, დამიჯერე ოჯახიანად სხვების წინ ცეკვას არ დაიწყებდი ანორექსია მჭირსო.
ბაჩო მდგომარეობიდან იყო გამოსული, როცა ყველაფერი გაახსენდა, რაც იმ პერიოდში ოჯახში ხდებოდა.ახლა უფრო მეტად ბრაზდებოდა ბერაიაზე და საკუთარ თავზე,ამაზე ყურადღება წამოსვლამდე რომ გამემახვილებინა მასთან, შეიძლება სისულელეების წამოყრანტალება არც დაეწყოო.
იმედი მაქვს დაკვირვებული ხართ რა ხდება მას შემდეგ, როცა ადამიანები რეალურ თემებზე იწყებენ საუბარს.თითქოს აღარ ვიცით სად წავიღოთ ის უხერხულობა რომელიც ხურდასავით შემოგვაჩეჩეს ხელში.გვიჭირს სინამდვილეს თვალი გავუსწოროთ ან ხმა ამოვიღოთ რადგან გვეშინია, გამხნევების მაგივრად რამე სისულელე არ წამოგვცდეს. ზუსტად ასეთი სიჩუმე იყო ახლა ბაჩოს ბინის სამზარეულოში.ბერაიასთვის ამჯერად ყველაფერს ფარდა ჰქონდა ახდილი და სცენა რომელზეც თავად იდგა, მაინდამაინც სასიამოვნო საყურებელი არ გამოდგა.ახლა მთელ თავის ცხოვრებას დათმობდა ოღონდ კი ამ ღვინის მეორე ჭიქას მისი გონების გათიშვა შეძლებოდა.ეს რათქმაუნდა ისეთივე შეუძლებელი იყო, როგორც იმ ორი, დაუფიქრებელი სიტყვის უკან წაღება იყო.



V
"ფერიის ბერლინური ვოიაჟი"
საწოლზე გადაშლილი ჩემოდანი იდო და ნივთებს ორი ადამიანი წამოდგომოდა თავზე ინტერესით. გადათვალიერების შემდგომ დარწმუნდნენ რონ ყველაფერი ჩალაგებული იყო და არაფერი ავიწყდებოდათ.ყავისფერ მაისურსა და მუქ ჯინსის შარვალში გამოწყობილმა ბერაიამ კომფორტული ბოტასები მოირგო და კარიდან გასულ დედამისს ფეხდაფეხ მიჰყვა ჩემოდან მომარჯვებული.ქვედა სართულის მისაღებში ჯერ კიდევ არ გადაეწიათ მუქი ფარდები და გარემოს მხოლოდ სამზარეულოს ღია სივრციდან გამავალი თბილი შუქი ანათებდა. მაგიდაზე საუზმე იყო გაშლილი და შვილის დანახვაზე ჯაბა ბერაიამ მძღოლის მოტანილი დღევანდელი გაზეთი კუთხეში მიდო.მის გვერდით მოთავსებულმა დემეტრემ დაყენებული ყავა ფინჯანში ჩამოისხა და საათის ციფერბლატს კიდევ ერთხელ დააკვირდა, იმაში დასარწმუნებლად რომ დრო ჰქონდა.
-ესეიგი შენი და ლუკას მანქანებით მიდიხართ ბიჭები...-საუბრის წამოწყება სურდა ოჯახის უფროსს.
-ჩვენ ასე გადავნაწილდებით....მუშები კი თავიანთი მანქანებით მოდიან და ოდნავ გვიან ჩამოვლენ.სანამ ჩვენ დავლაგდებით, მანამ უკვე ადგილზე იქნებიან...-საქმიანად ამოილაპარაკა და დედამისის ნაღვლიან სახეს ღიმილით გადახედა...-სოფიო ომში ხომ არ მივდივარ?! მალევე დავბრუნდები.
-დედლაინები ჯერ კიდევ გაურკვეველია ხომ?...-მეუღლის სახის მოქუფვრას თვალი აარიდა ჯაბამ.
-ალბათ პირველი ორი კვირა საერთოდ ვერ მოვახერხებთ წამოსვლას, მერე უკვე ზედა სართულის საძინებლებიც მზად უნდა იყოს ავეჯის შესატანად.ზაფხულია და წესით კედლები მალევე გაშრება, ასე რომ მოგვიწევს ლიზას ჩამოვაკითხოთ...-საქმიანი ტონი არ ტოვებდა ოჯახური საუზმის იდილიას.
-მოიცა ლიზა არ მოდის?...-გაკვირვებით იკითხა სოფიომ.
-ლიზა უნდა დარჩეს, რომ შეკვეთების სრული სიზუსტით შესრულებას თვალი ადევნოს, ამიტომ ეს პერიოდი აქ იქნება...-თავაუწევლად დააბრუნა პასუხი და კიდევ ერთხელ ციფერბლატზე მიშტერების შემდგომ მოუსვენრად წამოდგა სკამიდან. მშობლებიც მის ქმედებას დაჰყვნენ, სოფიო ისე მაგრად იკრავდა გულში თითქოს შვილს ცხრა ზღვას იქეთ ამგზავრებდა, ჯაბა ბერაია ზურგზე ხელისგულის მიდებით შემოიფარგლა და თვალებში ჩამდგარი მზრუნველობით ამოთქვა.
-ყველაფერი გამოგივა დემე და შენით კიდევ ერთხელ ვიამაყებთ...-მამამისის მიერ გამოხატულ სითბოს ყოველთვის განსაკუთრებული მნიშვნელობა ჰქონდა მისთვის.ამჯერადაც ამ სიტყვებმა უფრო მეტი გამბედაობა შეჰმატეს და კიდევ ერთხელ შეახსენეს, რომ მცირე მარცხის უფლებაც არ ჰქონდა.
მშვიდობიანი მგზავრობის სურვების და ფრთხილი მართვისკენ მოწოდებების შემდგომ, საბარგულში ჩემოდან დაგულებული ბერაია უკვე ბაჩოს სახლისკენ მიდიოდა, სადაც ლუკა და ნიკოლოზი დახვდებოდა.თბილისიდან ერთად გასვლის შეთანხმება უცვლელი რჩებოდა....
მაღალსართულიან კორპუსთან მისულმა ძრავა გამორთო და სადარბაზოსთან ნაცნობი სახეები შეამჩნია, ისინი უკვე მისკენ მოდიოდნენ და საბარგული გააღო ბაჩოს ჩემოდნის დასაბინავებლად. მის გვერდით სავარძელში მოთავსებული მეგობარი ჯერ გასუსული იჯდა, მერე, თითქოს თავში რაღაცამ დაარტყაო, სათვალე მოიგლიჯა და გაკვირვებულმა გახედა.
-მოიცა ჩვენ სად ვრჩებით? ერთ სახლში ვიქნებით?...-კითხვის ნიშნებმა გაუფართოვეს გუგები.
-შენ ტელეფონზე ლაპარაკობდი მაშინ და არ იცი, კვიციანებმა ჩვენ ოთხს მათთან დარჩენა შემოგვთავაზეს და უარი არ მითქვამს.ასე თუ ისე გავიცანით და...-სიტყვა შეწყვიტა როცა უკან მომავალმა მანქანამ უხეში მანევრირებით გადაუსწრო.
-ხოოო.... კიტა კარგი ბიჭია, მაგრამ მამამისი ზურაბი უფრო მეტად მომეწონა. უბრალო, გულწრფელი ხალხი არიან...-ჩაფიქრებით საუბრობდა ბაჩუკი.
-მეც ეგრე მომეჩვენა, თითქოს ახლობლებთან ვიყავით სტუმრად...-დაბნეულმა ასწია წარბები, გაეღიმა როცა გაახსენდა საღამოს ბინდბუნდში ჩაძირული ეზო და მაყალთან ჩამომდგარი ზურაბი, დინჯად რომ უხსნიდა ლუკას როგორ აყენებდა ღვინოს თავის პატარა მარანში.
-ისე ხვდები ხო ანასტასიას გარეშე, ასე ჰარი-ჰარალოზე, მხოლოდ ჩვენი ლამაზი თვალების გამო, რომ არ შემოგვთავაზებდნენ იქ დარჩენას?!...-გუშინდელი საუბარი მასაც ისევე არ დავიწყებია, როგორც ბერაიას.
-დღეს დილითაც ვურეკავდი...-შუქნიშანზე გაჩერდა და გზას გაუშტერა მზერა...-მაგრამ, ისევ გამორთული აქვს ტელეფონი.
-დემე, გადაუვლის...-მის გაყინულ სახეს რომ დააკვირდა, მიხვდა, მეგობარი არც ისე გულქვად უყურებდა სიტუაციას, როგორც თავად ეგონა...-ნუ გეშინია, მიხვდება რომ შენს გამო ამხელა საქმის მიტოვება არ ღირს და ჩამოვა, მერე რამდენიმე ძვირფასი სიტყვით შეგამკობს და ეგ იქნება...-გაეცინა და გაახსენდა მანქანაში მათი წაკინკლავებისას, ანასტასიას აფოფრილი სახე.
ბერაიამ, ახლა კიდევ უფრო დაძაბული რომ უყურებდა შუქნიშანს, საჭეზე თითები ნერვიულად აათამაშა და მწვანე ფერის ანთებისთანავე მოწყდა ადგილს, რამდენიმე მეტრის გავლის შემდეგ მანქანა მოაბრუნა და ისევ უკან, მათი მიმართულების საპირისპიროდ დაიწყო მოძრაობა. გვერდით მჯდომს არაფერი უთქვამს, კმაყოფილებისგან გაბადრული სახით იჯდა და ხანდახან ეშმაკურად გადახედავდა ბავშვობის ძმაკაცის შეჭმუხნულ წარბებს.იცოდნენ რომ ასეთი ქცევით გაკვირვებული ლუკა და ნიკოც,თავიანთი მანქანით მოჰყვებოდნენ უკან.ტელეფონი ბაჩოს მიაწოდა და მოსთხოვა კონტაქტებში გაიოზის სახელით ნომერი მოეძებნა, მერე კი სპიკერი ჩაერთო.ყურმილში მალევე მოისმა კაცის ხრიწიანი ხმა და გამარჯობა.
-ბატონო გაიოზ დილამშვიდობის, იმედია არ გაგაღვიძეთ...-პატივისცემა გამოიჩინა დილაადრიან შეწუხებისთვის.
-არა დემეტრე ოფისში წასასვლელად ვემზადებოდი...
-ბატონო გაიოზ შემთხვევით ხომ არ იცით ჯანაშიები რომელ სართულზე ცხოვრობენ? ან ბინის ნომერი რომ მითხრათ?...-აჟიტირებას ვერაფერი მოურხერხა მუდამ დინჯად მოსაუბრემ.
-მშვიდობაა?...-ინტერესით ჩაეკითხნენ.
-დიახ.... უბრალოდ ეზოს მოწყობის პროექტში ცვლილებები შევიტანეთ და იურისტის მოთხოვნით ხელი უნდა მოვაწერინო, რომ თანხმობა ოფიციალურად დადასტურდეს.ჯანაშიებს ვურეკავ და არ იღებენ, მე კიდევ მეჩქარება და ვერ დაველოდები.
-გასაგებია...-მშვიდად ამოთქვა გაიოზმა...-მესამე სართული, ბინა 302, ერთი სადარბაზო აქვს მათ კორპუსს ხომ იცი?
-კი ვიცი.... უღრმესი მადლობა...-საუბრი დაასრულა კმაყოფილებისგან სახეგაბადრულმა.
დაახლოებით ათ წუთში ბერაია უკვე ჯანაშიების კორპუსის წინ იდგა.ბაჩოს შემოთავაზებას, მეც ამოგყვებიო, უარით უპასუხა და სადარბაზოს სივრცეში მიიმალა.ლიფტის მომლოდინე დაფიქრდა, რა უნდა ეთქვა გიორგისთვის, როცა უეცრად გამოეცხადებოდა. იქნებ ეძინათ? ასე დილაადრიან რომ დაადგებოდა უკვე უხერხულობას გრძნობდა.მესამე სართულზე ასული, ბინის კართან ჯერ კიდევ ყოყმანობდა, მერე ბერაიებისთვის ნაცნობ უშიშრობას მიმართა,ხელისგულში მოქცეული საქაღალდე ხელში შეათამაშა და ზარი დარეკა.კარი შუახნის ქალბატონმა გააღო, რომელსაც მორიდებით ჰკითხა ჯანაშიებზე,მან კი შეიპატიჟა და სამზარეულოსკენ გაუძღვა.გიორგი მაგიდასთან იჯდა და პატარა ბიჭთან ერთად გაშლილ წიგნს ჩასჩერებოდა, მის გვერდით ახალგაზრდა ქალი ღიმილიანი სახით შესცქეროდა ამ სცენას.ლალიმ სტუმრის მოსვლა გააჟღერა თუ არა, ჯანაშია მობრუნდა და წამიერად შეშფოთებული იერი, დაბნეულ ღიმილად გადააკეთა, ფეხზე წამომდგარმა ხელი ჩამოართვა და მაგიდასთან მიიპატიჟა.
-დემეტრე გამიხარდა შენი ნახვა.ისაუზმე ჩვენთან ერთად...-როგორც კი ბერაიამ პასუხად დაუბრუნა,დილით უკვე ვისაუზმეო და შემოთავაზებულ ყავაზეც თავაზიანი უარი განაცხადა, მაშინვე შეცვალეს კითხვა...- მაშინ ის მითხარი, ამ დილაადრიან რამ შეგაწუხა?
-ბატონო გიორგი, ვიცი, ტელეფონით უკვე ვისაუბრეთ და მითხარით რომ თანახმა ხართ ბაღის ჩემეული ხედვით დაპროექტებაზე, მაგრამ მინდა თქვენმა შვილმა ხელი მაინც მოაწეროს, შემდგომი გართულებების თავიდან ასაცილებლად...-ესეც ასე, მოხერხებულობამ თავი საჭირო მომენტში იჩინა, მშვენიერი მიზეზი გამოდგა.
-ოფიციალურობა კარგია.მომეცი ხელს მოვაწერ, რომ მშვიდად შეუდგე შენს დიდ გეგმებს...-ხელი გაიშვირა საქაღალდისკენ.
- გიორგი ცუდად არ გამიგოთ, დიდ პატივს გცემთ, უბრალოდ...რადგან მოლაპარაკებები აქამდე თქვენს შვილთან მიმდინარეობდა, მე მისი ხელმოწერა მჭირდება...-ეჭვი უკვე თავის ქალას უღრღნიდა, ანასტასიას რომ ყველაფერი მოეყოლა ასე არხეინად არ შემოიპატიჟებდნენ.შესაბამისად კითხვის ნიშანი იზრდებოდა, მთელ სხეულში მოძრაობდა და ბოლომდე იპყრობდა საღ გონებას.
-ანასტასია ბერლინშია. თუ საჩქარო არაა, ფაქსით გადავუგზავნი და ხელმოწერილს გამოგიგზავნი ფოსტით, ან მძღოლს გამოვატან...-ბრაზი დაეტყო ბარიტონს და ამან კიდევ მეტად დააბნია ბერაია.
-ბერლინში?...-ყელში რაღაც გაეჩხირა.წამით შეიცადა იატაკზე თვალებმიწებებულმა, სიმწრით გაიღიმა და ჩვეული ტონით გააგრძელა...-კარგი იქნებოდა აქამდე რომ მცოდნოდა, ასე დილაადრიან არ შეგაწუხებდით.თუ ნამდვილად თანახმაა, პრობლემა არ მაქვს, როცა ჩამოვა მაშინ მოაწეროს ხელი.
-დიდხანს მოგიწევს ლოდინი...-გულწრფელად გამოაცხადა ჯანაშიამ და ცეცხლზე ნავთი დაუსხა...-დიდი ალბათობით ჩემი შვილი ხელს აღარ შეგიშლის.ასე რომ მშვიდად განაგრძე პროექტზე მუშაობა.
ბერაიამ საქაღალდეს ხელი მაგრად მოუჭირა, ფეხზე წამომდგარმა ხელი ჩამოართვა გიორგის და ზანტად წავიდა გასასვლელიკენ.როგორც კი ლიფტთან მომლოდინემ გაიგონა, მის უკან კარის მიხურვის ხმა, კბილს კბილი დააჭირა, გაბოროტებული მოსწყდა ადგილს და კიბეებზე დაეშვა.კორპუსთან მომლოდინე მეგობრებმა, ერთიანად აწითლებული და ბრაზს აყოლილი რომ დალანდეს მუხლები გაასწორეს და მანქანას მოშორდნენ.
-რა მოხდა?...-მხოლოდ ნიკოლოზმა გაბედა შეკითხვის დასმა.
-მიდი, თქვი......! რა იყო პირველად კი არ მოვისმენთ როგორ გამოგლანძღა ჯანაშიას ფერიამ...-ხუმრობა უადგილო იყო, მაგრამ ბაჩო მაინც ეცადა სიტუაციის განმუხტვას.
-მიდი დემე, მიდი! ყველანაირ ბრუნვაში მოსმენილი გვაქვს მისგან, შენი ქება-დიდება, ნუ გერიდება...-ტემპს არ ჩამორჩა ლუკაც.
-თქვენი ფერია ბერლინშია...-კოპებშეყრილმა ამოიხრიალა და საჭესთან დამჯდარმა კარი მიიჯახუნა.ყველანი ნელ-ნელა ჩალაგდნენ და ინტერესიანი მზერით დაუწყეს შორიდან შემოვლა, უფრო მეტად რომ არ გაეღიზიანებინათ.
-შენ არ თქვი იქ სწავლობსო? ალბათ საქმე ჰქონდა. დიდი ამბავი...-უდარდელად ამოილაპარაკა ლუკამ და გვერდულად გახედა.
-მამამისმა მოგვიწოდა სიმშვიდე შევინარჩუნოთ და ისე გავაგრძელოთ მუშაობა, როგორც ჩვენს გულებს გაუხარდებათ, იმიტომ რომ მისი შვილი აღარ შეგვაწუხებს...-მოთმინების ფიალა ბოლომდე იყო დაცლილი, დემეტრეს სახეზე ეს ნათლად ჩანდა.
-ანუ მორჩა? წავიდა და აღარ ჩამოვა?...-ამოიჩურჩულა ბაჩომ, თითქოს მხოლოდ საკუთარ თავს ელაპარაკებაო.
-კიბატონო ბაჩუკი...-ცინიზმით იყო გაჟღენთილი მიმართვა...- ხომ გითხარი მალე მობეზრდებათქო...კარგია, ახლა შემიძლია მშვიდად ვიყო, სრულიად დარწმუნებული ვარ რომ კარგად ერთობა და მე, შენი გუშინდელი გამოსვლის მერე, სულ ტყუილად დავხარჯე ნერვიულობაში დრო...-გაგულისება მთელ ტექსტს მიჰყვებოდა და მომუშტული ხელის თითების კანკალი ბრაზის კონტროლის ახალ ფაზაში გადადიოდა...-ასე რომ თავისუფლები ვართ, მშვიდად გავაგრძელებთ რესტავრაციას და თავდაპირველ გეგმას ზუსტად ისე მივყვებით, როგორც ჩაფიქრებული გვქონდა. ანასტასია ჯანაშია ჩვენს პრობლემას აღარ წარმოადგენს....
მას შემდეგ რაც ნიკო და ლუკა თავიანთ მანქანაში გადავიდნენ და გზას ხელთავიდან დაადგნენ, დემეტრე ბერაია მხოლოდ გზას უყურებდა. გასუსული ბაჩოც სავარძელში გაიშალა და ფანჯარაზე მიწებებული თვალებით შორს, სივრცეში იყურებოდა.ბერაიას გონება იმდენად დაიბინდა მას შემდეგ, რაც გაიგო ანასტასია ჯანაშია უკვე აღარ გამოჩნდებოდა, რომ საერთოდ არ შეუმჩნევია გიორგის სიტყვებზე როგორ უხერხულად შეიშმუშნენ მისთვის უცნობი ქალები. არც ის დაუნახავს, რომ წამიერად ერთმანეთს გადახედეს და შეეჩეხნენ თუ არა მზერით, მაშინვე თვალების აქეთ-იქეთ ცეცება დაიწყეს.მთავარი მაინც ის იყო, რომ ანასტასია წავიდა და დაბრუნებას არ აპირებდა, შესაბამისად ყველაფერი საწყის წერტილში ბრუნდებოდა, ეს რამდენიმე დღე არაფერს ნიშნავდა და ყველას უნდა წარმოედგინა რომ სიტუაციამ ის მიმართულება აიღო, რომელიც გიორგი ჯანაშიას ქალიშვილის გამოჩენამდე ჰქონდათ ჩაფიქრებული.ერთმანეთთან საუბარს ერიდებოდნენ, თუმცა ორივე ხვდებოდა რომ შინაგანი შეგრძნება, თითქოს არასწორად მოიქცნენ, რაღაც დააშავეს, მოსვენებას არ აძლევდათ. დემეტრემ მხოლოდ მაშინ ამოიღო ხმა, როცა კვიციანების სახლთან მისულები მანქანებიდან გადმოვიდნენ და ყველა სათითაოდ გააფრთხილა საკუთარი ინიციატივით არ გაებედათ ანასტასია ჯანაშიაზე კითხვების დასმა, განსაკუთრებით კი მის ვოიაჟზე ბერლინში.წინააღმდეგობრივი აზრი არც ერთს გასჩენია, რადგან ხედავდნენ როგორი გაღიზიანებული იყო მეგობარი და თავისთადავად არ აუფრიალებდნენ სახეში ამ სიბრაზის მთავარ მიზეზს.
კვიციანების ოჯახი ჩვეული სტუმართმოყვარეობით შემოეგებათ, თითოეულს თავისი ოთახი აჩვენეს. სახლის მარცხენა მხარეს დემეტრე ბერაიასთვის განკუთვნილი ოთახი იყო, რომლის ფანჯრებიც ეზოს გადმოჰყურებდა და ნისლში ჩამალული მთების ხედიც იშლებოდა, თვითონ საძინებელი მყუდროდ იყო მოწყობილი, ორსაწოლიან ლოგინთან პატარა ტუმბოები იდგა ხელნაკეთი ხის სანათებით. კედლის სიგრძეზე გაჭიმული იყო კაკლის ხის ძველებური კარადა და ფანჯარასთან მაღალ ფეხებზე შემომდგარი სამუშაო მაგიდა, თავისი ტყავის სავარძლით.ლუკას და ნიკოს ერთად მოუწევდათ შედარებით დიდ ოთახში დაძინება, სადაც ორი ერთსაწოლიანი ლოგინი იდგა შუაში ტუმბოთი, დემეტრესგან განსხვავებით მათ კარადა უნდა გაენაწილებინათ და სამაგიეროდ ნახატებით სავსე კედელი უმშვენებდათ ოთახს.მესამე საძინებელში ბაჩოს მიუჩინეს ადგილი და მისი ფანჯრებიდან უკანა ეზოს ხედი იშლებოდა, რომლის დანახვაზეც კმაყოფილმა გასძახა გვერდით ოთახში დაბინავებულებს,გშურდეთო.დიასახლისს განსაკუთრებულად მოენდომებინა, თეთრეულს იების სურნელი დასდევდა, შეხებისას რბილი იყო და თითოეული ავეჯი დიდი მონდომებით გაეწმინდათ, ისე რომ მტვრის ნასახს ვერ იპოვიდით. დაბინავებულები ცივი მარწყვის კომპოტზე მიიპაჟეს ფანჩატურში და ცხელი შუადღის ფონზე, ტკბილი ნაყოფის წვენით ყელის გაგრილებამ ოთხეული ხასიათზე მოიყვანა.
-მუშები დღესვე ჩამოვლენ?...-საუბრის წამოწყება კიტამ ითავა.
-გზაში არიან, წესით მალევე იქნებიან აქ და შენი დახმარება დამჭირდება რომ თავიანთი ნივთები მასპინძელ ოჯახებში დატოვონ და დაბინავდნენ...-თხოვნას ღიმილი ახლდა დემეტრეს მხრიდან.
-ხვალიდანვე დაიწყებთ?...-დინჯად იკითხა ზურაბმა, როცა უმცროსმა კვიციანმა თანხმობის ნიშნად თავი დაუქნია ბერაიას.
-დღესვე ვაპირებთ, სატვირთო მანქანებით მასალები და სამუშაო იარაღები მოაქვთ, უბრალოდ ხარაჩოებს დავდგამთ, რომ ხვალ კედლების გასუფთავება დაიწყონ...-ეს უკვე ლუკას კომპეტენციაში შედიოდა და მანვე უპასუხა.
-ბატონო ზურაბ თქვენი დახმარება დამჭირდება ბაღში, ის მებაღე რომელიც დავიქირავე ორი დღის წინ გავათავისუფლე და თქვენს იმედზე ვარ...-ხმაში ბრაზი დამალა დემეტრემ, როცა კომპრომისის ეპიზოდი გაახსენდა.
-ეგ არ არის პრობლემა..... ხეები გასხლულია. გაზაფხულზე გულმა არ მომითმინა და ჩემს ეზოში მუშაობის მერე მათაც ვუვლიდი, დანარჩენს ნელ-ნელა მივხედავ. პროექტს ვნახავ, რომ თქვენ ჩანაფიქრს მოვერგო და გეტყვით რაც დაგვჭირდება...-ფიქრიანად საუბრობდა კვიციანი და შიგადაშიგ მაგიდას უშტერებდა მზერას.
-სოფლიდან ვინც კი გამოთქვა დახმარების სურვილი, თითოეული ძალიან შრომისმოყვარე, პასუხიმგებლიანი ბიჭია. ასე რომ ყველაფერი კარგად იქნება...-პირდაპირ ბერაიას მოღვენთილი სახისკენ იყო კიტას სიტყვები მიმართული, რადგან სულ სერიოზული გამომეტყველების მესაკუთრე დემეტრე ბერაიაზე ვერავინ იფიქრებდა, რომ საქმის მიღმა რაიმე დეტალს, მისი სახის ასეთი ცვლილება შესძლებოდა.
კიტა კვიციანის სიტყვები სიმართლესთან ძალიან ახლოს იდგა, რამდენადაც დღეები გადიოდა და ყველაფერი გეგმის მიხედვით სრულდებოდა. დილაადრიან უფროსიან-დაქირავებულიანად, ყველა ღიღინ-ღიღინით, დაუზარებლად იწყებდა მუშაობას.ოთხეულმა სიმპათია დაიმსახურა, რადგან არცერთი იბზუებდა ცხვირს და ამის გამო ხშირად ნახავდით ან ხარაჩოებზე მოძრომიალეს, ან მტვერში ერთიანად ამოსვრილს.ბიჭები არ ერიდებოდნენ საქმეს, მუშებთან ერთად სადილობდნენ და ყველა დიალოგის მონაწილე ხდებოდნენ. მიდგომამ და ქცევამ გაამართლა,დილის გათენება სოფლის მაცხოვრებლებისთვის უკვე ახალ ხალისიან დღეს ნიშნავდა და ისინიც, მუშაობდნენ თუ არ მუშაობდნენ, მაინც დაადგებოდნენ გზას და ხან საუბრით, ხან კი ზურაბის დასახმარებლად, მიწაზე მუშაობის პარალელურად, ართობდნენ თაკარა სიცხეში მომუშავე გაბადრულ ახალგაზრდებს.
ტბის წყალი მღვრიე არ აღმოჩნდა, ამიტომ საღამოობით ცივ წყალში ბანაობით იამებდნენ მზეზე დამწვარ კანს და მანამ ლივლივებდნენ წყალზე სანამ ზურაბი მშვიდად არ შემოუძახებდათ,ელისაბედს ვახშამი ექნება გაშლილი და თუ დავაგვიანებთ გვისაყვედურებსო.ერთად ვახშმობის შემდგომ ხან რიგ-რიგობით თამაშობდნენ ბანქოს ეზოს სიგრილეში, ხან კი მისაღების სავარძლებში მოკალათებულები გვიანობამდე უყურებდნენ ფეხბურთს, რათქმაუნდა უხმოდ და ზემდეტი ემოციების გარეშე, რომ ელისაბედისთვის ძილი არ დაეფრთხოთ. ბიჭებისთვის, კვიციანების მყუდრო სახლი ნელ-ნელა ფასდაუდებელი ხდებოდა და თითოეული გრძნობდა რომ აქ მათ მეორე ოჯახი ეგულებოდათ. საღამოების შეკრებებს მხოლოდ დემეტრე ბერაია აკლდებოდა, რომელსაც სასტუმროს გარდა ოფისში დატოვებული საქმეების კეთება შუაღამემდე უწევდა. თანაშემწის მიერ გადმოგზავნილ ფაილებს, ხელშეკრულებებს, ახალ ხარჯთაღრიცხვებს და კლიენტების შემოთავაზებებს მანამ უკირკიტებდა, სანამ თავისი საძინებლის სამუშაო მაგიდაზე არ ჩამოეძინებოდა. ერთადერთი მიზეზი, რის გამოც მეორე დილით წელში გასწორების და მუშაობის შესაძლებლობა ჰქონდა, ზურაბი გახლდათ.კვიციანი აუცილებლად რამდენჯერმე ააკითხავდა და მსუბუქი კაკუნის შემდგომ შეიხედავდა, ხანდახან ჩრდილოეთიდან მომავალი სუსხი მუხლებში თუ დაუწყებდა მტვრევას, ჩაის მოამზადებდა და ცხელი, არომატული სითხით სავსე ფინჯანს, ლეპტოპის გვერდით უდგამდა.სწორედ ზურაბი აღვიძებდა, სავარძელში მოკეცილს და მშვიდად ეუბნებოდა დღეისთვის მუშაობა საკმარისია, დაწექიო. ისიც ლოგინზე გადაინაცვლებდა და სხეულს ასვენებდა.დღეები ნელ-ნელა, მხიარულ შრომაში გადიოდა.პირობა არც ერთს დაურღვევია, ანასტასია ჯანაშიაზე სიტყვა არ დაუძრავთ და კვიციანებსაც მათთან გოგონა არ უხსენებიათ.მხოლოდ ერთხელ გაიჟღერა ჯანაშიების გვარმა, ისიც მაშინ,როცა საუზმეზე ჩამოსულებმა ელისაბედი მოიკითხეს და ზურაბმა აუხსნა რომ მეუღლე კიტამ წაიყვანა თბილისში, ჯანაშიებთან სტუმრად.კარგა ხანს ჩუმ-ჩუმად ცვლიდნენ მზერას, თუმცა ჩაძიება არცერთს უცდია.კიტა იმ დღესვე დაბრუნდა, ოღონდ დედის გარეშე და სამუშაოებს შეცვლილი იერსახით შეუდგა.სიტყვაძუნწობა და ხშირი ჩაფიქრება, მის მუდამ მკვირცხლ სახეს ჩვევად ექცა და ბიჭები უკვე თანხმდებოდნენ, რომ ამ ცვლილების მიზეზი ჯანაშიების ოჯახში სტუმრობა იყო.
დინებამ კალაპოტი მას შემდეგ იცვალა, რაც ჩვეულ რიტმში მიმდინარე სამუშაოების დროს, სასტუმროსთან უცხო მანქანა გაჩერდა. იქედან მაღალი, ჩაფსკვნილი მამაკაცის ფიგურა გადმოვიდა და დემეტრე ბერაია იკითხა.გარეთ მომუშავე ბიჭებიდან ერთ-ერთი დემეტრესთან ერთად გამოვიდა და ხელით ანიშნა კაცისკენ. ბერაია მისკენ წამოვიდა, ხელის ჩამორთმევით შეეგება, მის ნაბიჯებს უკან მიჰყვა და დიალოგი ნელ-ნელა შედგა.
-როგორი ფუსფუსია ეზოში, ჩემი ახალგაზრდობა გამახსენდა.მაშინ მეც შენსავით ყველასთან ვმეგობრობდი და მათ გარშემო ყოფნა მიხაროდა...-თვალები ვერ ძღებოდნენ თვალიერებით და ხმასაც ნოსტალგიური ელფერი დაკრავდა.
-ძალიან მშრომელი და გულთბილი ხალხი არიან, სხვანაირი ხდები მათ გარშემო...-ახლა უკვე იცოდა და ძალიან კარგად ესმოდა რასაც გულისხმობდა გიორგი ჯანაშიას სიტყვები.
-გარე ფასადი თითქმის დაგისრულებიათ, ეზოც ასე თუ ისე გასუფთავებულია, ეს ზურაბის ნახელავი იქნება...-იღიმოდა და ტბის მხარეს დახნულ მიწაზე უთითებდა.
-გაგვიმართლა რომ მისი ოჯახი გავიცანით.
-მართალია. მეც და შენც, საქმიანობიდან გამომდინარე, ბევრნაირ ადამიანს ვიცნობთ, ცუდსაც, კარგსაც და უკეთესსაც, მაგრამ ჩემი მამიდაშვილის მსგავსი კაცი ქვეყნად არ მეგულება.
-მამიდაშვილი?...-დემეტრე ერთ ადგილზე გაჩერდა და დაბნეულმა შეხედა.
-ხო, ზურა ჩემი მამიდაშვილია. მამაჩემის და ამ სოფელში გათხოვდა, მასთან სტუმრობისას ვნახე ტბა და ისე მომეწონა, რომ ეს მიწა ვიყიდე, სასტუმროს ასაშენებლად.შენთვის არ უთქვამს?...-გაიკვირვა გიორგიმ და დაბნეულობის ნიშნად წარბები მაღლა აზიდა.
-ელისაბედს ვკითხე ერთხელ, საიდან იცნობდა თქვენს ოჯახს, მაგრამ პასუხს სანამ გამცემდა...-კიდევ ერთხელ ამოტივტივდა ჯანაშიების გვარი მის გონებაში...-მოკლედ, პასუხს ვერ მოვუსმინე....
-ეგ არაფერი...-გაიღიმა გიორგიმ და ტბისკენ შებრუნდა.კარგა ხანს იდგა ასე, ჰორიზონს მიღმა მოცქირალი.ბერაია მიხვდა რომ დუმილი კარგა ხანს გასტანდა, ამიტომ თავადვე დაარღვია.
-არ გინდათ შიდა სამუშაოებიც დაათვალიეროთ?...-უხერხულობა არ ტოვებდა.
-ხოო...-მზერა მისკენ მომართა და ნელა მობრუნდა...-ახლა საქმეს მივუბრუნდეთ.სიმართლე გითხრა ჯერ ჩამოსვლას არ ვგეგმავდი, თუმცა ცოლ-შვილი ბათუმში უნდა წამეყვანა დასავენებლად და ელისაბედიც წამოვიყვანეთ. რადგან ასე აეწყო, გადადება აღარ მოვისურვე.....
-ცოლ-შვილი?...-რაღაცამ მწარედ გაჰკრა გულში და მოუთმენლობამ წამოაძახებინა...
-ხო, ჩემი პატარა ბიჭი სექტემბრიდან შედის სკოლაში, მაგრამ დედამისმა გადაწყვიტა რომ საზაფხულო სკოლაში მიეყვანა, სადაც მისი მომავალი კლასელებიც არიან. ახლა გეგმები შეცვალა და ბათუმში მოინდომა წასვლა. მეც მორჩილად ვუქნევ თავს და ვეუბნები: "კიბატონო"-ს, გაითვალისწინე, გამოგადგება...-ჯანაშია მიედ-მოედებოდა, თითქოს სათქმელს გაურბოდა, ეჭვიანად ათვალიერებდა ბერაია და გაანალიზა რომ ის პატარა ბიჭი და ახალგაზრდა ქალი, ჯანაშიების სამზარეულოში, გიორგის ცოლ-შვილი იყო.
-ძალიან კარგია, რომ მოახერხეთ ჩამოსვლა...-მოვალეობის მოხდის მიზნით წარმოთქვა.
-კარგი, თავს გაწყენ და საქმეს მოგაცდინე, ამიტომ პირდაპირ გეტყვი...-ნერვიულად აათამაშა თითები და ყოყმანი დაეტყო მის ქცევას...-ჩემი პირობა უცვლელად დარჩა, მინდა რომ დარჩენილი წილიც შეისყიდო...-თითქოს გულზე მოეშვაო ამ სიტყვების წარმოთქმისას. დემეტრე ერთ ადგილზე გაშეშდა და აზრების თავმოყრა დაიწყო.
-გინდათ რომ წილი შევისყიდო?!...-უფრო თავისთვის ამოილაპარაკა ვიდრე მის წინ მდგომის გასაგონად...-თქვენი შვილი თანახმაა?...-ინტერესით დააკვირდა და პასუხის მოლოდინში გაინაბა.
-ანასტასია ჩემთან ჯინიანობის დიდოსტატია და აქ ჩამოსვლიდან ორი დღის შემდეგ, ისე გაიქცა ბერლინში, რომ წილის გადაფორმებაც არ მოუნდომებია...-თვალებში არ უყურებდა, ხმადაბლა საუბრობდა და გაბზარული ტონი მის სიტყვებს სევდიან ეფექტს აძლევდა. ფაქტი იყო, რომ გიორგი ჯანაშია ძალიან დარდობდა.წუთით შეისვენა და თითქოს ძალები მოიკრიბაო, უფრო რიხიანად გააგრძელა...-ამიტომ წილი ისევ ჩემს სახელზეა და მე არ მინდა ამ სასტუმროსთან რამე მაკავშირებდეს.თუ რამე შეიცვალა და შესყიდვა აღარ გინდა, უფლება მომეცი ახალი მეწილე გიპოვო.
-არა, შესყიდვა მინდა! უბრალოდ დარწმუნებული უნდა ვიყო რომ თქვენს შვილს...
-ჩემი შვილი აქ აღარ არის...-იყვირა უეცრად და მის ხმაში სასოწარკვეთამ დასამალი ადგილი ვეღარ იპოვა.როცა მიხვდა საკუთარ ემოციას ამჟღავნებდა,ამოიხვნეშა და ხმადაბლა გააგრძელა...-არაფერი აინტერესებს და მისგან თანხმობის მიღებას ნუ ჩააცივდები ძალიან გთხოვ...-მისი გამომეტყველება აბნევდა ბერაიას, ეჭვი ღრღნიდა, რომ რაღაც ისე არ იყო.თუმცა ის ფაქტი, რომ ანასტასია ჯანაშია გაიქცა, ფაქტად რჩებოდა და ყველა ეჭვს ფანტავდა.
-კარგი.რადგან ასეა, მე თანახმა ვარ სრული მფლობელი გავხდე...-ხმაში ყოყმანი დაეტყო,სახე დამანჭულმა სასტუმროსკენ მიიხედა,თითქოს თვალის არიდებას ცდილობსო.
-შეთანხმების პირობებს არ ვცვლი, როგორც თავდაპირველი მოლაპარაკებისას დავთქვით, იმავე ფასს ვითხოვ, უბრალოდ ეს ხარჯები გავანულოთ.შენთვითონაც ხვდები რომ მე სარგებელი ნამდვილად არ მიმიღია გაყიდვის პროცესის შენელებით.
-ეგ გასაგებია და პრობლემა არ მაქვს, ჩავთვალოთ რომ იმ დღეს მთლიანი სასტუმრო მომყიდეთ და ნახევარ თანხას ახლა გიხდით...-უნდოდა სწრაფად მოშორებოდა, ეს საუბარი დაესრულებინა და ჯანაშიების ოჯახთან საერთო აღარაფერი დარჩენოდა.
-ძალიან კარგი, როცა თბილისში ჩამოხვალ, ჩემთან მოდი ოფისში და ოფიციალურად გავაფორმოთ ხელშეკრულება...-მდუმარედ დაუქნია თავი წინ მდგომმა...-რადგან ასეა, მე წავალ, ჩემები ელისაბედთან დავტოვე და მასთან უნდა გავიარო.აბა წარმატებები და შეხვედრამდე.
ხელის ჩამორთმევა გაცვალეს და ბერაიამ საჭიროდ არ მიიჩნია უკან გაჰყოლოდა. ტბასთან დარჩენილმა ჰორიზონტს მიღმა ყურება დაიწყო და კიდევ ერთხელ დაფიქრდა მიღებული გადაწყვეტილების სისწორეზე.სხვა გზა არ ჰქონდა, თუ თვითონ არ იყიდდა დარჩენილ წილს, გიორგი ჯანაშია სხვას მოელაპარაკებოდა და მაინც გაასხვისებდა.
მუშებთან დაბრუნებული ლაპარაკში გაერთო და ეცადა ფიქრებისგან თავი დაეღწია. ხარაჩოდან ჩამოსულმა ბაჩომ, ლუკასთან და ნიკოლოზთან ერთად გამოჰკითხა ჯანაშიას სტუმრობის დეტალები.ახლა უკვე ოთხივე შეფიქრიანებული აკვირდებოდა სიტუაციას და ხვდებოდნენ რომ სადღაც,რაღაც ლოგიკას არ ექვემდებარებოდა, კვანძის პოვნა კი ვერცერთმა შეძლო.გზისკენ მიბრუნებულმა ბერაიამ მომავალი ქალი შენიშნა და როცა უფრო მოუახლოვდა ეზოს, მაშინვე შეიცნო ელისაბედის ფიგურა.ეგონა ჩვენკენ წამოვაო და ღიმილით გახედა, თუმცა მან თვალი აარიდა და სახეწაშლილი შევიდა შენობაში. გაკვირვებული ბერაია სამეულს გამოეყო და კვალდაკვალ მიჰყვა.მესამე სართულზე ასულმა გეზი მარცხენა კიდისკენ აიღო, კიბის რამდენიმე საფეხური აიარა და შეღებულ კარში შეიჭყიტა. თვალებგაფართოებული დააკვირდა როგორ ხსნიდა კარადადიან კაბებს და ლოგინზე კეცავდა. ხმის ამოღება უნდოდა მაგრამ რაღაცამ შეაკავა, სანამ კიდევ ერთ სარაფანმომარჯვებული ქალის მზერა არ შეეჩეხა და ბერაიამ კვიციანის აწითლებული თვალებიდან მომავალი ცრემლები არ დაინახა.
-ელიკო ტირიხარ?...-ადგილს გველნაკბენივით მოსწყდა და მისი სახისკენ ხელისგულებით გაიწია, ქალმა უხეშად მოიშორა და ხელის მტევნით სახე შეიმშრალა.გახევებულმა დემეტრემ ძლივს ამოილაპარაკა...-ვერ ვხვდები, რა მოხდა...
-გული გწყდება მათ გადაყრას რომ ვერ მოახერხებ?...-გაგულისებულმა მიაყარა და ისევ კარადას მიუბრუნდა...-ამ ოთახს ვერა, მაგრამ ამ კაბებს მაინც შევუნახავ!
-ვის? ანასტასიას?...-გახსენებამ ისევ ბრაზი მოჰგვარა.
-ბოდიში, რომ მისი მოგონებების ბოლომდე მიწასთან გასწორების საშუალებას არ გაძლევთ...-ცდილობდა სლუკუნი დაემალა, თუმცა არ გამოუვიდა.
-რომ ნდომოდა მოვიდოდა და თვითონ წაიღებდა. მაგრამ ამისდამიუხედავად გადაყრის უფლებას არავის მივცემდი, აუცილებლად გეტყოდი!...-უკვე თვითონაც გულდაწყვეტილს, ბოღმა ახრჩობდა.
-ადამიანებს უკეთესი ცხოვრება უნდათ, მესმის! ამისთვის, რომ არაფერზე დაიხევენ უკან ეს ჩემი თვალით ვნახე.მაგრამ იცოდე რომ სხვის უბედურებაზე, სხვისი ცხოვრების, მოგონებების განადგურების ხარჯზე მიღებული უკეთესი ცხოვრება, მარადიული სატანჯველია. თქვენ კი, შენც და გიორგისაც, ამისთვის როდისმე პასუხი მოგეთხოვებათ...-დარიგებასავით კი ჟღერდა, მაგრამ გაუგებარი აზრი იდო.
-მე არავის ნანგრევებზე არ ვცდილობ მომავლის აწყობას...-კომოდს მიყუდებულმა მშვიდად ამოთქვა.
-აბა, მე შევუთანხმდი გიორგის დარჩენილი წილის შესყიდვაზე? კარგი ადამიანი მეგონე, ჩემი ნენეს გვერდით რომ დაგინახე, მეგონა სუფთა გული გქონდა, ოჯახში შვილივით მიგიღეთ, ყოველ ღამე ჩემი ქმარი და მე იმაზე ნერვიულობაში ვიძინებდით, რომ დემეტრე ბევრს მუშაობს, ჩვენი ანასტასიას მაგივრადაც უძღვება საქმეს და ერთხელაც არ დაუწუწუნიათქო.მეგონა ამას გულწრფელად ცდილობდი, შენ კი ხარბი აღმოჩნდი!ალბათ იფიქრე, სადაც ორის საქმეს ვაკეთებ, იქ სხვამ სარგებელი რატომ უნდა ნახოსო და პირველივე შესაძლებლობა გამოიყენე.
საერთოდ ვერ ხვდებოდა ბრალს რაში სდებდნენ, იმაში რომ სასტუმროს წილი სხვამ არ შეისყიდა? რა უნდა ექნა, რომ მისი საქციელი კვიციანებს სწორად მოჩვენებოდათ? კითხვაც არ დასცალდა, ქალმა ხელი მოხვია დაკეცილ კაბებს და სასწრაფოდ მოშორდა იქაურობას. ბერაიამ ჯერ ყოყმანით გადადგა ნაბიჯი, იფიქრა გავეკიდებიო, მერე გაჩერდა, ჯობს ცოტა დამშვიდდეს რომ ავახსნევინო, ასე ძალიან რომელმა ფაქტმა შეაზიზღა ჩემი თავიო.საწოლზე ჩამოჯდა და ოთახს თვალი მიმოავლო, ვერაფრით მიხვდა ეს ოთახი ასეთი მნიშვნელოვანი რატომ იყო.კედლის სიგრძეზე გაჭიმული კომოდისკენ გაიხედა, მისი კიდის ღია სივრცეში წიგნები ეწყო,შუაში უჯრები ჰქონდა.თავზე დალაგებულ გრამაფონს და ფირფიტებს თვალი აარიდა, უჯრები გამოაღო, მაგრამ ხელში სიცარიელე შერჩა, რამდენიმე წამით ჩაფიქრებული უყურებდა იატაკს, მერე გონებაში აზრმა იმწიფა და წიგნების გადმოლაგებას შეუდგა. სათითაოდ ააფრაიალა ფურცლები, ის იყო იმედი გადაეწურა, რომ უკანასკნელი წიგნიდან პატარა სურათი იატაკზე დავარდა და სასწრაფოდ წაავლო ხელი.ფოტოზე ახალგაზრდა ქალი იყო გამოსახული ბავშვთან ერთად, ეს ვისი ფოტოც არ უნდა ყოფილიყო, აშკარად აქ ცხოვრობდა. ტბის ფონზე გამოსახულ ქალს კარგად დააკვირდა და ნაკვთები ეცნო, თითქოს ბავშვსაც ნაცნობი სახე ჰქონდა,სადღაც უნდა ენახა.ამოიხვნეშა, უძლურად ჩამოყარა მხრები, თავი გააქნია, ფოტოსურათი წიგნში დააბრუნა და ლაგებას შეუდგა.როცა დაასრულა, წელში გაიმართა და ნელი ნაბიჯით გამოვიდა ოთახიდან.
თხუთმეტი წუთი შუადღის მზეზე, კვიციანებისკენ მიმავალ გზაში გაატარა. გასეირნებამ გონებაზე იმოქმედა და ნერვები მწყობრში ჩაუდგა.სახლის ზღურბლს, რომ გადააბიჯა მისაღებს თვალი მოავლო და სამზარეულოსკენ წავიდა.ჩარჩოს მიყრდნობილი დააკვირდა მაგიდასთან ჩამომჯდარ ქალს, რომლის სახეც ახლა დამშვიდებულიყო და კაბის კემსვით გართულმა ვერც კი გაიგო ბიჭის მოსვლა.
-ელისაბედ ბიჭები რომ დაბრუნდებიან ნივთებს ჩავალაგებთ და სასტუმროში გადავალთ...-ხელებგადაჯვარედინებულმა უემოციოდ ამოთქვა, უბრალოდ ფაქტი ახსნა.
-ის ყველაფერი ამ მიზნით არ მითქვამს...-ქალს მისთვის არ შეუხედავს, თუმცა მშვიდი ტონით წარმოთქვა...-ჩემი ოჯახი სტუმრებს მასპინძლობას არ ამადლის და მითუმეტეს სახლიდან არ უშვებს.
-ვიცი მაგრამ სტუმართმოყვარეობასაც აქვს საზღვარი და როცა სტუმარი თავისდაუნებურად იმედებს გიცრუებს, უნდა მიხვდეს რომ აბარგების დროა.
-შენ ის მითხარი, რატომ გამიცრუე იმედები?...-კვიციანის ქალმა მავედრებლად ახედა და სკამისკენ მიუთითა დაჯექიო.
-ვერ ვხვდები, დაიჯერებ? ვერ ვხვდები იმედები ჩემი რომელი ქმედებით გაგიცრუე.გიორგი ჯანაშია მოვიდა დღეს და მითხრა რომ ან მე ვიყიდდი წილს ან სხვა მსურველს იპოვნიდა.რა შეიცვალა იმით, რომ მე შევიძინე? გერჩივნა უცხოს ეყიდა ? თუ ასეა...
-მისმინე დემეტრე..... ჯერ კიდევ მგონია რომ გულის სიღრმეში კარგი ადამიანი ხარ და ახალგაზრდული სისხლის ბრალია შენი სურვილის დაკმაყოფილებისთვის ასეთი გზის არჩევა...მაგრამ ნუთუ ანასტასიაში ვერაფერი დაინახე ისეთი, რაც სულ მცირედად დაგაფიქრებდა შენი საქციელის სისწორეზე? ჩემი ნენე ერთხელ უკვე გამოძვრა ასეთი სიტუაციიდან, მეორე ჯერზე კი მე არ მივცემ დანებების უფლებას, ძლიერი გოგოა, გადაიტანს. მაგრამ შენ როგორ შეხედავ თვალებში, როცა გაიგებს რომ მისი კუთვნილი თვალისდაუხამხამებლად მიითვისე...
-საიდან გამოძვრება? ბერლინიდან? თუ მართლა ასე ძალიან უყვარს ეს ადგილი, მაშინ ბერლინში გაქცევა რა საჭირო იყო? კომპრომისზე წავედი, მივხვდი რომ ამ ადგილას, მისთვის, რაღაც ძალიან განსაკუთრებული არსებობს და ბოლომდე დავუთმე.ის კი ადგა და ბერლინში გაიქცა...-ყელში უჭერდა უსამართლობის შეგრძნება. მთელი ცხოვრება ისე ზრდიდნენ, რომ სხვისთვის ძალით არაფერი წაერთმია. მამამისი ყოველთვის ეუბნებოდა, მხოლოდ ისეთ საქმეს მოკიდე ხელი, რომელიც სხვას ნამდვილად არ ეკუთვნისო. ისიც ამაყობდა, რომ დარიგებას მიჰყვებოდა და შურის თუ სიხარბის გამო არასდროს არავისთვის არაფერი წაურთმევია.
-რა ბერლინი, რის ბერლინი, ეს სისულელეები საიდან მოგაქვს?...-გონებაარეულმა ქალმა უეცრად წამოიძახა...-საავადმყოფო ბერლინად, როდის მერე გადაკეთდა?
-მოიცა, მოიცა რა საავადმყოფო? რაზე ლაპარაკობ? სანამ წამოვიდოდით, გიორგის ნათქვამის მიუხედავად მაინც გავუარეთ ანასტასიას სახლში და მამამისმა მითხრა რომ ბერლინში წავიდა.დღესაც, შემოთავაზებას იმიტომ დავთანხმდი, რომ მითხრა ჩემი შვილი ბერლინშია და საერთოდ არ აინტერესებს სასტუმროს წილიო...-გონებაში ყველაფერი ერთად დახტოდა.
-ანუ შენ გიორგიმ მოგატყუა...-ჩურჩულით ამოიხრიალა ქალმა და დემეტრე მიხვდა, რომ მას კი არა, საკუთარ თავს ელაპარაკებოდა.
-ელიკო მე შემომხედე!...-ხელისგულით მიეფერა სახეზე, რომ მისკენ მოეხედა თავჩაქინდრულს...- საავადმყოფო, რომ ახსენე, რას გულისხმობდი?
-არაფერს! უბრალოდ წამომცდა...-კაბებს ხელი უშვა და ფეხზე წამოხტა, მისი მზერისთვის თვალი რომ აეცილებინა.
-არა! შემთხვევით არ გითქვამს!...-მტკიცედ განაცხადა მის გვერდით ასვეტილმა...-ვიცი წამლებს რატომაც სვამს, გვიან მაგრამ მაინც მივხვდი...-უნდა მიეხვედრებინა რომ დამალვას აზრი არ ჰქონდა.ქალმა შეცბუნებით მიხედა, ჯერ ყურადღებით შეათვალიერა, მერე სამზარეულოს ზედაპირიდან მოშორებული ხელები უღონოდ ჩამოყარა და ჩურჩული დაიწყო.
-დილის ექვს საათზე გიორგიმ დამირეკა და მითხრა რომ ღებინების გამო, სააბაზანოში, გული წაუვიდა. საავადმყოფოში გადაყვანილმა ჩემი სახელი იკითხა და ამიტომ წავედი.რომ ჩავედი,იმ დღეს გამოწერეს...აი ამიტომ წავედი მათთან.
-და ახლა სადაა?...-მოუთმენლობა მთელ სხეულში უჩქარებდა სისხლს.
-სახლში...
-ანუ მე რომ მივედი მათთან, მთელი ის დრო სახლში იყო, ესმოდა და ასე უტიფრად მატყუებდნენ?...-უსამართლობის შეგრძნებამ გაგიჟებამდე მიიყვანა, სამზარეულოდან გამოვარდილმა კიბეებზე აირბინა და უკან ელისაბედი მიჰყვა.
ბერაიამ კარადიდან ტანსაცმელი და პირსახოცი გამოიღო, გვერდი აარიდა ქალის ბუტბუტს და ქვედა სართულის სააბაზანოში შესულმა მიჯახუნებული კარი ჩაკეტა. მობილურ მომარჯვებულმა ბაჩოს დაურეკა და სასტუმროსთან დატოვებული,თავისი მანქანით მოსვლა თხოვა
ცივმა შხაპმა სისხლის მოძრაობის სიჩქარე შეანელა, თავი აღარ უფეთქავდა და ნერვიული ხელის კანკალიც შეწყდა.ასე მოტყუებულად ჯერ თავი არასდროს უგრძვნია.ორივე მამა-შვილმა იხტუნავა მის მოთმინებაზე და არ აპირებდა ეს შეერჩინა.ერთი თვალებში უყურებდა და ურცხვად ატყუებდა, მეორე კი ალბათ ჩუმად ისმენდა საუბარს და სინდისის ქენჯნის გარეშე იმალებოდა კარის უკან.ახალ შარვალსა და პერანგში გამოწყობილმა გაიარა მისაღების სივრცე, ეზოში გასული ელისაბედი ბიჭებს ელაპარაკებოდა და მისი დანახვისთანავე დაიწყო ბუტბუტი. გასაღები მომეციო, ბაჩოს უღრიალა და ყური არ უთხოვებია ქალისთვის. მანქანის საჭესთან მოთავსებულს, ფანჯარასთან ატუზულმა კვიციანმა ჩურჩულით უთხრა.
-დემეტრე შენ ყველაფერი არ იცი...ძალიან გთხოვ დამშვიდდი და ისე წადი.
--რაც საჭირო იყო გავიგე...მე ვაჩვენებ მამა-შვილს როგორ უნდა მოტყუება და იმ ქალბატონსაც გაკვეთილს ჩავუტარებ, რომ მეორედ თუ საქმეს ხელს მოკიდებს, ბოლომდე მიიყვანოს!
მანქანის გასაღები გადაატრიალა და ადგილს სინათლის სისწრაფით მოწყდა.


VI
"ასი სამყარო და პარალელური რეალობები"
კარზე გაბმუხლად აბრახუნებდნენ, გამეტებით და მოუთმენლად.ზღურბლთან ასვეტილი ლალი შიშისგან აკანკალებულ თითებს ერთმანეთში ხლართავდა და ვერ გადაეწყვიტა გაეღო თუ არა.საპირისპირო მხრიდან მამაკაცის ხმა მოისმა,რომელიც ყვიროდა სასწრაფოდ გამიღეთ,თორემ შემოვამტვრევო.სანამ მეზობლების ყურამდე მივიდოდა და თავიანთ დიდ ცხვირებს სახლებიდან გამოჰყობდნენ ცნობისმოყვარეობის დასაკმაყოფილებლად, მანამ დასწვდა სახელურს და ფრთხილად გამოაღო. ბერაიას მაღალი, ერთიანად დაძაბული სხეული კარს მიაწვა და შიგნით შემოვარდა."სად არის?"- ბრაზისგან გაგიჟებული ხმით იკითხა და გაანალიზა რომ ქალი პასუხს არ გასცემდა. ჰოლისკენ წასული ყველა კარს ეცა,თითოეულის მიღმა შეიხედა თუმცა იქ ინტერესის ობიექტი ვერ ნახა. ის იყო ბოლოჯერ შეაღო, რომ თვალებში მბჟუტავი სინათლე შემოეფეთა,რომელიც გადაწეული ფარდებიდან იღვრებოდა სივრცეში.გაგულისებულმა ნაბიჯი გადადგა და ადგილზე გახევდა, გაახსენდა როგორ აწყობდა სიტყვებს გზაში, თითქოს ყველაფერი გათვალა, რასაც მატყუარა ქალბატონს პირში მიახლიდა.თუმცა ახლა ყველაფერი სადღაც გაქრა, ყველაფერმა მოძრაობა შეწყვიტა და დემეტრე ბერაია ამ უხილავი ძალით ადგილს მიაჯაჭვა.ის იქ იყო, საწოლზე მინაბულს გაკვირვებისგან თვალები გაფართოებოდა, ცალი მკლავი გაეშალა და გრძივად გაჭიმული მილი მიერთებოდა. საწოლის გვერდით წვეთოვანის სისტემა მოედგა და გაუნძრევლად აკვირდებოდა საძინებელში შემოჭრილს.
-შენ აქ რას აკეთებ?...-მშვიდად იკითხა, როცა მიხვდა შემოსწრებულს განცვიფრება, ხმას კარგა ხანს არ ამოაღებინებსო.
-შენ თვითონ რას აკეთებ?...-გუგებში კითხვის ნიშნები დაუხტოდა და თავით წვეთოვანისკენ ანიშნა.
-რა იყო, ოჯახში ცივ ნიავს არ გაკარებდნენ და გაციების გამო გადასხმაზე არასდროს ყოფილხარ?...-ხმა მისუსტებული ჰქონდა,მაგრამ სიტყვა-პასუხი ისევ არ ეშლებოდა.
-აჰა, შენ გაციებული ხარ?...-თუ იგესლება, ესეიგი, არც ისე ცუდადააო დაასკვნა ბერაიამ. ანასტასიამ შეკითხვაზე თავი მიაბრუნა და საპირისპირო მხარეს გაუშტერა მზერა...
-დამშვიდდით ძალიან გთხოვთ. რა პრობლემაც არ უნდა გქონდეთ, საუბრით ყველაფერს მოაგვარებთ...-დედაშვილურად შეეხვეწა ლალი,როცა ანასტასიას დააკვირდა.
-ძალიან მშვიდად ვარ!.... უფრო მეტი სიმშვიდე კაცობრიობის ისტორიას არ ახსოვს!...-დაიყვირა ჯანაშიას შემყურემ და ხელები გაასავსავა.
-რა გაღრიალებს? შენ მე ლიზა ხომ არ გგონივარ? ტონს დაუწიე თორემ...-გაწიწმატებული მობრუნდა მისკენ და ერთიანად აფოფრილმა წამოიწია,ისე რომ გაშეშებული მკლავი არ გაუნძრევია.თვალებში ცეცხლი ჰქონდა ჯანაშიას.
-კიდევ აქეთ არის დიდ გულზე! ღმერთო გამძლეობა მომეცი...-აღშფოთებით და საკუთარი თავის დაცინვით გადახედა ლალის, თითქოს ეკითხებოდა, გჯერა რასაც ისმენო?
-ღმერთს ნუ აწუხებ შენი წუწუნით...რა გინდა? ხელმოწერა გჭირდება?...-დამცინავად ათვალიერებდა და ფაქტი იყო, რომ მწყობრიდან სურდა მისი გამოყვანა.
-ზუსტად ისეა,როგორც ვივარაუდე.ესეიგი იმხელა გამბედაობაც არ გეყო, რომ შენი ცირკების მერე მოსულიყავი და გეთქვა, დემეტრე მართალი იყავი, მამიკოსთან მეამბოხის როლის თამაში მალევე მომბეზრდაო და ამის აღიარების მაგივრად ოთახის კართან ყურმიდებული ისმენდი როგორ უტიფრად მატყუებდით მთელი ოჯახი...-მკლავებ გადაჯვარედინებული იდგა, თითქოს მოუთმენლობისგან,თუმცა სინამდვილეში იმედგაცრუებული საუბრობდა და თვალს არიდებდა.
-ნეტავი შენ რაა....რა შენი საქმეა? ლალიკო პოლიციაში დარეკე და უთხარი,რომ დემეტრე ბერაია სახლში შემოგვეჭრა და ახლა ვაპირებ რომ თავში ბლაგვი საგანი ვთხლიშო...მიდი, დარეკე!...
-შემომაკვდება...-სრული სერიოზულობით მიუბრუნდა ლალის და გადაჯვარედინებული მკლავები ჰაერში გაშალა...-ადექი, კვიციანებთან წამოხვალ და აუხსნი რომ შენთვითონ გადაწყვიტე სასტუმროს წილის გაყიდვა და მე არაფერს გართმევ!...-ამჯერად შეუვალი იყო.
-შენს სახელზე ლოცვებიც რომ წავიკითხო, არ გინდა?...-ნამდვილად აღიზიანებდა.
ბერაიას მოთმინების ფიალა დაიცალა,იქ ერთი წვეთიც აღარ დარჩა. ჯერ კარადას ეცა და შიგნით დაიწყო ფოთიალი, საკიდების ქვემოთ ჩემოდანს წააწყდა და იატაკზე გადმოდებულს ელვა შეუხსნა, მერე ლალისკენ მიბრუნდა მოსთხოვა,რასაც საჭიროდ ჩათვლიდა, ჩაელაგებინა.მისდა გასაკვირად ბევრი ალიაქოთი არ დასჭირვებია, ქალმა მაშინვე უხმოდ, სახეზე უცნაურ გამომეტყველება აკრულმა, დაიწყო ტანსაცმელების ჩაწყობა.ბერაიამ რამდენიმე ფეხსაცმელს,მათ შორის ბალეტკებს,კედებს და ერთ მაღალყელიან ბათინკებს ხელი დაავლო და ისიც გადმოაწოდა.მერე ანასტასიასკენ მობრუნებულმა ოთახში ექო დაატრიალა, აბაზანაში შედი და მოწესრიგდიო, თუმცა გაჯიუტებულმა გოგონამ დამცინავად აქცია ზურგი და რამდენადაც მკლავი აძლევდა საშუალებას,იმდენად იცვალა გვერდი. დემეტრემ, კიბატონოო, ამოიბურდღუნა და ისევ ლალისკენ მიბრუნებულმა უთხრა აბაზანის ნივთებიც ჩაუწყვე და წამლები არ დაგავიწყდესო.ათ წუთიანი ფუსფუსის მერე ქალმა მორჩილად შეკრა საბარგო ჩანთის ელვა და თავზე ხელჩანთა დაადო,რომელშიც ანასტასიას საფულე,ლეპტოპი, ტელეფონი და სატენები ჩაუწყო.მერე კი, გაკვირვებით ხან ერთს გადახედავდა,ხან მეორეს. ქალმა იცოდა,რომ ბერაია მას კვიციანებთან წაიყვანდა,ამიტომაც განიზრახა დახმარება, მამამისისგან განსხვავებით შუახნის გადიას ღრმად სწამდა, რომ იმ ადგილთან სიახლოვე მის გოგონას სიცოცხლის სურვილს უბრუნებდა.დემეტრე, როცა მიხვდა ყველაფერი მზად არისო, მხრებში გასწორდა და კიდევ ერთხელ მოუწოდა საწოლზე წამოკოტრიალებულს სააბაზანოში შესულიყო მოსაწესრიგებლად,თუმცა არც კი შერხეულა ამ მოწოდების ადრესატი.
-კიბატონო, რადგან ასეა შენს თავს დააბრალე!...-მისკენ მტკიცე ნაბიჯებით წასულმა, კომოდზე დადებული ბამბა სპირტში დაასველა, ფრთხილად მოაცალა გადასხმის ნემსი და სანამ ჯანაშია ყვიროდა თავი დამანებეო, ნანემსარი დაუზილა,მერე კომოდზე მიაგდო და ხელ-ფეხ აფართხალებული ქალბატონი მკლავებში მოიქცია...-ნუ ფართხალებ! დამივარდები და შენს ხელთავიდან აწყობას საქართველოს ბიუჯეტიც არ ეყოფა...-ანასტასია ყვიროდა და რაღაც მომენტში მოხუცი დედაბერივით მიაწყევლა, ბერაიამ გაკვირვებით შეხედა, თუმცა ჰოლისკენ მიმავალს სიარული არ შეუწყვიტავს...-ლალიკო ჩემოდნები და ჩანთა წამოიღე და უკან გამოგვყევი.
-იცი, რომ ეს თავისუფლების უკანონო აღკვეთაა?...-ნიშნისმოგებით ამოილაპარაკა და ლიფტის სივრცეში მოქცეულმა მუქარა გააჟღერა...-პროექტები კი გიყვარს და იმედია, გავხეხოთ ციხის კედლების, პროექტიც მოგეწონება...-იგესლებოდა, თუმცა ვერ ხვდებოდა რომ ბერაია ყურსაც არ ათხოვებდა მის ამ უბადრუკ გაბრძოლებებს.
მანქანის წინა სავარძელზე რომ მოათავსეს ყვირილი მორთო,მაგრამ ბერაიამ თვალები დაუბრიალა და სანამ ღვედს უკრავდა გაბოროტებულმა უჩურჩულა ხმა ჩაიწყვიტე და მშვიდად იჯექიო.ლალი რომელიც მის ფანჯარასთან ჩამოდგა, სანამ დემეტრე ჩემოდანს საბარგულში დებდა, თბილად უღიმოდა და ყურადღებას არ აქცევდა გოგონას თხოვნას აქედან გადმომიყვანეო.შუახნის ქალს ღრმად სწამდა,რომ ხანდახან სწორი საქციელი მაინდამაინც სასიამოვნო საყურებელი არაა შორიდან, თუმცა, თუკი თავისი აღსაზრდელის გადარჩენა სურდა,ის გიორგის თვალისგან უნდა მოეშორებინა და იმ ადგილისკენ გაეშვა სადაც ბავშვობის ტკბილი მოგონებები და კვიციანების ოჯახური კერა ეგულებოდა.ბერაიამ მოწყვეტით გადაუხადა დახმარებისთვის მადლობა და ურჩია არ ენერვიულა, როგორც კი ჩავიყვან დაგირეკავთო.საჭესთან მოკალათებულმა ძრავა ჩართო და კოპებშეყრილს ანასტასიასკენ აღარ გაუხედავს.
უკვე ავტობანზე იყვნენ, როცა ჯანაშიას მდუმარე ფიგურისკენ მზერა გააპარა და უცნაურობა მაშინვე შეატყო.თვალები ეხუჭებოდა მაგრამ ღრმად სუნთქავდა, აშკარად ეტყობოდა რომ ეს ძილის ეფექტი არ იყო.მარჯვენა ხელისგულით ოდნავ შეეხო მხარზე და ჰკითხა ხომ კარგად ხარო, პასუხად მიკნავლებულმა ხმამ ამოიხრიალა თავბრუ მეხვევაო.გულმა გამალებით დაიწყო ფეთქვა და სანამ მანქანას გააჩერებდა, მანამ ეგონა მიკრო ინფარქტი უკვე გადავიტანეო.მისკენ შებრუნდა და ერთიანად გაფითრებულს რომ მოავლო მზერა, წყლის ბოთლს დაუწყო ძებნა, ფანჯრები ჩამოსწია და მუჭში წყალი მოიქცია, დანამული ხელისგულები სახეზე მოუსვა და საფეთქლები ფრთხილად დაუზილა.ფერზე მოსულმა ჯანაშიამ წყლის ბოთლი მოიყუდა და წყურვილმოკლულმა ამოიჩურჩულა.
-წნევა დამივარდებოდა...-თავით სავარძელს მიეყრდნო და მერე სარკაზმი მოიშველია...-ისე, მაშინ კი ვიხუმრე,მაგრამ მართლა დოქტორის ხარისხი ხომ არ გაქვს სამედიცინოში? ამიტომ ატარებ ცდებს ჩემს ნერვულ სისტემაზე?
-სოფელში გამოთქმა მასწავლეს, ენა რომ არ გქონდეს ყვავი წაგიღებდაო, გაკვდება ხასიათზე...-იმავე ინტონაციით დაუბრუნა პასუხი და თვითონაც შვებით ამოსუნთქულმა მიაბრუნა თავი გზისკენ...-სადმე გაჩერდეთ და ყავა დავლიოთ, შენ წნევა აგიწევს, მე საჭესთან არ ჩამომეძინება...-ისე, სასხვათაშორისოდ თქვა და მანქანის ძრავა აამუშავა.
პირველივე შემხვედრ, პატარა ყავის ჯიხურთან შეაჩერა ავტომობილი და შეკვეთის შემდგომ, იქვე, პატარა მაგიდასთან ჩამოჯდა.ახლა, მარტო მყოფს,შეეძლო გაენალიზებინა ის , რამაც მისი ყურადღება ერთიანად მიიპყრო.როცა ანსტასიასკენ წავიდა და მისი ცისფერ სარაფანში გამოწყობილი მოფართხალე სხეული ხელებში მოიქცია,რაღაც უცნაურმა შეგრძნებამ შეძრა გონება.ჯანაშია მჩატე იყო, იმდენად მჩატე რომ, ლამის ვერც გრძნობდა ცოცხალი არსების მკლავებით ტარებას. მაგრამ ამავდროულად სიფრიფანა,მოკლე სარაფნის მიღმა ახალგაზრდა ქალის ათრთოლებული სხეული იმალებოდა. როცა ცდილობდა მისი სარაფნის ბოლოები თითებით დაეჭირა, რომ გოგონას სიშიშვლე არ გამოჩენილიყო, მის კანს მთელი ძალით ეხებოდა და დამცინავად აკვირდებოდა როგორ აყრიდა ეკალი ძალით მოფართხალეს.ბერაიას სურდა გაეგო,როდის მოხდა გარდატეხა მის ცხოვრებაში, იმ წამის გახსენებას ცდილობდა როცა ეს გოგონა მის პრობლემად აქცია და ახლაც, ვინ იცის, კვიციანებისთვის თუ საკუთარი თავისთვის რაღაცის დასამტკიცებლად, საკუთარი სახლიდან წამოიყვანა და მისი ნების საწინააღმდეგოდ მიჰყავდა.ვერ ხვდებოდა, იმ ორი სიტყვის უკან წაღების სანაცვლოდ კიდევ რამდენზე იყო წამსვლელი, მაშინ, როცა არაფერი იცოდა და არც უნდა სცოდნოდა,რადგან ანასტასია ჯანაშია მისი ცხოვრების ნაწილი არ იყო და არც გახდებოდა.
ცხელი ყავით ხელდამშვნებული დაბრუნდა.ყურადღება არ მიუქცევია გვერდით მჯდომის ბუტბუტისთვის,ისე მიაწოდა, თავისი- ჭიქის ჩასადებში მოათავსა და განიავებული გონებით გააგრძელა გზა.ნახევარი საათის შემდეგ მოხედა ჯანაშიას, რომელსაც თავისი ურჩობის გამო ფეხსაცმელებიც კი არ ჩაუცვამს და შიშველი ფეხები სავარძელზე აეწყო, მუხლებზე თავი ჰქონდა ჩამოდებული და გზას გაფაციცებული აკვირდებოდა. დემეტრემ იცოდა, რომ ახლა, სანამ მარტოები იყვნენ, საუკეთესო დრო იყო პასუხების მისაღებად იმ კითხვებზე,რომელთა გამოც გიჟივით გამოვარდა კვიციანების სახლიდან.
-კარგი, რადგან დაწყნარდი და სულ მცირე ხელ-ფეხს აღარ ისვრი, პასუხების გაცემის დროა...-შეამზადა მეორე მხარე დიალოგისთვის...- ბერლინზე ტყუილი ვისი აზრი იყო, შენი თუ მამაშენის?...-ანასტასიამ მობეზრებით დაჭყანა სახე და პასუხის ღირსადაც არ ჩათვალა...-არადა ღირსეული მეტოქე მეგონე. შენ კიდევ ორ სულელურ სიტყვას გადააყოლე მთელი შემართება და მიზნები.
-არ მინდა გული გაგიტეხო,მაგრამ ვისაც არ უნდა ეთქვა რომ დედამიწა შენს გარშემო ტრიალებს, მოგატყუა! მას საკუთარი ღერძი აქვს, ვწუხვარ...-ღვარძლიანად ამოისისინა და დამცინავად გადმოხედა.
-ანასტასია ნუ გავიწყდება, რომ გაბრაზებული მე ვარ...-გამაფრთხილებელი იყო მისი თვალების ბრიალი...-ადამიანურ ენაზე მითხარი რატომ თქვი უარი სასტუმროზე.
-უარი არ მითქვამს ! ...-წამოიყვირა უცებ...-მინდოდა ცოტა ხნით...არ ვიცი, უბრალოდ არ მინდოდა შენი იდიოტური გამომეტყველების დანახვა და...- გაახსენდა როგორ ეჯდა გიორგი თბილისში დაბრუნებიდან მეორე საღამოს თავთან და სულთამხუთავივით უმეორებდა, თუ სასტუმროს წილს ხელს მოკიდებ,მაშინ მოგიწევს საწოლიდან ადგე და იშრომოო. მას კი არ შეეძლო, საკუთარ გონებას და სხეულს ვერ იმორჩილებდა.არც სურდა, შინაგანი ხმა ეუბნებოდა რომ უაზრობა იყო იმედის გარეშე ჩაჭიდებოდა ცხოვრებას და მის გასაგრძელებლად ძალები მოეკრიბა. მხოლოდ დროს ითხოვდა, სულ მცირეს მაგრამ მისთვის სასკმარისს რომ წამომდგარიყო და საკუთარი სისუსტე ისევ შეენიღბა სხვებისგან. მერე კი დემეტრე ბერაია პირდაპირ სახლში მოადგა და მამამისმა ბერლინში გამგზავრება მოიგონა, რომ უპეებჩაშავებული,ღონემიხდილი მისი ქალიშვილი გარეშე თვალისგან დაემალა.გოგო უბრალოდ ამ ყველაფრის ცენტრში აღმოჩნდა და ნელ-ნელა მიხვდა რომ მამამისი თავისივე გამოგონილ ტყუილს ჩაეჭიდა და ისე გამოიყვანა,თითქოს ანასტასია აღარასდროს დაბრუნდებოდა.რა უნდა ექნა? საწოლიდან წამომხტარიყო და სამზარეულოში შევარდნილს გამოეცხადებინა მე აქ ვარ, ძველი ჩვევები დამიბრუნდა,სანახევროდ თითქმის მომერია კიდეცო და საკუთარი უძლურება წარსულში მომხდარი ამბის გამო რომ შიგნიდან სჭამდა, ბერაიას წინ გამოეჩინა?...-უბრალოდ ცოტა ხნით დასვენება მინდოდა.
-ცოტა ხნით? მამაშენმა წილის შესყიდვა დღეს შემომთავაზა, საინტერესოა შენი გაბარიტებით, ცოტა, რას მოაზრებს ? ...-დემეტრემ გაკვირვებით გადმოხედა.
-ვიცი...მისმინე, როცა მივხვდი რომ ბერლინის ამბავი იმის გამო მოიგონა, რომ შენთვის წილი უპრობლემოდ მოეყიდა, ვცადე გადარწმუნება, მაგრამ არ გამომივიდა...-უცხო ადამიანის წინ ვერც იმას იტყოდა, რომ მამამისმა მხოლოდ ერთი გზა დაუტოვა, თავის თავს მორეოდა და ყველაზე დიდი მტერი დაემარცხებინა. თვალწინ დაუდგა უსიამოვნო საუბრიდან რამდენიმე საათში,შუაღამეს, როგორ ფეხაკრეფით შევიდა სამზარეულოში, მოწნულ კალათაში ჩალაგებულ მაფინებს დასწვდა და უგემურად ჩაკბიჩა.გაახსენდა როგორ აუწყლიანდა თვალები, რამხელა ბრაზის გორგალი დაუტრიალდა სახეზე,როცა საკუთარ თავს ვერ მოერია. მერე გონება დაებინდა და ნელ-ნელა, ტკბილი ცომით გამოტენილ პირს ხელისგულით აწვებოდა და დაუღეჭავად ყლაპავდა.საკუთარ თავს კიდევ ერთხელ სჯიდა, წლების წინ გამოვლილ გზას ნაბიჯ-ნაბიჯ ისევ გადიოდა.დღეების მანძილზე გათიშულმა სხეულმა, რომელსაც გონება თავისებურად უსწორდებოდა, არ მიიღო წინ გადადგული ნაბიჯების სიმამაცე და ანასტასია ჯანაშიამ სააბაზანოს იატაკზე გონება დაკარგა მას შემდეგ რაც ორგანიზმა, ამდენხნიანი უგულებელყოფისთვის სამაგიერო გადაუხადა.
-ელისაბედმა მითხრა, რომ საავადმყოფოში მოხვდი...-ბერაიამ იცოდა, რომ ანასტასია მიხვდებოდა შეფარულ მინიშნებას.
-მისმინე, მე და შენ მეგობრები არ ვართ! ასე რომ შეეშვი ჩემ ცხოვრებაზე კითხვების დასმას და წინ იყურე...-გაგულისებულმა აღარ იცოდა როგორ გაეჩუმებინა არამკითხე მოამბე.
-ღმერთმა დამიფაროს. ამ სამყაროს გარდა ასი პარალელური სამყაროც რომ არსებობდეს, ჩემი და შენი ალტერნატიული რეალობებით, არც ერთ მათგანში არ ვიქნებოდით მეგობრები!
-ათასი იყოს, ასე უფრო მაწყობს...-სახემომანჭულმა გასცა საკადრისი პასუხი.
უკვე თორმეტი სრულდებოდა,როცა კვიციანების სახლს მიადგნენ.დემეტრეს დაძაბული თვალთახედვა მზად იყო ბალიშზე თავის მიდებისთანავე დახუჭულიყო და მეორე დილამდე თავი აღარ შეეწუხებინა მოვალეობის შესასრულებლად. მისაღებში ჯერ კიდევ ენთო შუქი და მანქანის ხმაზე ზურაბ კცივიანი შემოეგება ჩამოსულებს.ანასტასია მის დანახვაზე გაიბადრა და ფეხშიშველმა გაირბინა ეზოს ბალახებზე, რომ გაშლილ მხრებში ჩავარდნოდა მონატრებული ბიძის სითბოს. ზურაბმა ხელისგული თავზე მიადო და თმებზე მიეფერა, გაღიმებული გაუძღვა სახლისკენ, სადაც ელიკო და კიტა ელოდებოდნენ ბიჭებთან ერთად.ჯანაშიამ დემეტრესთან კინკლაობის დასრულების შემდეგ,მთელი გზა იმაზე ფიქრში გაატარა როგორ შეეხედა იმ სამეულისთვის თვალებში, ან რამე უხერხულს ხომ არ კითხავდნენ, იქნებ გაბრაზებულ გულზე შეერცხვინათ კიდეც?ფაქტი ის იყო, რომ სავარძლებში ჩამსხდრები წამოდგნენ და უხერხულად,თუმცა მაინც გაუღიმეს. ელიკომ მას შემდეგ რაც მოისიყვარულა, საყვედურებით აავსო, ფეხშიშველი რას დატანტალებო და ანასტასიამ კარისკენ მიიხედა დემეტრეს სახის დასანახად, რომ ნიშნისმოგებით წაეკბინა.კარებში ბერაიას მაღალი ფიგურა გამოჩნდა, რომელსაც ცალი ხელით ჩემოდანი მოჰქონდა, ხოლო მხარზე ჩანთა ეკიდა.ბაჩოს მის დანახვაზე გაეცინა და შესაძლებლობა ხელიდან არ გაუშვა.
-ვაა დემეეეე..... რა მაგარი ჩანთაა, დღეს იყიდე?...-მეგობრის წარბაწეული მიმიკისთვის ყურადღება არ მიუქცევია, ახლოს მისულმა მოჩვენებითი კმაყოფილებით შეათვალიერა, კარგი ვაჭარივით შეატრიალა ხელში და განაგრძო...-ჩემ სიცოცხლეს გაფიცებ, სად იყიდე?ტყავია?
-ახლა გამასწარი, თორე მე ვიცი ვისი ტყავისგანაც შევკერავ სულ ახალს, ამ წამს...-თვალები გადაატრიალა და შეუბღვირა.
-რა დღეში გაქვს ნერვები, ამ ახალგაზრდა კაცს...-ჩაფიქრებული გამომეტყველებით გააქნია თავი...-მაგარ ნევროპათალოგს ვიცნობ, ახლობლობაში ფასს დავაკლებინებ...-ისე უჩურჩულა, თითქოს მოპარული ნივთის იაფად შესაღებას ცდილობსო და ახარხარებულმა რამდენიმე ნაბიჯით უკან დაიწია,როცა მიხვდა რომ ბერაია ახლა ნამდვილად გამოიწევდა მისკენ.
-ვახშამს გაგიშლით, ვიცი რომ გზაში არაფერს შეჭამდით...-უცებ აფუსფუსდა ელისაბედი.
-არა, ძალიან დავიღალე და დაძინება მინდა...მშვიდობიან ღამეს გისურვებთ...-ამოთქვა, ჩანთა სავარძელზე მიდო და კარიდან გასული, კიბეებს აუყვა.
-ჩვენ გავყვებით ხო?...-უხერხულად შეიშმუშნა ნიკოლოზი...-ძილინებისა.
ანასტასიამ ჩაიზე უარი არ თქვა, კიტას მოტანილ მოსაცმელში გაეხვა და ქვედა სართულზე დარჩენილ კვიციანებს, რომლებიც მაგიდას შემოსხდომოდნენ და ყურადღებით უსმენდნენ, ყველაფერი მოუყვა, რაც ბერაიაზე მათ შეცვლილ წარმოდგენას ნელ-ნელა გააცამტვრებდა. მონოლოგის ბოლოს მათ უკვე იცოდნენ, ყველაფერი გაუგებრობა იყო და დემეტრეს არავისთვის არაფერი წაურთმევია.
იმავე სიტუაციის მსხვერპლი იყო თავად ბერაიაც, რომელიც ლოგინზე ტანსაცმლიანად მიწვა,ისე რომ არც აუშლია და გარშემო ბიჭები ეხვივნენ, რომლებსაც სიტუაციაში გარკვევა ვერ მოეხერხებინათ და ნახევრად მძინარე მეგობარს სთხოვდნენ ხუთი წუთით გაახილე თვალი, მოკლედ მოგვიყევი და მერე შეგეშვებითო. დარწმუნდა, რომ ასე დილამდე გაგრძელდებოდა და ღონემიხდილმა თავი ასწია, მანქანაში განხილული დეტალებით მათი ცნობისმოყვარეობა დააკმაყოფილა და ოთახიდან გაყარა.ბალიშზე თავის მიდება და სიზმრების სამყაროში ჩაძირვა ერთი აღმოჩნდა.დემეტრე ბერაიას გონებამ დაიძინა.



VII
"ცხოვრება არ გვსჯის,უბრალოდ ასეთია"
დილაანდრიან გაღვიძებული ზანტად წამოდგა და მიხვდა, ტანსაცმლიანს ეძინა.სხეული გამოძინებული იყო თუმცა ბეჭები მაინც სტკიოდა მანქანის ტარებისას გაჭიმულ მდგომარეობაში ჯდომის გამო.კარადიდან გამოღებული ახალი პირსახოცითა და ტანსაცმელებით დაეშვა კიბეებზე, არ უნდოდა ვინმე გაეღვიძებინა, თუმცა ბოლო საფეხურს ჩამოსცდა თუ არა, სახლის პირდაპირ ფანჩატურთან გაშლილ ვარდებთან ელისაბედი დალანდა, რომელიც ვენახის მაკრატლით ჭრიდა და ერთად აწყობდა ყვავილების თაიგულს.მისკენ წავიდა რომ მისალმებოდა, აინტერესებდა ანასტასიამ სიმართლე თუ უთხრა. ნაბიჯების ხმაზე ქალმა მოხედა და ინტერესით დააკვირდა.ბიჭს სიტყვები პირზე შეახმა,არ იცოდა საუბარი როგორ დაეწყო.კვიციანმა თბილად გაუღიმა და მხარზე ხელისგულით მიეფერა, დემეტრე ბერაია მიხვდა, რომ ყველაფერი გარკვეული იყო და ამ ჟესტით ბოდიშს უხდიდნენ ყველა იმ სიტყვისთვის, რაც გუშინ დაუმსახურებლად მოხვდა.
-ძალიან ადრე მოგსვლია გაღვიძება, მაგრამ კარგია,მშვიდად დავლევთ ერთად ყავას, სანამ დანარჩენები გაიღვიძებენ...-მშვიდად ამოილაპარაკა ქალმა და სახლისკენ გაუძღვა.
ბერაია სააბაზანოში შევიდა,რომ გუშინდელი დღის ნაკვალევი გაექრო. მოწესრიგებულმა ფრთხილად მიხურა სააბაზანოს კარი და მოპირდაპირეს დააკვირდა, იქ წესით ანასტასია ჯანაშიას უნდა სძინებოდა.მიაყურადა და ჭიქების ხმაზე მიხვდა რომ ელიკო ყავას ადუღებდა,მისთვის კი არ ეცალა.ფრთხილად შეაღო საძინებლის კარი და შიგნით შეიჭყიტა.ოთახი მომცრო ზომის იყო, მხოლოდ ერთი საწოლით და საშუალო ზომის ტუმბოთი, დიდი ფანჯრების რაფაზე ქოთნის ყვავილები ჩაემწკრივებინათ და დილის სიო სიფრიფანა ხორცისფერ ფარდას არხევდა. ანასტასია ლაჟვარდისფერ თეთრეულში იყო გახვეული,თავი ბალიშში ჰქონდა ჩარგული და სანახევროდ უჩანდა სახე, რომელზეც დამშვიდებული ნაკვთები უდარდელობას ასხივებდნენ.ჩუმად მოიხურა ოთახის კარი და სამზარეულოსკენ წავიდა.ელიკოს ყავის ჭიქები უკვე მაგიდაზე ეწყო და სანახევროდ გახუხული პური მოწნულ დაბალყელიან კალათში ჩაელაგებინა, გარშემო კი ვაშლის და მსხლის ჯემები შემოელაგებინა.ბერაია მაგიდას მიუჯდა და ფრთხილად მოსვა ჯერ კიდევ ცხელი,არომატული სითხე.
-გვიანობამდე ვლაპარაკობდით, სანამ არ ჩაეძინა...-საუბრის დაწყებას ცდილობდა ქალი...-ყველაფერი მითხრა და ბოდიში უნდა მოგიხადო გუნშინდელი სიტყვებისთვის.
-ეგ საჭირო არაა, შენს ადგილას, ალბათ, მეც იგივეს ვიფიქრებდი და ვიტყოდი...-გულწრფელი იყო,კვიციანებმა ამბის მხოლოდ ერთი მხარე იცოდნენ, რაც არც თუ ისე კარგად მეტყველებდა ახალგაზრდა ინვესტორზე.
-მთავარია რომ ახლა აქ არის და ყველაფრის შეცვლას ეცდება.
-სადაც გიორგი ჯანაშიამ ამხელა ტყუილი თქვა,რომ სასტუმროს არ გაკარებოდა, როგორ აპირებს მის გადმობირებას? მე არ ვიყიდი ამ წილს, მაგრამ როგორც თვითონ თქვა, სხვასაც იოლად მოძებნის...-ვერ ხვდებოდა დემეტრე და მართალიც იყო.ვისთვისაც არ უნდა მოგეყოლათ, ყველა იტყოდა რომ გიორგი ჯანაშიას აშკარად არ უნდოდა მის შვილს ამ ადგილთან რაიმე საერთო ჰქონოდა.თუ წილს გაყიდდა, ანასტასიას ისტორიაც წარსულს ჩაბარდებოდა.
-რადგან ისედაც ბევრი იცი, გეტყვი.ოღონდ არ მინდა გაიგოს რომ იცი, მითუმეტეს ჩემგან...-აჩურჩულდა ქალი და მისკენ მიჩოჩდა...-გიორგი ჯანაშიას ეს ადგილი მამამთილმა უყიდა, ანასტასიას ბაბუამ მისცა ფული სასტუმროს ასაშენებლად, ის კაცი საბჭოთა კავშირის დროს რუსეთში ცხოვრობდა და რამდენიმე სუპერმარკეტი ჰქონდა, მილას გათხოვების ამბავი რომ გაიგო ჩამოვიდა რომ სიძეს ფინანასურად დახმარებოდა.
-გამოდის ეს ადგილი, რეალურად, ანასტასიას ბაბუას ეკუთვნის...-მთვარეულივით ამოილაპარაკა ბერაიამ და განაგრძო...-ამიტომ ვერ მიდის ანასტასიას წინააღმდეგ ბოლომდე?
-ძალიან ჭკვიანი და მოხერხებული კაცი იყო, მიწაც და სასტუმროც თავის სახელზე გააფორმა, გიორგის უთხრა შემოსავალი შენია, როგორც გინდა ისე მოიხმარეო,მაგრამ ბოლომდე არ მისცა.ჭკვიანურადაც მოიქცა...-შეფიქრიანებულმა წარმოთქვა ბოლო სიტყვები.
-რას გულისხმობ?...-როგორც ბუნტის გეგმის შემმუშავებლებმა იციან, ისე მიჩოჩდა თანამზრახველისკენ ბიჭი.
-ანასტასიას დედა რომ გარდაიცვალა, მამამისმა დარდს ვერ გაუძლო და რამდენიმე თვეში ისიც დაიღუპა.სამაგიეროდ ანდერძი დატოვა, სადაც თავისი მცირე ქონება, სასტუმროს ნახევრის ჩათვლით ერთადერთ შვილიშვილს დაუტოვა იმ პირობით რომ გაყიდვას გიორგის თანხმობის შემთხვევაში შეძლებდა.გიორგი ჯანაშიას რომ გული არ დაწყვეტოდა მასზე, სასტუმროს მეორე ნახევარი მისცა მხოლოდ. გიორგიმ კაცს გაციებაც არ აცადა,ისე გაყიდა თავისი წილი.
- მე ჩემი წილი გაიოზისგან,მისი პარტნიორისგან შევიძინე...-ახლა მიხვდა დემეტრე ყველაფერს, მაგრამ იერი შეეცვალა, როცა ისევ გაურკვევლობას წააწყდა...-მაგრამ გაიოზს რაში სჭირდებოდა? როცა ადგილის შეძენა გადავწყვიტე, მითხრა წლებია ხელი არ გვიხლიაო და მართალიცაა, მიტოვებულია.
-ვერ გეტყვი, მაგრამ მგონია დროის გასვლას ელოდებოდნენ, რომ ანასტასია სრულწლოვანი გამხდარიყო და თავისი წილიც გაიოზისთვის მიეყიდა...-სწორად ვარაუდობდა ელისაბედი.
-მართალი ხარ.ვერ გათვალეს რომ წლების გასვლის შემდეგ მიტოვებული სასტუმროს რესტავრირების ხარჯები ამდენს მიაღწევდა და გაიოზის კი არა, მათი პატარა კომპანიის ბიუჯეტიც ვერ გასწვდებოდა, გაყიდვა ამიტომ გადაწყვიტეს...-ახლა უკვე სრულიად გასაგები იყო.გიორგი ჯანაშია შვილის თანხმობის გარეშე წილს ვერ გაყიდდა, ესეც ასე...-ამიტომაც ცდილობს ჩაკეტოს, საყვარელ ადამიანებს მოაშოროს, თავი სუსტად აგრძნობინოს და წამლებით გაჭყიპოს, რომ მასზე მეურვეობა აიღოს და ბაბუამისის დანატოვარს ისე მოექცეს, როგორც თვითონ უნდა.
-არა...მთლად ასეც არაა.გიორგის ძალიან უყვარს ანასტასია დამიჯერე...-დარდი ეფინა ქალის სახეს და შეშფოთებამ გადაურბინა,როცა მამის მიმართ ასეთმა ბრალდებამ გაიჟღერა...-გიორგის სჯერა რომ ანასტასიას იცავს.
-მოიცა, ახლა მივაქციე ყურადღება...ანასტასიას დედა გარდაცვლილი ყავს?...-უცებ მოაგონდა ბერაიას ელიკოს ნათქვამი,რომელიც აღელვების გამო საერთოდ გამორჩა...-ის ქალი და ბავშვი?
-ოოოო, ეგ გიორგის მეორე ცოლია...-მიუგო ქალმა,მაგრამ გველნაკბენივით გაიწია უკან,რადგან ნაბიჯების ხმა გაიგონა და სასწრაფოდ ხელი დაავლო ყავის ფინჯანს, თუმცა შვებით ამოისუნთქა კარის ზღურბლთან მეუღლის ფიგურა რომ გაარჩია.
დემეტრე ბერაია საკუთარ გონებაში ინფორმაციის გადახარშვით იყო დაკავებული. თუ ელიკოს მონაყოლს გიორგი ჯანაშიას მიერ მოწოდებულ ინფორმაციას დაუმატებდა, გამოვიდოდა რომ მისი ბიჭი ახლა ექვსი წლის იყო, გამოდის მინიმუმ შვიდი წლის წინ იქორწინა.საინტერესოა რამდენი წლის იყო ანასტასია, როცა დედა დაკარგა და მამის მეორე ქორწინება იყო თუ არა მისი ასეთი აგრესიის,ამბოხის მოთხოვნილების მიზეზი გიორგი ჯანაშიას მიმართ.პასუხები არ ჰქონდა.
მალევე სამზარეულოში ოჯახის ყველა წევრი შეიკრიბა სტუმრების ჩათვლით, მხოლოდ ანასტასია შემოუერთდათ მოგვიანებით,რომლის დანახვაზეც ბაჩომ რიხიანად შესძახა.
-მთავარს ვახლავააართ.... რა ვქნათ უფროსო, წავიდეთ სამუშაოზე?...-ბიჭი ზედმეტად ერთობოდა სოფელში გაჩენილი მეგობრების ხუმრობების გამეორებით და ყველა წინადადებაში აკვეხებდა თავის დამახინჯებულ ინტონაციებს.
-რას ასმევთ ამ ბიჭს?...-მოჩვენებითი შეცოდებით გადახედა სამზარეულოსთან მდგარ ლუკას,ცხელი ჩაიდანი რომ მოემარჯვებინა და ფინჯანში ჩაყრილ ყავას ასხამდა წყალს.
-ეეჰ, ნეტავ კი დალევდეს რამეს, ჩვენც გვეშველება და მაგასაც...-იგივე სახე მიიღო ლუკამაც...-ჩაი თუ ყავა?...-პასუხის მიღებისთანავე,უკვე დაყენებული ჩაი ფინჯანში დაუსხა და მიაწოდა.
-ანასტასია იცოდე ამათგან შენი საუკეთესო მეგობარი მე ვარ, არ გაბედო და ჩემზე წინ ლუკა არ დააყენო...-ჩურჩულით უთხრა და მზაკვრულად დამანჭა სახე მეგობრისკენ რომ მიიხედა.
-მშვიდად ბაჩუკი, უკვე გაგჭორეთ...-თვალი ჩაუკრა ლუკამ და მაგიდას მიუჯდა.
-დემეტრე დღეს ტბის მხარეს მიწის ხვნას მოვრჩებით,ხვალ შეკვეთილი ყვავილების ნერგები ჩამოვა და ნელ-ნელა ქოთნებიდან მიწაში გადავიტანთ.კარგია რომ სარწყავი სისტემა დაზიანებული არ არის, ივნისის სიცხეში რთულია ნიადაგს მიუჩვეველი ყავივილის გახარება,მაგრამ მაინც მოვახერხებთ...-ზურაბი ისევე დინჯად საუბრობდა როგორც ჩვეოდა, მაგიდის ზედაპირს ნიდაყვებით ჩამოყრდნობილი ყველა სიტყვას ზომავდა და ისე წარმოთქვამდა...-მაგრამ ზეგ უკვე მოგვიწევს დარჩენილ ეზოში ბალახების მოთიბვა,თორემ ქვეწარმავლები გაჩნდებიან.
-კარგია, წესით გარე ფასადი დღეს უნდა დავასრულოთ, ხვალ მიწაზე დაყრილ ნარჩენებს გავიტანთ და ადგილს მთლიანად გაგისუფთავებთ...-ბერაია გახუხულ პურს ვაშლის ჯემს უსმევდა და ისე საუბრობდა...-ვერ გავთვალე რომ ზაფხულში, ბაღში იმდენს ვერ გავაკეთებდი, რამდენიც მე მომინდებოდა,მაგრამ არაუშავს, პროექტის დედლაინად ისედაც ერთი წელი მაქვს,ამიტომ თუ ყველაფერს ვერ ვახერხებთ,წინ გაზაფხულია...-მიმიკა არ შეცვლია, სრული სერიოზულობით ამბობდა.
-დღეს ვინმეს რამე განსაკუთრებული ხომ არ უნდა, რომ მოვუმზადო? მივიღებ ყველანაირ შეკვეთას...-მხიარული გეზი აიღო ელიკოს შემოთავაზებამ და ანასტასიამ ღიმილით გადახედა ბიცოლამისის დაუზარელ სახეს.
სანამ ყველას კვიციანებისკენ ჰქონდა ყურადღება გადატანილი, ანასტასიამ გაკვირვებით დახედა ბერაიას ხელს,რომელმაც თეფშზე ის გახუხული პური დაუდო, რომელსაც ამ ხნის მანძილზე დიდის ამბით უსმევდა ჯემს. შემცბარმა გადახედა და ძალიან კარგად მიხვდა რომ დემეტრე შეგნებულად არიდებდა თვალს,ვითომ ელისაბედთან ლუკას მიერ გამართული საუბრით დაინტერესებული. გვერდით მჯდომმა ნიკოლოზმა მხარზე ნიდაყვი ოდნავ გაკრა და თეფშზე მიუთითა. ჯანაშიამ პური ხელში აიღო და უგემურად ჩაკბიჩა.მინიშნება მიღებული იყო და ნამცეცი არ დაუტოვებია.როცა საუზმობას მორჩენენ და თავიანთი თეფშები აალაგეს, სიმაღლის მიხედვით დაწყობილები უკვე მზად იყვნენ ახალი სამუშაო დღისთვის.გარეთ გასულები მანქანებთან იცდიდნენ, ერთმანეთში საუბრობდნენ და წასვლას არ აპირებდნენ.ელიკოს უკან ანასტასია გამოყვა, ისევ იგივე ფორმაში იყო, შორტები და მაისური ეცვა, მხოლოდ თავსაფარი დაემატებინა,რომლითაც თმას ფარავდა.
-ტასო დაიწვები ასე...-მის დანახვაზე შეიცხადა კიტამ...-იცი როგორ აჭერს მზე შუადღისას? მითუმეტეს ტბის მხარეს,ჩრდილს ვერ იპოვი.
-სასტუმროში არც მოვდივარ, სხვა საქმეები მაქვს...-მზაკვრულად გააჯღერა გოგომ.
-სხვა საქმეები?...-ამჯერად უფრო კარგად აათვალიერა და მკლავზე ჩამოკიდებული პატარა კალათა რომ შეამჩნია, ეშმაკურად მოჭუტა თვალები.
-მიგიხვდი ქალბატონო...-მისკენ წასულმა ხელში აიტაცა და დააბზრიალა...- ჩემ გარეშე მიდიხარ ? ...-ანასტასიამ კისკისი მორთო...-ბავშვობაშიც მიიპარებოდი ხოლმე უჩემოდ? გამოტყდი პატარა მატყუარა, მე რომ არ ვარ უფრო მეტ ყურადღებას გაქცევს და ამიტომ მღალატობ?...-როგორც იქნა მიწაზე დააბრუნა და სახე ხელისგულებში მოიქცია...-იცოდე ჩემ მაგივრადაც მიეხმარე.
თანხმობის ნიშნად თავი დაუქნია და ბიჭი ღიმილით მოშორდა.აღმოჩნდა რომ სწორედ ანასტასიას ელოდებოდნენ დანარჩენებიც, ახლა კი ავტომობილებში განაწილებულები დაადგენენ სასტუმროს გზას.
კიტას სიტყვებს მაშინ ჩასწვდებით,როცა აღმოაჩენთ რომ ანასტასია თქვენთვის უკვე ნაცნობ ჭიისკარს მიადგა მანოს ძახილით.მოხუცმა ოდიდან გამოხედა და ეზოში შეიპატიჟა. ჯანაშიამ მხიარულად აცნობა,ზაფხულის ტრადიციები არ დამვიწყებია და მაყვლის კრეფაში უნდა მოგეხმაროო.ქალი ღიმილით დააკვირდა,მასზე თითქმის სამჯერ უფრო მეტხანს მცხოვრები კარგად ხვდებოდა რომ ამ სიტყვების მიღმა, გოგოს ნოსტალგია და მონატრება იმალებოდა.ანასტასია ცდილობდა წარსულში დაბრუნებულიყო ძველი ჩვევების და ისტორიების გაცოცხლებით.უარი არ უთქვამს მისთვის, კოპიტის ძირში ჩამომჯდარი ფრთხილად წამოდგა და ოდიდან გამოსულს თან მოჰქონდა მკლავზე ჩამოკიდებული კალათა.ტრიალი ეზოს უკან საქონლის სადგომი და საბძელი შემოეღობათ, მათ უკან კი გადაჭიმული იყო მაყვლით დახუნძლული ბუჩქები.მანო ნება-ნება მიჰყვა კრეფას, ანასტასია კი გამოცდილი ქალივით,დიდი ენთუზიაზმით შეუდგა თავისი კალათის გავსებას.მხოლოდ პირველად მიაქცია ყურადღება ეკლის ჩხვლეტას, მერე უმნიშვნელო გახდა, ისე დაძვრებოდა ერთი კვალიდან მეორეში.სახლთან ამოსვლამ და კალათების დაცლამ სამჯერ მოუწია, მეოთხეჯერ რომ დაუძახა მანომ, მე ჩემი კალათა უკვე გავავსეო, ფარხმალი დაყარა და ლასლასით მიჰყვა უკან.თაკარა მზეში მუშაობამ ვერაფერი დააკლო, მხოლოდ ეს იყო რომ მაყვლის ბუჩქის ეკლებმა ფეხები შეულამაზეს და უკვე ჩრდილში ჩამომჯდარი სიმწრისგან ხელისგულს ისვამდა ნაკაწრებზე.შუადღე იყო,როცა მანომ ცივი კომპოტი და ეზოს ხილი შესთავაზა, პატარა მაგიდაზე ჩამომსხდრები ყელს იგრილებდნენ ანასტასიამ მხიარულ ნოტაზე დაიწყო....
-მანო ხვალ მაყვლის მურაბები უნდა გავაკეთოთ, შაქარს წამოვიღებ და დილიდან დავიწყოთ...-სახე აბრდღვიალებული შესციცინებდა და მოხუცის გული გათბა.
-იცი რა ვქნათ? მე წიწილებს საკენკს დავუყრი, მერე ბოსტანში ბალახი მომათხრევინე და უკან დაბრუნებულებმა დღესვე დავიწყოთ წამოდუღება...-მის სიცელქეს აჰყვა მოხუცის ხასიათი.
-მაშინ, სანამ წავალთ მაყვალი დიდ ჯამში ჩავყაროთ და წყალი დავასხათ, რომ მოვალთ სუფთა დაგვხვდება...-ქალმა მორჩილად დაუქნია თავი და ვაშლს დასწვდა გასათლელად.
-ტასო შენ ხომ იცი, მოხუცი ბებიის გული ყველაფერს გრძნობს. მერე რა. რომ შენი მშობლები მე არ გამიჩენია, შენც და კიტაც ჩემს ეზოში გაიზარდეთ და ბებიად ვითვლები...-ღიმილი უნათებდა ნაოჭებით დაღარულ სახეს,ჯერ კიდევ მხნე ქალბატონს...-მითხარი, სადმე იმაზე ბედნიერი ყოფილხარ, ვიდრე აქ იყავი?
-არასდროს..-თავდახრილმა ამოთქვა სიმართლე.
-იცი რატომ?...-ყურადღებით ჩაეკითხა ქალი და როცა გოგონამ თავი გააქნია,განაგრძო...-მილამ ასე გაგზარდა. ბავშვი იყავი, არ ერიდებოდი მთელი დღე ფეხშიშველი სირბილს,ამის გამო ხშირად გამოგეკიდებოდი,მეშინოდა,მაგრამ თავისუფალი სული გქონდა.შენს ცელქობაში დღეები გამყავდა და საქმე გაკეთებული ისე მრჩებოდა ვერც ვიგებდი.დედაშენს ჰგავდი და ნენე შეგარქვა. პირველად რომ თქვი ნენე დამიძახეთო,მას შემდეგ შენი ნამდვილი სახელი თითქოს ყველამ დავივიწყეთ...-მახსოვსო, ღიმილით დაიჩურჩულა ანასტასიამ...-დედაშენმაც ვერ გაძლო ქალაქში, გიორგის უნდოდა ცოლი გვერდით ჰყოლოდა,მაგრამ მილას არ უნდოდა. როგორც კი ოდნავ წამოიზარდე,წამოგიყვანა და აქ გზრდიდა.
-ამას ახლა რატომ მიყვები მანო?...-ხმაშეცვლილმა ამოღერღა და იგრძნო გულში როგორ ჩასწყდა რაღაც.
-იმიტომ, რომ არ მინდა რასაც გეტყვი ცუდად გაიგო, ან გეგონოს რომ ცუდი გულით გეუბნები...-სანახევროდ დამჭკნარი ხელი,მის მუხლზე ჩამოდებულ მკლავს შეახო და თვალებში ჩააკვირდა...-ნუ ცდილობ ისე მოიქცე,ვითომ არაფერი შეცვლილა.ცუდი ამბები ხდება, ადამიანები ერთმანეთს ვკარგავთ, ცხოვრება კი არ გვსჯის,უბრალოდ ასეთია.უნდა ვიტიროთ, მოგვენატროს,მაგრამ გავაგრძელოთ და წარსულში დაბრუნებას კი არ ვეცადოთ, ახალი დღეები შევქმნათ, ახალი დღეებით ვიცხოვროთ.
-ვდილობ მანო...-ტყუოდა ანასტასია, ამიტომაც ჰქონდა თავი დახრილი, თვალს ვერ უსწორებდა, იცოდა მიმიხვდებაო.
-ნუ მომატყუებ ტასო.სამი იმდენი ვიცხოვრე, რამდენიც შენ...-ამოიხვნეშა და გულუბრყვილობაზე ჩაეცინა...-ისე ნუ მოექცევი შენს თავს, რომ ახალი ამბები ვეღარ დააგროვო.თორემ ჩემს ასაკამდე რომ მოხვალ, საკუთარ თავთან დარჩენილი ეცდები გაიხსენო ყველაფერი და მიხვდები მხოლოდ წარსულით როგორ გიცხოვრია.გული დაგწდება შვილო.
მეტი აღარაფერი უთქვამს, მხოლოდ ის, რაც დღევანდელმა სტუმრობამ დაანახა. არ უნდოდა მისი ხასიათის გაფუჭება და დასევდიანება.მალევე წამოდგნენ ფეხზე, მაყვალი დიდ ჯამში დაახვავეს და წყალი დაასხეს.წიწილებისთვის დაყრილი საკენკის და ბოსტანში მოთხრილი ბალახის შემდეგ,უკან დაბრუნებულებმა გაზზე შემოდგეს დიდი თუჯიის ქვაბი და მაყვლის მოხარშვას შეუდგნენ.შაქრის დამატების, ქილების მომზადების და მურაბის დუღილის შემდგომ, გარეთ გამოსულმა ანასტასიამ შენიშნა რომ შემოაღამდა.მურაბა კი ჯერ კიდევ ძალიან ცხელი იყო.მანომ უთხრა მერე უფრო დაგიგვიანდება და თუ დარჩენა მართლა არ გინდა,ჯობია სახლისკენ დროულად წახვიდეო.ხელში ორი კალათა მაყვალი მიაჩეჩა და ელიკოს მიუკითხე ჩემგანო,შეიპირა.მთვარის შუქზე მოაბიჯებდა და მანოს სიტყვებზე ფიქრში გალია სახლამდე მისასვლელი გზა. უკვე აქ იყო, მისაღების შემოსასვლელის წინ მდგარს პირველმა ნიკოლოზმა შეავლო თვალი.
-ეს რა არის, რა გჭირს?...-იკითხა თვალებგაფართოებულმა და მის ხმაზე სავარძლებში ჩამსხდრებმაც მიიხედეს კარისკენ.ანასტასიას მაისურიც და შორტიც ერთიანად მოსვრილიყო მაყვლის მუქი წვენით, ფეხები დაკაწრული ჰქონდა, ორივე ხელში კალათები ეჭირა და ნიკოს სახის დანახვაზე საკუთარ ფეხებს დაუწყო თვალიერება.
-რა გჭირს ბიჭო შენ, ვერ ხედავ? გოგომ ზღარბებთან იჩხუბა და ყველას მოერია...ნუ ყოველშემთხვევაში ასე ვვარაუდობ, რადგან ცოცხალმა მოაღწია სახლამდე...-ბაჩო ხუმრობას არ ეშვებოდა.
-ტასოო, მაყვალს კრეფდი თუ ბუჩქებს ეხუტებოდი, ეს რა გიქნია?...-ბიჭების ხმაზე გამოსულმა ელიკომ შეიცხადა და შეშინებული უყურებდა.
-ვკრეფდი!...-მასხრად აგდებულმა ვერ მოითმინა და ბრაზით წამოიძახა...-აი, მანომ ორი კალათა შენთან გამომატანა...-დემონსტრაციულად ასწია ხელები კალათების გამოსაჩენად და საუბრის სხვა თემაზე გადასატანად.იგრძნო უკნიდან ვიღაც მოუახლოვდა და ისევ დაბლა ჩამოსწია, როცა დემეტრე ბერაიას სერიოზულ სახეს შეეჩეხა, ახლა უკვე მისაღებში შემოსული, რომ ყურადღებით ათვალიერებდა.
-რა დროს კალათებია, წამოდი იბანავე და მალამოს წაგისვამ...-ბუზღუნით მოკიდა ხელი და წინ უბიძგა...-ვერ გაიზარდა ეს ბავშვი, ვერა!
თბილმა წყალმა ერთიანად ჩამორეცხა ტკბილი ნაყოფის კვალი.გონება დაუმშვიდდა და დღევანდელი დღით კმაყოფილი შეძვრა თავის ოთახში,სადაც მალამო მომარჯვებული ელიკო საწოლზე ჩამომჯდარი უცდიდა.სანამ მალამოს ნაკაწრებზე ადებდა ყველაფერი გამოჰკითხა, ჯანაშია არ იღლებოდა მოყოლით, მხოლოდ ის მონაკვეთი გამოტოვა, რომელიც მანოს და მას შორის უნდა დარჩენილიყო.კვიციანის ქალმა დაიჩემა საწოლში რომ დაწვები მალამო მოგშორდება და ბინტით გადაგიხვევ ფეხებს, უცხო მაინც ვერავინ დაგინახავს და როცა გაიღვიძებ მერე შეიხსნიო.არ გაძალიანებია.ყველაფერს რომ მორჩნენ, დიასახლისმა სამზარეულოში გაყოლა მოსთხოვა და თვითონაც მორჩილად წამოდგა. ორი ნაბიჯით წინ გაასწრო ელისაბედმა, ის იყო ზღურბლს უნდა გასცდენოდა რომ თვალები აუჭრელდა, თავბრუ დაეხვა და იგრძნო მუხლები როგორ ეკეცებოდა.საკუთარ თავს თხოვა ახლა არ მიღალატოო, კარის ჩარჩოს წამიერად მიეყრდნო, სხეული დაძაბა და ნაბიჯი წინ წადგა. თვალთახედვა დაუბრუნდა, სხეულმა მოსმენა დაუწყო და უკვე თამამად გააგრძელა გზა.სამზარეულოსთან მისული ბაჩოს ხმამ გააჩერა.
-აჰა, ახლა მუმია გვყავს ხალხო...-თავდაჯერებით წამოიძახა.
-სიამოვნებით გათხოვებდი ჩემს სარკოფაგს...-სიცილით მოუბრუნდა ანასტასია და კარში შესულმა დაინახა გაზქურასთან ჩამომდგარი ბერაიას ფიგურა. მაგიდასთან მისული ჩამოჯდა და მოფუსფუსე ელიკოს დაუწყო ყურება.
-დემეტრე რა აზრის ხარ მაყვლის ძირებიც რომ დავრგოთ სასტუმროს ეზოში? ზაფხულში მენიუში შევიტანდით და მისგან იოგურტს,ტარტებს,მურაბებს დავამზადებდით...-ისე ვითომ სასხვათაშორისოდ წარმოთქვა.
-კარგი აზრია...-რაღაც უცნაური ტონით წარმოთქვა ბერაიამ...-იცი რა ვქნათ? სასტუმროს კუთხეში ავაშენოთ საქონლის სადგომი, ძროხები მოვაშენოთ და მერე რძე და ყველიც შევიტანოთ მენიუში.
-მე სერიოზულად გეუბნები!...-წამოიძახა გაგულისებით.
-მეც სერიოზულად გეუბნები. მეტიც, მე ხალხს მოვძებნი და ამ საქონლის სადგომის გვერდით საღორეებს ჩავამწკრივებინებ...-სერიოზული გამომეტყველება აეკრა სახეზე და დარწმუნებით ლაპარაკობდა...-ხორციც მენიუში შევიტანოთ.
-რა ვთქვი ახლა მე დასაცინი?...-ელიკოს გადახედა, ის უნდა მოვლენოდა მშველელად.
-არაფერითქო! თუ გინდა ცხვრებიც, ნახე რა კარგი მთებია.შენ ზამთარში მთაში გაყვები ცხვარს და სანამ დაბრუნდები, სასტუმროს დიდი ქართული ასოებით დავაწერ ფერმას და ამ ცხვრებს პირველ სართულზე მოვაშენებთ...-დამცინავი ენთუზიაზმით იყურებოდა ჭერში, ვითომ წარმოიდგინა როგორი კარგი სანახავი იქნებოდა ნახევარ მილიონიანი რესტავრაციის მერე, სასტუმროს ცხვრების ბინად გადაქცევა...-ცხვრის ხორციც მენიუში შევიტანოთ.
ანასტასია მიხვდა რომ თუ კიდევ იტყოდა რამეს, ბერაია მიწასთან გაასწორებდა თავისი სარკაზმით, ამიტომ წინ დადგმული ფინჯნიდან ჩაი მოსვა და ხმა გაიკმინდა.


VIII
"დამსახურებული ალუბლის სიტკბო"
კვიციანებში უცნაური დილა გათენდა.სამზარეულოში ჩვეულად მოფუსფუსე ელიკოს სახეზე გაკვირვება ეხატა და შიგადაშიგ გადახედავდა მაგიდასთან ჩამომჯდარ კიტას, რომელიც დედის კითხვის ნიშნებით სავსე თვალებზე მხრებს იწურავდა და თავს აქნევდა.ზურაბმა შემოსასვლელთან მიაწყო მაღალყელიანი ბოტები და ოჯახის წევრებს გამოუცახადა ბუნებამ დაისვენა, ნიადაგი ძლივს ეღირსა წვიმას და ხეხილისთვის კარგიაო.მერე საუბარი შეწყვიტა და გაკვირვებული დააკვირდა ცოლ-შვილს.ვერ მიხვდა ხმა საიდან მოდიოდა, მიაყურადა და დემეტრე ბერაიას ბარიტონი ამოიცნო.სამზარეულოში ანასტასია შემოვიდა, რომელსაც თბილი,ფუმფულა ჯეპრი ჩაეცვა და ხელისგულებს ერთმანეთს უხახუნებდა გალუგული თითების გასათბობად.საწყლად ამოიკნავლა ფანჯარა ღია დავტოვე და ამ დილით სიცივემ გამაღვიძაო.კვიციანების დუმილი მალევე გადაედო,როცა ზედა სართულიდან ჩხუბის ხმა მოესმა, ოთახში კი ბაჩო შემოვიდა და ზრდილობიანად, თუმცა სახეწაშლილმა თქვა დილამშვიდობისა.
-რაო დაგვბომბავენო?...-ინტერესით იკითხა ანასტასიამ და ელიკოს მოწოდებულ ლიმნიანი ჩაის ცხელ ჭიქას სიამოვნებით შემოაჭდო გაყინული თითები.გონებით სხვაგან მყოფმა ვერ გაიაზრა რას ეკითხებოდნენ,ამიტომაც მოატარა გაფაციცებით ოთახს თვალები...-რა გჭირს ბაჩო ? უფრო სწორად, რა გჭირთ?
-რაზე ამბობ?...-შიშნარევად აუფახურა წამწამები.
-გძინავს? თქვენი ჩხუბის ხმა აქაც ისმის...-ხელები ცხვირწინ აუფრიალა, აქაო და გამოფხიზლდიო.
-გუშინ სასტუმროს სახურავის გადაძრობა დავიწყეთ, ძალიან ცოტა მოვასწარით. ყოველი შემთხვევისთვის ცელოფანი გადავაკარით,მაგრამ წვიმის დაწყებისას დემეტრეს ეღვიძა და სასტუმროში წავიდა.წყალი მაინც ჩავიდა სხვენიდან მესამე სართულზე...-მთვარეულივით ლაპარაკობდა, აშკარა იყო რომ ბერაია ცოფებს ყრიდა.
-ეგ ცუდია, მაგრამ ხომ მთელი სახურავი უნდა გამოიცვალოს, სულ მზე ვერ იქნება, როდესღაც გაწვიმდებოდა.რა, არ იცოდა?...-ანასტასია სიტუაციაში გაერკვა, თავადაც ესმოდა რომ სახურავის შეკეთება დიდ დროს წაიღებდა და ეს ყოველთვის იყო საფრთხის შემცველი. ამიტომ გაუგებარი იყო რაზე ბრაზდებოდა დემეტრე...-თუ იმაზე იცოფება ამინდის კონტროლი რომ არ შეუძლია?...-მაინც არ მოუთმინა გულმა და წაკბინა.
ანასტასიას, გვერდით მჯდომმა ბაჩომ თვალები დაუბრიალა და მხარზე ნიდაყვი გაკრა.კარისკენ მიბრუნებულ, სარკასტულ ღიმილაკრულ ანასტასიას გამომეტყველება შეეცვალა, როცა ერთიანად სახე ალეწილ, გაბოროტებულ ბერაიას ფიგურას წააწყდა.თვითკმაყოფილი ღიმილი მოიშორა და დასერიოზულებული დააკვირდა პარტნიორის გაგულისებულ ქცევას, თერმოსს რომ დაწვდა და ყავის დამზადებისთანავე უსიტყვოდ გავიდა ოთახიდან.ზურაბმა უკმაყოფილოდ გადახედა ანასტასიას და დინჯი ნაბიჯით მიჰყვა გაწიწმატებულ სტუმარს უკან. ნიკოლოზი და ლუკა უხერხულად მიეზუტნენ მაგიდას და სმენა დაძაბეს მანქანის ძრავის ხმის გაგონებაზე.ახლა ყველამ იცოდა, დემეტრე ბერაია მზად იყო შიშველი ხელებით მოეკლა ყველა,ვინც საეჭვოდ შეხედავდა, ან არ შეხედავდა,სულ ერთი იყო.როგორც კი წასული დაიგულეს, ერთმანეთს გადახედეს და ელისაბედმა სცადა გამოლაპარაკება.
-ძალიან დაზიანდა კედლები?...-შეშფოთებამ სახე მოუღვენთა ქალს.
-არ ვიცი...-მხრები აიჩეჩა ნიკოლოზმა და მშვიდად განაგრძო...-ეს ისეა გაგიჟებული გეგონება წვიმის წყალი ჩავიდა კი არა დაიტბორა.გუშინ მე ვაკვირდებოდი, ცელოფანი მთლიან სიგრძეზე გადაჭიმეს მუშებმა, შანსი არაა, რამე მძიმედ დაეზიანებინა, ალბათ დაგროვდა ცელოფანზე წყალი და წვეთწვეთობით ჩავიდა.
-მესამე სართული ისედაც მალევე უნდა დაგვეწყო და შპალერის აძრობისთანავე ხელახლა შეელესათ კედლები.ეს იმაზეა გაბრაზებული, ამინდის პროგნოზს როგორ არ ჩავხედე სანამ სახურავის ახდას დავიწყებდიო...-ლუკა თვითონაც გაბრაზებული იყო, ოღონდ მეგობრის ასეთ დღეში ნახვით.
-არ წავიდეთ? ...-შეფარვით იკითხა ანასტასიამ,რომელიც ერთ ადგილზე ვეღარ ჩერდებოდა.
-გაგიჟდი? იქვე დაგვხოცავს უცებ ჩვენი თვალის ხამხამი რომ არ მოეწონოს. დააკვირდება, ნახავს, რომ დიდი არაფერია და დამშვიდდება.მერე თვითონ მოვა სახლში.ამ წვიმაში იქ მაინც ვერაფერს გავაკეთებთ დღეს...-დემეტრე ბერაიას ყვირილს, თურმე ბევრი შეუშინებიაო, გაიფიქრა ანასტასიამ და ცხელი ფინჯნიდან მოსვა ჩაი.
კვიციანების სამზარეულოში გამართული დიალოგის მთავარი მოქმედი გმირი ხელებგადაჯვარედინებული, კოპებშეყრილი და სისხლაჩქარებული აკვირდებოდა წვეთ-წვეთობით ჩამოსულ წყალს კედლებზე.ერთადერთი ადამიანი ვისთანაც ხმას არ აუწევდა და მოუსმენდა, გვერდით ედგა. ისიც ჩაფიქრებული იყურებოდა და აშკარად ეტყობოდა შუახნის დინჯ კაცს, სწორ სიტყვებს როგორ არჩევდა გონებაში.მერე გამოხედა და როცა თავისი შვილის ტოლს ასეთ დღეში წააწყდა ვეღარ მოითმინა.
-დემეტრე მშენებლობის დროს ასეთი რაღაცეები ხდება. კედლები გამოშრება, ისედაც ხომ უნდა გაგელესა,ზედმეტი ხარჯის გაწევა არ მოგიწევს...
ვერავინ ხვდებოდა რომ ეს სულაც არ იყო ხარჯებთან დაკავშირებული შფოთვა. ბერაია სულ სხვა რამეზე ცოფდებოდა და რაც უფრო უფიქრდებოდა მით მეტად უდუღდა გონება.აქამდე არასდროს არაფერი გამორჩენია, ყველაფერი დაგეგმილი, გაწერილი და გათვალისწინებული იყო.ახლა კი იმის მაგივრად, ცივი გონებით ემოქმედა, ერთ-ერთი საუკეთესო პროექტი ბოლომდე მიეყვანა და დეტალებზე ორიენტირებულიყო, ისიც ვერ გათვალა რომ სანამ სახურავს ახდიდა ამინდის პროგნოზი შეემოწმებინა. ეს მცირე დეტალი იყო, მართალია. ფაქტი მაინდამაინც სასიამოვნო არ გახლდათ,თუმცა ქონებრივი ზიანი არ არსებობდა. აქ ყველაფერი ისედაც გასაკეთებელი იყო.დაფიქრებას ის დეტალი მოითხოვდა, თუ რა იქნებოდა მომავალში უფრო მნიშვნელოვანი რომ ვერ გაეთვალისწინებინა, რაღაც დავიწყებოდა და ამდენ ხნიანი შრომა წყალში ჩაეყარა...ყველაფრის საწყისად უაზრო ფიქრებით თავის ქალის გამოტენვა მიაჩნდა. ზედმეტ დროს ატარებდა სამუშაო მაგიდის მიღმა და მეგობრებთან.უნდა მიმხვდარიყო რომ ეს არც შვებულებაა და არც საზაფხულო არდადეგები, ჩაფლავების უფლება არ ჰქონდა, მამამისს იმედებს ვერ გაუცრუებდა და ამიერიდან უფრო მეტი პასუხისმგებლობით მოეკიდებოდა საქმეს.
ზურაბ კვიციანისთვის ყვავილების ნერგები დღეს უნდა ჩამოეტანათ, ამაზე კარგ დროის კი ვერც ინატრებდა, ნიადაგი გაჟღენთილი იყო წვიმის წყლით.მზის სხივების გამოჩენასთან ერთად სოფელს სიცოცხლე ნელ-ნელა დაეტყო, სახლებიდან გამოსული ახალგაზრდები მხიარულად შეჯგუფდნენ და სასტუმროსკენ აიღეს გეზი.ანასტასია კიტასთან და ბიჭებთან ერთად მანქანით მივიდა ეზომდე.ამჯერად უკვე ნამდვილი მებაღის ფორმაში გამოწყობილიყო. წითელი მაისური, ორი ზომით დიდი ჯინსის კომბინიზონი და გაშლილ თმაზე შემოვლებული თავსაფარი გაფიქრებინებდათ რომ მხატვრული ფილმიდან გადმოსული ეს პერსონაჟი, ხელზე წამოცმული დიდი სამუშაო ხელთათმანებით, ამ საქმისთვის იყო დაბადებული. სატვირთო მანქანიდან ქოთნებში გამოზრდილი ფერად-ფერადი პეტუნიების გადმოტანაში სოფლის ბიჭები მიეხმარნენ.ჯანაშია ტბის ახლოს, ზურაბის დახნულ მიწაში ნელ-ნელა ათავისუფლებდა ორმოებს და ქოთნიდან ფრთხილად ამოღებულ ძირებს,ფესვის დაუზიანებლად ათავსებდა.სახეგაბადრული აკვირდებოდა თითოეულ ფერად ფურცელს და საჩვენებელი თითითაც წაეთამაშებოდა ახლა უკვე მიწის შვილ მცენარეებს.მუშები უფროსის მითითებას მიჰყვებოდნენ და ფრთხილად აბრუნებდნენ სახურივიდან წინა დღით აცლილ კრამიტებს თავიანთ ადგილას. ბიბლიოთეკის სივრცეში კი სრული სიჩუმე იყო, რადგან ვერც ერთი ბედავდა მეგობრის შეუვალ სახესთან დაპირისპირებას, ერთიანად რომ ფურცლებში იყო თავჩარგული და გარშემო აღარაფერი აინტერესებდა.
ზურაბი და ანასტასია გვერდიგვერდ კვლებში მუშაობდნენ, ერთმანეთს შიგადაშიგ გადახედავდნენ და სიამოვნებით იღიმოდნენ.შუადღისას მზემ ჩვეულად გაავარვარა მიწა და უკვე ამომშრალი ნარჩენების გასატანად ფუსფუსი დაიწყო. სოფლის მაცხოვრბლები ღიღინ-ღიღინით ყრიდნენ გარე ფასადის გასუფთავებისას დაყრილ ნარჩენებს ტომრებში, დანარჩენები კი სატვირთოზე ალაგებდნენ.არე-მარე სასიამოვნოდ გამოცოცხლდა. ანასტასია ხალხში ერეოდა, აღარ იცოდა რას მოდებოდა, ხან ვის გამოელაპარაკებოდა ხან ვის.მერე ზურაბთან ბრუნდებოდა და ისევ ყვავილების დარგვას იწყებდა.როცა ბოლო პეტუნია მოათავსა მიწაში, უკვე შუადღე გადასული იყო.ელიკო თავის მეზობელ ქალებთან ერთად ფეხით ჩამოვიდა სასტუმრომდე და ხელში დიდ კალათა მომარჯვებულმა შესვენებისკენ მოუწოდა ყველას.ჩვეულად ხეხილის ჩრდილში ჩამომსხდრებმა მადიანად დაიწყეს ქალების მოტანილი სადილით დანაყრება და ამასობაში ელისაბედმაც დრო იხელთა, მიწით მოთხვრილი ანასტასიას გამოჭერისთვის, ზურაბს რომ უხსნიდა სარწყავი სისტემა ჩავრთოთ და მიწა კიდევ დავასველოთ,თორემ მზემ უკვე ამოაშროო.ნიადაგზე მუხლებით გართხმულს წამოადგა ბიცოლა თავზე.
-ერთ ოჯახში ორი მებაღე, უკვე საქმეა...-ზურაბმა ცოლს გადახედა და გაეცინა...-რა ლამაზი პეტუნიებია.
-ხო, მაგრამ დაგვაკლდა.დემეტრეს უნდოდა რომ ამ მხარეს,ტბის გაყოლებაზე ყოფილიყვნენ,ბოლომდე...-დაღლილმა ამოთქვა და შუბლზე ოფლი შეიმშრალა.
-ესეიგი კიდევ კარგა ხანს არ მოიწყენთ...-ესეც ასე, კვიციანის ქალი საუკეთესო იყო ყველა მოვლენის დადებითი მხარის დანახვაში.
ანასტასია საერთოდ ვერ გრძნობდა შიმშილს, ამიტომ ყვავილებთან დარჩენა ამჯობინა.ტბას თვალს უშტერებდა და ცდილობდა ძველი დღეები გაეხსენებინა.აქ დედასთან ერთად ხშირად ატარებდა დროს. მილა ფეხშიშველი გამოივლიდა ბალახებზე, სასტუმროს სტუმრებში გაერეოდა, ამბებს გაცვლიდა, ხანდახან ტბის სუფთა წყალში მუხლებამდე შევიდოდა და მზის სხივებით სავსე თვალებით დაუწყებდა ჰორიზონტს ყურებას.ანასტასიას ამ დროს განსაკუთრებით ლამაზი ეჩვენებოდა დედამისი.სინათლეზე თმა ოქროსფრად აუკაშკაშდებოდა, თეთ კანზე ჭორფლები დაეტყობოდა და გრძელი,მოხდენილი კისერი გამოუჩნდებოდა. საღამოობით ბალახებში გაწოლილი წიგნის კითხვას იწყებდა, ტასოს თავს მუცელზე დაიგულებდა და შებინდებამდე დარჩებოდნენ უცხო თვალისთვის მალულად, მშვიდად დროის გასატარებლად.ანასტასიას ახსოვდა დღეები: - ჭვავის ყანაში სირბილით ჩაქროლილი მოყვითალო ნათებები...დღეები,ცელქობაში გაპარული, ჩაშაქრული ბავშვობის...აშრიალებული,აყვავილებული კვასკვასა სარაფნები,გულის ჯიბეში ჩამალული სიყვარულის მარწყვები,აალუბლისფერებული ლოყები და გადატყაული მუხლისთავები.დაცემები და უხერხულ ღიმილგამოვლილი სიცილები,ველოსიპედის გაცვეთილი პედლები,ცხოვრებას გამოცლილი, ლანჩებამძვრალი ფეხსაცმლით გავლილი ნაბიჯები...ის ბიჭიც ახსოვდა ,წეღან რომ გამოელაპარაკა, ბავშვობაში რომ დახუჭობანას თამაშობდნენ.ამიტომ უნდოდა წამოდგომა, ტბასთან ჩასვლა და მთელი შეგრძნებით ყვირილი.უნდოდა ბედისწერისა და ბუნებისთვის ეთქვა დააბრუნეთ რიტმიო,დააბრუნეთ ნათებები,გვაჩვენეთ ცხოვრება, გავიქცევით,უფრო ჩქარა, ვერ წამოგვეწევა სიტყვების სეტყვა, გავიქროლებთ, გავაცლით ცხოვრებას იმედგაცრუებების სიყვითლეს,გავიქცევით,უკან მოგიტოვებთ!...დავაბრუნებთ თაფლათვალების ციმციმს,დავიჭერთ პეპლებს ბადით,ჩიტებს დაგებულ კაკანათში გავაბამთ, მერე ისევ რომ ვაგემებინოთ თავისუფლება, შევიყვარებთ გაზაფხულის ყოჩივარდებს თავიდან, იებს დავუკრეფთ პაწაწინა თითებით დედის გულებს, გავეკიდებით ციცინათელებს, ხელისგულებს ავიწითლებთ ღობისიქეთა მეზობლის ნაჩუქარი ბროწეულით. ლოყის კუთხეებით ამოჭმული საზამთროს ნაჭრები და სიმინდის ყანაში დასუსხული უდარდელობა... გაგიღიმებთ, ყურებამდე და ამ ღიმილის ხმას გაგაგონებთ ! არ გაგვიქროთ ოღონდ გულისცემა, აცადეთ ჩვენს გულებს! ასწლიანი დუმილის მერე ავა-დო-რე-მიებთ ძველ პიანინოს,დაცხობილ სახლის დღეებს მოვიპარავთ, მსოფლიოს შემოვივლით და ცრემლებს არ დაგანახებთო.ყველაფერი ისეთი ნაცნობი იყო, ძველი დღებიიდან წამოღებული, მშობლიური და ახლო, ახლა ვერ იჯერებდა, რომ წლების მანძილზე ამ შეგრძნებების გარეშე ძლებდა.ლოყაზე ცხელი სისველე იგრძნო და თითის ბალიშებით შეეხო, მხოლოდ მაშინ მიხვდა, რომ თვალები ცრემლებით ჰქონდა სავსე.მზერა ტბის მოკამკამე წყალს გაუშტერა და ჩურჩულით ამოთქვა - "დამიბრუნეთ დღეები...ჩაშაქრული,ჩამავალი მზესავით თბილი, ასტაფილოსფერებული ეს ციმციმა ნათებები! დამიბრუნეთ !..."
საკუთარ სიტყვებში გახლართულმა ვერც გაიგო ,როგორ მოუახლოვდა ზურაბი და მის გვერდით დახრილმა ,უცნაური ღიმილით სთხოვა, წამომყევი, რაღაც უნდა გაჩვენოო.ახლახან გამორკვეულმა გარემოს თვალები მიმოავლო და მიხვდა ,რომ მუშები ისევ საქმეს შედგომოდნენ და ოცნებებში დრო გაეპარა.მუხლები გაშალა, ზანტად წამოდგა და თავდახრილი მიჰყვა უკან.კვიციანმა ხეხილის ბაღთან მიიყვანა, მერე უეცრად გაჩერდა და ისეთი სახით მოუბრუნდა,იფიქრებდით, ამ წამს სასწაულს აჩუქებსო. ყურადღებით დააკვირდა წელშიგამართულ, ლამაზად ტოტებგაშლილ ალუბლის ხეს და მთვარეულივით წავიდა მისკენ.
-ყოველ გაზაფხულს ვსხლავდი.თავიდან თითქოს გახმობა მოინდომა,მაგრამ ნელ-ნელა წამოიზარდა, წინა წელს პირველად გამოიღო ნაყოფი...-ბედნიერება ცეკვავდა მის სიტყვებში.
-ეს ხომ ის ნერგია შენ რომ აჩუქე, ბოლო გაზაფხულს დარგო...-ხელიდან მოიძრო მიწიანი ხელთათმანი და თითის ბალიშებით მიეფერა, კვასკვასა ალუბლის ნაყოფს.
-ამბობდა ტკბილი იქნებაო და ვამასხარავებდი...-ამ დინჯი,მთასავით კაცის ხმაში ბზარი ბობოქრობდა,აშკარა იყო ,როგორ იხსენებდა და გულში რაღაც მწარედ კბენდა...-გოგო, ალუბალი და სიტკბო ვის გაუგია-თქო, მაგრამ ყურს არ მიგდებდა, ჯიუტად მიმეორებდა, ეს ალუბალი ტკბილი იქნება ზურიკო, აი ნახავო, ნაყოფს რომ გამოისხამს, შეგრცხვება ჩემი დაცინვისთვისო.
ანასტასიამ ჯერ ერთი მოწყვიტა, საგულდაგულოდ გაწმენდილს გემო გაუსინჯა და ღიმილით გახედა ბიძის სახეს, ალუბალი ტკბილი იყო, გეგონებოდათ ჩაშაქარულა და დაგემოვნებისთანავე დნებაო.
-ასეთი ორი ნერგი ვიყიდე მაშინ, ერთი ჩემს ეზოში დავრგე...-ჯანაშია მთავარი სათქმელის მოსასმენად მოემზადა...-ჩემი ალუბლის ხის ნაყოფი მჟავეა ტასო...-სამყაროს შექმნის საიდუმლოსავით ჟღერდა, ხეხილის ბაღში ჩურჩულით წარმოთქმული ზურაბის აღსარება.
ჯანაშიამ მუჭში მოიქცია საგულდაგულოდ დაკრეფილი ტკბილი ნაყოფი, ტბის კამკამა წყალში დანამა და სასტუმროსკენ წაიღო.აფანცქალებული გულით შეაბიჯა ბიბლიოთეკის სივრცეში.დემეტრე ბერაია ხის ძველ სკამზე იჯდა და ფართო მაგიდაზე ფურცლები ჰქონდა გაშლილი, ჯანაშიამ თვალი მოავლო ოთახის მთელ სიგრძეს და.... დანარჩენები ვერ შენიშნა.
-გცალია?...-ჩუმად იკითხა და ბიჭის თვალებს შეეჩეხა.
-რა მოხდა? როგორც იქნა დაინტერესდი საქმით, თუ ისევ ამინდზე ხუმრობა მოგაფიქრდა და ვერ მოითმინე?...-ცივი იყო ბერაიას მზერა.
-ბაღში ყვავილების დარგვას მოვრჩით...-წამიერი ყოყმანის მერე ამოთქვა და მთელი სხეულის სურვილს აყოლით, საგულდაგულოდ, მისთვის დაკრეფილი ალუბლებით სავსე მუჭი ზურგს უკან დამალა...-ზურაბს აინტერესებს თიბვა დავიწყოთ თუ არა?
-მიწა ჯერ კიდევ ნესტიანია და მოთიბული ბალახი არ გაშრება, მერე ვეღარ მოვაგროვებთ.უთხარი რომ ხვალიდან დავიწყებთ და ბიჭები გააფრთხილოს...-საქმიანი, შეუვალი ტონი ჰქონდა, როგორც კი დაასრულა ისევ საქაღალდეებს მიუბრუნდა.ნაბიჯების ხმა ვერ გაიგო, წარბაწევით ამოხედა ჯერ კიდევ მის წინ გახევებულს...-კიდევ რამეა?
-სიმართლე გითხრა, კი!...-იმედგაცრუებულს,ხელები უკანკალებდა,მაგრამ ხმაში ზიზღმა მედგრად გაიჟღერა...-ახლა ძალიან გავხარ გიორგის, მამაჩემივით ამპარტავანი და გაყინული სახით ზიხარ ამ ბიბლიოთეკაში.
-მე, მაგალითად, ჩემი ნაკვთები მომწონს...-დამცინავი იყო ბერაია.
-ხოდა მარტოს დაგტოვებ, ისიამოვნე...-ღვარძლით შობილი შეძახილი აღმოხდა და უკანმოუხედავად მოშორდა.
ხელისგულში დამალული ნაყოფი ერთიანად ჩაიტენა პირში და ყელში მოწოლილ ბურთს გახლეჩვის საშუალება არ მისცა.ეზოს მხოლოდ ერთხელ შეავლო თვალი და რადგან უკვე ყველაფერი გაკეთებული ჰქონდა, სახლის გზას დაადგა.
ფანჩატურთან მდგარ ხის გრძელ სკამზე ჩამომჯდარი, მის პირდაპირ მოფუსფუსე ელიკოს დაწვრილებით უყვებოდა ალუბლის ხის ამბავს.ქალი ხან ხელებში მოქცეულ თოთო ლობიოს არჩევდა,ხან ღიმილით ახედავდა მოტიტინე გოგონას გაბადრულ სახეს,რომ მიეხვედრებინა, ყურადღებით გისმენო.ამბის თხრობა დაასრულა თუ არა,გამოაცხადა-წყალს გადავივლებ, ჭუჭყიან ტანსაცმელს გამოვიცვლი და ჩაი ერთად დავლიოთო.თანხმობის მიღების შემდგომ,უკვე თეთრ სარაფანში გამოწყობილი და თავის ოთახში აღმოჩენილი ,კარგა ხანს უცქერდა პეპლებიან ჩანთას, ყოყმანის შემდეგ დასწვდა, ბრაზმორეულმა დააწყო ტაბლეტები ერთი-მეორის მიყიოლებით და უკვე მუჭში მოქცეულს დააკვირდა. ეს ის მომენტი იყო,როცა ან წინ წადგამდა ნაბიჯს, ან სამუდამოდ ერთ ადგილს მიეყინებოდა. ალუბლის სიტკბო ჯერ კიდევ უშაქრავდა გონებას, ზურაბი ვერ გაიგებდა დედამისის სიტყვებს,მაგრამ თავად ნენესთვის ეს საიდუმლო ხიხული იყო.მილას შეეძლო იქ დაენახა სამყაროს სიტკბო, სადაც სხვა მხოლოდ ცხოვრების მლაშე მომენტებს შეამჩნევდა.ტაბლეტები ისევ ჩანთაში ჩაყარა და ელვა შესაკრავს დასწვდა. გადაწყვეტილება მიღებული იყო...
ცა ისევ მოიღრუბლა, საწვიმად მოემზადა. ზურაბი ნიკოლოზთან ერთად ეზოს კუთხეში იჯდა და კიტას აკვირდებოდა.ბიჭი დიდ ჯირკზე დადებულ შეშას ჩეხავდა, სანამ ლუკა გამხმარი ვაზის ტოტებს ტეხავდა ბუხრის დასანთებად.ელისაბედი მისაღებში სუფრას აწყობდა,რომ სამუშაოდან დაბრუნებულები თბილი ბუხრის გარშემო შეკრებილიყვნენ და გემრიელად ევახშმათ.ბაჩო დიდის ამბით უტრიალებდა ელექტრონულ ჩაიდანს და მოუსვენრად ელოდა წყლის ადუღებას, შიგადაშიგ მზერას გააპარებდა გაზქურასთან მოტრიალე ანასტასიასკენ.
-არ დაგეწვას შენი ჭირიმე, არ დაგვღუპო...-მოჩვენებითი შეშფოთებით მიაძახა,როცა მიხვდა წვნიანს ყურადღებას აღარ აქცევსო.
-წვნიანის დაწვა ვის გაუგია?...-ფანჯრის რაფაზე ახლახანს მოთავსებულმა ანასტასიამ წიგნის ფურცლებს თვალი მოაშორა და დაცინვით გადახედა.
-ჩვენ გავიგებთ, მთელი ოჯახი, ასე ვატყობ...-თვალი ჩაუკრა და ქვაბისკენ მიუთითა...-რამე მოიცვი, გაგილურჯდა სახე სიცივისგან!
-ბაჩუკიი...-გამაფრთხილებლად გადმოხედა და თვალები დააკვესა.მერე ყურადღებით დააკვირდა, როგორ გადაანაწილა ბიჭმა ადუღებული წყალი ორ ჭიქაში და ინტერესით ჰკითხა კარისკენ წასულს...-სად მიგაქვს ჭიქები?
-დემესთან. ოთახში საშინლად ცივა, ის დალოცვილი ცოცხალი თავით არ კეტავს ფანჯრებს. დამმართა ფილტვების ანთება...-ბოლო სიტყვები თვალებგაფართოებულმა წამოიყვირა და ანასტასიას გაეცინა.
-მერე ჩამობრძანდეს ქვემოთ, ზურაბმა ბუხარი უნდა დაანთოს და გათბებით.
-იმას რა უჭირს, ცეცხლი უკიდია...მე შევრჩი ხელში და სანამ ბოლომდე არ გამაწამებს რა მოასვენებს?!...
-ამჯერად ვისზე ან რაზეა აფოფრილი?...-სარკაზმში ამოავლო კითხვა და ისე მიუგდო.
-შენზე...-სრული სერიოზულობით მოუბრუნდა, მუდამ სახემოცინარი ბაჩო და როგორც კი მიხვდა, რომ ანასტასია მიხვდა,რასაც გულისხმობდა, მაშინვე ზურგი აქცია გზის გასაგრძელებლად.
სახეწაშლილი ქალბატონი ისევ ქვაბს დაუბრუნდა და თვალებგაშტერებული, ინერციით ურევდა უკვე მომზადებულ წვნიანს.
ნიკოლოზის მცდელობების შემდგომ, ზურაბმა წამში ააგუზგუზა ბუხარი და კიტა ზედა სართულზე გაუშვა სტუმრების სუფრასთან მოსახმობად.უკვე მაგიდასთან შემომსხდრებს,მაცნემ ამბავი მოუტანათ, ასე დამაბარეს ,დაიწყეთ და მალე შემოგიერთდებითო.ბულიონს საამო სურნელი ასდიოდა, ოთახი გათბა და ყველას ყურებში იღვრებოდა მოტკიცინე შეშის ხმა.
-დემეტრეს ვკითხე და მითხრა, თიბვა ხვალ დავიწყოთ, კარგი ამინდიაო...-ბიჭებისკენ მიბრუნებულმა ზურაბმა საუბარი წამოიწყო და არ შეუმჩნევია, როგორ გადაჰკრა მკვდრის ფერმა ანასტასიას სახეზე,როცა გააანალიზა ,რომ ბერაია ტყუილს მიუხვდებოდა.
-ხვალისთვის პეტუნიები რომ შევუკვეთე?...-ინტერესით იკითხა ლუკამ.
-მე დავრგავ ზურაბის მაგივრად...-უდარდელად ამოილაპარაკა ანასტასიამ.
-დიდი ალბათობით ყველა შენ მოგეხმარებით.ხვალ გამათბობლებს ჩართავენ მესამე სართულზე ,რომ კედლები კარგად გამოშრეს...-ნიკოლოზიც ჩაერთო საუბარში და მზერა ზურაბს მიაწება.
ანასტასია ყურადღებით დააკვირდა მისაღებში შემოსულს, ბუხარს რომ ხელისგულები მიუშვირა და მალევე მიუჯდა მაგიდას. კარისკენ მიიხედა,თუმცა, იქ სხვა ვერავინ დალანდა და ყურთასმენა დაძაბა, ელიკოს კითხვაზე ,დემეტრე სადააო, პასუხის მოსასმენად.ბაჩომ ანასტასიას შეხედა, როცა მათი მზერა ერთმანეთს დაემთხვა, თვალი აარიდა და გამოაცხადა-- ბევრი საქმე აქვს და დღეს არ ივახშმებსო.
-ალბათ, ისევ გაბრაზებულია...-სასხვათაშორისოდ ამოთქვა ზურაბმა...-ძალიან ბევრს ითხოვს საკუთარი თავისგან.ათი წუთი თუ შეისვენებს, მერე ორი საათი ნერვიულობს, დრო დავკარგეო.არ ვარგა ასე...-თავი გააქნია და მადა დაკარგულმა კოვზს ხელი უშვა.
-არაა, ეს უკვე მომაბეზრებელიც აღარაა.თუ გაბრაზებულია ცივი წყალი დავალევინოთ!...-ანასტასიას სახე ერთიანად აწითლებული იყო.ფეხზე წამოხტა და კარისკენ წავიდა.მერე დაფიქრდა, აზრმა გაკრა და გაგულისებული მოუბრუნდა სუფრის გარშემო შემომსხდრებს...-მაგრამ ისე ვატყობ, მხოლოდ დალევა არ ეყოფა!
გაკვირვებულები აკვირდებოდნენ, როგორი გაწიწმატებული წავიდა თავისი ოთახისკენ,იქიდან კი ორი, დაკეცილი პირსახოცით დაბრუნდა და ელიკოს, კითხვაზე ,სად მიდიხარო, პასუხი შუა გზიდან მოაძახა-- დემეტრე ბერაიას ცეცხლი უნდა ჩავაქროო.მძიმე ნაბიჯებით აიარა კიბეები, პირდაპირ ბიჭის საძინებლისკენ წავიდა და შეღებულ კარს ხელი ჰკრა.ბერაიამ განცვიფრებით გადახედა და როგორც კი ჯანაშიას ფიგურა ამოიცნო,მაშინვე თავი ისევ ლეპტოპისკენ მიაბრუნა.
-ადექი!...-შველი შემართება სადღაც გაქრა,თუმცა, ტონი მაინც მომთხოვნად ჟღერდა.
-რა მოხდა? ისევ ზურაბმა დაგაბარა რამე?...-დამცინავი იყო დემეტრეს ბარიტონი,მიახვედრა, ვიცი რომ მომატყუეო.
-შენი ცეცხლი უნდა ჩავაქროთ, ჩემო დემეტრე...-ეშმაკი არ ასვენებდა ჯანაშიას.
-კი ბატონო, მაშინ ოთახიდან გადი და კარი კარგად მოხურე.
-შენს თავს დააბრალე!...-მუქარამ გაიჟღერა, ანასტასიამ ლეპტოპისკენ წაიწია, ორს შორის გამართული ბრძოლის მიუხედავად, მაინც მოახერხა მისი გამორთვა.
-რას აკეთებ?...-დაიღრიალა ბერაიამ და გაგულისებულმა გამოხედა...-სხვა საქმე ვერ ნახე?
ჯანაშია მაგიდაზე დადებულ მანქანის გასაღებს დასწვდა და, უკვე ფეხზე წამომდგარს, მაჯაზე წაავლო ხელი.მოვლენების განვითარებით გაკვირვებული ბერაია უკან მიჰყვა და მანქანასთან მისული წარბაწევით დააკვირდა.როცა ანასტასიამ გასაღები ესროლა,რაღაც წაიბუტბუტა, მაგრამ გოგომ გამოღებულ კარში ლამის შეტენა და მიუჯახუნა.მის გვერდით მოთავსებულმა გამოაცხადა--- დაქოქე და სასტუმროსკენ წადიო.მანაც ღრმად ამოისუნთქა, ძრავა ჩართო და მოსაცმელი უკანა სავარძელზე მიაგდო თუ არა,ავტომობილი დაძრა.
წვიმა ჯერ არ ჩქარობდა წამოსვლას, მხოლოდ ალაგ-ალაგ ეცემოდნენ წვეთები.სასტუმროს გარშემო მთვარის შუქი ეფინა და ყველაფერს მარტივად არჩევდა ბერაიას თვალთახედვა. ანასტასია გადმოვიდა და საჭესთან მჯდომსაც იმავესკენ მოუწოდა.დემეტრე ჯერ ყოყმანობდა, მაგრამ როგორც კი ანასტასია ვეღარ დალანდა, საჩქაროდ გადმოვიდა თავადაც.მალევე დაეწია და გაუთანაბრდა,მიხვდა ტბისკენ მივყავარო.
-უნდა დამახრჩო? --კარგი სვლაა...-წვიმა ალაგ-ალაგ ეცემოდა სახეზე.
-უკეთესი...-ნიშნისმოგებით მოუბრუნდა გვერდით მდგომი და გაჩერდა.დემეტრემ ტბის წყალს გახედა და ხელები გაასავსავა ,გაურკვევლობის ნიშნად.
ანასტასიას ამ მომენტამდე არ უფიქრია ,რომ წყალში შესვლა თავადაც მოუწევდა.ჯერ ყოყმანობდა, მერე მიხვდა ,რომ ახალი ამბების დასაგროვებლად ეს საუკეთესო საშუალება იყო და ნაბიჯი წყლისკენ წადგა.მალევე მუხლებამდე ამოცოცდა მთელი დღის მანძილზე,მზის მხურვალე სხივებზე მოლივლივე ნაკადი.სარაფნის ბოლოები დასველდა და კანზე აეკრო,წვიმის წვეთები სახეში ეცემოდა,სხეულში სისხლმა, თითქოს, სინათლის სისწრაფით დაიწყო დინება.ბერაისკენ მიბრუნებულმა დაიყვირა : "მშიშარა ნუ ხარ,ჩამოდი"-- და კისკისი მორთო.
დემეტრე არ აპირებდა ამ სისულელეში აყოლას, ნაპირზე ჩამოჯდა და წყალზე წვიმის წვეთების ცეკვას აკვირდებოდა.ყური არ ათხოვა ანასტასიას დამცინავ სიტყვებს, ეს საკმარისი არ აღმოჩნდა მის შემოსატყუებლად.შეამჩნია, რომ ჯანაშია უფრო და უფრო ღრმად შედიოდა წყალში, მოუთმენლად აღმოხდა ,ასე შორს ნუ მიდიხარო,მაგრამ ყური არ ათხოვეს. გაფაციცებული აკვირდებოდა, კიდევ ერთი წუთიც.... და... უკვე ფეხზე წამომხტარი შევარდა ტბაში, ტანსაცმელი საერთოდ არ გახსენებია. მისკენ სულმოუთქმელად წასულმა, აფართხალებული მოიხელთა,მის წელს ხელი მოხვია და მკერდზე აიკრო.
-შორს ნუ მიდიხარ ! ...-დაუბრიალა თვალები და დაუყვირა.ასეთი სიახლოვით შეშინებულმა ჯანაშიამ თავი დაუქნია და როცა დემეტრე მიხვდა, რომ ზედმეტად უხეშად გამოუვიდა, მშვიდად განაგრძო...-წყალი ცივია და ფეხები გაგიშეშდება, უკან ვეღარ გამოხვალ.
-რა ქნა სიბრაზის ცეცხლმა? ჩაქვრა?...-ამოიხრიალა ანასტასიამ და მიხვდა, რომ ბერაიას სახისგან მილიმეტრობით შორს მყოფს,მისი ცხელი სუნთქვა ეფინებოდა ტუჩებთან და სულს უხუთავდა.
-აქ მხოლოდ შენი ცეცხლი გიზგიზებს ტასო...-მომენტი ხელიდან არ გაუშვა და წაკბინა, აბა რა ეგონა, ვერ მიხვდებოდა დემეტრე ? სახეს არიდებდა, თვალებს მალავდა და მკერდზე მიბჯენილი ხელისგულებით ცდილობდა მანძილის შემცირებას.
-კიდევ დიდხანს თუ დავრჩებით, გავცივდებით...-წვიმამ იმატა და ახლა იგრძნო, რომ შესცივდა, ერთიანად ააკანკალა.როგორც ჩანს, ბერაიასი ვერა,მაგრამ მისი ცეცხლი ნამდვილად ჩაქრა,ტბის წყალი არც ისე საამურად ეჩვენებოდა,როგორც აქამდე...
-მე მეგონა, გეგმაც ეგ იყო...-მოჩვენებით გაიკვირვა ბერაიამ და დამცინავი მზერა გააყოლა ნაპირისკენ წასულს, როგორც კი მკლავებიდან თავი გაითავისუფლა, შვებით რომ ამოისუნთქა.
ორივე მანქანისკენ მირბოდა, ერთიანად გალუპულებს ტანსაცმლიდან ტბის წყლის წვეთები სცვიოდათ.მანქანაში ჩაჯდომისთანავე ბერაიამ ძრავა ჩართო და ,გათბობის სისტემის იმედზე მყოფმა, ანასტასიას მიწოდებულ პირსახოცს ხელი დაავლო.მაისური ტანზე ეკვროდა და ავტომობილის თბილ სივრცეში ნელ-ნელა გამოცოცხლდა გალუგული სხეული.ჯანაშიასკენ მიატრიალა თავი და ერთიანად აკანკალებულს რომ წააწყდა, უკანა სავარძელზე მიგდებულ მოსაცმელს ხელი წაატანა.სავარძელს მიყრდნობილი აკვირდებოდა, როგორ გაეხვა სახეზე სველ თმაჩამოყრილი გოგო თავის სამი ზომით დიდ მოსაცმელში და უეცრად დღევანდელი შემთხვევა გაახსენდა.
-დღეს რისი თქმა გინდოდა ბიბლიოთეკაში?...-ჩუმად წარმოთქვა და ყურადღებით დააკვირდა უხერხულად შეშმუშნულს...-მიდი თქვი, არ დაგცინებ...-წააქეზა.
-შენი დასაცინი რა მჭირს?...-თავდაცვაზე გადავიდა,მაგრამ როგორც კი მისკენ მიიხედა ,თვალი აარიდა და ყოყმანით ამოთქვა...-მინდოდა ბაღში დაკრეფილი ალუბალი გაგესინჯა.
-ბაღში დაკრეფილი ალუბალი გამესინჯა? მე? რატომ?...-ახლა უფრო მეტად დაიბნა.
-ალუბალი დედამ დარგო, თავისი ხელით, მისთვის ბოლო გაზაფხულს...-თავდახრილმა სცადა ზედმეტი ემოცია არ გამოეხატა...-ზურაბმა დღეს მითხრა,რომ მთელი ეს დრო უვლიდა და ნაყოფი რომ გამასინჯა...-უცებ გაჩერდა, მიხვდა, რომ ახლა რაღაცას ნამდვილად გაამხელდა, ოღონდ რას, თავადაც ვერ ხსნიდა.
-რომ გაგასინჯა?...-ის, რასაც ანასტასია ვერ ხვდებოდა, სანახევროდ უკვე ცნობილი იყო დემეტრესთვის, თუმცა, შეატყო ჯანაშია დაბოლოებას რომ აპირებდა და თვითონ ითავა...-გინდოდა მეც გამესინჯა, მაგრამ ,მე...
-შენ ნამდვილი იდიოტივით მოიქეცი და ჩავთვალე, რომ ღირსი არ იყავი...-წამოიყვირა გაგულისებულმა და თვალები დაუკვესა.
-წამოდი!...-რამდენიმეწამიანი დუმილის მერე მტკიცედ ამოთქვა ბერაიამ.
-რა? სად?...-განცვიფრებული ვერ მიხვდა, რას გულისხმობდნენ.
-შენ გამო, ტბაში, წვიმის დროს, ტანსაცმლიანი შემოვვარდი. ახლა შენ წამოხვალ და დამსახურებულ ალუბალს გამასინჯებ...
ჯანაშიამ თავისი სითბოს ერთადერთი გარანტია მანქანაში დატოვა და ისევ თავისი სიფრიფანა სარაფნით გაუძღვა დემეტრე ბერაიას, წვიმაში ალუბლის ხის საპოვნელად.ხეხილის ბაღში ხეები ერთმანეთზე მიჯრით იყო დარგული და მთვარის შუქი ალაგ-ალაგ აღწევდა.დიდხნიანი ბოდიალის შემდეგ ანასტასია გაჩერდა და დემეტრეს საჩვენებელი თითის მიშვერით აუწყა ამ ხეზე გეუბნებოდიო. ბერაიამ ღიმილით მოძებნა ფოთლებში დამალული ნაყოფი და გასინჯვისთანავე გაეცინა.
- ვიცოდი ახალბედა მებაღე რომ იყავი, მაგრამ მაინც ჭკვიანი მეგონე...-ანასტასია ვერ მიხვდა ამჯერად, რაზე დასცინოდნენ...-ეს ბალია, ტასო...-წამიერად ეჭვი შეეპარა, ხომ ნამდვილად სწორად მოვაგენიო და თვითონაც გასინჯა.
-ჭკვიანო...-ცინიზმი აჩუქა და სახე დამანჭა, მერე რა, რომ დიდი ალბათობით ამ სიბნელეში დემეტრე მიმიკას ვერ გაარჩევდა,გული ხომ დაიმშვიდა...-ალუბალია.უბრალოდ, ძალიან ტკბილია. ზურაბი მიყვებოდა...
ანასტასია ტიტინებდა, სიბნელეს თვალი შეაჩვია .დემეტრემ და ვერც გააანალიზა ,რომ საერთოდ არ ესმოდა ,ჯანაშია რას უყვებოდა.წვიმის წვეთები სახეზე ეცემოდა, თავისი სახე მისკენ მიემართა და ერთი თავით მაღალს ,გაბრწყინებული თვალებით შესცქეროდა.ბერაიამ არ იცოდა საიდან მოდიოდა ამხელა სურვილი და ნდომა, ის კი ცხადი იყო, რომ მის სიახლოვეს სხეულის ყველა უჯრედი სთხოვდა.ანასტასია ჯანაშია ნამდვილი თავის ტკივილი იყო, ოღონდ "მისი თავის ტკივილი". ამ გოგოს ჰქონდა ის, რაც მას ასე ძალიან უნდოდა: თავისუფალი,დაუმორჩილებელი სული, ყოველგვარი სიყალბისგან დაცლილი, ხანდახან ბავშვური და ხანდახან საშინლად ხიფათიანი.მაგრამ დემეტრეს მოსწონდა, ერთიანად მაყვლის წვენში დასვრილიც და ტბის წყალში,შუაღამით, წვიმაში სარაფნით მოცურავეც.ვერ მიხვდა რა მომენტში, მაგრამ ფაქტი იყო ,რომ დაუკითხავად, უსირცხვილოდ წაეტანა ხელისგულით მის კისერს და მოუთმენლად აიკრო ტუჩებზე.ანასტასიას ბაგეები მწიფე ალუბალივით ტკბილი აღმოჩნდა,ათრთოლებული სხეული მის მკლავებში ცახცახებდა და დემეტრე ბერაია გრძნობდა, როგორ მარტივად დანებდა ამ მეამბოხის აუტანელ სურვილს.ჯანაშია ძლივს მოსწყდა ტუჩებს და ,ჯერ კიდევ მის სახესთან აკრულმა, გახშირებული სუნთქვის შენელება სცადა.სიმხურვალე მთელ ტანს მოედო და ახლა უკვე მადლიერიც კი იყო წვიმის წვეთები ასე გამალებით რომ ეცემოდნენ მის სხეულზე.ხმის ამოღება ვერ გაბედა, მიხვდა, რომ მის წინ მყოფიც მომხდარის გაანალიზებას ცდილობდა და გაისუსა.ნელ-ნელა მოშორდა მის სხეულს და უხერხულობის სრული შეგრძნებით მაინც ამოთქვა:
-წვიმამ იმატა და მართლა გავცივდებით.



IX
"სხეულზე ამოიკემსილი მზისშვილებისფერი ნათებები"
მისაღების სივრცეში სრული სიჩუმე იყო, მხოლოდ ბუხარში მოტკიცინე შეშის ხმას თუ გაიგონებდით.წყვილ-წყვილი თვალი გაკვირვებით შესცქეროდა ახლად მოსულებს.ერთიანად გალუმპულებს, პირსახოცშემოხვეულებს და სამი ზომით დიდ მოსაცმელში გახვეულ აბურდულ თმიანს.ჯანაშიას ამ მომენტამდე არ უფიქრია, რას ეტყოდა კვიციანებს ასეთ ფორმაში რომ დაინახავდნენ, ან რას იფიქრებდნენ.თვალებს აქეთ-იქეთ აცეცებდა და ცდილობდა ,ელიკოს მზერას კიდევ ერთხელ არ შეჩეხოდა, რამდენადაც ქალის სახეზე ათასი ემოცია იკითხებოდა.დუმილი თავშეკავებულმა ხითხითმა დაარღვია და ამჯერად ყურადღების ცენტრში ზურაბი აღმოჩნდა, შუბლთან რომ მიეტანა თითები და სახეზე ხელისგულაფარებული გულიანად იცინოდა.ელისაბედმა ქმარს გახედა და მორცხვად თავჩახრილს უკვე თავადაც ეღიმებოდა.
-ხოო...-აშკარა დარტყმისთვის ემზადებოდა ბაჩუკი და მოჩვენებითი სერიოზული ტონით განაგრძო...-რა ქენით, ჩააქრეთ ცეცხლი?
-რა ცეცხლი, ბაჩუკი, ვერ უყურებ? ცეცხლი კი არა, ხანძარი ჩააქრეს ამათ...-კვიციანების ხითხითს აყოლილმა ლუკამ ვეღარ მოითმინა და წამოიძახა.
-ტყუილად მიყურებ, არაფერს გეტყვი...-ნიკოლოზმა ხელები გაასავსავა და სავარძლის საზურგეს მიეყრდნო, როცა დემეტრემ შეხედა,თითქოს მისგანაც ელის დაცინვასო.
-ისე, საინტერესოა რამდენ ხანს იდგებიან ასე...-ლუკა არ გეგმავდა პირში წყალჩაგუბებული ნიკოს მიბაძვას, ბოლომდე ცდილობდა ძალების მოსინჯვას.
ბერაია აღარ აპირებდა ცოცხალი ცირკის ჯამბაზად ყოფნას, გასასვლელისკენ გზა თავად გაიკვალა და საძინებლისკენ წავიდა, სუფთა ტანსაცმლის და პირსახოცის წამოსაღებად. ანასტასიას ელიკო მიჰყვა უკან და სანამ გოგონა ცდილობდა სველი სარაფანი სხეულიდან მოეშორებინა და ფუმფულა ხალათში გახვეულიყო, კვიციანის ქალმა დაწვრილებით გამოჰკითხა ყველაფერი.ეჭვნარევი დააკვირდა ისტორიის უწყინრობას და კიდევ ერთხელ მოსთხოვა ახსნა.
-დღეს უხეშად მომექცა, ბიბლიოთეკაში რაღაცის საკითხავად მივედი და დილანდელ ნათქვამზე გაბრაზებულმა არ მომისმინა.მინდოდა რომ ერთი კარგად გამომეფხიზლებინა და ტბაში ჩამეგდო.როგორც ჩანს, ისეთი სულელი არაა,როგორც მე მომეჩვენა და წყალში მანამ არ შემოვიდა ,სანამ არ შევაშინე,ფეხი გამეფსკვნა და ვეღარ გამოვდივარ-მეთქი...-თვალიც არ დაუხამხამებია, ისე გადააკეთა მთელი ამბავი და დამაჯერებლად დააბოლოვა...-სულ ეს იყო ელიკო.
სამაგიეროდ, ბერაიას არ უთქვამს ტყუილი. ერთიანად გათოშილს და კარადაში მოქექიალეს შემოუსწრეს მეგობრებმა, ბაჩომ სავარძელი მოატრიალა და შიგნით გაიშხლართა, ნიკოლოზი ფანჯარასთან დადგა, აი ლუკამ საწოლი დაისაკუთრა და მხარ-თეძოზე წამოწოლილი დამცინავი ღიმილით აკვირდებოდა მეგობრის კოპებშეყრილ გამომეტყველებას.შიგადაშიგ ერთმანეთს გადახედავდნენ და ნიშნისმოგებით უკრავდნენ თვალს, ბერაია კი მაინც ჯიუტად დუმდა.
-ე ბიჭო, გაუშრათ სისხლი, მოყევი რა მოხდა, თორემ ცნობისმოყვარეობისგან სადაცაა გასკდებიან...-ამ ორის ჟესტებით შეწუხებულმა ნიკოლოზმა ამოთქვა და მათკენ შემობრუნებულმა ბერაიამ დამალვაც კი არ სცადა, ყველაფერი მშრალად, მიმიკის უცვლელად მოყვა, თითქოს სადღაც გაგონილ ამბავს ხელახლა ჰყვებაო.
-მოიცა, მოიცა, სულ ესაა? ტბაში შეგიტყუა და მორჩა? ...-აშკარად უკმაყოფილო იყო ბაჩო მოსმენილით...-და რომანტიკა რა უყავით? გზაში დატოვეთ? ეს რა უბედურებაა?...-საკუთარი ყურებით მოსმენილს ვერ იჯერებდა.
-ძალიან რომანტიკული იყო ,ერთიანად გალუმპულები და გალუგულები რომ მანქანაში ვკანკალებდით...-უკვე ნერვები ეშლებოდა ამ ამხანაგურ საბჭოზე და მოუთმენლად გააგრძელა...-ვინმეს კიდევ ხომ არ უნდა რომანტიკა?
ხასიათ წამხდრებმა თავი გააქნიეს და უგემურად მიაყოლეს მზერა უკვე ზღურბლს გადამცდარს. ხომ გითხარით, ბერაიას ტყუილი არ უთქვამსთქო, უბრალოდ სიმართლის ნაწილი დამალა.
ცხელმა წყალმა სასიამოვნოდ გაათბო მისი სხეული, კიდურებში სისხლის მოძრაობა აღუდგა და ახლა უკვე გონებამაც დაიწყო მომხდარის გაანალიზება.ვერ ხვდებოდა მოვლენების ასეთმა სწრაფმა განვითარებამ სათავე საიდან აიღო. რამ უბიძგა ამ ნაბიჯის გადადმისკენ, ტკბის ყინულივით ცივმა წყალმა თუ მასში მოთრითინე სხეულის შეგრძნებამ, იქნებ ღამის უკუნეთმა სიბნელემ და მთვარის ძლივს მბჟუტავმა შუქმა, შესაძლოა ტბაზე წვიმის წვეთების ცეკვამ გადაუტრიალა გონებაში რაღაც,ბოლოსდაბოლოს ეს შესაძლოა იმ ალუბლის სიტკბოს ბრალიც ყოფილიყო.იქნებდა ჩაშაქრული,დაგემოვნებისთანავე დამდნარი ნაყოფის ეფექტმა მოაჯადოვა. ასეთი რამ ხომ შესაძლებელია?! ალუბლის სიტკბომ დააბრმავა,დააყრუა და აზროვნების უნარიც წაართვა.ახლა დემეტრე ბერაია მზად იყო ჩრდილოეთიდან მონაქროლ სიოს განსაკუთრებულ სუსხიანობასაც კი ჩასჭიდებოდა მომხდარის გასამართლებლად, ოღონდ კი არ წამოსცდენოდა ის ერთი სიტყვა, სიმართლის მარცვალი.
აბაზანიდან გამოსული, ახლა უკვე ნაჭრის შარვალსა და თბილ ჯემპრში გამოწყობილი, წამიერად დააკვირდა ჯანაშიას საძინებლის კარს.უნდა მოეფიქრებინა რამე,რომ თავისივე ინიციატივით სხეულზე აკრული,ათრთოლებული გოგოსთვის მოპარული კოცნა გაემართლებინა, თანაც ისე რომ მისთვის გული არ ეტკინა. შეფიქრიანებული ავიდა კიბეებზე და ამ წამს არც კი იცოდა, რომ სანამ თვითონ თავს იჭ....ტდა მომავალი დილის უხერხულობის ჩასახშობად გეგმის მოფიქრებაში, ანასტასია ჯანაშია საძინებლის კართან იყო ატუზული და გულის ფანცქალით ელოდა ნაბიჯების ხმის მინავლებას რომ სამალავიდან გამომძვრალს მშვიდად ებანავა და საწოლში დაბრუნებულს, დილამდე ცალი თვალიც არ გაეხილა მომხდარის სულ მცირე ხნით დასავიწყებლად.
უხერხული საუბრებისგან თავის არიდების ერთადერთი გზა დილაადრიან გაღვიძება და სასტუმროში წასვლა აღმოჩნდა.სანამ ჯერ კიდევ ყველას ეძინა და სოფელი სიზმრების ფერებში იყო გახვეული, დემეტრე ზანტად წამოდგა, თბილმა ატმოსფერომ მიახვედრა რომ წვიმას გუშინ ღამით გადაეღო და დღეს მზე თავისი შვილების მცხუნვარებას ჰპირდებოდა მიწას.კლასიკურ ყავისფერ შარვალსა და თეთრ მაისურში გამოწყობილი, კედებიანი ბერაია სამზარეულოს სივრცეს შეეხიზნა ყავის ჩუმად დასალევად და თავზე წამოადგა ერთიანად ფქვილში ამოსვრილ ელიკოს ფიგურას.როგორც კი დილამშვიდობისა გაცვალეს,ხელით დააწვა ელექტრონული ჩაიდანის ჩასართავს და ყურადღებით მოისმინა კვიციანის ქალის ახირება, დილა ახლადგამომცხვარი ატმის პეროგით დაეწყო.საუბარი მანამ იყო სასიამოვნო და მსუბუქი სანამ ახალგაზრდობის ეშმაკუნა საქციელებგახსენებულმა ქალმა შეფარვით არ დაიწყო მისი გამოტეხვა.
-ანასტასიას გამოვკითხე გუშინდელი ამბები და სასიამოვნოდ გაოცებული დავრჩი...-ქალი თვალს არიდებდა და სიტყვებს არჩევდა ამ ორის საგულდაგულოდ დამალული საიდუმლოს გასამჟღავნებლად...--შენ როგორი რომანტიკული ბიჭი ყოფილხარ...-ვითომ უწონებდა საქციელს, იქნებ ამ სიტყვებით შეგულიანებულმა გამიმხილოსო.
-რომანტიკული? ტბაში მოფართხალე ჯიუტი გოგოს ნაპირზე გამოთრევა შენც რომანტიულად გეჩვენება?...-დემეტრემ თავისი ძალები მოსინჯა, რადგან ვერ დაიჯერა რომ მის სხეულს გველნაკბენივით მოშორებული ჯანაშია ერთ კოცნას სასიყვარულო ისტორიად გადააქცევდა.
-ღმერთო ნუ გამაგიჟებ...-უეცრად ქალმა ხელები გაშალა და ჭერზე თვალებმიწებებულმა ამოთქვა...-მეტი მართლა არაფერი მომხდარა? იმ ონავარმა უბრალოდ ტბაში შეგიტყუა და სულ ესაა?...-იმედგაცრუება ბობოქრობდა ინტონაციაში, თითქოს გონებით სულ სხვა, მეტად აღმაფრთოვანებელ სცენებს ხატავდა.
-რატომ ჩააცივდით ამ რომანტიკას? შენ, მე და ჯანაშია ერთ ოთახში ნანახი გყავართ? ...-ელიკომ თავი დაუქნია თანხმობის ნიშნად...-მერე ჩვენს შორის იმაზე მეტი გრძნობა როდისმე შეგიმჩნევია, ვიდრე ერთმანეთის ნაღმზე აფეთქების სურვილია?
-რავიცი, რავიცი...-ისევ თავისას მიერეკებოდა ქალი.
ბერაიას უკვე აღარ სურდა ამ თემის სხვებთან განხილვა, საკუთარ თავსაც ვერ უხსნიდა რა მოხდა და სხვებისთვის როგორ უნდა მოეყოლა.ყავის სმას მორჩა თუ არა მანქანაში ლეპტოპი და საბუთები ჩააწყო,საჭეს მიუჯდა და ის იყო ავტომობილი უნდა დაეძრა, რომ აზრმა გაუელვა.უკან შემობრუნებულმა ყოყმანით ამოიჩურჩულა.
-ელიკო ის კაბები, აი ანასტასიას ოთახიდან რომ წამოიღე, გამატანე და სანამ დანარჩენები მოვლენ კარადაში დავაბრუნებ...-ცდილობდა ზედმეტად არ მიექცია ყურადღება ამ ჟესტით.
-უი, ეგ სულ აღარ გამხსენებია...-შეიცხადა ქალმა და მერე ეჭვნარევი დააკვირდა...-მე კი გაგატან კაბებს, მაგრამ შენ სად მიიპარები ამ დილაუთენია? რა უნდა აკეთო იქ მარტომ?...-უსაყვედურა მაინც.
-მამაჩემს უნდა ველაპარაკო, თათბირი გვიწევს და ახალ კლიენტებთან შეხვედრის ფორმაზე უნდა მოვილაპარაკოთ. სასტუმროს ბიბლიოთეკაში სიმშვიდეა...-თავი იმართლა.
ბერაიას კი გამოუტანა დარეცხილ,დაუთოვებული კაბები,თუმცა თვითონ ისევ ტკბილ ცომს მიუბრუნდა და თან თავისთვის ბუტბუტებდა:-"რომ კითხო არაფერი მომხდარა და ერთ ოთახში მარტო თუ დატოვებ ნაღმზე ააფეთქებენ ერთმანეთს.კაბებს კარგად მიაცუნცულებ რომ ანასტასიას გული არ დაწყდეს კარადაში რომ არ დახვდება...ჰმ".ნელ-ნელა ბუტბუტი ქოთქოთში გადაუვიდა და უკვე ატამმოლაგებული პეროგი ღუმელში მოათავსა, სტუმრებს გაღვიძებისთანავე რომ დაეგემოვნებინათ დილის ჩაისთან ერთად.
ანასტასია გულაღმა იწვა, გუგებგაფართოებული მიშტერებოდა ჭაღს და ყურადღებას არ აქცევდა დილის სიოსგან აფრიალებული ფარდის სახეზე ლამუნს. უპეები უძილობისგან ამოშავებული ჰქონდა და საკუთარ ფიქრებში წასული ყურადღებას არ აქცევდა სამზარეულოდან შემოსულ ხმებს,რომელთაც უნდა ეუწყებინათ სახლის ბინადრები უკვე ადგნენ და საუზისთვის ემზადებიანო.ცხელი წყლის ჭავლის ქვეშ სხეულის გათბობის შემდგომ თავის ოთახში დაბრუნებული დიდხანს ბორგავდა, თვითონაც ვერ ხვდებოდა რატომ არ აძინებდა დაღლილი სხეული.შუაღამისას გამოაღვიძა ტელეფონის ზარმა და ძილბურანში მყოფმა უპასუხა.ბერლინში სწავლისას პატარა, ორ საძინებლიან ბინას იყოფდა იტალიელ კურსელთან ერთად. ფრანჩესკას და მისი ისტორიები საოცრად ჰგავდა ერთმანეთს, რამდენადაც ისიც მამის სურვილით სწავლობდა ბიზნესის ადმინისტრირებაზე, თუმცა ხელოვნებათმცოდნეობა იტაცებდა.მას შემდეგ რაც მოუსვენარმა, წმინდა იტალიური სისხლის გოგონამ იმდენი ქნა რომ მუდამ სახე გაყინულ გოგოს დაუმეგობრდა, თანამზრახველებიც გახდნენ და მშობლებისგან მალულად, სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში დაიწყეს ხელოვნებათმცოდნეობის საგნების შესწავლა.ახლა იხსენებდა როგორი ანცი ხმა ჰქონდა იტალიელ მეგობარს, რომელიც ეუბნებოდა რამდენიმე წუთის წინ, შენს დაუკითხავად, ჩვენი სივები გავაგზავნე მილანთან ახლოს, ტორინოში გახსნილ თანამედროვე მუზეუმში და პროგრამის ფარგლებში დასაქმება მოვითხოვეო...უეცრად შეშფოთებულმა გამოხედა კარში გაჭედილ ელისაბედის ფიგურას და მიხვდა ქალი იქ კარგა ხანია დგასო.
-ანასტასია კარგად ხარ? სახეზე ფერი არ გადევს...-შეშფოთებული კვიციანი ხელისგულს ადებდა შუბლზე და სიცხეს უმოწმებდა. მერე, დამშვიდებულმა ამოთქვა...-წამოდი, საუზმე მზადაა. სანამ ჩაიცვამ ჩაის დაგისხამ.
ანასტასია ზანტად წამოდგა, ტუმბოდან ფართე უბიანი, მუქი ჯინსის შარვალი გამოიღო. ლაჟვარდისფერი, რამდენიმე ზომით დიდი მაისური გადაიცვა და კედების თასმები შეიკრა.სახეზე ჩამოშლილი თმები მის ჩაცვენილ ლოყებს ფარავდა,თითქოს ერთ ღამეში გაილია და დაპატარავდა.ცარიელი თვალებით მიუჯდა მაგიდას, ფიქრებში წასულს საერთოდ არ ესმოდა რას განიხილავდნე ასე გაცხარებით. ლუკასთვის ყურადღება არ მიუქცევია,როცა ამ უკანასკნელმა ნიდაყვი გაკრა და ბიჭმა კითხვის ნიშნებით გადახედა სიტუაციაში ასევე ვერ გარკვეულ ნიკოლოზს. კვიციანების ოჯახის უფროსი საუბარს გამოეთიშა და ინტერესით დააკვირდა გოგონას მოქუფრულ გამომეტყველებას.ცარიელი იყო ანასტასია.
-ტასო დღეს აპირებ წამოსვლას?...-სახელის გაგონებაზე გამოერკვა და კითხვის ნიშნებით სავსე თვალებით მიუბრუნდა ზურაბს...-სასტუმროში, პეტუნიების ახალი შეკვეთა უნდა მოიტანონ.ხომ თქვი მე დავრგავო.
-მახსოვს...-მთვარეულივით ამოთქვა.
-ამ სახლში ხალხმა წინადადების დასრულება უნდა ისწავლონ!...-ბაჩო ხვდებოდა რომ ანასტასიას ამ ქვეყნად არ ყოფნის მიზეზი გუშინდელ ღამეში უნდა ეძებნა...-გახსოვს, და...?მოდიხარ თუ არა?...
-მოვდივარ...-ამოთქვა სახეზე ფინჯან აფარებულმა...-რაც უფრო მეტად აკვირდებოდა, მით მეტად ეჭვდებოდა ბიჭი და ბრაზი ერეოდა.ვიღაცას უნდა მოეყოლა რა მოხდა გუშინ,ეჭვობდა რომ ეს ვიღაც დემეტრე ბერაია იქნებოდა.
ლუკას მანქანაში, უკანა სავარძლებზე ზურაბ კვიციანმა ორი ხელის ცელი მოათავსა, დანარჩენებს სახლებიდან წამოიღებდნენ სოფლის ბიჭები.თავად კი კიტას მანქანაში მოთავსდნენ და სასტუმროსკენ წავიდნენ.ვრცელ მინდორზე უკვე შეკრებილები იყვნენ მომუშავენი, ჯანაშია მიხვდა დავაგვიანეთო, როცა სატვირთოდან ჩამოცლილ ქოთნებს დააკვირდა. ოთხ ცალს ხელი დაავლო და იმ კვალთან ჩაიმუხლა, სადაც გუშინ შეწყვიტა რგვა. გონება ახლა სულ სხვაგან დაჰქროდა, მიწას შეჩვეული ხელები კი თავად აკეთებდნენ საქმეს.ტბის კამკამა წყალი საიდუმლოს ერთგული მეგობარივით ინახავდა და ხეხილის ბაღშიც უცნაურად შრიალებდნენ მზისკენ კერწეროებ აშვერილი ხეები. ნენეს არ შეუნიშნავს როგორ უყურებდა სასტუმროს შესასვლელთან ჩამომდგარი ბაჩო, თითქოს საიდუმლოს ამოხსნას ცდილობსო, ჯაშუშივით კედელს ამოფარებული არც კი მალავდა ასე აშკარა თვალთვალს.
თიბვა უნდა დაეწყოთ, გამომშრალი ბალახი უკვე მზად იყო დასადაბლებლად. კვიციანმა ბიჭებს მოუხმო, წელზე შემორტყმული ქამრებით დაიმაგრეს ხელის ცელი და ნიდაყვქვეშ ამოდებული ნელ-ნელა, ერთ ზოლში მიყოლით აამოქმედეს, გასუფთავება უკანა მხრიდან დაიწყო.
დემეტრე ბერაიას ნიკაპი მიტყუპებულ ხელისგულებზე ჩამოედო და ფიქრებში წასული მიშტერებოდა ლეპტოპის ეკრანს.ჯაბა გახარებული იყო ძველი ქარხნის აღმოჩენით, რომლის მეპატრონესთანაც სარფიანი გარიგების დადებას აპირებდა და შვილისგან სურდა მოესმინა, რამდენად მომგებიანი იქნებოდა რესტავრაციის შემდგომ გაყიდვა.ხარჯები მალევე უნდა დათვლილიყო, კლიენტი რომელიც რესტავრირებული შენობის შეძენას მოისურვებდა წინასწარ გაეფრთხილებინათ ფასზე და მოგება განესაზღვრათ.თათბირი მხოლოდ ხუთი წუთის დასრულებული გახლდათ, როცა ოთახში შემოსულ ლუკას და ბაჩოს, ნიკოლოზი მორჩილად შემოყვათ.
-როგორ ჩაიარა თათბირმა?...-დიალოგის წამოწყება ნიკოლოზმა ითავა,რადგან სრულიად დარწმუნებული იყო, ბაჩო რომ მივუშვა, ვიცი პირველად რასაც კითხავს საქმისგან გადამწვარ მეგობარსო.
-ჯაბა ამბობს რომ ამ მდგომარეობაში მყოფი შენობისთვის კარგი ფასია, მაგრამ ჩვენც უნდა ვნახოთ და პირველი შეფასებით რესტავრაციის ხარჯი დავთვალოთ.
-კლიენტი უკვე იპოვა?...-ჩაერთო ლუკაც...-წინასწარ ხომ უნდა იცოდეს, ვინ დაინტერესდება შენობით?
-როგორც მითხრა მსხვილი კომპანიაა,მეორადი მანქანები ჩამოყავთ ევროპიდან და ასეთი ტიპის შენობა სჭირდებათ.ავტოსადგომის სტილში უნდა გაკეთდეს.
-მაშინ ვნახავ, ნახაზებს გავაკეთებ, ლიზა ტრიდეში გადაიყვანს და ლუკა გვეტყვის რა იქნება საჭირო პროექტისთვის...ბაჩო ერთ კვირაში დაითვლის ალბათ ყველაფრის ფასს...-ნიკოლოზი ცდილობდა დაემშვიდებინა.მშვენივრად ხვდებოდა რომ სასტუმროს პროექტი ისედაც საკმარისს რესურსებს იწოვდა დემეტრესგან, ახლა კი პარალელურად ახლის აღება, სულ მთლად მოუღებდა ბოლოს.
-ხვალ მოლაპარაკებები აქვთ, სათათბირო ოთახში.ვუთხარი რომ აქედან ჩავერთვებოდი. ყველაფერს გავარკვევ და მერე მოვიფიქროთ რას ვიზამთ. ყველა ერთად ვერ წავალთ.
-ხვალ კვირაა და მუშები ისვენებენ, კარგია, მშვიდ გონებაზე დაესწრები...-დააიმედა და ბაჩოს თვალების ბრიალით გადახედა,როცა გამოიჭირა როგორ ცინიკურად აკვირდებოდა დემეტრეს.
-კიდევ კარგი თბილისთან ახლოსაა და მუშები...-უცებ გაჩუმდა, ყურთასმენა დაძაბა და გაკვირვებულმა იკითხა...-რა ჩოჩქოლია? რა ხდება გარეთ?...
გაურკვევლობის შეგრძნებით გაიხედეს მაგრამ ეზოს წინა მხარეს ვერავინ დალანდეს, ინტერესით გამოვარდნენ და უკანა ნაწილისკენ აიღეს გეზი.ხმაური სწორედ იქედან მოდიოდა.მუშები ერთად იყვნენ შეჯგუფებული და დემეტრემ თვალი მიაყოლა სასტუმროსკენ გამოქცეულ ბიჭს, ზურაბმა რომ მოაძახა, სუფთა წყალი ოღონდო. ახლოს მისული მიხვდა რომ რაღაცის გარშემო წრე შეეკრათ და ნერვიულად ბუტბუტებდნენ.წრე გაარღვია და აღმოაჩინა რომ რაღაცის კი არა, ვიღაცის გარშემო ჩოჩქოლებდნენ. ეს ვიღაც კი ანასტასია ჯანაშიას მიწაზე წამომჯდარი ფიგურა იყო, რომელსაც სახის მარცხენა მხარეს ხელისგული აეფარებინა და გაყინული მზერით იყურებოდა გარშემო.ერთ ადგილზე გაშეშებულმა ამოიხრიალა,რა მოხდაო და იმ წამსვე ბიჭმა მხარი გაკრა, სწრაფად მიუახლოვდა ზურაბს და ბოთლით მოტანილი წყალი მიაწოდა.ჯანაშიას ფრთხილად ჩამოაწევინეს ხელი და დემეტრეს თითქოს გველმა უკბინაო, ისე მწარედ დაუარა სხეულში შიშის შხამმა.
-წადი, ბიბლიოთეკის რაფაზე პირველადი დახმარების ყუთია და მესამე სართულზე აიტანე, სწრაფად!...-იღრიალა სივრცეში, თუმცა ნიკოლოზმა მიმართვა საკუთარ თავზე მიიღო და სინათლის სისწრაფით მოსწყდა ადგილს...-აქ მოდი...-ზურაბი გვერდზე გასწია თუ არა, მშვიდად უთხრა მომხდარით შოკირებულს...-ფრთხილად, აი ასე...-ანასტასია ჯანაშია უკვე მთლიანად მის მკლავებში იყო,უკვე მერამდენედ.
სახიდან ხელს არ იშორებდა, ამჯერად წყნარად იყო და ცდილობდა დემეტრე ბერაიასთავის არ აეხედა, თვალებს აცეცებდა და საფეხურებს ითვლიდა.ოთახში ნიკომ შეასწროთ, რომელიც უკვე კარგა ხანია მესამე სართულის კიბეებთან იცდიდა,პირველადი დახმარების ჩანთა გახსნა და კარადას მიეყრდნო. დემეტრემ საწოლზე ფრთხილად დასვა, მერე დააკვირდა და თითები წაატანა მის ხელისგულს.ნელ-ნელა გამოჩნდა გახეთქილი წარბი და ერთიანად კვასკვასა ბლანტი სითხით მოსვრილი სახის მარცხენა მხარე.ამოტრიალებული, დასვრილი ხელისგული უღონოდ ჩამოდო საწოლზე. ბერაიამ შემოსწრებულ ლუკას წყლის ბოთლი გამოართვა და დასველებული ბინტი მოატარა ლოყებზე შემხმარი სისხლის მოსაშორებლად.ანასტასია აკვირდებოდა მის კოპებშეყრილ გამომეტყველებას და ხვდებოდა სადაცაა გასკდება, ღრიალს დაიწყებს და გემრიელად გამომძლანძღავსო. დემეტრემ დასვრილი ბინტი იატაკზე დადო და ჯანაშია შიშით დააკვირდა სპირტში ამოვლებულ ბამბას.
-ტასო სულ ცოტათი აგეწვება...-შეაგულიანა ბაჩომ და შემბრალებელი თვალებით გადახედა.
-რას შვებით? ძალიან აქვს გახეთქილი წარბი? ...-ოთახში სახეშეშლილი ზურაბი შემოვარდა და გაფითრებული დააკვირდა საწოლზე ჩამომჯდარ, გაფითრებულ გოგოს.
-წარბი გადარჩება...-ესეც ასე, დემეტრე ბერაიას ბრაზი გასკდა...-მაგრამ მე ის მაინტერესებს, როგორ მოახერხა?...-თვალები დაუბრიალა და ანიშნა ამოთქვიო.
ანასტასიას სახე დაემანჭა როგორც კი სპირტი გახეთქილ წარბთან მიედო.თვითონ კი იცოდა პასუხი, ეს როგორ დაემართა, მაგრამ სხვებისთვის ასახსნელად რთული იქნებოდა. ან როგორ უნდა ყოფილიყო გასაგები, რომ ცხოვრებამ მის გარშემო ძალიან სწრაფად დაიწყო მოძრაობა, ყველაფერი ერთიანად დაატყდა თავს, გადაწყვეტილება კი აუცილებლად უნდა მიეღო.ახალი ცხოვრება დაეწყო, საკუთარი თავისთვის ეპატიებინა, წარსულის კარი სამუდამოდ დაეკეტა და აწმყოში გადმობარგებულიყო, ან დარჩენილიყო და მიზეზი მოეძებნა გასაგრძელებლად.ამის გამო თავის ქალაში სრული ქაოსი ტრიალებდა, არ იცოდა რას ლაპარაკობდნენ, რას აკეთებდნენ ირგვლივ მყოფები და ცარიელი თვალებით უყურებდა ყველაფერს.
-ტასო იცოდე, თუ იტირებ მოგარტყამ!...-გამოერკვა და მის წინ ჩამუხლულ ბაჩოს მიაშტერდა, მხოლოდ ახლა მიხვდა რომ თვალები სავსე ჰქონდა ცრემლებით, რომლებიც მალევე აპირებდნენ ჯებირების გადმონგრევას.
-პეტუნიებს ვრგავდი და ქოთნიდან რომ ამოვიღე მიწიან-ფესვიანად შუაზე გაიყო, მაინტერესებდა მაინც ჩამერგო მიწაში თუ არა,ზურასთვის უნდა მეკითხა...-ამოიკნავლა საცოდავად.
-ბალახს ვთიბავდით და ეტყობა ქვა აისხლიტა ხელის ცელმა, ის მოხვდა...-გაბზარული ჰქონდა ტონიც და გულიც კიტას.
-და არავის, საერთოდ არავის, მოაფიქრდა ეთქვა, რომ ცელს წინ არ დადგომოდა?...-მორჩა, სიმშვიდე უცხო ხილი იყო. ბერაიას მოთმინება დაიცალა და ბოლო ხმაზე იღრიალა.
-....და საიდან უნდა სცოდნოდათ რომ ქვას აისხლეტდა და მაინდამაინც მე მომხვდებოდა?...-უკვე ფერზე მოსული ქალბატონი შემართებით დაუპირისპირდა...-რა გაყვირებს?
-შენ ნუ დარდობ, შენთვისაც მოვიცლი...-ნიშნისმოგებით მიახალა.
-ნაკერები არ დასჭირდება?...-იკითხა ზურაბმა და როგორც კი უარყოფითი პასუხი მოისმინა გული დაუმშვიდდა.
-წარბი გადარჩება, მაგრამ ამ ქალბატონზე თავს ვერ დავდებ...-მუქარა აშკარად ბობოქრობდა...-მუშებთან დაბრუნდით და მეც მალე ჩამოვალ.დღეს აუცილებლად უნდა მოვრჩეთ ეზოს გასუფთავებას, ხვალ ყველა ისვენებს და ზეგ უკვე ოთახების რემონტი უნდა დავიწყოთ.
შიშნარევად დააკვირდა ჯანაშია,როგორ ნელ-ნელა დაიცალა ოთახი.თვალები აატრიალა რომ ამჯერად უკვე,მის პირსპირ მარტო აღმოჩენილს ბერაიასთან საკამათო მიზეზი არ გამოეძერწა. ბიჭმა მოთმინებით დაუფარა გახეთქილი წარბი ლეიკოპლასტირით და წყლით დასველებული ბინტით მის ხელისგულს დასწვდა.მონდომებით გაუწმინდა დასვრილი თითები და როგორც კი მორჩა, ანასტასიამ შინაგანად იგრძნო როგორ დაიწყებოდა მისი ქება-დიდება ამავე წამს.
-კარგი, წარბი გადარჩა...-უჩვეულო სიმშვიდე იყო...-შემდეგი რა არის? მოტეხილობა, დაბეჟილობა, სახურავიდან გადმოხტომა თუ ანთებულ გაზზე თითების დაწვა?...-ნელ-ნელა ამაღლდა ტონი, ბოლოს ყვირილამდე აღარაფერი აკლდა...-მითხარი რომ შევემზადო !
-რა გაყვირებს, ძალით მოვირტყი ქვა სახეში? თუ რა გაღრიალებს?...-გაწიწმატებულმა მიაძახა.
-უბედურება ისაა, რომ შენგან ეგეც არ გამიკვირდება...-ხელის ჩაქნევა დაამშვენებდა მის ტონს.
-უკაცრავად?...-ნათქვამს ვერ მიუხვდა და წაეჭიმა გაგულისებით.
-ყურადღების მიქცევას ცდილობ? თუ ასეა, მაშინ გამოგივიდა!...-შეფარული ნათქვამი მშვენივრად გაშიფრა ჯანაშიამ და ამჯერად უკვე ალმოკიდებული წამოუხტა ფეხზე.
-შენ, შენი თავი ვინ გგონია? ჰორმონებ მოჭარბებულმა ძალით მაკოცე და გგონია შენი სიყვარულით დამდნარი სახეში ქვებს ვირტყამ ყურადღების მისაქცევად?
-რაღაც არ გეტყობოდა, რომ ძალას გატანდი...-დიდი ალბათობით ამას ეზოში მყოფი მუშებიც გაიგონებდნენ, რომ არა ცელის გამაყრუებელი ხმა...- მშვენივრად ამყევი.
-და რა უნდა მექნა? რას მეუბნები , რომ სახეში მეთხლიშა ეს როგორ გამიბედეთქო, თუ ტირილით გამოვქცეულიყავი,არიქა დემეტრე ბერაიამ მაკოცათქო?...-ქვემოდან აჰყურებდა მასზე მაღალ,თავზე წამომდგარ ბიჭს და მზად იყო თვალები შიშველი ხელებით დაეთხარა.
-არა! იმას გეუბნები, რომ შენ მე ამყევი...-ხმა დაიდაბლა, მის სახესთან დახრილმა თვალებში აცეკვებული ჭინკებით მიაპყრო მზერა და დამცინავი ღიმილით განაგრძო...-იმხელა სურვილით, რომ შენი გულის ხმა ახლაც მესმის.ერთიანად მეკვროდი და ერთი წამითაც არ მიგრძვნია, რომ ჩემი გაჩერება გინდოდა.
-ნევროპათოლოგთან ხარ მისასვლელი, შეგრძნებები აგრევია და ნერვული სისტემის ბრალი იქნება...-სახე მომანჭა და ნიშნისმოგებით გადაულაპარაკა.
-საით?...-კარისკენ წასულს ეჭვნარევად ჩაეკითხა, არადა პასუხი თითქოს უკვე იცოდა.
-პეტუნიების დარგვა უნდა გავაგრძელო, ჯერ კიდევ ბევრია...-სასხვათაშორისოდ ამოთქვა.
-არა ქალბატონო, არა...-მის გვერდით ასვეტილმა მკაცრად გააფრთხილა...-შენ კიტა სახლში წაგაბრძანებს და მაგ პეტუნიებს ზურაბი დარგავს.დღეისთვის თამაში საკმარისია!
-მაგრამ მე მინდა ბაღში მუშაობა...-დაიწუწუნა და ეცადა, როგორღაც თავი შეეცოდებინა.
-შეგიძლია ელიკოს ბაღში ითამაშო...-შეუვალი იყო და ვერც თვალების დაპრაწვა, გაპრანჭვა და თავის მოსაწ....ბა ვერ უშველიდა ჯანაშიას...-გასაჩივრებით თავს ნუ შეიწუხებ,ტყუილად დაიღლები.
ასე კოხტად, ყოველგვარი გაპროტესტების გარეშე მიაბრძანეს ჯანაშია სახლში, სადაც კიდევ ერთი ადამიანისთვის უნდა გაეხეთქა გული, აჯერად მთელ წარბზე გადაჭიმული ლეიკოპლასტირით. სანამ ელიკო ქოთქოთს და გოდებას მოჰყვებოდა, ბაღში ნამუშევარი ტანსაცმლით მიეგდო ლოგინზე და გუშინდელ ღამე ნათევს მკვდარივით ჩაეძინა.
სახლში ჟრიამული რომ ატყდა, მხოლოდ მაშინ დააშორა დამძიმებული ქუთუთოები ერთმანეთს, წამოდგომა არ უნდოდა.ახლა ვინმეს ვახშამი რომ ეხსენებინა ამ სახლიდან რაც შეიძლება შორს გაიქცეოდა.სტუმრების მხიარული საუბარი, დერეფანში მისვლა-მოსვლა რომ შეწყდა, მხოლოდ მაშინ წამოიმართა და იმ მედით შეგულიანებულმა,რომ ხმები მხოლოდ ეზოდან შემოდიოდა, პირსახოცს ხელი დაავლო, დღის ჭუჭყის მოსაცილებლად.
დიდ, ფუმფულა ხალათში გამოწყობილი ის იყო, საძინებელს უნდა დაბრუნებოდა, რომ ელისაბედმა წაავლო მკლავში და სამზარეულოში წამომყევი, ეგ სველი ლეიკოპლასტირი უნდა გამოგიცვალოო, მოსთხოვა.მორჩილად უკან მიყოლილი სკამზე მოთავსდა და სახე დამანჭა, წებოვანი მასა მის კანს რომ მოაშორეს.ელიკომ გულმოდგინედ გაუწმინდა ნატკენი ადგილი და სანამ ამას აკეთებდა ახალი წევრიც შემოუერთდათ.მასაც არ მიუქცევია ყურადღება მაგიდასთან მოკალათებულისთვის, ისე დაიწყო ყავის მოსამზადებლად ფუსფუსი.
-არა, ერთი გამაგებინე, მაინდამაინც შენ როგორ მოგხვდა ეს ქვა, ჰა? ...-ისევ თავისას მიერეკებოდა ქალი.
-უი ელიკო, შენ არ იცი? სახეში ქვების მორტყმა ჩემი ჰობია...-ახლა უკვე აღარ ეშინოდა, მარტო არ იყო და შეეძლო სამაგიერო გადაეხადა სასტუმროდან წიხლის კვრით გამოგდებისთვის...-ასე ვიქცევ ყურადღებას.
-ზოგიერთი ისეთია, ქვას რომ ლაპარაკი შესძლებოდა და ეთქვა თვითონ მომხვდა ეგ გოგო, მე არაფერ შუაში ვარო, დავუჯერებდი...-არც მისკენ ზურგით მდგომს დაუკლია წაკბენა.
-ისე, ძალიან გვიან კი დაბრუნდით დემე, მორჩით ეზოს გასუფთავებას?...-საუბრის სხვა თემაზე გადატანა სცადა ელისაბედმა, როცა მიხვდა ახლა,თუ დაიწყეს, ვეღარ გავაჩერებო.
-თიბვაც და ერთად მოგროვებაც მოვასწარით, მაგრამ შემოგვაღამდა და დაწვა ვერა. ალბათ, ტომრებით მოგვიწევს გადაყრა...-ხმა აშკარად ეცვლებოდა როცა სხვასთან იწყებდა საუბარს, განსაკუთრებით კი თუ ეს სხვა კვიციანის მეუღლე იყო.
-უი, რატომ ? დილიდან არ დაიწყეთ?...-ჩაეკითხა გაკვირვებული ქალი.
-იმიტომ, რომ ყურადღება მივიქციე...-აშკარად გულზე ჰქონდა მოხვედრილი ეს სიტყვები, თუთიყუშივით იმეორებდა და ყველგან აკვეხებდა...-თან რით? უბრალოდ წარბი გამისკდა. საფეთქელში მაინც მომხვედროდა, სულს გავაფრთხობდი და დემეტრე ბერაიას გული დამშვიდდებოდა ხუთი წუთით შეწყვეტილი სამუშაოების გამო ნორმალური მიზეზი, რომ იარსებებდა.
-ენას ძვალი რომ ჰქონდეს, პირველად შენ მოიტეხავდი...-ახლა უკვე მისკენ შემობრუნებულმა ნიშნისმოგებით მიუგო.
-ნუ გეშინია, არც შენ დააკლებდი, მაგ მხრივ პრაქტიკის ჩამოყალიბებას...-ესეც ასე.
-მე ხილს გავიტან ეზოში...-სამზარეულოში მიმდინარე საუბრით თვალებგაფართოებულმა ელიკომ ამოთქვა უეცრად და ახლა აქედან გაქცევა საუკეთესო გამოსავლად მიიჩნია.ხელისგულებით რომ დასწვდა სახილეს და ის იყო კარის ჩარჩოს უნდა გასცდენოდა, შემობრუნდა...-ანასტასია დღეს შენს ოთახს რომ ვალაგებდი პეპლებიან ჩანთაში ჩავიხედე...-გოგო გაშრა.ელიკო ამჯერად ბერაიას უყურებდა...-ბოლო ორი დღეა არცერთი წამალი მოკლებია.
-ისევ თავიდან დაიწყე?...-ეცადა უხეშად არ გამოსვლოდა დემეტრეს, თუმცა მაინდამაინც ვერ დაიკვეხნიდა თავის შეკავებით.
-ნუ გეშინია, ამიერიდან სულ რომ წამერთვას ძალა, ცხრა მთას გადავივლი და ისე მოვკვდები, შენ რომ დღის განრიგიდან წუთები არ მოგაკლდეს, ამ ამბის გაგებით...-თავისი ჭკუით ეხუმრებოდა, მაგრამ ელიკოს სახეს რომ გახედა, დასერიოზულდა და ვიხუმრეო თქვა.
-დღეს რამე ჭამა სახლში, რომ დაბრუნდა?...-მასთან საუბარს აზრი არ ჰქონდა, ამიტომ ბერაია ისევ კვიციანს მიუბრუნდა და ნათლივ დაინახა როგორ გააქნია ქალმა თავი უარყოფის ნიშნად.
ელისაბედმა იცოდა, რომ ამ ორს რაც არ უნდა ეჩხუბა, მათ შორის აშკარად იყო რაღაც, რაც აიძულებდათ ერთმანეთის მიმართ შიში გასჩენოდათ და ეს საქმეც, დილიდან რომ უჭამდა გონებას, სწორედ ბერაიას დაუთმო.
-ნეტავი შენ რაააა, აეხლა სულერთი არ არის შენთვის მე რა ვჭამე და ვსვი?...-ვერ ხვდებოდა ანასტასია, ამან როდის აქეთ დაიწყო დღის რაციონის გადამოწმება.
-მოდი აქ !...-ბერაია კარისკენ იყურებოდა, ელოდებოდა ელიკო როდის მიეფარებოდა თვალს და როგორც კი სახლის სივრცეში მარტონი დარჩნენ, სკამზე მოკალათებულს, ხალათის ქამარში სწვდა და ფეხზე წამომდგარი თავისკენ მიაჩოჩა ორ სიტყვიანი მუქარით.
ახლა როცა ისევ მარტო დარჩა მის პირისპირ, რაღაც უცნაური შეგრძნება დაეუფლა,ამ ბოლო დროს ეს უკვე ხშირი მოვლენა იყო და ვერ ხვდებოდა აქამდე მისი სახის შელამაზებისთვის მზად მყოფს, ასე ძალიან რატომ აბნევდა სიახლოვე.ბერაიას ბრაზისგან კისრის ძარღვები დაებერა, ღრმად სუნთქავდა და ახლა მის გარემოცვაში ვინც არ უნდა მოხვედრილიყო, ყველა იტყოდა რომ ეს ბიჭი წამი-წამზე ასაფეთქებელ მოწიკწიკე ბომბს გავდა.ანასტასია ხალათის ქამარს ეჯაჯგურებოდა, რომ როგორმე მისი ხელი მოეშორებინა და მერე, მიკნავლებულმა, ამღვრეული თვალებით უჩურჩულა....
- რაზე ბრაზდები? იმაზე, რომ ვხვდები შენთვის სულერთია და მაინც უადგილოდ ეკვეხები?...-ბერაიას ტანში დაუარა იმის შეგრძნებამ რომ ჯანაშია ამას სერიოზულად ამბობდა და არამარტო მასზე, ზოგადად ღრმად სწამდა რომ ყველასთვის სულერთი იყო.
დემეტრემ უფრო მეტად წაავლო ქამარს ხელი, ერთიანად აკრულისკენ ფრთხილად დაიხარა და მის ყურთან გაბზარული ხმით ამოიხრიალა...
-ჩემთვის სულერთი არ ხარ.
ანასტასიას ხელებმა გაბრძოლება შეწყვიტეს, ამღვრეული თვალები აარიდა და მიხვდა როგორ ობლად მოგორავდა მის ლოყაზე ცრემლი. გავარვარებული ტუჩები შუბლზე მიაწებეს და შინაგანი ხმა ჩაწყდა,ბერაიას მკლავები ახლა მთელი ძალით იკრავდნენ სხეულზე და ჯანაშიამ კიდევ ერთხელ მოისმინა ძლივს ამოთქმული აღიარება.
-ჩემთვის სულერთი ვეღარასდროს იქნები...- იგივე სიტყვები, უფრო გულწრფელი, უფრო გაბზარული და მაინც, სულ სხვა.
უძლურად ჩამოყრილი ხელისგულები მის გულთან აასრიალა და მისი სუნით გაჟღენთილ პერანგს თავისი თითებით მთელი ძალით ჩაეჭიდა.სხეულში ერთიანად დაუარა აქამდე გამოუცდელმა, სრულიად ახალმა შეგრძნებამ. სახლისკენ მომავალი ხმების გაგონებაზე გველნაკბენივით მოიშორა, ყურადღება არ მიუქცევია მისი გახევებული, ერთ ადგილს მიყინული გამომეტყველებისთვის,ისე შევარდა საძინებელში და იწყევლიდა საკუთარ, გამოაშკარავებულ თავს.ყველაფრის მიუხედავად ეს შეგრძნება მაინც ბოლომდე მიჰყვა.
ეს შეგრძნება იყო, როგორღაც შემაძრწუნებელი.
თითქოს მისი გულ-მკერდი უნდა გამსკდარიყო და იქედან აფართხალებული ჩიტები გამოფრინდებოდნენ.
თითქოს მისი თვალებიდან ყვავილები გადმოიღვარნენ.
თითქოს მის სხეულზე ამოიკემსა მზის შვილებისფერი ნათებები.
თითქოს მისი ტუჩები დაემსგავსა ახლად მომწიფებულ მარწყვის ჩაშაქვრას.
თითქოს მისი თმები ჩამოიშალა ყაყაჩოსფერ სიწითლედ.
თითქოს შეივსო და გამთლიანდა.
თითქოს საკუთარ გადაგდებულ, სანაგვეზე უმოწყალოდ მოსროლილ თავს წააწყდა შემთხვევით, მინდორში სირბილისას.
თითქოს მის შიგნით მომწიფდნენ წინ სვლის ნაბიჯები.
....და იგრძნო, მთელი არსებით შეიგრძნო, ამ მომენტის შემაძრწუნებლობა.
უეცრად მიხვდა, როგორ წამოვიდა მისი მუხლებიდან სიცოცხლე, როგორ გადმოცურა მკლავები და თვალებში ჩაეფსკვნა ყვავილების სიფერადეს.
ეს შეგრძნება იყო.
სიცოცხლე.
როგორღაც შემაძრწუნებელი.





X
"შენ წრეზე ბრუნავ!"

მთელ სახლში ნაბიჯების და უკმაყოფილო შეძახილების კორიანტელი მეფობდა.ზედა სართულზე მოუსვენრად გადი-გამოდიოდნენ და ერთმანეთს აჩქარებისკენ მოუწოდებდნენ. კვიციანები უკვე გარეთ, მანქანაში ისხნდნენ და ანასტასიას ელოდნენ.ზღურბლთან მალევე გამოჩნდა ყვავილებიან,თეთრ სარაფანში გამოწყობილი გოგონა, რომელსაც სიფრიფანა ნაჭრები მუხლს ქვემოთ ედებოდა, ოქროსფერი სხივები თმაზე უთამაშებდა და სწრაფად იკრავდა კედების თასმებს.დღეს კვირა იყო, ამიტომაც ბოლო თვის მანძილზე ჩამოყალიბებულ განრიგს არ ღალატობდნენ, სურსათის მარაგი უნდა შევსებულიყო,რომ სტუმრებისთვის გამასპინძლება ნაირ-ნაირი ნუგბარითა და ახალი კულინარიული სასწაულებით შესძლებოდათ.მანქანის საჭესთან ჩამომჯდარს, გვერდით მიუსკუპდა ჯანაშია და ღიმილით გადახედა უკანა სავარძლებზე მოთავსებულ ცოლ-ქმარს.
-როგორი უცნაურია, ბავშვობაში უკანა სავარძლებზე მე და კიტა ვისხედით...-ცელქად გაიღიმა და გზას დააკვირდა.
-დრო სწრაფად გარბის, თვალსა და ხელს შუა დაიზარდეთ, ადგილებიც გავცვალეთ...-ელისაბედს ნოსტალგია შემოაწვა,როცა გოგონასგან მოსმენილმა იმ დროში დააბრუნა, სადაც ეს ონავრები ჯერ კიდევ ხელში აყვანას სთხოვდნენ და თვითონაც გულგამთბარი იხუტებდა.
-ტასო შენ რის შესაძენად მოდიხარ? დილით კი მითხარი, მაგრამ დამავიწყდა...-უკვე ავტობანზე გადასული,მშვიდად მართავდა მანქანას და თავისუფლად მოუტრიალდა.
-საღებავები უნდა ვიყიდო, თეთრი და ცისფერი, სამღებრო ფუნჯებიც დამჭირდება...-თვალებში სხივები აუციმციმდა, როცა წარმოიდგინა მოსალოდნელი დღის მშვენიერება.
კვიციანებმა ერთმანეთს გაკვირვებით გადახედეს, მაგრამ ზედმეტად არ ჩასძიებიან.ადგილზე მისულები მანქანიდან გადავიდნენ და კიტა მთლიანად მის განკარგულებაში დატოვეს. ჯანაშიამ მოუსვენრად წაავლო ხელი და მთელი ნახევარი საათის განმავლებაში სარემონტო საშუალებების მაღაზიის ხან ერთ ბოლოში, ხან კი მეორეში მორჩილად მიმყოლს,მიათრევდა. საბოლოოდ ყველაფერი მოიძია, სახეგაბწყინებულმა გადაიხადა თანხა და ამჯერად სრულებით კმაყოფილი წავიდა ცოლ-ქმრის სანახავად.
ბიჭებს დღეს არანაკლები გეგმები ჰქონდათ, სამეული ახლომდებარე ბანკში მიდიოდა მუშებისთვის ხელფასების ჩასარიცხად საჭირო საქმეების მოსაგვარებლად და პარალელურად სასურსათო მაღაზიებით დაწყებული, წვრილმანებით დასრულებული, ყველაფერი უნდა შეეძინათ.კვიციანები, ასე ხელგაშლით რომ მასპინძლობდნენ თავს იგიჟებდნენ ჩვენი სახლი სასტუმრო არ არის, სტუმართმოყვარე ოჯახია და სხვებივით ფულს ვერ გვაკადრებთო.ამიტომ ამ ჯერზე იმდენი რამე უნდა ეყიდათ, რომ სახლის გამოტენილ ოთახებში ახალი სტუმრის ადგილი არ დარჩენილიყო.სამეულითქო ვამბობ, იმიტომ რომ დემეტრეს დღეს ჯაბასთან და ახალ კლიენტებთან დაკავშირებით შეხვედრების მთელი კასკადი ჰქონდა.დილიდან, თანაშემწის მიერ გამოგზავნილ საბუთებში თავჩარგული მოუთმენლად ელოდა თათბირის დაწყებას და ნერვიულად აცეცებდა ხელებს.
ყველაფრის შეძენას,რომ მორჩნენ ელისაბედმა შესთავაზათ დღეს ალუბლის ტარტს გავაკეთებ და ფანჩატურში დავსხდეთ ყველანი, ხილის ცივ კომპოტებს გამოვიტან და გვიანობამდე ვისაუბროთო.აზრი მშვენიერი იყო და მეუღლემ მოუწონა.აი ანასტასიას გეგმებში საერთოდ არ შედიოდა ბერაიას წინ ჯდომა და მისთვის თვალის არიდება, უხერხულობის შეგრძნებები,ხმის გაგონება და დაძაბულობა.თავადაც მშვენივრად იცოდა, რომ დღეს ამ ყველაფერს აცდებოდა და ხვალინდელ დღეზე ხვალ იფიქრებდა.სახლში გვიან დაბრუნდნენ, თუმცა აღმოაჩინეს,რომ მეორე სამეული მათზე ყოჩაღი აღმოჩნდა და უკვე სამზარეულოში თავშეყრილები, იატაკ გადავსებული ცელოფნებიდან პრუდუქტებს ალაგებდნენ,თან თავმოუბმელად ცდილობდნენ იმის გარკვევას, რა სად შეენახათ.
-არ იყო ბაზრის სახლში გადმოტანა საჭირო, ჩვენ,მაგალითად, წავედით და ადგილზე შევიძინეთ პროდუქტები...-ელიკოს გაოგნებულ სახეს რომ დააკვირდა, ბიჭებს დასცინა ანასტასიამ.
-აბა, ჩვენი მუშებივით რომ გადავწყვიტეთ ასეთი მასპინძელი ოჯახისთვის ფულის გადახდა, ზურაბი ლამის თვითონ წავიდა სახლიდან, ეს როგორ მაკადრეთო...-მხრები აიწურა ბაჩომ, ვერ ხვდებოდა დასაცინი რა იყო...-იმის მერე ელიკოც ეჭვის თვალით გვაკვირდება, აქაოდა ისევ რამე არ მიქარონო.სხვა რა გვექნა?
-ახლა ხომ რას ამბობთ, ერთიანად გაბრწყინებულია, მაღაზიად ქცეული სახლის დანახვაზე...-ჯანაშიას ეშმაკი არ ასვენებდა, ბაჩოს სიტყვას შეარჩენდა?ნურას უკაცრავად.
-რა ვუყოთ ამდენ პროდუქტს, სად შევინახო?...-ქმარს მიუბრუნდა გაკვირვებული და იმანაც მხრები აიჩეჩა.
-იცი რა? მოდი დღეს დიდი სუფრა გავშალოთ და ბიჭებს დავუძახოთ, საღამოს ეზოს სიგრილეში, თითო ჭიქა ჩემი ღვინო, გემრიელი კერძები და გვიანობამდე ლაპარაკი.შენც ხომ ეგ გინდოდა?...-ზურაბმა გამოსავალი მოძებნა და მკლავი მოხვია გაბადრული მეუღლეს.
ანასტასიას კვიციანების სიყვარული ბავშვობიდან უყვარდა. ახლაც იცოდა, რომ ცოლ-ქმარი დატრიალდებოდა, ერთად გადაწყვეტდნენ რა კერძები მოემზადებინათ, მერე ზურაბი ერთ-ერთ ელიკოს წინსაფარს, რომელიც არასდროს ეკვრებოდა ბოლომდე, კისერზე ჩამოიკიდებდა და სამზარეულოში მოფუსფუსეები წუწუნის, დაღლილობის შეგრძნების გარეშე, გულწრფელი ბედნიერებით გააკეთებდნენ კულინარიულ საოცრებებს.აი თავად კი, კარადაში მობორიალემ, ძლივს მიაგნო თავსაფარს და კოსად შეკრულ თმაზე დაიხვია, მზის სხივებისგან თავის დასაცავად.კარებთან დატოვებულ საღებავებს ხელი დაავლო, კალათაში ჩაწყობილი ფუნჯები მაჯაზე ჩამოიკიდა და ის იყო უნდა წასულიყო,ლუკას ხმა რომ შემოესმა.
-ეს ქალბატონი სად მიიპარება საღებავებით?...-ელიკომ სამზარეულოდან გამოიჭყიტა და ინტერესით დაელოდა პასუხს...-არ თქვა სასტუმროშიო, ვანდალიზმი თუ გაქვს გონებაში დემეტრე სათითაოდ აგვაკრავს კედლებზე.
-არაა, ჩემი პატარა საიდუმლოებები მაქვს...-თვალი ჩაუკრა და კიტას გადახედა...-მანოსთან მივდივარ, არ გინდა ერთად გავახაროთ?
-არაა, თონეში ცეცხლი უნდა დავანთო და ზურაბს მივეხმარო მაყალზე ხორცის შეწვაში...-დანანებით ამოილაპარაკა ბიჭმა.
მორჩილად დაუქნია თავი, თავად მეცხრე ცაზე მყოფი კი ანცი ბავშვივით ხტუნვა-ხტუნვით დაეშვა სოფლის შარა გზაზე.გულში მერცხლები უჭიკჭიკებდნენ, იმის წარმოდგენაზე როგორ გაახარებდა თავის მოხუცს, უკვე განაცისფერებული ფანჯრების შეღებვით. თუ მოასწრებდა კედლებსაც დღესვე დაუვლიდა.ჭიისკარი შეაღო, მანოს ძახილით არე-მარე გამოაყრუა,მაგრამ არც ოდაში და არც ეზოში მისი არსებობის კვალი არ უნახავს.მოტანილი საღებავები და კალათა კოპიტის ძირში დატოვა და მაყვლის ბუჩქებისკენ წავიდა.ქალი საქონლის სადგომიდან გამოეხმაურა და ღიმილით გამოეგება.რომ გაიგო რა საქმეზეც მოჭიკჭიკდა, მაშინვე იუარა, დაისვრები და დაიღლებიო, სამაგიეროდ ჩემს გაკეთებულ ხაჭაპურს შემოგთავაზებ , სანამ საქონელი საძოვარიდან დაბრუნდება ვიმასლაათოთო.ჯანაშიამ ქვა ააგდო და თავი შეუშვირა, ამხელა საქმეზე მოსულს ხაჭაპურით ვერ მომთაფლავო და გამოცდილი ხელოსანივით დაიწყო ფანჯრის ჩარჩოებისგან ამოწეული, გამხმარი საღებავის აქერცლილი ნაწილების მოშორება, ქათქათა თეთრით რომ ხელახლა დაეფარა. მანოს ოდიდან მალევე გამოიქცა ახლადგამომხვარი ხაჭაპურების საამო სურნელი და ქალმაც სახლში შეიპატიჟა.ანასტასიას ერთი ფანჯარა უკვე შეღებილი ჰქონდა, ამიტომ ჯერ კიდევ შუადღის თაკარა მზისგან დამწვარი მკლავების დასვენებაზე უარი არ უთქვამს.ოდაში ხის იატაკი სიძველისგან ჭრიალებდა, მუხის ხისგან გამოთლილ შუშებიან კარადაში, ათწლეულობის მანძილზე ნაგროვები ხრუსტალის ჭიქები იმზირებოდნენ. შუაში მრგვალი ვრცელი მაგიდა იდგა,რომლის გარშემოც ოთხი სკამი შემოელაგებინათ.ფანჯრების მხარეს მიყუდებულ ძველებურ დივანს ნაქსოვი გადასაფარებელი ეკრა და ალაგ-ალაგ პაწაწინა ბალიშებით დაფარულს, მარცხენა კუთხეში ლაჟვარდისფერი მუთაქა ამშვენებდა.სახლი მყუდრო იყო.ფანჯრებიდან ივნისის მცხუნვარე მზის სხივები იღვრებოდნენ და თითოეულ ნივთს თავისებურ სილამაზეს კიდევ მეტად უჩენდნენ.ხის დაფაზე დაჭრილ, ახლადგამომცხვარ ხაჭაპურს ქალმა ჩაციებული მაყვლის კომპოტი მოაყოლა, დაუღალავი მუშის გამშრალი ყელის ჩასაკოკლოზინებლად.ანასტასიამ ხათრი ვერ გაუტეხა, საკუთარი საიდუმლოც ვერ გამოააშკარავა,თორემ მადის უეცრად წამოჩიტული ენთუზიაზმი ჩაუქვრა და ძალით დაუწყო მანოს გემრიელ ნახელავს კბეჩა.
-ისე, კარგად კი მოგიფიქრებია...-ჯანაშიამ გაკვირვებული თვალები მიაპყრო...-საქმეს წინ წაიგდებ, მაინც მოგიწევდა გადაღებვა და ადრიანადვე სჯობს.
-ესეიგი ხვდებოდი, სასტუმროს მერე, შენს ოდას რომ მოვადგებოდი შემოსაკოხტავებლად ხომ?...-გაეცინა ანასტასიას და ხუმრობით სცადა გაუგებარი ნათქვამის გადაფარვა.
-მაშ...-გაეცინა მანოს.მერე უეცრად სახეზე ნაოჭები თითქოს უფრო მეტად დაეტყო, ნაღვლიანი თვალებით გადმოხედა ღიმილშემხმარ თავის პატარა გოგოს და ჩურჩულით გააგრძელა, თითქოს ვინმე გაუგებდა...-შენ ხომ იცი, ამ სახლს რომ დაგიტოვებ?!
-მანო, აბა რას ამბობ?...-განაწყენდა, სისხლი სახეზე მოაწვა,როცა გაანალიზა რაზეც იწყებდა თავისი საყვარელი მოხუცი საუბარს...-ეგ მეორედ აღარ თქვა!
-რატომ?რა დასამალია,რომ მოხუცებული ვარ და ჩემი დროც მოვა...-აიფოფრა უეცრად...-თუ ჩემი ოდა არ გიყვარს იმდენად, რომ გასაპარტახებლად დაგენანოს?...-წყენა გაუკრთა ხმაში.
-იცი, რომ ახლა გულს მტკენ ქალბატონო? მე შენი ოდა უნდა გამოვაცოცხლო და შენ რაზე მელაპარაკები?...-არც თავად დაუმალავს ნატკენი გული.
-ნენე...-როგორი თბილი იყო ხმა, ისეთი მშობლიური.ბავშვობაში რომ დაჭერობანას თამაშის დროს დაეცემოდა, მუხლს იტკენდა და საცოდავად აქვითინდებოდა, ამ სახელს სწორედ ასე უმეორებდა მანო და ნატკენ ადგილს კოცნით უამებდა...-შენ იცი! მე უშვილძირო ქალი ვარ, ღმერთს ჩემთვის შვილი არ მოუცია. სულ ვფიქრობდი, რაღაც დავაშავე და ჩემი სასჯელია უნაყოფობათქო.მაშინ მეგონა სოფლის ქალები ზურგს უკან მჭორავდნენ, უსარგებლო ვიყავი და ჩემი ცხოვრებაც უაზროდ ჩაივლიდა.
-მანოო...-ახლა მიხვდა რამხელა დარდს ატარებდა ქალის სული, თავის დღე და მოსწრება იმაზე ფიქრობდა ასეთი ნაღვლიანი რატომ აქვს გაზაფხულის ხასხასა ბალახივით მწვანე თვალებიო და ოცდაორი წელი დასჭირდა გამორკვევას.
-შენ ისეთი პაწაწინა იყავი პირველად ხელში რომ აგიყვანე. თომა და მე მინდვრებიდან ურმით ვბრუნდებოდით ხოლმე, კვიციანებიდან წამოგიყვანდით, კიტასთან ერთად გაკლებინებდით ეზოს. ჩვენ კი დავსხდებოდით კოპიტის ძირში, მოტანილ სიმინდს ვარჩევდით და გული სიხარულით ივსებოდა. კიტა ბიჭი იყო, უფრო თომას დაჰყვებოდა კუდში.შენ ჩემი თავსატეხი, ჩემი გატეხილი სულის მალამო და უნაყოფო ქალის ბედნიერება იყავი.
-გახსოვს ბავშვობაში რომ თითებზე გეთამაშებოდი? სულ მიმალავდი, გეგონა მიკვირდა მათი სიუხეშე და ასეც იყო.მერე ნელ-ნელა მივხვდი მიწაზე შრომით, რომ გქონდა დახეთქილი ხელისგულები და ისე მიყვარდა, სულ ლოყებზე ვიფარებდი...-ანასტასიას ნათქვამი შეფარული იყო, მაგრამ მოხუცი ქალის გონებამდე მაინც ნათლივ მივიდა სათქმელი.
-არ მინდა თომას ნაფერები ეზო, მამამისის ხელით აშენებული ოდა წაიქცეს.შენმა შვილებმაც უნდა ირბინონ ამ ეზოში, ჩემი სიცოცხლე და სიყვარული მათში უნდა გადანაწილდეს...-აცრემლებული თვალებით აშტერდებოდა, დამჭკანრ ხელებში ჰქონდა მისი ხელისგული მოქცეული და მავედრებლად აკვირდებოდა...-მე ვიცი რომ მოუვლი შენი ბავშვობის ტკბილ მოგონებას.ამიტომაც მინდა სიცოცხლეში მითხრა,თომას ფუძეს არ წავაქცევო.
-პასუხი ისედაც იცი...-თავდახრილმა უჩურჩულა და მზერა შეატოვა თაროზე შემოდებულ განიერ ფოტოს,ნაცნობი თვალები რომ უმზერდნენ ამაყად.
-იმ ავბედითი ღამის მერე, პირველად რომ დაგინახა,არ ეგონა თუ გადარჩებოდი.იმის შემდეგ, რამდენჯერ შემიმჩნევია თავის თავს რომ ეჩხუბებოდა.მინდვრიდან დაბრუნებული თითებს რომ გაშლიდა და ჩურჩულებდა, ვიცოდი საკუთარ ფიქრებში წასული გიჟდებოდა.ზურაბს ყოველდღე ეკითხებოდა შენს ამბავს და კიდევ კარგი ის დალოცვილი ატყუებდა კარგად არისო. ისე გარდაიცვალა, მისთვის სიმართლე არ მითქვამს.იმდენჯერ უნატრია შენი სახის დანახვა, ხმის გაგონება...
-პირველ კურსზე ვიყავი გიორგიმ რომ გამიმხილა, წლისთავზე მოდიოდა და მაშინ გამოტყდა...-გაახსენდა კიდევ ერთი მიზეზი, რის გამოც კარგა ხანი, თავის ხმას არ აგონებდა მამას.
-ერთ საღამოს, უკვე ძილბურანში წასულს, თავისი საწოლიდან მომიტრიალდა და მითხრა, ეს სახლი ნენეს დაუტოვეო, ის უარს არ იტყვისო.მაშინ ყურადღება არ მიმიქცევია, ვიფიქრე მოვხუცდით, ასეთ რაღაცეებზე ფიქრი ჩვეულებრივი ამბავიათქო...-მზერა გაყინული ჰქონდა ქალს, სადღაც ოთახს მიღმა იყურებოდა...-რამდენიმე დღეში კი გარდაიცვალა.ძილში, მშვიდად წაიღო თავისი კეთილი სული.ეს ამბავი, მანამ არ გამხსენებია, სანამ კიტასთან ერთად, წლების მერე, პირველად არ მოადექი ჩემს ჭიისკარს.
-ახლა ხვდები რატომ არ მჭირდება ახალი დღეები? ამ სოფლისგან შორს ყოფნა?აქ ყველაფერია მანო, მთელი ჩემი ბავშვობა და ტკბილი მოგონებები.სადაც არ უნდა გავიხედო, ყველგან მათი სახე მელანდება...-თითქოს ამ ამბის მერე მაინც გაუგებდა მოხუცი.საკუთარ სიტყვებს, ახალ თავგადასავლებზე უკან წაიღებდა და დაზავდებოდნენ.
-შენ ისევ ცდები...-თავი გააქნია...-ახლა მიზეზი იპოვნე, საკუთარი თავის გასამართლებლად. განა მე ის გითხარი აქ უნდა გადმოხვიდე საცხოვრებლად და ჩემსავით მოგონებების ტყვე გახდეთქო? შენ რა იცი, როგორია ყოველ დილით გაღვიძება და იმ საწოლის თვალში მოხვედრა შენი სულის მეორე ნახევარი, რომ მთელი ცხოვრება მისი კუთხიდან მძინარეს გიყურებდა.შენ რა იცი ეზოში ჩამოვარდილ ფოთოლთან ფრთხილად რომ დაიხრები და ცრემლები წაგსკდება, იმის გახსენებაზე თვითონ როგორ დასდევდა შემოდგომის ფოთლებს, ეზო რომ არ აეყვითლებინათ?...-ახლა საშუალება ჰქონდა მისთვის გაემხილა გულის ტკივილი და საკუთარი გამოცდილებით მიეხვედრებინა რამხელა შეცდომას უშვებდა...-რა დაგრჩენია აქ? შენ ზაფხულობით უნდა ჩამოდიოდე, რამდენიმე დღით, მოისიყვარულო ბავშვობის სიტკბო და დაუნანებლად დაუბრუნდე შენს ბუდეს.
-იქნებ დარჩენის მიზეზი მაქვს?...-ახლა იყო საუკეთესო მომენტი.საიდუმლო რომელიც მის გულში დამარხა, ახლავე, მხოლოდ ამ ქალთან უნდა გაემჟღავნებინა.ის იყო გულის მესაიდუმლე და იცოდა, თავისი გრძნობები აქ უსაფრთხოდ იქნებოდნენ შენახული...-რა მოხდება, თუ გეტყვი, რომ პატარა იმედი ჩემშიც გაჩნდა და სიცოცხლე აქ ბევრად მშვენიერია?
-ვის გაუღე გულის კარი ? ... -აბა რას გამოაპარებდა, ათასი ამბის მომსწრეს და მცოდნეს.
-ჯერ ასე ფართოდ არ გამიღია...-გაეღიმა ანასტასიას ქალის გაბრწყინებულ თვალებს რომ წააწყდა...-უბრალოდ, მის გვერდით თითქოს ის მაქვს, რასაც ამდენი ხანია ვეძებ.იმედი...-მოჯადოებულივით ამოთქვა ბოლო სიტყვა და საკუთარ ყურებს ვერ დაუჯერა, ეს მართლა თუ ვთქვიო.
-იმედი?...-გაკვირვებული ჩაეკითხა.
-ხო! მთელი ეს დრო გიორგი წამლებით მჭყიპავდა, ეგონა ასე გადავარჩენო, ყოველ ჯერზე უფრო და უფრო მეტად მიჭირდა საკუთარ თავთან ჭიდილი.ეს ისეთი შეგრძნება იყო, თითქოს შენს ირგვლივ ყველაფერი მოძრაობს, ადამიანები კანიდან ძვრებიან ბედნიერებისთვის, შენ კი ერთ ადგილზე დგახარ და სურვილი კი არა, შესაძლებლობა არ გაქვს ნაბიჯი წინ წადგა.
-ახლა რა შეიცვალა?...-ზუსტად იცოდა, რასაც გულისხმობდა ახალგაზრდა გულისთქმა.
-ახლა ვცდილობ საკუთარი თავი დავარწმუნო, რომ ის რაც მოხდა, ჩემი ბრალი არ არის და სიცოცხლე ისეთი აუტანელი აღარაა, როგორც აქამდე...-ეს იყო, სიტყვები რომელიც ჭამდა, თავის ქალას უღრღნიდა და ძალას ართმევდა.
-ნენე, შენ ხომ ისედაც იცი, რაც მოხდა შენი ბრალი არაა...-ქალს თვალებში სიგიჟე ჩაუდგა, როცა წარმოიდგინა ჯანაშიას ამ დღემდე თურმე სჯეროდა, ყველაფერი ჩემი ბრალიოა.
-იმ ღამით რომ გამღვიძებოდა, მისი ხმა გამეგონა, გადავარჩენდი...-გაყინული იყო, ერთიანად გალუგული.ვინმეს გაებედა და ეთქვა არასწორად ფიქრობო.მანომ ვერ შებედა შეპასუხება როცა გაბოროტებული ერთიანად შეათვალიერა.
-მითხარი ვინაა?...-საუბრის სხვა თემაზე გადატანა სცადა, არ უნდოდა მისთვის იმ ამბის გახსენება, თვალსა და ხელსშუა რომ გაანახევრა ჯერ კიდევ თორმეტი წლის და მას მერე სანახევროდ შეატოვა სიცოცხლე.
-ის ბიჭია, ვინც სასტუმროს წილი შეიძინა.ჩვენი სასტუმრო...-ღიმილი სახეზე შეაშრა, როცა ქალმა გველნაკბენივით წაიღო თავისი ხელისგულები უკან და თვალები აენთო ბრაზისგან.
-შენ წრეზე ბრუნავ! იმედს კი არ ეძებ, უკვე გათხრილ ორმოს ხელახლა თხრი და თავით ეშვები შიგნით...-სულ არ მიუქცევია ყურადღება მისი აწითლებული სახისთვის, ახლა ყველაფერი უნდა ეთქვა.თუ ნამდვილად უყვარდა ამ სისულელელისგან უნდა ეხსნა...-იმდენად გინდა ნაბიჯი წინ არ გადადგა და ცხოვრება არ გააგრძელო, რომ გზაც კი გამონახე დედაშენის გავლილი გზა, შენ გაიარო ნაბიჯ-ნაბიჯ ხელთავიდან.
-ამას რატომ ამბობ? თან ასეთი გაბრაზებული? ძალიანაც რომ მოვინდომო მილას ვერ დავემსგავსები, მითუმეტეს დემეტრე...-თქმა არ დასცალდა, ისე ეცა გაწიწმატებული ქალი პირში.
-როგორია? მთელი დღე და ღამე ისიც ფურცლებს უკირკიტებს ხომ ასეა? ერთი სული აქვს როდის დაამთავრებს აქ საქმეს, რომ წავიდეს. შენ? შენ აქ დარჩენას აპირებ...შენ ისტორიას ამეორებ და გგონია დედაშენთან ახლოს იქნები, თუ მისნაირად გააგრძელებ ცხოვრებას...-შეშლილი იყო გაანალიზებით.ახლაღა მიუხვდა ყველაფერს და ჭკუიდან გადაჰყავდა იმ აზრს,თუ რაზე იყო წამსვლელი დედის გარეშე დარჩენილი ბავშვი.
-გგონია რომ შეცდომა დავუშვი?...-შიშით დააკვირდა თბილი სახის ამგვარ სიგიჟეს, რთული იყო მანოს სახეზე ამ გამომეტყველების შენიშვნა.თითქოს ყველაზე ბინძურ ცოდვაში გამოიჭირეს და ახლა საქვეყნოდ ამხელენო.
-შეცდომა? შენ შეცდომა კი არ დაუშვი, ახალ გზას ეძებ სიცოცხლის შესაწყვეტად. საკუთარმა ორგანიზმმა ვერ გაგიმეტა და ახლა გატეხილ სულს მიადექი...-მერე მთვარეულივით ამოთქვა ის სიტყვები,ანასტასიას რომ ერთიანად გადაუტრიალა გონება...-გაიქეცი! ისე გაიქეცი თითქოს უკან შენი ყველაზე დიდი მტერი მოგსდევდეს! უკან მოუხედავად გაიქეცი ნენე!
თვალებამღვრეული ქალი სკამიდან წამოდგა და აცრემლებული თვალებით მიიმალა გვერდზე ოთახში.ჯანაშიას მხოლოდ მისი სლუკუნი ესმოდა,როცა კარებს გადმოაბიჯა და ერთიანად წამოწითლებულმა დაავლო ფუნჯს ხელი,სურდა დაევიწყებინა სიტყვები მოხუცმა ასე გულამოგდებით რომ მიძახა.ერთმანეთისთვის სიტყვა აღარ უთქვამთ, მზე ნელ-ნელა კარგავდა მცხუნვარებას და როცა შუადღე კარგა ხნის გადასული იყო, ეზოს ჭიისკარს საძოვარიდან დაბრუნებული საქონელი მოადგა.ჯანაშიამ ოფლით დაცვარულ შუბლზე ხელისგული მოისვა და თავადაც ჭიისკართან მისულმა ამოიხრიალა დღეისთვის მოვრჩი,ამ დღეებში დავასრულებო.მის ეზოს გამოცდა და კვიციანებისკენ წასული ფიქრობდა იმაზე, რამაც მანოს მუდამ მშვიდი ხასიათი, მდგომარეობიდან გამოიყვანა.
უკვე ნახევარი გზა ჰქონდა გავლილი, როცა ურემზე შემომსხდარი ახალგაზრდა ცოლ-ქმარი წამოეწია,მხიარულად მიესალმნენ და ის ბიჭიც ამოიცნო, სასტუმროს ბაღში რომ გაიხსენა, დამალობანას დროს ერთხელაც რომ არ გასჭირვებია მისი სამალავიდან გამოტყუება.შუახნის კაცმა იცნო, სოფლის მოუსვენარი გოგონა და მისთვის ნაცნობი სახელით მიმართა.
-ნენე არ გინდა წამოხვიდე? ბავშვობაში თომას და მანოს რომ მიჰყავდი იმ ადგილებს ნახავ...-ახლა ეს ნამდვილად სჭირდებოდა.წამიერი ყოყმანის შემდგომ სახეგაბადრულმა დაუქნია თავი და ბიჭის გამოწვდილ მკლავს მაგრად ჩაეჭიდა ურემზე ასაძრომად.
ზანტად ბრუნავდნენ ბორბლები, გზაში კიდევ შენიშნა მინდვრებისკენ მიმავალი სოფლის მაცხოვრებლები, ზოგიერთი ფეხით მიდიოდა და შემხვედრ მანქანაში ჯდებოდა გზის შესამოკლებლად, ზოგიც მათნაირად ურმით მიიწევდნენ წინ.ვის არ ნახავდით, პატარა ანცი ბავშვებით დაწყებული, სოფლის უხუცესებით დამთავრებული, მხარზე თოხ გადაკიდებული, ყველა ყანებისკენ მიიწევდა.ჰაერი მცხუნვარე მზის სითბოთი იყო გაჟღენთილი და ბინდის ჩამოწოლამდე არცერთი მოსახლე არ შეისვენებდა, შემოდგომაზე დიდი მოსავლის აღების იმედით. მინდვრების და ყანების ბოლოს ხეხილის ბაღები გახლდათ. მწკრივებში დარგულ ვაშლის, ატმის, ბროწეულის და ალუბლის ხეებს დიდი გულმოდგინებით უვლიდნენ, ხილს აბარებდნენ და თავი გაჰქონდათ.შრომა მძიმე იყო, მაგრამ დათა პაპასთვის რომ გეკითხათ, სოფელს არაფერი სჯობდა და კაცი რომელსაც მიწა არ უყვარდა,ღმერთს აბრაზებდა თავისი უვიცობით.
ანასტასია საძოვრებთან ჩამოხტა, აქედან თვალუწვდენელი მინდორი იშლებოდა და მხოლოდ გვერდიგვერდ, ცამდე აზიდულ ალვის, ნაძვის და ფიჭვის ხეებს თუ შეეფარებოდით ჩრდილში გასაგრილებლად.აგვისტოს ბოლოს თიბვას იწყებდნენ, რომ თივის ზვინებით გამოევსოთ საბძელები და ზამთრის სუსხიან ამინდებში, საქონელს ზანტად ეღეჭა ათობით ადამიანის მიერ, დაწვარი კანის საფასურად, მომარაგებული გამხმარი ბალახი.
კარგა ხანი ერთ ადგილზე გაშეშდა და სივრცეს თვალს უშტერებდა.ფიქრობდა როგორი პაწაწინა იყო ამ თვალუწვდნელი მინდვრისთვის და მიხვდა სამყაროსთვის უხილავობის საიდუმლოს.ცხოვრებას არ აინტერესებდა ერთი უბრალო ანასტასია ჯანაშია, ის უბრალოდ დროს არ აჩერებდა და გამუდმებით მოძრაობაში იყო.შენ კი ან მასთან ერთად უნდა გემოძრავა და დედამიწის ბრუნვას მიჰყოლოდი, ან ერთ ადგილს მიეყინებოდი და ბედის ვარსკვლავს დააბრალებდი საკუთარ უუნარობას. ჩრდილოეთიდან მონაქროლმა ნიავმა ერთიანად დაუარა ყვავილებიან სარაფანზე. მისი გალეული სხეულის კონტურები გამოისახა, თავსაფრის შიგნით დამალული თმა ჩამოიშალა და ხელისგულში მოქცეული ფრიალა ნაჭერი მოშიშვლებულ კისერზე მიელამუნა.გაანალიზა, რომ სამყაროს შუაგულში იდგა.
იქ სადაც დრო იყინებოდა და უსასრულო სივრცეში ცურავდა.საკუთარი რეალობით და მომავლით.საოცარია ისინი არასდროს ემთხვეოდნენ ერთანეთს,არ იკვეთებოდნენ და სულ უფრო რწმუნდებოდა რომ არც იყო საჭირო...უბრალოდ სამყაროს შუაგულში იდგა,თუ ცურავდა,ან იყინებოდა,უბრალოდ სამყაროს შუაგულში,ჰერმეტულ სივრცეში აცეცებდა თვალებს და მშვიდად იყო...ამ შუაგულში არაფერი გახლდათ კარგად,თავდაყირა ბრუნავდა ყოველი წამი რომელსაც უდროობა აკრავდა ირგვლივ. უბრალოდ უნდოდა ასე ყოფილიყო, სულ ცოტა ხნით,სანამ დრო გაჩერებული და სივრცე არ არსებობული ეგულებოდა.უნდოდა ყველაფერი თავდაყირა დაყრილიყო და ეგრძნო როგორ არ ცოცხლობდა , სურდა ასე მძაფრად შეეგრძნო ეს არყოფნის შიში და სურვილი, დახრჩობისგან გადარჩენის ძლიერი სურვილი ეშვა.ნენე, სამყაროს შუაგულის უდროო სივრცეში გაჭედილი მოცურავე სხეულის მასა, ცდილობდა ეგრძნო - ესაა და ეს !
ანასტასია იმას ხვდებოდა, რასაც ადამიანები ასე თავგამოდებით უხშობდნენ ყურთასმენას, პატარა ბავშვებივით იფარებდენ ხელისგულებს სახის ორივე მხარეს და მთელი ძალით ხუჭავდნენ თვალებს.ოღონდ კი სიმართლეს მათ სივრცეში არ შეეღწიათ და შემთხვევით სინამდვილეს არ შეჩეხვოდნენ.სამაგიეროდ ჯანაშიამ იცოდა რომ ჩვენ ვცხოვრობთ სამყაროში,რომელშიც გამოცდილი ფსიქოლოგები დარწმუნებით და გარანტიის მაღალი დონით გვეუბნებიან რომ ბედნიერების რეცეპტი საკუთარ თავშია,უნდა ავდგეთ და ყოველ დილით სარკეში ჩვენ თავებს ველაპარაკოთ როგორი ლამაზები, მოხდენილები, ერთადერთები, სასურველები, ბედნიერები ვართ. მოვადუღოთ ყავა და სახლიდან გასვლამდე დავტკბეთ დილის შეგრძნებებით. ტელევიზორის ეკრანზე ეს გამოპრანჭული ცნობილი ქალები, შანელის სუნამოთი და გუჩის ჩანთებით , საღამოს საყვარლებზე წამოტირებული უბედურებებით და მათი ილუზიური ტრაგედიით ჩვენს აუცილებლობებზე ალაპარაკებულები, თურმე როგორ უნდა ავდგეთ დილით რომ თავი უბედნიერეს ქალებად ვიგრძნოთ ჩვენ - ვინც დილით ვწყვეტთ საწოლიდან წამოდგომა უფრო მარტივია თუ კოსმოსის უსასრულო სივრცეში დაკარგვა, ყავა მოვადუღოთ თუ აბაზანის იატაკს მთელი სხეულით მივეყინოთ, სახლის კედლებიდან გამოვიდეთ თუ საკუთარი სხეულის მარწუხებიდან,ჩვენ ვინც საღამოს თოშიდან დაბრუნებულები ოთახის კედლებში ვიღვენთებით და ზღურბლს გადამცდრები საწოლში ვუწვებით მარტოობას და ზამთარს.ეს ჩვენი სიცოცხლეა და ჩვენ ვცხოვრობთ სამყაროში სადაც გამოცდილი ფსიქოლოგები დარწმუნებით და გარანტიის მაღალი დონით გვეუბნებიან რომ ბედნიერების რეცეპტი საკუთარ თავშია.
იცოდა, მაგრამ იმ ფაქტს ვერ გაურბოდა რომ მისი თავი აღარ ეკუთვნოდა და ცხოვრებას, ასე გამეტებით რომ აჩეჩებდნენ ხელში, წარმოდგენა არ ჰქონდა როგორ მოქცეოდა.მინდორში ისე გარბოდა, როგორც მანომ დაარიგა, თითქოს ყველაზე საშიში მტერი მოსდევდა და გაჩერების უფლება არ ჰქონდა. გონებაში მხოლოდ ერთი კითხვა უქროდა გულაჩქარებულს, უკვე დაღლილს და მაინც თავგანწირვით გაქცეულს.
"ვინ არის ყველაზე საშიში მტერი?"
...და წამიერად მთების ექომ, თითქოს ყველასგან დამალულად და მაინც, ასე ცხადლივ გასაგონად მოაძახა:
-"შენივე თავი".
თვალუწვდენელ მინდორს ბოლო არ უჩანდა.
ნაძვების მწკრივებს შეეფარა. აქ პატარა ღელე ჩამოდიოდა და ბალახებში ერთიანად გაწოლილი, აჩქარებული სუნთქვის დარეგულირებას ცდილობდა.ახლა ყველასგან შორს იყო.ვერ მოწვდებოდა თვალი ან ვისმეს ყურთასმენა, ამიტომ მოხუცი თომასავით საკუთარ თავთან დაიწყო საუბარი.
"გამარჯობა დედა.ეს ამბავი სხვა სიტყვებისთვისაა, მწარე და ასწლოვანი მარტოობის ბოღმანახარში დღეებისგან გამოყოლილი.
იცოდე დედა.ეს სხვა ამბებია,უფრო რეალური და ბასრი, ვიდრე აქამდე გამხელილი ისტორიების თბილი და ღაჟღაჟა მზეები.მინდოდა მომეყოლა რომ საწოლის კიდეს მე შემოვრჩი იმ საათებიდან, როცა ერთად ვისხედით,თავს ვიმაგრებდით და სირთულეებს ადვილად ვხედავდით.
ნეტავ თუ ხედავ დედა? ათობით ცარიელი კედელი გამოვიცვალე და ოთახებში ვაწყობ საკუთარი თავის სიმძიმეს.ათობით შპალერის ფერს შევაჩვიე მზერა და მარტოობას შეგუებულმა საკუთარ თავს დავუწყე დამშვიდება შფოთიანი ძილების მერე.
ვიცი დედა.ახლა რომ აქ იყო მეტყოდი შეიყვარე ვინმეო და დაგავიწყდებოდა, რომ ჯერ საკუთარ თავსაც ვერ შევეჩვიე შესაყვარებლად.
ყურადღებით მომისმინე დედა! აწმყო და მომავალი თითქოს ბუმბულივით მსუბუქია იმედების ბალიშში გამოტენილი, მაგრამ წარსულის მარწუხები მეტად მწარეა და სულ თან დამყვება.
გაიგე დედა, რომ მინდოდა მომეყოლა როგორ გადავდივარ სახლიდან სახლში,მაგრამ ყველა მათგანზე ამბების მოსაყოლად შენს შეწუხებას ვერ ვბედავ.
გესმის მილა? ეს სხვა ამბავია.სხვებზე უფრო გულამოსკვნილის და შფოთიანი დღის მერე მოყოლილი ,როცა ათასწლოვანი ძილიდან გეღვიძება და ხვდები, რომ საწოლის კიდეზე ჩამომჯდარი მზის სხივის მსგავსი ქალის სილუეტი აღარ დაგხვდება."
მინდვრებიდან ჩუმად წამოსულს აღარ ახსოვდა რამდენი ხანი უსმენდა მდორედ მომავალი წყლის ხმას.უკვე ძალიან გვიან რომ იყო, უკუნეთი სიბნელით ხვდებოდა. საერთოდ არ უნდოდა კვიციანებთან მისვლა, ეზოში გაშლილ სუფრასთან დაჯდომა და მხიარული საუბრების მოსმენა.იქ უნდა წასულიყო, საიდანაც ყველაფერი დაიწყო.
ფრთხილად შეაღო ხის უშველებელი კარები და ის იყო კიბეებზე უნდა ასულიყო, რომ ბიბლიოთეკიდან ხმა მოესმა.ტანში ერთიანად დაუარა შეძრწუნების შიშმა. ფრთხილად ჩამოსცდა საფეხურებს და განაბული წავიდა შეღებული კარისკენ. მბჟუტავი სინათლე იღვრებოდა ვრცელ მაგიდაზე შემოდგმული პაწაწინა ტორშერიდან და ჯანაშიამ დიდ ტყავის სავარძელში მოთავსებული ბერაიას ფიგურა ამოიცნო.კარს ხელისგულით მიაწვა, ბოლომდე გააღო.
-ამ შუაღამისას აქ რა გინდა?...-ინტერესით იკითხა და კედელს მიეყრდნო.ბერაიამ შეცბუნებით გადმოხედა.
-კვიციანებთან იმდენმა ხალხმა მოიყარა თავი, რომ ფიქრი კი არა, საკუთარი ხმის გაგონებაც აღარ შემეძლო...-ერთი წინადადებით ამოთქვა და ამჯერად ეჭვნარევი მზერა სტყორცნა...-მე კი არა, შენ რა გესაქმება აქ შუაღამისას?
-მე...-დაიბნა და სიტყვებს თავი ვერ მოუყარა...-მე მინდვრებში გავყევი ურემს.
-რას ამბობ? არ მითხრა ცელთან ურთიერთობა მომენატრაო...-დასცინა დემეტრემ და ირონიულად შეათვალიერა მისი თეთრი სარაფანი.
-ბიჭებმა იციან აქ რომ ხარ? ვინმეს დაუბარე რომ მოდიოდი?...-საუბარი სხვა თემაზე გადაიტანა გოგომ.
-ზურაბს ვუთხარი რომ არ ენერვიულათ.კითხვაზე მიპასუხებ? ამ დროს, აქ რა გინდა?...-დემეტრე ხედავდა, ერთიანად შეცვლილს.თითქოს ჯანაშიაში გარდატეხა მოხდა და ვერ ხვდებოდა რა მხრივ.
-ვიცოდი სახლში ხმაური რომ იქნებოდა, მინდოდა მშვიდად დამეძინა...-თვალები ელულებოდა დაღლილობისგან.
-აქ, მშვიდად ძილი? მიტოვებულ შენობაში?...-რაღაც რიგზე ვერ იყო...-არ გინდა იმ ნევროპათოლოგთან შენც რომ ჩაეწერო, მე რომ დიდის ამბით მგზავნიდი?...-ისევ დასცინა და საკუთარ სიტყვებზე გაეღიმა.
-გცალია?...-ესეც თქვენი წინსვლის ნაბიჯები.დემეტრეს გამომეტყველება შეეცვალა, როცა ერთიანად არეულ მის თვალებს წააწყდა.
ჯანაშია მისკენ წავიდა,გვერდი აუარა ვრცელ მაგიდას და სანამ დემეტრე ბერაია გაფაციცებული აკვირდებოდა თითოეულ ნაბიჯს.მუხლები მოხარა, ტყავის სავარძელში დარჩენილ სულ პაწაწინა სივრცეს დაეპატრონა და ფეხები აკეცა. დემეტრემ თავისთან ახლოს რომ დაიგულა, მხარი ფართოდ გაშალა და ერთიანად მიიკრო გულზე.საჩვენებელი თითის ბალიშით მიეფერა ლეიკოპლასტირით დაფარულ გატეხილ წარბთან,ჯერ კიდევ რომ მტკივანი გახლდათ.მერე კი გონებაში მწარე აზრმა გაკრა და შიშნარევად ამოიჩურჩულა.
-ტასო მინდორში ვისთან ერთად იყავი?
-მარტო...-განაბულმა გასცა პასუხი და თვალები მილულა.
-ვინმემ ხომ არ შეგაშინა?...-გულმა გამალებით დაიწყო ძგერა პასუხის მოლოდინში.
-არა, მინდორში არა...-უნდოდა ეთქვა საკუთარმა თავმაო, მაგრამ ამას ვერ გაამხელდა და ისევ მშვიდად განაგრძო...- მაგრამ ის კი მინდა, მშვიდად დამეძინოს და მზის ამოსვლამდე არ მაღვიძებდეს შიში.
-მთელი დღე იმდენ ხათაბალაში ეხვევი,არ მიკვირს შენი სიზმრები რომ გაშინებენ...-ბერაიას თვალწინ დაუდგა სასტუმროს უკანა ეზოში გუშინ ნანახი სცენა და უსიამოვნო შეგრძნებამ დაუარა ტანში.
-სიზმრებს ვერ ვიმახსოვრებ...-ანასტასიამ ამოთქვა და უფრო კომფორტულად მოეწყო...-მხოლოდ შიში მომყვება და მაღვიძებს.
-ძილისპირულს ღიღინი მაინდამაინც საჩემო საქმე არაა...მე უფრო ბანის მიცემა გამომდის...-სცადა გაეღიმებინა და ამასობაში, თვითონაც გაეწელა ღიმილის კუთხე.
ანასტასიამ ახედა და როცა მათი თვალთახედვა ერთმანეთს შეეჩეხა, თავისი თითის ბალიშებით მიეფერა სახეზე.მოჯადოებულივით აკვირდებოდა სახე დასერიოზულებულს და მთელ სხეულში მოკრებილი გამბედაობით წაიწია მისი ტუჩებისკენ.ალუბლის სიტკბო გასკდა,სულში დარჩენილი იმედის ნაპერწკლები იხლიჩებოდნენ და ბერაიასგან მომავალი სითბოს, ნდომის, სხეულისგან მომავალი სურვილის ფონზე ერთიანად მრავლდებოდნენ. წელზე შემოხვეული მისი მკლავი გამეტებით იჭერდა,თუმცა გაქცევას უკვე აღარ ლამობდა. მომთხოვნი, სიცოცხლის წყაროს დაწაფებული, დემეტრეს ბაგეები ითხოვდნენ უფრო მეტს, თუმცა არც იმდენს ანასტასიას რომ დათმობა არ შეძლებოდა.ახლა უკვე მის კალთაში აღმოჩენილი, სირცხვილისა და მორიდებისგან დაცლილი, ვერც ამჩნევდა როგორ თამამად იმზირებოდნენ მზეზე შეფერილი მუხლისთავები.სარაფნის ბოლოები თავხედურად მიცურავდნენ ფეხებიდან და ბერაიას ხელებიც უკითხავად დათარეშობდნენ.სხეულს მოდებული ცეცხლის ალი წვავდა ერთ ადგილზე გაყინულ ჯანაშიას ცხოვრებას. თავისი მკლავები შემოეჭდო კაცის კისერზე და ხელისგულები მალავდნენ თმაში მოსრიალე უტიფარ თითებს.ვეღარ ვსუნთქავო, ამოიჩურჩულა და ძლივს მოსწყდა სუნთქვა გახშირებული, მის ნდომას დამონებული.ზმანებებიდან გამორკვეული ბერაია, მთლიანად მის სხეულს მიწებებულ, თვალდახუჭულ, სუნთქვა არეულ, გულამოვარდნილ გოგოს დააკვირდა და მიხვდა რომ, ყველაფერი რაც კი აქამდე მათ შორის მოხდა,თუნდაც ჩახუტება, ყველაფერი ახალი და აქამდე ედემის ბაღის აკრძალული ხილივით უცხო იყო ანასტასიასთვის.ბერაიამ ცხოვრებაში პირველად გაიაზრა,რომ თურმე ყველა ქალს შეუძლია გამბედაობის მოკრება და ტუჩებზე მარტის გაშლილი ყვავილივით აკვრა,თვით ანასტასია ჯანაშიასაც კი,მთავარია შენ ღირდე ამად.ტასომ სახე მის კისერში ჩამალა და სანამ დემეტრე მის თმებს ეთამაშებოდა,თვალის კუთხეშიც წაეტანა ცხელი ტუჩების ასაკრობად,მერე საკუთარ საქციელს რომ დააკვირდა გაეღიმა ბიჭს.
-მთელი დღე მინდორში რას აკეთებდი ამ სარაფნით? კაი მშრომელი კაცივით თოხნიდი მიწას?...-ხელი მოხვია მოშიშვლებულ ფეხებზე მიდებულ სიფრიფანა ნაჭერს და ხელისგულში მოიქცია.
-მინდორში დავრბოდი...-საკუთარ ნათაქვამზე გაეცინა ტასოს...-მერე ფიჭვის ხეების ჩრდილში, ბალახებში ვიწექი და პატარა ღელეს წყლის ხმას ვუსმენდი.
-საინტერესოა რომელმა ჭკვიანმა შეღება ბალახები თეთრად...-საჩვენებელი თითი აასრიალა გოგოს მკლავზე და თეთრი საღებავის წინწკლებთან შეჩერდა.როცა კისკისის ფონზე გაუმხილა მანოს ფანჯრებს ვღებავდიო, ჩაეკითხა...-მანო ვინაა?
-მანო ჩემი ბავშვობის სასწაულია, მე და კიტა ზაფხულის დღეებს სულ მის და თომას ეზოში ვატარებდით.ხან ვეხმარებოდით, ხან კიდევ მის წიწილებს დავსდევდით და წყლის თოფებით ვაშინებდით, საღამოობით ციცინათელებს ვიჭერდით თხილის ხეებთან და ოდასთან გაზრდილ ასწლოვანი კოპიტის ძირში ვისმენდით თომას ახალგაზრდობის დროინდელ ჯარის ამბებს...-უყვებოდა და სულაც არ სურდა გაჩერება, თითქოს ბერაია აღმოჩნდა ის ერთადერთი ადამიანიმ], ვისაც სიამოვნებით გაუზიარებდა ჩამავალი მზესავით თბილ მოგონებებს.
-მანო და თომა...-მრავალაზროვნად გაიმეორა ბერაიამ და მისკენ მიმართულ გაბრწყინებულ თვალებს დააკვირდა...-ესეიგი მათ გამო ხარ ასეთი მეამბოხე, თავქარიანი და დაუმორჩილებელი. მთელი ბავშვობა სოფელში გაატარე?
-თორმეტ წლამდე...-თვალი აარიდა და ისევ მის გულთან იპოვა სამალავი...-მერე ყველაფერი შეიცვალა და ოთახის სიბნელეში გამოკეტილ, ხმაურიანი ქალაქის მაცხოვრებლად ვიქეცი.
-ესეიგი თორმეტის...-ახლა გაახსენდა როგორ ითვლიდა წლებს...-თორმეტი წლის იყავი დედა რომ გარდაგეცვალა...-სასხვათაშორისოდ თქვა და მისი თავი ხელისგულში მოიქცია...-რა ერქვა?...-იცოდა მაგრამ მისი ალაპარაკების სურვილი სჭამდა.
-მილა...-ამოიჩურჩულა ანასტასიამ...-ესპანურ ენაში სასწაულის შემოკლებული ფორმაა,ისე კი ძვირფასს, სიყვარულით შობილს ნიშნავს.
-ნენე მან დაგარქვა?...-პასუხები ხომ ისედაც ცხადი იყო, მაგრამ გულთან ახლოს მყოფის სურვილს მთელი სხეულით გრძნობდა, რაც შეიძლება მეტი ელაპარაკა.
-ნენე დედისას ნიშნავს. რომ წამოვიზარდე ყველა ამბობდა ხასიათებითაც და გარეგნობითაც დედას ჰგავსო.ერთ საღამოს, ჯერ კიდევ მანათობელ მზეში ზაფხულის შხაპუნა წვიმა წამოვიდა და ტბაში წვიმის წვეთები რომ დავინახე, წყალში შევედი...-დემეტრე სულგანაბული ისმენდა ჯერ კიდევ როდის გასცა საკუთარი თავი ჯანაშიამ მასთან,ისე რომ ვერაფერს მიხვდა...-მეგონა გაბრაზდებოდა,მაგრამ ისე მომწონდა მზის სხივების და წვიმის წვეთების ცეკვა მუდამ ერთ ადგილზე დამდგარ ტბის წყალზე, რომ სულ არ მიფიქრია თვითონაც ასე მოიქცევათქო. ხელიხელჩაკიდებულები ვიდექით სანამ წვიმამ არ გადაიღო და მერე მითხრა, ჩემი ნენე ხარო.მე კიდევ,ისე რომ ამ სახელის მნიშვნელობაც არ ვიცოდი, ყველა სტუმარს, სასტუმროში მომუშავეს თუ სოფლის მაცხოვრებელს ვუსწორებდი ანასტასია არა, ნენე ვართქო.
-ესეიგი ბავშვობა აქ გაატარე,სასტუმროს გაყიდვა ამიტომ არ გინდა?...-თავის დაქნევა თანხმობის ნიშნად ჩათვალა,თუმცა ახლა უფრო მეტად დაიბნა...-ეს ხომ გიორგიმაც იცის? ასე რატომ გაძალებდა მის გაყიდვას?...-ანასტასიას გულში მწარედ გაკრა აზრმა და მიხვდა გაჩუმების დროაო.წელში გასწორებულმა, ერთიანად მოშიშვლებული ფეხები დამალა სარაფნის ქვეშ და სახეზე მხურვალება იგრძნო.დემეტრე მისი აწითლების არსს რომ ჩასწვდა, წაკბინა და სარკასტულად ააციმციმა ნაცრისფერი თვალები...-ტყუილად მალავ, ამიერიდან მაინც მარტო ჩემი იქნება და ნელ-ნელა შეეჩვევი.
-სახლში არ წავიდეთ? ელიკო ინერვიულებს გვიანობამდე რომ არცერთი დავბრუნდებით და არ დაიძინებს...-როგორღაც უნდა შეეჩერებინა მისი თითების სითავხედე, კაბის სიფრიფანა ნაჭერს რომ ნელ-ნელა აცლიდნენ და სიშიშვლისკენ მისრიალებდნენ.
-კი, წავიდეთ თორემ ხვალ ფეხზე ჩამოგვეძინება. არადა უამრავი საქმე მაქვს მოსაგვარებელი...-სახე უეცრად დაუსერიოზულდა,ანასტასიამ შვებით ამოისუნთქა და ფეხზე წამოხტა.
მიეხმარა ვრცელი მაგიდიდან ფურცლების ალაგებაში,ლეპტოპს ხელი წაავლო და წინ გაუძღვა,მანქანისკენ.რაც უფრო მეტად უახლოვდებოდნენ კვიციანების სახლს, მით მეტად ძლიერდებოდა სიმღერის და მოქეიფე ხალხის ხმაური.ჭიისკართან შეჩერებული ავტომობილიდან გადმოსულები ფანჩატურიდან მომავალ სინათლეზე შენიშნეს თუ არა, იმ წუთასვე ვიღაცის ნაცნობმა, რიხიანმა ხმამ მიმართათ.
-ოოო ჩვენი გვრიტებიც მოვიდნენ...-ბაჩო იყო, ოღონდ აშკარად ეტყობოდა კარგად შეზარხოშებულს,ზედმეტიმეტი რომ მოსვლოდა...-ბიჭო რა ლამაზები არიან ერთად, დააკვირდით...-ვითომ საკუთარ თვალებს ვერ უჯერებდა ისე გადახედა გვერდით მჯდომს.
-რა დაალევინეთ ამას?...-ნიკოს გვერდით დამჯდარმა ბერაიამ თვალებგაფართოებით იკითხა და კიდევ ერთხელ დააკვირდა ხომ არ მეშლება, ხომ ნამდვილად ბაჩოაო.
-შენ ჯერ სად ბანაობ...-სიცილით მოუბრუნდა მეგობრის სეირის ყურებით გართული...-ლუკა ელიკოსთან წავიდა, მაგის სადღეგრძელო უნდა დავლიო და თვალებში თუ არ ვუყურე, ისე არ შემიძლიაო...-გახსენებაზე კიდევ ერთხელ წასკდა სიცილი.
-ეეეუუჰ...-ამოიხვნეშა ბერაიმ და შეწუხებულმა ამოთქვა...-ესეიგი ის, ამაზე მეტად მთვრალია.
-ის მთვრალი კი არაა, სხვა განზომილებაშია გადასული...-ვერ ჩერდებოდა ნიკოლოზი და მის ისტერიულ სიცილზე გაგიჟებული, ამჯერად ანასტასიას დააკვირდა.
-ვერ ხედავ? ესეც ნასვამია! ...-დაუკვესა გოგომ თვალები და იმ წამსვე ტანში ცივად გაკრა ბაჩოს წამოყვირებული სიტყვების შინაარსის გაანალიზებამ.
-ტარიელ, ჩემო საყვარელო კაცო, შენ ბრძენი კაცი ხარ და გაგონილი გექნება. სიძულვილიდან სიყვარულამდე ერთი ნაბიჯიაო, ძველებს უთქვამთ...-ახლა მიწა გასკდომოდა ჯანაშიას და შიგ ჩაეტანა ის ერჩივნა, ვიდრე ამ სადღეგრძელოს დასასრული მოესმინა.მაგიდას ნიდაყვებით დაეყრდნო და სახე ხელისგულებში ჩამალა...-ხოდა მოდი ამ ტკბილი, ბატონი ზურაბის დაყენებული შუშხუნა ღვინით, ჩვენს ხელში გამოზრდილ ბავშვებს გაუმარჯოთ.იბედნიერონ და გვაბედნიერონ.
-ვინაა ბიჭო შენს ხელში გამოზრდილი?...-ბერაიამ დაუცაცხანა როგორც კი მის ადგილზე დაბრუნებული დაინახა.
-დემეტრე, ჩვენ წმინდა სიყვარულს გაფიცებ,ხალხში ნუ მარცხვენ!...-თვალებს ვეღარ იტრიალებდა და ისე ამბობდა.
- ადექი, მიდი მიდი, ადექი...-უკვე ცირკში გადადიოდა ეს ყველაფერი და სულაც არ ეპიტნავებოდა მეორე დილით გამოღვიძებულისთვის, კიდევ უფრო სამარცხვინო საქციელების გახსენება.ამიტომაც დაავლო ხელი მკლავში და ამოღლიავებული წაიყვანა სამზარეულოსკენ.
-ოჰოო, რა ხალხი მოვიდა...-უკეთესი ამბავი არც სამზარეულოში დაუხვდათ.ბაჩო სკამზე მიასვენეს და ბერაია ხელით იჭერდა მოყვანცალეს...-ბაჩუკი შემოსწრებულების სადღეგრძელო ხო დალიე ბიჭო?!...-ბოლო ხმაზე იყვირა ლუკამ და ღიმილით გადახედა ბერაიას გაცეცხლებულ სახეს.
-ელიკო რა ჯანდაბა დალიეს ამათმა?...-ამჯერად კვიციანის მეუღლეს მიუბრუნდა დემეტრე და პასუხის მოსმენისთანავე ჩაეკითხა...-მაგ ღვინოს ზურაბი არ სვამს? იმას არაფერი ეტყობოდა.
-ზურა ზომიერად სვამს, თან თავისი დაყენებული ღვინო მაინდამაინც ვერ ათრობს, მიჩვეულია...-გაეცინა ელისაბედს და ბაჩოს შეზარხოშებულ სახეს დააკვირდა...-რა მაგის პასუხია და თქვენ სად ხართ ამდენ ხანს?
-ელიკოოო, არ გვინდა ჩვენი გვრიტების შერცხვენა რაა.ბავშვები არიან, სისხლი უჩქეფთ, დაანებე თავი...-ხმას იწვრილებდა ბაჩო და წინადადების დასრულებისთანავე თვალი ჩაუკრა დემეტრეს, აქაოდა შეხედე როგორ გამოგაძვრინე უხერხული სიტუაციიდანო.
-მე გველესიანებს გავყევი მინდვრებში, სასტუმროსთან რომ მივედი დემეტრეს მანქანა დავინახე და დაველოდე, ერთად რომ წამოვსულიყავით...-ჩუმად გადაულაპარაკა ელისაბედს ჯანაშიამ და სახე დამანჭა ისევ რომ ჩაესმა ლუკას გამაყრუებელი ხმა.
-ბაჩუკი რა ვქნათ ჩვენ?! არ შევრცხვეთ იმ პატიოსან ხალხთან ბიჭო!
-ეს სიტყვები სადღა ისწავლეს, იმან ჩემო საყვარელო კაცოო, ამან პატიოსანი ხალხიო...-გაკვირვებულმა ანასტასიამ მზერა ესროლა აფეთქების პირას მყოფ დემეტრეს.
-ნახევარი საათი თქვენც რომ მჯდარიყავით სუფრასთან, არ გაგიკვირდებოდა ჩემო ანასტასია...-ნიკოლოზი აშკარად უფრო ფერზე იყო, ამათთან შედარებით.სიტყვა-პასუხიც თითქოს იგივე ჰქონდა და არ ეშლებოდა.
-ნახევარი საათით ადრე რომ წასულიყავით ნანებში, არც თქვენ აითვისებდით შუახნის კაცების სადღეგრძელოებს...-დაცინვით წაუსისინა ბერაიამ ნიკოლოზს.
ბერაიამ იცოდა, ახლა რომ საძინებლებში წავიყვანო, გარეთ გასულები ისევ სუფრისკენ დაადებენ თავს და სმას გააგრძელებენო, ამიტომ სამზარეულოში გამართული უფასო ცირკი ერჩივნა და თავი მიანება.ანასტასია მიხვდა რომ კარგა ხანს მოუწევდათ ძილზე ფიქრის დავიწყება და ელეტრონული ჩაიდანი ჩართო, ჭიქებში ყავა ჩაყარა და უკვე მოდუღებული, შავი არომატული სითხე ცხვირწინ დაუდო ბერაიას წაშლილ ფიგურას.
სტუმრები მალევე აიშალნენ, ზურაბმა ჯერ არანაკლებ შემთვრალი კიტა მიაწვინა, მერე კი დემეტრეს მიეხმარა სამეულის დაბინავებაში.ბევრი არც უწვალიათ, ეს იყო რომ კიბეებზე ასვლისას ისევ ბუტბუტებდნენ და ერთმანეთს უხმობდნენ მარტის კატებივით.
ამჯერად კვიციანების ოჯახში ოთხი ფხიზელი წევრი და ეზოში გაშლილი უზარმაზარი, ასალაგებელი სუფრა დარჩა.ზურაბი ორივეს მოუტრიალდა და შესთავაზა დაიძინეთ დაღლილები იქნებითო, მაგრამ არცერთი აპირებდა საწოლში მშვიდად გაგორებას, როცა ცოლ-ქმარი ამხელა აურზაურის მილაგებას ეცდებოდა.
ნელ-ნელა აალაგეს თეფშები,ანასტასიამ რეცხვა დაიწყო და მას შემდეგ რაც ბერაიამ ზურაბთან ერთად სკამები და მაგიდა მისაღებში დააბრუნა, მაშინდელივით დაავლო ჭურჭლის ტილოს ხელი და დამშრალებას შეუდგა.
-ახლა ვიხსენებ და ბოლოს, ანალოგიურ სიტუაციაში რომ გნახეთ, მაინდამაინც კარგად ვერ დამთავრდა ეს ამბავი...-ამჯერად უკვე თავადაც ტილომომარჯვებული ზურაბი იღიმოდა და ისე უყურებდა ორივეს, თითქოს საიდუმლო დიდი ხანია იცისო.
-ზურიკო, ნახევარი საათის წინ, ისეთი შეგრძნება მქონდა რომ სამ ბავშვს ვზრდით ერთად, ჩხუბის თავი აღარ მაქვს...-თვალები ეხუჭებოდა ანასტასიას და გულწრფელად დაუბრუნა პასუხი.
-მართალია გაზრდა მოვახერხეთ,სიმაღლეში იცოცხლე, აი აღზრდაში კი მოვიკოჭლეთ ცოტა...-არანაკლებ მდგომარეობაში იყო ბერაიაც.
-მე მაცივრის მილაგებას მოვრჩი...-გახარებულმა ელიკომ შესძახა და ოთახში მყოფებს მიუბრუნდა...-ცხელი ჩაი ვის უნდა? ცოტა აცივდა და შეგვათბობს...-პარალელურად ჩაიდანს დასწვდა და გაზზე შემოდგა.
-ზურაბ როგორ ფიქრობ, ხვალ დილით, სამუშაოზე რომელიმე მოვა?...-დემეტრეს აინტერესებდა ნაბახუსევის გამო სამსახურს თუ გააცდენდნენ მუშები.
-მემგონი აბუქებ დემე, ისეთი მთვრალი არცერთი ყოფილა რომ დილით ფეხზე ვერ ადგნენ, ჩვენი ბიჭები მოიღვენთნენ უცებ, თორემ...-ანასტასიამ ხელისგულში მომარჯვებულ თეფშს ხელი უშვა და ნიჟარას ჩამოეყრდნო, თვალები აუბრჭყვიალდა, ყველაფერმა ბრუნვა დაიწყო,მუხლებში სისუსტე იგრძნო და მიხვდა სადაცაა გული წამივაო.საკუთარ ურჩ სხეულს შეეძლო მთელი დღე ტყე-ღრე ეხეტიალა და მაინდამაინც საყვარელი ადამიანების წინ გამოეჩინა სისუსტე, იმ ადამიანების წინ რომლებისთვისაც ყველაზე ნაკლებად სურდა ორგანიზმის სისუსტის ჩვენება.
-ტასო კარგად ხარ?...-ბერაიამ თავშეკავებით ჰკითხა, მიხვდა რომ ჯანაშია ჯერ კიდევ არ იყო მზად კვიციანებისთვის სულ მცირედ მაინც გაემხილა საიდუმლო...-ტასო ფრთხილად !...-გულმა აღარ მოუთმინა მობარბაცის დანახვაზე და ხელისგულებით შემოეჭდო მის წელს.სკამზე ჩამომჯდარმა სველი ხელების შეხება რომ იგრძნო სახეზე, თვალები გაახილა და მის წინ ჩამუხლული ბერაიას სახეს შეეჩეხა, მკვდრისფერი რომ დასდებოდა. ნაძალადევად გაიღიმა და მოსულიერებულმა წარმოთქვა.
-უბრალოდ წნევა დამივარდა, არაფერია...-მიწოდებული წყალი მოსვა და მისი მიკნავლებული ხმის გაგონებაზე ელისაბედმა კარადიდან წნევის აპარატი გამოიღო.ჯანაშია მართალი იყო, პულსი პირველ ჯერზე, საერთოდ არ ესინჯებოდა, მერე ნელ-ნელა მოიმატა და ამჯერად კვიციანის მეუღლე ყავის მოსამზადებლად დატრიალდა...-ვიტამინებით აღარ ვიჭყიპები და ამის ბრალია.
-ვიტამინების დალევას თავს რომ დაანებებ, შემცვლელი უნდა იპოვო და კარგად იკვებო...-მწარედ ამოისისინა ბერაიამ და მისთვის გამორთმეული ჭიქიდან წყალი მოსვა...-ზურაბი უცნაურად დააკვირდა ორივეს.
-მანოსთან გემრიელად ვისადილე...-არც თვითონ დაუკლია თვალების ბრიალი...-უბრალოდ ორგანიზმი უნდა მიეჩვიოს.
-ელიკო ჩაის მე დავასხამ, შენ სუფთა თეთრეული მოიტანე და დემეტრეს დივანი გაუშალე...-თხოვნით მიმართა ამჯერად ფერზე მოსული ანასტასიას დანახვით გულდამშვიდებულმა, თავის ცოლს.როცა კითხვის ნიშნებს წააწყდა, დაამატა...-ლუკა და ბაჩო მარტის კატებივით უყვიროდნენ ერთმანეთს და მოგვიწია ლუკა დემეტრეს ოთახში დაგვეძინებინა.
-თუ გინდა ადგილს გაგიცვლი...-ანასტასიას გაახსენდა როგორი დაღლილი ტონით ამოთქვა ბერაიამ სასტუმროში, გამოძინება მჭირდება თორემ ხვალ ბევრი საქმე მაქვს და ჩამომეძინებაო.მერე მიხვდა რომ მისი ხასიათისთვის შეუფერებელზე მეტად მშვიდად გამოუვიდა და ენერგიაზე მოსულმა მოჩვენებითი დაცინვით განაგრძო...- მახსოვს შენმა შეყვარებულმა ოთახიდან რომ გამოგაგდო, როგორ მეწუწუნებოდი დივანი მოსახერხებელი არ არისო. შენგან კიდევ ერთ გულახდილ საუბარს ვეღარ გადავიტან.
-არა იყოს, ჩემი შეყვარებული გაბრაზდება თუ გაიგებს რომ შენს საწოლში მეძინა...-ბერაია თავმომწონედ საუბრობდა და ჯანაშიას თვალწინ დაუდგა ის მომენტი, სარაფნის ბოლოებს რომ თითით მიუყვებოდა და ურცხვად აფრთხილებდა მალე ეს სიშიშვლე, მხოლოდ და სულ ჩემი იქნებაო.საჭირო მომენტი გაახსენდა, დემეტრეს ზუსტად ეს განზრახვა ჰქონდა სიტყვების წარმოთქმისას...-ლომის ხახაში ჩემი სურვილით თავს არ ჩავიგდებ.
ლიმნიანმა ჩაიმ ორგანიზმი გაუთბოთ და უკვე მილაგებულ, ერთიანად დაწკრიალებულ სახლში, ნელ-ნელა, ერთმანეთის მიყოლებით ჩაქვრა სინათლეები. კვიციანების ოჯახში ყველა ფერად ზმანებებში გაეხვა და გარეთ გამეფებული უკუნითი სიბნელე, ხვალინდელი დღის სინათლეს და სითბოს შორეულ ამბად მოგაჩვენებდათ.

XI
"ხელახლა გასაწყვეტად შეკრული მძივი"

სანამ მზე თავის მაცხუნებელ შვილებს მიწის სიცივისკენ ბოლომდე მომართავდა, გაზაფხულის ასტაფილოსფერებულ ნათებაში ანცმა გოგომ ათწლეულის წინ მიტოვებულ ძველ კარადაში ნაპოვნი, დედის ნაქონი, სიძველისსუნაკიდებული სარაფანი მოირგო და მომხიბვლელად ჩამოყრილი კულულებით საკუთარ თავს სარკის ანარეკლში ეკეკლუცა.შავი,ბლანტი სითხით სავსე თბილი ჭიქით ხელში, მოუსვენრობას აყოლილი საკუთარ სხეულში ჩამალული ჟრიამულით შეერია ვენახის ბოლოს, ერთიანად გადავსებულ, მინდვრის ყვავილების სიხასხასეს და მომლოდინეთ შეატოვა მზერა მზის სხივების თამაშს საგულდაგულოდ შეკრულ თაიგულზე.ზაფხულის კიდევ ერთი მცხუნვარე დღე თენდებოდა და თან მოჰქონდა მზის ასტაფილოსფერებული ნათებები.დილის აქაფქაფებული შეგრძნებები მუხლებამდე მოცოცავდნენ.მზის მანათობელი შვილები მის თმაზე პოულობენ ოქროსფერ კვარცხლბეკს და მშვიდად ისვენებდნენ მიძინებული სოფლის სიმშვიდეში.სულის შიგნით დაბუდებული ფუღურო მთელი სამყაროს შეგრძნებებს დაიტევდა.სანამ ნელ-ნელა გამოფხიზლდებიან ძილბურანში მყოფი სიზმრის სამყაროს შვილები, მანამდე უნდა მოესწო და ეთქვა, რომ ამ დილის აქაფქაფებული შეგრძნებები მუხლებიდან ამოცოცდა და მის გონებაში დაიდო ბუდე.ფინჯანში მოქცეულმა ყავის შავმა, ბლანტმა სითხემ ორთქლადინებული სურნელება დაატრიალა და მიახვედრა, რომ სამყარომ ეს დილა აჩუქა,აჩუქა მათ, ვისაც არ ეშინია, მოშიშვლებული მუხლებით შეეგებონ ახალი დღის ტკბილი ნაყოფივით ჩაშაქრულ შეგრძნებებს.ვაზის ფოთლები ერთიანად დაეცვარა დილის მადლს, სველ ბალახზე ფეხშიშველმა გაიკვალა სახლისკენ მიმავალი გზა და როგორც კი ვენახს გადმოცდა, ერთიანად გაღებული დარაბებიდან მოესმა ხმები,რომელთაც ამცნეს რომ მაცხვრებლებმა უკვე გაიღვიძეს.
მისაღებში შესულმა, დივნის უკან, კედელზე ჩამოკიდებული თაროდან დიდი, ძველებური ხრუსტალის ვაზა ჩამოიღო და ღიმილით შეერია სამზარეულოში შეკრებილ სტუმარ-მასპინძლებს.ჭიქა ნიჟარაში ჩადო და ონკანიდან წყლის ჭავლი გაათავისუფლა. მაგიდასთან შემომსხდრები წყვილ-წყვილი თვალით ათვალიერებდნენ ბაც ლაჟვარდისფერ, თეთრი კოპლებით დაფარულ კაბაში გამოწყობილ ფეხშიშველა გოგონას,რომლის სახეც მინდვრის ყვავილების უშველებელა თაიგულს დაეფარა და მაინც, გაბადრული ათავსებდა სათითაოდ, უკვე წყლით სავსე ვაზაში.
-აი ნეტავი ამას რააა...-სიჩუმე დაარღვია ბაჩომ და ვერ მიხვდებოდით ამ ტონით საკუთარ თავს დასცინოდა თუ ანასტასიას ბავშვურ სიცელქეს...-შემოუვლია მინდვრები.რაო ფურისულა, მეტი აღარ იყო ? დაგეტოვებინა, შე დალოცვილო, ფუტკრებისთვისაც რამე...
-ბაჩუკი, ბაჩუკი...-ღიღინით გაიმეორა ანასტასიამ და სარკასტულ ღიმილაკრული მოუბრუნდა...-იცი რომ ამ მინდვრის ყვავილებს, როგორც კი ვაზაში ჩავალაგებ, ენას ჩემი ხელებით ამოგაძრობ?
-ამას რაღა ვუთხარი გუშინ?...-შიშით მოატარა თვალები, როგორც ჩანს კვიციანებმა უკვე გაუმხილეს გუშინდელი, უფასო ცირკის დეტალები...-ოღონდაცა რაა...-სახე დაისერიოზულა და გაზქურისკენ მიუთითა...-ტასო აი იმ ტაფას ხედავ? მიდი აიღე !
-რად გინდა?...-ეჭვნარევად ჩაეკითხა და ხელი წაავლო მითითებულ ნივთს.
-რად მინდა და აიღე! ჩამარტყი თავში, თქვენც დაისვენებთ და მეც...-წამოიყვირა უცებ და ხელები გაასასვსავა დანებების ნიშნად.
-ვაიმეეეეეე...-ვიღაცამ არაამქვეყნიური ხმით დაიზმუვლა და ჯანაშია ამჯერად მაგიდის კუთხეში დამჯდარ, ზედაპირს ნიდაყვებით ჩამოყრდნობილ ლუკას დააკვირდა,რომელსაც სახე ხელისგულებში მოექცია და საგულდაგულოდ მალავდა...-ხალხოო, ოფიციალურად ვაცხადებ, თუ ამხელა ხმაზე ყვირილს არ მორჩებით, ფანჯრიდან გადავხტები!
-პირველ სართულზე ვართ ლუკა...-დანანებით ამოთქვა ნიკოლოზმა და ელიკოს მოწოდებულ ყავის ფინჯანს დასწვდა.
-მაშინ მეორე სართულზე ავალ და ისე გადმოვხტები!...-თავი ასწია და მეგობარს თვალებაკვესებული მიაშტერდა...-ასე გაწყობს ნიკოლოზ?...-იწვევდა.
-ეგ გუშინ ღამით მაწყობდა...-ნიკოლოზს აშკარად ეტყობოდა რომ გუშინდელმა თავშეკავებამ უშველა და დღეს მათზე გაცილებით უკეთ გამოიყურებოდა...-შენ და ბაჩო ერთმანეთს დაგაშორეს და მაინც ბოლო ხმაზე რომ უხსნიდით ერთმანეთს სიყვარულს.
-მე ამ ბუნების შეცდომას სიყვარულს ვუხსნიდი?...-უეცრად ისევ წამოყო თავი ბაჩუკიმ და თვალებგაფართოებით დააკვირდა მეგობრის პასუხს, რომელმაც თავმომწონედ განუცხადა დიახო...-ლუკა შენ ძალიან კარგად ხვდები რომ მთვრალი ვიყავი და მთელი შენი მომავალი ჩემ იმედზე არ უნდა დაგეგმო, ხო?
-ჩემო ბაჩუკი...-ტკბილად გაუღიმა ლუკამ და სახეშეცვლილმა მიაყვირა...-პარალელური სამყარო რომ არსებობდეს და მასში საშუალება მქონდეს ათი ქალის ცხოვრებით ვიცხოვრო, შენ კიდევ ერთადერთი მამაკაცი იყო, ათივე შემთხვევაში თავს მოვიკლავ.
-ხოო...-ბაჩოს ისეთი სახე ჰქონდა თითქოს აანალიზებდა ახლა რაც უთხრეს, მერე კი უდარდელად განაგრძო...-გული მაინც დამშვიდდა, რომ გავერკვიეთ.
-კიტა და ბერაია სად არიან?...-ბიჭების უცნაური დიალოგის მომსწრემ, მოსწყვიტა თუ არა მზერა ამ სამეულს და მათზე გულიანად მოცინარ ზურაბს, ელიკოს ჩაეკითხა.
-დემეტრეს დილით ვიღაცამ დაურეკა, მემგონი მამამისი იყო, რაღაცაზე წაკამათდნენ.მერე სამზარეულოში რომ შემოვიდა იმ ლიზამ დაურეკა და იმასთანაც რაღაც უთანხმოება მოუვიდა, კარგად ვერ მოვისმინე,ეზოში გავიდა...მერე უკან დაბრუნებულმა ყავა დალია და კიტასთან ერთად სასტუმროში წავიდა...-კვიციანის შეფიქრიანებული ცოლი ჩურჩულით საუბრობდა.
საუზმემ მშვიდად ჩაიარა, თუ არ ჩავთვლით ბიჭების თავის ტკივილზე წუწუნს და ერთმანეთის მიმართ გაჟღერებულ მუქარებს.მაგიდასთან შეკრებილების გარშემო სიჩუმე მაშინ ჩამოწვა, როცა კვიციანის მობილური ახმაურდა და საუბარ დასრულებულმა,სამზარეულოში მყოფებს ამცნო ჩვენი შეკვეთილი დეკორაციული ხეები მოიტანეს სასტუმროსთან და მუშები უკვე ცლიანო.ერთიანად წამოიშალნენ მაგიდიდან, ეს იყო რომ ბაჩო ზლაზვნით მიჰყვა გასასვლელისკენ წასულებს და ელიკომ უკვე მანქანაში მოთავსებულ ანასტასიას ბორჯომის ბოთლი მიაწოდა, კიტა დემეტრესთან არ შეიმჩნევს მაგრამ ვიცი რომ თავი უსკდება და წაუღეო.
ჯანაშია სასტუმროს ეზოში კანტიკუნტად მომუშავე მუშებს დააკვირდა, ბალახით სავსე ტომრებს სატვირთოებზე რომ ცლიდნენ და მიხვდა ბერაია ტყუილად არ დარდობდა გუშინდელ ღამეზეო. აშკარა იყო რომ ნასვამმა მომუშავეებმა დროზე ვერ ასწიეს დამძიმებული თავები ბალიშებიდან და ათეულ ხეს სამი კაცი ეჯაჯგურებოდა პეტუნიების გასწვრივ გათავისუფლებულ მიწამზე მისატანად.მარჯვედ აძვრა სატვირთოში და დაუზარებლად დაიწყო მიხმარება.ზურაბმა ბარი მოიტანა და ნელ-ნელა შეუდგა ტანდაბალი,თუმცა ედემის ბაღისთვის შესაფერისი ხეების ჩასარგავად, მიწაში ორმოების თხრას.ჯანაშიამ ხელთათმანები მოიმარჯვა და კაბის ბოლოები შემოიკრა ტანზე, ჩამუხვლისას რომ არ დასვროდა.კვიციანმა დამხარება სთხოვა და ფრთხილად,ხელის კანკალით ამოიღეს უშველებელი ქოთნიდან ფესვიანად.მიწას ხელი მიაყოლა გოგომ, მზის სხივებისგან შემშრალი,ფხვიერი ნიადაგი ამოყარა ორმოდან და ისე მოათავსეს შიგნით, რომ ფესვი არ დაზიანებულიყო.ნიჩბით როგორც კი მიუსწორ-მოუსწორეს ადგილები, ფეხზე წამომდგარი ბიძა-ძმიშვილი დოინჯშემოყრილი კმაყოფილი სახით დააკვირდნენ გაკეთებული საქმის სიზუსტეს და ღიმილით გადახედეს ერთმანეთს.ჯანაშიამ მებაღეობა ნელ-ნელა აითვისა.
ხეები მწკრივებში არ უნდა ჩაერგოთ, წრეზე უნდა შემოევლოთ რომ შუაში პატარა ფანტანისთვის ადგილი ცარიელი ყოფილიყო. აგურით ნაშენები, მუდმივად წყალმომდინარი ნაკეთობა აშკარად ყველა სტუმრის ყურადღებას მიიპყრობდა,როცა ბაღში სეირნობისას წააწყდებოდნენ.ანასტასიას უკვე წარმოედგინა, როგორ ირბენდნენ პატარები ხეების გარშემო,დამალობანას თამაშისას.კარგად გაკრეჭილ გაზონზე სტუმრები მზის სიცხისგან დაღლილები, საღამოს სიგრილეში გაწვებოდნენ და ზოგიერთი წიგნსაც კი წაიკითხავდა.აქ სიცოცხლე ბრუნდებოდა და საბოლოოდ, აუცილებლად დაიწყებდა ჩქეფას,როგორც კი პირველ სტუმარს მიიღებდნენ.ხელი არავის შეუშლია, მშვიდად მიჰყვებოდნენ საქმეს და აჩქარებას არ ცდილობდნენ, მხოლოდ ორი ხეღა ჰქონდათ დასარგავი, როცა კიტა მოუახლოვდათ და ანასტასიამ შუბლზე იტაცა ხელი.
-კიტაა, ელიკომ შენთვის მოსაცემად ბორჯომი გამომატანა და სულ დამავიწყდა...-ისე მარჯვედ წავიდა ხეების სატვირთოდან ჩამოსაზიდად, სულ არ გახსენებია კვიციანის დანაბარები...-მანქანაში დავტოვე.
-არაუშავს, თავის ტკივილმა კარგა ხანია გადამიარა...-ღიმილით ამოთქვა ბიჭმა და განაგრძო...-ისე, კარგა ხანს მოუნდით ათი ძირის დარგვას, არა მამა?
-ესენი დეკორატიული ხეებია, სოფლის ველურ ხეხილის ხეებს კი არ ჰგვანან, ფესვი რომ დაუზიანდეთ ან ნიადაგში ცუდად მოათავსო, მალევე გახმებიან...-ზურაბს საქმის კეთება არ შეუწყვიტავს, ისე გასცა პასუხი.
-ხო მაგრამ შუადღეა უკვე, წამოდით წყალი მაინც დალიეთ...-ანასტასიას კიტას ნათქვამი ენიშნა და ეზოს თვალი მოავლო.ახლა უკვე ჩვეული შემადგენლობით დალანდა სოფლის ხალხი და მიხვდა რომ დრო შეუმჩნევლად გაეპარა. გამოფხიზლებული მუშებიც უკვე იმდენი ხნის მოსულები იყვნენ, რომ შესვენების დროც კი ჰქონდათ.
-ორი ძირიღა დარჩა, დავრგოთ და მერე დავისვენოთ ზურიკო, არა?...-ბარ მომარჯვებულ კაცს მიუბრუნდა და მზე თვალებში ეცა, სახე მოემანჭა.
-მერე მითუმეტეს ვერ დაისვენებს, დემეტრეს დაურეკეს და უთხრეს რომ იმ მაყვლის ძირებზე მოდიან,გუშინ რომ დარეკეთ...-მამის თაკარა სიცხისგან გათანგულ სახეს რომ დააკვირდა გული შეუღონდა კიტას და დაუფიქრებლად წამოიძახა.
-მაყვლის ძირები?...-ანასტასიას გაახსენდა,როგორ გააქილიკა ბერაიამ მისი შეთავაზება, სამზარეულოში რამდენიმე დღის წინ და მთვარეულივით დაიჩურჩულა...-ზურა მაყვლის ძირები შეუკვეთე?
-ხო, გუშინ შენ სახლში არ იყავი რომ მთხოვა, დავრეკოთ და გავარკვიოთ ჩვენი სასტუმროს ხეხილის ბაღში რომელი ჯიში გაიხარებსო...-კვიციანმა ეშმაკური ღიმილით გადმოხედა,შვილისგან განსხვავებით ის დემეტრესაც უხვდებოდა თხოვნის არსს და ანასტასიასაც თავის გაკვირვებას...-დღეს მოვლენ სათბურებიდან და გაარკვევენ რომელი ჯიშის ყიდვა გვაწყობს.
-ცოტა ხნით რომ წავიდე, შენ ...-დაბნეულმა ანასტასიამ ამოილუღლუღა, მაგრამ დასრულება არ დააცადეს.
-წადი, წადი...-სიცილით შეეპასუხა კვიციანი...-ამ ორ ხეს, მე და კიტა მოვერევით როგორმე.
ჯანაშიას გული საგულეში აღარ ეტეოდა,მაგრამ მაინც არ უღალატა თავს და დინჯი ნაბიჯით გაშორდა მამა-შვილს, აქაოდა არ შემამჩნიონ აჩქარებაო.სასტუმროსთან ახლოს მისულს კი საერთოდ აღარ აინტერესებდა ვინ რას იფიქრებდა,ნაბიჯს აუჩქარა და უკვე შესასვლელში მყოფი, ლამის სირბილით გაიქცა ბიბლიოთეკისკენ,სადაც ბერაია ეგულებოდა.კართან მისული უეცრად გაშეშდა, სახეზე ღიმილი შეაშრა და მიაყურადა.როგორც აღმოჩნდა ბერაია მარტო არ იყო, საუბარი გაცხარებით მიმდინარეობდა და მალე ჩხუბში გადაიზრდებოდა, ერთ ადგილას აწურული ჯანაშია თვალებს აცეცებდა და სულგანაბული ცდილობდა გაეგო კამათის მიზეზი. მიხვდა რომ დაიგვიანა, ახლა უკვე უაზროდ, ჰაერში ისროდნენ სიტყვებს და აშკარად სიმშვიდისკენ მოუწოდებდნენ ბერაიას.ის იყო გაანალიზა, ერთმანეთში კი არ მოუვიდათ ჩხუბი, გაბრაზებულ დემეტრეს ამშვიდებენ მხოლოდო, რომ ბიბლიოთეკის კარისკენ მომავალი ნაბიჯების ხმა გაიგონა და სასწრაფოდ გადგა გვერდზე.ბაჩოს წაშლილ სახეს შეეჩეხა, რომელიც ერთიანად აფოფრილი წავიდა ეზოსკენ და მხოლოდ ნიკოლოზმა გაიმეტა თავშეკავებული ღიმილი.მას შემდეგ რაც ჯანაშია მიხვდა,ბიბლიოთეკა დაცარიელდაო, ყოყმანით წადგა ნაბიჯი და ფრთხილად შეიჭყიტა ოთახში.ბერაიას შავ მაისურსა და შარვალში გამოწყობილი ფიგურა, ერთიანად გადაჭიმული დარაბების ფართე რაფას მიყრდნობოდა და სანახევროდ გვერდშექცეული, ხელებდაჯვარედინებული იცქირებოდა ბაღის მხარეს.ანასტასია მისკენ წავიდა და ხელისგულში მოითავსა, თითებიდან წაძრობილი მიწიანი ხელთათმანები.ვერ მიხვდა როგორ მიდგომოდა, ბრაზისგან ერთიანად აწითლებულს და თავისებურად წამოიწყო დიალოგი.
-ჯერ პატარები არიან, გაიზრდებიან და დაღვინდებიან...-დემეტრემ ცალყბად გადმოხედა შემოსწრებულს და ვერ მიუხვდა სიტყვების არსს...-ასე ზურაბი ამბობს ხოლმე...-გაეცინა ანასტასიას თავის სიტყვებზე...-ჩვენც რომ დაგველია, ალბათ ბევრ სისულელეს ვიტყოდით.
-ეგ სულ დამავიწყდა. მიდი მოაბრუნე, მაგაზეც ვიღრიალებ და მერე მოვრჩები...-გეგონებოდათ ხუმრობსო,მაგრამ წარბშეკრული ისე ლაპარაკობდა, მარტივად გამოსაცნობი იყო,რომ სერიოზულად ამბობდა.
-აბა, რა დააშავეს?...-ჯანაშია ფეხაკრეფით, ნაბიჯ-ნაბიჯ მიდიოდა მისკენ.ახლა ბერაია გალიაში გამომწყვდეულს გავდა, ერთი არასწორი მოქმედება და სახეში გწვდებოდა...-არ მითხრა რომ ბენზინით ხელში გამოიჭირე ! ვაიმე...-შეიცხადა და თავი მოისულელა...-სასტუმროს გადაწვას აპირებდნენ?
-ბიჭებთან არ მიჩხუბია...-ამოიხვნეშა და ამჯერად სრულად მობრუნდა მისკენ...-ჩემ თავზე ვბრაზობდი და ვჩხუბობდი.
-როგორც იქნა, სწორი ადამიანისთვის მიგიგნია...-სიცილით და ხუმრობით ცდილობდა ბიბლიოთეკის სივრცეში დაგროვილი ბრაზის განეიტრალებას...-საჩხუბრად რათქმაუნდა...-დარწმუნებით ამოთქვა და როცა მის წაშლილ გამომეტყველებას წააწყდა, მიხვდა ხუმრობის დრო არ იყო.ყოყმანს შეეშვა და მისკენ წასული წინ აეზუტა, ნიდაყვი ოდნავ გაკრა და გამბედაობა მოკრებილმა ჰკითხა...-აბა? რა მოხდა?სულ შენ თავთან რატომ გაქვს უთანხმოება?
-სასტუმროს პროექტი ერთ წელიწადზე მქონდა გათვლილი, დედლაინი მკაცრად გვქონდა განსაზღვრული, მაგრამ მარკეტინგის ჯგუფმა ისევ ვერ მოაბა თავი საქმის სწორად გაკეთებას...-საქმიანი ტონით საუბრობდა ბერაია.როცა ანასტასიას კითხვის ნიშნებით სავსე თვალებს წააწყდა დაამატა...-ეს ნიშნავს რომ, არავის წარმოდგენა არ აქვს როგორ მოვიზიდოთ კლიენტები.თუ ამ საქმეს დროზე არ მივხედავ, ზაფხულში ნახევარმილიონიანი რესტავრაციის მერე, აქ ჩვენი ოჯახებით დავისვენებთ. სტუმრები არ გვეყოლება.
-ივლისი ახლა დაიწყო, წინ კიდევ თითქმის ერთი წელი გვაქვს...-მშვიდად, მაგრამ ჩაფიქრებით უპასუხა მის ნერვიულობას ჯანაშიას, სიტყვებმა...-მამაშენთან უთანხმოება ამის გამო გაქვს?
-ოხ ელიკო,ელიკო...-გაეღიმა ბერაიას იმის გაანალიზებაზე რომ ქალმა მისი საუბარი გაიგონა და ანერვიულებულმა ყველაფერი ჯანაშიას მოუყვა, სიტუაციაში გასარკვევად...-არა, ოფისის საქმეებს მარტო ვეღარ ერევა და სამწუხაროდ მე არც ორი ვარ და არც ორმოცდარვა საათიანი დღეები მაქვს, ყველაფერს რომ გავწვდე.
-მამები და მათი დიდი მოლოდინები...-მოჯადოებულივით დაიჩურჩულა ანასტასიამ და თავში აზრმა წამიერად გაკრა...-იცი რას გეტყვი? მანქანის გასაღები წამოიღე და გამომყევი...-წამოიძახა უცებ და გაკვირვებული გამომეტყველებისთვის ყურადღება არ მიუქცევია ისე წამოიყვირა კარისკენ მიმავალმა...-მიდი,მიდი,დროზე!
ანცად მანქანასთან მირბენილ გოგონას, უკან მორჩილად მოჰყვა დემეტრე ბერაიას ნაბიჯები, მანქანაში მოთავსებისთანავე რომ იკითხა სად მივდივართო.ჯანაშიამ აუხსნა კვიციანების სახლისკენ წადი და მერე გზას მიგასწავლიო.ავტომობილში გაბადრულად მჯდარ ანასტასიას სახეზე დასთამაშებდა მოსალოდნელი შეხვედრის სიამოვნების განცდა და ყურადღებას არ აქცევდა საჭესთან მჯდომის კითხვის ნიშნებს.სოფლის შარა გზაზე მიმავალი ავტომობილი, მძღოლისთვის უცხო ჭიისკართან გაჩერდა და დააკვირდა როგორ რიხიანად დაიძახა,მანოო, მანქანიდან სწრაფად გადასულმა.მაღალი,ტოტებგაშლილი და ცაში ამაყად აზიდული ხის ძირას მოცუხი ქალი დალანდა, ჩრდილში რომ ჩამომჯდარიყო და დანით ჭრიდა ვაშლებს, რომელსაც სათლში ყრიდა. მოხუცმა ღიმილით გამოეპასუხა, დემეტრესთვის სრულიად უცხო, ანც, თვალებგაბრწყინებულ,ერთიანად სიცოცხლით სავსე გოგონას ძახილს, რომელმაც მაჯაზე წაავლო ხელი და ეზოში შესულმა უკან მიიყოლა. დემეტრე ბერაია მიხვდა,რომ ეს ის მოხუცი მანო იყო,ანასტასია რომ უყვებოდა სასტუმროს ბიბლიოთეკაში.ოფიციალურად წარუდგინა მისი თავი და განაცხადა, აქ შენი კედლების შესაღებად მოვიყვანე, მთელი დღე ლეპტოპის ეკრანის ყურებით მალე დაბრმავდება და დროა ნამდვილ საქმეს მოკიდოს ხელიო.მანომ თავისებურად იუარა, თუმცა გახარებულმა ნიშნისმოგებით გადმოხედა და აუწყა, მშვენიერ დროს კი მომისწარით, სახლში ქიშმიშებით სავსე ტკბილი ცომი ამოვიდოდა უკვე და ფუნთუშების დაცხობას ვიწყებდი, კვიციანებთან სტუმრად ხელცარიელი რომ არ მოვსულიყავიო. სახლში შეპატიჟებულებიდან, ბერაია ერთადერთი იყო, ინტერესით რომ ათვალიერებდა ოდის მყუდრო მისაღებს.აქ ყველა ნივთი ათწლეულს ითვლიდა,თუმცა პატრონის გულმოდგინების წყალობით სიხალისე შეენარჩუნებინათ და კარგად შენახულები, ამაყად იცქირებოდნენ ადგილებიდან. მანო სამზარეულოდან ელაპარაკებოდა შემოსწრებულებს, სანამ წინსაფარმორგებული, ერთიანად ფქვილში ამოსვრილი ტკბილ ცომს აგუნდავებდა და ფორმებში გადაჰქონდა,ფუნთუშების დასაცხობად.
-ეს გუშინ რომ მიყვებოდი ისაა, მანოს და თომას სახლია?...-პასუხს ხვდებოდა,თუმცა დადასტურება მაინც სჭირდებოდა.როგორც კი გოგონამ ღიმილით დაუქნია თავი, განაგრძო...-ახლა აღარ მიკვირს, პირველივე შესაძლებლობისთანავე რატომ მორბიხარ აქ...-გაეღიმა და თავისებურად წაკბინა,ერთ ადგილზე მოცქმუტუნეს.
-ბავშვებო ცხელი ჩაი გირჩევნიათ თუ ცივი კომპოტი?...-სამზარეულოდან გამოსძახა მანომ, თუმცა ტონი შეიცვალა და კიდევ დაამატა...-ქალაქელებს ყავა უყვართ,ახლა გამახსენდა და ვამატებ.
-მანო ამჯერად ყავას დავლევთ...-ანასტასია მიუხვდა ქალს ტონის ცვლილებას და სამზარეულოსკენ წასულმა უპასუხა...-წყალს მე ავადუღებ.
-არა, შენ აი იქ, მაგიდაზე რომ კალათა დევს ხელი მოხვიე და ვენახის ბოლოს, ხეხილის ბაღი რომ გვაქვს იქ გაიქეცი...-ჩაიდანი გამოართვა და თავით მიუთითა კალათაზე...-ახლაგაზრდა ხარ, ხეზე მარტივად აძვრები, ვაშლი და ატამი დაკრიფე, თუ შეძლებ თუთაც მწიფეა და ისიც.
ანასტასიამ გაკვირვებით მიაყოლა თვალი მანოს ჟესტს და პატარა, მრგვალ მაგიდაზე დადებულ კალათას დასწვდა.მერე დაბნეული გავიდა სამზარეულოდან და როგორც კი ბერაიას შესთავაზა გამომყევიო, ქალმა ისევ მოაძახა მარტოც მშვენივრად შეძლებ ხეზე ძრომიალს, ბიჭს თავი დაანებეო. რა უნდა ექნა, ხელები გაასავსავა და მალე დავბრუნდებიო ამოილუღლუღა. ბერაიას ღიმილს რომ მოწყდა, უცებ მზერა გაუშეშდა ჭურჭლით სავსე ძველებურ კარადის ღია თაროზე შემოდებულ ხილით სავსე სახილეზე და მიუხვდა ქალს ჩანაფიქრს.მანოს დემეტრესთან მარტო დარჩენა და მისი გამოკითხვა სურდა, ჯანაშია კი სულაც არ იყო წინააღმდეგი მისი გადაწყვეტილების სისწორე შეემოწმებინა თავის ბავშვობის მანოს.კარი მიიხურა და ზანტად წავიდა შორეული ვენახისკენ,რომლის ბოლოშიც თომას ხეხილის ბაღი ეგულებოდა.
მისაღების სივრცეში დარჩენილი ბერაია უხერხულად იშმუშნებოდა და უკვე ბრაზობდა საკუთარ თავზე, უცხო სახლში, უცხო ოთახში, სრულიად მარტოდ დარჩენილს რომ აწყდებოდა.მანომ ფორმებში მოთავსებული ქიშმიშიანი ცომი ღუმელში შედგა და ფქვილიანი ხელები დაიბანა თუ არა, მაშინვე მოშორდა სამზარეულოს სივრცეს.კარის ჩარჩოსთან ჩამომდგარი ხელში ნერვიულად ატრიალებდა ტილოს,აქაოდა ხელებს ვიმშრალებო. როგორც მისი მეუღლე ახსენებდა ხოლმე, კარგი კაკებეშნიკივით, მალულად შეათვალიერა ალვის ხესავით მაღალი ტანადობის ბიჭი, შავგრემანი, ნაცრისფერი მეტყველები თვალებით და ლამაზი პირისახით. დემეტრე ბერაია მშვენიერი აღნაგობის, ახალგაზრდა კაცი იყო, თუმცა მანოს მისი ფიზიკურობა აზრს ვერ შეაცვლევინებდა.ჯერ კიდევ ღრმად სწამდა რომ ანასტასიასთვის ის არ იყო სწორი ადამიანი, სულის მესაიდუმლე და ცხოვრების მეგზური თავისი თვისებებით შეიცნობოდა და არა კარგი ტანადობით. შეფიქრიანებული ჩაიდანს მიუბრუნდა და უკვე გამზადებულ ფინჯნებს ადუღებული წყალი დაასხა.ხის დაფაზე დაწყობილი ფინჯნებით მისაღებში გამოვიდა, მის წინ სკამთან მისულმა ხელში მოქცეული ხის დაფა მაგიდის შუაში დადო და ღიმილით უთხრა ინებეო.დემეტრემ უხერხულობის გასაფანტად ფინჯანს ხელი დაავლო და თავისკენ მისწია.ახლა, ერთმანეთის პირისპირ აღმოჩენილები გონებაში საუბრის წამოსაწყებ სიტყვებს ეძებდნენ და აღმოჩნდა რომ ბერაია უფრო სწრაფი გახლდათ.
-ანასტასიამ თქვენზე და თომაზე მომიყვა...-ფრთხილად წამოიწყო საუბარი, სწორი სვლა გააკეთა...-როგორც მივხვდი ჯერ კიდევ ძალიან პატარა იყო,მაგრამ ყველაფერი ახსოვს და დიდი სიყვარულით ყვება.
-ესეიგი თომაზეც მოგიყვა და ჩემზეც...-მანო მიხვდა რამხელა ამბავთან მოუწევდა შეჯახება, თუმცა როგორც კი ბერაიამ მის ეზოში შემოაბიჯა,გადაწყვიტა გაერისკა და თავის სიტყვას ვერ გადავიდოდა...-კიდევ რა მოგიყვა?
-ბევრი ლაპარაკი არ უყვარს, ჩემსავით...-ბერაია თავშეკავებული იყო, გრძნობდა რაღაც ისე ვერ არისო...-მაგრამ ყველაფერი კარგი.
-დედამისზე მოგიყვა?...-პირდაპირ აჯახა მანომ, ბევრი დრო არ ჰქონდა და ლოლიაობას ვერ დაუწყებდა.ისედაც თავად აპირებდა კვიციანებთან მისვლას, რომ ეს ბიჭი ენახა.როგორც კი პასუხად თანხმობა მიიღო,მაშინვე გაკვირვებული ჩაეკითხა, ის თუ გითხრა როგორ გარდაოცვალაო და დემეტრემ იუარა...-ესეიგი ბოლომდე მაინც არ გენდობა....-თავისთვის ამოიჩურჩულა.
-უკაცრავად?...-ჩურჩულიცაა და ჩურჩულიც, მითუმეტეს როცა მოსაუბრისგან რამდენიმე სანტიმეტრი გაშორებს.მანოს თავის გაქნევას კი შეეჩეხა, თუმცა ამჯერად თავადაც დაინტერესებული გახლდათ...-ვხვდები რომ მისი პრობლემები, გაუთავებელი ავადმყოფობა და სისუსტე, დედის დაკარგვასთან არის კავშირში.
-დედის დაკარგვასთან?...-უეცრად დარდი გაუკრთა მწვანე, ნაღვლიან თვალებში და საფუძვლიანად შეემზადა ნაბიჯის გადასადგმელად...-კვიციანები ახალგაზრდა ცოლ-ქმარი არიან, არ უნდათ ანასტასიას დაკარგვა. მე მოხუცი ვარ, ნენე შვილიშვილად მეკუთვნის, მაგრამ შვილივით მიყვარს და ყველაფერს ვიზამ მის დასაცავად, თუნდაც ამის გამო დამკარგოს...-გაურკვევლად მოედო ქალი სიტყვებს.დემეტრე მის ნათქვამს ვერ ჩასწვდა.
-არამგონია ანასტასიას თქვენდამი სიყვარული რამემ გააქროს...-დარწმუნებით წარმოთქვა დემეტრემ და დაელოდა ქალის პასუხს.
-დემეტრე...-მოჯადოებულივით ამოთქვა მანომ და მაგიდაზე თითები ნერვიულად აათამაშა...-შენნაირ ბიჭს ერთხელ უკვე შევხვედრივარ.ქალაქში გაზრდილს, სულ საბუთებში მოქექიალეს, დაუკმაყოფილებელს და მუდამ საქმიანს.შენ ხომ დიდი გეგმები და მიზნები გაქვს? ალბათ ეს სასტუმრო შენთვის არც პირველი და მითუმეტეს არც უკანასკნელი საქმეა, რომლისთვისაც ღამეებს ათენებ,ოჯახთან ნაკლებად ახერხებ ურთიერთობას, გვიან იძინებ და დილაადრიან დგები, ხომ ასეა?
-ამას ისე ამბობთ, თითქოს დანაშაულია...-იცოდა ბერაიამ სოფლის ხალხის აზროვნება, მუშების ლაპარაკს ხშირად შესწრებია და მათაც სულ უკვირდათ, იმ კომპიუტერის ეკრანთან, სულ რას ჩასჩიჩინებ ერთი გამაგებინაო, თუმცა მაინც ვერ მიუხვდა ქალს ასეთი ამრეზით საუბრის მიზეზს.
-დანაშაული ხდება მაშინ, როცა იმ გულს გატეხ, რომელსაც შენგან სულ სხვა მოლოდინები აქვს...-წარბშეუხრელად მიახალა მანომ და კიდევ ერთხელ დაუტრიალდა სიბრაზის გორგალი თავში...-შენ ტასოს მამას გავხარ, იმიტომაც გითხარი შენნაირ ბიჭს უკვე შევხვედრივართქო.
-საინტერესოა, ეს შედარება პირველად არ მესმის...-ცინიკურად ჟღერდა დემეტრეს ნათქვამი და ასეც იყო. იმის გახსენებაზე როგორ მიახალა ჯანაშიამ მამაჩემს ჰგავხარო, ახლაც მწარედ გაჰკრა გულში რაღაცამ.
-ბატონი გიორგი ჯანაშია, თავის მამიდასთან რომ ჩამობრძანდა და სოფელში განაცხადა ტბის მხარეს მიწა უნდა ვიყიდო და დავიმტკიცოო, თან თავისი ცოლი ჩამოიყვანა.მილა ისეთი ცოცხალი თვალების, ტანადი, ლამაზი გოგო იყო.ყველა გაიცნო, ყველას დაუმეგობრდა. ამ სოფელში ერთ ძველ მაცხოვრებელს ვერ მოძებნი წამლად, რომელიც იტყვის მილასთან გულისტკივილი გავამხილე და არ დამეხმარაო...-სხივები ათამაშდა ქალის თვალებში,როგორც კი ანასტასიას დედა ახსენა...-ახლად დაქორწინებულები იყვნენ და ჯანაშია დიდის ამბით აფრიალებდა სიმამრის ქონებას, სასტუმროს აშენებდა, ფურცლებში თავჩარგული სულ მუდამ ქვეშ-ქვეშად, დამძიმებული იყურებოდა.საქმე,რომელსაც ხელი მოკიდა მარტივი არ აღმოჩნდა და იმის მაგიერ ახალგაზრდა ცოლთან ერთად სულ მცირე დრო მაინც გაეტარებინა, გამოიკეტებოდა ოთახში და არ მცალიას გაიძახოდა.
-ამის გამო ბრაზობს ანასტასია მამამისზე? ესეიგი გიორგი ჯანაშია ახალგაზრდობაშიც ის იყო,რაც ახლაა...-ბრაზით ამოთქვა ბერაიამ, დაუფიქრებლად. მერე კი მანოს გაკვირვებულ მზერას წააწყდა და მიხვდა ქალში ჩემმა სიტყვებმა რაღაც გარდატეხა მოახერხესო.დარწმუნდა როცა ცივად მოცქირალი, უცებ მისკენ მიჩოჩდა და თავისუფლად განაგრძო თხრობა.
-მილა გულისწყვეტას არ იმჩნევდა, მთელ დღეებს ტბასთან ატარებდა, ხანდახან ჩვენთან ან კვიციანებთან შეივლიდა სტუმრად, სოფლის ქალები ემეგობრებოდნენ და მათთან საუბარში გაჰყავდა დრო...-შორს იცქირებოდა მანო, ამ ოთახისგან ძალიან შორს.მერე სხივები ჩაუკვდა გუგებში და თავდახრილმა,ჩურჩულით განაგრძო...-მერე ის საშინელება დაიწყო, სასტუმროს პირველი სართულის შენებას ამთავრებდნენ რომ დაფეხმძიმდა, ჯერ ერთი თვისაც არ იყო,ბავშვი მოშორდა. ანასტასიამდე სულ სამჯერ მოსწყდა მუცელი...-იქ, მის თვალის უპეებთან საწყალობლად კრთოდა კურცხალი...-აბა თუ მიხვდები გიორგი ჯანაშია რას აკეთებდა, თავისი გალეული, ერთიანად გაუბედურებული ცოლის დანახვაზე?
დემეტრე ისმენდა და ითმენდა.ნელ-ნელა გრძნობდა როგორ უმძიმდებოდა გონება, მანო ჩქარობდა მოყოლას და თავად ბერაიაც ხვდებოდა, უნდა ყველაფერი მითხრას სანამ ანასტასია დაბრუნდებაო.ხმას არ იღებდა, ჟესტებით ახვედრებდა ყურადღებით გისმენო და ჩურჩულით ამოთქვამდა ხოლმე რამდენიმე სიტყვას.არც მაშინ გაუღარღილებია სიტყვა, მანომ რომ გაანდო უკვე დასრულებულ, სტუმრების მისაღებად გამზადებულ სასტუმროში, მარტო დატოვა ცოლი და თვითონ თბილისში გაიქცა, ახალი საქმის საძებნელადო.როგორც აღმოჩნდა ეს პერიოდი გიორგი ჯანაშიას აღზევების ხანა იყო, გაიოზს რომ შეხვდა და ერთად წამოიწყეს სანტექნიკის მაღაზიების ქსელის ბიზნესი.მისი წასვლიდან ორ თვეში მიხვედრილა მილა, ისევ ფეხმძიმედ ვარო და ამჯერად გამართლებია, ამბის გაგებიდან შვიდ თვეში იმშობიარა და ნანატრ შვილს ანასტასია დაარქვა.
-ამიტომაც არ ჩანს ანასტასიას მოყოლილ არცერთ ამბავში მამამისი, გიორგი ჯანაშია?! იმიტომ რომ ბიზნესში თავით გადავარდნილს საერთოდ არ აინტერესებდა ცოლ-შვილი?...-ბრაზმა გააგიჟა და სისხლის მოწოლა იგრძნო სახეზე.
-ცოლ-შვილი უყვარდა, ამბობდა ყველაფერს მათი კეთილდღეობისთვის ვაკეთებო, მაგრამ უცხო თვალისთვის ეს ამბავი სულ სხვანაირად ჩანდა.სანამ ნენე ექვსი წლის გახდა, მანამ საერთოდ არ წასულან სოფლიდან, გაზაფხულიდან გვიან შემოდგომამდე ჰყავდათ სასტუმროში სტუმრები, ზამთრის ცივ დღეებში მიდიოდნენ ქალაქში...-ამჯერად ყველა სიტყვას ზომავდა ქალი, თითქოს საკუთარ გადაწყვეტილებას აფასებსო, მისი მოუთმენლობა გაქრა და ყოყმანი დაეტყო...-მერე ტასო სკოლაში შევიდა და აქ არდადეგებზე ჩამოდიოდნენ.ყოველ ზაფხულს, უფრო და უფრო გალეული ჩამოდიოდა მილა. ყველა ვხვდებოდით, რომ საკუთარი სახლი კისერში უჭერდა და იქ, რაღაც ცუდი ხდებოდა.
-არ მითხრა, რომ გიორგი ჯანაშია ისეთი არაკაცი იყო, ცოლზე ძალადობდა...-დემეტრეს მოთმინების ფიალა დაცლილი იყო, იქ ერთ წვეთსაც ვეღარ იპოვნიდით. სახეწამოწითლებული, გიჟს დაემსგავსა იმის გაანალიზებისას, რაც წამოიძახა სიმართლე რომ აღმოჩენილიყო.
-არა, არა...-რეაქციას დაკვირვებულმა მანომ ღიმილით ამოთქვა.საუბარი ისე წარიმართა, რომ დემეტრე ბერაია, მაინდამაინც ისეთი ბიჭი არ აღმოჩნდა როგორც თავად ეგონა...-უბრალოდ მილასთვის უცხო იყო ის, რისკენაც გიორგი მიისწრაფოდა, არ უყვარდა ქალაქი, ხმაური, კორპუსის ბინა და...
-ანასტასიას მსგავსად აქაურობის გარეშე ვერ ძლებდა...-ახლა ხვდებოდა ბერაია...-ანასტასია მას გავს, დაუმორჩილებელი სული და მეამბოხე ხასიათი აქვს.
-იცი?!...-ნიადაგი მოსინჯა მანომ და ფრთხილად წადგა ნაბიჯი წინ, ახლა უკვე უფრთხოდა მის განაწყენებას...-ანასტასია და მილა განსხვავდებიან ისეთი ადამიანებისგან, როგორიც შენ და გიორგი ხართ. სული თავისუფლებით აქვთ სავსე და მათ ერთ ოთახში თუ გამოკეტავ, კი არ დაიმორჩილებ, უბრალოდ გაქრებიან. შეუძლიათ მთელი დღე გაატარონ ბაღში, არ დაიღლებიან ხელსაქმით, რაც არ უნდა სთხოვო არ დაიზარებენ.ბუნებისთვის გაჩენილი შვილები არიან და ბუნებაშივე უნდა იცხოვრონ, რომ გადარჩნენ.
-მილა როგორ გარდაიცვალა?...-ესეც ასე, ბერაია უკვე კანში ვეღარ ეტეოდა, ხვდებოდა რაღაც საშინელი ამბავი იმალებოდა მთელი სასტუმროს და ჯანაშიას ოჯახის გარშემო და ამ სახლიდან ისე არ წავიდოდა, რომ ფარდა არ აეხადა საიდუმლოსთვის.
-ჩემს ეზოში რომ დაგინახე, მაშინ სრულიად დარწმუნებული ვიყავი,ამ ამბავს მოვუყვებითქო, მაგრამ ახლა აღარ ვიცი, რამდენად სწორია ჩემი მხრიდან იმის გამხელა, რაც ანასტასიამ უნდა განდოს...-ასეც იყო, აქამდე გიორგი ჯანაშიას შედარებული დემეტრე ბერაია, რატომღაც სულ აღარ ჰგავდა მას, გიორგის, რომლის სახეც ამ სოფელში, ზოგს მალულად, ზოგს კი ღიად ეზიზღებოდა. მისი ამპარტავანი, მუდამ ცივი სახის დანახვაზე სოფლის კაცები იმზირებოდნენ და გვერდს უვლიდნენ, ყველა შესაძლებლობას ეჭიდებოდნენ ოღონდ კი არ გამოლაპარაკებოდნენ.
-ანასტასია,რომ გავიცანი არაფერი ვიცოდი და სულ ერთმანეთზე წაკიდებულებს, ჩხუბი რომ მოგვივიდა მივაძახე მამაშენს დაუჯერე და შენ წამლებს ფსიქოტროპულებიც მიამატეთქო...-ბერაია გატყდა.ახლა მის ნათქვამს რომ იხსენებდა,სხეულში დავლილ უსიამოვნო შეგრძნებას გულის რევამდე მიჰყავდა.ალბათ არასდროს გაამხელდა ეს სიტყვები მის ბაგეებს რომ გადმოსცდა და იკადრა.
ახლა კი აქ, ყველა საიდუმლოს მცოდნე, ყველა ამბის მომსწრე ქალის წინ გააჟღერა. მშვენივრად იცოდა მისი ნათქვამის უკან შეფარულ ქვეტექსტსაც რომ ამოიკითხავდა მანოს გონება.მართალი იყო, მიუხვდნენ გულწრფელი აღიარების მიზანს. დემეტრე ბერაიას აღარ სურდა, რამე სისულელე წამოეროშა, მაშინ როცა წარმოდგენა არ ჰქონდა რა ხდებოდა ანასტასია ჯანაშიას თავს.კარგა ხანს გასუსულები, ერთმანეთისკენ მალვით აპარებდნენ თვალს და მანო გულში ნატრობდა, ნეტავი ნენე მოვიდოდეს და არ დამცალდეს ამბის მოყოლაო.მალევე მიხვდა,კარგა ხნით დაიგვიანებსო და სხვა მშველელიც არ ჰყავდა.
-ტასო რომ თორმეტი წლის იყო, იმ ზაფხულს, არდადეგების დაწყებისთანავე ჩამოვიდნენ.აქ სტუმრები უკვე ისვნებდნენ და სასტუმროს ოთახებიც გადავსებული იყო ხალხით.მილას ოთახი, მარცხენა მხარეს, მესამე სართულის გუმბათში იყო, გეცოდინება...-თანხმობის ნიშნად ბერაიამ თავი დაუქნია და ახლა გაანალიზა რატომ მოსთხოვა ჯანაშიამ კომპრომისზე წასვლა, პირობად კი იმ ოთახის ხელშეუხებლობა მოითხოვა...-მილა ხუთი თვის ფეხმძიმე იყო.
-მოიცა, ის პატარა ბიჭი ექვსი წლისაა...-ახლა გადახარშა დემეტრემ, აქ რაღაც ისე ვერ იყო.
-ის ბიჭი ბატონ გიორგის თავისი მეორე ცოლისგან ჰყავს...-აგდებით წამოიძახა მანომ და ჩაფიქრებით განაგრძო...-მილა თავისი ბიჭის დაბადებას ვერ მოესწრო.
-მუცელი მოეშალა...-მოჯადოებულივით დაიჩურჩულა საკუთარი გონების ხმას მიყოლილმა და მარცხენა მხარეს მწარედ დაუტრიალდა ტკივილის გორგალი, მანომ რომ თავი დაუქნია.
-მაშინ თომა ზურასთან ერთად უვლიდა ბაღს და რომ მითხრა ჯანაშიები ჩამოვიდნენო, მეორე დილით გამოვყევი დედა-შვილის სანახავად, კარგა ხანს ველოდე ორივეს, საუზმის დროს იცოდნენ ჩამოსვლა და ეზოში ჩამომჯდარი ვიცდიდი.კარგა ხნით რომ დააგვიანეს, მზარეულის გოგო გავგზავნეთ ამბის გასაგებად და მისი კივილის ხმა რომ გავიგეთ, ერთიანად ავცვივდით...-მანო გაჩუმდა, მზერა კედელს გაუშტერა და ახლა სახეზე ეტყობოდა, როგორ საშინლად დაერია წარსულის მოგონება მის თავს. ბერაიას დაძაბული ფიგურა ხვდებოდა, რა საშინელების მოსმენაც მოუწევდა და თვალებგაფართოებული ცდილობდა საკუთარი სულის შემზადებას...-ორივე დედა-შვილი ერთ საწოლში, ერთმანეთისკენ პირისახით შებრუნებულები იწვნენ. ანასტასიას გაყინული მზერა თვალებიდან არასდროს ამომსვლია...-ახლა კი ვეღარ შეიკავა თავი და გულსაკლავად სლუკუნებდა ქალი...- დედამისის სახეზე თავისი პატარა თითები ელაგა და არცერთისთვის მოუქცევია ყურადღება, ისე ავაცალეთ ქალს.
-ვერ მივხვდი მანო, მილა ცუდად იყო და ანასტასია ამ ყველაფერს უყურებდა?...-დემეტრეს თავში ახლა ყველაფერი არეული და ქაოტური იყო.საერთოდ ვერ ხვდებოდა რაზე მიანიშნებდა ქალი და კანშიც ვეღარ ეტეოდა.
-მუცელი შუაღამით მოსწყდა და როგორც გვითხრეს გამთენიისას გარდაიცვალა.
ნაგანიდან გასროლილ ტყვიებს ჰგავდა ქალის სიტყვები, ექოსავით რომ დატრიალდა მისაღების ოთახში.ახლა საიდუმლო აღარ არსებობდა და ბერაიას ორგანიზმმა მთლიანად იგრძნო შეძრწუნებაც და ცხოვრების უსამართლობის მიმართ საზიზღარი სიძულვილიც.სხეულს მოდებულმა შეგრძნებებმა სიტყვები შეატოვა და გახევებული ცდილობდა ყველაფრის გადაფასებას.ამ წამიდან ყველაფერი იმდენად გასაგები და ნათელი იყო, რომ გონებამ საერთოდ უარი თქვა მეტის მოსმენაზე.
კარის ზღურბლთან გოგონა გამოჩნდა, დედის ლაჟვარდისფერ, თეთრი კოპლებით დაფარულ კაბაში გამოწყობილი, სახეზე ღიმილაკრული რომ აფრიალებდა ხის მოწნულ კალათას და შემართებით იძახდა, ხეზე ასვლა ხელთავიდან ვისწავლე და ხილი მაინც მოვიტანეო.მისაღების მაგიდასთან კი ორი, სახეწაშლილი და ჩაფიქრებული ადამიანი დახვდა, რომლებმაც წყვილ-წყვილად ააწებეს თვალები. გაკვირვებული ანასტასია ლოყებზე ჩამოგორებულ ცრემლებს რომ შეეჩეხა, ღიმილი შეახმა პირზე.
დემეტრე ბერაია ტიროდა.
კითხვის ნიშნებით სავსე გუგებით უშვა ხელი კალათას და როგორც კი მაგიდაზე დადებულად დაიგულა,მაშინვე გულაჩქარებით იკითხა რა მოხდაო.მანომ ნაძალადევად გაუღიმა და სამზარეულოსკენ წასულმა მოაძახა ჩემ ბებრულ გრძნობებზე ლაპარაკით გავუწყალე გულიო.როგორც კი მისი მზერა ბერაიაზე გადაიტანა სხეულში ტკივილმა დაუარა, ისე გაფითრებით მოშტერებოდა ბიჭი და სიტყვას არ ძრავდა.მორცხვად წაეტანა მის თითებს, უჩურჩულა ხომ კარგად ხარო და თავის დაქნევით დაუდასტურეს.მანომ ჯანაშიასთავის გამზადებულ ყავის ფინჯანს ახლადდამცხვარი, ჯერ კიდევ ორთქლადინებული ფუნთუშები მოაყოლა და შესთავაზა.ანასტასია დემეტრესკენ აპარებდა თვალებს და გონებაში მწარედ დაურბოდა ფიქრი, მუდამ სახეგაყინულს და მეტყველს, ასე უცებ რამ ჩაუქრო სხივიო. ლაპარაკში აღარ აჰყოლიათ, ისე უჩუმრად ეტანებოდა ყავას და ნელ-ნელა თითქოს ადამიანური იერიც დაიბრუნა.შუადღე გადასული იყო და სოფელი საღამოს სიგრილისთვის ემზადებოდა,ოდიდან რომ გამოვიდნენ.ჭიისკარამდე მიყოლილ მანოს თბილად გამოემშვიდობა გოგონა და დაუბარა მალევე გესტუმრებიო. ავტომობილში,მძღოლის გვერდზე მოთავსებულმა დაინახა როგორ მიეფარა მოხუცი თვალს და ამჯერად მშვებით ამოსუნთქული მოიუბრუნდა ბერაიას, კითხვებით.
-ახლა ძალიან მინდა, სადმე შორს, ყველასგან და ყველასფრისგან, სულ ცოტა ხნით, სიჩუმეში დარჩენა...- იყო დემეტრეს პასუხი და ჩაფიქრებულმა ტასომ მშვენიერი იდეა მოქექა თავის ქალაში.
ინერციით მის მითითებებს მიყოლილი დემეტრე, გაუანალიზებლად აღმოჩნდა თვალუწვდენელ მინდორთან, ბალახები რომ მუხლებამდე სწვდებოდა და ჩრდილოეთიდან მონაქროლი ჰაერი სახეში სცემდა.ახლა ორი სხეული, ერთმანეთის გვერდიგვერდ ხელიხელ ჩაკიდებულები იდგნენ და თამამად აჩვენებდნენ მზეს, მისგანვე გამთბარ სახეს.ანასტასიამ მაგრად მოუჭირა ხელისგული, დემეტრეს თითებს და შეფარული ღიმილით გაიყოლა უკან.
ფიჭვის ხეების ძირში,შედარებით დაბალ ბალახებში, თუ კარგად დააკვირდებოდით, აუცილებლად შეამჩნევდით ორ ფიგურას.ბიჭს ფართედ გაეშალა მხარი და გულზე ჰყავდა მიწვენილი ლაჟვარდისფერ სარაფანში გამოწყობილი გალეული გოგონა. მინდვრებში ჯერ კიდევ არ იყო კაცის ჭაჭანება, რადგან მზე მაინც მედგრად იდგა და ღრუბელს არ იკარებდა გვერდზე.სამარისებურ დუმილს ხეების გასწვრივ გამავალი პატარა ღელეს ხმა არღვევდა, რომლის წყალიც ისე ომახიანად მორაკრაკებდა, გეგონებოდათ უკვდავების წყაროა და ყველას უხმობს საიდუმლოს გასამხელადო. ბერაიას თვალები ცამდე აზიდულ, მარადმწვანე ფიჭვის ტოტებში იკარგებოდა, ანასტასიას კი დაბრმავებული ჰქონდა თვალთახედვა იმ სიმშვიდის შეგრძნებით, რომელიც აქ, ყველასგან დამალულად, მხოლოდ ამ ბიჭის გვერდით ყოფნა ანიჭებდა.თითქოს დედამიწამ ბრუნვა შეწყვიტა, ცხოვრებამ დრო გააჩერა და სივრცეში ორი მოცახცახე გული დატოვა, რომლებიც უთქმელად ისმენდნენ ერთმანეთისას.
-ასეთი რა მოგიყვა მანომ?...-ფრთხილად დაარღვია გაუთქმელობის პაქტი მოუთმენელმა ჯანაშიამ და თავი მისკენ აატრიალა.
-არაფერი.ჩვენ ისე, უბრალოდ ვსაუბრობდით...-არეული იყო, გონებაც და ფიქრიც.ენა როგორ მოეტრიალებინა იმის სათქმელად ყველაფერი მომიყვაო, მერე ხომ კითხავდა რა ყველაფერიო და აქ კი, ისევ თავიდან გაეხლიჩებოდა თავის ქალა.
-უბრალოდ საუბრობდით?...-წამოიძახა უცებ, მის გულს მოშორებულმა და ხელისგულით დაეყრდნო მიწას.ახლა ზემოდან დაჰყურებდა და ანცობის ცეცხლი ედგა გუგებში...-მუდამ წარბშეკრული დემეტრე ბერაიას სახეზე, მე ერთი-ორი ცრემლიც კი დავინახე და უნდა დამაჯეროს, რომ უბრალოდ საუბრობდა?...-ღიმილი სახეზე შეახმა როცა ბიჭმა თვალები დახუჭა...-დემე...-შეშფოთება და შიში იყო ამ ჩურჩულით წარმოთქმული სახელის მიღმა.
-ჩემთან მოდი...-როგორც იქნა ამოღერღა და მხარ მოხვეულის სახე კისერთან აიკრო. ამოვარდნის პირას მყოფი გულის,ათრთოლებული სახის, გულისგამაწვრილებელი დუმილის ფონზე, ჯანაშიას გონებამ ანალიზის ბოლო წერტილს მიაღწია და თვალებშეშლილმა ამოთქვა.
-მოგიყვა? ყველაფერი მოგიყვა და ასეთი წაშლილი იმიტომ ხარ...-ეს კითხვა არ იყო, დასკვნა გახლდათ, საკუთარი თავისთვის გამხელილი უფრო, ვიდრე ბერაიასთვის.
-აქამდე რატომ არ მითხარი? აქამდე როგორ არ გაამხილე?...-მოჯადოებულივით იძახდა კითხვებს, სანამ ერთიანად აფოფრილმა, ყველაზე და ყველაფერზე გაბრაზებულმა პასუხი არ აღირსა.
-რა უნდა მეთქვა, დედაჩემთან ერთად მეძინა როცა მუცელში შვილი მოუკვდა და თორმეტი წლის ბავშვმა მისი სისხლით დასვრილმა გავიღვიძეთქო? ეს როდის უნდა მომეყოლა? გამარჯობას სანამ გეტყოდი თუ მერე?...-ახლა როცა არაფერი წმინდა აღარ შერჩა და ეს ამბავიც, როგორც მისი ყველაზე საშინელი მოგონება, ყავაზე მოყოლილ ჭორად აქციეს, საერთოდ აღარ სურდა მშვიდად ყოფნა.
-არა! ეს მაშინ უნდა გეთქვა როცა უხეშად გელაპარაკებოდი შენი უჭმელობის, გულის წასვლების, ოთახში გამოკეტილობის და უსიცოცხლობის შესახებ...-დემეტრე ბერაია ბოლო ხმაზე ყვიროდა...-მაშინ! გესმის? თავში უნდა გეთხლიშა ჩემთვის, რაც კი ხელში მოგყვებოდა, ყველაფერი სახეში უნდა გესროლა და გეთქვა რომ იდიოტი ვარ, რომლის სამყაროც რაღაც უაზრო საბუთებით იწყება და მთავრდება!
-დემე, დემე...-უეცრად ჯანაშიამ გაანალიზა, რომ ახლა ამ ამბავში ბერაიას გონება იკარგებოდა და სახეზე წატანებული თითებით სცადა მისი სიგიჟის დამშვიდება...-ეს ყველაფერი უკვე გამოვიარე.გიორგიმ ისე საგულდაგულოდ დამალა ეს ამბავი, რომ ხანდახან მე თვითონაც ეჭვი მეპარეობდა, ხომ ნამდვილად მოხდათქო.
-ასეთი ამბავი როგორ უნდა დამალო...-ვერ ხვდებოდა დემეტრე. მისთვის, ბიჭისთვის, რომელიც უერთიერთპატივისცემით, სითბოთი და სიყვარულით სავსე ოჯახში გაიზარდა, სრულიად წარმოუდგენელი იყო გიორგი ჯანაშიას მამის ინსტიქტები.
-უბრალოდ თქვა, რომ მილას მუცელი მოეშალა და ამით დაასრულა მისი ამბავი.
-და შენ? შენს ამბავს როგორ მოექცა? წამლებით გაბრუებდა და ასე ესმოდა მამობრივი სიყვარული?...-ყურები მოსმენილს ვერ იჯერებდნენ.
-ჩემმა ორგანიზმმა მას მერე, რაც თომამ ხელში აყვანილი მომაშორა მილას და მანომ საგულდაგულოდ გამასუფთავა, უარი თქვა ყველაფერზე.მახსოვს რომ გული მერეოდა, უბრალოდ არ შემეძლო...გაგიჟებული, უკვე რომ ძალით მატენიდა თავისი ხელით პირში ყველაფერს, მაშინ მიხვდა რომ მარტო ვერ მოერეოდა. ექიმმა ვერ გაიგო რა მჭირდა და თქვა რომ ანორექსიის წინა ნიშნები იყო,მე დღემდე არ ვეთანხმები...-უემოციოდ ყვებოდა ჯანაშია, ჩვენ ხომ ასე ვართ, იმას რასაც დიდი ტკივილით გადავიტანთ, წლების მერე, თავისთავად, ისე ვყვებით, თითქოს სადღაც მოსმენილს ვიმეორებდეთ...-მილას გარდაცვალებიდან ,მესამე წელს მეორე ცოლი მოიყვანა და ცხოვრება გააგრძელა.როცა გავიგე, რომ ლილე ფეხმძიმედ იყო, სახლიდან წასვლა უკვე გადაწყვეტილი მქონდა. სკოლა სახლში გამიხსნეს, მასწავლებლები მოდიოდნენ და მიდიოდნენ, მე კი ვიცოდი რომ თუ მინდოდა ყველაფერს მოვშორებოდი, უნდა მესწავლა...როგორც კი სკოლა დავამთავრე, გამოცდები ჩავაბარე და ბერლინში წავედი...-ახლა ყველაფერი გამხელილი გამხლდათ, ამაზე მეტს ვერცერთი იტყოდა.ისევ ჩაჩუმებულებს და ერთმანეთზე აკრულთ, თავიანთი საფიქრალი ჰქონდათ.ჯანაშიასთვის ხმის ამოღება და რამის თქმა ახლა მიწასთან გასწორების ტოლფასი იყო.
"უცნაურია ცხოვრება, არა?
უცნაურია რამხელა ძალა აქვს ადამიანს, რომელიც უღიმის მას, ვინც ყველაზე მეტ ტკივილს აყენებს.
უცნაურია რომ ვპატიობთ მათ, ვინც ცხოვრება წაგვართვეს.
უცნაურია რომ ვემეგობრებით მათ, ვინც დაგვანახეს რომ არაფერს ვნიშნავთ.
უცნაურია როგორ ჩვეულებრივ ველაპარაკებით მათ, ვინც ვიცით რომ გვიყენებს...
უცნაურია რომ ვეგუებით სიკვდილს, ადამიანების წაშლას და გაქრობას, მიტოვებებს და დღეების მონოტონურობას...
უცნაურია რომ ვიღვიძებთ,თითქოს ყველაფერი კარგადაა,ამინდიც ემთხვევა დღევანდელ პროგნოზს და უეცრად,არსაიდან, მაგრამ მაინც ხვდები რომ ყველა შენი მეგობარი ნაგავია, რომ შენი შიშები უბრალოდ სისულელეა,რომ მამაშენი ერთი ეგოისტი,მოღალატე ნაძირალაა და გარშემომყოფებისთვის უფრო საინტერესო ხარ თუ მათგან თავს შორს იჭერ.
უცნაურია რომ დღეს დილით, გზაზე შემხვედრმა ქალმა, რომ შემოგხედა, თვალებით განიშნა ვეღარ ვუძლებო.
უცნაურია რომ ორი გულის ფეთქვა, ისე ახლოს არასდროს ყოფილა, როგორც ახლა და...
უცნაურია რომ ამ ყველაფრის გააზრების მერე ცხოვრება უფრო მსუბუქი გახდა, თითქოს უფრო ასატანიც..."
-ეს ამბავი მანოს შენთვის არ უნდა მოეყოლა...-დიდხნიანი დუმილის მერეღა ამოთქვა ანასტასიამ. ბერაიას შეკითხვაზე კი გააგრძელა...-იმიტომ,რომ ახლა, ისედაც სულ მუდამ კოპებშეყრილი სახე, კიდევ მეტად მოგეღვენთება და ჩხუბში აღარ ამყვები.
-ეგ ვინ მოგახსენა? მე და შენ თანაბარ პირობებში ვიბრძვით, ყოველთვის!...-თავს გაღიმების უფლება მისცა...-ვერაფერი მაიძულებს დაგიმალო, როგორ საშინლად მინდა ხოლმე, ყოველ თვალების დაბრიალებზე, შენი დაცინვა.
-მე როგორც მახსოვს, ჩემი თვალების ბრიალის გეშინოდა?...-ეშმაკურად ახედა და მოჩვენებითი გაკვირვებით შეიცხადა.
-ვინ გითხრა რომ ახლა არ მეშინია? უბრალოდ თან მეცინება...-გაეცინა როცა მკლავზე მსუბუქი ბწკენა აგემეს.მერე სახედამშვილებულმა ამოთქვა...-ხვალ თბილისში წასვლას ვაპირებდი, მაგრამ...
-მაგრამ? არანაირი მაგრამ !...-წამოეფოფრა ისევ ქალბატონი...-წავიდეთ.მეც წამოვალ, რაღაც საქმეები მაქვს მოსაგვარებელი.
-იცი, ბინის ყიდვა მინდა...-შეფარვით დაიწყო ბერაიამ, თითქოს ნიადაგს ამზადებსო...-თუ გეცლება გამომყევი, არჩევაში დამეხმარები.
-ვნახოთ...-ჩაფიქრებულმა ანასტასიამ, სადღაც სივრციდან გასცა პასუხი, ისე რომ კითხვის არსს არც დაჰკვირვებია.ასე რომ ბერაიას მინიშნებაც მისთვის უხილავად დარჩა.
კარგა ხანს იწვნენ ასე, ფიჭვების ჩრდილში, სანამ მწუხრი არ დაერია მინდვრის აბიბინებულ ბალახებზე მოცურავე მზის ჩამავალ სხივებს.საიდანღაც ხმა მოდიოდა, სოფლის მაცხოვრებლები ნელ-ნელა მიიწევდნენ სახლისკენ და ხმაურიანად ეხმიანებოდნენ ერთმანეთს.მხოლოდ ღამის უკუნეთ სიბნელეში წამოიშალნენ და კვიციანების სახლისკენ,ავტომობილში მდუმარედ მსხდომებმა გაუთქმელობის შესახებ დადეს შეთანხმება.აუცილებელი არ იყო მათი ოჯახის მყუდროება კიდევ ერთხელ დაერღვია იმ საშინელი ღამის ამბავს.
თითქოს არაფერი.... ჩვენ ყველას ჩვენი ამბავი გაქვს, რომელიც გამხელას ელის....და მაინც , რას ვითხოვთ ასეთს?
იქნებ უბრალოდ უნდა მოგვცენ საშუალება ვიყოთ ჩამომსხვრეულები მაშინ, როცა მთლიანად ყოფნა ვალდებულებაა.
იქნებ უნდა გვაცადონ ჩამოტირება ცუდი ამინდივით, როცა სახეზე მანათობელ მზეებს ელიან.
უნდა გვაცდიდნენ ათად მოკეცვას სადღაც, სიღრმიდან წამოსული ხრიალისას, მაგრამ...
ჩვენ ვდგებით, იატაკის სიცივეს ვეხეთქებით ძლივს წამოწეული წელის სიმძიმით, ვიცმევთ , ვიღებებით და ვიცით არ გვაცდიან.
...და ისე ვრჩებით, როგორც გაწყვეტილი მძივი,რომელსაც ჯიუტი ბავშვი, ყოველ დილით თავიდან კრავს ძაფით,ხელახლა გასაწყვეტად.



XII
"სახლში დაბრუნება ჰგავდა, მის სულის მოთქმას"
ივლისის თვე არ იშურებდა წვიმიანი ამინდის სუსხს,ისე გამალებით ეხეთქებოდნენ უკვე მუქ მწვანეში გადასულ ფოთლებს თავსხმის წვეთები,იფიქრებდით დედა -ბუნება დასტირის თაკარა მზისგან გამომშრალ მიწის შვილებსო.ცის წვერამდე აზიდული მთები თითქმის დაეფარა ჩამოწოლილ ნისლს და ყველაფერი იფლობოდა უხილავობის ფართო სპექტრში.ფანჩატურთან მსხმოაიარე ატმის ხეები მედგრად იდგნენ ცის ერთიანად გადაშავებული ღრუბლებიდან მომავალი თავსხმა წვიმის წინაშე და წამითაც არ ეპუებოდნენ ჭექას და ქუხილს.
პაწაწინა ოთახის კარი ფრთხილად შეიღო, თითქოს ჯერ შესვლას არ აპირებსო, ჩარჩოსთან გახევებული, გაფაციცებით აკვირდებოდა ბალიშებში თავჩარგულ მძინარე სახეს.ცამ დაიგრგვინა და გონზე მოსული, სწრაფი ნაბიჯით ეცა დარაბების სახელურს. მოთრითინე ფარდას წვეთ-წვეთობით სცვიოდა დედაბუნების ცრემლები და უეცრად, მწოლიარე შეირხა, უფრო მეტად მოიკუნტა და გაუგებრად დაიბუტბუტა.მუდამ თოვლის ფიფქივით თეთრი სახე, ზაფხულის თაკარა მზეს შეეფერადებინა და თამამად აჩენდა აპრეხილ ცხვირთან,თვალების გაწვრივ, დაყრილ ჭორფლებს.მშვიდი ძილის გუშაგი, ლოგინთან დაიხარა, საჩვენებელი თითით დასწვდა თვალთან ჩამოვარდნილი კულულის ბოლოს და ყურადღებით დააკვირდა თითის ბალიშებით მიფერებული სახის გაბადვრას.მისკენ წაწეულს ცხვირში შეუღიტინა იების სასიამოვნო სურნელმა.თავად კი ცდილობდა, უჩუმრად შეეტოვებინა კოცნა, თუმცა კისრის კუთხეში სიცოცხლის წყაროსთან გავარვარებული ტუჩების შეგრძნებით დამწვარმა, მინაბული ქუთუთოები ერთმანეთს დააშორა და წამწამებ აზიდული, შემკრთალი თვალებით მიაშტერდა ოთახის სტუმარს. საიდუმლო წართმეულმა ჯაშუშმა, ყველა ძალის და ღმერთის წინაშე აღიარა დანაშაული და თქვა, როგორც კი გამომეღვიძა, წვიმის ხმა გავიგონე და ვიცოდი ფანჯრები ღია გექნებოდაო.
-ვიფიქრებდი ამოწმებს, ხომ არ გავცივდითქო, მაგრამ ტემპერატურას შუბლზე ხელისგულის მიდებით ამოწმებენ და არა, კისრის კუთხეებში...-ჯერ კიდევ ძილბურანში მყოფმა, ძლივს მოაბა თავი სათქმელს და ისევ ამხილა, ისედაც გამოჭერილი.
-ეს მაშინ, როცა ავადმყოფი იების სურნელით არ გიწვევს...-ჩურჩულებდა დემეტრე და თან ეშმაკური ღიმილით აკვირდებოდა, ჯერ კიდევ ნახევრად მძინარეს...-აბა, რით იმართლებთ თავს ქალბატონო?
-რა ვთქვა, დამნაშავე ვარ, ვწუხვარ თქვენი გამოწვევისთვის...-აკისკისდა და მაშინვე პირზე ააფარეს ხელისგული, მისი გაოგნებული სახის დანახვაზე კი შიშით იკითხა...-მოიცა, ჯერ ყველას ძინავს? შენ ჩემ ოთახში შემოიპარე და მე ვკისკისებ?
-ჭკვიანო, საინტერესოა როგორ მიხვდი? ...-თვალებს უბრიალებდა ბერაია.
-წლები და გამოცდილება ჩემო დემეტრე, წლები და გამოცდილება...-როგორც კი ხელისგული მოაშორეს, მაშინვე ჭინკებაცეკვებულმა უპასუხა დაცინვაზე და წარბები მაღლა აზიდა.სააბაზანოს კარი გაიღო და გაფაციცებული ბერაიას კოპებშეყრილი სახის დანახვაზე, ახალი მზაკვრობა მოიფიქრა...-იცი, ყოველთვის დინჯი, თავშეკავებული და ჩაფიქრებული ხარ.ამის გამო შენს სახეზე არასდროს მინახავს ისეთი ადამიანური ემოცია, როგორიც მაგალითად...-თვალები მოჭუტა და სარკასტულად ჩატეხა ღიმილის კუთხე...-სირცხვილია.
-იმიტომ რომ საქმე არასდროს მიმყავს ჩემს შერცხვენამდე...-თვალი ჩაუკრა და დარწმუნებით ამოთქვა, მერე დაეჭვდა, გოგოს სახის გამომეტყველებაზე მიუხვდა რასაც გულისხმობდა და გამაფრთხილებლად დაისისინა...-არა, ტასო, არა!იცოდე შევრცხვებით, ისევ შენ გამო!...-საჩვენებელ თითს ტუჩზე ადებდა და ასე ცდილობდა, მისთვის ჩანაფიქრის დავიწყებას, ჯანაშიამ თვალები აუკვასკვასა, მისკენ წაწეულმა მოწყვეტით აკოცა და ბოროტულად წაუსისინა ბოდიშიო...-არა, არააა....!
-ელიკოოო...-თავისი ხმის იოგების მთელი ძალის ჩვენება სურდა, იმხელაზე იყვირა ელისაბედის სახელი და ახითხითებული დააკვირდა ბერაიას წაშლილ სახეს, უეცრად რომ წამოხტა და კართან აიტუზა.
ძველი ხალხისგან გამოთქმა მოდის "ასჯერ გაზომე,ერთხელ გაჭერიო", მის მნიშვნელობას ჯანაშია მაშინ მიხვდა როცა ოთახში,ლამის ყველა ბინადარი შემოუცვივდა მოხმობილის გარდა.ზურაბი და კიტა დაფეთებულები, არეული თმითა და ახლადგამოღვიძებული სახეებით შეშლამდე მიიყვანა ასეთი განწირული კივილით.ამჯერად საწოლზე წამომჯდარი და შერცხვენილი, მხოლოდ თავად გახლდათ აწითლებული, როცა კვიციანების გაკვირვებულ სახეებს წააწყდა ბერაიას დანახვაზე.გამორკვეულმა ზურაბმა იკითხა ხომ მშვიდობა გაქვთო და ანასტასიას ლუღლუღი რომ მოისმინა, ბერაიას მიუბრუნდა.
-რა გითხრა ზურაბ...-ხელები გაასავსავა და მოჩვენებითი გულდაწყვეტა გაურია ხმაში...-ეზოში გამოვედი, დავინახე ფანჯრები ღია ჰქონდა, ვიფიქრე შესცივდებათქო და ისე დავკეტე, სულ არ გამიღია ხმა...-თავი დახარა, აქაოდა ძალიან ვარ გულნატკენიო...-ამან კიდევ იმხელა იღრიალა,თქვენ კი არა ჩემ მუშებსაც გააღვიძებდა ალბათ.
კვიციანი დინჯად რომ ისმენდა პასუხს, სიტუაციაში გამორკვევისთანავე ხელის ჩაქნევით გავიდა კარებიდან და უკან მიიყოლა კიტაც. აი ბერაიამ, სანამ ბოლომდე მოხურავდა კარს, ერთხელ კიდევ შეავლო მზერა ქალბატონს და დამცინავად გაუღიმა.სამზარეულოში გასულებს, დემეტრემ ყავა შესთავაზა და თანხმობის მიღებისთანავე გაზქურაზე შემოდგა ჩაიდანი, რომ ოთახი როგორმე გამთბარიყო, დილის სუსხისგან გაყინული კედლების ფონზე.სააბაზანოდან გამოსულ ელისაბედს, ამჯერად მხიარულად მოუყვნენ მომხდარის შესახებ, მან კი მეუღლეს ქვეშ-ქვეშად გადახედა და ცოლ-ქმარმა სხვებისგან შეუმჩნევლად გაცვალეს თავშეკავებული ღიმილი.დღეს ყველა სტუმარი დატოვებდა კვიციანების მყუდრო ბუდეს და თავიანთ სახლებში დაბრუნდებოდნენ.ბიჭები ამ ფაქტით მაინდამაინც კმაყოფილი ვერ იყვნენ და უგემურად ილუკმებოდნენ ელიკოს გამომცხვარ ალუბლის პეროგს.როგორც ყოველთვის, ყველაზე ბოლოს ანასტასია შემოუერთად,რომელსაც ჯინსის შარვალი და დიდი,ფუმფულა ჯემპრი მაინც არ ჰყოფნიდა სხეულის გასათბობად.მტრულად გადახედა ბერაიას სარკასტულ გამომეტყველებას და ჩაის ფინჯნით ხელში მიუჯდა ნიკოლოზს გვერდით.ხმას არ იღებდნენ, დემეტრემ სრული ნდობა გამოუცხადა ზურაბს და კიტას, ერთი კვირის მანძილზე მათ უნდა აეღოთ თავზე მუშების კონტროლი და უკან დაბრუნებულებს უკვე მზად დახვედროდათ მესამე სართულის საძინებლები,ავეჯით გასავსებლად.კვიციანებმა სიამოვნებით მიიღეს შემოთავაზება და სრული პასუხისმგებლობით ითავეს , მათ აქ არ ყოფნაში, საქმის გაძღოლა.
-ბავშვებო თბილი ტანსაცმელებიც წამოიღეთ, ერთი-ორი ხელი...-ელიკო დედაშვილური დარიგებების ხასიათზე იყო და წამდაუწუმ გაჰყურებდა ფანჯრებს, იმაში დასარწმუნებლად ჯერ კიდევ თავსხმა წვიმააო...-ხომ ხედავთ ამინდები როგორ უცებ იცვლება.
-ისე, ამ თავსხმაში და ნისლში წასვლას, არ ჯობდა დაგეცადათ და ხვალ წასულიყავით?...-თამამად იკითხა კიტამ.
-არა, ძალიან ბევრი შეხვედრა და მოლაპარაკებები გვაქვს დაგეგმილი და ისედაც გადავდეთ...-ლუკამ მრავალმნიშვნელოვნად გადახედა ბერაიას, რაც ანასტასიამ სრულიად შემთხვევით შეამჩნია.
-ზურაბ, ხომ იცით გამათბობლები საწყობში შევინახეთ, როგორც კი კედლებს შელესავენ, მაშინვე სათითაოდ ყველა ოთახში დააწყვეთ და მალევე გამოაშრობს კედლებს...-როგორც ყოველთვის საქმიანი ტონით საუბრობდა უფროსი ბერაია და კვიციანი მიუხვდა,როგორ ანერვიულებდა საქმის მიტოვება სასტუმროში.
გამომშვიდობება მაინდამაინც სასიამოვნო პროცესი არ ყოფილა.კვიციანების ოჯახი იმდენად მიეჩვია გადავსებულ ოთახებს, მუდამ ჟრიამულს, სახლში თუ ეზოში გაჩენილ უამრავ საქმეს, სტუმრების მასპინძლობას და ბიჭების ხუმრობებს, რომ რთული იქნებოდა თუნდაც ერთი კვირით მათ გარეშე ცარიელი სახლის ყურება. ანასტასიას ჩემოდანი გამოართვა ლუკამ და სანამ ბაჩო ისევ ტაკიმასხარაობდა, ელიკოს მოღვენთილი სახის გასანათებლად, ნიკოლოზმა პიჯაკი მხრებაწურულ ჯანაშიას თავზე მოაფარა და ბერაიას მანქანამდე მიჰყვა.
აქამდე თუ ეგონათ, გზაში მარტო ვიმგზავრებთ და ლაპარაკის საშუალება გვექნებაო, ახლა დარწმუნდნენ რომ ბაჩუკის სულ სხვა მიზნები ჰქონდა და უკანა სავარძელზე მათ სულთამხუთავად მოვლენილი ენას არ აჩერებდა.ერთ ჭერქვეშ გატარებულმა დღეებმა, ეს ბიჭი დაცალა ჯანაშიას მიმართ თავშეკავების გამოჩენის მოთხოვნილებამ და გაშინაურებული, უკვე საერთოდ აღარ აჩერებდა ენას.ერთი თემიდან მეორეს მიახტებოდა, განიხილავდა სოფელს, იქ გაცნობილ მუშებს, ცხოვრების ტემპს და სურვილს, რაც შეიძლება მალე დაბრუნებულიყო უკან.
-ეს შეხვედრები სასტუმროსთან დაკავშირებით იმართება?...-როგორღაც ხომ უნდა ამოესუნთქა ბაჩოს, ხოდა ამჯერად ანასტასიამ გააჟღერა თავისი ხმა.
-არაა, ჯაბამ ძველი ქარხანა...-უდარდელად წამოაყრანტალა და უეცრად თეთრმა ფერმა გადაჰკრა სახეზე, როცა გაახსენდა ბერაიასთან კამათი სასტუმროს ბიბლიოთეკაში.სარკიდან უყურებდა დემეტრე და წარბაწევით ანიშნებდა რაღაცას...-მოკლედ ძველი ქარხანა ვიქირავეთ რა, ხოდა ერთკვირიანი დასვენებები უნდა მოვაწყოთ.
-შენ სანამ წამოვიდოდით, ზურაბის ღვინო ხომ არ დაგილევია? ისევ?...-ანასტასიას გაეცინა ამ სისულელეზე და ბერაიას გახედა, რომელმაც უცებ იცვალა გამომეტყველება.სახეზე ღიმილი შეახმა,აქ თითქოს რაღაც ისე ვერ იყო, მაგრამ ვერ ხვდებოდა რა.
-მარკეტინგის ჯგუფთან გვაქვს ძირითადად შეხვედრები, მერე პარტნიორებთან, საბუთებია გადასახედი, ერთი თვის მანძილზე გაწეული ხარჯთაღრიცხვის წარდგენა და ...მოკლედ ძალიან ბევრი რამე დაგროვდა...-დინჯად ლაპარაკობდა, მაგრამ ისე არა, როგორც ახასიათებდა.ეჭვის და უნდობლობის სურნელი დატრიალდა ავტომობილში, ის იყო ჯანაშიას ხმა უნდა ამოეღო რომ ისევ დაასწრეს.
-მოიცა, მოიცა...-თვალებმოჭტული ბაჩო უცნაურად აკვირდებოდათ, უკანა სავარძლების შუაში მჯდარი,მთელი სხეულით წამოიწია წინ და მზერა ხან ერთს მოატარა,ხან მეორეს...-თქვენ როდის დაზავდით?
-გვეკითხები ერთი შენობის მფლობელები და პარტნიორები, საქმეზე რატომ ვლაპარაკობთ?...-სიტუაციის გადარჩენა ისევ ბერაიამ ითავა, თავისი სარკაზმით.
-არა! მე გეკითხებით... აქამდე ან შენ როგორ არ გაქვს დათხრილი თვალები,ან ამ ქალბატონს ნერვები?...-გაწელვით საუბრობდა მეგობარი, ასე თითქოს უფრო მეტი ეფექტი ეძლევა ჩემს სიტყვებსო.
-ეეხ ბაჩუკი, ნეტავი შენ რააა...-გუშინდელი დაცინვა გაახსენდა ანასტასიას და კარგადაც წაკბინა, სიტუაციიდან გამოძრომის იმედით.
-ნეტავი მე თუ, ნეტავი თქვენ? ჰა?...-წარბები აათამაშა და ჭინკები ააცეკვა გუგებში...-გუშინ სად ბრძანდებოდით იმ დრომდე? პატიოსანი ხალხი, საღამოს ცხრამდე სახლში, რომ უნდა იყოს, არ გასწავლეს თქვენ?
-სადღაა პატიოსნება ჩემო ბაჩუკი...-დაიწყო ბერაიამ თავისი ჩარტყმები და ანასტასიამ რომ თვალებგაფართოებით გადახედა ამ ხუმრობაზე, მაშინ კი მიუხვდათ ბაჩო ყველაფერს.
-მოიცა, სერიოზულად?...-უცებ სახე შეეცვალა, ამჯერად მათ წინ აღარ იყო აცანცარებული ახალგაზრდა კაცი.აქამდე ხუმრობა-ხუმრობაში გატარებული ეს თემა რეალურად აღიქვა და სავარძელს მიეყრდნო.ბერაიამ შეშფოთებით გახედა უკან მჯდომს და ვერ მიხვდა ასეთი რეაქცია რა შუაში იყო.
ბაჩოს ხმა აღარ ამოუღია.ერთიანად დასერიოზულებს რომ გადახედავდა ანასტასია და ეცდებოდა ისევ აელაპარაკებინა, ის ბუტბუტით მოუგდებდა სიტყვას და ეს იყო.რაც უფრო მეტად შორდებოდნენ დასავლეთს, მით მეტად იცვლებოდა ამინდი.ივლისს უცნაურად მოჰქონდა ჩრდილოეთის სუსხი, ზაფხულის შუა თვეში, თუმცა უკვე აღარ წვიმდა. ბერაია ქვეშ-ქვეშად გახედავდა მეგობრის ფანჯარაზე მიწებებულ შორს მოცქირალ თვალებს და შუა გზაში მყოფმა მკაცრად განაცხადა ყავაზე გავჩერდეთ და თან რამე ვიყიდოთო.ავტობანიდან გადავიდნენ და პატარა, კვების ობიექტთან გააჩერეს.მათ ავტომობილს გვერდით ამოუდგა ლუკას და ნიკოლოზის მანქანა და ბერაიამ ჯანაშიას შესთავაზა, ბიჭებს გაყევი და მეც მალე მოვალო.ახლა კი ნათელი იყო, წინათგრძნობა გამართლდა და ანასტასია დარწმუნდა რომ რაღაც რიგზე ვერ იყო, მაგრამ მაინც დაყვა.ნიკოლოზს გვერდით ამოუდგა და კაფის სივრცეში მიმალულებს როგორც კი მზერა ჰკიდა ბერაიამ მაშინვე გაცეცხლებული მოუბრუნდა მეგობარს, ხომ უნდა დაუკვირდე ვისთან რას ამბობო.
-მე დავუკვირდე?...-ბაჩომ ცალყბად გადმოხედა და მისკენ წამოწეულმა განაგრძო...-შენ არ გითქვამს, რომ ჯანაშიასთან რომანი გააბი!
-ეს რომანი არ არის, სიტყვებს დაუკვირდითქო!...-თვალები დააკვესა და ლამის კისერში წვდა გაცეცხლებული.
-ტყუილად ბრაზდები ჩემზე, იცი ამას რატომაც გეუბნები !...-ხმა დაიმშვიდა ბაჩომ და ეცადა შორიდან მოევლო...-თან უმალავ ! დემე ცუდად იქცევი, იცოდე გული გეტკინება.
-ხომ ვთქვი, რომ ყველაფერს გამოვასწორებდი?! ამიტომ არ გადავწყვიტეთ წამოსვლა? რა გინდა რომ ვქნა, ყველაფერი ასე პირდაპირ მივახალო?...-ხელები გაასავსავა და საჭეზე მოთავსებულ მკლავებს თავით მიეყრდნო.
-თუ არ ეტყვი, იცოდე გიორგი ეტყვის და უარესია...-უემოციოდ ამოილაპარაკა ბაჩომ და მის მოკეცილ ფიგურას რომ დააკვირდა...-თავის დროზე რომ გაგემხილა მასზე, გირჩევდი გეთქვა და იქვე მოგეგვარებინათ. ახლა სახლში მიგყავს და რა გარანტია გაქვს რომ მამამისი ყველაფერს არ ეტყვის?
-მამამისი ბათუმშია წაბრძანებული ცოლ-შვილთან ერთად და რომ უთხრას რა?...-ბაჩო ვერ ვხვდებოდა რომ მეგობარი მას კი არა საკუთარ თავს ეჩხუბებოდა.
-მისმინე, რომ ვერ მოაგვარო ? ჯაბამ უარი რომ გითხრას? მერე რას აპირებ? ...-როგორ უნდა ეპასუხა კითხვებზე,რომლებიც ისედაც აწუხებდნენ და ჭამდნენ, პასუხები არ ჰქონდა.მხოლოდ მამამისის იმედზე იყო და თუ არ გამოვიდოდა, მაშინ მოუწევდა ჯანაშიასთვის დამალული სიმართლის გამხელა.ეს კი გუშინდელი დღის მერე, საერთოდ არ ეპიტნავებოდა.
-მოვაგვარებ!...-წამოიძახა გაგულისებით და მაშინვე გაჩუმდა.
ანასტასიას უკან მოყვებოდნენ ლუკა და ნიკოლოზი წყვილ-წყვილი ყავით ხელში. როგორც კი ავტომობილის სივრცეში დაიგულა თავი ჯანაშიამ უხერხულად გაიღიმა და მხრები მოეწურა, თოშიდან დაბრუნებულს სითბო რომ სახეში ეცა.ნიკომ ჩამოწეულ ფანჯარაში თავი შემოყო და ყავა გადააწოდა იქ მჯდომებს.მათ სახეებს რომ შეეჩეხა გაკვირვებით იკითხა მშვიდობა თუ ჰქონდათ, დასტურის მიღების შემდეგ კი მაინც დაეჭვებული წავიდა თავისი მანქანისკენ.თბილისამდე ისე ჩავიდნენ რომ მაინდამაინც ბევრი არ ულაპარაკიათ, შიგადაშიგ გაცვლიდნენ სიტყვებს და ეს იყო.ბაჩომ შეუვალად გამოაცხადა ჯერ ანასტასია დავტოვოთ და მერე წავიდეთ ჩემთან, საქმე მაქვსო და უარის თქმა არ გამოუვიდა ბერაიას.ნაცნობ კორპუსთან მისულები მანქანიდან გადმოვიდნენ.ბერაიამ საბარგულიდან ჩემოდანი ჩამოიღო და ძლივს დამარტოხელებულ ანასტასიას მიჰყვა უკან.სადარბაზომდე სანამ მივიდოდნენ ფიქრობდა რა ეთქვა, სიტყვები კი თავში აბურდულ ძაფებს ემსგავსებოდნენ და ლიფტთან მისულს წამოეშველა ჯანაშია.
-რაღაც ხდება ხო? ამჯერად რაზე იჩხუბეთ, გლობალური დათბობის მიერ, ჰავის ცვლილების საკითხებზე ვერ შეთანხმდით?...-ბერაიას დუმილით გაგულისებული, უკვე სარკაზმს უხმობდა.
-კომპანიის შიდა სამზარეულოში გვაქვს უთანხმოება, მოვგვარდებით!...-ცივად მიუგდო და ამით კიდევ უფრო მეტად გაანჩხლებულმა არც თავად დააკლო ყინვა.
-წარმატებები ურთიერთობების დალაგებაში...-ჩემოდანს ხელი დაავლო და ნაბიჯი წინ წადგა, როცა მკლავზე ხელისგული წაავლეს,თვალები ბრაზისგან დახუჭა და გაღიზიანებულმა გადმოხედა.
-ერთი კვირა...-მშვიდად საუბრობდა ბერაია და სულ მუდამ კოპებშეყრილი პირისახე, ახლა ერთმნიშვნელოვნად დარდიანი ჰქონდა...-ყველაფერს მოვაგვარებთ და მერე...
-მისმინე...-ამჯერად უკვე დაშოშმინებულმა, ჩურჩულით ამოთქვა...-მესმის, რომ ყველაფერი ისე არ წავიდა,როგორც დაგეგმილი გქონდა და ამაზე ღიზიანდები.ასე, რომ არაა საჭირო თავის მართლება, უბრალოდ ნუ მიმალავ.პატარა ბავშვი არ ვარ, რომ თუ რამე ცუდი მოხდება, დავჯდე და ვიტირო...-ძალიანაც სცადა თავის შეკავება, თუმცა ბოლოს ღვარძლი მაინც გაერია ტონს...-და ქვეშ-ქვეშად ნუ იყურები ისე, თითქოს ვერ ვამჩნევდე!
მიაძახა და გაღებულ ლიფტის კარში ისეთი გაგულისებით შევარდა, რომ დამშვიდობების საშუალებაც არ მისცა.ბრაზი გამართლებული იყო, დემეტრე ბერაია ახლა მეორე უკიდურესობაში ვარდებოდა, აბსოლუტურად ყველაფერს ეჭვის თვალით უყურებდა და რომ შეძლებოდა ალბათ ცივ ნიავსაც შეუცვლიდა მიმართულებას, ვაიდა სახეზე არ მოხვდესო.ჯანაშიამ ისევ იმ პატარა გოგოდ იგრძნო თავი, მამამისი რომ ყბაში ხელის წაჭერით აღებინებდა პირს და ძალით ატენიდა საჭმელს, აქაოდა მის გადარჩენას ვცდილობო.
კარი ნაცნობმა, თბილმა სახემ გაუღო,ერთიანად აიკრა ქალმა გულზე და ჩურჩული დაუწყო მონატრებასა და სიყვარულზე.ჩემოდანი როგორც კი ოთახში შეიტანა, მაშინვე სამზარეულოში გამოვიდა და ლალიკოს გვერდით ამომდგარმა ცხელი ჩაი უკვე მისთვის გადმოღებულ ფინჯანში დაისხა.ღიმილით დააკვირდა შუახნის გადიას ქცევას, ერთიანად აბრჭყვიალებული თვალებით რომ თლიდა ვაშლს და ეტიტინებოდა, გზიდან მოდიხარ და ხილი მაინც შეჭამეო.წვრილ-წვრილად გამოჰკითხა სასტუმროს ამბები, კვიციანების მოკითხვიდან დაწყებული ბაღში მსხმოიარე ხეებით დამთავრებული, ყველა დეტალი მისი ინტერესის საგანი აღმოჩნდა.ჯანაშიასაც არ ბეზრდებოდა მოყოლა, როგორ გასინჯა მილას დარგული ალუბალი, როგორ ეხმარებოდა ზურაბს ტბის მხარეს ჯერ პეტუნიების, მერე კი დეკორატიული ხეების დარგვაში, ბოლოს თმაც გადაიწია და გატეხილი წარბი აჩვენა.ქალმა საწყალობლად შეიცახადა, სახეზე ეცა და თან მოფერებით, თან საყვედურებით აუვსო თავის ქალა.ბოლოს რომ ყველა ამბავი მოილიეს, ლალიკო ფრთხილად მიადგა, მთავარ სათქმელს.
-მამაშენი ყოველდღე რეკავდა და გკითხულობდა...-ნიადაგი მოსინჯა ქალმა და ბოლოს მაინც თქმა ამჯობინა...-ვატყუებდი რომ სახლში იყავი და უბრალოდ მასთან საუბარი არ გინდოდა.
-კარგად მოგიფიქრებია...-მოუწონა იდეა და ახლა მიხვდა, რომ საერთოდ არ აწყობდა მამამისს გაეგო, ამდენი ხანი ისევ კვიციანებთან რომ ბრძანდებოდა.მერე ჩაფიქრებულმა განაგრძო...-მაინდამაინც თავს არ შეიწუხებდა ჩაციებით, გინდა თუ არა დამალაპარაკეო.
-სანამ წავიდოდა ისე იჩხუბეთ, რომ არ უნდა გიკვირდეს...-მაინც მამა-შვილს შორის მშვიდობის მომხრე იყო ლალი...-თვითონ უთხარი რომ მასთან ლაპარაკი არ გინდოდა.
-ძალიან კარგი.იმედია კიდევ დიდხანს დარჩება, ბედნიერი ოჯახით ბათუმში...-დაცინვით ამოილაპარაკა და მერე ანთებული თვალებით გადმოხედა...-მანამდე ჩემ საქმეებსაც მოვაგვარებ.
-ამჯერად რა ჩაიფიქრე?...-შეშინებული იყო უკვე გადია, ვეღარ ხვდებოდა ვინ ვის ზურგს უკან ხლართავდა გეგმებს...-ამჯერად რა ხათაბალაში ეხვევი ტასო?
-მილას ერთი ძალიან კარგი მეგობარი რომ ჰყავდა ნეა ჭკადუა...-იდეით გატაცებულმა დაიწყო თავისი განზრახვის მხილება...-აუცილებლად უნდა ველაპარაკო.
-ნეა ჭკადუა...-გაიმეორა ქალმა და დაფიქრდა, თითქოს იხსენებსო, მაგრამ მაინც ვერ მოახერხა.
-სასტუმროსთან დაკავშირებით ბერაიას პრობლემები აქვს, როგორც ამიხსნა მარკეტინგის ჯგუფმა ვერ მოიფიქრა სტუმრების მოზიდვის გეგმა, თუ არ მოვაგვარებ ამ სეზონზე ვერ გახსნის.
-ხო მაგრამ ეს ვიღაც ნეა როგორ დაგეხმარება?...-შეთქმულების თანამზრახველივით მიიწია ქალი მისკენ და უჩურჩულა, თითქოს სახელმწიფო საიდუმლოებას აეხდებოდა მის წინ ფარდა.
-ეგ უკვე მე ვიცი...-თამომწონედ მიუგო და ფინჯნიდან შეთბილებული სითხე მოსვა.
ჩემოდანი სავსე იყო ტანსაცმელებით და მოთმინებით ელოდა მეპატრონის ხელებს დასაცარიელებლად.ჯანაშია სათითაოდ ალაგებდა და დროის გასაყვანად საუკეთესო საშუალება მოიძია, ყველას ნაწილ-ნაწილ უკრა თავი სარეცხ მანქანაში და პარალელურად სოციალურ ქსელში სცადა მისთვის სასურველი პიროვნების მოძებნა.ნეა ჭკადუა კარგად ახსოვდა, იმ დღეებიდან მოყოლებული როცა პირველად მოვიდა სასტუმროში და მილას კეთილგანწყობა დაიმსახურა, თავისი უშუალო ხასიათით.მას შემდეგ არც ერთი სეზონი გასულა ისე,რომ ათი დღით მაინც არ დაეჯავშნა ოთახი.შეხვედრა მაინდამაინც არ ეპიტნავებოდა, სასურველი ვარიანტი ტელეფონით გასაუბრება იყო, ასე თავიდან აიცილებდა ზედმეტ შეკითხვებს და მოკითხვებს.მისთვის გაგზავნილ ტექსტურ შეტყობინებას მანამ ამოწმებდა წამდაუწუმ, სანამ დღე ხელში არ შემოეცალა და ძილის ანგელოზებმა არ მოაკითხეს.ლოგინში ჩაწოლილი ფიქრობდა, რა უნდა მომხდარიყო ისეთი, რამაც რადიკალურად შეცვალა დემეტრე ბერაიას გუშინდელი სახე.თითქოს კვიციანების სახლს რაც უფრო მეტად შორდებოდნენ, მით უფრო იზრდებოდა გვერდი-გვერდ მსხდომებს შორისაც მანძილი.საბოლოოდ კი მათ შორის იმხელა სივრცე გაჩნდა, რომ არც კი გამომშვიდობებიან ერთმანეთს.ყველაფერი საწყის წერტილთან ბრუნდებოდა და შეუქცევად პროცესს ჰგავდა.
დილით, თვალის გახელისთანავე, პირველი რაც გააკეთა ლეპტოპისკენ გაწევა და სოციალური ქსელის შემოწმება იყო.გულის ფანცქალით ელოდა ქალის პასუხს და ხელისგული აიკრა შუბლზე, როგორც კი მისგან მონაწერი დახვდა.საათს დააკვირდა და უეცრად სახე დაუსერიოზულდა.დღეს ის იშვიათი დილა იყო, როცა სიზმრების სამყაროდან უვნებელმა გამოაღწია, შეშფოთებას და შიშს არ გაუღვიძებია გამთენიისას და ვერ მიხვდა ეს ,რისი ნიშანი იყო.ფეხზე წამომდგარი, ტელეფონმომარჯვებული,ფეხშისველი წავიდა სამზარეულოსკენ. ლალიკო აშკარად გასული იყო, მისი ჩანთა შემოსასვლელში იდო, მაგრამ ძახილზე არავინ გამოეპასუხა. ჩაიდანი გაზზე შემოდგა და განათებულ ეკრანს დააკვირდა.ტელეფონის ნომერი გადმოაკოპირა და გაფაციცებით დაელოდა ყურმილის მეორე მხრიდან ხმას.
-გამარჯობა...-აღმოხდა გახარებულს...-ნეა ჭკადუას ვესაუბრები?...-თანხმობა მიიღო და განაგრძო...-ნეა მე ანასტასია ვარ, გუშინ მოგწერეთ.მილას შვილი ვარ.
-ტასოო, მახსოვხარ.როგორ ხარ?...-ქალს აშკარად სასიამოვნოდ გაკვირვებული და გახარებული ტონი ჰქონდა.თითქოს ზარს მოუთმენლად ელოდა.
-კარგად, თავად როგორ გიკითხოთ?...-პასუხი მოისმინა, მერე შეყოყმანდა და თავს ძალა მაინც დაატანა...-იცით, თუ შეძლებთ თქვენთან შეხვედრა მინდა.რაღაც საქმე მაქვს.
-მშვიდობაა ჩემო გოგო? მამა როგორაა?...-აშკარა შეშფოთებას იწვევდა ქალში, ათწლეულის შემდგომ გოგოს შეხმიანება, თანაც ამ სიტყვებით...-ჩემთან მოდი სტუმრად.როცა გინდა.
-დღეს შუადღისას გეცლებათ?...-ფრთხილად მოსინჯა ნიადაგი და დადებითი პასუხიც მიიღო...-მაშინ სამ საათზე გესტუმრებით.
-კარგი ჩემო გოგო, ზუსტ მისამართს მოგწერ.აბა შეხვედრამდე, გელოდები...-საუბარი შეწყდა.
ახალი დღის და სასიამოვნოდ განვითარებული მოვლენებით აღტაცებული წამოფრინდა ფეხზე, ფინჯანში ყავა ჩაიმზადა და გაღებულ კარს მიაპყრო მზერა.ლალიკო მოდიოდა და თან მოჰქონდა პროდუქტებით სავსე ცელოფნები, ჯანაშიას გაბრწყინებული სახის დანახვაზე იკითხა ასე რამ გაგაბედნიერაო და გოგონამაც დაუზარებლად გაუზიარა სიახლეები.კარადაში კარგა ხანს ათვალიერებდა ტანსაცმელს, არ უნდოდა ოფიციალურად გამოწყობა, რომ საუბარს მხოლოდ შინაურული ელფერი ჰქონდა, მაგრამ თან იცოდა ეს მნიშვნელოვანი საკითხი, რაღაც მხრივ მის სერიოზულ მისიას როგორ უსვამდა ხაზს.ისევ კლასიკურობას მიჰყვა და შარვალ-პიჯაკში გამოწყობილი წარსდგა თავისი შემფასებლის, ლალიკოს წინაშე.შუახნის გადიამ მოუწონა არჩევანი და როგორც სჩვევიათ ხოლმე, პირჯვარი გადასწერა ტაქსის მოსვლით აჩქარებულ გოგოს,კარიდან გასვლისას.მოლში თვალების ცეცების, ათობით გავლილი ნაბიჯის და მიუღებელი გადაწყვეტილების შემდგომ,ისევ ძვირფასს სუნამოსა და კლასიკურ ვარდების თაიგულს დასჯერდა.ვინმეს რომ დაენახა იფიქრებდა, პაემანზე მიდისო.შავ შარვალსა და პიჯაკში გამოწყობილი, შეყვარებულ ბიჭს ჰგავდა თავისი ვეებერთელა ვარდების თაიგულით.სამაგიეროდ ნეა ჭკადუს დიდად ესიამოვნა კვასკვასა ყვავილების დანახვა და სიამოვნებით შეიპატიჟა სახლში.ბინას ეტყობოდა, რომ მაცხოვრებლები ძალიანაც კმაყოფილი იყვნენ, ქალაქის ხმაურის,მრავალბინიანი კორპუსების ხედის და ცხოვრების რიტმის.ყველაფერი ღია და მუქ ნაცრისფერ ტონებში იყო გადაწყვეტილი.ეს ბინა ადამიანი რომ ყოფილიყო, იფიქრებდით სული არ აქვსო. ავეჯი თეთრი,პრიალა აკრილით გახლდათ დამზადებული, დივანს ლურჯი ხავერდის ნაჭერი ეკრა და ყველა სტუმარს ისე ეცემოდა თვალში მისი სიძვირფასე, რომ აუცილებლად შეაყოვნებდა წამიერად, ჩამოჯდომამდე,ხომ არაფერს ვაშავებო. შუშის,ჟურნალების მაგიდაზე უკვე ელაგა ფინჯნები და მათში მოქცეული, შეგრილებული ყავა.მასპინძელმა მოინდომა ხელთავიდან მოდუღება, თუმცა სტუმარმა არ დაანება და თამამად მოსვა, აქაოდა ჩემთვის ეს პრობლემა არ არისო.
-აბა ტასო, მითხარი როგორი იყო ბერლინი?...-საუბრის წამოწყება სცადა ქალმა...-რამდენი ხნით ჩამოხვედი?
-ბერლინში ყველაფერი კარგად იყო.სწავლა და სახელმწიფო პროგრამების კურსებმა მთელი დრო წაიღო და სიმართლე გითხრათ ბევრი მე თვითონაც არ მინახავს, ამისთვის დრო არ მქონდა...-საერთოდ არ უნდოდა ბერლინზე ჩაციკვლა.უნდოდა პირდაპირ საქმით დაეწყო.მაგრამ ეს შავგრემანი ქალბატონი, თვალებ აციმციმებული შესცქეროდა და უფრო და უფრო მეტი აინტერესებდა...-წასვლას აღარ ვგეგმავ.
-მართლა? ესეიგი დაბრუნდი...-გაეღიმა ქალს და განაგრძო...-მამა როგორ არის?
-მამა მშვენივრად გრძნობს თავს, ცოლ-შვილი დასასვენებლად წაიყვანა და ახლა ბათუმში არიან...-სახეზე წამოწითლდა, ყინული უნდა გაელღო.ისე ჩაციებით ეკითხებოდა მამაზე, თითქოს სიმართლე არ იცოდა.ძალიან სწორადაც მოიქცა, ამაში მაშინ დარწმუნდა, როცა ის ყალბად მოციმციმე თვალები ჩაუქრო ქალს და გულახდილად აალაპარაკა.
-ადამიანები შეცდომებზე სწავლობენო...-ახლა სულ სხვანაირი სახე ჰქონდა.ის ქარაფშუტული, ერთგვარად თავის მოსულელების მცდელობით მიღებული სახე ჩამოერეცხა და ამჯერად ნამდვილი ნეა ჭკადუა იჯდა ანასტასიას წინ...-მართალია ძალიან დიდი შეცდომა დაუშვა, მაგრამ იმედია გაკვეთილად მაინც მიიღო.თუმცა რა ჩემი საქმეა...-ხელი აიქნია და უხერხულად გაიღიმა...-აბა გისმენ? ვიცი შენ ასე უბრალოდ არ გაგახსენდებოდი.
-ნეა, რაც ჩამოვედი, მას შემდეგ სასტუმროს რესტავრაცია დავიწყე, მინდა რომ ისევ გავხსნა...-ესეც ასე, ფრთხილად შეაპარა.
-მართლა? ეს რა კარგი ამბავი მითხარი...-შეფიქრიანებულმა ამოთქვა და მერე თვალები აუციაგდა...-მილას ისე ძალიან უყვარდა ის ადგილი, ხანდახან დავცინოდი კაცი რომ იყოს ალბათ ცოლად გაჰყვებოდითქო...-გაეცინა თავისი ახალგაზრდობის დროინდელ სიცელქეზე.
-შენთან სათხოვარი მაქვს, ვიცი რომ სწორად გამიგებ...-ახლა იყო დრო, ან ნაბიჯს გადადგამდა ან საერთოდ ვეღარ გაბედავდა ამოღერღვას...-პრობლემა ისაა, რომ მარკეტინგის ჯგუფმა არ იცის პირველი სტუმრები როგორ მოიზიდოს.თუ სასტუმროს ნომრები არ დაიჯავშნება, სხვებს ვერ დავაინტერესებთ...-თვითონაც არ იცოდა რაზე საუბრობდა, ისე სამოწყალოდ მიუგდო დემეტრე ბერაიამ ორი სიტყვა, აზრი ძლივს გამოიტანა.ახლა ლოცულობდა იქნებ ნეაც არ ჩამეძიოსო.
-მისმინე, შენც კარგად იცი, რომ იმ სასტუმროში ვინც ერთხელ შემოადგამდა ფეხს, მეორე სეზონის ადგილების დაჯავშნას იწყებდნენ...-ახლა უკვე საქმიანი ტონი გაერია საუბარში...-იქ ყველა ისე ვგრძნობდით თავს, როგორც საკუთარ სახლში და მილას წყალობით ყველა ყველას მეგობარი იყო.შენ წარმოიდგინე ის მეგობრობა დღემდე გვაკავშირებს.
-როგორ ფიქრობ იმ ამბის მერე მოინდომებენ სასტუმროში დასვენებას?...-აი რეალური მიზეზი, რისთვისაც აქ მოვიდა.ანასტასიას სულ არ აინტერესებდა ბერაიას მილიონერი კლიენტები, მას სიცოცხლის დაბრუნება სურდა იმ ადგილისთვის, სადაც დააბიჯებდნენ ახალგაზრდა მწერლები და მუსიკოსები. მხატვრები ტბის პირას, ზაფხულის მზეს არ ეპუებოდნენ და მოლბერტზე ჩანახატებს ამზადებდნენ. ოჯახები ერთმანეთთან მეგობრობდნენ და ყველა ყველას იცნობდა.სწორედ ამიტომ ეშინოდა, რომ მილას გარდაცვალების ამბის გაგების შემდგომ, ერთი ადამიანიც არ მოინდომებდა იმ მიწაზე ფეხის დადგმას.
-ყველა მოინდომებს ტასო...-ხელისგულით გოგონას თითებს წაეტანა და თვალებში სითბო გაუკრთა.ანასტასიამ წამიერად გაიფიქრა რა მოხდებოდა ჭკადუას სიმართლე რომ გაეგო.გიორგი ჯანაშიამ ხომ იმიტომ დახურა სასტუმრო, რომ ამბავი არ გამსკდარიყო.ყველა ცნობისმოყვარემ მხოლოდ ის იცოდა რომ მილას მუცელი მოსწყდა და სამწუხაროდ დაიღუპა.ამბის მეორე ნაწილი იმ ოთახში მყოფთაგან არავის გაუმხელია...-ასე მოვიქცეთ, მე იმ გოგოებთან დავრეკავ, რომლებთანაც დღემდე ძალიან კარგი ურთიერთობა, მაქვს.მათაც ვთხოვ მსურველები მოიძიონ და ძველ ხალხთან ერთად, ვინ იცის იქნებ ახალი, საინტერესო სტუმრებიც გეწვიონ მილას სასტუმროში.
გონებადამშვიდებულმა ძველი ამბები, ამჯერად თამამად გაიხსენა.ნეა ჭკადუას ატმოსფეროში მოქცეულმა თავშეკავებით მოჰყვა სოფლის ამბები, სამუშაოების მიმდინარეობა, ნაცნობი ოჯახების ამბები და რაც მთავარია, ქალის ცნობისმოყვარეობაც დააკმაყოფილა ბერლინური ამბებით, რამდენადაც ჭკადუას ვაჟს თურმე სწორედ ბერლინის ერთ-ერთ უნივერსიტეტში ჩაბარება ჰქონია გადაწყვეტილი.
ტაქსით სახლში რომ ბრუნდებოდა, ფანჯარაზე თვალებ აწებებული უყურებდა ქუჩებს.იცოდა, რომ დადგებოდა დღეები, სადაც ვინ იცის,იქნებ ნეა ჭკადუას მსგავსად ეცხოვრა უსულო ბინაში.დღეები სადაც დილის სუსხსა და სუჩუმეში სულმოშიშვლებული შეეეკედლებოდა ყავის შავი სითხით ამოვსებულ ფინჯანს, სამზარეულოს თბილ მოყავისფრო სივრცეში გაირინდებოდა და სანამ დღე დაიწყებოდა ახალი თავგადასავლებით, დაფიქრდებოდა იმაზე საიდან მოვდივართ და საით მივდივართ.რამდენს მიაღწია და რამდენი მწვერვალი ექნებოდა კიდევ წინ.მაშინ გაიხსენებდა როგორ იმშვიდებდა გულის ფეთქვას როდესღაც და როგორ ოცნებობდა იმაზე რაც ახლა ექნებოდა.ეცოდინებოდა მის ჩიტისფრთა ფეთქვას რომ მორჩა საგულიდან ამოვარდნები და დროა დასახლდეს,სიმშვიდეში აიგოს იმედების ბუდე და ახალ მწვერვალებზე იფიქროს.იცოდნენ მან და მისმა ჩიტისფრთა ფეთქვამ, რომ დადგებოდა დღეები,მზით და ლაჟვარდებით და ისინი აღარ ატირდებოდნენ...
-"და ჩვენ აღარ ავტირდებით!" ...-ტუჩების მოძრაობით, თითქმის უჩუმრად ამოთქვა.
ქალაქი ლამპიონების შუქში იძირებოდა.ვერ იტანდა კაფე-ბარებით და რესტორნებით გადავსებულ ქუჩებს, ხალხს, რომელთანაც ახლოს არასდროს ყოფილა, მათ გარშემო არასდროს უგრძვნია თავი მშვიდად.ახლა კი როცა უცხო მანქანის ფანჯრებიდან იცქირებოდა გაახსენდა რატომ არ უყვარდა სახლი.ის ოთახი, რომელშიც მუქი ფარდები დაკიდეს, ის ოთახი სადაც ხშირად ისმოდა მისი სახელი,მაგრამ საკუთარ ცარიელ თავში ანასტასიას ვერ პოულობდა.სიძულვივი სხეულის შიგნიდან იშვა...
"...სხვა ყველაფერი კი იმით იწყებოდა, რომ იძულებ გარეთ გამოსვლას, გამოჩენას, ადამიანების დანახვას იმიტომ რომ ხედავ ბედნიერები არიან...საღამოს სიგრილეებს თონეში ახლადამომცხვარი ოჯახური ბედნიერებასავით იტეხენ და იღიმიან, ერთმანეთს ამბებს უცვლიან , ღიმილებს ისვრიან, კისკისებს აკრავენ ქუჩის კუთხეებს და შენ ზიხარ, ბნელ კუთხეში მობუზული რომ ვერ შეგამჩნიონ. გინდა გამოიჭირო ტყუილში, ამხილო რომ, როგორც აჩენენ ისეთები არ არიან, რომ ერთმანეთი ისე ლაჟვარდისფრად არ უყვართ როგორც აჩენენ, მაგრამ უფრო ინთებიან, საღამოს მოდუღებული თბილი ჩაივით ასდით ბედნიერების ოხშივარი და შენ დგახარ, გულს იგლეჯ, ფიქრობ რა დააშავე, ან მათ რით დაიმსახურეს ამოდენა სიყვარული... შენ ვინც კალთიდან აგაცალეს ვარდისფერ ზმანებებს და გაჩვენეს ცხოვრება ჭუჭყიანი და ცივი , გათოშილი ხელებით ამოსაჭმელი დღეების ყინვა, შენ ვინც ფეხზე დაგაყენეს და გითხრეს რომ დიდი უნდა ყოფილიყავი და ბავშვობის დრო არ იყო და ასე ხმაურიანად ამოგიჭამეს გამოუვლელი ბავშვობის მჟავე ნაყოფი... დგახარ ქურდივით, თვალებს მათი ღიმილის კუთხეებში აწყობ, ეჭვით აკვირდები და მტკიცედ წყვეტ რომ აღარ გამოხვალ ოთახიდან , რომ ღამეებს უფრო მეტად ამოათეთრებ და აღარ დაინახავ მათ, თავისთავად მოსული ჟრიამულით და ოჯახურობით."
ხმამ გამოაფხიზლა,მისი გახსნილი ჩანთიდან რომ მოდიოდა.მაშინვე ეცა აწკრიალებულ ტელეფონს, რომლის მანათობელ ეკრანზე დემეტრე ბერაიას ნომერი იყო გამოსახული.რამდენიმე წამი ყოყმანობდა, გულში რაღაც ცუდმა შეგრძნებამ დაიდო ბინა და გაუთვიცნობიერებლად გათიშა, გველნაკბენივით მოიმარჯვა ხელთავიდან და ტექსტური შეტყობინება აკრიფა -"სტუმრად ვარ.სხვა დროს ვისაუბროთ".
-მოვედით...-უეცრად გამოეკვა, ტაქსის მძღოლს სარკიდან გახედა და გარემო რომ შეათვალიერა, მიხვდა რომ თავის კორპუსთან იყო.თითებით გაწოდებულ ქაღალდის ფულს, კაცი ხარბად დასწვდა და ავტომობილიდან გადმოსული ანასტასია, ჩუმად, ნელი ნაბიჯებით გაუყვა სადარბაზოსკენ გზას.
-ესეიგი სტუმრად ხარ...-ხმა ცინიკური იყო, ხმამაღალი და ნაცნობი...-როგორი უცნაური მასპინძელი გყავს, საკუთარ სახლში მოგიპატიჟა?...-ეს ჩვეული, მისთვის ჩვეული დაცინვა და წაკბენა გახლდათ.
ანასტასია მოტრიალდა, ლამპიონების შუქი ანათებდა დემეტრე ბერაიას სახეს,მანქანას ხელებგადაჯვარედინებული რომ მიყრდნობოდა, ნაცრისფერ შარვალსა და პიჯაკში გამოწყობილი და თვალებს უკიაფებდა ცინიზმის შუქი.ის იქ იდგა, როგორღაც ახლო, ამჯერად უარყოფილი და პასუხის გარეშე დარჩენილი, სამაგიეროდ მუდამ მობუზღუნე და საკუთარ თავში ჩაკეტილი, საბუთებში მოძრომიალე, ქალაქს მიჩვეული, უცხოობის განცდის გარეშე.მან არ იცოდა, რას ნიშნავს იყო უცხო იქ, სადაც გაიზარდე, სადაც გელიან სახლში დაბრუნებისას. ერთ ადგილზე გახევებულმა ანასტასიამ მხოლოდ ახლა გაანალიზა რას ნიშნავს ბრუნდებოდე სახლში.ჩანთა უნებლიეთ აეკრო ბეტონის სიცივეს, ჩქარი ნაბიჯით წასულს გაშლილი დაახვედრეს მხრები და ერთიანად აცახცახებული მიიკრეს გულზე.ისე ეჭიდებოდნენ ხელისგულები თითქოს სადაცაა გაექცეოდათ,ნაცნობი სურნელი ტრიალებდა ჰაერში, გუშინ დილიდან წამოღებული იების სუნს ხარბად ეტანებოდა ბერაიას სხეული და ერთი თავით მაღალი, წელში მოხრილიყო, კისერთან აკრულის სითბოს შესაგრძნობად.
ეს იყო ის , რაც სახლში დაბრუნებას ჰგავდა. სახლში დაბრუნება ხომ უნდა ჰგავდეს ზამთარს, როცა ჩამოთოვლილი სახურავების და გათოშილი ბეღურების შემყურეს არაფერი გინდა ცხელი ჩაის, საახალწლოდ მორთული ნაძვის ხის სინათლეზე წაკითხული წიგნის ფურცლების და გრამაფონში აჟღერებული ფირფიტის გარდა.ფანჯარასთან ჩამომჯდარი სილუეტის გამოჩენას, რომ გაყურსული ელოდები.ნაბიჯების ხმას სხვა ათას ხმაში განანსხვავებ და ჩაიდანს ხელახლა დადგამ, სანამ კარისკენ გაიქცევი.აი აქ, სადარბაზოს ლამპიონების შუქით განათებულ სადგომთან,ნამდვილ დემეტრე ბერაიას მკლავებში მოქცეული, ძვირფასი პარფიუმის სურნელს, რომელიც მის პიჯაკს ასდიოდა,ასე ხარბად რომ ეწაფებოდა და მაინც არ ჰყოფნიდა მისი სიახლოვე.კისერთან რომ ყოველდღიურობის თოშიდან დაბრუნებულს, მისი ცხელი სუნთქვა უწვავდა კანს და გონებას.გულმა გამალებით ცემის მაგიერ, სიმშვიდე, რომ იგრძნო.თითქოს შორეულ ამბებში წარსდგა საკუთარი ბედის წინაშე და ჯალათის მოღერებულ იარაღს გამოაცალეს სიკვდილმისჯილი.
ეს იყო, ზუსტად!
ეს იყო სახლში დაბრუნება და როგორღაც, ძალიან ჰგავდა მის სულის მოთქმას.


XIII
"გამოცდილი ვაჭარივით აქებდა,სანამ გაყიდდა"
დღეები უსაშველოდ გასიგრძეგანდა,დაცარიელებულ სახლში შუახნის გადიასთან ყოფნა,ასე უფრო სასიამოვნო აღმოჩნდა.აივანის მაგიდასთან ჩამომსხდრები, ერთიანად ეკვროდნენ დაწნული სკამების ზედაპირს და ოჯახის უფროსის ბიბლიოთეკიდან გამოტანილ წიგნებს, მზის ჩასვლამდე კითხულობდნენ.მხოლოდ ორი დღე იყო დარჩენილი, კვიციანების მყუდრო სახლში დაბრუნებამდე და ამ ფაქტით გულგამაგრებული, ანცად მოიწევდა დილაადრიან ცხელი ჩაის დასაგემოვნებლად.პიჟამაში გამოწყობილი ცალ ხელს აბურდულ თმებში მალავდა, მეორეთი კი ძილბურანში მყოფ თვალებს არ ასვენებდა.სამზარეულოს სივრციდან საუბრის ხმა მოდიოდა და კართან მისულმა,ფრთხილად შეაღო სიტუაციაში გასარკვევად.გრძელი, ოთხკუთხედის ფორმის მაგიდის თავში, მამაკაცის ჭაღარა თმიანი ფიგურა დალანდა და მიხვდა, ბატონი გიორგი ჯანაშია სახლს დაუბრუნდაო.შეყოყმანებულმა და მისი ჩამოსვლით განცვიფრებულმა, ნაბიჯი ფრთხილად წადგა წინ და საკუთარ გონებას შემოუძახა, არ დაგავიწყდეს რომ საერთოდ არ იცის ამ ხნის მანძილზე სახლში რომ არ იყავიო.მისთვის ყურადღება არც კი მიუქცევია, კარადას დასწვდა თითებით და ჭიქა ჩამოიღო, მის გვერდით მოფუსფუსე ელიკო, ახალთახალ კრუასანებს აწყობდა მოწნულ კალათაში და შიშის ფეთებით გადმოხედა,არ გამობვიჭიროს ტყუილშიო.ჯანაშიამ გაუღიმა და მხარზე ხელისგული მოხვია მისანიშნებლად, არ ინერვიულოო.უკვე ორთქლადინებულ ფინჯანს ხელი მოხვია და აისვნისკენ წასული, ცივმა, უდრეკმა ტონმა ადგილზე გაახევა.
-ტასო იცი გუშინ საღამოს ვინ დამირეკა? ნეა ჭკადუამ...-ცინიკურად წარმოთქმული ეს სიტყვები, რომელიც თითქოს გაკვირვებას გამოხატავდნენ, პირდაპირ სახეში ეცა გოგოს და ჯერ კიდევ ზურგშექცეულმა განაგრძო მამის მოსმენა...-მითხრა ანასტასია შემეხმიანაო, ჩემთანაც კი იყო სტუმრად მოსულიო...-არ ჩერდებოდა, იწვევდა და ხვდებოდა როგორ თამაშობდა მის ნერვებზე ეს შესავალი...-გითხოვია ძველ სტუმრებს შეეხმიანეო. ხო მართლა, მომილოცა კიდევაც, სასტუმროს ხელთავიდან გახსნა ძალიან კარგად მოგიფიქრებიაო.
-უბრალოდ არ მინდოდა ბერაიების წრიდან ბევრ ხალხს მოეყარა თავი იმ ადგილას, სადაც ყოველთვის ნაცნობი ადამიანები ისვენებდნენ, თავიანთი ოჯახებით...-ნიშნისმოგებით უპასუხა და ამჯერად შემობრუნება გადაწყვიტა...-შენც იცი, რომ ის ადგილი ყოველთვის მწერლების, პოეტების, მუსიკოსების და მხატვრების თავშეყრის ადგილი იყო.არ მინდა ამ ყველაფრისგან შორს მყოფმა ხალხმა, კარგი საუნის და ტბაზე გარუჯვისთვის იარონ...-მაგიდას მიუჯდა და თავმომწონედ მოსვა ფინჯნიდან ცხელი სითხე.
-რათქმაუნდა მჯერა...-ღვარძლიანად გაეწელა სახე კაცს და მერე ისევ განაგრძო მის მწვალებლად მოვლენის პროცესი...-ასევე მე მჯერა ლალიკოსი, რომელიც ერთ კვირაზე მეტია მიმტკიცებს კარგადაა, მაგრამ ოთახიდან არ გამოდის და შენთან საუბარიც არ უნდაო, ეჭვიც არ შემპარვია რომ ნეა ჭკადუას ხათრით, უეცრად წამოფრინდი ფეხზე.
-ძალიან კარგად იცი, შენთან საუბარი რატომაც არ მინდოდა...-თვალის გუგებში შემოუძვრა სიბნელე და ერთიანად აჭარხლებულმა იფეთქა უცებ...-ბოდიში თუ ფეხზე წამოდგომა შევძელი, შენს გეგმებს ამით ხელი ხომ არ შევუშალე? რა ხდება, ისევ შეგეშინდა, ბაბუამისის დანატოვარი ქონება არ წამგლიჯოსო?...-გამოწვევა მიღებული იყო და გიორგი ჯანაშია მხილებული.
-რას ამბობ ტასო?...-სახე მოეღვენთა, სადღაც გაქრა ის შემართება, რომლითაც დიალოგი წამოიწყო.ახლა მის წინ შვილი იჯდა, მისი სისხლი და ხორცი,საყვარელი ქალისგან დარჩენილი ერთადერთი ცოცხალი მოგონება და ვერ იჯერებდა ანასტასიას ფიქრების სიმწარეს...-გგონია რომ ყველაფერი რასაც სიყვარულით ვაკეთებ, შენთვის ბაბუაშენის ქონების წასართმევად მჭირდება და არა, შენივე კეთილდღეობისთვის?
-ყელამდე ვარ თქვენი პატივისცემით და სიყვარულით ავსებული, ბატონო გიორგი...-როლები უეცრად შეიცვალა, ღვარძლით წამოძახებული ეს სიტყვები,ძალიან ჰგავდა ნაგანიდან გასროლილ ტყვიებს, არცერთი დალილავებული ადგილი სხეულზე, მხოლოდ მეტალის გემო პირში...-განსაკუთრებით მაშინ, როცა წამლებს ძალით მასმევ და ოთახიდან გამოსვლის საშუალებას არ მაძლევ, ან მიმითითებ რომ სულელი ვარ და გადაწყვეტილების მიღება არ შემიძლია.როგორ გეკადრება? მე ყოველდღე შევიგრძნობ თქვენს მამობრივ, მე ვიტყოდი გადამეტებულ სიყვარულსაც კი.
-სულელი ხარ ! კი, ნამდვილად ასეა! შენ ცხოვრების ბოლომდე, რომ იფიქრო მაინც ვერ მიხვდები რა მასშტაბებისაა შენი სიბრიყვე!...-აენთო კაცი და ექოდ დატრიალდა მისი მგრგვინავი ღრიალი მთელს სახლში.მხრებში შიშისგან აწურულმა ანასტასიამ ვერ გაანალიზა შეშინებოდა თუ უფრო მეტად შესძულებოდა...-ლალი გაბრძანდი თუ შეიძლება...-ახლა შუახნიას გადიას მიუბრუნდა და შედარებით დაბალი ტონით მიუთითა, როცა ქალი მის მითითებას ვერ ჩასწვდა, მერე ისევ ყვირილი მორთო ჯანაშიამ...-წადი ამ ქალბატონის ოთახი დაალაგე და კარებები დახურე,ორივე ოთახის.
-გაგიჟდი? ლალისთან ნუ ღრიალებ...-როგორც კი სახეწაშლილი გადია ოთახიდან გაიძურწა და სამზარეულოს კარი მიიხურა, მაშინვე წამოენთო.ახლა სიამოვნებით მიახრჩობდა, მაგრამ ხედავდა როგორი აფოფრილიც იყო და წამიერად შიშმა მაინც წაკბინა.პირში წყალი ჩაიგუბა და ჩადუმდა.
-გაჩუმდი და მომისმინე ! ...-დაისისინა კაცმა ჩურჩულით, თითქოს მაინც არ სწამდა სხვა ვერ გაიგებს დახურული კარის მიღმაო...-მშვენივრად ვიცი ორივე რომ მატყუებდით.გუშინვე დავურეკე ელიკოს და ვკითხე ტასო როგორაათქო, მაინტერესებდა რას მეტყოდა...-უსიამოვნო შეგრძნებამ ერთიანად დაუარა ტანში, ახლა მიხვდა რატომ ვერ მოთოკა კაცმა თავი შუახნის გადიასთან და უფრო მეტად დაპატარავდა...-შეშინებულმა მითხრა, ანასტო თბილისში წამოვიდა გუშინ და სახლში არ მოსულაო? სულელი არ ვარ ანასტასია, ვიცი რომ რაც წავედი, მას მერე, შენც წამოხტი ფეხზე და კვიციანებთან გაიქეცი.
-არ მითხრა გული მწყდება ბათუმის პლიაჟზე ჩემთან ერთად რომ არ ჭამე მოხარშული სიმინდებიო?...-დამცინავად ჩაიქირქილა მისკენ წაწეულმა.
-გული მე კი არ მწყდება, შენ გეტკინება მალე.თუ არ მომისმენ და სისულელეების კეთებას თავს არ დაანებებ...-უეცრად ტონი შეიცვალა, სახეზე მისთვის უცხო, შეცბუნების ფერმა გადაჰკრა და ნიადაგი მოსინჯა იმის სათაქმელად რასაც ბათუმიდან გამოქცეული გზაში, გონებაში ალაგებდა...-ტყუილად ცდილობ იმ სასტუმროსთვის ძველი სახის დაბრუნებას.შენ ოცნებებში გაიჭედე და გგონია რომ, რასაც აკეთებ მომავალში გაგაბედნიერებს.
-და შენ რა იცი, რომ ასე არ იქნება? ან საერთოდ რა გესმის?...-ხმა ჩაუწყდა, ვერ მიხვდა ყელში გაჩხერილი გორგალი როგორ გასუკდა და წაართვა მოთმინება...-რატომ გგონია, რომ არ გამომივა? დემეტრე ბერაიასაც კი სჯერა, რომ შესაძლებელია იმ ადგილისთვის სიცოცხლის დაბრუნება.როგორ შეგიძლია მილასთვის ყველაზე ძვირფას ადგილზე უარის თქმა?...-ახლა სისუსტეს თუ აჩვენებდა, ისევ მოუწევდა უკან დახევა.მიხვდა პირში უნდა მივახალო ყველაფერი, თან წარბის შეუხრელადო...-მესმის ბატონო გიორგი, ახალი მეუღლე გყავთ, ნანატრი ბიჭი გეზრდებათ და საერთოდ არ გაინტერესებთ რომ წარსულში არსებობდა ქალი, რომელისთვისაც ის რომ მიგეცათ, რასაც ლილეს აძლევთ, ალბათ მარტოობაში არ ამოხდებოდა სული, ჩემს გვერდით!
- სიტყვებს დაუფიქრდი ! ...-როგორც აღმოჩნდა ნათქვამი სწორედ სამიზნეს მოხვდა და კაცის ამღვრეულმა თვალებმა ეს მარტივად გათქვეს...-დედაშენი ჩემი სულის ნაწილი იყო და იქნება!...-ხმა დაიდაბლა,სკამის საზურგეს მიეყრდნო, თითქოს ძალა არ შერჩაო, ისე მიაგდო თითები მაგიდის ზედაპირზე...-შენ რა იცი, როგორია როცა შენგან მაქსიმუმს ელიან.როცა შენს შრომაზე, დაკვირვებაზე და ჭკუაზეა დამოკიდებული ცოლ-შვილის უზრუნველყოფა. რა გგონია? მილა, ან თუნდაც შენ, ასე თავისუფლად ირბენდით მინდორ-მინდორ , მე რომ საკუთარი თავი გვერდზე არ გადამედო? გგონია უკეთესი ცხოვრება გექნებოდა სამივეს ხელები რომ ჩაგვეჭიდა და ათას ტყე-ღრეში გვებოდიალა?
-შეგეძლო სასტუმროთი დაკმაყოფილება, შეგეძლო მასთან ერთად გაჩერებულიყავი ერთ ადგილას და ის მიგეღო, რაც უკვე გქონდა...-მისმა სახემ მოალბო, თითქოს გულის სიღრმეში ჩასწვდა კაცის ნათქვამს, მაგრამ საკმარისი არ იყო...-შენ უბრალოდ დახარბდი ფუფუნებას და როგორც კი სასურველი მიიღე, მაშინვე დაგვივიწყე.
-მე არაფერი მიმიღია ! ...-სიტყვები გაწელა, ექომ დაიგრგვინა და თვალები ჩაუბნელდა...-რა გგონია ბაბუაშენმა მიწა და სასტუმრო რატომ არ მომცა?
-იმიტომ რომ არ გენდობოდა...-სარკაზმი გაერია მის პასუხს და დაცინვით გადმოხედა, მის წინ მჯდომს.
-მართალია, ეგონა რომ საქმეს ვერ გავუძღვებოდი და პირველივე ჩაფლავებისთანავე, ჩამოვიდოდა, ჩემს ოჯახს უშველიდა და ისევ მე გამოვიდოდი უვარგისი, შემარცხვენელი...-მძიმე სიტყვები იყო, იმდენად მძიმე რომ კაცმა იგრძნო როგორ ჩასწყდა გული...-შენ გგონია ჩემზე მზე და მთვარე ამოსდიოდა? რომ გაიგო მილა ცოლად გამომყვა, კარგა ხანი ხმას არ ცემდა, მერე მიეჩვია ამ ფაქტს, მაგრამ ყოველთვის, ყოველ წამს ვგრძნობდი რომ ერთი სული ჰქონდა ენახა როდის ჩავფლავდებოდი.
-არ მინდა გული გატკინო, მაგრამ შენ ჩაფლავდი ბატონო გიორგი...-ამ აღსარების მოსმენა უკვე გულს ურევდა.სასაცილო იყო ის არგუმენტები, რაც თავისი საქციელის და ცხოვრების გასამართლებლად მოჰყავდა...-იმდენად, რომ სიცოცხლის ბოლომდე ვერ ამოხვალ მაგ ტალახიდან.
-ფრთხილად, შენც მაგ ტალახისკენ მიდიხარ, რომ იცოდე...-ღვარძლით იყო სავსე კაცის სიტყვები და ანასტასიას, თავისი აწითლებული სახე კიდევ მეტად აუწითლდა. სისხლმა მოძრაობა სინათლის სისწრაფით დაიწყო...-დემეტრე ბერაიაზე აღფრთოვანებით საუბარი როდიდან დაიწყე?
-რა შუაშია დემეტრე ბერაიაზე აღფრთოვანება?...-დამალვის მცდელობამ, კიდევ უფრო გამოააშკარავა.გიორგი ჯანაშიამ ახლაღა გაანალიზა რომ ეჭვები გაუმართლდა.ყველაზე საშინელი შიში აუხდა და სასწრაფოდ უნდა ემოქმედა.
-ეს მან შემოგთავაზა ძველ სტუმრებთან დარეკვა ხომ ასეა? მან გთხოვა გაგერკვია, უნდოდათ თუ არა ამ ზაფხულში სასტუმროს ადგილების დაჯავშნა...-გონება განათდა და ახლა მოჯადოებულივით საუბრობდა...-მის გამო წახვედი ნეასთან.
-მსგავსი არაფერი უთხოვია!...-ეცინებოდა მამამისის წარმოსახვის უნარზე...-უბრალოდ მითხრა, რომ მარკეტინგის ჯგუფს პრობლემები ჰქონდა და ეშინოდა რომ სასტუმროს შემდეგ სეზონზე ვერ გახსნიდა.
-კვიციანები როგორ დაითანხმა მათთან ცხოვრებაზე? ალბათ სოფლის ხალხსაც მარტივად დაუმეგობრდა ხომ ასეა?...-შვილის სარკაზმი არ აფრთხობდა, პირიქით ართობდა, რომ ეს სულელი გოგო თავში აზრადაც ვერ ივლებდა მთელი სიტუაციის სირთულეს.
-ელიკომ და ზურამ შესთავაზეს მათთან დარჩენა...-თავის სტიქიებში წასული, თავმომწონედ საუბრობდა, თითქოს პირში ახლიდა ისეთი არ გამოდგა,როგორიც თავიდან წარმომედგინაო და ამის გაანალიზება თავადაც ძალიან სიამოვნებდა...-და კი, სოფლის ხალხთან დამეგობრდა.არც ერთს უთქვამს უარი სასტუმროში მუშაობაზე, შენ წარმოიდგინე დაუზარებლად და მუხლჩაუხრელად შრომობენ და ამას სიამოვნებით აკეთებენ.
-ესეიგი ყველაფერი ზუსტად ისე გააკეთა,როგორც ვურჩიე...-დარწმუნებით წამოიძახა და ხელებგადაჭდობილმა თვითკმაყოფილად ჩაიღიმა.შვილი ვერ მიუხვდა მინიშნებას და როგორც კი ჩაეკითხა, მაშინვე მოეშვა გაბადვრას და მისკენ წაწეულმა, სრული სერიოზულობით წარბშეუხვრელად მიახალა პირში...-ეს მე ვურჩიე, როცა შენ ქვა ააგდე და თავი შეუშვირე, სასტუმრო არ იყიდებაო.
-რა ურჩიე? რომ სოფელში ხალხის კეთილგანწყობა მოეპოვებინა?...-პასუხით დამშვიდებულმა, თვალებში აიცეკვა ჭინკები და თავადაც იმავე ჟესტით წაიწია მამამისისკენ.
-არა, მე ვურჩიე სიტუაციია გამოეყენებინა და...-უეცრად შეყოყმანდა, ახლა მიხვდა რომ აპირებდა საკუთარი ქალიშვილისთვის გაემხილა, როგორ არწმუნებდა ბერაიას ტასო გამოიყენე საქმის გასამარტივებლადო...-ბერაია სასამართლოში ჩივილს აპირებდა, ჩვენ შენს ჩამობრძანებამდე შეპირება გვქონდა, წინარე ხელშეკრულების სახით, სასტუმროს პროექტზე მუშაობა უკვე სამი თვის დაწყებული ჰქონდა და ამაში დიდი ფულიც დახარჯა.თუ იჩივლებდა, ვიზარალებდით და გაიოზიც ვერ გაყიდდა თავის წილს.
-სიტუაცია როგორ უნდა გამოეყენებინა?...-სხეულში დაუარა მოსალოდნელი პასუხის სიზაზიღრემ, ქვეცნობიერი წვდებოდა იმ აზრს, რაც გიორგი ჯანაშიას მოუვიდოდა თავში, გართულებების ასაცილებლად.ახლა ციდან ყველა წმინდანს სთხოვდა შველას,ოღონდ კი ეს ის არ ყოფილიყო, რასაც ელოდა.
-ვუთხარი, რომ შენ სასტუმროს გარშემო, სოფელში, ყველა გიცნობდა და ყველას უყვარდი. ვურჩიე რომ შენი საშუალებით მათ დაახლოებოდა და თბილისიდან მუშების წაყვანით ფინანსებს დაზოგავდა, თან იმ ხალხის კეთილგანწყობას მოიპოვებდა,რომლებიც გარშემო ცხოვრობენ.მერე კი შენც მოგბეზრდებოდა და წილს გაყიდდი.ვურჩიე სიტუაცია უბრალოდ გამოეყენებინა და შენთვის დრო მოეცა...-თავჩახრილი, უკვე სირცხვილის ალში გახვეული ლუღლუღებდა და აანალიზებდა, რამხელა სისულელეზე წავიდა, ოღონდ კი ეს გარიგება არ ჩაშლილიყო.
-ანუ მთელი ეს დრო, უბრალოდ მატყუებდა რომ საქმეში ხელი არ შეშლოდა...მხოლოდ იმის გამო გააკეთა ყველაფერი, რომ სარგებელი ენახა?...-საიდანღაც, თითქოს სულის სიღრმიდან წამოსულმა, ამ მიკნავლებულმა ხმამ გიორგი ჯანაშიას თავში ახალი ეჭვი შობა და ერთიანად შეძრწუნებულმა, თავადაც მსგავსი გამოცდილების მქონემ , დაუშვა რომ ანასტასიას თავსა და გულში რაღაც გარდატეხა მოხდა, რაღაც ისეთი რამაც გული ატკინა, ბერაიას ტყუილით.
-შენსა და ბერაიას შორის რამე მოხდა?...-წამოიძახა, უკონტროლოდ, ამ აზრისგან შეშლილმა. მისმა გოგომ ხომ ჯერ კიდევ არ იცოდა სრული სიმართლე...-ტასო შენსა და დემეტრეს შორის რა შეიცვალა? შენ ხომ...მასთან...-სიტყვებით როგორ ეთქვა, როგორ ეკითხა ამ ყველაფრის მერე.ფარდა ახდილი საიდუმლოს მერე, როგორ გაებედა პასუხის მოთხოვნა...-ტასო, ძალიან გთხოვ დაივიწყე ჩვენ შორის უთანხმოება და გულწრფელად მითხარი, რა ხდება შენსა და ბერაიას შორის...-თითქოს მკაცრი იყო მისი მოთხოვნა, მაგრამ ხმა გაებზარა ერთიანად წაშლილი სახის შემყურეს.
-მეგონა რომ შეიცვალა...-დაჩურჩულა გულსაკლავად.მხოლოდ ახლა მიხვდა, უეცარი დამეგობრება, კომპრომისზე წასვლა მისთვის არასასურველი პირობებით, ის დაწყევლილი მაყვლის ძირები.ყველაფერი უბრალოდ იმისთვის იყო, რომ მოეტყუებინა და გაბრუებული გამოეყენებინა სასურველის მისაღებად...-დედაზე მოვუყევი, მანოსთანაც იყო...-მის გვერდით ფრთხილად დამჯდარ მამას ახედა დამძიმებული ქუთუთოებით და ამით მიახვედრა, ის რასაც სიტყვებით საკუთარ თავსაც არ უმხელდა.
-ტასო ასე როგორ ენდე? ასე ახლოს როგორ მოუშვი?...-ახლა გიორგი ჯანაშია აღარ იყო კერძო სექტორის ერთ-ერთი წარმატებული ბიზნესმენი, არც წარბშეჭმუხნილი ოჯახის უფროსი გახლდათ.ის უბრალოდ მამა იყო, რომელიც შვილს ტკივილს მიუხვდა და ნათლად დაინახა, ამ ტკივილში საკუთარი როლი...-ასე როგორ შეძლო შენი მოტყუება?
-მან სასტუმროს წილი არ იყიდა.უარი გითხრა...-მიანათა თავისი ამღვრეული თვალები და გონებაში მხოლოდ ის სიტყვები დაურბოდა, ასე პირდაპირ რომ მიახალეს."ენდე" , "ასე ახლოს" "როგორ" "მოგატყუა".ეს კიდევ ერთხელ ამტკიცებდა რომ გიორგი ჯანაშია მართალი გამოდგა და ის სულელი იყო, იმდენად რომ სიბრიყვეს საზღვრები აღარ ჰქონდა...-ხო! მან უარი გითხრა სასტუმროს წილის შესყიდვაზე, ამას რატომ გააკეთებდა თუ მთელი ეს დრო მატყუებდა. რაღაც არ გამოდის, ლოგიკაში არ ჯდება...-იმედის სხივმა გაიბრწყინა, ამჯერად ანთებული მიაშტერდა მამამისს.
-იქნებ გაიგო, რომ მას შენი სურვილის გარეშე ვერ გავყიდდი? იქნებ გაიგო, რომ ბაბუაშენმა ანდერძი დატოვა და ამის გამო არ გარისკა ტყუილუბრალოდ?...-პასუხები არ ჰქონდა კითხვაზე, ამას საიდან გაიგებდა, მაგრამ ეს ლოგიკას მოკლებული არ იყო...-მაგრამ ამას ვინ გაუმხელდა?
-კვიციანები...-მოჯადოებულივით წარმოთქვა და მის სახეს შეეფეთა...-შეიძლება ელიკოს ან ზურას წამოცდა, სულაც კიტას.მეგობრობენ და საუბარში წამოცდებოდათ, შეიძლება ეს მაშინ გაიგო, როცა ელიკომ გაუმხილა ბერლინში არ წასულაო და უთხრა რომ შენს იმედზე არ ყოფილიყო სასტუმროს წილის შესყიდვის მხრივ.
-დავრეკოთ და გავარკვიოთ...-მაშინვე წამოიმართა კაცი, ის იყო ნაბიჯი უნდა გადაედგა, როცა მაჯაში წაავლეს ხელისგული და გაბოროტებით უარყვეს შემოთავაზება.
-ამას მე თვითონ გავარკვევ, როცა ჩავალ...-შეუვალი იყო ტონი.იმის გაფიქრებამ რომ ანასტასია ამ ყველაფრის მიუხედავად აპირებდა უკან დაბრუნებას და იმ ბიჭთან ურთიერთობას, საერთოდ გადარია.მიხვდა მისი შვილი რამხელა ხათაბალაში ეხვეოდა, საკუთარ სამყაროში ჩარჩენილი, იმ ფერად, პეპლებიან სიზმარში რომელიც ბავშვობაში გამოიგონა და ამ ყველაფრის მიუხედავად, ჯერ კიდევ რომ სჯეროდა.
-ტასო მისმინე, შენ ჯერ კიდევ ყველაფერი არ იცი...-ნიადაგი მოსინჯული იყო, არ აინტერესებდა თავად როგორი გამოჩნდებოდა.ახლა ქალიშვილი იმისგან უნდა ეხსნა, რაც თავადაც გამოიარა და ყოველდღე ახსენებდა საკუთარ თავს...-იქ არ დაბრუნდები.
-სასიამოვნო ნამდვილად არაა, როცა აანალიზებ რომ ვისაც წლების შემდეგ ენდე, მამაშენთან ერთად ჰქონია დაგეგმილი შენი მახეში შეტყუება და გასულელება...-ღვარძლით იყო სავსე, ახლა წინ რომ ჰყოლოდა ალბათ ორივეს სიამოვნებით მოკლავდა...-მაგრამ არ ვაპირებ თქვენს გამო უარი ვთქვა წილზე და სასურველის მიღებაში დაგეხმაროთ.დაე ეგონოს დემეტრე ბერაიას რომ შენ რჩევას ზედმიწევნით მიჰყვა და გამასულელა.ამასობაში რესტავრაციაც დასრულდება და როცა თბილისში მოუწევს დაბრუნება, თავისი მამიკოს სქელი ჯიბეების უფრო მეტად გასასქელებლად, მე იმ ადგილას ჩემს ნებაზე დავრჩები და მისგან განსხვავებით ცხოვრებას საბუთებში ძრომიალით და ლეპტოპის ეკრანს მიშტერებული არ გავფლანგავ.
-ის მაინც თუ გითხრა, რესტავრაციის დასრულებისთანავე რომ გაყიდის სასტუმროს?...-შვილის გეგმებით გულმოკლულმა, ბოლომდე გაწირა თავი და ესეც გაამხილა.საინტერესოა, რეალურად თუ ხვდებოდა რამდენად შეზიზღდებოდა ამის შემდეგ გოგოს...-შენთვის ის მაინც თუ აქვს ნათქვამი მამამისი როგორ ისქელებს ჯიბეებს?
-რას ნიშნავს გაყიდის?...-ვერ მიხვდა.
-ბერაიების კომპანია ინვესტორულია, ძველ შენობებს ყიდულობენ მიწიანად, რესტავრაციას უტარებენ და სასურველ კლიენტზე ყიდიან.ფულს მომგებიან შენობებში აბანდებენ...-უმცროსი ჯანაშია ბოლომდე ვერ მიხვდა რას გულისხმობდა მამამისი, ამიტომ ჩაეკითხა, ეს რას ნიშნავსო...-სანამ პროექტს ხელს მოკიდებენ, ჯერ კიდევ მანამდე ჰყავთ სამიზნე შერჩეული, კლიენტს პოულობენ რომელიც შეთავაზებული პროექტით დაინტერესდება, ფასზე უთანხმდებიან და ისე იწყებენ საკუთრების შეძენასაც და რესტავრაციასაც.
-თუ სწორად მესმის, ესეიგი სასტუმროს კლიენტი ჯერ კიდევ მანამ ჰყავდათ ნაპოვნი, სანამ რესტავრაციას დაიწყებდნენ? ეს რა სისულელეა?...-ახლა უკვე ადგილზე აღარ ცქმუტავდა.სისულელე იყო იმის დაჯერება რომ ბერაია ამხელა შრომას, სხვისთვის მისაცემ საკუთრებაში დებდა.
-არ არის სისულელე !...-უკვე ყელში ჰქონდა მისი ილუზიები და ბავშვური რეაქციები.ანასტასია ჯანაშია უკვე ზრდასრული ქალი იყო და ცხოვრებისთვის თვალი უნდა გაესწორებინა. ვარდისფერი სათვალე რომელიც ასე კარგად მოირგო კვიციანებთან დასახლების დღიდან ვიღაცას უნდა გაეტეხა, აღმოჩნდა რომ ეს მშობელი მამა უნდა ყოფილიყო...-ახლა თბილისში იმიტომ არიან რომ ჯაბა ბერაიამ ძველი ქარხნის შესყიდვა გადაწყვიტა და ხელშეკრულების გაფორმებამდე, პროექტის ფასის და მოგების შესაფასებლად მოუხმო თავის საამაყო ვაჟს.
-ძველი ქარხანა...-ჩაილაპარაკა თავისთვისთვის და გაახსენდა ბაჩოს როგორ დასცინა ქარხნის ქირაობაზე რომ დაიწყო ლუღლუღი.მერე ის, ქვეშ-ქვეშად გადახედვაც გაახსენდა, თამამად წამოწყებული სიტყვა, შუაში რომ გაწყვიტეს და მხოლოდ ამის შემდეგ მოაბოდიალეს ხუმრობა.ახლა ყველაფერი თავის ადგილზე ლაგდებოდა და მამამისის სიტყვებიც სიმართლესთან ახლოს იდგნენ...-მითხარი კლიენტთან თავიდანვე შეთანხმებულები არიანო.სანამ რესტავრაცია სრულდება მანამდე საკუთრება ვის სახელზეა? მესაკუთრედ ვინ ითვლება?
-სანამ პროექტი დასრულდება მანამდე ბერაიების სახელზეა...-ამოთქვა და სცადა გამოეცნო ეს ინტერესი, რამ მოიტანა...-მაგრამ წინარე ხელშეკრულებას აფორმებენ და პირგასამტეხლოს აწესებენ, თუ რომელიმე მხარე დაარღვევს შეპირებას, მაშინ ან ერთი მხარე იზარალებს ან მეორე.დამიჯერე პატარა თანხაზე არაა საუბარი.
-ესეიგი დემეტრე ბერაია შენ რჩევას საგულდაგულოდ მიყვა, გამომიყენა, თბილ ოჯახში ფეხი მოიკიდა, მერე ისინიც გამოიყენა რომ ადგილობრივი მუშები დაექირავებინა და მათ საცხოვრებელზე,კვებაზე,გადაადგილებაზე ზედმეტი ფული არ დაეხარჯა...-აანალიზებდა და ნელ-ნელა სწორ დასკვნამდე მიდიოდა...-გამოდის მე ის მომგებიანი ბილეთი ვარ, ათიათასობით ლარს რომ დააზოგინებს და საქმიდან იმაზე მარტივად გამოძვრება, ვიდრე წარმოედგინა.ხომ ასეა?...-მამამისის წაშლილ სახეს რომ დააკვირდა, ძალიან მოუნდა მისთვის სილა გაეწნა,მაგრამ იცოდა სიტყვაზე ძლიერი დარტყმა შეუძლებელია ხელმა მოგაყენოს...-გილოცავთ ბიჭებო, ისეთი დახვეწილი გეგმაა რომ იმ ბუზებივით გავები, მე რომ ბერლინში სწავლის მაგიერ ვითვლიდი. ბრავო!
-მისმინე...-ახლა თავად წაეტანა ხელისგულით მაჯაზე, უცებ ფეხზე წამომხტარს და მაბრალობლად შეეხვეწა...-შეეშვი სასტუმროს.დაბრუნდი ბერლინში, ძალიან გთხოვ.
-ამიერიდან...-მისკენ მთელი სხეულით წაიწია, გაბოროტება მთელ სხეულზე მოედო, ახლა მისი მოკვლის სურვილით სავსეს ძალიან უნდოდა რამე ეტკინა.ღვარძლითა და ზიზღით იყო მისი სიტყვები სავსე და ვინც კი სცდიდა შეჩერებას, ყველას საკადრის პასუხს გაცსემდა...-მეორედ აღარ გაბედო იმის მითითება, რა დავივიწყო და რა გავიხსენო.დღეიდან აღარ გაბედო ჩემი სახელის და შენი გვარის ერთად მოხსენიება!...-მერე თითქოს ისევ გაახსენდა რაღაც და დაუმატა, ისედაც გახევებულს...-ეცადე რჩევების გაცემისგანაც შეიკავო თავი! რასაც ეხები, ანადგურებ.
საძინებლისკენ წავიდა, სურდა არ შეემჩნიათ როგორ გატყდა,წელმოწყვეტილი ნაბიჯებს ითვლიდა და სიმწრისგან მოწოლილ ცრემლებს უკან აბრუნებდა.ანასტასია ჯანაშია დღეს აღარ იტირებდა, ნენე მსხვერპლი აღარასდროს გახდებოდა.შეიძლება მომკვდარიყო, სული გატეხილი ჰქონოდა, მაგრამ ამჯერად გიორგი ჯანაშია მილას ვეღარ მოინელებდა.ყველაფერს გააკეთებდა იმისთვის, რომ ის ადგილი, რომელიც მის თავს ახსენებდა და განწირულივით ცდილობდა ყველა მოგონების თავიდან ამოშლას, სასტუმროს განაგურებით, სახის წინ აუფრიალებდა მანამ, სანამ ამ სამყაროში იარსებებდა.საწოლამდე მისულმა, კარადასთან მოფუსფუსე ლალის გვერდი უხმოდ აუარა და მხოლოდ მას შემდეგ, რაც დალაგებული ლოგინი ხელთავიდან აშალა, მასში გასახვევად, მოუბრუნდა და უთხრა მარტო დამტოვეო.
გონება მოწიკწიკე ბომბს დაემსგავსა, გრძნობდა როგორ სცემდა სისხლის სწრაფი მოძრაობა თავის ქალაში და ლამის იყო ერთიანად გაეხეთქა.ფანჯრიდან მომავალ შუქს თვალს ვერ უსწორებდა, გაგულისებით წამომხტარმა ფარდები ჩამოაფარა და ისევ საწოლის სივრცეში დაბრუნებულმა გამოშიგნულ თავს დაუწყო გამოკითხვა:
"უცნაურია, რას ითხოვენ შენგან?
სიჩუმეს? ლაპარაკი ისედაც დიდი ხანია აღარ გიყვარს, სიტყვა რომელსაც ათასში ერთხელ ამოთქვამ,ხრიალს ჰგავს და უმნიშვნელოა.ხანდახან ფიქრობ, რომ უბრალოდ უნდათ ხმა ჩაიწყვიტო, გაქრე, არსებობა ცოტა ხნით შეწყვიტო...და დგება მომენტი როცა აანალიზებ, ბრძოლის აზრი კი არა, ძალა დაკარგე და ჩუმდები...ქრები...არსებობას წყვეტ... ელოდები... იქნებ ეს კარგიც იყოს? ცოტა ხნით დაივიწყო რომ არსებობ, რუტინულად გააგრძელო შენს თავში თავგადასავლების ძებნა და უბრალოდ შენთვის, ერთ ოთახში იარსებო, არავინ შეაწუხო, არავინ შეგაწუხოს.იქნებ გაზაფხულმა თან მოიტანოს სიცოცხლის სურვილი და ზამთრის ძილისგან ახლადგამოღვიძებულმა აღმოაჩინო რომ ახალი ცხოვრების დაწყების დროა...იქნებ უბრალოდ უნდა მოკიდო შენს ძველ თავს ხელი და სანაგვეში წინა დღის გაზეთთან ერთად მოისროლო, ან კიდევ ნასუფრალივით არეული ცხოვრება ზეწარში გაახვიო და როგორც დიასახლისმა, რომელსაც უკვე აღარ აქვს ლაგების თავი,ყველაფერი სანაგვე ურნაში ჩაყარო და ახალი ცხოვრება იყიდო...ხოდა ფიქრობდა...ნეტავ რას ელიან?იქნებ სიჩუმეს? იქნებ ცოტა ხნით ხმა უნდა ჩაიწყვიტო? გაქრე? არსებობა შეწყვიტო? დაივიწყო ქარიშხალში მოყოლილი სახლის ნანაგრევები და მისი ხელახლა აშენების ნაცვლად უბრალოდ ამ ნანგრევებზე დაწვე და იტირო, თანაც ისე ჩუმად რომ სხვა არ შეწუხდეს...ხო, მგონი მიხვდა...უნდათ რომ არსებობა შეწყვიტო,თითქოს წინ ზამთარია და გაზაფხულამდე სიცოცხლის უფლება არ გაქვს!"
საერთოდ არ მიუქცევია ყურადღება ლალიკოს თხოვნისთვის უკვე შუადღე გადავიდა და ხილი მაინც გეჭამაო.საერთოდ არ იცოდა როგორ გადიოდა დრო, როგორ ჩამობნელდა იმდენად რომ მუქი ფარდები საჭირო აღარ იყო.არ იცოდა როგორ მოეხმო ძილის ყველა ანგელოზი საშველად და ოთახი ისე დაცარიელდა, უსაშველოდ გასიგრძეგანდა ღამე...კედლები თავისით ამოძრავდა და მარტოობამ, ყველაზე ბნელ კუთხეში ჩუმად დაიდო ბინა.ოთახი ცარიელი გახლდათ, იმდენად რომ საკუთარი არსებობაც უკვე ტყუილად ეჩვენებოდა.
უსაშველოდ გაიწელა ღამე და თავის ქალაში ბუდე დაიდო ვერგათენების ეჭვმა.
...მაგრამ გათენდა, ისე ლამაზად თენდებოდა, თითქოს ახალ იმედებს ატანს მზე თავის შვილებსო.მოუთმენელმა გულმა ვერ გაუძლო და დილაადრიანვე შეუდგა სამზადისს.ერთ დიალოგ გამოვლილმა, ძალისძალად მოშველიებული ღიმილით დაასრულა საუბარი და ამჯერად ტელეფონს დასწვდა ნომრის საძებნელად.იცოდა, რომ ჯერ კიდევ ძილბურანში იქნებოდა ინტერესის ობიექტი, ამიტომ შეიცადა.სანამ სახლში მყოფი გაიღვიძებდა, მანამ ესტუმრა სამზარეულოს და ცხელი ფინჯნით ხელში დაბრუნებულმა, გადაწყვიტა თბილი ჭავლისთვის მიენდო გუშინდელი ამბის მთელი სიცხადე და გულისტკივილი.თბილი ჰაერის ნაკადით შემშრალ თმას დასწვდა და იების სურნელოვანი ზეთის შუშას კარგა ხანი აკვირდებოდა.თვალებში გაუკრთა სიბრაზის შვილობილი და გაგულისებით მოისროლა ნაგვის ურნაში. კარადაში მობორიალემ ბერლინში, ოფიციალური შეხვედრისთვის ნაყიდი ძვირფასი სარაფანი გადმოიღო და სხეულზე მიიკრა. საკუთარ შეკოწიწებულ თავის ანარეკლს სარკეში წაააწყდა, დააკვირდა ამოშავებულ უძილო ღამეებს, ძლივს გათენებული დილების უადამიანობას და მიხვდა რომ დრო ვერ გააჩერა. ისე მიქროდა ცხოვრება, როგორც თავაწყვეტილი პირველი მზის სხივები განთიადისას.დარწმუნდა რომ ყველაფერი ხდება და არ ჰქონდა ძალა შეეცვალა წარსული, თუმცა შეეძლო შეექმნა საკუთარი მომავალი.წამიერად ცხოვრება ისეთი აუტანელი აღარ იყო, როგორც გუშინ.ნეა ჭკადუასგან წამოსულის სიტყვები გაახსენდა, როგორ შეჰპირდა თავის ფრთამოტეხილ ჩიტისფრთა ფეთქვას, აღარასდროს ავტირდებითო და კაბა საწოლზე მიაგდო.ტელეფონის ეკრანს დააკვირდა და ყოველგვარი მორიდების გარეშე დარეკა.მის თხოვნას სიხარულით დაეთანხმნენ და შეჰპირდნენ ერთ საათში შენს სახლთან ვიქნები,წავიდეთო.ძვირფასი კაბა,უკვე,აღარ ეჩვენებოდა უცხოდ.
გასასვლელთან მისულს, გიორგი ჯანაშიამ გამოხედა სამზარეულოდან და როგორც კი მისი შვილი, სარაფანსა და ბალეტკებში გამოწყობილი დალანდა, მაშინვე ეჭვმა გაუელვა.საკუთარი გულის ხმას აყოლილი, სულთამხუთავივით ეკითხებოდა სად მიდიხარო, მაგრამ ისიც ჯიუტად დუმდა და მხოლოდ წამიერად მოუბრუნდა უკვე შეღებულ კარში გასული.
-მითხარი ნეა ჭკადუასთვის ხომ არ გითქვამს, რომ ჩემი თხოვნა დაევიწყებინა?...-დაბნეულ გამომეტყველებას რომ წააწყდა, კიდევ ერთხელ გაუმეორა...--ნეას რამე ისეთი ხომ არ უთხარი, რომ ჩემი დახმარება გადაეფიქრებინა?
-არა, მადლობა გადავუხადე მოლოცვისთვის და დახმარების მცდელობისთვის...-მორჩილად ამოთქვა.
-ძალიან კარგი...-ფიქრებში წასულმა დაიჩურჩულა.მერე კი თვალებში ჭინკებაცეკვებულმა, თვითკმაყოფილი ღიმილით მიიხურა კარი და ყურადღება არ მიუქცევია ერთ ადგილას მიყინულისთვის.
მანქანის გრილ სივრცეში მოთავსებულმა, თავი ივლისის სიცხისგან დაცულად რომ იგრძნო, კიდევ ერთხელ მოეხვია დიდი ხნის უნახავ მეგობარს და მადლობა გადაუხადა შეხვედრისთვის. ძრავა ამუშავებულ, უკვე ქუჩას ნება-ნება მიყოლილი ავტომობილის მძღოლი მოუბრუნდა და ჰკითხა საითო.
-ძალიან ბევრი ლამაზი სარაფანი უნდა ვიყიდო, შენზე უკეთ არავინ იცის, ამას სად მოვახერხებ...-არ სურდა იმაზე ფიქრი, რამდენად არ ჰგავდა ეს გოგო მას, ახალი ანასტასია თითქოს პერსონაჟი იყო, რომლის თამაშიც აითვისა და ეს უცხო გოგო, მის კანში თავგამეტებით შემოძვრა, უძილო ღამის გადასატანად.
-ოჰოო, ესეიგი დღეს ბევრ ფულს დავხარჯავთ.აი ეს უკვე ჩემი სფეროა...-აკისკისებულმა გადაკრა საჭეს და მანქანა მოატრიალა.სწორ გზაზე მიმავალმა,სახე დაისერიოზულა და ამჯერად წყენით ამოთქვა...-ისე, მახსოვს როგორ შემპირდი სასტუმროდან როგორც კი ჩამოვალ გნახავო,უკვე ერთ თვეზე მეტი გავიდა.
-ახლახანს ჩამოვედი...-იცრუა, ისე ოსტატურად რომ არც კი აწითლებულა...-ძალიან ბევრი საქმე იყო, ახალი მეწილე ხომ საერთოდ დიდი თავის ტკივილი აღმოჩნდა და ამიტომ გამიგრძელდა იქ ყოფნა.
-დიდი თავის ტკივილი თუ სიმპათიური თავის ტკივილი ?...-თავისი სიცელქე არ დავიწყებიაო გაკრა ჯანაშიას გონებაში, თუმცა რაღაც მწარედ ჩასწყდა სხეულში ამ სიტყვების მოსმენისას.
-ძალიან, ძალიან დიდი თავის ტკივილი ლიკუნა...-ჩაფიქრებულმა ამოთქვა და მიხვდა, ამჯერად არ ვცრუობო.
აღმოჩნდა რომ მოლის დახლებს შორის სიარული,სწორედ ის იყო, რაც სჭირდებოდა.გონება მოსწყდა შემაძრწუნებელ ფიქრებს და დაკმაყოფილდა მოცემულობით.ათობით ტანზე მოზომებული კაბა, ახლა იმას ახსენებდა თუ როგორ ცდილობდა ათობითი სახიდან ერთი ამოერჩია და კარგად მორგებულს, ტყავგამოცლვლილს გაეგრძელებინა არსებობა.ლიკა არ იღლებოდა მისთვის სიფრიფანა ნაჭრების მიწოდებით, აღაჟღაჟებული თუ ბაცი, ვარდისფერი თუ კვასკვასა ბროწეულისფერი, მისთვის მნიშვნელობა არ ჰქონდა.მთავარი იყო, რომ მორგებოდა და მასშიც ისევე ჩამალულიყო, როგორც საკუთარ გამოცარიელებულ სხეულში ჩამძვრალი ბავშვი.მშვიდად იყო ანასტასია, იმდენად მშვიდად რომ ეს სიმშვიდე,როგორღაც შემაძრწუნებელიც იყო,მსუბუქი და ჰერმეტული.თითქოს მისი სხეული ჩაიღვარა არარსებობის უსასრულო წრეში და მას ვეღარ დაიბრუნებდა, ქვეცნობიერი კი დაემსგავსა იმ სიბნელეს რომელშიც მზის სხივები ვერასდროს იპოვიდნენ სპექტრს გასაშლელად.მისი სხეული და ქვეცნობიერი ერთმანეთს გაემიჯნა და ამ ცხოვრებით ახლა სხვა ვიღაც ცხოვრობდა. გამოცარიელებული დადიოდა დახლებიდან დახლებში და თავად შორიდანაც იშვიათად აკვირდებოდა. წამიერად იღვიძებდა და იცოდა ეს თვითონ არ იყო,მაგრამ კმაყოფილი გახლდათ რომ რუტინას ლიმესი აუმართა და სიცარიელის პარალელეპიპედში გამოამწყვდია ერთიანად დაშლილი თავისი თავი.
-ტასოოო.ტასოოო, გესმის?...-სახის წინ უფრიალებდა გოგო ხელებს და შეწუხებული შესცქეროდა, როგორც კი გონებამ მუშაობა დაიწყო და ყურადღებაც მიაქცია, განაგრძო...-წვენი თუ ყავა?მოდით ორი ფორთოხლის წვენი იყოს და თქვენი საფირმო ბრაუნი.მადლობა...-მაგიდას როგორც კი მოსწყდა უცხოს სმენა, მაშინვე გაფართოებული თვალებით გადახედა მეგობარს და ამჯერად შეშფოთებით ჰკითხა...-ახლა, მართლა მომიყევი რა გჭირს? თითქოს გძინავს.
-ლიკა იცი რა მაინტერესებს?...-აქამდე დახლებში მობორიალეს, კითხვა უღრღნიდა თავის ქალას და ერთიანად რომ აიწება მისი ყურადღება, გაბედა ამოთქმა...-ბერაიებზე რამე გსმენია? დემეტრე ბერაია ჩვენზე ორი წლითაა უფროსი, მაგრამ შეიძლება იცნობდე, მამაშენიც ხომ კერძო სექტორშია.
-შენ წარმოიდგინე კი...-გაეცინა გოგოს, ჯანაშია ისეთი ფერი ედო სახეზე თითქოს სახელმწიფო საიდუმლოების გამჟღავნებას სთხოვდა...-ოღონდ, გაგიკვირდება და მამაჩემისგან არა.
-მეგობრობთ? ანუ, მასზე რაღაც მაინტერესებს და...მოკლედ ეგ დემეტრე ბერაიაა სასტუმროს ახალი მეწილე, უფროსწორედ მამამისი...როგორც არის...-თავი ვერ მოაბა სათქმელს, არ სურდა ზედმეტად გაემჟღავნებინა კითხვის მიღმა დამალული ინტერესის სიცხოველე.
-არა არ ვმეგობრობთ, მაგრამ ლიზასგან ვიცნობ...-გაკვირვებისგან თვალები შუბლზე აუვიდა ჯანაშიას.ესღა აკლდა, ლიზა მისი კლასელის და ბავშვობის მეგობრის ნაცნობი იყო და ღმერთმა უწყოდა მხოლოდ რამდენად ახლო ურთიერთობა ჰქონდათ.კითხვაზე, რომელიც მის ბაგეებს გადმოსცდათ, სრული პასუხი მიიღო...-ლიზა და მე კურსელები ვიყავით, ისიც დიზაინით იყო დაინტერესებული და ერთად მოვხვდით საგნებზე.ეგ დემეტრე ბერაია, მაგის ბავშვობის მეგობარია და ისე იყო ჩაციკლული მაგ ბიჭზე რომ ტვინი გამიბურღა.შორიდან ვიცნობ...-უდარდელად კი საუბრობდა, მაგრამ სახე მოღვენთილს რომ წააწყდა, დასერიოზულდა...-მოიცა შენ რისი გაგება გინდოდა დემეტრეზე?
-ესეიგი ლიზას ბავშვობიდან უყვარს დემეტრე?...-მიხვდა როგორ იტყობდა სახეზე ყველა ემოციას და სკამის საზურგეს მოჩვენებითი უდარდელობით მიწოლილი, ახლადმოტანილ წვენს დასწვდა.
-ზუსტად. მესამე კურსზე ვიყავით,ბავშვობის მეგობრობის ხათრით, მათ კომპანიაში რომ დაიწყო მუშაობა.რა დამავიწყებს, როგორი სიამაყით გვიყვებოდა ამხელა კომპანიაში სტაჟირების მაგივრად, ნახევარ განაკვეთზე რომ აიყვანეს ოფიციალურ თანამშრომლად.
-თუ ამაყობდა და ასე უხაროდა, გამოდის ბევრს ლაქლაქებდა კომპანიაზეც ხო?...-დამაჯერებლად დაუკრეს თავი, თანხმობის ნიშნად და განაგრძო...-ის არ უხსენებია, ბერაიები რას აკეთებდნენ? ანუ, მათი კომპანია უშუალოდ რა საქმიანობას ეწევა?
-მემგონი ინვესტორები არიან, ხო...-ეჭვი შეეპარა ნათქვამში, მაგრამ მერე დარწმუნებით განაგრძო...-რაღაც ძველ, დანგრეულ შენობებს პოულობენ, იაფად ყიდულობენ და მერე არემონტებენ, რომ გაყიდონ.ლიზაც ამიტომ სჭირდებათ ტრიდე დიზაინებისთვის...-ეჭვნარევად შეათვალიერა ჯანაშია და მისკენ წაწეულმა სერიოზული ტონით გამოუცხადა....-ტასო ეგ გოგო ჩაციკლულია ბერაიაზე, რაც არ უნდა მოხდეს, ოჯახებით მეგობრობენ და არამგონია...
-ნუ სულელობ ლიკუნა...-გაიცინა და ჭიქა მაგიდის ზედაპირს დაუბრუნა...-ლიზას შეუძლია მშვიდად იყოს, მისი დემეტრე ბერაია არავის სჭირდება.
საკუთარი დამძიმებული, ფეხებ მოღლილი თავი ძლივს ამოათრია სადარბაზომდე. აღარ ახსოვდა როდის დაარწმუნა ლიკუნა, რომ უკვე საკმარისად იყიდეს ყველაფერი, ისიც კი რაც არ სჭირდებოდა.შეღებულ კარში გაჩხერილს პირდაპირ სახეში ეცა სიჩუმე, თუმცა ყურადღებაც კი არ მიუქცევია სიმარტოვისთვის.საძინებლისკენ წალასლასებულმა, ფეხზე გაიძრო ბალეტკები და მხოლოდ ის მოახერხა, სარაფანმოშორებულს პიჟამოები ჩაეცვა და სახე დაებანა.რბილი ლოგინის სივრცეში მომწყვდეულს, სულ არ უფიქრია ხვალინდელ დღეზე, ისე მილულა თვალები და წუხანდელი ღამე ნათევი, გამთენიამდე სტუმრობდა სიზმრის სამყაროს.
მანამ არ შეუწუხებია დილის შეგრძნებებს, სანამ გადაწეული ფარდებიდან მკრთალმა სინათლემ არ შემოიჭყიტა და აისის მოახლოება არ ამცნო.ძლივსძლივობით დაშორებულ ქუთუთოებს კიდევ უფრო მეტად დაატანა ძალა და ფეხისგულებით აეკრო იატაკის სიცივეს.კარადასთან მიყრილ, ტანსაცმლით სავსე ჩანთებს ხელი დაავლო და კარგა ხნის დაცარიელებულ ჩემოდანს აგემა სისავსე.ის იყო, სააბაზანოში უნდა შესულიყო, ტელეფონმა რომ გააბა რეკვა, უხეშად გათიშა გულაჩქარებით და ტექსტური შეტყობინება გაგზავნა :
-"მღვიძავს.რვა საათზე სადარბაზოსთან ვიქნები".
წყლის ცხელმა ჭავლმა,ერთიანად მოაშორა ძილბურანიც და მოსალოდნელი დღეების თოშის შეგრძნებაც.მკერდთან ოდნავ ჩახსნილი,ჭუჭყიან ვარდისფერ სარაფანში გამოწყობილი სარკეში ათვალიერებდა მუხლების სიშიშვლეს და ოქროსფერ თმას ისწორებდა ამორძალად ქცეული, სულმოკლული ბავშვი. ბალეტკებით, ფეხაკრეფით მოსიარულე სამზარეულოში დატრიალებულ საუბარს უხმაუროდ შეერია და თამამად მოსვა, მისთვის ლალიკოს მიერ გამზადებული ყავა ფინჯნიდან. გიორგი ჯანაშია ამჯერადაც გაფაციცებით აკვირდებოდა, ქალიშვილის გამოპრანჭვას და მაინც, ხმის ამოღებას თითქოს ვერ ბედავდა.
ანასტასიამ მხურვალედ ჩაუკოცნა შუახნის გადიას ლოყები და ერთიანად აეკრო ზურგიდან. მისი სითბოს დამახსოვრება სურდა, ისე უნდოდა ბოლომდე მიჰყოლოდა მისი სუნი, რომ ვერაფრით სცილდებოდა.ტელეფონი, რომ კიდევ ერთხელ ახმაურდა, საათს დააშტერდა და მიხვდა წასვლის დრო იყო.ამჯერად კი გამოეკიდა გიორგი ჯანაშია და კართან მისულს, ხელში სწვდა.
-ჩემოდანი და შენ...-წამიერად გაიელვა მხოლოდ, დაცინვის შუქმა მის სახეზე...-არ მითხრა რომ ისევ სასტუმროში მიდიხარ...-სასოწარკვეთამ თავისი ქნა და ერთიანად წაუშალა სხივი.
ადგილზე გაახევა შვილის სიტყვებმა, გულში მწარედ გაჰკრა მათი გაანალიზებისას, სწორ პასუხამდე მისვლის შიშმა.ისეთი გაბოროტებით იყო წამოძახებული, ისეთი შეშლით. ხელისგულიდან გამოჰგლიჯეს, უკანასკნელი იმედივით ჩაბღაუჭებული ხელსაჭიდი და თვალების ბრიალით მიიხურეს კარი.იყო ამ სიტყვებში, რაღაც შემაძრწუნებელიც და დამაფიქრებელიც.სამიზნე კი, რომელსაც მოხვდა, ზუსტად აანალიზებდა შეფარულ ქვეტექსტს.თუმცა ვინ არ მიხვდებოდა მნიშვნელობას , ეს ხომ ისედაც ნათელი იყო:
-"მე დემეტრე ბერაიას იმას წავართმევ, რაც ყველაზე მეტად ეყვარება.ოღონდ ამას ძალიან მწარედ და დასამახსოვრებლად გავაკეთებ!".


XIV
"ზღაპრის ბოლოს, ბოროტებას შხამად იგემებ"

ლიფტის სივრცეს მოშორებული, სანამ სადარბაზოს გასცდებოდა, შეჩერდა.ეს ის მომენტი იყო, როცა მასში გარდატეხა მოხდა, უკან დასახევი გზა თითქოს ჯერ კიდევ ჰქონდა.ნაბიჯის გადადგმა ისეთი მძიმე აღმოჩნდა გეგონებოდათ, შუა საუკუნეებში გაჭედილი, ჯალათის წინ უნდა აღმოჩნდესო.იქნებ ცხოვრება მართლაც ერთი უზარმაზარი ჯალათის ფიგურა იყო, ხელში მომარჯვებული იარაღით, რომ გელოდება არსებობის გასაქრობად.რა ხდება მას შემდეგ, რაც აანალიზებ რომ მსხვერპლის როლი უკვე შეგახმა სხეულზე და დროა იმოქმედო, თვალებიდან თამამად გამოაჩინო ახლადშობილი ამორძალის მთელი შემზარავობა და კი არ დანებდე, იბრძოლო ყველა რეალობის შესაცვლელად, საბოლოოდ რომ იმ სამყაროს ნაწილი გახდე, რომელსაც სხვები კი არა, თავად აირჩევ შენი თავისთვის.ფეხები თავისით ამოძრავდნენ, ახლა ყველა გზა ჩახერგილი იყო და მხოლოდ ერთი მიმართულებით შეეძლო სვლა.
ავტომობილიდან ბერაია გადმოვიდა, კლასიკურ შარვალსა და თეთ, კისერთან შეხნილ პერანგში გამოწყობილს თვალებზე მიეწებებინა შავი სათვალე, რომელიც მომავლის დალანდვისთანავე, უკვე საბარგულთან მისულმა, სწრაფად მოიხსნა და ერთიანად შეათვალიერა უჩვეულოდ, თითქოს გამომწვევად ჩაცმული.ნაცრისფერი სფეროები უსირცხვილოდ დასრიალებდნენ ჯანაშიას ლავიწებში, მოღერებულ ყელთან და აცახცახებულ მკერდთან, დაიწვა და დაიდუგა ანასტასიას კანი. ჭინკებაცეკვებული ისე უცქერდა, თითქოს მოთმინების უნარზე არასდროს არავისგან სმენია და მთელი სხეულით ითხოვს შეხებასო.გამოლაპარაკებაც კი სცადა, ერთიანად საკუთარ ფიქრებში გართულმა, თუმცა უპასუხოდ დატოვეს.ჩემოდნის მანქანაში მოთავსებისთანავე, კარისკენ წასულმა, ნაცნობი ქერა თმა დალანდა და ერთი ნაბიჯით უკან დახეული მოთავსდა თავისუფალ ადგილას.დემეტრემ, როგორც კი საბარგულში დააბინავა ჩანთა, მაშინვე საჭესთან დაჯდა და იმის მაგიერ დაეძრა, ინტერესით გადახედა ლიზას.
-ლიზა, ანასტასიას გზა ცუდად ხდის, უკან ვერ მოისვენებს...-ქვეშ-ქვეშად გახედა უკან მჯდომს და თითები აათამაშა საჭეზე,როცა პასუხი ისე გასცეს, თითქოს გზაში არ მოილაპარაკეს, რომ როგორც კი ჯანაშიას სახლთან მივიდოდნენ ადგილს დაუთმობდა.
-მე თუ მკითხავ, მოსვენებით და ჩუმად ყოფნით, ვერც წინ მჯდომი დაიკვეხნის...-მწარედ იყო წარმოთქმული სიტყვები, გამიზნული შხამით კარგად უნდა მოეწამლა ადრესატი.ის იყო ბერაიამ გადმოხედა პასუხის გასაცემად, რომ გაკვირვებამ შეაჩერა და კითხვის ნიშნით სავსე თვალებით მიაშტერდა.
-მე არ ვიცი ბერაიამ საიდან მოათრია ეს სიბრძნე...-ცოტა უნდა დამშვიდებულიყო, უკვე ზედმეტად იმჩნევდა სიბრაზეს და სიძულვილს, წინ კი უამრავი დღე ჰქონდა მის მახეში შესატყუებლად.ასე ყველაფერს გააფუჭებდა...-მაგრამ უკან მშვენივრად ვგრძნობ თავს.
-და ზრდილობაც შესაშური გვქონია...-იწვევდა და აღიზიანებდა. ისე იწვრილებდა იმ თავის ხმას, გეგონებოდათ მასზე ნაზი ქვეყნად არავინ და არაფერი შექმნილაო. ანასტასიას სიტყვებით შეფიქრიანებული ბერაია უკვე ნება-ნება მიუყვებოდა ქუჩებს, ბაჩოს სახლამდე მისასვლელად.
-ბოდიში, დამავიწყდა...-მოჩვენებითი დანანებით ამოთქვა თავდახრილმა და ისე განაგრძო...-ბერაიას წინ "ბატონი" არ მითქვამს ხომ? იმედია წყენას გულში არ დაიტოვებთ...-სარკიდან უყურებდა ერთიანად განცვიფრებას აყოლილი ბერაია, გოგოს თვალებში ჩამდგარ სხივს შეეჩეხა და უფრო მეტად იგრძნო უსიამოვნო წამოძახილის მთელი ღვარძლი.
-ცივი წყლის შემოთავაზებას ველოდი, მაგრამ როგორც ჩანს ვიღაცას უმეცადინია და უფრო მომზადებული მოდის თავის სოფელში...-თეთრი კბილების წყობა გამოაჩინა ერთიანად გაწელილი ღიმილის კუთხეებიდან და თავმომწონედ გადახედა გვერდით მჯდომს.
-მართალია...-თავის დაკვრით დაუდასტურა და წინ წამოწეულმა დამაჯერებელი ტონით დაიწყო ატმოსფეროს დამძიმება...-იმდენად დავინტერესდი, რომ საბოლოოდ ჩვენი საერთო მეგობარი ლიკუნაც კი აღმოვაჩინე...-გამარჯვებას სახე რომ ჰქონოდა, ალბათ ანასტასია ჯანაშიას იმ წუთიერი გამომეტყველება იქნებოდა, ლიზას სახის დანახვისას, ერთიანად მხრებაწურულს რომ წააწყდა...-იმდენი ვისაუბრეთ...-სიტყვა გაწელა და აღფრთოვანება გაურია ტონს...-როგორც აღმოჩნდა ბავშვობის მეგობრის გარეშე ძილი, კი არა სუნთქვაც არ შეგძლებია.
-ლიკუნა ჩემი კურსელი იყო...-როგორც კი მიხვდა საუბარი საით წავიდოდა, მაშინვე დაუწყო საჭესთან მჯდომს სიტუაციის ახსნა, ხვდებოდა მხოლოდ ამ შესავლით არ დაკმაყოფილდება ჯანაშიაო და ერთიანად შიშატანილმა სცადა განმარტება, იმის რასაც უსირცხვილოდ გაამხელდნენ...-ერთად ვსწავლობდით დიზაინზე და იცის, რომ მესამე კურსიდან ამიყვანე სამსახურში.მონაყოლი მაქვს ბავშვობის მეგობრები რომ ვართ და...
-ეგ თავისთავად...-ძალიანაც ერთობოდა მისი არეული სახის და მიკიბულ-მოკიბული საუბრის შემყურე, ახლა ეს ყველაფერი უფრო მეტადაც კი ახალისებდა...-ჩვენ უფრო პირადული თემები განვიხილეთ...-ახლა უკვე მისკენ შებრუნებულის მობრიალე თვალებს რომ წააწყდა, სახე დაისერიოზულა და ისე განაგრძო...-მართალია მეგობრობა არ გამოგვდის, მაგრამ პარტნიორები ვართ და სასიამოვნო იქნებოდა მცოდნოდა რომ გაგიჟებით გიყვარს დემეტრე ბერაია, მერე ხომ ჩემდაუნებურად, მაგრამ მაინც, აღარ დავარღვევდი თქვენ მყუდროებას?
-რა სიყვარული და რა მყუდროება? რაზე ლაპარაკობთ?...-მოსმენილით და ნანახით განცვიფრებული, ერთიანად სისხლ მოწოლილი ბერაია გაგიჟებით ისვრიდა კითხვებს და რიგ-რიგობით ათვალიერებდა მგზავრებს.
-ალბათ მარცხენა ფეხზე ადგა, ან ცუდი სიზმარი ნახა გოგომ...-ლუღლუღებდა ლიზა და სახეს მალავდა, თავით ფანჯრისკენ შებრუნებული...-აშკარად სხვადასხვა ლიკაზე ვსაუბრობთ.
-მოიცა, მე ლიკუნაზე ვამბობ, აი იმაზე, კურსელები რომ იყავით და გაგიჟებით უყვებოდი ბავშვობის მეგობრის სიყვარულზე. როგორ მეგობრობთ ოჯახებით და ასე შემდეგ...-თავისას მიერეკებოდა. რაღაც შეუჩნდაო იფიქრებდით, ხმა ამოღებულმა, ერთიანად გათავისუფლებულმა, ყველანაირი მორიდებისგან დაცლილმა, იგრძნო როგორი მარტივი ყოფილა ადამიანების დანგრევა, როცა არ გაინტერესებს ამას რა მოყვება, ან რას იგრძნობენ. გაანალიზა, რომ სწორედ ასე გრძნობდა ყველა თავს, როცა მასაც სათამაშოსავით ექცეოდნენ, იყენებდნენ და ურცხვად ატყუებდნენ.
-შეიძლება რაღაც გაუგებრობაა...-ამჯერად ზიზღატანილი გოგო მოიბრუნდა და ჩანთაში მოჰყვა ქექვას...-დავურეკავ და ვკითხავ, თუ ნამდვილად ერთი და იმავე ადამიანის შესახებ ვსაუბრობთ, მაშინ შენზეც ბევრი ექნება მოსაყოლი...-მუქარასავით გაისმა, არადა წყალწაღებულის ხავსზე მოჭიდებასავით კი ჟღერდა.
-რა პრობლემაა, თუ გინდა მე დავურეკავ...-კალთაში ჩაგდებული ტელეფონი, ხელისგულით მოიმარჯვა და დამცინავად განაგრძო მის მწვალებლად მოვლენა...-მე ვერ დაგპირდები, რომ ჩემზეც ისეთივე საინტერესო ამბებს გაიგებ, როგორიც ტვინის ბურღვაა დემეტრე ბერაიას სიყვარულით გაგიჟებული გოგოს მიერ, მაგრამ მაინც...-გამოწვევა მიღებული იყო და ახლა ავტომობილში მჯდომთაგან ყველას კარგად ესმოდა, რა შედეგითაც დასრულდებოდა.
მანქანა უეცრად შეჩერდა და ორმა მებრძოლმა, ამჯერად თვალი ერთიანად აფოფრილი ბერაიას ფიგურას მიაყოლეს, რომელიც გაგულისებით გადავიდა მანქანიდან და კარი მოიჯახუნა.ანასტასიამ ბიჭები დალანდა ახლოს მდებარე მანქანის გვერდით და ყურადღება არ მიუქცევია ლიზას სისინისთვის.ახლა უკვე ცხადი იყო, რომ მგზავრობა მშვიდობიანად ვერ ჩაივლიდა თუ ერთ სივრცეში კიდევ ხუთ წუთზე მეტ ხანს გაჩერდებოდნენ.თავმომწონედ და დაცინვით ააწება მზერა დემეტრეს წარბშეკრულ გამომეტყველებას, გონებაში დაურბოდა აზრი, თუ რას მოიმოქმედებდა იმ ყველაფრის წინაშე აღმოჩენილი, რასაც ანასტასია ჯანაშიას სხეულში ჩამძვრალი ახალი გოგო უმზადებდა.თუკი ეს მცირე დიალოგი ცლიდა მის მოთმინების ფიალას, მაშინ რა მოხდებოდა,როცა თავის მიერვე დაგებულ კაკანათში გაებმებოდა და ფრთებ აფრთხიალებული ეცემოდა ყველა კუთხეს, თავდასაღწევად.
აშკარა გახლდათ, რომ მოუთმენლად თათბირობდნენ საჭირბოროტო საკითხებზე.ისეთი შეცბუნებულები გამოაპარებდნენ ხოლმე მზერას მანქანისკენ, გეგონებოდათ დანაღმულია და ახლოს მოსვლის კი არა, შემოხედვისაც ეშინიათო.რამდენიმე წუთიანი შესვენების მერე, რომელმაც დემეტრეს აშკარად მისცა საშუალება სუფთა ჰაერი ჩაეყლაპა და გონებაც გაენიავებინა, დაიშალნენ.წამოსული ბერაია დალანდა თუ არა, მაშინვე გააღო ავტომობილის კარი და გადასვლამდე თვალი ჩაუკრა ლიზას აწითლებულ ფიგურას "აბა, კეთილი მგზავრობაო" მიაძახა და თამამად წავიდა წინ.უკვე ბერაიასთან გათანაბრებულმა, სულ არ მიაქცია ყურადღება, ისე სცადა გვერდის ავლა.მკლავში ხელისგული წაავლეს და მობეზრებით ინება შემჩნევა.
-საით გაგიწევია?...-კოპებშეყრილი, ერთიანად მოქუფრული სისინებდა კაცის ბარიტონი. ხელისგულში მოქცეული მკლავი კი წამიერად ათრთოლდა შეხების სიმძიმეზე.ხელი აიქნია და გაბოროტებული დააკვირდა.უპასუხოდ დატოვებული ადგილზე გაახევა თავისი საქციელით და ლუკას მანქანასთან მისულმა, უკვე ჩამოწეულ შუშასთან თხოვნა გააჟღერა.
-ნიკო ადგილს ვერ გამიცვლი?...-ახლა ეს თითქოს ისეთი საჭირო იყო, როგორც უდაბნოში დაკარგულის მიერ ოაზისის პოვნა. იცოდა დემეტრეს ავტომობილში დაბრუნებულს ნამდვილად არ ეღირსებოდა სიმშვიდე და შებრალების შვილობილები აიკრა გუგებთან.
-კი, როგორ არა...-მაშინვე დაეთანხმა გაკვირვებული ბიჭი და კარი მიხურა როგორც კი გოგონა მძღოლის გვერდზე სავარძელზე მოთავსდა. ის იყო წინ უნდა წაედგა ნაბიჯი, რომ ღიმილით მოუბრუნდა...-ისევ საწყის წერტილთან დავბრუნდით და შენ, დემეტრეს გარემოცვაში ვერ სუნთქავ ხო?
-არაა...-თავს დააძალა გაიღიმეო, ამ ერთხელაც წამომეშველეო...-უბრალოდ ლიზას კაბის ფერი არ მომწონს, რაღაცნაირად მაღიზიანებს...-მრავალმნიშვნელოვნად ჩაუკრა თვალი და მის სახეს რომ დააკვირდა მიხვდა, მინიშნება ადრესატამდე მისული და აღქმული იყო.
ავტობანზე გადასულები, უკვე თავთავიანთ სტიქიაში გახლდნენ. ერთადერთი სასიამოვნო ამბავი, რაც ამ ყველაფრისგან დადებით მუხტს იძლეოდა იყო ბაჩოს და. ნინიკო საოცრად გავდა ძმას, მასავით შავგრემანს წელამდე სწვდებოდა ტალღოვანი თმა, თვალებს უნათებდა თაფლისფერი სფეროები, მზისგან შოკოლადისფრად შეფერადებული კანი კი ერთიანად უბზინავდა და მაცდურად იყურებოდა სიფრიფანა თეთრი კაბიდან. ანასტასიას აღმოჩენით, ბაჩოს და მის დას, ხასიათის თავისებურებებიც აერთიანებდათ, რაც კიდევ ერთხელ ამტკიცებდა რომ მშობლებმა გაიმარჯვეს, შვილები ყოველგვარი შებოჭილობისა და მზაკვრობისგან თავისუფლები აღზარდეს.აღმოჩნდა რომ ეს ახალგაზრდა გოგონა აქამდე ზღვაზე ისვენებდა, თუმცა სიცხემ როგორც კი ზედმეტად შეაწუხა და კანმაც უკვე გამუქება დაიწყო, მაშინვე შესთავაზა მოლაქალაქე ძმას იმ ხალხისთვის გაეცნო მისი თავი, ოჯახურ სადილებზე რომ ენის გაუჩერებლად აქებდა და ადიდებდა. საძინებლის ავეჯი დღეს შუადღისას ჩავიდოდა სასტუმრომდე, სწორედ ეს იყო მიზეზი იმის, რომ ლიზა თამამად იჯდა ბერაიას მანქანაში და ამდენი ხნის შემდეგ, პირველად მოდიოდა სოფელში.ლუკა ქვეშ-ქვეშად აპარებდა მზერას ნინიკოს მხარეს და ანასტასია გაუმხელელ საიდუმლოს მიუხვდა წყვილს.მათ თვალის გაპარებებს ჩასაფრებული, ონავრულად იღიმოდა და ცხადი იყო, ნინიკოს სტუმრობის მიზეზი არც ზედმეტად შეფერადებული კანის დაცვა იყო მზის სხივებისგან და არც კვიციანების გაცნობის გაცხოველებული სურვილი.ამ ორ ბარტყს ერთმანეთი თავდავიწყებით უყვარდა და თვალებიდან მომავალ მანათობელ სხივებს, მხოლოდ მზერა დაბრმავებული ბაჩუკი ვერ ამჩნევდა.
ანასტასია მათგან გვერდშექცევით უკვე კარგა ხანია იჯდა, სახის ცალი მხარე სავარძელზე მიედო და მზერას უშტერებდა სწრაფად მიმავალი მანქანის ფონზე, დაბურულ გამოსახულებებს. ხეები თითქოს გარბოდნენ, არადა მშვენივრად იცოდა რომ ამაყად აეზიდათ თავი ცის წვერამდე და ადგილიდანაც არ იძვროდნენ. ეს ანასტასია ჯანაშია იყო, მარათონში თავისი სურვილის საწინააღმდეგოდ ჩაბმული. წინ დემეტრე ბერაიას მანქანა მიდიოდა და იცოდა, რომ ის ბიჭი ახლა ლიზასთან ერთად იყო.აინტერესებდა რაზე საუბრობდნენ, აინტერესებდა იმ ჩალისფერ თმიანი გოგოს ერთიანად შეფერადებულ კანსაც ისე თუ სწვავდა მზერით, როგორც ამ დილით თავად მას წაუკიდა ცეცხლი.აინტერესებდა კიდევ რამხელა გასაქანი ჰქონდა მოღალატე მატყუარას ხრიკებს.აქამდე წარმოუდგენლად ეჩვენებოდა ადამიანის მიერ ადამიანის გაწირვა, რაღაც უმნიშვნელო თეთრებისთვის, მაგრამ როგორც აღმოჩნდა ბერაიასთვის სასტუმრო დიდი ნადავლი იყო, იმდენად დიდი რომ მზად გახლდათ წარბშეუხრელად მოეპარა ყველაზე მძიმე მომენტები მისგან და თავხედურად მჯდარიყო მანოს სახლში, იქ სადაც თომას წმინდა სიყვარული ათასწლეულის მანძილზეც კი იტრიალებდა. თავისუფლად დადიოდა კვიციანების სითბოთი გაჟღენთილ კელდებში და წამიერადაც არ შეუმჩნევია ტასოს, რომ დემეტრე ნანობდა, თავის სიხარბეს.
-შენ გეკითხებით ტასოოო...-შეხება იგრძნო მკლავზე და მიხვდა ბაჩომ ნიდაყვი გამკრაო, წარბშეჭმუხვნილმა გადახედა უკან მჯდომს და ხელისგულით დაიზილა მტკივანი ადგილი...-გძინავს?
-რას მეკითხები? ...-თვალები დაუბრიალა...-ხელები დაიმოკლე!...-ღიმილი სახეზე შეაშრა ბიჭს. ანასტასია ჯანაშია არ ხუმრობდა, რეალურად გაბრაზებული იყო და ისე იხედებოდა თითქოს მზად იყო მოეკლა.თვალებში ჩამკვდარი მოცანცარე სხივი რომ დაუნახა ანასტასიამ, ისევ იბრუნა გვერდი.
-რა ჯანდაბა მოხდა იმ მანქანაში?...-იყვირა უცებ თავადაც მწყობრიდან გამოსულმა...-რა ჯანდაბა გჭირთ ორივეს?...-პასუხი არ გაუციათ, ჯანაშიას რომ გამოხედა, ისევ მზერით სადღაც ძალიან შორს მყოფი დალანდა და გულზე მოაწვა უსიამოვნო შეგრძნება.ეცადა ფრთხილად მოესინჯა ნიადაგი, აფართხალებული თითები უკან წაიღო და ჩურჩულით სცადა პასუხების დაცინცვლა...-ცუდად ხომ არ ხარ? სახეზე ფერი რატომ არ გადევსთქო, ამას გეკითხებოდი.
-შეიძლება სადმე გავჩერდეთ? ...-ხმა შერბილებული მიუბრუნდა ლუკას, რომელიც ხანდახან თუ მოაშორებდა მზერას გზას და მისკენ გაკვირვებული გამოიხედებოდა. რათქმაუნდა შეეძლოთ გაჩერება და ბიჭსაც უარი არ უთქვამს.
ავტომობილი გზის განაპირას მდებარე პატარა კაფესთან შეჩერდა.ერთიანად შუშაბანდებში ჩასმული თეთრად შეღებილი შენობა ღია გახლდათ სტუმრების მისაღებად და გასამასპინძლებლად.ჯანაშიამ ღრმად ჩაისუნთქა, როცა გაღებული კარებიდან მიაყოლა თვალი ნაცნობი ფიგურების წასვლას შენობისკენ, თავად კი უეცრად განათებულ ტელეფონს დააშტერდა, რომელზეც გარკვევით იკითხებოდა სახელი და გვარი.ყველასგან შორს მყოფმა, თამამად მოიმარჯვა და აიკრა სახეზე.დიალოგის დასრულებისთანავე მოკირწყლულ შესასვლელს მიჰყვა და მაგიდასთან ჩამომსხდრებს გვერდი აუარა.სარკის წინ გულისცემა დამშვიდებულმა, აზრებ დალაგებულმა და მოწესრიგებულმა დატოვა საპირფარეშო.დახლთან მიახლოებულმა ამოიჩურჩულა და უშაქრო ყავა შეუკვეთა.მის წინ აღმართული კედელი სავსე იყო პოსტერებით, დიდ დაფაზე ჩამოწერილ მენიუს თვალი გააყოლა, დროის გასაყვანად და ვერც კი მიხვდა, თავისდაუნებურად რომ აღმოჩნდა საუბრის მონაწილე.გვერდით მდგარს მზერა აარიდა და მისი თამამი ტონითვე მიხვდა, რომ პასუხის გაცემა ხათაბალაში გახვევის ტოლფასი იქნებოდა.ამჯერად მისკენ თამამად წაწეულ არამკითხე მოამბეს ართობდა უკარებას როლი და თავხედურად ცდილობდა ყურადღების მიქცევას.
-გოგონას ყავაზე მე დავპატიჟებ...-თავმომწონე გამომეტყველებით მიმართა ბარისტას და ერთიანად გაწელილი ღიმილის კუთხით მოუბრუნდა ინტერესის ობიექტსაც...-ვარდისფერი ძალიან გიხდება, ლაპარაკიც რომ იცოდე კარგი იქნებოდა.
-არ მითხრა რომ სამოდელო სააგენტოსთვის გოგონებს არჩევ...-დამცინავად შემოუბრუნდა და დაუსისინა.ახლა ყველაზე ნაკლებად რაც სურდა, ეს ყურადღების მიქცევა იყო, ეცადა არავის შეემჩნია რამდენად უსიმოვნო იყო მისთვის, უცხოს მიერ გულისამრევი შეთვალიერება.
-ახლოს ხარ...-გაეცინა მისი პასუხით გათამამებულს...-ფოტოგრაფი ვარ...-ყურადღება არ მიუქცევია, როგორ მოუბრუნდა ანასტასია და ირონიულად მიახალა რას მეუბნები, ნუთუ მართლაო...-თამამი ფოტოსესიისთვის გოგონებს ვარჩევ, მერე სააგენტოებს ვაწვდი და შენნაირი გოგონების ოცნებებიც სრულდება.
-თამამში რას გულისხმობ?...-ბარისტა აშკარად ახალი უნდა ყოფილიყო, იმდენად დაბნეული ათავსებდა დაფქულ ყავას ხელსაწყოში, რომ ჯანაშიას დახლიდანაც შეეძლო მისი ათრთოლებული ხელების დანახვა.ამჯერად აბეზარს სანახევროდ მოუტრიალდა და დახლის ზედაპირს მკლავით მიყრდნობილმა თვალებში ააცეკვა სარკაზმის სიტყვები...-მე გავშიშვლდები და შენ უანგაროდ გადამიღებ ფოტოებს, რომ ჩემი ოცნებები აასრულო?
ჯანაშია ზედმეტად იყო გართული თვითაღიარებული ფოტოგრაფისთვის ადგილის მიჩენაში, იმისთვის რომ ყურადღება მიექცია მაგიდასთან ჩამომსხდრების სახეებისთვის.წყვილ-წყვილად მაცქირალი თვალები ინტერესით უყურებდნენ ბართან მყოფი წყვილის საუბარს და უსიამოვნო შეგრძნება არ ასვენებდათ.ფაქტი იყო, რომ ჯინსებში გამოწყობილი უცნობი ახალგაზრდა, მათ გვერდზე მაგიდიდან სპეციალურად წამოდგა და ჩამოშორდა იქ მსხდომთა წრეს, რომ ბართან მარტო მდგარს გამოლაპარაკებოდა.დემეტრე ბერაია თავიდან, რომ დამცინავად ადევნებდა თვალს დიალოგის მსვლელობას, ახლა უკვე მაგიდის ზედაპირზე ჩამოწყობილი თითები მუშტად შეეკრა და მთელი სხეულის მობილიზებით ცდილობდა ჩვეული იერი არ დაეთმო,მუდამ კოპებშეკრულსა და სერიზულს, საერთოდ არ სურდა ვინმეს მისთვის ანერვიულება შეეტყო.სიტუაცია მას შემდეგ შეიცვალა, რაც ჰორიზონტზე უეცრად გამოჩენილმა, ღიმილით, თითქოს სიფრთხილითაც კი, მაგრამ მაინც, წაიღო თითები ჯანაშიას კისრისკენ და ლავიწის კუთხესთან მისი სარაფნის ბოლოს შეეხო, ვითომდა შესასწორებლად.როგორც ჩანს ბერაიას ფიალა უკვვე კარგა ხნის წინ იყო მოთმინებისგან დაცლილი და მათკენ აჩქარებული ნაბიჯით წასულმა მხარი გაკრა ერთი თავით დაბალ ბიჭის ფიგურას. მოსაუბრეთა შუაში აღმოჩენილს ყურადღება არ მიუქცევია უხეში შეძახილისთვის, ისე მიაყვირა ბარისტას, უფრო ნელა თუ შეიძლება, საღამომდე შეგვიძლია აქ მოცდაო.როგორც აღმოჩნდა აბეზარმა ამ სიტყვებით გაანალიზა, რომ უხეში ჟესტის ავტორი გოგოსთვის უცხო არ იყო და უკმაყოფილომ ბუზღუნით დაარიგა ჭკუა.
-შენი ახლობელი თუა ეს გოგო, მიხედე ძმაო...-როცა მოსალოდნელი პასუხით უკვე გაფითრებულ ჯანაშიას სახეს წააწყდა, მერე კი ინება და მიუბრუნდა საჩივრის ავტორს, იმანაც იფიქრა კარგი რაღაც წამოვროშეო და სასწრაფოდ ადგილიდან ფეხის მოცვლის მაგიერ, თავისი გააგრძელა...-ასწავლე რაა, როგორ ჩაიცვას და მერე აღარ შეაწუხებენ.
-და მე ვინ მეკითხება რას ჩაიცვამს?...-გაგონილით აღშფოთებულმა დააბრიალა თვალები და როგორც კი გაანალიზა ამ სიტყვებით რაზეც მიანიშნებდნენ, ერთიანად გაცოფებულმა წაავლო მხრებში ხელი...-ან მითუმეტეს შენ ვინ გეკითხება რას ჩაიცვამს?
-ხოდა თუ არავინ გეკითხება, წადი ეხლა, დაჯექი იმ შენს ადგილას ლამაზად და გვაცადე საქმეზე ლაპარაკი...-ნიშნისმოგებით ჩაუკრა თვალი, აქაოდა შენს ადგილზე მოგსვიო და ისევ ღიმილით აათვალიერა ინტერესის ობიექტი.
ვერ გეტყვით რისხვა საიდან წამოვიდა, კაბის სიგრძეზე გაკეთებული კომენტარისგან თუ რამდენიმე წუთის წინ თავხედური შეხებისგან, თუმცა ის კი იყო რომ ნიშნისმოგებით მოჭუტული თვალი, მესაკუთრეს აღარ გაუხელია.დარტყმის სიმწარე იმდენად დიდი იყო, რომ წამოყვირებაზე ორივე მაგიდიდან წამოიშალნენ და ხალხი ერთმანეთში აირია.ვეღარ გაიგებდით ვინ ვის ემუქრებოდა და ვინ ვის აშველებდა.სადღაც კუთხიდან მოდიოდა შეძრწუნებული ხმა და ქუჩიდან შემოვარდნილი ხალხი ცდილობდა, ერთმანეთს აკრული, მუშტებით გაწეული ახალგაზრდების დაცილებას.ჯანაშიას ვერ გამორკვეული გონება, ჯერ კიდევ ადგილზე ახევებდა სხეულს და წარმოდგენაც არ ჰქონდა, იმ სურვილიდან, როგორღაც ყურადღების ცენტრში არ აღმოჩენილიყო,ისე მოეშორებინა ეს აბეზარი, როგორ მივიდა ხელჩართულ ჩხუბამდე.ახლა კი წყევლიდა, ვარდისფერი სიფრიფანა ნაჭრიდან თამამად მომზირალ, მზეზე შეფერადებულ კანს , თუმცა გვიანი რომ იყო ხვდებოდა და თავგანწირვით ეცადა, როგორღაც ბერაიას ფიგურისთვის გამოეგლიჯა მოხელთებული სხეული.ცხვირიდან წამოსული კვასკვასა სითხე ნიშანი იყო, რომ ვიღაცამ არც მას დააკლო ძალის ჩვენება და ერთიანად აფოფრილები, გაჩერების უნარისგან დაცლილები მხოლოდ მას შემდეგ გამოვიდნენ კაფის შუშაბანდიანი შენობიდა, როცა ვიღაცამ უთხრა, ადგილობრივები არიან და ხმაურზე უფრო მეტი ბიჭი მოვაო.მანქანისკენ წასულებს მორჩილად მიჰყვა ჯანაშიას ერთიანად დაპატარავებული, მხრებაწურული ლანდი და უჩუმრად დააკვირდა, როგორ ამოუდგა დემეტერეს გაგულისებულ ფიგურას ლიზა გვერდით. საჭესთან მოთავსებულს, ღია კარიდან ადებდნენ სველ შარფს ცხვირთან და ცდილობდნენ გაერკვიათ ცხვირი გაიტეხა თუ უბრალოდ ცუდად მოხვდა მოღერებული მუშტი.დალილავებას არც ამ გმირობის სხვა კანდიდატები უჩიოდნენ, ბაჩო ხელებზე იყურებოდა და ხანდახან თუ შეავლებდა მზერას ლუკას. ავტომობილის სანივთეში ნაპოვნ ბამბას წყალში ასველებდა ნინიკო და ისე ადებდა თვალთან, თავის დამალულ სიყვარულს.მოკირწყლულ გზას აკრულმა ჯანაშიამ მხოლოდ ის მოიფიქრა, რომ ჩანთაში დილით, ყოველი შემთხვებისთვის ჩაგდებული სიფრიფანა შარფი მოეხვია კისრის სიშიშვლის დასაფარად, რათა კიდევ ერთხელ არ გამოეწვია გაღიზიანება, მომხდარი ფაქტის შემდეგ.უჩუმრად დააკვირდა ლიზას ხელებისგან გამოგლეჯილ მატერიას და მორჩილად მიჰყვა ბერაიას მოთხოვნას, უკან ჩამჯდარიყო.
-ბაჩო საჭესთან დაჯექი!...-ღრიალით წარმოთქმული ეს მითითება, მალევე განახორციელეს და დაძრულ ავტომობილში სრული სიჩუმე გაბატონდა.ახლა ატმოსფერო სავსე იყო ბრაზით და უხერხულობით, ვერავინ მიხვდა ასე უცებ როგორ შეიცვალა სიტუაცია და სახლებიდან მშვიდობიანად წამოსულები როგორ მივიდოდნენ კვიციანებთან კარგად შელამაზებულები.
-შენ კი, აი ეს, მოიშორე!...-თვალების ბრიალით წაუსისინა გვერდით მჯდომს და თითების სწრაფი მოძრაობით დასწვდა მის კისერს.ამჯერად ანასტასიამ იგრძნო, თითქოს სრულიად შიშველი ვარო და ამღვრეული თვალებით მოიქცია ხელისგულში სიფრიფანა ნაჭრის მთელი სიგრძე,ბიჭის ქცევამ რომ მუხლებში ჩაუგდო...-ამისთვის არ გამიტეხავს ცხვირი!...-ხელი წაავლო მის კალთაში ჩაგდებულ შარფს და წართმეული, მაჯაზე დაიხვია.
-მართალია! ცხვირი, შენი მოუთმენლობის გამო გაიტეხე...-ღვარძლიანად წაუსისინა და სავარძელზე მისვენებული ხელიდან აართვა ნაჭერი.უკან წაწეულ მის თავს დასწვდა და ამჯერად ერთიანად მობრუნებულმა დაუჭირა შუბლი...-შენ წარმოიდგინე, ჩემითაც ვახერხებდი მის მოშორებას,თან ამხელა აურზაურის გარეშე...-დაუცაცხანა და ცხვირიდან წამსკდარი სისხლი მატერიით დაფარა.
-ბაჩუკი გაიგონე? ქალბატონი ჯანაშია ბრაზობს, როგორ გამიბედეთ დაცვაო...-ცხვირზე ერთიანად აკრული შარფი სუნთქვის საშუალებას არ აძლევდა და სასაცილოდ წამოიძახა გაგუდვის პირას მყოფმა...-მივბრუნდეთ და ბოდიშს მოვუხდი იმ ბიჭებს.აჰა ძმაო,ჩემ გოგოს გიბრუნებთ და როგორც თქვენს სულს და გულს გაეხარდება, ისე მოგვარდითთქო...-გამოაჯავრა თავისი ბრაზის ადრესატის ინტონაციას და ისე წარმოთქვა "ძმაო", თითქოს ოჯახში გაზრდილი კი არა, ქუჩაში ყოფილიყოს კარგ გზას დამდგარი.
დემეტრე ბერაია ვერ მიხვდა, ეს გულისგამაწვრილებელი სიჩუმე რატომ მოჰყვა მის წამოძახილს.უცნაურად დააკვირდა წინ მჯდომი ლიზას გველნაკბენივით შებრუნებულ ფიგურასაც და ყურთასმენას მისწვდა ბაჩოს დამცინავი ხითხითი. გვერდით მყოფმა წამიერად გაუშტერა გახევებულის მზერა და მერე ცხვირზე ხელის მიჭერით რომ გული იჯერა, გამწარებულმა მიუგდო შარფი და ლიზას მიბაძა. ფანჯრისკენ მთელი სხეულით შებრუნებულმა ხელისგული აიკრო სახესთან, ბუტბუტს მოჰყვა და მალევე ჩაჩუმდა.
ავტომობილში გამეფებული უხერხულობა და დუმილი მხოლოდ მაშინ დაირღვა ერთმნიშვნელოვნად, როცა დემეტრე ბერაია კიდევ ერთხელ ჩაერთო თავის საყვარელ საქმეში.სასტუმროსთან აღმოჩენილები მთლიან ყურადღებას მუშებს უთმობნენ და ერთი კვირის მანძილზე დაგროვებულ ამბებს თვალნათლივ აქცევდნენ ხელშესახებ მომენტებად.როგორც აღმოჩნდა კვიციანებმა სერიოზულად აიღეს პასუხისმგებლობა და სამუშაოები გამოსწორებული ამინდის პარალელურად, მეტად ნაყოფიერად წაემართათ.სახედასერიოზულებულმა და ჩვეულ ამპლუას დაბრუნებულმა ბერაიამ ყურადღებით გამოიკითხა, როგორ მოახერხეს ამ მცირე დროში, მესამე სართულის საძინებლების მოპირკეთება, ცალკეული სააბაზანოების შეკეთება და ავეჯის შესატანად გამზადება.ანასტასიას არ აინტერესებდა მუშების გაფაციცება და ბიჭების საუბარი.არე-მარეს თვალი ისე მოავლო, გეგონებოდათ უცხო ადგილას შეჩერდნენ და ერთი სული ჰქონდა აქედან გაეღწია.ბავშვური მოგონებების ღაჟღაჟა მზეები ჩაქვრნენ, ვერ მიხვდა რა მომენტში მოპარეს ასეთი ძვირფასი შეგრძნებები, ფაქტი ის გახლდათ რომ აჩქარებული გული განწირულის ხმით გაჰყვიროდა, მომაშორეთ აქაურობასო და ადგილზე ბოლთის მცემელს უკვე აღარ შეეძლო ფიქრების გაძლება. საერთოდ არ მიუქცევია ყურადღება, როგორ მოადგა თვალუწვდენელ ეზოს სატვირთოების ჯგუფი. სოფლიდან დაქირავებული მუშების გაფაციცებას, რაც შეიძლება მალე ჩამოეტვირთათ და დაებინავებინათ მოტანილი ავეჯი, მხოლოდ ამრეზით აადევნა მზერა.
აი კვიციანებთან ზაფხული მთელი თავისი სიმშვენიერით ჰყვაოდა. ფანჩატურთან მოგიზგიზე ცეცხლს ცის წვერამდე აჰქონდა ალი და ეზოს კვამლის სუნი მოსდებოდა. კუთხეში, ერთიანად მოთიბულ ბალახებში ჩაედგათ ძველებური თონე, რომელშიც კიტა ფიჩხებს გულმოდგინედ ალაგებდა და შიგადაშიგ გადახედავდა ელიკოს ფქვილიან ხელებს, ცომს რომ აგუნდავებდნენ ხის სკამზე ჩამოდებულ ლანგარზე. ხეხილის ბაღიდან მოდიოდა სიო, რომელიც ქალს თავსაფარს უფრიალებდა და სახეზე ელამუნებოდა.ანასტასია გაჩერებული მანქანიდან ერთიანად გაბადრული ჩამოხტა და მხრებ გაშლილი ჩაეფსკვნა მისი დანახვით გახარებულ ბიძას.როგორ უყვარდა აქ დაბრუნება, იმ სახლის ჭერქვეშ, რომელშიც ცხოვრება ზღაპარს ჰგავდა, აქ არავინ ამსხვრევდა ვარდსიფერ სათვალეს, პირიქით, ყველა ღონეს და ძალას მოსინჯავდნენ, რომ უფრო ნათლად შეგძლებოდა ცხოვრების სიმსუბუქის დანახვა. მონატრებული ჟრიამულის გაგონებაზე ელიკომ ცომის გუნდას ხელი უშვა, ჩქარი ნაბიჯით წამოსულმა მზის სხივები გამოანათა თაფლისფერი სფეროებიდან და მოახლოებულმა ჩაიკრა მისი დანახვით ერთიანად ადგილზე მოცქმუტუნე ბაჩუკი.გული რომ იჯერა, ხელისგულები სახეზე შემოაჭდო და ამჯერად კარგად შეთვალიერებულს საყვადურები მოსცხო, ვერ იჯერებდა რომ სახლში, სადაც სტუმრებს ასეთი მოუთმენლობით ელოდნენ, კარგად შელამაზებულები, წითელი წინწკლებით დალაქავებული ტანსაცმლით გამოეცხადნენ.
-ნუ ქოთქოთებ ელო...-ბაჩუკი ქალის აფოფრილ სახეს მიეფერა და საყვედურნარევი სითბოთი ამოთქვა...-ვიღაც, გამოქვაბულიდან ახლადგამოსულებს შევეჩეხეთ, ეგ რა სადარდებელია.
-მაჩვენეთ, მაჩვენეთ...-არ წყნარდებოდა ქალის აღელვება, ლუკას წასწვდა თვალთან თითის ბალიშებით და გულშეწუხებულმა დაატირა...-ეს ვინ გიქნათ? რა სიცხოველეა.
-ხომ გითხრათ, გამოქვაბულში გაზრდილებს, ქალი არ ჰყავდათ ნანახი...-ლუკამ ზურაბს ხელი ჩამოართვა და იმისგანაც რომ კითხვებს და შეშფოთებას წააწყდა, ღიმილით სცადა სიტუაციის ჩამშვიდება...-ძალიან აჟიტირდნენ და აჟიტირებულ ცხვირში მოხვდათ.
-ხოო, მე კი ვხედავ ვისაც მოხვდა ცხვირში...-დოინჯშემოყრილი ამჯერად ბერაიას წააწყდა და ერთი თავით მაღალი ბიჭი, მის ჩასახუტებლად რომ დაიხარა თითქოს მომბალმა განაგრძო თავისი არაკის მოყოლა...-ეს შარფი მოიშორე, წამოდი ლეიკოპლასტირს დაგაკრავ.
-ისე ხომ ხედავ ელიკო? ერთი კვირით გაგვიშვი ეს სიმპატიური, მოვლილი, ხელის გულზე ნატარები ბიჭები და...-ბაჩომ თავი ისევ ოჯახის წევრად დაიგულა და ჩვეულებისამებრ დაიწყო მასხარაობა...-ეხხ, ამიტომ ვამბობ ხალხო, ჩაგვწერეთ სახლში და ოფიციალურად დაგვიტოვეთ.მე პირადად წინააღმ