რომი, 25 დეკემბრის დილა. ჰაერში ესპრესოს მძაფრი არომატი და პარფიუმის სურნელი ტრიალებდა. ელენე რიგში იდგა, პასპორტს ნერვიულად ათამაშებდა თითებში. ის 28 წლისაა და 1 წლის შემდეგ მშკბლიურ ქუთაისს უბრუნდებოდა,მისთვის ეს ფრენა უბრალო მგზავრობა არ იყო – ეს იყო გზა შინ, სადაც საახალწლო სამზადისი და მშობლების სითბო ელოდა.
სწორედ მაშინ, როცა ჩანთიდან ტელეფონის ამოღებას ცდილობდა, იგრძნო, რომ ვიღაც უყურებდა.
მისგან რამდენიმე ნაბიჯში ცოტნე იდგა. 37 წლის მამაკაცი, რომლის სიმშვიდეც ამ ატმოსფეროში თითქმის არაბუნებრივად ჩანდა. მას მუქი ნაცრისფერი პალტო ეცვა, ცალ ხელში გაზეთი ეჭირა, მეორე კი პალტოს ჯიბეში ჰქონდა ჩაყოფილი. როცა ელენემ თავი ასწია, მათი თვალები ერთმანეთს შეხვდა.
ეს არ იყო ჩვეულებრივი, ზერელე შეხედვა. ეს იყო წამიერი გაელვება, როცა სამყარო თითქოს დაპატარავდა. ცოტნეს მზერა იყო ღრმა, ოდნავ მკაცრი, მაგრამ მასში რაღაც უცნაური ნოსტალგია იკითხებოდა. ელენემ იგრძნო, როგორ გაუჩერდა სუნთქვა. მან პირველმა აარიდა თვალი, მაგრამ მთელი სხეულით გრძნობდა, რომ ის უცნობი კვლავ მას უყურებდა.
თვითმფრინავის სალონში შესულ ელენეს იმედი ჰქონდა, რომ იმ უცნობს ვეღარ ნახავდა, თუმცა ბედისწერას სხვა გეგმები ჰქონდა. როცა თავის ადგილს, 12B-ს მიუახლოვდა, დაინახა, რომ ფანჯარასთან ისევ ის მამაკაცი იჯდა.
ცოტნემ თავი ასწია. მათი მზერა მეორედ გადაიკვეთა – ამჯერად უფრო ახლოს. ელენემ ჩანთა ზემოთ მოათავსა და თავის სავარძელში ჩაეფლო. ყურსასმენები გაიკეთა და მოემზადა ასაფრენად.. როდესაც ღრუბლებს გაუსწორდნენ მას ძალიან უნდოდა ფანჯრიდან ხედის გადაღება, თუმცა ერიდებოდა უცნობის შეწუხებას. ცოტნემ ეს შეამჩნია. მან არაფერი თქვა, უბრალოდ ოდნავ განზე გადაიხარა, რათა ელენესთვის სივრცე გაეთავისუფლებინა და ფანჯრისკენ მიუთითა ხელის მოძრაობით.
ელენემ ტელეფონი მოიმარჯვა, რამოდენიმე წამიანი კადრი გადაიღო და შემდეგ ისევ ცოტნეს შეხედა. ამჯერად მამაკაცმა ოდნავ, ძლივს შესამჩნევად გაიღიმ.. ეს ღიმილი უფრო მეტს ამბობდა, ვიდრე ნებისმიერი სიტყვა..მთელი გზა უხმოდ ფრენდნე..
ფრენის მიწურულს, როცა ელენე უკვე გონებაში ქუთაისის აეროპორტში დახვედრის სცენას ხატავდა, პილოტის ხმა გაისმა:
"ქალბატონებო და ბატონებო, დასავლეთ საქართველოში, კერძოდ ქუთაისში, დიდთოვლობისა და უამინდობის გამო აეროპორტი დროებით დაიკეტა. რეისი მიმართულია თბილისის საერთაშორისო აეროპორტისკენ."
ელენეს თითქოს გული გაუჩერდა. თბილისი? იქ ხომ მას არავის ელოდა. თბილისი მისთვის ახლა უცხო, ცივი და შორი იყო. მან ინსტინქტურად გვერდით მჯდომს შეხედა. მისი თვალები ახლა დაფრთხალი იყო, სასოწარკვეთით სავსე.
ცოტნემ პირველად დაარღვია სიჩუმე. მისი ხმა დაბალი იყო და საოცრად ამშვიდებდა:
– "სახლში გეჩქარებოდათ, არა?" – იკითხა მან. მისი მზერა ისეთი მყარი და თანამგრძნობი იყო, რომ ელენემ ძლივს დაუკრა თავი.
– "დიახ... მშობლები მელოდებიან," – ჩურჩულით თქვა გოგონამ.
– "ზოგჯერ გზა იცვლება, რომ რაღაც უფრო მნიშვნელოვანი ვიპოვოთ. მე თბილისში ვცხოვრობ. არ ინერვიულოთ, ამ ქაოსში მარტო არ დარჩებით."
ელენემ გაუღიმა და და ისევ ფიქრებში გადაეშვა..


თბილისის აეროპორტის შუშის კარები გაიღო და ელენეს სახეში დეკემბრის მშრალი, მჭრელი ქარი ეცა. თოვლი არ იყო, თუმცა ცა ისე ჩამომძიმებულიყო, თითქოს ქალაქს სუნთქვას უხშობდა. შუადღის ოთხი საათი სრულდებოდა. ნაცრისფერ ასფალტზე მანქანების გაუთავებელი რიგი ერთფეროვნად გუგუნებდა.
​ელენე ტროტუარზე იდგა, პალტოს საყელო აეწია და ტელეფონის ეკრანზე თითებს ნერვიულად ასრიალებდა. "Booking"-ის აპლიკაცია ნელა იტვირთებოდა. ქუთაისი ახლა მიუწვდომელი იყო – გზები ჩაკეტილი, რეისი კი გაუქმებული. ის 28 წლისაა, მაგრამ ამ ქაოსში თავს ისე გრძნობდა, როგორც 5 წლის, მშობლისგან დაკარგული ბავშვი.
​მის გვერდით ცოტნე გაჩნდა. ისე ჩუმად და ბუნებრივად, რომ ელენეს არც კი შეუმჩნევია. მამაკაცს ზურგჩანთა მხარზე გადაეკიდა, ერთი ხელი პალტოს ჯიბეში ჰქონდა ჩაყოფილი.
​– "ტაქსს ამაოდ ელოდებით," – თქვა მან. მისი ხმა მშვიდი იყო, ყოველგვარი ზედმეტი ემოციის გარეშე. – "ჩემი მანქანა აქვეა. თუ გნებავთ, ქალაქამდე გაგიყვანთ."
​ელენემ ტელეფონიდან თავი ასწია. მათი მზერა ისევ შეხვდა ერთმანეთს. ცოტნეს თვალებში არ იყო თავხედობა, მხოლოდ რაღაცნაირი კეთილგანწყობა, რომელმაც ელენეს დააჯერა, რომ ეს ყველაზე გონივრული გამოსავალი იყო.
​– "მადლობა, მე ელენე მქვია" – მოკლედ უპასუხა გოგონამ.
-"მე ცოტნე"-გაუღიმა მამაკაცმა.
​მანქანა აეროპორტის გზატკეცილს მიჰყვებოდა. მანქანაში მხოლოდ გამათბობლის დაბალი შრიალი და საბურავების ხმა ისმოდა. ცოტნე საჭეს თავდაჯერებულად მართავდა, მისი მზერა წინ, გზაზე იყო მიპყრობილი.
​ელენე გვერდითა სავარძელში იჯდა, მხრით კარებს მიყრდნობილი. ის ისევ ტელეფონში იყო "ჩამძვრალი" – ცდილობდა სასწრაფოდ ეპოვა თავისუფალი ნომერი რომელიმე სასტუმროში. მისი თითები ეკრანზე სწრაფად მოძრაობდნენ, სახეზე კი შუადღის მკრთალი შუქი და ტელეფონის განათება ერთდროულად ეცემოდა.
​მიუხედავად იმისა, რომ არ საუბრობდნენ, სალონში ჰაერი თითქოს ჰარმონია სუფევდა.
​ელენე: პერიოდულად, ვითომ ფანჯარაში იყურებოდა, მალულად აკვირდებოდა ცოტნეს პროფილს. აკვირდებოდა მის მკაცრ ნაკვთებს, იმას, თუ როგორ უჭერდა ხელს საჭეს. მას აოცებდა მამაკაცის ეს დუმილი – ცოტნე არ ცდილობდა მის გართობას, მოხიბლვას, ფლირტს, არ სვამდა ზედმეტ კითხვებს, რაც ელენეს კომფორტს უქმნიდა.
​ცოტნე: ის გრძნობდა ელენეს ყოველ მოძრაობას. ხედავდა, როგორ იძაბებოდა გოგონას ყელი, როცა მორიგ სასტუმროზე უარს იღებდა. მისი მზერა პერიოდულად სარკეში გადადიოდა, სადაც ელენეს ანარეკლს ხედავდა. მამაკაცისთვის ეს სიჩუმე ბევრად უფრო შინაარსიანი იყო, ვიდრე ნებისმიერი საუბარი.
​კახეთის გზატკეცილზე, საცობში გაჩერდნენ. წინ წითელი ფარების ზღვა გადაიშალა. ცოტნემ მანქანა ნეიტრალურში გადართო და ხელები საჭეს გაუშვა. ამ დროს ელენემ ამოიოხრა და ტელეფონი მუხლებზე დაიდო.
​– "ყველაფერი დაკავებულია..." – თქვა მან ისე, რომ ცოტნესთვის არ შეუხედავს.
​მამაკაცმა თავი ნელა მიაბრუნა. ელენემაც ახედა. მათი თვალის კონტაქტი ამჯერად იმაზე დიდხანს გაგრძელდა, ვიდრე უბრალო დიალოგი მოითხოვდა. ცოტნეს მზერა თითქოს ელენეს დაღლილობას ეხებოდა.
​– "ნუ ჩქარობთ," – თქვა ცოტნემ დაბალი, მშვიდი ხმით. – "ქალაქამდე ჯერ კიდევ დიდი გზაა. რაღაც აუცილებლად გამოჩნდება."
​მან ისევ გზას შეხედა, მაგრამ ელენემ შენიშნა, როგორ მოეშვა ცოტნეს მხრები. ამ მოკლე ფრაზამ მათ შორის არსებული უხილავი ბარიერი ოდნავ მოარღვია. ელენემ ისევ ფანჯარაში გაიხედა, სადაც თბილისის ნაცრისფერი კორპუსები შებინდებას ელოდნენ და პირველად იმ დღის განმავლობაში, სიმშვიდე იგრძნო.

საცობი უსასრულო გველს დაემსგავსა. წინ, წითელი ფარების ზღვაში, ნაცრისფერი თბილისური შუადღე ნელ-ნელა შებინდებას უთმობდა ადგილს. ცოტნემ ხელი აუჩქარებლად გაიწვდინა მონიტორისკენ. სალონში ჯერ დაბალი შრიალი გაისმა, შემდეგ კი ირაკლი ჩარკვიანის „ერთად“ ნაცნობმა აკორდებმა მანქანის ვიწრო სივრცე სულ სხვა ენერგიით აავსო.
​„ვიქნებით ერთად, მე მოგიტა წყალს..“ — ისმოდა ჩარკვიანის ხრინწიანი ხმა.
​ელენემ, რომელიც მანამდე სასოწარკვეთილი ეძებდა სასტუმროს ეკრანზე, თითები გააშეშა. მან თავი ნელა მიაბრუნა ცოტნესკენ. მამაკაცი საჭეს ერთი ხელით ეყრდნობოდა, მისი მზერა ისევ წინ იყო მიმართული, თუმცა ტუჩის კუთხეში ძლივს შესამჩნევი ღიმილი დასთამაშებდა. ეს მუსიკა ამ მომენტში ყველაზე ზუსტი აღმოჩნდა — ის აერთიანებდა ამ ორ უცხო ადამიანს, რომლებიც ერთმანეთს არაფერს ჰპირდებოდნენ, მაგრამ საერთო დუმილს იზიარებდნენ.
​ელენეს დაეძაბა ყელი. ბევრი სიმღერა მოესმინა, მაგრამ ახლა, ამ უცნობი კაცის გვერდით, თბილისის საცობში, მისი საყვარელი სიმღერიდან ეს სიტყვები სულ სხვაგვარად ჟღერდა. მან ისევ ტელეფონს დახედა, რათა მზერა დაემალა. სწორედ ამ დროს ეკრანზე მწვანედ აინთო შეტყობინება:
​„Reservation Confirmed — Boutique Hotel Old Town“.
​— „ვიპოვე,“ — თქვა ელენემ ისე მოულოდნელად, რომ საკუთარი ხმისა თავადვე შეეშინდა.
​ცოტნემ თავი მისკენ მიაბრუნა. მათი თვალები ისევ შეხვდა ერთმანეთს. ამჯერად მუსიკის ფონზე მათი მზერა უფრო თბილი და ნაკლებად ფრთხილი იყო.
​— „ვიპოვე სასტუმრო. სოლოლაკშია, პატარა ადგილია, ერთი თავისუფალი ნომერი დარჩენიათ,“ — დაამატა გოგონამ და პირველად იგრძნო, რომ მხრებიდან უზარმაზარი ლოდი მოეხსნა.
​— „სოლოლაკი... კარგი არჩევანია,“ — მშვიდად თქვა ცოტნემ. მან მანქანა პირველ სიჩქარეში ჩააგდო, რადგან წინ მდგომმა ავტობუსმა რამდენიმე მეტრით წინ წაიწია. — „შორია, მაგრამ გზაში სიმღერები დაგვატკბობს.“
​ელენემ ტელეფონი ჩანთაში ჩადო. მას აღარ ეჩქარებოდა. პირიქით, იმ წამს გაიფიქრა, რომ ეს საცობი სულაც არ იყო ისეთი გამაღიზიანებელი, როგორც აეროპორტში ეგონა. მან ისევ ფანჯარაში გაიხედა, სადაც თბილისის ნაცრისფერი კორპუსების ფონზე ჩარკვიანის ხმა ისმოდა და პირველად დაუშვა ფიქრი, რომ ეს 25 დეკემბერი შესაძლოა მისი ცხოვრების ყველაზე უცნაური და დასამახსოვრებელი დღე გამხდარიყო.
​ცოტნეს ფლეილისტი კი აგრძელებდა მუშაობას, თითქოს ზუსტად იცოდა, რა სჭირდებოდა ორ ადამიანს, რომლებმაც ერთმანეთი შემთხვევით იპოვეს.


ცოტნემ მანქანა სოლოლაკის ერთ-ერთ ვიწრო ქუჩაზე გააჩერა, პირდაპირ სასტუმროს ძველებური, მოჩუქურთმებული კარის წინ. სანამ ელენე ჩანთის აღებას მოასწრებდა, ცოტნემ ძრავა გამორთო და მანქანიდან გადავიდა.
​ელენემ დაინახა, როგორ შემოუარა მამაკაცმა მანქანას თავდაჯერებული ნაბიჯით. მან კარი გარედან გაუღო და ხელი მიაშველა, რომ გოგონა მაღალი მანქანიდან მოხერხებულად ჩამოსულიყო.
​– „დაგეხმარებით,“ – თქვა მან დაბალი ხმით.
​ცოტნე საბარგულთან მივიდა, ელენეს მძიმე ჩემოდანი ისეთი სიმსუბუქით გადმოიღო, თითქოს შიგნით არაფერი ყოფილიყო, და სასტუმროს შესასვლელამდე მიიტანა. ელენე იდგა და აკვირდებოდა მის ყოველ მოძრაობას – აკვირდებოდა მის ფართო მხრებსა და მშვიდ, გაწონასწორებულ მანერებს.
​როცა ჩემოდანი კიბეზე აიტანა, ცოტნე შემობრუნდა. ახლა ისინი ქუჩის ლამპიონის მკრთალ შუქზე, ერთმანეთის პირისპირ იდგნენ. დეკემბრის ცივი ჰაერი მათ შორის პატარა ორთქლად იქცეოდა.
​– „დიდი მადლობა,ცოტნე... მართლა არ ვიცი, რა მეშველებოდა, რომ არა თქვენი ჯენტლმენობა,“ – თქვა ელენემ და ოდნავ გაუღიმა. მას სურდა რაღაც მეტი ეთქვა, მაგრამ სიტყვები ყელში გაეჩხირა.
​ცოტნემ პალტოს საყელო გაისწორა და ელენეს თვალებში ჩახედა. ამჯერად მისი მზერა უფრო თბილი და ნაკლებად საქმიანი იყო. მან ოდნავ დაუკრა თავი.
​– „სასიამოვნო იყო თქვენი გაცნობა, ელენე. იმედი მაქვს, ქუთაისში მშვიდობით ჩააღწევთ და ახალ წელს სახლში შეხვდებით,“ – უთხრა მან. წამით სიჩუმე ჩამოვარდა. ცოტნე თითქოს ყოყმანობდა, მერე კი დაამატა: – „თუ რამე დაგჭირდებათ ამ უცხო ქალაქში... სანამ აქ ხართ...“
​მან წინადადება არ დაასრულა, მაგრამ ელენემ ისედაც ყველაფერი გაიგო.
– „უღრმესი მადლობა, ნახვამდის,“ – თქვა გოგონამ.
– „ნახვამდის,“ – უპასუხა ცოტნემ.
​ის ელოდა, სანამ ელენე სასტუმროს კარში არ შევიდა. ელენემ ვიტრინიდან დაინახა, როგორ დაიხურა მანქანის კარი და როგორ დაიძრა მანქანა ადგილიდან.
​იმ ღამეს, სასტუმროს ნომერში, ელენემ ჩემოდანს დახედა, რომელიც ცოტნემ ოთახამდე მიატანინა მომსახურე პერსონალს და გაეღიმა. წინ 31 დეკემბერი იყო და მას უკვე აღარ ეშინოდა იმის, რომ გეგმები აერია.


ელენემ ნომერში მოიწყინა და ხილის და გემრი3ლობების ყიდვა გადაწყვიტა, ქუჩის ბოლოს მარკეტისკენ აიღო გეზი. მარკეტში ხმაური და ქაოსი იდგა. ხალხი საახალწლო ნობათით სავსე ურიკებს დააგორებდა. ელენე ხილის განყოფილებასთან იდგა და ფორთოხლებს არჩევდა. მას თავზე დიდი, ნაქსოვი ქუდი ჩამოეფხატა, რაც 28 წლის გოგონას უფრო ნაზსა და ბავშვურს აჩენდა.
​სწორედ მაშინ, როცა ერთ-ერთ ფორთოხალს ხელი დასტაცა, იქვე, გვერდით, ვიღაცის ხელმა მანდარინებისკენ გაიწია. ელენემ ინსტინქტურად გაიხედა და... გული წამით გაუჩერდა.
​მის გვერდით ცოტნე იდგა. პალტოს ნაცვლად ახლა მუქი ლურჯი სვიტერი ეცვა, რაც მის მკაცრ იერს საოცარ სიმშვიდეს მატებდა. ისიც აკვირდებოდა ხილს, მაგრამ როგორც კი ელენეს მზერა იგრძნო, მაშინვე მისკენ მოტრიალდა.
​ორივეს სახეზე ერთდროულად გაკრთა გაოცება.
​— „მგონი, თბილისი იმაზე პატარაა, ვიდრე მეგონა,“ — თქვა ცოტნემ და მის თვალებში ისევ ის ირონიული, მაგრამ თბილი ნაპერწკალი აინთო.
​— „როგორც ჩანს“ — უპასუხა ელენემ და გაეღიმა. მას მოულოდნელად დიდი შვება იგრძნო, თითქოს ამ უცხო ქალაქში ახლობელი ადამიანი იპოვა.
​მათი მზერა ამჯერად უფრო თავისუფალი იყო. აღარ არსებობდა აეროპორტის დაძაბულობა ან საცობის ნერვოზი.
​— „როგორ ხართ? მოეწყვეთ?“ — ჰკითხა ცოტნემ. მან თავისი კალათა იატაკზე დადო, თითქოს არსად ეჩქარებოდა.
— „დიახ, სასტუმრო ძალიან მყუდროა. უბრალოდ... უცნაურია ახალი წლის სამზადისისგან ასე შორს ყოფნა,“ — ელენემ მხრები აიჩეჩა.
​ცოტნე დააკვირდა მის სახეს. გამოცდილება კარნახობდა, რომ ეს გოგონა ახლა ბევრად უფრო მეტს გრძნობდა, ვიდრე ამბობდა.
​— „იცით, ამ მარკეტიდან ორ კვარტალში საუკეთესო ცხელ შოკოლადს ამზადებენ. თუ, რა თქმა უნდა, ფორთოხლების არჩევას დაასრულებთ და ათი წუთი გექნებათ,“ — თქვა მან ისე ბუნებრივად, თითქოს ეს შეხვედრა დაგეგმილი ყოფილიყო.
​ელენემ დახედა თავის კალათას, მერე ცოტნეს შეხედა. მის თვალებში დაინახა ის სიმშვიდე, რომელსაც მთელი წელი ეძებდა.
— „მგონი, ფორთოხლები მოიცდიან,“ — უპასუხა მან.

სუპერმარკეტის ხმაური და მოფუსფუსე ხალხი სადღაც შორს დარჩა, როცა ისინი გარეთ, ცივ ჰაერზე გამოვიდნენ. თბილისი 26 დეკემბრის შუადღეს განსაკუთრებით ხმაურიანი იყო, მაგრამ სოლოლაკისკენ მიმავალ ვიწრო შესახვევში სიმშვიდემ დაისადგურა.
​ცოტნემ ელენე ერთ პატარა, ძველებურ კაფეში შეიყვანა, რომელსაც დიდი, დაორთქლილი ვიტრინები ჰქონდა. შიგნით სულ რამდენიმე მაგიდა იდგა და ფორტეპიანოს ნელი მელოდია ისმოდა.
​— „აქაური ცხელი შოკოლადი და ბლინები ყველაფერს ავიწყებს ადამიანს,“ — თქვა ცოტნემ, როცა პალტო საკიდზე ჩამოკიდა და ელენეს სკამი გამოუწია.
​მალე მაგიდაზე ორი დიდი, თიხის ფინჯანი გაჩნდა, რომლებიდანაც შოკოლადის სქელი, არომატული ორთქლი ამოდიოდა, და თეფში ცხელი ბლინებით, რომლებსაც დარიჩინის სუნი ასდიოდათ.
​ელენემ ფინჯანი ხელებში მოიქცია და იგრძნო, როგორ დაუარა სითბომ სხეულში. მას , ბევრგან უმოგზაურია, მაგრამ ახლა, მამაკაცის პირისპირ ჯდომისას, რაღაც განსაკუთრებულს გრძნობდა.
​— „იცით, ცოტნე, რომში, როცა პირველად დაგინახეთ, ვიფიქრე, რომ ძალიან მკაცრი და ცოტა უჟმური ადამიანი იყავით,“ — თქვა მან და მალულად შეხედა ცოტნეს თვალებში.
​ცოტნემ ბლინის ნაჭერი გაჭრა და გაეღიმა.
— „მკაცრი არა, ალბათ უფრო... გადაღლილი. ჩემი საქმე ციფრებსა და სტრატეგიებთანაა დაკავშირებული. იქ ემოციებისთვის ადგილი ცოტაა. მაგრამ გუშინ, როცა ჩარკვიანს ვუსმენდით და თქვენს პროფილს ვუყურებდი, მივხვდი, რომ სიმკაცრე მხოლოდ ჯავშანია.“
​ელენემ ბლინი გასინჯა და თვალები ნეტარებისგან დახუჭა.
— „ეს მართლა საოცრებაა!“ — წამოიძახა მან.
​ცოტნე მას აკვირდებოდა. აკვირდებოდა, როგორ უბრწყინავდა თვალები და როგორ ეცემოდა შუადღის მკრთალი შუქი მის სახეზე.
— „ელენე, რას გააკეთებთ 31-ში, თუ გზები მაინც არ გაიხსნა?“ — ჰკითხა მან მოულოდნელად.
​ელენე დაფიქრდა. ქუთაისი ახლა ძალიან შორს ეჩვენებოდა.
— „არ ვიცი. ალბათ სასტუმროს ნომერში ვიქნები, ტელევიზორს ვუყურებ და მანდარინებს შევჭამ.“
​— „მე კი მგონია, რომ ახალი წლის ღამეს მარტო ყოფნა დანაშაულია,“ — თქვა ცოტნემ და მისი ხმა უფრო დაიბალა. — „ჩემს სახლში ნაძვის ხე ჯერ კიდევ მოურთველია. ყუთები იატაკზე ყრია და არ ვიცი, საიდან დავიწყო. თუ აქ დარჩებით... იქნებ დამეხმაროთ?“
​ელენემ ფინჯანი მაგიდაზე დადო. მათი თვალის კონტაქტი ახლა უფრო ღრმა და გულწრფელი იყო. ეს აღარ იყო უბრალო თავაზიანობა. ეს იყო მიზიდულობა, რომელიც წამი-წამზე იზრდებოდა.
​— „ნაძვის ხის მორთვა... ეს საპასუხისმგებლო საქმეა,“ — უპასუხა ელენემ და გაეღიმა. — „მაგრამ ჯერ კიდევ გვაქვს დრო 31-მდე. ვნახოთ, რას გადაწყვეტს ამინდი.“
​როცა კაფედან გამოვიდნენ, შებინდებული იყო. თბილისის ქუჩებში უკვე ინთებოდა საახალწლო ნათურები. ისინი გვერდიგვერდ მიდიოდნენ სოლოლაკის აღმართზე და ელენე გრძნობდა, რომ მისი გული ისე ფეთქავდა, როგორც ბავშვობაში, როცა ნაძვის ხის ქვეშ საჩუქარს ელოდა. ცოტნემ მიაცილა სასტუმრომდე, ისევ დაელოდა სანამ შენობაში არ შევიდა ელენე, შემდეგ გაუყვა გზას.


27 დეკემბრის დილა თბილისში მოღუშული გათენდა. თოვლის ნაცვლად, ცივმა წვიმამ დააპირა ქალაქის დასველება. რადგანაც წვიმაც დაეწია, ელენემ გადაწყვიტა, სოლოლაკის ვიწრო ქუჩებში გაესეირნა და ძველ მაღაზიებში შეევლო – მას ყოველთვის უყვარდა ანტიკვარული ნივთები და ძველი ღია ბარათები.
​ ერთ-ერთი პატარა, ნახევრად სარდაფის ტიპის მაღაზია დაინახა ჩავიდა. შიგნით ძველი ქაღალდისა და ყავის სუნი იდგა. ელენე მაღალ თაროებს შორის დადიოდა და ხელოვნების ალბომებს ათვალიერებდა.
​სწორედ მაშინ, როცა თაროებს შორის გაიარა, დაინახა მამაკაცის ზურგი. ის შავ პალტოში იყო, ხელში კი რაღაც სქელი ტომი ეჭირა. ელენეს გულმა ერთიანად დაუწყო ფეთქვა. ის იცნო... მისი მხრების განლაგება, მისი დგომის მანერა.
​ცოტნემ თავი ნელა მოაბრუნა, თითქოს იგრძნო ვიღაცის მზერაო.
​— „არ მითხრათ, რომ თქვენც მე-19 საუკუნის თბილისის არქიტექტურა გაინტერესებთ,“ — თქვა მან დაბალი ხმით და მის სახეზე ნამდვილი, გულწრფელი გაოცება გაიხატა.
​— „არა, მე უბრალოდ... წვიმას გამოვექეცი,“ — უპასუხა ელენემ და იგრძნო, როგორ აუწითლდა ლოყები. — „თქვენ აქ რას აკეთებთ?“
​— „ეს ჩემი 'სამალავია',“ — ცოტნემ წიგნი თაროზე დააბრუნა და ელენესკენ ერთი ნაბიჯი გადადგა. — „როცა ციფრები ზედმეტად ბევრი ხდება, აქ მოვდივარ. მაგრამ დღეს, მგონი, ბედისწერა ჩემზე ბევრად უკეთესი სცენარისტია. ზედიზედ მესამე დღეა... ეს უკვე სტატისტიკას სცდება.“
მაღაზიის ბინდბუნდში მათი მზერა ერთმანეთს შეხვდა. ამჯერად ეს არ იყო დაბნეულობა ან თავაზიანობა. ეს იყო აღიარება – ორივეს უხაროდა ამ "შემთხვევითობის" ნახვა. ცოტნეს მზერა ელენეს თმებზე დარჩენილ წვიმის წვეთებს გაჰყვა. მას უნდოდა ხელი აეწია და ეს წვეთები მოეწმინდა, მაგრამ თავი შეიკავა.
​— „ელენე, რადგან ასეა... წვიმა მალე არ გადაიღებს. აქვე, ერთი პატარა ადგილია, სადაც საუკეთესო გლინტვეინს ამზადებენ. მგონი, დაგვჭირდება, რომ არ გავცივდეთ,“ — თქვა ცოტნემ და მისი ხმა ისე ჟღერდა, თითქოს წინააღმდეგობას არ ელოდა.
​ისინი პატარა, ხის მაგიდასთან ისხდნენ. გარეთ წვიმა შუშებს აწყდებოდა. ცხელი, სანელებლებით სავსე ღვინო მათ შორის არსებულ ბოლო უხერხულობასაც შლიდა.
​— „37 წელი ის ასაკია, როცა გგონია, რომ სიურპრიზები აღარ არსებობს,“ — თქვა ცოტნემ და ჭიქას თითები შემოაჭდო. — „მერე კი ხვდები ვიღაცას, ვინც შენს გეგმებსაც და შენს სიმშვიდესაც თავდაყირა აყენებს.“
​ელენემ მას შეხედა.
— „და ეს გაშინებთ?“
— „არა,“ — უპასუხა ცოტნემ და პირდაპირ თვალებში ჩახედა, — „ეს მაიძულებს ისევ ვიგრძნო, რომ ახალი წელი მართლა რაღაცის დასაწყისია.“
​ელენემ იგრძნო, როგორ დაუარა ტანში სასიამოვნო ჟრუანტელმა. ახლა მიხვდა – მისი ქუთაისში არჩასვლა სულაც არ იყო უიღბლობა. ეს იყო ყველაზე დიდი საჩუქარი, რაც კი ოდესმე მიუღია.
​როცა დაემშვიდობნენ, ცოტნეს ხელი წამით ელენეს ხელს შეეხო მხოლოდ წამით, მაგრამ ეს შეხება ორივეს სხეულში დიდხანს დარჩა.

სასტუმროს ნომერში დაბრუნებულმა ელენემ პალტო იქვე, სავარძელზე მიაგდო. ოთახში სიჩუმე იდგა, მხოლოდ ფანჯრის მიღმა ისმოდა თბილისური ქარის ზუზუნი. მან შუქი არ აანთო, მხოლოდ მაგიდის პატარა ლამპა ააელვა, რომელმაც კედლებზე თბილი, ნარინჯისფერი ჩრდილები დახატა.
​ის ფანჯრის რაფაზე ჩამოჯდა და მუხლები გულთან მიიზიდა. მის ხელებზე ჯერ კიდევ იგრძნობოდა იმ გლინტვეინის ჭიქის სითბო, რომელიც ცოტნესთან ერთად ეჭირა. ელენე ცდილობდა გაეანალიზებინა, რა ხდებოდა მის თავს. ის ყოველთვის რაციონალური იყო, ყოველთვის გეგმავდა ნაბიჯებს, ახლა კი... ახლა თითქოს ვიღაცამ უხილავი ძაფებით სხვა რეალობაში გადაიყვანა.
​"რატომ მიყურებს ასე?" – ფიქრობდა ის. ცოტნეს მზერა არ ჰგავდა სხვებისას. მასში არ იყო ზედაპირული ფლირტი. ეს იყო მზერა ადამიანისა, რომელიც შენში რაღაც ძალიან ძვირფასს ეძებს და პოულობს. ელენეს ახსენდებოდა, როგორ საუბრობდა ცოტნე – აუჩქარებლად, დამაჯერებლად, და როგორ უსმენდა მას, თითქოს ელენეს ყოველი სიტყვა მნიშვნელოვანი იყო.
​მან ტელეფონი აიღო, "ჩარკვიანის" ის სიმღერა ჩართო, რომელიც მანქანაში მოისმინეს, და თვალები დახუჭა. იმ წამს მას აღარ აინტერესებდა ჩაკეტილი გზები ქუთაისისკენ. პირიქით, ქვეცნობიერად ეშინოდა კიდეც იმ მომენტის, როცა ეს "ტყვეობა" დასრულდებოდა. მან იგრძნო, რომ ამ უცნობმა მამაკაცმა მის სულში ისეთი კარები შეაღო, რომელიც წლების განმავლობაში ჩარაზული ჰქონდა.
​ამავე დროს, ქალაქის მეორე ბოლოში, ცოტნე თავის მისაღებ ოთახში იდგა. მას შუქი საერთოდ არ ჰქონდა ანთებული. ის ფანჯარასთან იდგა, ხელში ჭიქა ეჭირა და ღამის თბილისს გადაჰყურებდა. სახლში სიჩუმე იყო – ისეთი სიჩუმე, რომელსაც ის აქამდე მიჩვეული იყო და მოსწონდა კიდეც, მაგრამ დღეს ეს სიჩუმე რაღაცნაირად აუტანელი ეჩვენა.
​მის გონებაში ისევ და ისევ ტივტივებდა ელენეს სახე – მისი გაკვირვებული თვალები სუპერმარკეტში, მისი ღიმილი წიგნის მაღაზიაში და ის, თუ როგორ ისწორებდა თმას, როცა ნერვიულობდა. ცოტნე საკუთარ თავზე ბრაზობდა კიდეც. ის ყოველთვის თვლიდა, რომ ემოციებს კარგად მართავდა, მაგრამ ეს გოგო... ეს გოგო მის ყველა თავდაცვით მექანიზმს შლიდა.
​ის სავარძელში ჩაეშვა და იატაკზე დაწყობილ საახალწლო ყუთებს დახედა. მას არასდროს უყვარდა მარტო ნაძვის ხის მორთვა, ეს მისთვის ყოველთვის ფორმალობა იყო. მაგრამ ახლა, როცა ელენეს დაპატიჟებაზე გაიფიქრა, შინაგანად რაღაც აუენთო.
​"ის სულ სხვაა," – გაიფიქრა ცოტნემ. – "მასში არის რაღაც სინათლე, რომელიც ჩემს სამყაროში დიდი ხანია ჩაქრა."
​მას ახსენდებოდა ელენეს ხელები, მისი ხმა.. ცოტნე ხვდებოდა, რომ ეს აღარ იყო შემთხვევითი შეხვედრების სერია. ეს იყო რაღაც, რისთვისაც ის მთელი ცხოვრება ემზადებოდა, თუმცა თავად არ იცოდა. მან ჭიქა მაგიდაზე დადო, საათს დახედა და გაეღიმა. ხვალ 28 დეკემბერი იყო. კიდევ ერთი დღე, როცა ბედისწერა მას შანსს მისცემდა, ისევ დაენახა ის მზერა, რომელიც მისთვის ყველაზე ძვირფას საჩუქრად იქცა.
​ცოტნემ იცოდა, რომ ხვალ ისევ "შემთხვევით" აღმოჩნდებოდა იქ, სადაც ელენე იქნებოდა. რადგან ახლა მისი ყველა გზა, საცობების მიუხედავად, მხოლოდ ამ გოგოსკენ მიდიოდა. მან იცოდა რომ სიგიჟე იყო რამოდენიმე დღეში ვიღაცი შეყვარება, მაგრამ ისიც იცოდა ელენე ვიღაც არ იყო..

სასტუმროს ნომერში ნამდვილი ქაოსი იდგა. ნუცამ, ელენეს საუკეთესო მეგობარი ჩამოფრინდა ვარშავადან, ჩემოდნები პირდაპირ იატაკზე გაშალა. ოთახში პარფიუმისა და თმის ლაქის სუნი ტრიალებდა.
​— „ელენე, ეს შინდისფერი ატლასის კაბა უნდა ჩაიცვა, უპირობოდ!“ — ნუცამ ჰაერში ააფრიალა სრიალა ნაჭერი. — „ამ კაცმა – რა ქვია, ცოტნე? – რომ დაგინახოს, საუბრის უნარი უნდა დაკარგოს.“
​ელენე სარკის წინ იჯდა და საყურეებს ირგგებდა.
— „ნუცა, ნუ აზვიადებ. უბრალოდ ბარში მივდივართ. თან, საიდან მოიტანე, რომ იქ იქნება? თბილისში ათასობით ბარია.“
​— „ოჰ, კარგი რა! ოთხი დღეა, სადაც ფეხს ადგამ, იქ ჩნდება. ეს კაცი ან „შსს“-ში მუშაობს, ან მართლა ბედისწერაა,“ — გაიცინა ნუცამ, მერე კი ტონალობა შეცვალა და გვერდით მიუჯდა. — „ახლა სერიოზულად... მომიყევი მასზე. 37 წლისაა, ხომ? მამაკაცურია? თუ ისეთი ტიპია, ნარცისიზმში და პრინცესობაში რომ არის ჩაკარგული?“
​ელენე დაფიქრდა. თვალწინ ის მომენტი დაუდგა, როცა ცოტნემ მანქანის კარი გაუღო.
— „იცი, როგორია? ძალიან მშვიდი. მაგრამ ეს ისეთი სიმშვიდეა, ძალა რომ იგრძნობა. არაფერს გპირდება, არ გეპრანჭება, უბრალოდ მისი თავია.. და მისი მზერა... ნუცა, ისე მიყურებს, თითქოს ზუსტად იცის, რას ვფიქრობ იმ წამს.“
​— „ვაიმე, დავიწვი!“ — მხარზე ხელი დაჰკრა ნუცამ. — „შენ კი? შენ რა გჭირს? ქუთაისში რომ მიდიოდი, მარტო მანდარინების და გოზინაყების ჭამაზე ფიქრობდი, ახლა კი თვალები გიციმციმებს.“
​— „მეშინია, ნუცა. მეშინია, რომ 31-ში ეს ყველაფერი დასრულდება. ეს ხომ მხოლოდ საახალწლო თავგადასავალია?“
​— „მაგას დღეს საღამოს ვნახავთ,“ — თქვა ნუცამ და კაბის ელვა-შესაკრავი აუწია.
​ბარი „აბრამისი“, მოულოდნელი მელოდია
​ბარი ხალხით იყო სავსე. შინდისფერ ატლასის კაბაში გამოწყობილი ელენე ნამდვილად გამორჩეული იყო – კაბა ყოველ ნაბიჯზე სინათლეს ირეკლავდა. ისინი კუთხის მაგიდასთან ჩამოხსდნენ. ელენე ნუცას უსმენდა, რომელიც თავის ახალ სამსახურზე და პოლონურ ამბებზე აუჩქარებლად ჭორაობდა და ვერც კი ამჩნევდა, რომ დარბაზის მეორე ბოლოში, ნახევრად ჩაბნელებულ კუთხეში, ცოტნე იდგა მეგობრებთან ერთად.
​ცოტნემ ის დანახვისთანავე იცნო. მას თვალები ელენეს შინდისფერ სილუეტზე გაეყინა. მას ოდნავ, ძლივს შესამჩნევად გაეღიმა. არ მისულა. უბრალოდ იდგა და შორიდან აკვირდებოდა – აკვირდებოდა, როგორ იცინოდა, როგორ ისწორებდა თმას. ის ტკბებოდა ამ წამით, სანამ ელენე მას შეამჩნევდა.
​მოულოდნელად მუსიკა შეიცვალა. ხმაურიანი რიტმი ნაზმა, ნელმა ვალსმა შეცვალა. წყვილებმა დარბაზის შუაგულში გადაინაცვლეს. ელენე ბართან იდგა, ცოტნე დაიძრა. მან ხალხის ნაკადი მშვიდად გაჭრა და ზუსტად იმ მომენტში, როცა ელენე ჭიქის ასაღებად შეტრიალდა, მის წინ აღმოჩნდა. ელენეს სუნთქვა შეეკრა. ის აქ ყოფნას საერთოდ არ ელოდა.
​— „შეიძლება?“ — ჰკითხა ცოტნემ. მისი ხმა დაბალი იყო, მზერა კი – იმაზე მძაფრი, ვიდრე ოდესმე.
​ელენემ უცებ გადაკრა სასმელი, გაიცინა და ხელი გაუწოდა. ცოტნემ მისი მარჯვენა ხელი თავის ხელში მოიქცია, მარცხენა კი ფრთხილად დაადო წელზე. ატლასის ცივი ნაჭრის მიუხედავად, ელენემ მისი ხელის სიმხურვალე იგრძნო.
​ისინი ნელა ტრიალებდნენ. ირგვლივ სამყარო გაფერმკრთალდა – გაქრა ნუცა, გაქრნენ მეგობრები, გაქრა ბარის ხმაური. იყო მხოლოდ ცოტნეს სუნთქვა მის შუბლთან და მათი თვალების გაუწყვეტელი კონტაქტი.
​— „ეს კაბა საოცრად გიხდება ელ..“ — დაიწყო ცოტნემ და ელენეს უფრო ახლოს მიიზიდა.
​ელენემ ახედა. ის ასე ახლოს არასდროს ყოფილა მასთან. ხედავდა მის თვალებში იმ დაფარულ სინაზეს, რომელსაც ცოტნე ასე საგულდაგულოდ მალავდა.
— „თქვენ სულ 'შემთხვევით' როგორ ჩნდებით იქ, სადაც მე ვარ?“ — ჰკითხა ჩურჩულით.
​— „იქნებ იმიტომ, რომ სხვაგან ყოფნას აზრი აღარ აქვს,“ — უპასუხა ცოტნემ.
​ვალსი დასრულდა. ისინი კიდევ რამდენიმე წამს იდგნენ ასე ჩახუტებულები, სანამ მუსიკის რიტმი ისევ არ აჩქარდა. ცოტნემ ხელი არ გაუშვა, სანამ მეგობრის მაგიდასთან არ მიაცილა.
​— „გაიცანი, ეს ნუცაა, ჩემი მეგობარი, ნუცა ეს ცოტნეა..“ — თქვა ელენემ ოდნავ აკანკალებული ხმით.
​ცოტნემ თავაზიანად ჩამოართვა ხელი ნუცას, რომლის თვალებშიც აშკარა აღტაცება იკითხებოდა. .
​— „სასიამოვნოა თქვენი გაცნობა,“ — თქვა ცოტნემ და ისევ ელენეს შეხედა. — „აღარ შეგაწუხებთ, მეგობართან დაგტოვებთ. მაგრამ იცოდეთ... ეს ვალსი ჩემი წლის საუკეთესო წუთები იყო.“
​მან თავი დაუკრა და წავიდა. ნუცა მაშინვე ელენესკენ გადაიხარა:
— „ელენე! შენ საერთოდ აზრზე ხარ, რა მოხდა?! ისე გეცეკვა, მთელი ბარი თქვენ გიყურებდათ. ეს კაცი შენ ხელს აღარ გაგიშვებს, დაიმახსოვრე ჩემი სიტყვა!“
​ელენე კი იდგა, თვალს აყოლებდა ცოტნეს ზურგს და გრძნობდა, როგორ ეწვოდა წელი იქ, სადაც ცოტნეს ხელი ეხებოდა. 28 დეკემბრის ღამე მხოლოდ დასაწყისი იყო.

29 დეკემბერი.. -ელენეეე, გეყოს ამ ოთხ კედელში ყოფნაზ წამო მცეთაში.. ელენე მარტივად დათანხმდა, მთელი გზა მღეროდნენ და იცინოდნენ.მცხეთაში ასულებს თბილისის ხმაური საერთოდ აღარ ახსოვდათ. ჯვრის მონასტრის ეზოში მჭრელი, ცივი ქარი ქროდა, რომელიც პირდაპირ ხეობიდან ამოვარდნილიყო. ნუცამ და ელენემ სწრაფად გადაჭრეს ეზო და ტაძრის მძიმე, ხის კარი შეაღეს.
​შიგნით შესულებს მაშინვე სხვა სამყარო დახვდათ. გარეთა ქარი სიმშვიდემ შეცვალა, ჰაერში საკმევლისა და ცვილის სურნელი ტრიალებდა. ტაძარში ბინდბუნდი იდგა, რომელსაც მხოლოდ ვიწრო სარკმლებიდან შემოსული მკრთალი შუქი და ათასობით მბჟუტავი სანთელი ანათებდა.
​ელენემ თმა გაისწორა და შარფი მოიხვია, ნუცასთან ერთად სანთლებისკენ წავიდა. მან ერთი სანთელი აიღო, თვალები დახუჭა და წამით გაირინდა.
​სწორედ ამ დროს, მოპირდაპირე მხარეს, ჩრდილში მდგარმა ცოტნემ თავი ასწია. ის აქ უკვე კარგა ხანია იდგა, მარტოობასა და სიჩუმეს ეძებდა, მაგრამ ის, რაც დაინახა, მოულოდნელი აღმოჩნდა.
​ცოტნე გაშეშდა. ის აკვირდებოდა ელენეს სახეს, რომელიც სანთლის ალით იყო განათებული. ამ შუქზე გოგონას ნაკვთები კიდევ უფრო ნაზი და გამოკვეთილი ჩანდა. ცოტნე ხედავდა მის დახუჭულ ქუთუთოებს, გრძელ წამწამებს, რომლებიც ლოყებზე ჩრდილს ჰფენდნენ. ის უყურებდა ელენეს და გრძნობდა, როგორ უმძაფრდებოდა ის უცნაური ინტერესი, რომელიც რომის აეროპორტიდან მოჰყვებოდა. მას აოცებდა ის სიმშვიდე, რაც ამ გოგოს სახეზე იკითხებოდა.
​ელენემ თვალები გაახილა, სანთელი ფრთხილად დაამაგრა ქვიშაში და როცა თავი ასწია, მისი მზერა პირდაპირ ცოტნეს მზერას შეეჩეხა.
​ელენეს გაკვირვებისგან სუნთქვა შეეკრა. ცოტნე იდგა სულ რაღაც ათიოდე ნაბიჯში, ნახევრად ჩრდილში, და ისე აკვირდებოდა, თითქოს მის გამოჩენას საერთოდ არ ელოდა.
​ორივე დუმდა. ამ სიჩუმეში მხოლოდ სანთლების ტკაცუნი და შორიდან მომავალი გალობა ისმოდა.
​— „ცოტნე...“ — აღმოხდა ელენეს ჩურჩულით.
​ცოტნე ნელი ნაბიჯით გამოვიდა ჩრდილიდან. მისი მზერა ახლა უფრო მშვიდი იყო, თუმცა გაკვირვებას მაინც ვერ მალავდა.
— „ელენე? მგონი, ამ ქალაქში გზები მართლა ერთ წერტილში იკვეთება,“ — თქვა მან დაბალი ხმით. — „არ მეგონა, თუ აქ გნახავდით.“
​— „არც მე...“ — ელენემ ნუცას გადახედა, რომელიც იქვე იდგა და ინტერესით აკვირდებოდა სცენას. — „ნუცამ მითხრა, რომ აქაური სიმშვიდე ახლა ძალიან გვჭირდებოდა.“
​ცოტნემ ნუცას თავაზიანად დაუკრა თავი და ისევ ელენეს მიუბრუნდა.
— „მართალი უთქვამს. 29 დეკემბერია. ქალაქი ირევა, ყველა სადღაც გარბის... აქ კი დრო სხვანაირად გადის. მეც სწორედ მაგას ვეძებდი.“
​ნუცამ იგრძნო, რომ მისი ყოფნა ამ სიჩუმეში ზედმეტი იყო. შორიდან ორივეს ფოტო გადაუღო და ეზოში გაუჩინარდა.
ცოტნემ ელენეს დანთებულ სანთელს შეხედა, მერე კი ისევ გოგონას.
— „იცით, რომში, რიგში დგომისას, სულ სხვა ადამიანად მეჩვენებოდით,“ — თქვა მან მოულოდნელად. — „აქ კი... ამ გარემოში...“
​— „სხვანაირი ვარ?“ — ჰკითხა ელენემ და ოდნავ გაეღიმა.
​— „ნამდვილი ხართ,“ — უპასუხა ცოტნემ. მან ხელი პალტოს ჯიბეში ჩაიყო. — „ხშირად დადიხართ ტაძრებში?“
​— „არა, მხოლოდ მაშინ, როცა ვგრძნობ, რომ საკუთარ თავს ვკარგავ. ამ დღეებმა ყველაფერი ამირია... გეგმები, ფიქრები.“
​ცოტნემ თავი დაუკრა.
— „მესმის. მეც ბევრი რამ ამერია. მაგრამ, ალბათ, ზოგჯერ არევა საჭიროა, რომ მერე ყველაფერი თავის ადგილზე დალაგდეს.“
​ტაძრიდან რომ გამოვიდნენ, მზე უკვე ჩადიოდა. ცა ალისფრად იყო აფეთქებული. ისინი გალავანთან დადგნენ და გადახედეს ხედს, ქარი ისევ უბერავდა, ელენეს თმებს უფრიალებდა. ცოტნე მასთან ახლოს დადგა, თითქოს ზურგით ქარს უხერგავდა.
​— „ხვალ 30 დეკემბერია,“ — თქვა ცოტნემ და ხეობას გადახედა. — „წლის ბოლო დღეებში ადამიანები სხვანაირები ხდებიან. იმედია, ხვალაც შევხვდებით სადმე, ამ უცნაურ ქალაქში.“
​— „ვინ იცის...“ — უპასუხა ელენემ. — „თბილისი პატარაა.“
​ცოტნემ გაიღიმა. ეს იყო გულწრფელი ღიმილი.
— „მართალია. ნახვამდის, ელენე.“
​ელენე ნუცასკენ წავიდა, რომელიც მანქანასთან ელოდა. მას არ უთქვამს გრძნობებზე, არც ცოტნეს უთქვამს რამე ზედმეტი, მაგრამ ორივე გრძნობდა, რომ ამ საუბარმა იმაზე მეტი თქვა, ვიდრე ნებისმიერმა აღიარებამ.

30 დეკემბრის დილას ქალაქი სველ ასფალტსა და ნესტიან ჰაერს გაეღვიძებინა. ელენეს ტელეფონზე შეტყობინება დახვდა — გზები გაიხსნა. ეს ის წამი იყო, რომელსაც ოთხი დღე ელოდა, მაგრამ ახლა, ნაცვლად სიხარულისა, გულში უცნაური სიმძიმე იგრძნო.
​ნუცამ ყველაფერი უსიტყვოდ გაიგო.
— „წადი, ელენე. მშობლები გელოდებიან. მაგრამ წასვლამდე ერთი რამ უნდა გააკეთო...“
​ელენემ იცოდა, რა იყო ეს „ერთი რამ“. მას არ შეეძლო ისე წასულიყო, რომ ცოტნესთვის არ დამშვიდობებოდა. ელენე ცოტნეს სახლთან გაიქცა, და პატარა წერილი დაუტოვა მანქანის საქარე შეხვედრის ადგილის შესახებ..
აღმოჩნდა ცოტნეც სოლოლაკში ცხოვრობდა, და სეირნობისას ცოტნეს დანახული მანქანით მიხვდა..
ისინი საკონტაქტოს არ ცვლიდნენ შემთხვევითი პაემნების იმედის ქონის გამო..
​მშრალ ხიდზე ყოველთვის განსაკუთრებული ატმოსფეროა – ძველი ნივთების, წიგნებისა და ისტორიების სუნი. ელენე ნელა დადიოდა გაშლილ დახლებს შორის, ათვალიერებდა ძველებურ სათამაშოებსა და ფაიფურის ფიგურებს.
​— „არ მეგონა, თუ ასე მალე წახვიდოდით,“ — გაისმა მის ზურგს უკან ნაცნობი ხმა.
​ელენე შემობრუნდა. ცოტნე იდგა, პალტოს საყელო აეწია, ხელში კი პატარა, ქაღალდში გახვეული ნივთი ეჭირა. მისი მზერა დღეს იმაზე სევდიანი ჩანდა, ვიდრე წინა დღეებში.
​— „გზები გაიხსნა...“ — თქვა ელენემ და ეცადა, ხმა არ აკანკალებოდა. — „მშობლები მელოდებიან, 31-ში სახლში უნდა ვიყო.“
​ცოტნე მასთან ახლოს მივიდა. ხალხი მათ ირგვლივ მოძრაობდა, ვაჭრობდა, იცინოდა, მაგრამ მათ შორის ისევ ის უხილავი კედელი აღიმართა, რომელიც გარე სამყაროს თიშავდა.
​— „ვიცი. და მესმის,“ — თქვა ცოტნემ. მან ხელი გაუწოდა და ის პატარა ნივთი მისცა. — „ეს შენთთვისაა. შემთხვევით ვნახე აქვე, ერთ დახლზე, და ვიფიქრე, რომ შენს ნაძვის ხეს მოუხდებოდა.“
​ელენემ ქაღალდი ფრთხილად გახსნა. შიგნით ძველი, ხელნაკეთი მინის ანგელოზი იდო, რომლის ფრთებიც მზის მკრთალ შუქზე ცისარტყელასფრად ელავდა.
​— „საოცრებაა... მადლობა, ცოტნე,“ — ელენემ ანგელოზს თითები გადაუსვა, მერე კი მამაკაცს შეხედა. — „მადლობა ყველაფრისთვის. ამ ოთხი დღისთვის. რომ არა შენ, ეს ჩემი ყველაზე ცუდი ახალი წელი იქნებოდა.“
​ცოტნემ ოდნავ გაიღიმა. მან ხელი ასწია, თითქოს ელენეს სახეზე შეხება უნდოდა, მაგრამ შუა გზაზე შეჩერდა და ხელი ისევ ჩამოუშვა.
— „ჩემთვის კი ეს ყველაზე ნამდვილი დღეები იყო ბოლო ბევრი წლის განმავლობაში. ელ...“ — ის წამით გაჩუმდა, თითქოს სიტყვებს არჩევდა, — „სამყარო იმაზე მეტია, ვიდრე ერთი გაუქმებული რეისი. თან ქუთაისი თბილისიდან სულ რაღაც სამი საათის სავალზეა.“
​ელენემ თავი დაუკრა. მან იცოდა, რომ ეს დასასრული არ იყო.
— „ ნახვამდის, ცოტნე.“
— „ნახვამდის, ელენე.“
​ელენე წავიდა. ის მიდიოდა ხიდზე, ჩანთაში შენახული მინის ანგელოზი კი გულს უთბობდა. მან არ მოიხედა, მაგრამ გრძნობდა, რომ ცოტნე ისევ იქ იდგა და უყურებდა, სანამ მისი შინდისფერი პალტო ხალხის ნაკადში არ გაუჩინარდა.


31 დეკემბერი:
ქუთაისში თოვდა. დიდი, ფუმფულა ფიფქები ნელა ეფინებოდა ძველ ქუჩებსა და აივნებს. ელენეს სახლში ხმაური და ფუსფუსი იყო — სტუმრებს ელოდნენ, სამზარეულოდან გოზინაყის ტკბილი სურნელი გამოდიოდა. ელენე ნაძვის ხესთან იდგა, იმ მინის ანგელოზს უყურებდა, რომელიც ცოტნემ აჩუქა, და გრძნობდა, რომ მისი გული აქ არ იყო. ის თბილისის იმ ერთ კონკრეტულ მისამართზე დარჩა.
ახალი წლის დადგომამდე სულ რაღაც თხუთმეტი წუთი რჩებოდა. სწორედ ამ დროს ტელეფონმა დარეკა. უცხო ნომერი იყო.
— „გისმენთ?“ — თქვა ელენემ.
— „გამარჯობა, კურიერი ვარ,“ — გაისმა მამაკაცის ხმა, რომელიც ცოტა ხრინწიანი ეჩვენა. — „თქვენთვის ამანათია, სადარბაზოსთან ვდგავარ. თუ შეიძლება, ჩამოდით.“
— „ახლა? თორმეტი ხდება...“ — გაუკვირდა ელენეს. — „კარგით, ახლავე ჩამოვალ.“
მან პალტო მხრებზე მოიცვა, ოჯახის წევრებს გასძახა, „ახლავე დავბრუნდებიო“ და კიბეებზე სწრაფი ნაბიჯით დაეშვა. გარეთ ციოდა, თოვლი სახეზე სასიამოვნოდ ეცემოდა. სადარბაზოს მძიმე კარი გააღო და... გაშეშდა.
იქ, თოვლში, ნათურის მკრთალ შუქზე, ცოტნე იდგა. მას ხელში თეთრი ტიტების დათოვლილი თაიგული ეჭირა. პალტოზე ფიფქები დასცროდა, თვალები კი ზუსტად ისე უბრწყინავდა, როგორც მაშინ, ჯვრის მონასტერში.
ელენეს სუნთქვა შეეკრა. მას ეგონა, რომ ეს ყველაფერი მისი დაღლილი გონების ილუზია იყო.
— „კლიენტმა თქვა, რომ ამანათი განსაკუთრებულია,“ — თქვა ცოტნემ. მისი ხმა სიცივეში ოდნავ კანკალებდა, მაგრამ მზერა მყარი იყო. — „ვერ შევძელი... ვერ შევძელი ეს წუთები შენს გარეშე გამეტარებინა. თბილისში საშინელი სიჩუმე იყო, ელ..“
ელენემ ერთი ნაბიჯი გადადგა, მერე მეორე და პირდაპირ მასთან მიიჭრა. ცოტნემ თაიგული ცალ ხელში გადაიტანა და მეორე ხელით ელენე მთელი ძალით მიიხუტა. აი, ახლა, ამ დათოვლილ ქუთაისურ სადარბაზოსთან, ყველაფერი თავის ადგილზე დალაგდა.
— „შენ გაგიჟდი... სამი საათი გამოიარე ამ ამინდში?“ — ჩურჩულებდა ელენე მის პალტოში სახეჩარგული. — „როგორ მიპოვე?“
— „როცა ადამიანის პოვნა მართლა გინდა, აუცილებლად იპოვოვნი" — ცოტნემ თავი დასწია და ელენეს თვალებში ჩახედა. მისი ხელი გოგონას გაყინულ ლოყას შეეხო. — „იმდენი წელი ველოდი ამ ახალ წელს. არ შემეძლო ისევ დამაგვიანდა.“
შორიდან ფეიერვერკების ხმა გაისმა — 12 საათი შესრულდა. ცამ ფერადი შუქებით დაიწყო ნათება. ხალხი აივნებიდან ერთმანეთს ულოცავდა, მაგრამ მათთვის მხოლოდ ის წამი არსებობდა.
ცოტნემ თაიგული მიაწოდა. თეთრი ტიტები თოვლზე უფრო სპეტაკად მოჩანდნენ.
— „გილოცავ, ელ... ეს ჩვენი პირველი საერთო წელია.“
ელენემ აიხედა და ცოტნეს თვალებში დაინახა ის, რასაც სიტყვები ვერასდროს იტყოდნენ — ნამდვილი, სუფთა და ყველაფრისმძლევი სიყვარული, რომელიც რომის აეროპორტიდან დაიწყო და ქუთაისის თოვლიან ღამეში საბოლოოდ დამკვიდრდა.
შორიდან ქუთაისის სხვადასხვა უბნიდან ატყორცნილი ფეიერვერკების ხმა ისმოდა, რომელიც ღამის ცას წამიერად აფერადებდა. თორმეტი შესრულდა. სამყარო ზეიმობდა, მაგრამ აქ, სადარბაზოს წინ, სულ სხვა სიჩუმე იდგა.
ელენეს თეთრი ტიტების სურნელი თოვლის ყინვას ერეოდა. მან ცოტნეს თვალებში ჩახედა და მიხვდა, რომ ახლა სახლში შესვლა, ხმაურიან სუფრასთან დაჯება და სადღეგრძელოების მოსმენა ყველაფერს გააფუჭებდა. ეს წუთები მხოლოდ მათ ეკუთვნოდათ.
— „არ შევიდეთ...“ — თქვა ელენემ ჩურჩულით. — „მინდა, რომ ეს ღამე მხოლოდ ჩვენი იყოს.“
ცოტნემ არაფერი უპასუხა, მხოლოდ ოდნავ დაუკრა თავი და ხელი გაუწოდა. ელენემ თავისი ხელი მის ხელისგულში მოათავსა. ცოტნეს ხელთათმანი არ ეცვა და ელენემ იგრძნო მისი თითების სიმხურვალე, რომელმაც მთელ სხეულში სიმშვიდე დაღვარა.
ისინი ნელი ნაბიჯით გაუყვნენ დათოვლილ ქუჩას. თოვლი უკვე სქლად ფარავდა ტროტუარებს და მათ ნაბიჯებს ახშობდა. ქუთაისის ძველი სახლები, თავისი აივნებითა და ჩუქურთმებით, ზღაპრულ დეკორაციას ჰგავდა.
ორნი იყვნენ ამ ცარიელ, თეთრ ქუჩაზე. ორი სილუეტი — ერთი მუქი, მხარბეჭიანი და მყარი, მეორე კი ნაზი, რომელიც ნდობით მიჰყვებოდა გვერდით. ცოტნე პერიოდულად ჩერდებოდა, ელენეს პალტოს საყელოს უსწორებდა და ისე უყურებდა, თითქოს ჯერ კიდევ არ სჯეროდა, რომ 300 კილომეტრი გამოიარა და ახლა მართლა აქ იყო.
— „იცი, რომში, იმ პირველ წამს...“ — დაიწყო ცოტნემ, როცა რიონის პირას, თეთრ ხიდთან მივიდნენ, — „ვიფიქრე, რომ რაღაც ძალიან მნიშვნელოვანი იწყებოდა. მაგრამ ვერასდროს წარმოვიდგენდი, რომ ახალ წელს ქუთაისის თოვლიან ქუჩებში შენთან ერთად შევხვდებოდი.“
ელენემ თავი მის მხარზე მიადო. თეთრი ტიტები მის ხელებში ნელ-ნელა თოვლით იფარებოდა.
— „მთავარია, რომ ახლა აქ ხარ და მთავარია, რომ გზა, რომელიც აირია, ბოლოს ყველაზე სწორი აღმოჩნდა.“
ისინი ხიდზე დაჩერდნენ. ქვემოთ რიონი ხმაურობდა, ზემოდან კი თოვლი დაუღალავად ცვიოდა. მათ აღარ სჭირდებოდათ სიტყვები. მთელი ის დაძაბულობა, მალული მზერები, „შემთხვევითი პაემნები" თბილისში და ვალსი ბარში — ყველაფერი ამ ერთ მომენტში გაერთიანდა.
თოვლიან წყვდიადში მხოლოდ მათი ნელი ნაბიჯების ხმა ისმოდა. ორი სილუეტი ნელ-ნელა შორდებოდა ხიდს და ქალაქის სიღრმეში, თეთრ ბურუსში უჩინარდებოდა. ახალი წელი დადგა და ეს იყო პირველი წუთები მათი საერთო ცხოვრებისა, რომელიც ისევე სუფთა და იმედით სავსე იყო, როგორც ეს თოვლი.