ჯანდაბა, ისეთი ლამაზია, როცა ჰგონია, რომ არავინ აკვირდება. ჩემი პატარა თაგვი თავის ოთახში მიათრევს თავს, ჩუსტები ლამის ტკაცუნებს მბზინავ ქვის იატაკზე. დაღლილია. მუქი წრეები გაუჩნდა თვალების ქვემოთ.
მინდა, რომ მოვეფერო, დავასვენო... მერე კი ისევ დავუბრუნო ეს დაღლილობა.
მინდა დავღალო ისე, რომ მთელი ღამე თვალი არ მოვახუჭინო, როცა ჩემი პ*ნისი მასში იქნება სანამ არ უარყოფს თავის ძალებს და ამის შემდეგაც გავაგრძელებ მის გა*იმვას.
ჩემს თავს არ მივეცი უფლება შევხებოდი წინა ჯერზე, ჯერ ეს არ დაუმსახურებია, თუმცა ჩემთვისაც არ იყო ნაკლები წამება, როცა ვუყურებდი იარაღი მის საშ*ში როგორ მოძრაობდა. მანქანაში ჩაჯდომისთანავე გავათავე ხელეებში. მისი ტკბილი მელოდიური ტირილი ჩემს თავში ექოდ ისმოდა.
მხოლოდ ამ ქალის ხმას შეუძლია მუხლებზე დაგაჩოქოს.
ახლა კი მას აცვია თეთრი გრძელი მაისური, რომელიც შუა ბარძაყამდე წვდება. თხელი ქსოვილის ქვეშ ვარდისფერი ძუძუს თაავები იკვეთება, და პირში ნერწყვი მადგება – მინდა ერთი მათგანი მაინც ჩავიდო პირში და ვკოცნო, სანამ კანკალს არ დაიწყებს.
ტუჩები გავილოკე. ესეც მალე იქნება.
მისი გამჭვირვალე, კრემისფერი კანი მთლიანად მოჩანს, და როცა იხრება, წითელი ბამბის საცვლის მკრთალად მოჩანს. საბანს წევს და ბალიშს მუშტებით აფუმფულებს.
ჩუსტებს როცა იხდის და იხრება, რომ კარადასთან დალაგოს, მისი უკანალი მთლიანად ჩნდება.
ჩემი პ*ნისი მაგრდება. მისი იდეალურად მრგვალ უკანალს საცვალი ვერ ფარავს. მისი ს*შოც სრულად ჩნდება. თხელი საცვლის ფენა მხოლოდ ჩემს ენასა და ამ სანახაობას შორის.
თავს ვხრი და ვცდილობ, კონტროლი დავიბრუნო. ჩუმად უნდა ვიყო. არ იცის, რომ მის კარადაში ვიმალები. ველოდები, როდის ჩაეძინება, რომ სიმშვიდეში ვუყურო მის სილამაზეს. ახლა ეშინია ჩემი. დამსახურებულად. მე საშიში ადამიანი ვარ, და ხალხს ყოველდღე ვკლავ. და არა მარტო ვკლავ — ეს მსიამოვნებს კიდეც.

ადელაინს არ აქვს შანსი, რომ ჩემგან დაიხსნას თავი. არასდროს მყვარებია რაიმე, ჩემი სამსახურის გარდა. მთელი წლის მანძილზე იმისთვისაც არ ვცდებოდი, რომ უბრალოდ სექსი მქონოდა. დრო არ მქონდა. იქამდეც მხოლოდ სწრაფი სექსი იყო ხოლმე.
მაბეზრებდა თავს მუდმივი ხვერწნა, რომ მათთან დავრჩენილიყავი.
იმ წამიდან, რაც წიგნის მაღაზიაში დავინახე, როგორ ცდილობდა თავისი ნერვიულობა და შფოთვა დაემალა, იქ ვიყავი , ზრდასრული კაცი, რომელიც ერთ წამში გგახდა შებყრობილი.
ახლა კი 15 წლის ბიჭს ვგავარ, რომელმაც პირველად გაიგო ქალის სასქესო ორგანოს შესახებ. ყველა ჯერზე, როცა მას ვუყურებ ლამისაა ჯინსებში გავათაო, უბრალოდ ყურებითც კი.
მინდა, რომ შევეხო, ვაკოცო, და ჩემს საკუთრებად ვაქციო ყველა შესაძლო გზით.
მისი სხეულის მონიშვნაც არ კმარა. ვგრძნობ, რომ ადელინ სერაფინა რაილიზე არასდროს ვიტყვი, საკმარისია-მეთქი. თუნდაც მხოლოდ საბუთზე და არც კი მრცხვენია. არასდროს მითქვამს, რომ კარგი ადამიანი ვარ.
ის წვება საწოლში, ეხვევა თბილ საბანში და იღებს ძველ ტყავისყდიან წიგნს.
მისი დიდი ბებიის დღიურს. ერთ დღეს, როცა ეზოში გავიდა რაღაც საქმეებისთვის, გადავშალე ეს დღიური. ჯიჯისაც ჰყავდა სტალკერი კაცი. ღიმილი მომადგა, როცა მივხვდი, რომ ისტორია მეორდება.
ადელი ერთი საათის განმავლობაში ფურცლავს დღიურს, სახეზე ისეთი გამომეტყველება აქვს, რომ ვერაფერს ხვდები — თითქოს ემოციებს ფარავს. თითქოს ჯიჯის ყველაზე ბნელ საიდუმლოებებს ისუნთქავს.
მეტისმეტად ჩაფიქრებულია. თითქოს პასუხებს ეძებს და მხოლოდ მისი დიდი ბებიის სიტყვები თუ მოჰფენს ნათელს. ნაწილს მასში აშკარად აშინებს დღიურის შინაარსი. მაგრამ მეორე — უფრო დიდი ნაწილი — თითქოს შთაგონებულია. ჩაფლულია ამ ყველაფერში. თითქოს ცდილობს წარმოიდგინოს, როგორია შეუყვარდეს საკუთარი სტალკერი, და ეს ფიქრი ერთდროულად აცბუნებს და აშფოთებს. მინდა გამეცინოს. იმიტომ რომ ზუსტად ეს დაემართება.
ვაპირებ რომ ჩემი ყველა ნაწილი სიგიჟემდე შევაყვარო. მინდა ჩემი ყველა დაფარული ადგილი ნახოს. მინდა ჩემი სულის ნამდვილი სიბნელე გამოცადოს. როცა ვინმეს შენი ბნელი ნაწილით უყვარდები, შემდეგ შეუძლებელია რომ რამემ დააფრთხოს, რადგანნ მას უკვე შენი ყველა მინუსით ეყვარები.

მისი თვალები დახუჭვას იწყებს, თავი ეშვება და დღიური ნელ-ნელა უცურდება მისი შავად შეღებილი თითებიდან. გაოცებული იღვიძებს, თვალები უფართოვდება, მაგრამ მალევე მშვიდდება. ტუჩზე კბილს ვაჭერ — ზედმეტად ბევრი გრძნობა მიტევს გულ-მკერდში. ყველანაირ ფარსს ეშვება, აჯახუნებს დღიურს, დებს საწოლის გვერდით მაგიდაზე და სინათლეს აქრობს. ოთახი ერთიანად ბნელდება. აივანიდან შემოსული მთვარის შუქი ავრცელებს ჩრდილებს ოთახში, ავეჯს კი ურჩხულებად გარდაქმნის.
ამ სახლში ერთადერთი ნამდვილი ურჩხული მე ვარ.
როცა სუნთქვა უწესრიგოდ აღარ ისმის და დამშვიდდება, ნელა ვწევ კარადას და ჩრდილში ვჩერდები — ვრწმუნდები, რომ არ გამოღვიძებია.
უკანასკნელი ნაბიჯის გადადგმის წინ, ყინულის გრძნობა მეყინება კისერზე. კანზე მბურძგლავს, ვტრიალდები და ვათვალიერებ კარადას, კბილების კაწკაწვის შეკავებას ვცდილობ.
არანორმალურად ცივა — და ეს პირველი შემთხვევა არაა. მაგრამ რაც უნდა ჩასაფრებულიყო ჩემს ზურგს უკან, ვერ დამაშინებს. ვგრძნობ, რომ ვიღაც მიყურებს, და იმედი მაქვს, მზერას დავიჭერ, რომ ვაგრძნობინო — საერთოდ არ მეშინია.
როცა ვერაფერს ვხედავ, ნაბიჯს ვდგამ და კარადიდან გამოვდივარ. სიცივე ქრება, როგორც კი საწოლისკენ მივდივარ.
მინდა, თმა გავუსწორო სახიდან, მაგრამ ვიცი, რომ ეს გააღვიძებს. საფრთხეს მალე იგრძნობს — ვიცი.
დიდ ნაწილი ჩემში ეგეც უნდა. ჩემს შიგნით არის რაღაც მრუდე, რაც სიამოვნებას იღებს მისი შიშით. მინდა ვუყურო როგორ ყვირის, იმიტომ რომ ვიცი — ყოველ ჯერზე, როცა ეშინია, ჩემს პატარა თაგუნიას… ეგეც სიამოვნებს.
ამაზე ფიქრი სისხლს მიდუღებს, რაც პირდაპირე ჩემს პ*ნისზე აისახება. და მთელი არსებით მინდა ვანახო როგორ ძლიერად შემიძლია, რომ ვაყვირო.
მაგრამ რბილი მხარე ჩემში უბრალოდ მის მშვიდ ძილს უყურებს.
მითუმეტეს იმიტომ, რომ ვიცი — როცა თვალებს გაახელს, სიმშვიდე აღარ ექნება.
ვიღებ ჯიბიდან ვარდს და ვდებ მის ტუმბოზე.
დილით პანიკას მიიღებს, და მე ვიდეოჩანაწერს გადავავლებ თვალს, რომ მისი შიში თავიდან განვიცადო.
მოძრაობს, და მერე უცნაური ხმა ამოსდის— რაღაც ხვნეშასა და ღრუტუნს შორის.
მუჭს პირზე ვიფარებ, კბილს ვაჭერ, რომ სიცილი არ წამომცდეს.
მაშინვე ვტრიალდები და ოთახს ვტოვებ — ძლივს ვიკავებ თავს, რომ არ ავხარხარდე.
არასდროს მსმენია ასეთი ხმა ვინმესგან. და მით უმეტეს — ისეთი საყვარლისგან, როგორიც ადია. ბევრი ადამიანი მიტანჯავს და მომიკლავს, მაგრამ ეს სულ სხვა იყო.
მხოლოდ მაშინ, როცა სახლს ვტოვებ, ვაძლევ თავს უფლებას ხმით ვიცინო.
მაგრამ სიცილი მიწყდება, როცა ჯიბიდან ტელეფონის ვიბრაცია მესმის. ვიღებ და ვხედავ — ჯეი მირეკავს.
— ჰო? — ვპასუხობ და ნაბიჯს ვუჩქარებ, მანქანისკენ მივდივარ.
ჯეი მხოლოდ საქმეზე მირეკავს. და ეგ, ჩვეულებრივ, ნიშნავს იმას, რომ ერთი ან თორმეტი კაცი უნდა მოვაშთო.
— მარკ საინბურგი ქალაქშია, — ამბობს ჯეი, ჩვეული უშუალობით. ეს არის, რაც ყველაზე მეტად მომწონს მასში. არასდროს წრეზე არ დადის. — თან ჰყავს მილერ ფორემანი, ჯეკ ბეირდი და რობერტ ფიშერი.
მანქანის კარს ვაღებ და ტყავის სავარძელში ვეშვები. ძრავს ვრთავ, მაგრამ არ დავძრულვარ ჯერ.
— სად არიან? — ვეკითხები.
— რამდენიმე კაზინოში შეამჩნიეს, ასევე პრესტიჟულ ბარებსა და ერთ კერძო „ჯენტლმენთა კლუბში“. მხოლოდ წევრებისთვის. ყველგან მაღალი დაცვაა.
— დაცვა ნიშნავს, რომ რაღაც აქვთ დასამალი, — ვამბობ. — და ეგ ჩემთვის პრობლემას არ წარმოადგენს.
ეს ამპარტავნობა არაა — ეს ფაქტია. ჩემი უნარების მიმართ აბსოლუტური რწმენა მხოლოდ ერთ რამეს აკეთებს — მაცოცხლებს.
ლომების ბუნაგში ირემივით არ უნდა შეხვიდე. უნდა იცოდე, რომ იმ ადგილს დატოვებ იმათი სისხლით ხელებზე და თავებით მიწაზე.
სხვა გზა უბრალოდ არ არსებობს.
— ეგრეა, — ეთანხმება ჯეი. — ჯერ ადრეა, რომ პირდაპირ შევუტიოთ. მაგრამ რამდენიმე კლუბში წევრობა მოგიხერხე. ვფიქრობ, იქიდანაა ყველაზე მეტი ინფორმაცია მისაღები. მიჰყევი, დაუახლოვდი, შეიჭერი მათ წრეში. ნახე, რამე საეჭვო ხომ არ ხდება.
ადისგან წამოსული სიცილი სადღაც გამიქრა. თითქოს ის წამები, რასაც სიამოვნებად ვთვლიდი, არც არასდროს არსებულა. ბავშვებით მოვაჭრე ნაბიჭვრები მაგას აუცილებლად დაგავიწყებენ.
— კარგი რა ჯეი, ჯანდაბა , შენ რა გინდა ბავაშვების გამაუპატიურებელთა წრეში გავერიო? მათი კამერები დავჰაკოთ.
— ეს ბევრს ვერაფერს გაგვაგებინებს,
ვღმუი და კისრის დაბლა დაჭიმულ კუნთს ვისრისავ. მართალია. კამერებს აუდიო არ ექნებათ, და ბევრად მეტს გაიგებ მაშინ, როცა უშუალოდ ისმენ მათ საუბრებს.
— და ამ მომენტისთვის, არაფერი გვაქვს, — აგრძელებს ჯეი, და მის ლოგიკას გზას ვერ გავექცევი.
ვუქნევ თავს, თუმცა ის ვერ მხედავს.
პედოფილებთან "დამეგობრება" ნიშნავს, რომ შესაძლოა რიტუალზეც მიმიწვიონ. ვიდეოს მიხედვით, ეგ ადგილი ღრმად მიწისქვეშაა. წვდომის მოპოვება წარმოუდგენლად რთული იქნება — მაგრამ ჩემთვის შეუძლებელი არაფერია.
და რაც მთავარია — ეგ სხვა ნაბიჭვრებსაც დამისვამს რადარზე.
ეს მთელი ქსელია — პედოფილიის ქსელი. როცა ერთს ხვდები, მერე ასს ხვდები. დაუსრულებელია. უსასრულო სიაა იმ ხალხის, ვინც უნდა მოკვდეს.
მაგრამ მე ძალიან მოთმინებიანი კაცი ვარ.
— ვიცი, — ვუპასუხე. — კავშირებს ავაგებ.
მე ვიპოვი იმ ადგილს. და როცა ვიპოვი — თითოეული მათგანი, ვინც იმ ჯოჯოხეთთან კავშირშია, მკვდარი იქნება.
როცა დავამთავრებ… მთლიანად სისტემა ჩამოინგრევა.